New Revelation recieved by Bertha Dudde

Proclamations No. 1735 - 1834

Please take special notice of the fact that God’s Words addressed to us are non-denominational.

The contents of this publication by no means intends to attract members of any Christian religious affiliation nor to recruit members into any other religious affiliation.

Its sole purpose is to make the present-day Word of God accessible to all people.

Between 1937 and 1965 Bertha Dudde was permitted to receive and record 9030 individual proclamations on a daily basis.

The publication of the proclamations was made possible due to the active support of the many friends of God’s New Revelation.

May this Word of God become a blessing to many people. (Also see B.D. No. 4015)

Distribution of the proclamations is very much desired. Only complete and unaltered proclamations must be passed on. (Also see B.D. No 8899)

‘He that hath My commandments, and keepeth them, he it is that loveth Me .... and I will love him, and will manifest Myself to him ....’ John 14, 21

The Publishers, Hans-Willi Schmitz and Wilhelm Wegers

http://en.bertha-dudde.org/

Autobiography of Bertha Dudde

At the request of many friends Bertha Dudde wrote the following biography in 1953:

I have been writing messages received through the inner Word since June 15, 1937. In answer to the many requests of my friends I will give you a picture of my earthly life, a short explanation of what I received spiritually, and my own feelings about all this.

I was born April 1, 1891, the second oldest daughter of an artist of Liegnitz in Silesia, today's Poland. I had a normally peaceful childhood, with six sisters in our parent’s home. I learned the cares of life at an early age. The desire to make money to help my parents made me learn the trade of a seamstress. As the financial needs of my parents continued, so did the burden, and in this way I made myself useful.

My parents belonged to different denominations. Father was a Protestant - Mother a Catholic. We children were brought up in the Catholic faith but never experienced pressure or force to follow the practices of the church so that each child in later years was able to pursue their own chosen course.

I myself was religious but could not accept the doctrine of the Catholic system although I respected the church. I could not represent something on the outside that my inner conscience had not accepted. So I did not continue to attend church, heard little preaching and had no knowledge of the Bible. I did not read any religious books or scientific literature and did not join any other group or religious sect.

Anyone knowing the Catholic teaching knows what a conscious struggle one finds himself in when he wants to release himself from it. I was not spared from this either. But the question as to what is the Truth and where it is to be found, remained.

Often when I prayed the Lord's Prayer I would beseech the Lord to allow me to find His kingdom. This prayer was answered in June 15, 1937, as I prayed quietly and waited for the inner voice. In this attitude I persisted often, for a wonderful peace came over me and thoughts which came to my heart, not my head, gave me comfort and strength.

Still I did not know that these thoughts were given to me until, in a strange dream I experienced something which later proved to be the Truth and caused me to write down these thoughts.

So on a certain day as I listened inwardly a stream of words came to me, which I wrote down. This was the first message I wrote which started like this: "In the beginning was the Word, 'a Te-Deum' to the Creator of Heaven and Earth."

Then came doubt, …. did you write this by yourself? In short, I have wrestled, prayed and gone through many struggles, but again and again the words came to me like a stream, a wisdom, which made me tremble. Then God Himself took away my doubts. He answered me and I acknowledged Him as our Father, in His Word. My faith grew, doubt diminished, and I received and wrote daily.

The contents of the writings were beyond my understanding. Phrases, which I had never heard of or read about, strange and scientific expressions and references continually came to me. Then came unheard of expressions of the Heavenly Father's Love giving refuge and providing enlightenment to all the questions of life.

The Words came to me in the following manner: After sincere prayer and a short period of composure I listened inwardly. Thoughts then followed coming to my mind, clearly, distinctly, and the words flowed smoothly always three or four, one after another, like writing a radio announcement or a weather report, slowly so that I could easily keep pace, writing line after line.

Now I write the words in shorthand as a dictation without having any constructive or intellectual part in it. I am in no way in a 'trance', nor do I even form the sentences, but it comes to me one word at a time, neither do I understand the context while I am writing the words down.

After days, sometimes weeks, I transcribe the shorthand writings into longhand without changing or correcting a syllable. Each dictation takes about half an hour. I must stress that this could not happen forcibly or in a state of ecstasy. It all takes place simply and consciously, without any excitement or influence of my own will. I can interrupt myself at any time and finish the sentence after hours or days without reading the previous writing the dictated words continue again.

My will is under no compulsion, all that I desire is to serve God and do what His will wants me to do.

I can truthfully say that I was led into this Truth, and these concepts were, in every respect, foreign to me. It was only after years that I found confirmation of what I received when I came to know the writings of Jacob Lorber. No one can imagine my joy when I discovered the literature of Jacob Lorber; ‘The Great Gospel of John’ and ‘The Youth of Christ’. Then I understood that other people were also given the Word of the Lord, that God had spoken to His children at all times and that God will continue to do this in His endless love and mercy.

I found in Lorber's writings the same as was given to me. I often could not understand the Word that came to me, but in His love the Heavenly Father gave me the explanation. How wonderful are the innumerable manifestations in which the Father displays His exceedingly great goodness.

It became clear to me that my limited education due to lack of money, and my lack of time to read good books or visit performances, became my advantage. I was now able to concentrate on my work from early morning to late at night, and each day I received that precious spiritual Word without knowing for whom I received it.

It is because of my ignorance of the Bible and the Catholic doctrine that I accepted the Word from above without resistance. In my experience, an earnest Catholic or Protestant whose knowledge is rooted in dogmatic theories is too much bound to dogma to accept and embrace divine revelations without resistance.

Still, there are scientists at several faculties who earnestly discuss these divine teachings with increasing interest. Their interest not only concerns the irrefutable explanation of the origin of matter and the possibility of its dissolution, but also the principle of the wrong teachings of different religions, systems and confessions. In the messages I received, these errors are recorded and everyone is urged to give instructions concerning these doctrinal errors whenever there is an opportunity. But everyone is free to take the Lord's Word to heart or not. But whoever understands the spirit in the Father's Word and does not act accordingly increases the distance between himself and the Father even more. When he does not follow the warning Words of love he puts himself inevitably under the law. He will also, in the same measure, lack in grace by disregarding God's commandment of love.

In God's grace people are led anew to the Gospel, which emphatically points out the purpose of man's being. For the merciful love of God seeks to save all who still can be saved before the turning point comes. And it will come. The end-time which seers and prophets have proclaimed is now here. According to the revelations given to me, the Lord does not differentiate between His children. ‘Come ye all to Me’ sounds His call and blessed is he who hears His call and follows Him. God loves His children. He wants to make them all happy, even when they do not want to know Him.

Recorded November 22, 1953

Bertha Dudde

Bertha Dudde was permitted to leave her earthly shell on September 18, 1965 to return to the Father’s heavenly house.

Inhoud

1735 - Liefde – Wijsheid – De kracht van het inzicht

1736 - Verzoek om kracht bij verzoekingen – Geestelijke vooruitgang

1737 - Gebrek aan wil – Gebrek aan het vermogen om te beseffen

1738 - Lot van de gevallen zielen in het hiernamaals – Verzoeking

1739 - Verheerlijking van Jezus - "Mijn Vader en Ik zijn één"

1740 - Innerlijke leegte van degenen, die op de verkeerde weg zitten

1741 - Kwellingen van de ziel in het hiernamaals - Het verlangen naar aards goed

1742 - Het laven van de behoeftigen (Mijn opdracht)

1743 - Verwijzing naar het komende gebeuren – De bescherming van God

1744 - Dienen in liefde is het hoogste doel – Deemoed – Gelukzaligheid

1745 - De juiste verhouding van de mens tot God

1746 - Zeldzaamheid van het werkzaam zijn van de goddelijke geest in de mens

1747 - Het geheim van de eeuwige liefde

1748 - Geestelijk keerpunt – Het belijden van Jezus Christus

1749 - De nood van de ziel vereist leed - "Vader, uw wil geschiede"

1750 - Het aangaan van geestelijke verbindingen op aarde – Hulp van wezens in het hiernamaals

1751 - Onvolmaaktheid – Vrije wil – Rechtvaardigheid

1752 - Noodzaak van het goddelijke werkzaam zijn – Oprechtheid

1753 - “Mij komt de wraak toe”

1754 - Openbaring van God is een buitengewone genade

1755 - De strijd van het kwaad tegen het goede – De waardeloosheid van bezit

1756 - Dienen in liefde – Lichtoverdracht – De zon is een lichtdrager

1757 - Gedachten zijn geestelijke kracht

1758 - Aardse en geestelijke gedachtenrichting

1759 - Wereldramp

1760 - Genialiteit – Zelfverheffing

1761 - De geestelijke zon – Het woord van God

1762 - De strijd tegen de leer van CHRISTUS De vervolging van hen die HEM belijden

1763 - In alle eenvoud verlangen naar de goddelijke geest

1764 - Leven-Activiteit – Inactiviteit-Levenloosheid

1765 - Juistheid van denken en handelen naar de aan God onderworpen wil

1766 - De liefde, wijsheid en almacht van God

1767 - Goddelijke wil – Wijze regering

1768 - Brug van de aarde naar het hiernamaals

1769 - Opgedrongen gedachtenrichting

1770 - Voldaan aan de voorwaarden voor de ontvangst – Deelname van de wezens in het hiernamaals aan de onderrichtingen

1771 - Het aannemen en begrijpelijk worden van de verlossingsleer

1772 - Leven in de eeuwigheid - Betrekkingen - Weerzien

1773 - Positieve en negatieve krachten

1774 - Het werkzaam zijn van de lichtgeest – Misleiding door de tegenstander

1775 - Vergeving van zonden – “Als je geen teken ziet, geloof je niet”

1776 - Rechtvaardig denken en handelen

1777 - Werktuig van God – Missie – Werkzaam zijn van God

1778 - Deelname van de wezens in het hiernamaals aan de onderrichtingen

1779 - De juiste en de verkeerde weg

1780 - Geloof en vertrouwen – Gebeurtenis – Natuurkracht en essentie

1781 - Goddelijke genade – Het vragen hierom

1782 - Innerlijke stem

1783 - De komende heerser naar Gods wil

1784 - De duivel in de mens – De liefde is de sterkste tegenstander

1785 - Het werkzaam zijn van de duistere krachten – Ten opzichte van deze gebeurtenis

1786 - Dienen betekent vrij worden – Kennis daarover nodig

1787 - Innerlijk verzet tegen God – Heimelijke tegenstand

1788 - Gedachten volgen de wil

1789 - Werkzaamheid van het individu

1790 - Het geloof in het verlossingswerk ketent de macht van het kwaad

1791 - Geestelijk keerpunt – Juiste instelling ten opzichte van God

1792 - Hemelse gelukzaligheid - Eeuwige heerlijkheid

1793 - Een werkzaamheid in liefde is geestelijke vooruitgang

1794 - Redenaarstalent en het juiste gebruik

1795 - Voortekenen van de wereldcatastrofe

1796 - Er moet om het levende woord gevraagd worden

1797 - De plicht om de goddelijke openbaringen te verspreiden

1798 - Het uur van de dood

1799 - Woorden van de Vader – De ware kerk van Christus – Traditie

1800 - Het geheim van het goddelijk besturen en werkzaam zijn

1801 - Niet te verscheuren band van het hiernamaals naar de aarde

1802a - Krachtbron – Ontkenner van God

1802b - Gevolgen van het niet erkennen van een werkelijke God

1803 - Verbindingen van de aarde naar het hiernamaals in de staat van rijpheid

1804 - Maatregelen van de aardse macht tegen het geloof in Jezus Christus

1805 - De leer van Christus – Het vervullen van de tien geboden – Het gebod van de liefde

1806 - Draag het kruis geduldig en berustend

1807 - Om goddelijke genade moet worden gebeden - Niet willekeurig - Predestinatie

1808 - Geestelijke nood – Verantwoordelijkheidsgevoel – Harde vermaningen

1809 - Doel van de schepping – Bewijs van liefde – Verkeerde wil

1810 - Scheppingen - Miniaturen

1811 - Menselijke "correctie" van de boodschappen van boven

1812 - De geestelijke wereld - Paradijselijke staat

1813 - Het aanroepen van God is de garantie voor de waarheid

1814 - Gemeenschappelijke godsdienst - Traditie

1815 - Het streven van de tegenstander al het mystieke als dwaling voor te stellen

1816 - De strijd tegen Christus – Strijders van God – Levensbeschouwing

1817 - Waarom en wanneer is de kennis van vorige levens nodig?

1818 - Geloof in bovennatuurlijke zaken – Goddelijke belofte

1819 - Geest van de waarheid – Rots van het geloof – De genade van God

1820 - Het opdrogen van de goddelijke krachtbron door verzet

1821 - Lichtintensiteit van de zon

1822 - Het proces van de lichtuitstraling

1823 - Erupties - Verscheidenheid van hemellichamen

1824 - Onbekende natuurkrachten zijn oorzaken van het licht

1825 - Toestand van moeten – Licht – Invloed op het niet-verloste

1826 - Geestelijke verklaring van erupties – Dienen in het licht

1827 - Het komen in de wolken - De wegneming (I)

1828 - Goddelijke ordening – Zonde

1829 - Is plichtsvervulling voldoende?

1830 - Verlossing uit de diepte – Een weerspannig zijn – Hernieuwde verbanning

1831 - Vereniging met God

1832 - Het klinkende woord is het bewijs

1833 - Drievoudige in ontvangstneming van het goddelijke woord

1834 - Het navolgen van Jezus

Liefde – Wijsheid – De kracht van het inzicht

B.D. 1735 from 11. december 1940, taken from Book No. 27

Wat de mens onbegrijpelijk voorkomt, zou hij vanuit het licht van het geestelijke bezien, goed in staat zijn om te begrijpen en het is ook alleen maar via de weg van het geestelijke mogelijk om hem helderheid te verschaffen, want zijn gedachtegang kan pas dan op die manier geleid worden, zodat het één na het ander begrijpelijk voor hem wordt, zodat hij zich nu instemmend op kan stellen ten opzichte van wat hij voordien voor onaannemelijk hield.

De grondgedachte van al het bestaan is de liefde. Uit de liefde is alles ontstaan. Door de liefde wordt alles leven gegeven en de liefde is de sleutel tot kennis over alles wat er is. De liefde is de poort naar de eeuwigheid, zoals de liefde de uitgang was. Alles is uit liefde ontstaan en alles, wat zich van de eeuwige liefde gescheiden heeft, zal tot liefde wederkeren.

En als de mens nu tot inzicht wil komen, als hij de waarheid wil kennen, als hij de oplossing voor elk vraagstuk, die goddelijke zaken, geestelijke vragen of zaken die de schepping aanroeren wil vinden, dan moet hij zich onvermijdelijk eerst tot liefde vormen. Pas dan kan hij wetend worden. Het kennen van de waarheid hangt van de liefdesgraad van de mens af.

En als de mens alle waarheid ter overweging gegeven zou worden, als hem over alles wat hij verlangde te weten, opheldering gegeven zou worden en hij zou de liefde niet hebben, dan zou hij er niets van begrijpen. Hij zou alles ontkennen. Hij zou het als de grootste dwaling afwijzen, want hij kan het niet begrijpen, omdat het licht van het inzicht niet in hem ontstoken is, wat alleen de liefde maar volbrengt. Daarom moet eerst dit vlammetje, dat onder afval en as in hem smeult, gevoed worden. De mens moet bereid zijn om in liefde te dienen. Er bestaat geen andere mogelijkheid om in de eeuwige waarheid binnen te dringen en de mens, die naar de waarheid verlangt, moet daarom tegelijkertijd de liefde beoefenen om deze te kunnen ontvangen.

Maar de liefde is iets geestelijks. Ze is iets, dat in het gevoelsleven tot uiting komt. Ze komt uit het geestelijke rijk, zoals ze ook weer naar het geestelijke rijk leidt. Zoals de mens dit geestelijke met aardse werkzaamheid verbindt, dus het gevoel in zich tot uitdrukking brengt, zodat hij nu een werkzaamheid verricht die aards herkenbaar is, ontvangt hij weer iets geestelijks, want de liefdeswerkzaamheid van de wezens in het hiernamaals komt nu namelijk tot uiting. De mens wordt nu in de kennis van goddelijke wijsheden binnengeleid. Hij mag nu in het licht wandelen.

De liefde moet in ieder geval eerst tot uiting komen, voordat een geestelijke verbinding ontstaat, omdat een mens, bij wie het aan liefde ontbreekt, ook niet het zacht gesproken innerlijke woord hoort. Mensen zonder liefde zijn werelds ingesteld. Ze hebben er geen verlangen naar om te weten te komen hoe de wereld buiten de aarde geaard is, omdat ze deze eenvoudigweg afwijzen. Ze willen ook van een verder leven in het geestelijke rijk niets weten, omdat hun liefde verkeerd is en het slechts zichzelf en het toenemen van het welzijn op aarde betreft.

Als dit hun op één of andere manier als waardeloos voorgesteld wordt, dan raakt dit hun eigenliefde, die ze echter niet op willen geven en ze verwerpen daarom alles wat op een leven buiten het aardse leven zou kunnen wijzen. De liefde voor God en de medemensen zal steeds de geestelijke toestand verlichten, maar de eigenliefde zal elk licht, dat in de geestelijke nacht zou willen schijnen, uitdoven. Hiermee zal ook de kracht van het inzicht van de mens overeenkomen, want degene die in de liefde werkzaam is, zal de waarheid gegeven worden en tegelijk hiermee de kracht om haar als waarheid te herkennen. Maar voor de anderen zal alles onbegrijpelijk blijven en ofschoon het hem ook nog zo duidelijk aangeboden wordt, zal hij het niet begrijpen.

Om zijn kennis te vergroten, moet de mens een beroep doen op de liefde van de geestelijke wezens, die bereidwillig zijn om uit te delen aan degene, die net als zij liefhebbend werkzaam zijn. Want alles, wat in de liefde staat, probeert zich te verbinden. Bijgevolg moet de kennis van de mens toenemen, als hij niet traag wordt om in liefde werkzaam te zijn. Voor hem openen zich de poorten van de hemel en alle wijsheid zal hem volgens Gods wil geleerd worden, Die de waarheid over de aarde zou willen verspreiden en daarom de verbindingen naar het hiernamaals zegent.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verzoek om kracht bij verzoekingen – Geestelijke vooruitgang

B.D. 1736 from 12. december 1940, taken from Book No. 27

Hoe onbeduidend invloeden van buitenaf ook mogen lijken, toch zijn ze bepalend voor het zielenleven van de mens en ze brengen vaak wel opwinding van de ziel tot stand, die de mens aanleiding geeft om in zichzelf te keren en een inniger contact met God te zoeken. Dit heeft steeds geestelijke vooruitgang tot gevolg, want elke verbinding met God is een stap omhoog. Elke gedachte die op God gericht is, is een bereidwilligheid om kracht uit God te ontvangen en dit is steeds bevorderend voor de rijpheidstoestand van de ziel.

Zodoende moeten alle moeilijkheden van het leven, of ze nu lichamelijk of geestelijk voelbaar zijn, steeds een vooruitgang voor de ziel betekenen, voor zover ze er de aanleiding voor zijn, dat de mens zijn toevlucht zoekt tot God. Elk gevaar kan daarom zegenrijk zijn voor de ziel en elk leed kan nuttig voor de ziel zijn.

Maar de mens, die God alleen maar met de lippen noemt, maar nooit om Diens hulp vraagt, is labiel. Alles, wat hem ter beproeving opgelegd wordt, zal hem ontmoedigen. Of hij zal het overwinnen, zoals hij denkt op eigen kracht, maar met ondersteuning van het boze. Want deze staat direct klaar, als de mens geen acht slaat op de eeuwige Godheid. De tegenstander van God heeft deze toestand nodig om nu van zijn kant werkzaam te worden en dit met succes. De mens zal aards voordeel kunnen boeken en zijn kracht en zijn kunnen aan zichzelf toe kunnen schrijven, maar voor zijn ziel betekent dit een gebrek.

Evenzo kan ook het geestelijk streven onder invloed van de tegenstander staan, wanneer de mens ter beproeving van zijn weerstandsvermogen aan verzoekingen blootgesteld wordt en hij zich nu puur verstandsmatig helderheid zou willen verschaffen. Dan zal de tegenstander alles zo belichten, dat de mens verward raakt in zijn gedachtegang. Terwijl een innige gedachte tot God de activiteiten van de tegenstander duidelijk laat herkennen en de kracht van het inzicht aanscherpt, zodat elke twijfel verdwijnt en de verzoekingen zonder uitwerking blijven.

Nooit moet de mens geloven dat zijn kracht toereikend is, wat voor eisen er ook aan hem gesteld worden. Steeds moet hij God vragen om schenking van kracht, want de sluwheid van de tegenstander van God is te volhardend. Hij zal het geringste plotseling opkomende gevoel van zwakte gebruiken om zijn macht te ontplooien. Hij zal in de meest verschillende gedaantes komen, de mens schijnbaar in zijn mening versterkend, maar hem steeds proberen te beïnvloeden om God uit te schakelen om de ziel naar zich toe te leiden.

En daarom moet te allen tijde de hulp van God gevraagd worden, nog voordat de ziel het gevaar loopt door de tegenstander beïnvloed te worden. Want het worstelen wordt des te moeilijker, naarmate de mens later zijn toevlucht neemt tot God, Die hem de kracht toch onbeperkt ter beschikking stelt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gebrek aan wil – Gebrek aan het vermogen om te beseffen

B.D. 1737 from 13. december 1940, taken from Book No. 27

Het onvermogen om geestelijk te beseffen berust op een gebrek aan wil van de mens om een standpunt in te nemen ten aanzien van geestelijke vragen. Aardse vraagstukken kunnen ook alleen maar opgelost worden, wanneer de mens zich er steeds maar weer mee bezighoudt en zich dus inspant om erin binnen te dringen. Het oplossen van geestelijke vraagstukken vereist een erin willen dalen en de wil om hier opheldering over te krijgen. Elk antwoord vereist van tevoren een vraag. Die vraag getuigt weer van het verlangen naar kennis en het verlangen naar kennis garandeert dan ook het vermogen om te beseffen, zonder welke de mens niet in staat is om de waarheid als zodanig in zich op te nemen.

Maar waar een zeker gebrek aan wil onverschilligheid tot gevolg heeft, zou er op opheldering helemaal geen acht geslagen worden. En zodoende vloeit de kracht wel naar de mens, wanneer hiernaar verlangd wordt, maar aan de mens die er niet naar verlangt, kan ze niet gegeven worden. De geestelijke stromingen willen dat er acht op geslagen wordt. Ze stromen niet in het wilde weg naar de mensen, maar enkel degene die zich bereidwillig opent, zal deze gewaarworden en alleen maar deze zal ook de zegen van de geestelijke opheldering herkennen.

Maar de mensen, die niet de drang in zich voelen om kennis te vergaren, zullen totaal niet onder de indruk raken. Ze horen en toch dringen de woorden niet door tot in het hart. Ze zijn niet in staat om de samenhang van de dingen te begrijpen. Hun verstand neemt niet op wat aan de oren overgebracht wordt, omdat hun zinnen en streven nog toebehoren aan de wereld en geestelijke vragen onbelangrijk lijken.

Dus zullen wereldsgezinde mensen zich afwenden van degenen, die geestelijk actief zijn. Ze zullen een afkeer krijgen van alles wat problematisch is, want het komt hen zin- en doelloos voor om zich in gedachten te verdiepen, die naar hun mening nooit zo opgelost kunnen worden, dat er geen twijfel blijft bestaan. Het blijven steeds alleen maar vermoedens voor hen, waar ze weinig geloof aan schenken en omdat het hen ontbreekt aan het vermogen om het te beseffen, hetgeen hun echter niet gegeven kan worden totdat ze er zelf naar verlangen, is het ook niet mogelijk om zulke mensen te overtuigen.

En het is een groot nadeel voor al deze mensen, dat ze niet vertrouwd gemaakt kunnen worden met geestelijke waarheden. Dat ze voortdurend in het duister tasten en hun geestelijke toestand niet verlicht kan worden, omdat het hen aan de wil ontbreekt om in het licht te wandelen. Ze volgen een dwaallicht na, de pracht en praal van de aardse wereld, en ze worden door dit dwaallicht verblind. Het zachte en toch zo helder stralend licht van het inzicht negeren ze, maar het kan hun niet gedwongen worden gebracht. Daarom zullen de mensen in de geestelijke duisternis moeten blijven, totdat ze zelf naar het licht van het inzicht verlangen en het hun nu gegeven kan worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Lot van de gevallen zielen in het hiernamaals – Verzoeking

B.D. 1738 from 14. december 1940, taken from Book No. 27

De macht van het kwaad is enorm en toch kan ze bij een bewust naar God strevend mens niets bereiken, want deze mens biedt door zijn naar God gekeerde wil weerstand tegen deze boze macht, die de tegenstander machteloos laat zijn, omdat zijn macht tegenover zo’n wil schipbreuk moet lijden. Hij zal weliswaar aan vijandelijkheden van deze zijde blootgesteld zijn, want de tegenstander hoopt op een zwak moment, waarin hij weer de overhand krijgt. Maar evenzo zijn goede wezens bereid om bescherming te bieden en ze versterken de mens, als hij zwak dreigt te worden. En zodoende is het een voortdurend strijden om de zielen en daarom is het aardse leven ook een voortdurende strijd, want de mens wordt dit geestelijk strijden om zijn ziel gewaar en hij wordt erin meegetrokken en kan door zijn wil de strijd beslissen.

Maar het leven van degene, die zich zonder strijd aan de slechte krachten overgeeft, is verloren. Want de tegenstander maakt hem onbarmhartig tot zijn knecht. Hij verleent hem wel schijnbaar aardse voordelen, maar alleen maar om hem in zijn macht te krijgen.

Maar het lot van een gevallen ziel in het hiernamaals is onbeschrijflijk. Zo’n wezen verenigt alle slechte aandriften in zich en het probeert schade te berokkenen, waar het maar kan. Het is zonder liefde en denkt alleen maar aan zichzelf. Het wil heersen en grijpt naar de wreedste middelen om eveneens over andere zielen macht te krijgen. Het bevindt zich in de meest duistere omgeving en het weet daarbij toch dat zijn toestand niet benijdenswaardig is. En dat verbittert de ziel nog meer en versterkt haar afwijzende houding tegenover God, Wiens macht ze wel gewaarwordt, maar Die ze niet erkennen wil. Want de ziel heeft in het hiernamaals nog dezelfde instelling ten aanzien van God als op aarde. Ze wil zich echter niet deemoedig onderwerpen, maar in alle dingen gelijk krijgen. Ze wil zich laten gelden en alles onderdrukken, wat in haar nabijheid komt. En zo’n verlangen kan nooit tot de verlossing leiden.

Maar het is ook begrijpelijk dat zulke zielen de mensen, die hogere doelen nastreven, erg benauwen, zodat ze geen middel schuwen om hen van het geestelijk streven af te brengen en dat ze daarom de mens voortdurend kwellen. Dat ze hem tegenslagen in de weg leggen om hem aan het wankelen te brengen in zijn geloof en in zijn vaste vertrouwen op Gods hulp. De mensen zijn aan zware beproevingen blootgesteld, waaraan ze hun wil moeten betuigen, doordat ze zich toch tot God wenden en naar Hem verlangen.

En deze boze machten staan dus juist vijandig tegenover een naar de hoogte strevend mensenkind. Ze herkennen in hem toch een tegenstander, die hun vele zielen afhandig wil maken. Ze proberen hem van zijn streven af te brengen. Ze willen hem lusteloos maken en bieden hem aardse genietingen aan, waardoor hij zijn eigenlijke opdracht, het geestelijke streven, vergeten moet.

En steeds weer moet de mens worstelen en zijn wil ondergeschikt maken aan God. Steeds moet hij God om kracht en genade smeken. Hij moet Jezus Christus aanroepen om bescherming tegen al het kwaad en zich aan alle goede geestelijke krachten overgeven. Dan zal het worstelen van de slechte macht zonder succes zijn en de verleidingen zullen steeds zwakker worden, naarmate de mens zich inniger naar God toekeert, want God geeft hem nu kracht in overvloed, opdat hij alle verleidingen standvastig weerstaat.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verheerlijking van Jezus - "Mijn Vader en Ik zijn één"

B.D. 1739 from 15. december 1940, taken from Book No. 27

Bij de juiste oplossing van het probleem van de verheerlijking van Jezus na Zijn kruisdood, worden tegelijkertijd ook de woorden van Jezus begrijpelijk: "Mijn Vader en Ik zijn één". God heeft zich zelf als offer aangeboden door een mens die al het menselijke overwon uit liefde tot God en die derhalve Zijn ziel zo had gevormd dat God in alle volheid Zijn intrek kon nemen in Hem. Zijn buitenkant, Zijn lichaam gehoorzaamde volledig aan de wil van de ziel en was eveneens alleen op het goddelijke gericht. Elke substantie was dus op God gericht geestelijks, zodat dit de aardse ontwikkelingsweg niet meer nodig had en bijgevolg na de lichamelijke dood in alle volmaaktheid kon binnengaan in het rijk van het geestelijke. Al het volmaakte geestelijke sluit zich aaneen met de oerkracht en wordt door innige samensmelting één met haar.

De ontwikkelingsgang van het eens van God afgevallen geestelijke duurt oneindige tijden en zal ook in het hiernamaals over talloze treden opwaarts voeren. Maar steeds zal de buitenkant, het nog minder ontwikkelde geestelijke, achterblijven en de ziel vrijlaten, die dan als geestelijk wezen de aaneensluiting zoekt met even zulk rijp wezenlijks in het hiernamaals. De buitenkant lost op en de afzonderlijke geestelijke substanties gaan weer een verbinding aan met het gelijksoortige om hun ontwikkelingsgang voort te zetten.

Het lichaam van Jezus was echter in zijn zuiverheid en zijn werkzaam zijn in liefde al tot geestelijke volmaaktheid gekomen en het onmetelijke lijden aan het kruis was het laatste louteringsproces voor het tot vorm geworden geestelijke, zodat het volledig vrij van onrijpe aanklevingen zich bij de volmaakte ziel kon aansluiten. Het was dus niet meer genoodzaakt op aarde te blijven. En nu verenigden de geest Gods, de ziel en het lichaam zich, ze werden dus één. De mens Jezus was de Middelaar tussen God en de mensen. Maar nu zijn God en Jezus Christus één. Het zijn niet twee wezens die naast elkaar te denken zijn. Integendeel, er is maar één Wezen dat al het volmaakte in zich opneemt.

De Godheid Jezus is niet anders voor te stellen dan de eeuwige Godheid zelf die alleen de buitenkant van de mens Jezus bij zich heeft gevoegd. Dat wil zeggen: de geestelijke substanties ervan mochten samensmelten met de Oerkracht, omdat ze al bij het sterven van Jezus de graad van volmaaktheid hadden bereikt, die voorwaarde is voor de innigste aaneensluiting met God. Het lichaam van Jezus is door het verachten van aardse vreugden en strenge zelftucht tot overwinnaar van elke materie geworden en had bijgevolg geen verdere ontwikkelingsgang meer nodig.

Alle in Hem omgevormde geestelijke substanties konden zich voegen bij de ziel en met haar tegelijk het aardse tranendal verlaten om de hoogten van licht binnen te gaan. Van nu af aan was de omgeving van deze ziel dus het meest stralende licht. Bijgevolg moesten het lichaam en de ziel van Jezus in verheerlijkte staat de aarde verlaten, want een Wezen dat volledig met God is samengesmolten, moest nu ook licht en kracht van Hem in ontvangst nemen en dit dus op dezelfde manier uitstralen als de eeuwige Godheid zelf. Want het was immers nu één met God, dus ook licht en kracht in alle volheid.

Dit gebeuren van de uitstraling van licht blijft voor de mensen anders verborgen. Maar de oneindige liefde Gods liet voor de mensen de verheerlijking van Jezus zichtbaar gebeuren om hun een teken te geven van Zijn macht en heerlijkheid, om het geloof van diegenen te versterken die Zijn macht en heerlijkheid in de wereld moesten verkondigen en om de mensen het bewijs te geven dat Jezus de dood had overwonnen. Dat er nu geen dood meer bestaat voor de mensen die Hem navolgen, die hun best doen dezelfde weg te gaan op aarde.

De verheerlijking van Jezus is een veel omstreden kwestie geweest voor de mensheid. En meestal werd ze als fabel afgewezen, omdat de mensen elk geestelijk begrip ontbreekt voor het einddoel van ieder wezen, voor de definitieve aaneensluiting met God, voor de eenwording met Hem.

Maar Jezus zegt: "De Vader en Ik zijn één". Want in Hem had de aaneensluiting al plaatsgevonden. Zijn ziel was zo gevormd dat ze God in zich kon opnemen en dus al ontvanger was van licht en kracht uit God. Hij kon dus alle wijsheid onderrichten en werkzaam zijn door goddelijke kracht. Hij was volmaakt zoals Zijn Vader in de hemel volmaakt was en kon scheppen en vormgeven net als Hij.

Zijn wezen was liefde. Zijn woorden waren liefde en zo kon Hij werkzaam zijn op grond van Zijn grote liefde voor de mensen. Want alles wat er is en gebeurt, brengt alleen de liefde tot stand.

Zijn aards bestaan was een eindeloze reeks van wonderdaden zonder pracht en praal, die Hij echter beëindigde in stralend licht, doordat Hij voor de ogen van de zijnen zich verheerlijkte en opsteeg naar de eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Innerlijke leegte van degenen, die op de verkeerde weg zitten

B.D. 1740 from 16. december 1940, taken from Book No. 27

Hoe zelden wordt het belang van goddelijk onderricht beseft? Het is alsof de mensen elk bovenaards werkzaam zijn als onzin beschouwen en een ernstig daarover nadenken, houden ze voor menselijke zwakte of een gebrek aan karakter. Het goddelijke is voor hen onaannemelijk, maar omgekeerd schuwen ze er niet voor om menselijke herschikkingen goed te keuren en te ondersteunen. En ze zijn niet op een andere manier te bereiken. Alle pogingen om hen tot nadenken te bewegen, falen en de tijd gaat onherroepelijk voor hun ziel verloren.

Wat op aarde leeft, moet zich opwaarts ontwikkelen en het legt ook die weg af, zolang de goddelijke wil het wezen beheerst. Maar als de eigen wil tijdens de belichaming als mens werkzaam is, verkeert het opwaartse ontwikkelingsproces in gevaar, want het wezen verzet zich. Het wil eigenmachtig zijn gang gaan en staat afwijzend tegenover elke aanwijzing en elke raadgeving. Maar zonder deze aanwijzingen en raadgevingen neemt het wezen de verkeerde richting en de enige mogelijkheid is daarom om deze verkeerde weg zo te verlichten, dat ze het noodlot herkennen van degenen, die langs de weg blijven liggen, die afgemat en krachteloos neerzinken, omdat de weg eindeloos lang was en geen doel liet zien.

Dit zijn de mensen die wel gericht zijn op levensgenot, maar die toch hun onwaardigheid herkennen en geen goede bevrediging in hun leven kunnen vinden. Die nu lusteloos en verbitterd hun levensweg naar het einde zien gaan. Ze geloven er niet in, dat het leven na de dood voortgezet moet worden. Ze maken daar dus op uit dat ze geen doel hebben en leven er voor de rest van hun aardse bestaan in volledige lethargie van de geest op los. Ze kunnen aards hun werk nog wel verrichten, maar dit gebeurt alleen maar puur mechanisch, zonder dat ze hier een zin of doel bij vinden.

Ze hebben iedere strijd opgegeven, omdat ze niet weten, waar ze voor moeten strijden en zulke mensen moeten als een waarschuwend voorbeeld dienen voor degenen, die nog niet definitief tot het afwijzen van het geloof besloten hebben. Die nog voor de beslissing staan om het leven met of zonder God te leiden. Hen moet het troosteloze van zo’n leven, dat de mens niets gebracht heeft dan ontmoediging en een totale leegte, voorgehouden worden, omdat ze het leven zonder God leefden en daarom gespeend waren van elke krachtuitstraling uit Hem en hun weg hen daarom niet opwaarts kon doen gaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Kwellingen van de ziel in het hiernamaals - Het verlangen naar aards goed

B.D. 1741 from 17. december 1940, taken from Book No. 27

De mens, wiens verlangen alleen uitgaat naar de wereld en haar goederen, wordt het pas na zijn sterven echt begrijpelijk in welke wanhopige toestand hij zich bevindt. Want wat hij nu begeert is voor hem onbereikbaar en toch kwelt hem het verlangen ernaar onvoorstelbaar. De hebzucht daarnaar is veel groter dan op aarde, juist omdat ze onvervuld blijft. Het verlangen naar geestelijk goed heeft hij niet. Hij streeft er alleen maar naar dat te verwerven wat hem in het leven op aarde begerenswaardig toescheen en roept in gedachten al deze dingen naderbij. Nu wordt er ook aan zulke begeerlijke gedachten gevolg gegeven. Dat wil zeggen: alles wat hij begeert is er, echter niet meer tastbaar, maar alleen in zijn voorstelling, zodat zijn hebzucht ten top stijgt en toch steeds onvervuld blijft. Dit zijn ware Tantaluskwellingen, totdat hij zich van zijn vertwijfelde toestand bewust wordt en hij zijn verlangen overwint, dat wil zeggen: totdat hij inziet dat hij waanideeën najaagt die eeuwig onbereikbaar blijven. Dan pas begint hij over het hopeloze van zijn toestand na te denken en de mogelijkheden van een verandering te overwegen. En hij ondervindt nu ook ondersteuning van de wezens uit het lichtrijk, die eerst die toestand nodig hebben om helpend te kunnen ingrijpen.

Maar de vertwijfelde toestand van een ziel kan eindeloze tijden duren, totdat ze deze eindelijk inziet. En zo lang is ze ook in de nabijheid van de aarde. Ze kan zich niet losmaken van de haar bekende omgeving en ze draagt daarom vaak haar eigen begeerten over op mensen met dezelfde aanleg en een zwakke wil. Ze tracht dezen aan te sporen tot hetzelfde als wat haar als alleen begerenswaardig toeschijnt. En daarom kan er niet genoeg worden gewezen op het gebed voor zulke zielen, dat voor hen hulp is in de kwellende toestand, doordat dit het verlangen naar aards goed zwakker laat worden en tegelijkertijd de ziel de kracht van zo’n gebed ervaart, doordat ze nu nadenkend begint te worden en zo de eerste schrede kan zetten in het geestelijke rijk. Het gebed voor de gestorvenen moet steeds uitgaan naar de nog zwakke wil van dezen en daardoor moet hun de kracht worden gegeven deze wil sterker te maken zodat hij naar boven verlangt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het laven van de behoeftigen (Mijn opdracht)

B.D. 1742 from 17. december 1940, taken from Book No. 27

Neem in ootmoed elke gave aan die je (B.D.) van boven aangeboden wordt, want daarmee vervul je de Wil van GOD en je dient HEM. Immers, wat HIJ je toegedacht heeft, eist van jou ook je onbeperkte overgave aan HEM en je wil HEM gehoorzaam te zijn.

Op de aarde worstelen talloze zielen om inzicht, maar zij vinden alleen niet meer de weg die tot GOD voert en hebben daarom dringend hulp nodig. En die hulp moet jij (B.D.) hun brengen doordat je hen opmerkzaam maakt op de Liefde en Goedheid van GOD Die zich duidelijk openbaart. Want zoals jij uitdeelt zal je ook mogen ontvangen, je ziel zal rijkelijk geestelijke voeding in ontvangst mogen nemen en zal nooit gebrek behoeven te lijden. Nooit zal dus het brood des levens je worden onthouden, zolang je de behoeftigen spijzigt. GOD zal je (B.D.) steeds weer nieuwe kracht geven en je voortdurend gelukkig maken, zodat je ook Zijn Woord aan je medemensen kunt doorgeven. Want droog en dor is de aarde als ze zonder het water blijft dat levend is, en evenzo leeg en vreugdeloos is het leven van de ziel, wanneer zij zonder verkwikking blijft uit de Hemel. Alle dorstige zielen moet je helpen. Je moet hun de verfrissende drank aanbieden en elke gelegenheid benutten om het kostelijke geschenk der genade (Mijn Woord) uit te delen, want daarmee kan de grote geestelijke nood opgeheven worden. Daarmee wordt ook de waarheid verspreid en haar licht schijnt en straalt helder uit, want deze lichtschijn trekt weer andere zielen aan die eveneens de duisternis zouden willen ontvluchten.

GOD zal dan ook je pogingen zegenen en je de kracht geven om je ambt uit te oefenen. HIJ zal je overeenkomstig je opdracht leiden en je voorzien van alle gaven, die nodig zijn om voor HEM te arbeiden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verwijzing naar het komende gebeuren – De bescherming van God

B.D. 1743 from 18. december 1940, taken from Book No. 27

Met het oog op de moeilijke tijd, die de mensen nog te wachten staat, stuurt de Heer de volgende bekendmaking: Keer in jezelf en verwerp de waarschuwingen van de Heer niet. De zwakste wil om deze in acht te nemen, zal door Hem gezegend worden, want het levert jullie de kracht op om dat te verdragen, wat jullie zal overkomen.

Denk eraan, dat jullie in grote nood geen andere hulp hebben, dan God de Heer. Zoek Hem al van tevoren en smeek Hem om erbarmen, opdat Hij jullie dan kan helpen. Maar sla de waarschuwingen niet in de wind. Want hulp kan jullie alleen maar verleend worden, als jullie erom smeken. De geest van degene, die zichzelf zo sterk waant, dat hij gelooft de hulp van God niet nodig te hebben, zal verward raken in het besef van zijn vreselijke toestand. Maar de mens, die zich zwak voelt en tot God smeekt, zal het moeilijke overwinnen, want hem zal de kracht toegestuurd worden.

Hoor daarom de goddelijke stem: Degene, die acht slaat op Mijn woorden, zal nergens van op hoeven te schrikken, want Ikzelf ben bij hem. En degene, die Mijn woord bezit, kan alles rondom zich uiteen zien vallen. Hij zal zelf te midden van het verval staan en toch door Mijn liefde beschermd worden. Want voor hem zullen de elementen zich inhouden. De storm zal veranderen en zijn kracht verminderen en de aarde zal slechts zachtjes merkbaar aan het wankelen gebracht worden en het leven van hen, die zich met het woord verbinden, dat wil zeggen degenen die Mijn woord niet geheel afwijzen, zal niet in gevaar gebracht worden.

En dat is het teken van de waarheid van Mijn woord, dat degene die Mijn woord tot zich laat spreken, die maar een beetje gelooft in Mijn werkzaam zijn, geen gevaar loopt. Want zo, zoals Ik nu in het woord neerdaal tot degenen, die Mij willen horen, zo zal Ik dan Zelf bij jullie zijn en jullie met Mijn sterke arm beschermen tegen het alles vernietigende geweld van de elementen, die steeds alleen maar Mijn wil uitvoeren en daarom daar, waar de Mij toegenegen mensenkinderen verblijven, geketend wordt.

De geest van degene, die Mij maar in het hart aanvaardt, wil Ik naar het inzicht leiden en zijn naar Mij toegekeerde wil zal ook zijn redding zijn. In de nood zal hij een beroep op Mij doen en zodoende kan Ik ook bij Hem zijn. En vrees daarom niet. Geloof alleen maar. En waarschuw jullie naaste, want het is ware naastenliefde, dat jullie hem opmerkzaam maken op hetgeen komen gaat en druk hem op het hart, dat hij zich in de nood eveneens tot Mij moet wenden, om Mijn hulp te kunnen verwachten.

Want Ik wil immers alleen maar jullie geloof in Mij. Ik wil dat jullie je handen naar Mij opheffen, dat jullie Mij roepen in de nood en dat jullie Mij van tevoren al om erbarming smeken, zodat Ik jullie wil herken. En Ik zal al Mijn engelen opdragen om het zwaarste leed ver van jullie weg te houden, want Mijn wil is voldoende en jullie zijn omgeven door een verdedigingswal van Mij dienende wezens. En ook al raast het rondom en boven jullie, jullie zal geen haar gekrenkt worden, omdat Mijn liefde over jullie waakt en Mijn beschermende hand jullie door alle gevaren leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Dienen in liefde is het hoogste doel – Deemoed – Gelukzaligheid

B.D. 1744 from 19. december 1940, taken from Book No. 27

Het wezenlijke vervult zijn doel voor zover het tot dienen besluit. Want een dienen in liefde is het hoogste doel van alles, wat uit God voortgekomen is. Dat dienen is dan niet meer een door deemoed veroorzaakte toestand, maar de liefde maakt het dienen nu tot een staat van de hoogste gelukzaligheid.

Alle lichtwezens hebben de aanvoer van goddelijke kracht nodig en nu de wezens te kunnen doen toekomen wat hen ontbreekt, is mateloos gelukkig makend voor de wezens, wier volmaakte staat hen in staat stelde tot de ontvangers en dragers van de goddelijke aanvoer te laten zijn en die in hun liefde steeds alleen maar uit willen delen en zodoende uit enorme liefde willen dienen.

Elk schepsel dat ze met hun liefdeskracht mogen doorstromen is voor hen als het ware tot hun gelukkig making en het schepsel is aan hun bescherming toevertrouwt. En ze accepteren heel bijzonder liefdevol de mensenkinderen, die hun wil om kracht uit God in ontvangst te willen nemen, bekendgemaakt hebben. Voor hen staan ze steeds klaar. Ze zullen geen roep ongehoord weg laten sterven. Hun wil om te dienen eindigt nooit. Ze willen onophoudelijk geven en degenen helpen, die hulp nodig hebben.

Want het is de liefde, die zou willen verlossen. Die iets, wat gebonden is, bevrijden wil. Die zodoende het gebonden wezen dient en daarmee uit de macht van zijn overwinnaar bevrijdt. De liefde vraagt niet naar loon of resultaat. Ze is louter tot dienen bereid en het dienen, dat op aarde de diepste deemoed bewijst, is in de eeuwigheid van onnoemelijke zoetheid. Het is geen vernederende toestand. Het is een koninklijk neerbuigen in diepe liefde, opheffend wat op de grond ligt om het naar boven te leiden. Dit dienen staat gelijk aan heersen, omdat diepe liefde de drijfveer is.

Daarom zal op aarde het dienen in liefde de enige weg naar volmaaktheid zijn, ofschoon op aarde de deemoed erbij moet komen om binnen de genade van God te leven. De mens moet uit eigen beweging afdalen naar de diepste diepten om de hoogste hoogten te bereiken. Maar alle wezens zullen de dienende toestand des te minder als vernederend ervaren, naarmate ze zich verder opwaarts ontwikkelen, want hoe meer het wezen zich tot liefde vormt, des te gelukkiger makend is voor dit wezen het bewustzijn om te kunnen helpen, omdat het zowel de nood van het niet-verloste wezenlijke herkent, alsook het onnoemelijke geluk van het wezen, dat goddelijke kracht ontvangt en voortdurend uit mag delen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De juiste verhouding van de mens tot God

B.D. 1745 from 20. december 1940, taken from Book No. 27

De verhouding van de mens tot God neemt vaak vormen aan, die God nooit goed kan keuren en dan is een ingrijpen van goddelijke zijde nodig en zodoende ook begrijpelijk. Want de mens kan zijn aardse weg alleen dan met succes afleggen, wanneer hij de eeuwige Godheid als het hoogste en meest volmaakte wezen en zichzelf als Gods schepsel erkent en dus zijn instelling tot Hem nu ook dienovereenkomstig is. Dat wil zeggen dat hij zichzelf als afhankelijk van Hem beschouwt en nu om Zijn genade smeekt. Dan is de juiste verhouding tot stand gebracht. De verhouding van het kind tot de Vader, dat steeds weer de weg naar Hem vindt als het Zijn hulp tijdens geestelijke en aardse nood begeert.

Het is dus enorm belangrijk dat de mens deze instelling tot God heeft, want enkel deze instelling levert nu de genade van God op, omdat een smekend kind nooit onverhoord blijft. Elk mens heeft recht op de liefde en goedheid van God, als hij hier als Zijn kind naar verlangt, want Gods liefde wil uitdelen, maar ook als de Vader en Schepper van eeuwigheid af erkend worden, omdat Hij anders Zijn gaven in het wilde weg uit zou delen. Zelfs daar, waar God als gever afgewezen of niet erkend wordt.

Waar de juiste verhouding van het kind tot de Vader tot stand gebracht is, daar zal het kind ook de macht en kracht van de Vader gewaarworden en zodoende ook volledig van de Godheid, Die almachtig en wijs is, overtuigd kunnen zijn, want God geeft Zich in Zijn genade te kennen aan degenen, die Hem als hun Vader liefhebben en eren. Hij heeft begrip voor alle moeilijkheden en zorgen van de aardse mensen.

Maar omdat zonder lijden geen wezen uit kan rijpen, kan het aardse leven ook niet vrij zijn van zulk lijden. Maar daar, waar de mens net als een kind de handen smekend naar de Vader uitstrekt, staat God onmiddellijk klaar om hem hulp ten deel te laten vallen, want een vader laat zijn kind niet in nood en Hij voldoet aan de verzoeken van Zijn kinderen, naarmate ze Hem inniger aanroepen.

Maar de opwaartse ontwikkeling van degene, die ver van God af staat, die nooit kinderlijk vragend tot Hem roepen kan, die God in de verte zoekt of die nooit in een innige dialoog met Hem kan spreken, valt in twijfel te trekken, want enkel in de innigste verhouding tot Hem is de mens in staat het ongelooflijkste te presteren.

En ofschoon hij ook gelooft dat het in zijn macht ligt om alles wat het leven met zich meebrengt ten goede te kunnen keren, zal hij er toch eenmaal voor gesteld worden om om hulp te moeten smeken en gelukkig voor degene, die dan in staat is om de juiste verhouding van het kind tot de Vader tot stand te brengen, opdat zijn gebed niet onverhoord wegsterft en hij in zijn zwakke geloof de krachttoevoer uit God in ontvangst mag nemen, die hem dan ook duidelijk zal laten inzien hoe klein de mens ten opzichte van de eeuwige Godheid is en hoe diep deemoedig hij Hem naderen moet om in Zijn genade te staan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zeldzaamheid van het werkzaam zijn van de goddelijke geest in de mens

B.D. 1746 from 21. december 1940, taken from Book No. 27

Hoe zelden de geest van God zich in de mens kan uiten komt hieruit voort, dat maar weinig mensen volledig overeenstemmen in hun opvattingen, voor zover ze God en Zijn schepping, Zijn heerschappij en werkzaam zijn op aarde en in het hiernamaals betreffen. De geest uit God zal de mensen steeds hetzelfde onderwijzen, want God geeft louter de zuiverste waarheid en deelt daar uit, waar er naar verlangd wordt en de voorwaarden vervuld worden, die het werkzaam zijn van de geest uit God in de mens ten gevolge hebben.

Maar omdat zo zelden zo’n werkzaam zijn erkend wordt, wordt er ook geen acht geslagen op de zachte stem in zich en de geest uit God kan zich ook niet uiten, ofschoon de mens door zijn levenswandel waardig is om goddelijke wijsheden te ontvangen. Zijn geest streeft wel naar God, maar hij probeert niet om een directe verbinding met Hem tot stand te brengen. Hij verlangt er niet naar om de goddelijke stem te horen en kan deze daarom ook niet horen. En zelfs waar hij opmerkzaam gemaakt wordt op het duidelijke werkzaam zijn van de goddelijke geest in de mens vat hij dit als een vermetelheid op en schrijft het goddelijke werkzaam zijn toe aan de activiteiten van een aan God vijandelijke macht.

En zodoende is de wil er niet klaar voor en de mens kan niet gedwongen worden. Hij moet in ieder geval zelf de weg banen voor het verkeer met God. Hij moet zich aan God in eigendom geven en zijn wil aan Hem overgeven, dan zal God Zelf hem de gedachten aandragen om zo’n verbinding aan te knopen. Hij zal hem ook via de gedachten onderwijzen, wat hij moet doen om de goddelijke stem in zich te horen klinken. Wanneer de mens zijn wil aan God overgeeft, zal hij alles doen wat God wil. En als God de zuivere waarheid wil verspreiden, zal Hij hem deze zuivere waarheid geven.

Heel weinig mensen nemen de directe weg naar God, maar als ze dit zouden willen doen, zouden ze duidelijk weten wat ze zouden moeten doen tot Zijn welgevallen. En hoezeer het iets is wat volledig vreemd voor hen zou zijn, zouden ze het zonder verbaasd te zijn en zonder aarzelen doen. Maar hoe zelden biedt een mensenkind de hemelse Vader zijn diensten aan en vraagt hij om een taak op aarde en hoe zelden kunnen ze daarom zo’n taak naar zich toe trekken, die de vrije wil van de mens vereist. En omdat God zo zelden om het overdragen van de zuivere waarheid gevraagd wordt, kan Hij het dus ook maar weinig uitdelen. Maar waar dit het geval is, daar is altijd dezelfde waarheid te vinden en daardoor kan het werkzaam zijn van de goddelijke geest overtuigend bewezen worden.

God Zelf tot leermeester te hebben, moet de zuiverste waarheid opleveren en waar deze waarheid niet duidelijk aan de wereld bekendgemaakt wordt, daar wordt ze de mensen, die God liefhebben, Hem dienen en Zijn geboden onderhouden, toegestuurd en door de overeenstemming van de gedachten moet de goddelijke Gever erkend worden. En dit zal tot gevolg hebben dat deze leer succes zal hebben, dat ze verspreid wordt en dat het goddelijke werkzaam zijn voortdurend erkend wordt. Maar het zal ook tot gevolg hebben dat de mensen God niet meer in de verte zoeken, maar Hem in zichzelf zoeken en vinden.

En als de mens het werkzaam zijn van de krachten in het hiernamaals kent en hiermee de verbinding aanknoopt, is het voor de geest uit God mogelijk om zich te uiten en Hij zal het aandachtig luisterende kind alles zo voorleggen, dat deze het gewillig aanneemt en tot in alle eeuwigheid bereid is om God te dienen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geheim van de eeuwige liefde

B.D. 1747 from 22. december 1940, taken from Book No. 27

Het geheim van de eeuwige liefde te doorgronden, gaat het menselijke vermogen te boven en het zal voor een mens nooit mogelijk zijn om zich God als de liefde Zelf voor te stellen, want God is voor de gelovige mens een wezen, maar liefde is een gevoel. Maar het wezenlijke en het gevoel zijn twee begrippen, die wel bij elkaar kunnen horen, waar het ene de aanvulling van het andere kan betekenen, maar die moeilijk als hetzelfde denkbaar zijn. God is als de liefde slechts in zoverre voorstelbaar, dat het als het hoogste, meest volmaakte wezen ook in de hoogste liefdesgraad moet staan. Bijgevolg zijn God en de liefde niet van elkaar te scheiden.

En deze verklaring is ook de enige, die aan de mensen gegeven kan worden, maar het ontsluiert het geheim van de eeuwige liefde niet, omdat elke gedachte hierover fout is, omdat menselijke gedachten niet in staan zijn om dit wonder te doorgronden. En het moet voldoende zijn voor de mens om zich de goddelijke liefde als iets onbegrijpelijks voor te stellen, dat pas door hetzelfde begrepen kan worden. Dat wil zeggen dat alleen maar de liefhebbende mens in een mysterie binnendringt en dat hij dan steeds alleen maar de eigen graad van liefde als maatstaf neemt, omdat een meer hiervan voor hem eenvoudigweg niet te begrijpen valt.

Pas wanneer het hem gelukt is om zijn eigen wezen in liefde te veranderen, zal het hem gemakkelijker vallen om zich God als de liefde Zelf voor te stellen, maar totaal doorgronden zal hij het als mens niet. Hij is wel in staat om zich God als een wezen voor te stellen, ofschoon dit wezen naar menselijke begrippen ook niet voorstelbaar is. Maar de mens denkt bij een wezen steeds aan iets lichamelijks, ook wanneer het voor de ogen niet als zodanig zichtbaar is. Maar liefde kan in zijn voorstelling geen vorm aannemen en zodra haar een vorm gegeven zou worden, zou deze juist weer als iets wezenlijks bestempeld worden.

En daarom is de poging om de mensen dit geheim binnen te leiden geheel doelloos. Het zou alleen maar tot verkeerde gedachtegangen leiden, die de mensen zouden kunnen hinderen bij het herkennen van de eeuwige waarheid. De mens met zijn beperkingen zal wel alles wat met het aardse leven in samenhang staat, kunnen doorgronden, maar geestelijk te begrijpen vereist een werkzaam zijn in liefde. Dan vormt zijn wezen zich ook tot liefde en als de ziel zich van het lichaam scheidt, blijft ook alleen maar het wezenlijke achter, dat nu juist in zichzelf liefde is. Zodoende zijn ze dan ook niet meer als twee verschillende dingen te beschouwen, maar door de liefde kan ze alleen maar dat worden, wat het is. Dus weer wezen en liefde, wat hetzelfde is.

Degene die in zichzelf liefde is, wordt echter pas als wezen voorstelbaar, omdat voor de mens de mogelijkheid tot begrijpen pas in het wezenlijke ligt. Ofschoon hij de liefde ook voelt, hoewel ook in de geringste mate, kan hij zich de eeuwige Godheid toch niet voorstellen als iets, die in het gevoelsleven tot uitdrukking komt. Want dit zou hij eerst als behorend bij het wezen beschouwen, maar niet als het wezen zelf. De liefde is een kracht en God is kracht, zodoende moeten God en de liefde hetzelfde zijn.

En opnieuw moet God als wezen erkend worden, omdat anders het grondbeginsel voor het bestaan van de eeuwige Godheid zou ontbreken. Pas wanneer het wezen contact gezocht heeft met de eeuwige Godheid is het mogelijk om beide begrippen met elkaar te laten versmelten en dan zal voor het wezen volledig duidelijk worden, wat het nu nog niet begrijpen kan. Maar op aarde ontbreekt hem dat vermogen, omdat het alleen maar op kan nemen, wat zich met aardse wetten laat verenigen, omdat het anders onbegrepen blijft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk keerpunt – Het belijden van Jezus Christus

B.D. 1748 from 24. december 1940, taken from Book No. 27

De wereld staat een keerpunt in de tijd te wachten, dat buitengewoon belangrijk is. Want het goede geestelijke daalt naar de aarde af en brengt door buitengewone gebeurtenissen, die met de wil van God overeenkomen, een geweldige omwenteling van het denken teweeg. De strijd tussen de verschillende geestelijke richtingen zal een enorme omvang aannemen en dit zal een scheiding tot gevolg hebben tussen degenen die voor of tegen God strijden.

Er zijn geen bijzondere kentekenen, die aan deze tijd voorafgaan. De mens zal enkel vaker gewezen worden op bovenaardse zaken. Hij zal in zekere zin tot nadenken hierover aangespoord worden en het zal er zodoende aanleiding toe geven, dat er stelling genomen wordt over vragen, die buiten het aardse liggen. En hij zal zich nu bij deze of gene geestelijke richting aansluiten en een strijder voor zijn mening worden.

En zo breekt er een nieuwe tijd aan. Een tijd waar enerzijds helderheid van de geest en anderzijds de diepste geestelijke duisternis de mensen van elkaar zal scheiden. Een tijd, waar het geestelijk streven van de één duidelijk merkbaar wordt door zijn instelling ten opzichte van aardse goederen, dat de alleen wereldsgezinde mens met alle ijver probeert te laten toenemen, maar dat door de ander veracht wordt.

En nu ondervindt de mensheid een verandering van het denken. De geestelijke wereld zal zich belichamen in de naar God toegekeerde mensen en zij zullen in staat zijn helder en duidelijk innerlijk waar te nemen en met de volste overtuiging op kunnen komen voor dat, wat de geestelijke wereld hun geeft. Maar zij zullen moeten vechten voor de geestelijke vrijheid. Wie voor God is, wordt vogelvrij verklaard en aan voortdurende bedreiging blootgesteld, want de goddelozen zijn in de meerderheid en hun macht is groot, omdat ze veel steun vinden bij de heersende macht. En toch zal het goede geestelijke overwinnen, want diens kracht is groot, omdat liefde zijn wapen is.

De nieuwe tijd zal geestelijke vooruitgang brengen. Dit zal tot groot voordeel voor de ziel strekken. De mensheid zal toegankelijker voor de waarheid zijn en zich meer door de liefde laten leiden. De mensen, die de geestelijke krachten macht over zich geven, zullen gekenmerkt worden door een bewust streven naar God. Een vreedzamere toestand zal de mensen gelukkig maken, ondanks onderdrukking van buiten en schijnbare hindernissen, want deze mensen weten dat ze goed door het leven gaan en daarom voelen ze zich zeker en goed geborgen in de goddelijke bescherming en slaan ze weinig acht op de vijandelijkheden van menselijke zijde. Ze staan sterk in het geloof, hopen vol vertrouwen en zijn machtig in de liefde. En aan hen richten zich ook degenen op, die nog twijfelen, want het diepe levende geloof overtuigt meer dan veel praten gedaan weet te krijgen.

Eens worstelde Jezus op aarde om de zielen en ook toen begon een tijd van geestelijk strijden. Ook toen stonden de mensen voor de beslissing om wel of geen aanhanger te worden van Jezus Christus. Net zo zal ook deze keer de vraag beslissend zijn. Ook nu zal de mens moeten beslissen of hij Jezus Christus erkent en Hem voor de hele wereld belijdt of Hem afwijst. En de beantwoording van deze vraag zal weer zijn opwaartse ontwikkeling bepalen. Want enkel degene, die Hem belijdt, zal uit zijn aardse leven voordeel voor de ziel halen.

En het goddelijke woord moet weer verspreid worden. IJverige volgelingen moeten het evangelie in de hele wereld uitdragen en van tevoren moet er een onvoorstelbaar werk beginnen, zodat deze volgelingen onderwezen worden, opdat ze goed onderwijs kunnen geven volgens Gods wil.

En dit zijn al de tekenen van de komende nieuwe tijd, dat deze goddelijke leer rechtstreeks uit de hoogte tot de mensen komt. Dat dus de leer van Christus hun weer net zo onvervalst aangereikt wordt, zoals het ten tijde van Jezus Christus op aarde was, vergezeld door wonderen en buitengewone gebeurtenissen, want ook de komende tijd zal wonderen brengen, waaruit de goddelijke wil herkenbaar zal spreken. Toch zullen deze wonderen alleen maar verklaarbaar zijn voor degenen, die al het geestelijke werkzaam zijn in zichzelf ervaren hebben en die zich daarom steeds inniger bij Jezus Christus aansluiten en Hem voor de hele wereld belijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De nood van de ziel vereist leed - "Vader, uw wil geschiede"

B.D. 1749 from 25. december 1940, taken from Book No. 27

Het grenzeloze vertrouwen op de goddelijke leiding maakt u de levenswandel op aarde gemakkelijk. Want u aanvaardt alles met een zekere gelijkmoedigheid indien u bedenkt dat het zo en niet anders door God werd voorbeschikt in overgrote zorg voor uw ziel. Alles wat het leven u oplegt te dragen is noodzakelijk voor het rijp worden van uw ziel. En het zal u des te zwaarder belasten, hoe noodzakelijker het voor u is. Tracht u dus eerst te vormen overeenkomstig de goddelijke wil en het leed zal steeds minder worden en uiteindelijk helemaal van u worden afgenomen. Oefen u in de liefde, in zachtmoedigheid en geduld. Oefen u in barmhartigheid, in vredelievendheid en vraag daarvoor God steeds om kracht, en u zult alles met gemak overwinnen. U zult uw omgeving tot zegen zijn, want ze zal er naar streven u na te volgen. En uw aards bestaan zal een gemakkelijk bestaan worden. U bent als overwinnaar uit de strijd tegen het kwade tevoorschijn gekomen en door de smeekbeden om kracht dichter bij God gekomen.

Als u God wilt bereiken, zult u zich onbeperkt aan Hem moeten overgeven. U zult steeds moeten bidden: "Vader, uw wil geschiede". U getuigt daardoor van uw vertrouwen op Zijn leiding. U offert Hem uw wil, u onderwerpt u deemoedig aan Zijn wil en erkent Hem als uw Vader. En dan bent u geworden zoals het God welgevallig is: geduldig, zachtmoedig, deemoedig, vredelievend. U beoefent de liefde als u zich in barmhartigheid ook over uw medemens buigt en hem probeert te bewegen dezelfde levenswandel te gaan. En uw wezen veredelt zich en het wordt licht en helder om uw ziel, want ze zal steeds meer in staat zijn goddelijk licht op te nemen en dus ook te verspreiden.

Klaag daarom niet als u wordt getroffen door leed. Draag alles met geduld en weet dat u het leed nog nodig hebt, dat uw ziel nog in nood verkeert en dat God in Zijn liefde u wil bijstaan en graag de ziel vrij wil maken van de haar nog beklemmende omhulling. De ziel worstelt nog om haar vrijheid. Ze is nog geketend door een macht die haar niet vrij wil laten. De eigen wil is nog te zwak en om haar wil te versterken moet ze God vragen om de kracht daarvoor. Doet ze dat niet uit eigen beweging, dan moet God haar door leed trachten te bewegen zich tot Hem te wenden om hulp.

En vaak duurt het onuitsprekelijk lang voordat de ziel de weg naar God neemt. En net zolang moet ze zich afbeulen en een toestand verdragen die haar terneerdrukt. En het zou zo gemakkelijk zijn zich daarvan te bevrijden. Ze geeft echter vaak toe aan het aandringen van de tegenstander en verzet zich tegen haar lot. Ze mort en klaagt en kan daarom ook niet bevrijd worden van het leed. En het is verkeerd dat u de liefde Gods niet inziet en Hem dankbaar bent dat Hij u omhoog wil leiden. Als u in Zijn liefde gelooft, zal het u ook gemakkelijk vallen u aan Hem toe te vertrouwen. En elke dag, al is deze nog zo droevig, zal zegen brengend zijn voor uw ziel en bevorderlijk voor uw geestelijke ontwikkeling.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het aangaan van geestelijke verbindingen op aarde – Hulp van wezens in het hiernamaals

B.D. 1750 from 25. december 1940, taken from Book No. 27

De bewoners van de geestelijke wereld zijn onvoorstelbaar actief en ze vervullen hun taak met een toewijding en doorzettingsvermogen, die hen ook succes oplevert. Ze wenden zich steeds weer tot die mensen, die aan hun zorg toevertrouwd zijn en ze proberen hen aanleiding te geven om vragen te stellen om hen dan via de gedachten antwoord te kunnen geven. En daarom is het van het grootste belang dat de mensen onderling elke gelegenheid benutten voor de uitwisseling van hun meningen. Want pas nu kunnen de geestelijke wezens in actie komen, doordat ze de vragen en antwoorden de mensen op die manier ingeven, dat wil zeggen hen via de gedachten influisteren, dat steeds diepere vraagstukken opgeworpen kunnen worden en zodoende het onderricht van de vrienden in het hiernamaals kan beginnen.

Zo’n uitwisseling van gedachten kan ongelooflijk succesvol zijn, want het spoort ook naderhand tot nadenken aan en de onderrichtingen via de gedachten kunnen nu overeenkomstig het verlangen naar opheldering voortgezet worden. En daarom wordt het ook buitengewoon vrolijk door de geestelijke wezens begroet, wanneer de wil van een mens steeds nieuwe geestelijke verbindingen aanknoopt, want alle inspanningen van deze wezens worden in het hiernamaals herkend en direct benut en het komt nu alleen op de wil van de mens aan in hoeverre deze toegankelijk is voor het onderricht.

Onophoudelijk worden er draden van het hiernamaals naar de aarde gesponnen en als een mensenkind behulpzaam is om zulke verbindingen tot stand te brengen, wordt de taak van het wezen in het hiernamaals wezenlijk verlicht, want de deur van het hart moet een beetje geopend worden en dit is het geval wanneer een vraag het denken van de mens bezighoudt en hij het antwoord verwacht. Dan luistert het hart aandachtig naar de stem in zijn binnenste en dan kan het wezen in het hiernamaals zich uiten en het kan erop rekenen ook gehoord te worden.

En als daarom de mens elke gelegenheid benut om de medemensen naar geestelijke vraagstukken te leiden, helpt hij in zekere zin de deur van het hart te openen en hij maakt voor dit geestelijke wezen de weg vrij tot het binnenste van het hart. Deze hulpverlening is buitengewoon belangrijk, want ze kan toch de eerste aanleiding zijn voor een volledige verandering van het denken.

De mens kan vanaf dat ogenblik in de innigste verbinding blijven met de gevende wezens in het hiernamaals en hem kan nu door hen een omvangrijke kennis gegeven worden, als het de wil van de mens is om in de waarheid te staan en hij daarom gehoor schenkt aan de influisteringen van deze wezens, die nu met opofferende overgave hun taak vervullen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onvolmaaktheid – Vrije wil – Rechtvaardigheid

B.D. 1751 from 26. december 1940, taken from Book No. 27

In het aardse leven is alleen dat, wat aan de verlossing van de ziel bijdraagt, van belang. Het gebed om kracht daarvoor zal steeds verhoring vinden. De liefde van God probeert jullie mensen de nood van jullie ziel bekend te maken, doordat Hij het lichaam aardse nood en bezorgdheid laat voelen.

Maar diens lijden is minimaal in verhouding tot de kwellingen van een niet-verloste ziel en de kwellende toestand van de ziel wordt weer zelf gewild. Dat wil zeggen dat het wezen het zelf veroorzaakt heeft en het moet het ook zelf overwinnen. Dit kan geen enkel wezen voor de ander doen. Het kan hem alleen maar door de liefde behulpzaam zijn.

De mens wil niet begrijpen dat God niet de veroorzaker van de kwellingen en het leed is, maar het wezen zelf. En dat God ondanks Zijn zeer grote liefde niet willekeurig de toestand van lijden kan beëindigen, omdat er dan iets, wat niet vrij is, zou blijven bestaan. Dit iets zou niet gerechtvaardigd zijn om in de eeuwigheid in gelukzaligheid te leven.

Om in Gods nabijheid te mogen verblijven, moet het wezen volmaakt zijn en zijn vrije wil moet al het onvolmaakte overwonnen hebben. Maar die onvolmaaktheid was zijn eigen schuld, doordat de vrije wil zich naar degene keerde, die de tegenstander van het volmaakte was. Om volmaakt te worden, moet het wezen zijn vrije wil weer op het volmaakte richten. Als hij dat niet doet, dan kan zijn lot niets anders zijn dan de kwellende toestand, want hij is dan ver van God verwijderd en dit betekent leed en kwellingen voor het wezen.

God is barmhartig, goedmoedig en liefdevol, maar ook rechtvaardig. Hij kan in Zijn liefde, goedheid en barmhartigheid wel alle mogelijkheden toegankelijk maken om zich tot volmaaktheid te ontwikkelen, maar Hij kan de rechtvaardigheid niet omzeilen, doordat Hij het wezen het leed bespaart en hem de eeuwige heerlijkheid in onvolmaakte toestand doet toekomen. Maar Hij kan het wezen ook niet volmaakt laten worden zonder diens wil, omdat volmaaktheid zonder vrije wil ondenkbaar is. Elke toestand van lijden, of het nu op aarde of in het hiernamaals is, is alleen maar een bijverschijnsel van de onvolmaaktheid, omdat het tegelijkertijd het middel moet zijn om deze onvolmaaktheid op te heffen.

Betreft het gebed van de mens nu de rijpheidstoestand van de ziel, dan ontvangt de mens mateloos kracht en het zal gemakkelijk voor hem worden om ook het aardse leed te overwinnen, want dan heeft hij de zin en het doel hiervan begrepen. Denk er daarom niet zozeer aan, wat ondraaglijk voor het lichaam lijkt, maar denk eraan dat de ziel veel meer onder haar niet vrije toestand moet lijden en probeer haar te helpen, doordat u in het gebed om de kracht uit God vraagt. Dat wil zeggen dat u alles doet om uw wezen te veredelen, dat u ook in nood en leed liefhebbend werkzaam bent, dat u daardoor de boeien om de ziel losser maakt, opdat nu ook de boeien van het lichaam, het lijden, verminderd kunnen worden en u innerlijk en uiterlijk de vrede ten deel valt. Want God laat het leed niet over u komen om u te onderdrukken, maar om u te bevrijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Noodzaak van het goddelijke werkzaam zijn – Oprechtheid

B.D. 1752 from 26. december 1940, taken from Book No. 27

De mensen hebben bemiddelaars nodig tussen zichzelf en God omdat ze zich niet zelf in verbinding met Hem stellen, maar God wil hen in Zijn liefde niet zonder hulp laten. En dat is de reden waarom een directe verbinding van het hiernamaals naar de aarde toegelaten wordt in een vorm, die elke twijfel aan het goddelijke werkzaam zijn weg moet nemen. De eerste verklaring is in de noodsituatie van de mensheid te zoeken en verder wordt er op aarde zo weinig voor de waarheid opgekomen, dat het alleen maar op deze manier mogelijk is om de waarheid naar de aarde te sturen.

De leer van Christus heeft door menselijke invloeden in de loop van de tijd veranderingen ondergaan en moet dus weer zo dichter bij de mensheid gebracht worden, zoals ze van oorsprong was. En zodoende is daaruit al de noodzaak van het goddelijke werkzaam zijn op te maken. Want God als de eeuwige waarheid kan het niet toestaan, dat iets als zuivere waarheid verspreid wordt, wat hier niet meer mee overeenkomt. Dus moeten wetende wezens de waarheid naar de aarde overbrengen en een bereidwillig mens zoeken, dat zich bereid verklaart bemiddelaar te zijn en geestelijke gaven in ontvangst neemt om deze door te geven.

Het bewust God willen dienen, stelt de mens in staat om een buitengewone taak te vervullen, namelijk met het geestelijke oor te luisteren en de resultaten te verzamelen om ze dan als geestelijk goed te gebruiken. Er ontstaat dus iets zuiver geestelijks in aardse vorm. Door de goddelijke liefde worden eeuwige wijsheden naar de aarde gestuurd en zodoende wordt daardoor de geestelijke duisternis verdreven en de geestelijke staat van de mensheid wordt lichter.

En toch gaat het grootste deel van de mensen daar achteloos aan voorbij en dat enkel en alleen om die reden, dat ze een zo duidelijke uiting van God niet willen erkennen. Niet voordat iemand met volle overtuiging het werkzaam zijn van God bekendmaakt als een geestelijke gebeurtenis, zal hij moeilijk gelovige aanhangers onder de mensen vinden. En zodoende voorziet God hem van grote kracht en Hij laat hem het buitengewone tot stand brengen en wil zo het geloof van de mens op Hem laten richten.

En zo geeft God de mensen de waarheid en de verkondigers grote kracht. Hij laat hen herkennen wanneer het Gods wil is om deze kracht te gebruiken en dan werkt God Zelf door deze mensen en leidt Hij de aandacht naar de van boven aangeboden goddelijke gaven. En nu zal blijken dat woord en daad overeenstemmen. Dat alles, wat door de goddelijke waarheid bekendgemaakt wordt, de mensen zo kan vormen, dat ze zelf drager van goddelijke kracht worden. Zodoende nu ook door deze kracht werkzaam kunnen zijn en dat dientengevolge de mens alles tot stand brengt, als hij het hem gegeven goddelijke woord in ontvangst neemt en het opvolgt, omdat dezelfde kracht hierin aanwezig is. Dan zal het goddelijke woord door velen aangenomen worden, want hun wordt het bewijs geleverd, dat Gods woord waarheid in zichzelf is.

Maar steeds moet de wil van het mensenkind eraan voorafgaan. Het moet bereid zijn te geloven en tot op zekere hoogte van die bereidwilligheid getuigen, doordat het doet wat door het goddelijke woord van hem verlangd wordt. Dan wordt hij aan zichzelf de kracht van het woord gewaar, doordat zijn verlangen ernaar steeds groter wordt. En de wil om de Heer van dienst te zijn, stelt hem ook in staat om werkzaam voor Hem te zijn. En zo bewijst God aan de mensheid de waarachtigheid van dat, wat de mensen van boven als waarheid toegestuurd wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

“Mij komt de wraak toe”

B.D. 1753 from 27. december 1940, taken from Book No. 27

Wraak oefenen is niet juist voor God, want de mens heeft dan deel aan een schuld, omdat hij aan een boos verlangen in zichzelf toegaf en nu niet meer zuiver in het hart is. Elk gevoel van liefdeloosheid is een hindernis op de weg naar de hoogte. Daarentegen is de innerlijke strijd een vooruitgang.

Zodra de mens nu een vijandelijke opstelling ten opzichte van zijn medemens heeft en op wraak zint, geeft hij zich over aan de macht van het kwaad en hij moet nu diens wil vervullen, die steeds de toename van de liefdeloosheid betreft. En de toestand van zijn ziel is nu in gevaar gebracht, want als hij eenmaal aan het verlangen van de vijand toegegeven heeft, dan valt het hem zwaar om de liefde te beoefenen, want de wraakgedachte vergiftigt zijn gevoel.

Wat de medemens hem aangedaan heeft, is veel minder dan wat hij zichzelf nu aandoet, want het onrecht van de medemens bestond erin hem lichamelijk te beschadigen, maar hij beschadigt zijn ziel en legt nu door iedere daad van liefdeloosheid nieuwe boeien aan. Hij heeft daar geen ander voordeel van dan het gevoel van een bevredigende wraak en geeft zich daardoor over aan de macht van de tegenstander en nu de weg weer terugvinden naar werken van liefde is heel moeilijk en kan alleen maar dan mogelijk zijn, wanneer hij zijn onrecht inziet en er spijt van heeft. Maar de wraakzuchtige mens verheugt zich in zijn daad en is ver van de staat van berouw verwijderd.

De mens moet kwaad met goed vergelden. Dan verzwakt hij de macht van het kwaad, verwerft hij liefde en bevrijdt hij zichzelf en ook de tegenstander van de invloed van de slechte macht, want de tegenstander ervaart dit als een daad van liefdadigheid, voor zover hij niet heel koppig is en hij spijt heeft van zijn daad.

Maar wraak is Gods taak. En God is rechtvaardig en Hij oefent de wraak waarlijk naar verdienste. Hij kijkt in het hart van de mens en voor Hem blijft er niets verborgen. En het is Zijn wil om de mensen te verbeteren en hen hun onrecht te laten herkennen, zoals Hij degene zegent, die het onrecht van de naaste verdraagt zonder zich te verzetten of op wraak te zinnen. “Mij komt de wraak toe”, spreekt de Heer. Hij maakt daardoor Zijn wil bekend om het oefenen van wraak aan Hem over te laten, opdat jullie je ziel geen schade berokkenen, die veel groter is dan de medemensen jullie kunnen berokkenen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Openbaring van God is een buitengewone genade

B.D. 1754 from 28. december 1940, taken from Book No. 27

Als jullie je de buitengewone genade, dat de Heer zich tot jullie neerbuigt en jullie Zijn wijsheid onderwijst, voorstellen, dan moeten jullie Hem eer en lof toezingen en Hem zonder ophouden bedanken.

Jullie zullen deze genade echter nooit in zijn volle omvang kunnen beseffen, want jullie weten niet hoe onmetelijk hoog Hij boven jullie mensenkinderen staat en welke overvloed van liefde Hem er aanleiding toe geeft om zich om wezens te bekommeren, die nietige schepselen ten opzichte van Hem zijn. En daarom nemen jullie deze genade zo gelaten aan en waarderen jullie het vaak niet overeenkomstig de liefde. En het is vaak slechts een kortstondige opwelling, waar de mensen zouden moeten rillen van de grootste verrukking.

Maar God laat de mensen deze genade onophoudelijk toekomen om hun de mogelijkheden te geven om opwaarts te gaan om de grote afstand van de wezens tot Zichzelf te verkleinen. Hij geeft de mensen op aarde daarom Zijn woord. Hij laat hen toehoorders van dit woord worden. Hij maakt hen vertrouwd met een kennis, die niet van deze wereld is. Hij ontsluit voor hen een gebied, dat aards niet te betreden is. Dat wil zeggen dat er op aarde geen onderwijzer is, die daar volledige opheldering over kan geven, tenzij hij deze kennis eerst uit juist dezelfde goddelijke bron geput heeft. En hoe meer de mens naar deze kennis verlangt, des te rijker zal hij bedacht worden, des te meer zal hij mogen ontvangen.

Maar deze genade is zo onmetelijk, dat het begrijpelijk is, dat ze de mensheid tot zegen moet strekken. God zal de wereld nooit iets bieden, wat aan waarde zou kunnen verliezen of ooit minder nuttig genoemd zou kunnen worden. Wat van God komt, moet ook voor tijd en eeuwigheid betrouwbaar zijn. Zijn woord zal niet afgezwakt kunnen worden door mensen, ofschoon er ook tijden voorbijgaan.

Dat God Zichzelf weer belichaamt in Hem bereidwillig dienende mensenkinderen is zo geweldig, dat jullie mensen niet in staat zijn om het te begrijpen. Dat Hij Zich liefdevol tot hen neerbuigt en hen de meest begaanbare weg naar de hoogte wijst, is een werk van buitengewone barmhartigheid, want Hij doet daardoor meer, dan de wezens verdienen. Hij ziet in Zijn liefde voorbij aan de afvallige wil van de mens en Hij ziet alleen maar diens zwakte.

En zo komt Hij hen met een doeltreffend middel tegemoet. Hij vertelt hun wat niet goed is en adviseert hen wat ze moeten doen. Hij doet degenen, die niet geheel afwijzend tegenover Hem staan, een buitengewone krachtschenking. Hij deelt de goddelijke genade uit aan degenen, die Hem daar vanuit het hart om vragen. Hij openbaart Zich aan hen. Hij geeft Zich te kennen. Hij is in de nabijheid van de aarde en degene, die de verbinding met Hem aan wil knopen, zal ook het bewijs van Zijn nabijheid, van Zijn kracht en Zijn liefde krijgen. Hij wil door hen erkend worden. Hij wil door hen begeerd worden en hij wil dan ook in overeenstemming met deze begeerte uitdelen.

Hij wil de aardse weg van de wezens inkorten, want als ze eenmaal de weg naar de Heer gevonden hebben, hebben ze de lichamelijke last op aarde niet meer nodig en ze kunnen hun aardse leven dus besluiten, indien ze uit eigen beweging aan de goddelijke wil beantwoorden en zodoende leven, zoals het God welgevallig is.

En dat beoogt de Heer door deze grote genade. Dat de mensen, om deze genade waardig te worden, zich inspannen om volgens het goddelijke woord te leven, opdat Hij hen dan kan belonen met werkelijk goddelijke gaven. Dat Hij hun het besef van Zijn liefde, Zijn almacht en Zijn wijsheid kan geven en dat dit licht en kracht voor de mensen betekent. Dat zodoende de toestand van de nog op aarde verblijvende wezens vrijer wordt en dus de verlossing tegemoet gaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De strijd van het kwaad tegen het goede – De waardeloosheid van bezit

B.D. 1755 from 29. december 1940, taken from Book No. 27

U moet de Heer voor alles dankbaar zijn, want alles bewijst enkel Zijn liefde. Wat elke dag u ook brengen mag, het is zo door God bepaald en steeds alleen maar voor uw bestwil, ook wanneer het onbegrijpelijk voor u lijkt. Want de geest van eeuwigheid leidt en bestuurt alles en Zijn leiding is waarlijk boven alles wijs en liefdevol. En niets is zonder zin en doel. En vertrouw daarom de goddelijke leiding en probeer steeds maar in elke aardse noodsituatie de goddelijke werken van liefde aan u te herkennen en elke dag zal u tot zegen strekken.

Zolang de mens zich tegen goede geestelijke beïnvloeding verzet, is zijn wezen ongedurig en bedrukt, korzelig en ontevreden of ook onverschillig, lichtzinnig, genotzuchtig en op aardse genoegens bedacht. Want hij doet niets om daartegen te vechten, omdat hij zijn wil overgeeft aan het werkzaam zijn van lage geestelijke krachten, die nu al het mogelijke doen om hem ver weg te houden van de invloed van goede geestelijke krachten. En daarom is het ook heel moeilijk om geestelijke kennis dichter bij zulke mensen te brengen. Wat nu afwijst, is de wil van deze slechte wezens, die de mens volledig beheersen en zodoende strijdt het boze in de mens tegen het goede, dat hem wil helpen. En deze strijd van het geestelijke is te herkennen aan grote innerlijke ontevredenheid.

Het is voor de mens wel duidelijk dat het geen volmaakte toestand is, waarin hij zich bevindt en toch is zijn wil te zwak om deze toestand op te heffen, zolang hij zijn wil aan de tegenstander overgeeft. En de strijd zal net zo lang aanhouden, totdat hij zich geheel aan de ene of aan de andere macht overgegeven heeft. Zich overgeven aan de goede geestelijke krachten brengt hem spoedig innerlijke vrede en een bewust streven naar God zal het gevolg zijn. Maar zich geheel aan de slechte krachten in eigendom geven, zal hem eveneens een aangenaam leven bezorgen, maar enkel in aardse zin, want nu vervult deze boze macht elk verlangen van de mens om hem ver weg te houden van geestelijke gedachten. De tegenstander vervult zijn aardse verlangens en bindt hem daardoor met sterke banden aan zichzelf vast.

Het worstelen om zulke zielen is uiterst moeilijk en kan slechts dan succes opleveren, wanneer het de goede wezens lukt om in hen weerzin op te wekken tegen dat, waar ze hevig naar verlangen en de mens zodoende na begint te denken over de waarde of waardeloosheid van dat, wat hij bezit. Dan is er weer een mogelijkheid om via de gedachten op hem in te werken en begint de strijd tussen het zuivere en onzuivere geestelijke opnieuw.

Maar de mens leert de waardeloosheid van bezit pas dan kennen, wanneer hij ziet hoe snel dit kan vergaan. En daarom grijpt God Zelf vaak dan in, wanneer de intriges van de tegenstander gelukt zijn en hij het denken van de mens door en door materieel gevormd heeft. Dan stelt God Zijn wil daar tegenover en laat aan de vernietiging ten prooi vallen, wat het hart van de mens gevangenhoudt. Hij neemt de mensen het bezit op de meest verschillende manieren af, doordat Hij de natuurkrachten ertoe brengt om Zijn wil te gehoorzamen. Maar ook het werkzaam zijn van Satan zelf, die de mensen tot het verwoesten van scheppingswerken aanzet, wordt toch nog tot zegen voor de individuele mens, voor zover de mens het hem nu aangedane lijden voor een goddelijke beschikking houdt en zich berustend schikt en zodoende nu ook de waardeloosheid van aards bezit begint te beseffen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Dienen in liefde – Lichtoverdracht – De zon is een lichtdrager

B.D. 1756 from 29. december 1940, taken from Book No. 27

Alles in het heelal dient het wezen tot de opwaartse ontwikkeling, maar wat de graad van rijpheid bereikt heeft, is volledig onafhankelijk van wat voor scheppingswerk dan ook. Elk scheppingswerk heeft het doel om onvolmaakt geestelijks naar de volmaaktheid te leiden. Dat wil zeggen taken te geven, waarvan de vervulling geestelijke vooruitgang betekent. En steeds zal onder deze taken een dienen in liefde te begrijpen zijn.

Maar nu zijn er verschillende soorten scheppingswerken en zodoende moeten ook de taken van dat ogenblik uiteenlopend zijn. Dat wil zeggen dat het wezen die werkzaamheid moet verrichten, die hem geestelijke vooruitgang oplevert. En daarom zijn de verschillende scheppingswerken geheel afwijkend van elkaar, zowel in hun gedaante, alsook in hun verblijfsomstandigheden, maar steeds aan de rijpheidsgraad van het hun bewonende wezen aangepast.

Hoe bereidwilliger het wezen is om zich door dienende activiteiten in de wil van God te schikken, des te grotere taken worden hem gegeven en des te eerder mag het deze schepping als verblijfplaats nemen, waar een hoog geestelijk niveau dit verblijf tot een aangenaam en gelukzalig verblijf laat worden. Want een bewust dienen in liefde zal ook een verandering in licht betekenen en dit zal steeds een gelukstoestand veroorzaken. Maar het dienen in liefde bestaat hierin, dat het wezen de volheid van licht door wil geven.

Maar licht is kennis, dus geeft het zich in lichtsferen bevindende wezen zijn kennis aan de nog onwetende wezens en beschijnt zodoende de wezens, die het nog aan licht ontbreekt, met zijn licht. Zo moeten dus steeds lichtgevende scheppingen in een bepaald verband staan met scheppingen, die zonder licht zijn. De scheppingen die zonder licht zijn, moeten afhankelijk zijn van degenen, die licht uitstralen en in dit opzicht dienen de wezens van het ene scheppingswerk de wezens van het andere scheppingswerk.

Het gebeuren van de lichtoverdracht is zodoende een overdragen van kennis, dat echter uiterlijk zichtbaar wordt door de afgifte van licht en lichtkracht aan scheppingswerken, die arm zijn aan licht. De uitstraling van het licht is in dit opzicht voortdurende werkzaamheid van de wezens die in staat zijn licht over te dragen, als deze wezens het licht in de vorm van gedachten naar de nog onwetende wezens sturen. Elke gedachte is licht en kracht, maar dit hoeft niet door het wezen dat licht nodig heeft, opgenomen te worden. De lichtoverdracht kan dan dus niet uitgevoerd worden en de duistere toestand blijft bestaan.

De wezens van zulke scheppingswerken, tot wie het licht niet doordringt omdat ze er niet naar verlangen, zijn nog ver van God verwijderd. Hun kennis is gering en hun wil naar God is heel zwak en de al in het licht verblijvende wezens hebben geen macht om hen tot het aannemen van het licht te dwingen. Zodoende beschijnen ze met hun volheid van licht overwegend deze scheppingswerken, waarvan de bewoners zich naar het licht toekeren. Die naar de wijsheid uit God verlangen en die zich daarom bereidwillig laten onderwijzen en zodoende licht in de vorm van geestelijke kennis aannemen.

De onderwijsactiviteiten van zulke wezens, die dus scheppingen bewonen die in staat zijn om licht over te dragen, zijn nu in zekere zin ook de verklaring voor de lichtstraling van zulke sterren. Steeds zal een lichtgevend lichaam, een zon, talloze niet-lichtgevende scheppingen beschijnen en dit is een werkzaam zijn in liefde van de wezens in het hiernamaals, die al een hogere rijpheidsgraad hebben en het licht, dat ze voortdurend mogen ontvangen, weer af willen geven aan de wezens, die zich nog in de duisternis bevinden. Die dus scheppingen bewonen die met de geestelijke toestand overeenkomen. Dat wil zeggen dat ze er zelf nog ver verwijderd van zijn om lichtdrager te zijn, maar licht en lichtkracht van andere scheppingswerken toegezonden krijgen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gedachten zijn geestelijke kracht

B.D. 1757 from 30. december 1940, taken from Book No. 27

Als de mens inzicht heeft, beschouwt hij zijn gedachten en opvattingen niet meer als zelf verworven, d.w.z. als uit hem zelf afkomstig maar als dat wat het werkelijk is - als uitstraling van geestelijke wezens die hun kennis aan de mens willen doorgeven, en het hem daarom zolang trachten over te brengen, tot hij het als geestelijk bezit zich heeft toegeeigend.

Een gedachte is derhalve geestelijke kracht - dus iets geestelijks dat zich uit het rijk hierna een weg naar de aarde gebaand heeft om door het gedachtenapparaat van de mens te worden opgenomen, waar het hem dan bewust wordt. Het denken van de mens moet nu bijgevolg met de geest van dat wezen overeenstemmen dat van de mens bezit neemt, of aan wie de mens zich overgeeft.

Deze uitstraling van kracht van de geestelijke wezens is enorm, doch doen goede zowel als slechte wezens moeite hun uitstralingen naar de aarde te zenden, maar altijd zal deze uitstraling alleen ontvangen worden door gelijk gezinde aardse wezens. Zo zal dus ieder mens dat toegezonden krijgen wat d.m.v. gedachten wordt doorgegeven, wat overeenstemt met zijn wezen. Altijd zal dàt uitgedeeld worden wat verlangd wordt, en dus zal daar waarheid worden aangeboden waar de mens hongerig is naar waarheid, leugen echter daar waar de leugen woont.

Het geestelijk bezit van de mens zal dus van dien aard zijn zoals de mens het zelf wil, daar hem dit, beantwoordend aan zijn wil, ook geschonken wordt door de geestelijke wezens. De mens kan niets uit zichzelf voortbrengen, hij is niet in staat vanuit zichzelf gedachten te laten ontstaan, juist - omdat gedachten geestelijke kracht zijn, deze kracht hem echter eerst moet worden toegezonden uit het geestelijke rijk.

Alleen de onwetende mens gelooft van zichzelf de geestelijke vader van zijn gedachten te zijn. Hij praat alleen de mening na van hen die van de wereld zijn en die beweren, dat het denken enkel een functie is van bepaalde organen en totaal onafhankelijk van vreemde inwerking, tot stand komt. Dat derhalve de mens al zijn gedachten zelf heeft en er geen directe of indirecte beïnvloeding van het denken aan ten grondslag ligt. Dat dus goede of slechte, diepe of oppervlakkige gedachten steeds van de mens zelf uitgaan en daarom eigen verdiensten zijn.

De geestelijke kracht die daarbij beschikbaar is loochent hij, omdat hij die helemaal niet erkent. Derhalve zijn zulke mensen ook niet gemakkelijk van de waarheid te overtuigen als deze d.m.v. gedachten overgebracht zou worden, daar zij het proces van het denken nog niet juist begrijpen - dus ook niet geloven kunnen.

Het eigenlijke wezen van de gedachte is hun nog iets onbegrijpelijks - en zal het ook blijven - zolang, tot zij hun eigen ontoereikendheid inzien als het erom gaat diepgaande problemen op te lossen, als de gedachtengang faalt, als de mens vanuit zichzelf de laatste verklaring geven wil. Pas als hij zich met vertrouwen- en verlangend naar de waarheid-wendt tot de geestelijke wezens en hun om opheldering verzoekt, zal hij ondervinden hoe hem nu geestelijke kracht in de vorm van gedachten toevloeit, en hij zal beseffen dat hij niet de schepper van zulke gedachten kan zijn, maar dat hem iets geestelijks wordt overgebracht door geestelijke wezens uit het rijk hierna.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Aardse en geestelijke gedachtenrichting

B.D. 1758 from 31. december 1940, taken from Book No. 27

Elke gedachte, die zich op het geestelijke richt, is een overvloeien van goddelijke krachtstromen, die door talloze geestelijk rijpe wezens geleid worden en de mensen door deze wezens toegevoerd worden. Het is bovendien in zoverre een geestelijk werkzaam zijn, als de wezens in het hiernamaals hun liefdeswerken daarmee vullen, doordat ze licht en kennis doorgeven, ze zich zodoende inspannen de nog onwetende mens in de vorm van gedachten dat mee te delen, wat ze zelf in alle overvloed bezitten, maar wat de mens nog ontbreekt.

Deze krachtstromen worden de mensen niet willekeurig toegestuurd, maar steeds pas als gevolg van de menselijke wil om ze in ontvangst te nemen. Dat wil zeggen dat de wil van de mens de gedachtenrichting vormgeeft. Hij kan naar geestelijke kennis verlangen, maar zich net zo op aardse vragen instellen en overeenkomstig hiermee wordt de mens met geestelijke kracht bedeeld of hij geeft zichzelf het gewenste antwoord.

Dat zelf denken is enkel en alleen een functie van organen, die hiervoor bestemd zijn. Het is een gebruikmaking van de elk mens toegestuurde levenskracht, die hij gebruiken kan, zoals het hem goeddunkt, maar die niet nuttig voor hem is, als hij deze functie gebruikt voor waardeloze zaken. Voor zaken die waardeloos zijn voor de eeuwigheid.

Als hij nu deze kracht gebruikt om de rijkdom van zijn ziel te vergroten, om zodoende opheldering te krijgen over zijn geestelijke leven, zijn doel en zijn levenstaak, dan komt er ook geestelijke kracht bij en nu worden deze krachtstromen hem gegeven, waarvoor hij zelf door zijn wil actief moet zijn om deze te ontvangen. Maar dan is het resultaat onvoorstelbaar, want de mens wordt als het ware deze wereld binnen getrokken. Hij is, als hij aan deze gedachten toegeeft, ook zelf in het rijk van het geestelijke. Zijn gedachten zijn ver van het aardse verwijderd, want ze gaan naar daar terug, waar hun oorsprong was.

De aardsgezinde mens zal deze kracht nooit gegeven worden, want dit zou betekenen dat hij tegen zijn wil wetend zou worden. De kracht uit God heeft dezelfde betekenis als licht en kennis. Bij degene die deze kracht ontvangt, moet ook de kennis toenemen. Maar als de mens deze kennis tegen zijn wil gegeven zou worden, dan zou hij niet in staat zijn deze kennis te begrijpen. Dan is het ook verklaarbaar dat zelfs het van boven ontvangen woord, dat de mens over elke vraag opheldering geeft, onbegrijpelijk blijft voor de mens die niet naar kennis verlangt en het daarom ook afgewezen wordt, omdat het alleen maar als kaal woord tot hem komt, maar niet als goddelijke openbaring en hij hoort dit woord alleen maar met de oren, maar niet met het hart.

Zodoende is zijn gedachtegang alleen maar op aardse zaken gericht. Hij is dus puur verstandsmatig actief. Dat wil zeggen dat in hem enkel de kracht werkt die hem tot bestaan, tot leven, gegeven werd, maar die niet toereikend is om de goddelijke wijsheid te begrijpen. Als deze goddelijke krachten begrijpelijk voor hem moeten worden, dan moet hij zich bewust of onbewust met geestelijke krachten in verbinding stellen. Hij moet ze om hulp vragen of willen dat andere, dat wil zeggen geestelijke, gebieden voor hem ontsloten worden. Deze wil is het onbewust een beroep doen op geestelijke krachten en hier zal aan voldaan worden, doordat zijn gedachten nu deze richting nemen, die naar de waarheid leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wereldramp

B.D. 1759 from 31. december 1940, taken from Book No. 27

Een wereldschokkende natuurramp zal de verschrikkingen van de oorlog opvolgen en de mensheid zal veel meer te verdragen hebben, dat het tot nog toe verdragen heeft. En dit is sinds eeuwigheid zo bepaald ter wille van de redding van talloze zielen.

Hoe verder de mensheid zich van God verwijdert, des te dichter komt dit gebeuren naderbij en enkel het eindeloze geduld en de lankmoedigheid van God geeft een laatste uitstel, waarin nog onnoemelijk lijden de mensen zal deprimeren om hen nog voor de gebeurtenis naar God toe te leiden, opdat Hij hen dan hulp kan verlenen.

En in deze tijd zal de hel op aarde losgebroken zijn en een onvoorstelbare ellende zal de mensen treffen en aan het gejammer zal geen einde komen, want de krachten uit de onderwereld vergiftigen het denken van de mensen op die manier, dat deze woest tekeergaan en meedogenloos tegen elkaar optreden.

En God de Heer ziet het optreden van de mensheid en verafschuwt het. En Hij roept dit een halt toe op een manier, die duidelijk Zijn wil laat herkennen aan degenen die deze wil herkennen willen. Hij zal de mensen hetzelfde toesturen, als wat ze elkaar aandoen en het zal niet meer van de menselijke wil afhankelijk zijn om het einde te bepalen van dat, wat de wereld nu met ontzetting vervult. Ze zal het moeten accepteren en het niet af kunnen wenden en er zal een nood over de aarde komen, die de mensen ondraaglijk voorkomt. En toch zullen ze het moeten dragen. Ze zullen duidelijk de hand van God voelen en zich niet kunnen verzetten en enkel berusting in hun lot kan dit lichter maken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Genialiteit – Zelfverheffing

B.D. 1760 from 1. januari 1941, taken from Book No. 27

De genialiteit van de mens is ook een zeker gevaar voor hem, want hij brengt zijn innerlijke leven ten offer. De zekerheid van een hoger niveau te zijn, kan vaak een verderfelijke uitwerking hebben, want de mens is arrogant en voelt zich in elk opzicht in kennis en beoordelingsvermogen superieur aan de medemensen.

Maar de verwaandheid is de hindernis voor het herkennen van de waarheid. Enkel waar de deemoed van het hart de mens siert, vindt de waarheid ingang, want de goddelijke genade stroomt naar hem. Waar zich de mening gevormd heeft dat voor het herkennen van de waarheid ook aards zichtbare aanleg meespreekt, is een bepaalde zelfverheffing op te tekenen en daarom ook een gebrek aan onderscheidingsvermogen.

Het antireligieuze streven bevordert een opgeven van elk geloof in dat, wat door overleveringen gemeengoed van de mensen werd. Daarom wordt vaak zonder enig bezwaar alles opgegeven wat van goddelijke oorsprong is: de leer in een God van liefde, almacht en wijsheid. En de huidige instelling van de mens wordt objectief op de meest overtuigende manier gestaafd, maar steeds uitgaand van de verkeerde opvatting dat het leven met de lichamelijke dood beëindigd is. En daarom zal het nu opgerichte gebouw het fundament ontberen en zal daarom tegen een stormaanval van bewijsvoering van een diepgelovig mens niet standhouden. Maar deze bewijsvoering wordt net zo hardnekkig afgewezen om hetgeen zelf opgebouwd is niet aan instortingsgevaar bloot te stellen.

Wanneer het hoogontwikkelde menselijke verstand zich niet in deemoed voor de ondoorgrondelijke Godheid buigt, zal hij alleen maar verkeerde opvattingen verwekken en met deze opvattingen de zelfverheffing versterken en dit heeft een beklagenswaardige zielentoestand tot gevolg. Zo’n mens kan alleen maar door lijden tot besef van zijn zwakte en onbeduidendheid gebracht worden. Er moet hem bewezen worden dat zijn scherpzinnigheid en beoordelingsvermogen gebrekkig zijn, doordat hij geen middelen heeft om de eigen machteloosheid op te heffen als God Zelf door de natuurkrachten tot uiting komt. Dan wordt elk mens klein, om het even welke begaafdheid, welke verstandelijke kennis hij de zijne noemt.

In een aardse noodsituatie, die hem de eigen onmacht bewijst, is enkel de innerlijke verhouding, de instelling ten opzichte van God, van betekenis en dit bepaalt zijn verdere leven, aards en ook geestelijk. Alle overige kwaliteiten van de mens, die enkel puur aards te waarderen zijn, komen niet tot hun recht en elke vooropgezette mening zal tot wankelen gebracht worden, want ze houdt geen stand bij het zien van de catastrofe, die al het menselijke voorstellingsvermogen overtreft, die God stuurt om juist deze mensen nog een mogelijkheid te geven juist te denken. Tot geloof in Hem te komen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De geestelijke zon – Het woord van God

B.D. 1761 from 1. januari 1941, taken from Book No. 27

Wanneer in tijden van knechtschap van de ziel de liefde van de Heer zichtbaar tot uiting komt en Hij in het woord naar de aarde afdaalt, dan betekent dit een tevoorschijn komen van de geestelijke zon door de donkere wolken. De liefde van God Zelf is de zon, die de dag stralend helder verlicht, want Gods liefde wil de duisternis van de geest overwinnen. Ze wil dat iedereen, die daar maar naar verlangt, zich in het licht van de geestelijke waarheid bevindt. Deze zon verlicht alles. Ze staat geen duisternis toe. Ze gedoogt geen schaduw. Ze straalt overal helder licht uit en is buitengewoon weldadig voor de wandelaar op aarde, die voorheen moeizaam een weg zocht in de duisternis van de nacht.

Licht is leven, duisternis is dood. Licht is waakzaamheid, duisternis is slaap. In stralend zonlicht zal alles wat voorheen in de duisternis sluimerde tot leven ontwaken. En voor al het wezenlijke betekent het licht van de zon vervuld verlangen. Want in de duisternis lijdt het en verlangt het naar het licht. En Degene, Die in Zichzelf het licht is, doorbreekt de duisternis en Hij neemt de weg naar de aarde. Hij zoekt een vat, dat voor het opnemen van licht geschikt is en ontsteekt daarin een vlam, die tot in de wijde omtrek tot zegen van de mensheid schijnen zal.

Goddelijke wijsheid straalt als een zon op de aarde en wekt met haar schijnsel tot leven, wat voorheen in een diepe sluimer lag. Hoe onnoemelijk genaderijk bedenkt de eeuwige liefde de verdwaalde mensheid? Hoe zou ze moeten jubelen over het licht, dat uit de hemel komt en hoe dankbaar voor de stralen van de geestelijke zon, waar ze zich door laat verlichten en verwarmen?

Maar de mensheid is geestelijk blind. Ze slaat geen acht op het licht. Ze slaat geen acht op de weldadige, leven opwekkende stralen van de goddelijke liefde. Ze sluit de ogen en houdt de duistere toestand overeind. Ze vlucht voor het heldere schijnsel, omdat ze dat licht niet verdragen kan. Ze is niet rijp voor het goddelijke werkzaam zijn. Ze verdraagt de weldadige warmte van de zon niet, haar stralende licht niet. Ze voelt zich goed in de donkere nacht en zodoende kunnen er op aarde tegelijkertijd twee werelden bestaan. Een zonnige, buitengewoon lieflijke vallei, waar goddelijke liefde de mensen alles biedt, wat ze verlangen. En een vallei, waar duisternis, dorheid en onvruchtbaarheid de mensen een karig bestaan biedt en dit moet zuiver geestelijk begrepen worden.

Waar de zon van de geest niet schijnt, is de aarde zonder licht en er kan niets groeien of gedijen. Dat wil zeggen dat al het wezenlijke in nood is. Maar waar God Zelf Zijn stralen naar de aarde stuurt, daar zal licht en zon zijn, daar zal leven en vreugde zijn, daar zal de ziel tot leven ontwaken en in de stralen van de goddelijke liefdeszon tot een heerlijke vrucht rijpen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De strijd tegen de leer van CHRISTUS De vervolging van hen die HEM belijden

B.D. 1762 from 2. januari 1941, taken from Book No. 27

Het is onbetwistbaar beter zich voor de wereld openlijk voor de kerk van CHRISTUS uit te spreken dan de tegenstander ter wille te zijn en CHRISTUS te verloochenen, want wie machtig is in de wereld heeft toch niet de macht tegen te houden wat GOD hem toezendt.

Wie dus CHRISTUS verloochent die verloochent GOD, zelfs al spreekt hij Zijn Naam uit om zijn geloof te bewijzen. Als hij diep gelovig is ziet hij ook de Godheid van JEZUS in, want dan leeft hij in de liefde en de liefde onderkent JEZUS als GOD's Zoon en Verlosser van de wereld. Dat inzicht is een gevolg van een diep geloof, terwijl het ongeloof de mens onbekwaam maakt de Godheid in JEZUS in te zien. Als dus JEZUS CHRISTUS verworpen wordt, is ook het bewijs van de ongelovigheid van de mensen geleverd en deze mensen behoren dan tot de wereld, die zich openlijk tegen JEZUS CHRISTUS opstelt. De wereld zal eisen HEM geheel af te wijzen, want ze wil dat Zijn Naam niet meer genoemd zal worden. Ze wil iedere herinnering aan HEM uitwissen en de komende geslachten in onwetendheid opvoeden. Ze wil alles vernietigen wat op HEM betrekking heeft om zo een einde te maken aan de kennis over HEM en Zijn daden, en zodoende zal de strijd ontbranden.

De zijnen zullen Zijn Naam verdedigen, HEM belijden voor de wereld en vol vuur over HEM en Zijn leer spreken. Maar zij zullen vervolgd worden terwille van Zijn Naam maar toch de vervolging geduldig verdragen. Zij zullen van Boven kracht ontvangen zodat zij deste ijveriger Zijn leer verkondigen, hoe meer zij bestreden worden. De kracht van GOD zal zichtbaar met hen zijn en Zijn Liefde zal hen behoeden, machtigen van de wereld zullen moeten inzien dat hun macht daar niet tegen opgewassen is. Zij zullen moeten erkennen dat er Eén machtiger is, Wiens werkzaam zijn duidelijk te zien is.

Dat maakt hen woedend en zij proberen met alle middelen zich zelf waar te maken en hun wil door te zetten. Maar zij zullen door GOD's Hand getuchtigd worden, want wanneer de mensen zich aanmatigen tegen GOD Zelf te willen opstaan zijn zij geheel en al in de macht van de tegenstander - en dan maakt GOD hier een einde aan. Dus zal er een tijd komen waarin wet na wet uitgevaardigd wordt en de mensen voor de keus worden gesteld zich uit te spreken, voor of tegen CHRISTUS. De aanhangers van de wereld zullen HEM prijsgeven terwille van ijdel loon, zij zullen wel aardse voordelen verwerven maar daarvoor hun zielen verkopen. Velen zullen prijsgeven wat eigenlijk hun heiligste goed moest zijn, nml. de goddelijke Verlosser en Heiland van de wereld.

Maar die ter wille van Zijn Naam vervolgd worden zullen duizendvoudig gezegend zijn, want HIJzelf zal hun nabij zijn. HIJ zal hun Leider zijn in deze strijd en waar HIJ de "Legeraanvoerder" is, daar zal ook de overwinning zijn.

Zelfs als het lijkt alsof de plannen van de tegenstander lukken is dat toch bedriegelijk, de strijd duurt maar kort en die voor de Naam van JEZUS strijden zullen overwinnaar zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

In alle eenvoud verlangen naar de goddelijke geest

B.D. 1763 from 3. januari 1941, taken from Book No. 27

(1 Kor. 1, 19-21)

In alle eenvoud naar de goddelijke geest verlangen, levert grotere successen op dan wetenschappelijke studie zonder het juiste geloof. In een tijd van onderzoek op ieder gebied zal degene, die wetenschappelijk gevormd is en over een grote kennis beschikt, die hij zich via de weg van studie volgens een bepaald systeem eigen gemaakt heeft, voor de wereld in een hoog aanzien staan. Hoe ijveriger hij zijn doel nastreeft om dat in zich op te nemen, wat aan geestelijk goed beschikbaar is, des te wijzer gelooft de mens te zijn.

En toch kan een mensenkind, dat zich in diep geloof tot God Zelf wendt om door Hem onderwezen te worden, in wijsheid superieur aan hem zijn. Omdat deze elke verstandsmatige onderzoeker ver in wijsheid zal overtreffen. Er zijn vraagstukken die met het verstand alleen niet opgelost kunnen worden en toch ook oplosbaar zijn, als God Zelf om de oplossing hiervan gevraagd wordt. En daar hoort alleen maar de deemoedige onderwerping van een mens aan Hem bij en de vertrouwensvolle vraag om opheldering, want deze vraagt om het werkzaam zijn van de geest en de geest uit God leidt hem naar de waarheid.

En net zo zal een gelovig mens, die de waarheid verstandsmatig probeert te doorgronden, het duidelijk herkennen wanneer al bestaande verklaringen verkeerd zijn. Het diepe geloof zal een betere leermeester zijn dan aardse onderwijzers, bij wie het aan geloof ontbreekt. Daarom kunnen de aardse resultaten van het wereldse onderzoek de waarheid naderen, als zulke wel verstandsmatig, maar in het diepe geloof behaald worden. Want de goddelijke geestelijke kracht heeft zulke onderzoekers eveneens geholpen en hen naar het juiste denken geleid.

Maar werelds onderzoek kan geheel gemeden worden, als de mens zich in alle eenvoud, dat wil zeggen op de meeste eenvoudige, ongekunstelde manier, met God verbindt, Die Zelf de eeuwige waarheid is. Diens geloof stelt hem in staat tot het in ontvangst nemen van het goddelijke woord en bijgevolg is God Zelf de leermeester van een gelovig mensenkind en Hij geeft hem meer aan wijsheid dan een aardse onderwijzer hem kan geven. Volharding in wetenschappelijke scholing, lichamelijke en verstandelijke arbeid leveren niet de resultaten op, die geloof, liefde en deemoed van het hart opleveren. God houdt alle wijsheid gereed voor de mensenkinderen die hiernaar verlangen en Hem willen dienen. En Hij geeft hun alle kennis, als ze hun harten bereidwillig openen om de wijsheid van God te ontvangen.

Maar voor de wereld is deze gebeurtenis niet geloofwaardig te maken. Ze richt zich alleen maar op zaken, die met het verstand te verklaren zijn, maar ze wijst af, waarvoor ze aards geen verklaring kan geven. En degene die met wereldse ogen kijkt, vindt ook geen verklaring. Maar de gelovige mens weet dat bij God geen ding onmogelijk is. En zodoende doet God het verstand van degenen die verstandig zijn teniet en wijst Hij de wijsheid van de wijzen af. Maar Hij bedenkt degenen, die zich vol overgave aan Hem toevertrouwen, onbeperkt met Zijn woord en Hij spreekt door de mond van dezen tot allen, die Hem willen horen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Leven-Activiteit – Inactiviteit-Levenloosheid

B.D. 1764 from 4. januari 1941, taken from Book No. 27

Leven wil zeggen voortdurend actief zijn. De passieve toestand is als het ware een volharden in levenloosheid. Het is iets zonder wil, iets gebondens. Het is een stilstand in de daadkracht en dit zijn allemaal tekenen van de dood. Alles wat leeft, dus actief is, brengt iets nieuws tot stand, doordat dat, wat is, niet in dezelfde staat blijft, maar zich voortdurend verandert, omdat het anders geen leven genoemd zou kunnen worden, terwijl de dood onveranderd blijft.

Nu kan hetgeen dood lijkt echter op zich ook innerlijk leven bevatten. Dat wil zeggen dat in hem een kracht aanwezig kan zijn, die het schijnbaar levenloze toch tot activiteit aanzet, dus dat enkel de uiterlijke vorm levenloos genoemd kan worden, zolang ze niet tot een activiteit toegelaten is, terwijl de kracht, het geestelijke in de vorm, bereidwillig is om actief te zijn, omdat het inactief zijn hem niet meer bevalt.

Deze wil van het dode, dat ernaar verlangt te leven, is net als het ontwaken uit de diepste nacht. En het is uiterlijk te herkennen aan bijna onmerkbare veranderingen, die nu voor de dag komen. Het leven begint, doordat de huidige vorm verandert, dus op zichzelf actief wordt. De activiteit van zulke schijnbaar levenloze vormen is voor het oog niet herkenbaar, omdat ze aanvankelijk eindeloos lange tijd nodig hebben en de vorm daarom voor levenloos aangezien wordt.

Maar als eenmaal de wil van het geestelijke in deze vorm op het werkzaam zijn gericht is, is ook de dode toestand overwonnen en elke seconde brengt nu, zij het minimale, veranderingen tot stand. En het zodoende beginnende leven is ook de beginnende verlossing van het geestelijke uit de vorm. Want actief zijn betekent ook dienen. Het betekent iets uitvoeren wat met de goddelijke wil overeenkomt en de goddelijke wil heeft elke activiteit een zin en doel toebedacht. En als aan het doel voldaan wordt, is dit een dienen. Bijgevolg moet dat, wat leven wil, actief zijn, dus dienen.

Als echter de wil om te dienen geheel ontbreekt, dan kan alleen maar van iets doods sprake zijn, want het wezenlijke blijft dan in de vorm en blijft zich verzetten. Het kan er niet toe besluiten om te gaan dienen. Het is willoos, inactief, dus volledig levenloos, ofschoon in de vorm wel geestelijks aanwezig is, dat zich echter geheel verzet tegen de macht, Die het tot dienen bestemd heeft. Dit wezenlijke is de tegenstander van God nog toegenegen en die hindert het in het dienen.

Zodoende ontneemt God hem ook elke kracht om werkzaam te zijn, omdat deze werkzaamheid weer enkel de tegenstander van God zou betreffen. En het wezenlijke zal niet eerder uit de levenloze toestand bevrijd worden, dan totdat het zijn wil om dienend werkzaam te zijn, bekendgemaakt heeft. Pas dan wordt de uiterlijke vorm losser gemaakt. Dat wil zeggen dat ze in zichzelf kan veranderen en dat de mogelijkheid bestaat, dat ze zich na ondenkbaar lange tijd volledig veranderd heeft en dat dit zich zichtbaar voor de mensen afspeelt, zodat uiterlijk een leven herkenbaar is. Zodat de vorm dus niet meer levenloos genoemd kan worden, omdat ze nu dus door voortdurende werkzaamheid van leven getuigt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Juistheid van denken en handelen naar de aan God onderworpen wil

B.D. 1765 from 5. januari 1941, taken from Book No. 27

De innerlijke aandrang verwijst de mens juist indien hij ernaar streeft Gods wil te vervullen. Hij hoeft dus niet te vrezen iets verkeerds te doen, want de in hem belichaamde intelligenties, de substanties van zijn ziel, wijzen hem aan hoe te denken en te handelen. De ziel moet nu als het ware willen zoals God het wil, daar de menselijke wil zich bewust heeft onderworpen aan de goddelijke wil. Een eigen wil die tegen God is gericht valt dan af.

Het is onmogelijk dat een mens die Gods wil vervullen wil iets kan doen wat niet overeenstemt met de goddelijke wil, alleen moet zijn wil heel serieus op God gericht zijn, niet dat alleen gedachteloos uitgesproken woorden uiterlijk getuigenis zullen afleggen van de aan God ondergeschikte wil. Wie probeert nader tot God te komen zal steeds trachten naar de goddelijke wil te leven. En alles wat hij denkt en doet is afhankelijk van zijn huidige wil. Het wezenlijke in de mens wordt nu bepaald door goddelijke geestkracht, dat wil zeggen: het geestelijke buiten de mens tracht zich te verbinden met het geestelijke in de mens en brengt als het ware zijn wil - die overeenstemt met de goddelijke wil - over op het geestelijke dat de mens in zich draagt. Dit herkent dadelijk de wil en geeft er zonder tegenspraak gevolg aan. De mens handelt dus vanuit innerlijke aandrang, wat het werk is van geestelijke krachten in het hiernamaals.

Wat de mens nu aanvangt, kan soms wel de indruk wekken niet juist te zijn, en toch moet de mens zich niet in de war laten brengen. Het is juist, alleen voor de mens niet altijd even begrijpelijk. Want als hij zich op God richt en dus de juiste verhouding tot de Vader als Diens kind tot stand brengt, dan beschermt de Vader het ook tegen verkeerd denken en tegen elk onjuist handelen. Hij laat Zijn kind zich niet vergissen. Hij zal het zorgzaam op de juiste weg leiden, ook wanneer deze weg het kind nog onbegaanbaar toeschijnt zodat het zal vrezen verkeerd te zijn gegaan. De mens moet dan het vaste geloof en het diepe vertrouwen in God bewijzen dat God nooit iets kan toelaten wat Zijn schepsel tot nadeel voor de ziel strekt wanneer dit toch God om bijstand vraagt ter wille van zijn ziel.

Het innige gebed: "Heer, uw wil geschiede" duidt op volledige onderwerping en is tegelijkertijd ook een beroep op Zijn zorg. Want nu heeft het mensenkind zijn leven, zijn denken en doen geheel toevertrouwd aan de hemelse Vader in het geloof nu door Hem zelf met zorg te worden omringd en geleid. En dit geloof laat God niet verloren gaan. En vanaf dat ogenblik is de mens van zijn verantwoordelijkheid ontheven, want God zelf bepaalt nu het denken en handelen van degene die met al zijn liefde en vol overgave aan Hem de vrije wil heeft geofferd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De liefde, wijsheid en almacht van God

B.D. 1766 from 6. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles in het heelal getuigt van de liefde, almacht en wijsheid van God. Wat is, ontstond door de liefde, want de liefde is de oorsprong van de hele schepping. Het is de kracht, die voorwaarde was voor het ontstaan van de schepping en die door de goddelijke wil tot vorm werd. Elk scheppingswerk verraadt zodoende de nooit eindigende wil van Gods liefde, maar tegelijkertijd ook een niet te overtreffen wijsheid, die ten grondslag ligt aan de gedachten die Hij als werken in het heelal plaatst.

Talloze scheppingen zijn ontstaan. Elk werk is als het ware een wereld op zichzelf en toch staan alle scheppingen met elkaar in verband, in de wijste ordening aanvullend aan elkaar en voor elkaar geschapen. Talloze variaties laten weer de wijste scheppersgeest in elk scheppingswerk zien. Er is niets wat gebrekkig of niet doelmatig zou zijn. Er is niets wat onvolmaakt is of verbetering behoeft. Alles getuigt van de hoogste wijsheid en is buitengewoon volmaakt. Wat Zijn wijsheid bedacht en Zijn liefde wilde, bracht Zijn almacht tot uitvoering.

Er zijn geen grenzen aan de mogelijkheden wat de uitvoering betreft, waar Gods wil werkzaam is. Alles staat Hem ter beschikking. Zijn kracht overtreft Zijn wil om vorm te geven en zodoende kan Hij alles realiseren wat Hij wil. Hij is dus de onbeperkte Heerser van de hele schepping, want wat voor Hem mogelijk was om te scheppen, moest voortaan ook ondergeschikt zijn aan Zijn wil, omdat Zijn wil het in het leven riep.

Waar dus de liefde, de wijsheid en de almacht van God samenwerken, moeten nieuwe scheppingen ontstaan en deze moeten ook weer van Gods liefde, wijsheid en almacht getuigen. Dat wil zeggen dat wat de liefde als schepper heeft, liefde uit moet stralen, dus als een werk van liefde herkenbaar moet zijn. Wat Gods wijsheid zo liet ontstaan zoals het is, moet eveneens buitengewoon wijs voorkomen en elke menselijke voorstelling overtreffen. Zoals ook de goddelijke almacht uit elk scheppingswerk moet spreken, omdat zonder dit niets zou kunnen ontstaan, wat geschapen is.

Maar waar de liefde, de wijsheid en de almacht van God eenmaal actief was, zal geen vergaan bestaan en zodoende behoort daar onvermijdelijk het begrip “eeuwig” bij. Wat God in Zijn liefde wilde, in Zijn wijsheid bepaalde en door Zijn almacht liet ontstaan, kan nooit vergaan. Gods schepping is onvergankelijk. Dat wil zeggen dat wat de liefde, de wijsheid en de almacht van God tot verwekker heeft, zo volmaakt moet zijn, dat het voor de eeuwigheid bestemd is.

Het kan alleen maar door de goddelijke wil een verandering ondergaan, die echter weer de liefde, wijsheid en almacht van God vereist. Deze verandering betekent dus nooit een ontbinden van dat, wat is, maar alleen maar het bereiken van het doel, waar God vanaf het begin het scheppingswerk voor gesteld heeft. Dat dus, omdat alle scheppingswerken aan een doel moeten beantwoorden, dit doel alleen maar door een omvormen van het scheppingswerk te bereiken is.

De liefde, de wijsheid en de almacht van God zijn onherroepelijk de diepste grond van alles wat bestaat en dit moet onvermijdelijk erkend worden, waardoor de mens nu bewijst in een goddelijk wezen te geloven, dat mateloos volmaakt is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke wil – Wijze regering

B.D. 1767 from 7. januari 1941, taken from Book No. 27

De veelzijdigheid van dat, wat God geschapen heeft, heeft een buitengewoon wijze regering nodig, want elke schepping moet haar opdracht vervullen en net zo moet alles onderhouden en verzorgd worden. En het schijnbaar vergankelijke moet in een nieuwe vorm weer zichtbaar worden. En zodoende stuurt en leidt God alles volgens het wijste plan en deze leiding betekent in het scheppingswerk zelfs nog meer dan het scheppen van de dingen zelf. Wat is, moet leven en dus werkzaam zijn. Die werkzaamheid moet een zin en een doel hebben. Het werkzaam zijn vereist kracht, die de hele schepping voortdurend toegestuurd moet worden.

Er gebeurt niets zonder plan. Niets wat niet zijn grondslag heeft in Gods wijsheid en liefde. En alles wordt door Zijn wil geleid. De goddelijke wil is de scepter. Het komt tot uitdrukking in alles wat er gebeurt, in alles wat er is en in alles wat leeft. Alles moet zich naar Zijn wil schikken, als het niet door zijn weerstand Zijn liefde en genade wil verspelen en uit Zijn nabijheid verbannen wil worden. Maar het buigen voor Zijn wil is geenszins een verdeemoedigd worden. Het is integendeel een deelnemen aan Zijn kracht en heerlijkheid, terwijl het zich verzetten zwakheid en krachteloosheid betekent en dus een beklagenswaardige toestand tot gevolg heeft.

De schepping bevat het wezenlijke, dat weer naar God streeft en het schikt zich dus in de goddelijke wil, ofschoon ook onder een bepaalde dwang. Maar het heeft zijn bereidwilligheid om aan Gods wil te beantwoorden al duidelijk gemaakt en het werd daarom in de scheppingswerken geplaatst, die God met een doel liet ontstaan.

Er zijn talloze werelden in het heelal en boven dat alles staat een wil, die de diepste liefde, de hoogste wijsheid en de grootste almacht in zich verenigt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Brug van de aarde naar het hiernamaals

B.D. 1768 from 7. januari 1941, taken from Book No. 27

Er wordt zelden gebruik gemaakt van de brug, die van de aarde naar het hiernamaals gaat en die zou toch de meest natuurlijke weg naar God zijn. Het bewustzijn van de afstand tot God werd de mensen zo begrijpelijk gemaakt, dat ze Hem nu ook alleen maar in de verte zoeken. Ze veroorzaken daardoor voor zichzelf een nog grotere afstand, doordat ze elke mogelijkheid om Hem te kunnen naderen, afwijzen. Dat wil zeggen dat ze elke opheldering daarover voor ongeloofwaardig houden. Het lijkt hen veel geloofwaardiger, dat God geen acht slaat op Zijn kleine schepselen. Dat ze alleen maar Zijn schepping voor korte tijd bewonen en dat de eeuwige Godheid te verheven is, om Zich te willen bekommeren om de mensenkinderen op die manier, dat Ze Zich met hen verbindt. Maar zulke verbindingen kunnen alleen maar dan tot stand komen, wanneer het geloof daarin aanwezig is. Die brug heeft Jezus Christus door Zijn verlossingswerk Zelf vanaf het eeuwige rijk naar de aarde geslagen en iedereen, die naar God en naar deze regionen verlangt, waar het ware vaderland van zijn geest is, mag deze brug betreden.

Maar hoe zelden wordt de brug betreden. Ze wordt niet als zodanig herkend en op de genade, die Jezus voor de mensen verworven heeft, wordt geen acht geslagen en er wordt niet naar verlangd. Onophoudelijk proberen de wezens in het hiernamaals de mensen daarheen te leiden. Ze proberen hun gedachten naar boven te leiden en willen zo met hen in verbinding treden om hen nu op de grote genade opmerkzaam te maken en in hen het verlangen op te wekken om zelf met God te spreken. Want dan hebben ze de brug betreden, die van de aarde naar het hiernamaals leidt.

Elk gebed is een bewust verbinden met God. Het is de stille dialoog van het kind met zijn Vader. Elke gedachte aan het hiernamaals is eveneens het betreden van deze brug, want waar de mens steeds verlangt naar geestelijke regionen, daar is een toegang tot deze brug, die door de goddelijke wil het hiernamaals met de aarde verbindt. En het is op geen enkele manier aanmatigend om de weg naar de Vader rechtstreeks te willen gaan. Hij zal Zijn kind, dat in gelovig vertrouwen de weg naar Hem genomen heeft, tegemoetkomen, want Hij is in de nabijheid van degenen, die ernaar verlangen in Zijn nabijheid te zijn en Hij is ver verwijderd van degenen, die menen ver van Hem verwijderd te zijn. Het geloof brengt de verbinding tot stand. Er waar er geen geloof is, waar aan de mogelijkheid van een verbinding getwijfeld wordt, daar richt de mens voor zichzelf een barrière op. Voor hem is de verbinding ook niet mogelijk.

Maar wat een zegen betekent het voor de mensheid als God Zelf duidelijk naar de aarde afdaalt en de brug duidelijk kenbaar maakt, opdat de mens de weg naar het geloof makkelijker vindt, als hij maar de juiste wil daartoe heeft. Hij geeft steeds weer bewijzen van Zijn zorg, die Zijn schepselen betreft. Hij wil hun verkeerde opvatting, dat Hij onbereikbaar is voor de mensen, tenietdoen. Hij dingt naar hun liefde, omdat Hij hen met Zijn liefde gelukkig zou willen maken.

En zodoende maakt Hij Zich op een duidelijke manier bekend en maant Hij hen om dezelfde weg te gaan. De brug te gebruiken, die naar Hem leidt, die Hij in Zijn enorme liefde, goedheid en barmhartigheid vanuit het eeuwige rijk naar de aarde geslagen heeft om voor hen de lange pelgrimstocht op aarde in te korten, want het verblijf in geestelijke streken onttrekt hen in zekere zin aan het aardse leven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Opgedrongen gedachtenrichting

B.D. 1769 from 7. januari 1941, taken from Book No. 27

De mens is niet vrij in zijn denken, als er wijsheden op hem over worden gedragen, die menselijke resultaten zijn. Dat wil zeggen dat wanneer verstandsmatig verworden kennis weer aan de medemensen gegeven wordt en deze als het ware als onweerlegbaar voorgesteld wordt, zodat diens gedachtegang in een richting gestuurd wordt, die van de waarheid afwijkt, maar hij zelf in het geheel niet in aanmerking neemt, dat hij verkeerd zou kunnen denken. Deze gedachtenrichting werd hem nu in zekere zin opgedrongen en nu is het moeilijk voor de wezens in het hiernamaals om hem zulke gedachten over te dragen, die hem laten twijfelen aan de juistheid van deze schools overgedragen wijsheden.

Daar moeten de mensenkinderen, die de juiste kennis hebben, nu helpend ingrijpen, doordat ze onverdroten proberen het verkeerde van deze leer duidelijk te maken. Ze moeten zulke dwalende mensen aansporen om zelf na te denken. Ze moeten hun proberen te bewijzen dat een wijsheid, die uit de hemel komt, die zonder enige voorkennis verworven werd, onmiskenbaar geloofwaardiger is dan zo één, die het menselijke verstand verzon en door menselijke wil doorgegeven werd. En er moet onverdroten gewag worden gemaakt van het goddelijke werkzaam zijn, want enkel de op zo buitengewone manier verworven kennis vindt instemming, voor zover de mens beseft, dat de eigen kennis gebrekkig is. Meestal zal zijn weerstand echter groter worden, omdat hij zijn huidige kennis niet op wil geven.

Maar zonder geestelijke hulp zullen ze moeilijk de weg naar de waarheid vinden, want om deze te verwerven, moet de mens zelf geestelijk actief zijn. Maar hij mag niets in zijn denken binnen laten dringen of iets als waarheid aannemen, zonder het zelf door eigen denkwerk als geestelijk goed toegeëigend te hebben.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voldaan aan de voorwaarden voor de ontvangst – Deelname van de wezens in het hiernamaals aan de onderrichtingen

B.D. 1770 from 8. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles wat jou van boven aangeboden wordt om op te schrijven, is door God gewild. Een kring van onderwijzende geestelijke wezens heeft de opdracht gekregen om jou te onderwijzen en er zijn bepaalde voorwaarden, waar zowel de onderwijzende, alsook degene die onderwezen wordt, acht op moet slaan. Dienovereenkomstig zijn ook de individuele bekendmakingen. Dat wil zeggen dat steeds alleen maar die onderwijzende wezens in actie kunnen komen, bij wie de eisen door het mensenkind nauwgezet vervuld werden.

De geestelijke wezens zijn onderworpen aan de goddelijke wil. Dat wil zeggen dat ze volgens de goddelijke wil handelen. Ze kunnen zodoende niet willekeurig van de voorwaarden afzien en toch het mensenkind onderwijzen. En zo zullen de onderwijzende wezens zich steeds gereedhouden om volgens de goddelijke voorschriften het mensenkind te mogen onderwijzen.

Elk onderricht heeft naast het onderrichten van de ontvanger ook een voortdurend onderwijzen van de onwetende zielen in het hiernamaals ten doel en daarom worden er vaak onderwerpen gekozen, die juist voor deze zielen bijzonder wetenswaardig zijn. Deze onderwerpen stellen het mensenkind zodoende soms niet bijster tevreden, maar voor de zielen in het hiernamaals zijn ze vaak uiterst veelbetekenend. Want elke bekendmaking geeft licht en opheldering. Aan elke bekendmaking is op aarde of in het hiernamaals een vraag voorafgegaan.

Maar vaak bedient God zich ook van de mensen, doordat deze vragen stellen, zodat Hij deze kan beantwoorden. Want alleen maar door voortdurend te vragen, kan de mens zijn kennis verrijken, maar vooral dan wanneer God Zelf zijn leermeester is en hem het voorrecht verzekerd heeft om elke gestelde vraag te beantwoorden.

Want nu is het uiterst gunstig om deze voordelen ten volle te benutten om elke lacune in de menselijke kennis op te vullen en geestelijke rijkdom te verzamelen, want de mens hoeft nu nooit te vrezen, dat verkeerde of onbegrijpelijke bekendmakingen naar de aarde gestuurd worden, die dus iets anders dan werkelijk iets goeds tot gevolg zouden kunnen hebben, zelfs wanneer ze aanvankelijk verkeerd leken, want Gods boodschappers kunnen niets anders dan de waarheid bekendmaken aan het mensenkind, dat de waarheid ontvangen wil.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het aannemen en begrijpelijk worden van de verlossingsleer

B.D. 1771 from 4. januari 1941, taken from Book No. 27

Het blijft een uitzichtloze onderneming om de wereld de betekenis van het verlossingswerk duidelijk te willen maken, want degene die naar de wereld verlangt en enkel haar zijn aandacht, zijn denken en streven schenkt, zal nooit begrip hebben voor iets geestelijks. Maar het verlossingswerk is een zuiver geestelijke aangelegenheid, want het raakt alleen het zielenleven van de mens.

De wereldse mens besteedt echter maar weinig aandacht aan zijn zielenleven. Hij heeft alleen maar interesse in zijn lichamelijke welzijn en zijn gehele streven betreft alleen maar het vermeerderen van aardse goederen en aards genot. Hem de waarde en de betekenis van het verlossingswerk begrijpelijk te willen maken blijft zonder resultaat, ook omdat hij er zonder geloof op los leeft.

Het wereldse leven en het geestelijke streven zijn volledig van elkaar gescheiden. Een werelds streven is de op de tegenstander van God gerichte wil. Een geestelijk streven getuigt van het verlangen naar God. De tegenstander van God zal zijn aanhangers nooit naar de goddelijke Verlosser leiden. Hij zal veeleer alles doen om hen ver weg te houden van de kennis van het verlossingswerk, hen dus zo beïnvloeden, dat ze het afwijzen.

Pas wanneer de mens de wereld en haar goederen leert verachten, houdt hij zich in gedachten met de goddelijke Verlosser bezig en neemt hij de vraag over de menswording van God in overweging. En er zal steeds daar geloof in Jezus Christus zijn, waar de wereld aan bekoorlijkheid verloren heeft. Waar ze de mens als louter begoocheling voorkomt en daarom veracht wordt. Want de verlossingsgedachte kan pas dan een plaats krijgen in het menselijke hart wanneer dit hart vrij is van aardse verlangens. Wanneer het zich ernstig met geestelijke zaken bezighoudt. Wanneer de toestand van de ziel de mens zorgen baart en het hart zodoende de ziel hulp zou willen brengen.

Pas dan wordt de betekenis van het verlossingswerk begrijpelijk voor hem. Pas dan zal hij een beroep willen doen op de genade van het verlossingswerk en nu zoekt hij bewust de verbinding met de goddelijke Verlosser, legt Hem al zijn zonden voor, smeekt Hem om kwijtschelding van zijn schuld en geeft zich aan Hem en Zijn genade over. Dan heeft hij zich van de tegenstander van God afgewend en zijn wil streeft nu bewust naar de goddelijke Heiland en Verlosser.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Leven in de eeuwigheid - Betrekkingen - Weerzien

B.D. 1772 from 10. januari 1941, taken from Book No. 27

De omgeving die een ziel die in het geloof in Jezus Christus uit het leven is heengegaan tot verblijfplaats heeft, is van onbeschrijflijke bekoorlijkheid. Het is een paradijs te noemen in vergelijking met het aardse dal. Het is een buitengewoon mooie streek, die toch ook weer aan aardse dreven doet denken, hoewel ze onvergelijkelijk gelukkig makend op de ziel inwerkt. Wat de ziel op aarde bijzonder bekoorlijk voorkwam, zal ze in de huidige omgeving zeker aantreffen, alleen veel mooier en volmaakter. De ziel kan in het hiernamaals hetzelfde leven leiden als op aarde, voor zover dit haar verlossing heeft opgeleverd. Zo gauw dus het aardse bestaan niet belemmerend was om geestelijk rijper te worden, kan ze in de geestelijke atmosfeer vertoeven en kan dus de haar gelukkig makende toestand bestaan uit de vreugden waarnaar ze op aarde hevig verlangde. Maar meestal begeren juist verder ontwikkelde zielen zo’n verblijf niet meer. Ze zijn al te zeer vervreemd van de wereld, omdat ze geestelijk zoekend waren. Dus zal de huidige omgeving van deze ziel het lichtrijk zijn en niet veel kinderen van de aarde dringen door in dit rijk, dat wil zeggen: het kan hun niet aanschouwelijk worden gemaakt.

Het zijn onvoorstelbare scheppingen vol van betoverend licht, die welke aardse scheppingswerken dan ook missen. De ziel wordt op waarachtig zorgzame wijze door de haar tegemoetkomende lichtwezens in het nieuwe vaderland geleid. Om haar heen is alles stralend licht en het geestelijke oog ziet de meest zonderlinge bouwwerken van gigantische schoonheid, steeds in overeenstemming met het gevoel tot nu toe, zodat dus de ziel gelukkig moet zijn omdat ze mag zien, horen en bezitten wat haar de grootste gelukzaligheden bereidt. En nooit zal ze alleen genieten van het geluk, maar steeds zullen die wezens met haar samen zijn die dezelfde gevoelens, dezelfde geestelijke rijpheid hebben en dezelfde taken moeten vervullen. Dit geestelijke overeenstemmen van het gevoelsleven van meerdere zielen verrukt de ziel uitermate. De geestelijk op gelijk niveau staande zielen sluiten zich dus innig aaneen en vormen zo weer een harmonieus geheel zonder een enkele wanklank of geestelijke strijd.

Het is echter maar zelden aan te nemen dat zo’n ziel veel van haar verwanten die tevoren stierven zal weerzien. Want zelden is bij allen hetzelfde geestelijke streven eigen geweest en dus zijn ook de omgevingen van deze zielen heel verschillend. En in overeenstemming met hun volheid van licht, houden ze zich ook op in de nabijheid van de aarde, dat wil zeggen: bij de hun geestelijk verwante zielen. Bij al deze zielen kunnen er zich dus ook aardse scheppingen rondom hen bevinden. Echter alleen die zielen zullen daarnaar verlangen, die nog aan de aarde en haar goederen hangen. Daarom zijn de beschrijvingen van zo’n geestelijk weerzien niet steeds als onjuist te beschouwen, alleen zou voor een strevende ziel die sfeer niet als doel moeten gelden.

Wat voor de mensen op aarde begrijpelijk is, is nu eenmaal ook nog zeer aards, zeer menselijk. Maar wat daar bovenuit gaat, is wederom voor de mensen niet zo begrijpelijk te maken. Deze sferen zijn zo overweldigend mooi en harmonieus, dat hun bewoners niet graag naar de aarde terugkeren en ook hun verwanten zelden naderbij komen, daar deze nabijheid voor hen een ongewone atmosfeer is die ze zo vlug mogelijk weer verlaten en ze zich naar hun eigenlijke vaderland keren dat hun zoveel heerlijks biedt en waar, door de aaneensluiting met geestelijk rijpe wezens, steeds stralender licht wordt verspreid, en dit dus onvoorstelbaar is voor de mensenkinderen die zelf nog veel meer aandacht aan de wereld schenken dan dat ze zouden kunnen doordringen in het zuiver geestelijke gebied.

Hoe het leven na de dood zich in de eeuwigheid afspeelt, is door geestelijk schouwen maar aan zeer weinigen over te brengen. Maar zoveel staat vast, dat maar zelden dezelfde betrekkingen in het hiernamaals worden aangeknoopt die op aarde hebben bestaan. Want in de zeldzaamste gevallen is een zelfde geestelijke instelling, dezelfde geestelijke rijpheid en een even vlijtig streven naar God aan te treffen bij de op aarde bij elkaar horende mensen. Bijgevolg zal ook in de eeuwigheid alleen de gelijke verhouding van geestelijke rijpheid de vereniging van de wezens tot gevolg hebben. Maar dit kunnen aards gezien geheel vreemde mensenzielen zijn die elkaar daar vinden om onuitsprekelijk gelukkig te zijn door uitoefening van werken van liefde die weer de nog onvolmaakte wezens op aarde en in het hiernamaals gelden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Positieve en negatieve krachten

B.D. 1773 from 11. januari 1941, taken from Book No. 27

Onder de invloed van positieve krachten moet de ontwikkeling van al het wezenlijke een opwaarts streven hebben, want toestromende kracht moet dat, wat is, naar de volmaaktheid leiden. En zo is de ontwikkelingsgang van het wezen steeds gegarandeerd, voor zover geestelijke rijpe krachten zich om hem bekommeren, terwijl al het onrijpe geestelijke de ontwikkelingsgang op negatieve wijze beïnvloedt, omdat het wezen zich dan afscheidt van de krachtbron en in zichzelf zwakker wordt, dus achteruitgaat.

Want nu vindt er een scheiding plaats, doordat de geestelijke substantie zich weer verbindt met dat, wat voorheen al zijn verblijfplaats geweest is. Met de materie, die het veiligste middel van de geestelijk onrijpe wezens is. En deze verbinding moet onvermijdelijk het scheiden van de geestelijke wereld betekenen, want beide tegelijkertijd kan niet. Het ene moet altijd ten koste van het andere gaan.

Wanneer nu dus goede geestelijke kracht de toegang ontzegd wordt, bestaat er ook geen mogelijkheid om tot de hoogte te geraken, want dan nemen de vijandelijke krachten het wezen onmiddellijk in bezit en trekken het naar beneden tot binnen hun bereik. Zoals andersom het wezen ongelooflijk snel tot de hoogte geraakt, wanneer deze krachten geen macht gegeven wordt, maar er daarentegen naar goede geestelijke krachten verlangd wordt en het dus ook ontvangen zal.

Elke goede gedachte, elke daad van liefde, elk vroom gebed en de op God gerichte wil zijn verzoeken van de goede geestelijke kracht. Deze veroorzaken zodoende ook al de effecten hiervan en hebben zo onvermijdelijk al de opwaartse ontwikkeling van het wezen tot gevolg.

Het verlangen naar aardse goederen, aardse vreugden, zelfzucht of liefdeloosheid daarentegen is onmiskenbaar het werkzaam zijn van slechte krachten. Het kan nooit tot de hoogte, maar wel naar de afgrond leiden, omdat ze geen opbouwende, maar een verwoestende invloed hebben op al het wezenlijke en dus voor dit geestelijke alleen maar een achteruitgang kan betekenen.

En daar komt uit voort dat al het goede het geestelijke in zichzelf doet toenemen, maar dat al het slechte verwoestend werkt. En verder komt eruit voort, dat elk geestelijk streven succes moet hebben, omdat het goede geestelijke daar als het ware door wordt aangetrokken en nu juist ook een toename hiervan plaats moet hebben, wat in zichzelf geestelijke substantie is. Want het goede streeft ernaar zich met elkaar te verbinden, zoals ook het slechte probeert zich met elkaar te verbinden, maar beide wegen zullen geheel tegengesteld aan elkaar zijn, dus tot de hoogste hoogte of tot de diepste diepte moeten leiden, al naar gelang de goede of de slechte krachten de toegang toegestaan wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het werkzaam zijn van de lichtgeest – Misleiding door de tegenstander

B.D. 1774 from 12. januari 1941, taken from Book No. 27

Het werkzaam zijn van de lichtgeest is onmiskenbaar, ofschoon men dit hem van alle kanten zou willen ontzeggen. Niets van wat de tegenstander onderneemt, zal duurzaam zijn, ofschoon hij ook licht voorwenden wil. Het is enkel louter misleiding, dat geen schijnsel uit zichzelf afgeeft, terwijl het licht uit de hemel tot ver in de omtrek schijnt.

Zodra de mens zich blootstelt aan de stralen van dit licht zal het hem aangenaam beroeren en waar het niet dit effect veroorzaakt, daar is het de wil van de mens, die dit effect niet toelaat, omdat verwaand denken, onwetendheid en verkeerde geestdrift zijn blik vertroebelen en zijn vermogen om het te beseffen verzwakt hebben. Want het werkzaam zijn van God niet herkennen, veronderstelt een menselijk gebrek.

Een innig smekende gedachte, een smeekbede tot God om juist te denken, zal de mens ook een duidelijke herkenning opleveren van wat het werkzaam zijn van goede of van boze krachten is. Het licht uit de hemel zal niet zwakker worden en het zal zijn lichtintensiteit behouden. Het zal tot in de verste uithoeken schijnen. En degene die zich niet aan zijn lichtsterkte onttrekt, zal steeds door zijn stralen verwarmd worden.

Maar de misleiding van de tegenstander zal spoedig verbleken. Het zal de duisternis niet doordringen. Wat als bedrieglijk licht van beneden de mensen toegestuurd wordt, zal niet duurzaam zijn. En in de tijd, waarin de Satan erop bedacht is om grote verwarring onder de mensen te stichten, zal hij wel overal zijn vonken willen ontsteken, doordat hij probeert de leugen te verspreiden. Maar het licht uit de hemel zal zijn activiteiten helder belichten en zo herkent de mens helder en duidelijk waar het licht en waar de duisternis is, als hij maar bereid is om God te dienen, want diens blik wordt scherper gemaakt en zijn ziel wordt ontvankelijk voor de weldaad van het licht uit de hemel.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vergeving van zonden – “Als je geen teken ziet, geloof je niet”

B.D. 1775 from 13. januari 1941, taken from Book No. 27

Het diepe berouw moet aan de vergeving van de zondenschuld voorafgaan. Deze voorwaarde moet gesteld worden om het mensenkind de grootte van zijn onrecht, dat hij God aangedaan heeft, bewust te laten worden.

Wie God boven alles liefheeft, kan niet zondigen. Zodoende is zonde altijd een gebrek aan liefde en vanuit dit gebrek zondigt de mens tegen God. Maar tegelijkertijd is de zonde het binnengaan in de wil van de tegenstander, die steeds dat wil, wat tegen de wil van God ingaat. Zodoende heeft de mens de wil van de tegenstander boven de goddelijke wil geplaatst. Hij heeft hem gehoorzaamd, maar zich tegen de goddelijke wil verzet. De mens moet dus de grootte van zijn onrecht herkennen. Hij zal pas dan berouw hebben, als hij de liefde voor God heeft en dan zal hij ook in het hart God om vergeving kunnen smeken, opdat hem nu ook vergeven wordt.

De zondenbelijdenis, de vraag om vergeving, is geen formele daad, maar ze stijgt uit de diepste grond van het hart op naar het oor van de hemelse Vader. En dat is het goddelijke in de mens, zodat hij kan herkennen wanneer hij goed doet, zodat hij niet in onwetendheid op de tast loopt, wanneer zijn wil maar naar God toegekeerd is. Via de gedachten zal hij tot het inzicht in het goede gebracht worden en als hij nu in overeenstemming met dit inzicht handelt, dan handelt hij volgens de goddelijke wil.

Wanneer de bewijzen van de zondenvergeving voor de wereld, voor de ogen van de medemensen geëist worden, dan is dit een teken van een zwak geloof in de liefde van God. Want God kijkt in de harten en Hij hoeft werkelijk niet uiterlijk waarneembare bevestigingen van de vergeving van zonden te geven. Zijn liefde geeft weliswaar vaak zichtbare tekenen dat Hij het mensenkind zijn zonden vergeven heeft, maar die tekenen mogen niet als bewijs van de vergeving dienen. “Als jullie geen teken zien, geloven jullie niet”, spreekt de Heer, “maar zalig zijn degenen, die niet zien en toch geloven”.

Wie God in de geest en in de waarheid om erbarming smeekt, die herkent zijn onwaardigheid en heft de handen worstelend naar de Vader omhoog. Hij zal uit de nood van de ziel geholpen worden, want hij wil naar God en zodoende helpt God hem op zo’n manier, zoals dat nuttig voor hem is. In zoverre de mens zijn weg direct naar God neemt, komt God hem ook tegemoet.

Zijn dienaren onderwijzen hem en ze leren hem goed. Maar het is beter dat de mens zich overgeeft aan geestelijke wezens, die in dienst van God staan, dan dat hij hulp zoekt bij degenen, die zich op aarde Gods dienaren noemen, maar die nog ver van de juiste godsdienst verwijderd zijn. Want het zijn niet allemaal werkelijke dienaren van God, die dit ambt wel uitoefenen. En als het werkelijk mannen naar Gods hart zijn, mogen ze het aardse kind, dat zich in het volle geloof rechtstreeks aan de hemelse Vader toevertrouwt, niet veroordelen.

En dit geloof zal het ook zijn zondigheid, zijn geringheid en zijn hulpbehoevendheid laten herkennen en hij zal uit het diepste van het hart de Vader om erbarming smeken. En daarom nadert God hem nu duidelijk en laat Hij Zijn genade naar hem toestromen, ten teken dat geen gebed onverhoord wegsterft, dat in geest en waarheid naar Hem omhoog gestuurd wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Rechtvaardig denken en handelen

B.D. 1776 from 14. januari 1941, taken from Book No. 27

De rechtvaardige zal zich nooit hoeven te schamen voor zijn handelswijze, ofschoon hij daarvoor niet altijd de erkenning van zijn medemensen krijgt. Want het rechtvaardige grondbeginsel is om voor alles wat hij doet de verantwoordelijkheid tegenover de medemensen en ook tegenover God te kunnen nemen.

God zal zijn handelswijze steeds goedkeuren, maar de medemensen niet, want deze willen alleen maar dat goedkeuren, wat nuttig voor hen is. Uit een rechtvaardige handelswijze is echter niet altijd eigen voordeel te behalen, precies zoals er niet altijd aardse zegen voor de medemensen uit voortvloeit. Maar het rechtvaardige denken is in hoge mate nuttig voor de ziel, want het bewijst de geneigdheid naar de waarheid, alsook de wil tot het goede. Want alleen degene, die het goede wil, zal ook een rechtvaardige instelling de zijne noemen. Zodoende zal elke rechtvaardige handeling Gods zegen tot gevolg hebben. Degene die rechtvaardig denkt, zal Gods welgevallen verkrijgen en wat de onrechtvaardige mens hem soms ontzegt, zal de naasten worden toegekend. Rechtvaardig ten opzichte van de naaste te handelen, betekent steeds voor hem hetzelfde te doen of te geven, wat de mens voor zichzelf verlangt.

De rechtvaardigheid van de mens kan goed door opvoeding eigen gemaakt worden, doordat hij van kinds af aan gedwongen wordt zijn eigen wensen op de achtergrond te zetten en eerst dat te vervullen, wat voor het welzijn van de medemensen bevorderlijk is. Hij moet daar door zijn liefde toe gedrongen worden en het moet hem tegenstaan om naar zulke middelen te grijpen, die duidelijk onrechtvaardig genoemd kunnen worden.

Hij moet altijd naar eer en geweten handelen. Hij mag niet de één of de ander voortrekken, maar hij moet om goddelijke hulp vragen, dan zal het onmogelijk voor hem zijn om iets te doen, wat tegen de rechtvaardigheid ingaat en hij mag daarom de aardse macht niet vrezen. Want Degene Die de mensen zulke geboden geeft, Die zal ook de geest in de mens tot het juiste denken leiden, zodat hij steeds zal weten wat recht en onrecht is en wat overeenstemt met de goddelijke wil. En hij zal de innerlijke stem volgen, die hem werkelijk goed raad geeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werktuig van God – Missie – Werkzaam zijn van God

B.D. 1777 from 18. januari 1941, taken from Book No. 27

Degenen die zich geroepen voelen om voor de Heer werkzaam te zijn, zijn onderworpen aan een geestelijke leiding. Ze worden verzorgd en in alle liefde gestuurd en geleid. Want als ze zich bereid verklaren om op aarde dienend werkzaam te zijn, moeten ze voortdurend onderwezen worden om ook hun plicht te kunnen doen. Ze moeten een missie uitvoeren en deze bestaat er in de eerste plaats in om door te geven, wat hun aan wijsheid gegeven werd. Maar dan moeten ze altijd bereid zijn om zich zonder verzet als werktuig van de Heer te laten gebruiken. Ze moeten zich, als de Heer door hen werken wil, geheel aan Hem overgeven, hun wil opgeven en nu dus de goddelijke wil uitvoeren om daardoor nu het werkzaam zijn van God zichtbaar laten worden voor de wereld.

Want de buitengewone liefde van God probeert de aanhangers van de wereld te bereiken en zoekt een weg naar hun harten. En een gelovig mensenkind moet nu de brug vormen, omdat God Zich niet op die manier aan hen openbaren kan, dat Hij door hen herkend wordt. Een God toegenegen wil wordt onmiddellijk door die geestelijke wezens gegrepen, die de taak hebben om voor de mensen op de wereld te zorgen. Zij benutten elke gelegenheid om hen te hulp te komen en kunnen met de hulp van dit bereidwillig mensenkind grote successen boeken.

Maar ze moeten er nu op bedacht zijn dat ze hun kracht eerst op de bereidwillige mens overdragen, opdat deze dan dat door kan geven, wat hem eerst bovenaards overgedragen werd. Daarom betreft de zorg van de geestelijke wezens het voortdurend onderrichten van degenen, die God hun diensten aanbieden. Ze proberen het voor hen begrijpelijk te maken dat alleen maar voortdurende arbeid aan zichzelf die toestand tot gevolg heeft, waarin God door de mens werkzaam kan zijn. God kan pas dan bezitnemen van de wil van de mens, wanneer deze zich uit eigen beweging naar Hem toegekeerd heeft.

Maar hij zal zich pas dan geheel ondergeschikt maken aan Hem, wanneer niets hem meer aan de aardse wereld bindt. Zodoende moet de mens van tevoren eerst elke verbinding met haar verbreken. Hij moet vrijwillig alles opgeven, wat hem zou kunnen hinderen bij de verbinding met God. Hij moet onophoudelijk geven, want hij ontvangt enkel door te geven, omdat God Zelf Zich steeds inniger met hem verbindt.

En als hij dus liefde geworden is, als God in zijn hart binnentrekken kan, kan Hij nu ook in en door deze mens werkzaam zijn. Hij kan hem er nu toe brengen dingen te volbrengen, die aards niet uitvoerbaar zijn, want dat doet de mens dan niet meer uit zichzelf, maar God Zelf is de uitvoerende. God is nu werkzaam door het mensenkind en maakt Zijn grootheid bekend aan degenen, die Hij voor Zich winnen wil.

En zodoende verenigen de hemel en de aarde zich. Dat wil zeggen dat de hoogste lichtwezens uit het lichtrijk zich om de onderdrukte mensheid bekommeren en proberen hun licht te brengen en ze bedienen zich daarbij van een mens, wiens wil geheel in de goddelijke wil opgaat en dus zodoende goed geschikt is om als werktuig van God te dienen. Hij moet echter diepgelovig zijn en God als het hoogste, meest liefdevolle en wijste wezen erkennen, opdat de liefde, wijsheid en almacht van God door dit mensenkind tot uiting kan komen en de mensheid tot kennis leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Deelname van de wezens in het hiernamaals aan de onderrichtingen

B.D. 1778 from 16. januari 1941, taken from Book No. 27

Het regelmatige onderwijs op geestelijk gebied geeft de mensen op aarde, evenals de zielen in het hiernamaals, een omvangrijke kennis, die ook noodzakelijk is als het wezen de hem toegewezen taak moet vervullen, zodra deze het rijk aan de overkant binnengegaan is, want er is veel werk te verrichten en dit betreft meestal de zielen die onwetend zijn, maar niet onwillig om het woord van God te horen. Hun wordt zodoende nu de kennis gegeven, die hen ontbreekt en die ze in staat zijn op te nemen.

Als ze naar opheldering verlangen, dan wordt deze hun direct toegestuurd en elk antwoord spoort hen tot ijverig nadenken aan en maar zelden, en dat in gevallen van een sterke afwijzing, slaan de zielen in het hiernamaals geen acht op wat hun toegestuurd wordt en dan blijven deze zielen ook niet in de nabijheid van de gevende lichtwezens, maar worden ze naar een plaats verbannen, waar de lichtgevers zich verre van houden. Waar dus de diepste duisternis heerst en zich dienovereenkomstig weinig wetende zielen ophouden. Daar kunnen deze zielen eindeloze tijden doorbrengen, als in hen het verlangen naar kennis niet actief wordt.

Maar de zielen die voortdurend door lichtwezens onderwezen worden, laten deze wezens in nood niet alleen. Ze zoeken hen op en geven hun een beschrijving van het werkzaam zijn van liefhebbende wezens voor de mensen op aarde en de zielen in het hiernamaals. En zulke beschrijvingen kunnen de onwetende wezens ertoe brengen om een onderricht bij te wonen. Ze bekijken dan het gebeuren met nog aardse gevoelens. Ze zien dat er een verbinding is tussen de aarde en het hiernamaals en omdat ze zelf nog erg aan het aardse hechten, geloven ze eveneens de verbinding met hun dierbaren tot stand te kunnen brengen.

En dit brengt hen ertoe steeds weer naar de plaats van het onderricht terug te keren en zodoende zijn ze er ook getuige van hoe de ontvanger van de boodschappen uit het hiernamaals gedurende de tijd van het opnemen met licht omstraald wordt en hoe aangenaam de uitstraling van licht door de omgevende wezens gevoeld wordt. Dat wil zeggen hoe blij de zielen in het hiernamaals aan elk onderricht deelnemen, omdat hun kennis daardoor toeneemt en ze met deze kennis weer talloze, nog armere zielen gelukkig kunnen maken.

Alleen degene die kennis heeft, kan de hem opgedragen taak vervullen, want onwetende wezens kunnen zelf niets geven, maar enkel het gevende wezen zal zich kunnen bevrijden. Enkel geestelijke goederen kunnen weer doorgegeven worden en daarom moet het eerst eigendom van het wezen worden, dus door deze bereidwillig in ontvangst genomen worden, zodat het uitgedeeld kan worden. Want dat laatste is een dienen in liefde, waardoor het wezen zichzelf bevrijdt.

Degene die dus veel ontvangt, kan ook veel uitdelen en daarom zijn de zielen in het hiernamaals onvermoeibare toehoorders bij alle onderrichtingen, die van het hiernamaals naar de aarde plaatsvinden. En wat een wezen gegeven wordt, is weer de basis voor het werkzaam zijn in liefde, want het werkzaam zijn in liefde, zowel op aarde als in het hiernamaals, bestaat hierin, dat deze kennis verspreid wordt, opdat het overal licht wordt waar de wezens in liefde voor elkaar werkzaam zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De juiste en de verkeerde weg

B.D. 1779 from 18. januari 1941, taken from Book No. 27

De weg naar God is voor veel mensen moeilijk begaanbaar, omdat een andere weg hen aantrekkelijker lijkt. Dat wil zeggen dat de weg, die ze zouden willen gaan, hen naar het juiste doel lijkt te leiden. Maar ze hebben geen idee, welk doel hun als mens gesteld is. En zodoende streven ze iets na, wat in de verste verte niet in de buurt van de opdracht komt, die hun voor het aardse leven gegeven is.

Hun kracht, hun denken en streven betreft het oplossen van vraagstukken, die voor het zielenheil van de mens hoogst onbelangrijk zijn. Ze zetten zich met alle ijver in voor een gewelddadige omvorming van de bestaande wetten. Ze wijzen de ene mens alle rechten toe, terwijl ze het de ander geheel en al ontzeggen en ze noemen dat een dienen van de natie. De laatste weerstand tegen zo’n reorganisatie zal met geweld gebroken worden, zogenaamd tot zegen voor een volk.

Van degenen die juist denken, zal het recht van de vrije meningsuiting afgenomen worden en erkend wordt enkel degene, die zich inspant om in dezelfde richting te denken als degenen, die de taak hebben om de massa te leiden. Deze richting is doorslaggevend en zodoende worden talloze mensen naar een weg gedrongen, die niet de weg naar God genoemd kan worden. Want de weg naar God laat veel stenen des aanstoots zien. Deze weg gaat dan wel door doornen en struikgewas, maar leidt beslist opwaarts. De andere weg is een weg, die recht vooruit lijkt te leiden, maar zich steeds verder van het juist doel, van de ware kennis van God, verwijdert.

Want wie God goed wil waarnemen, moet al Zijn schepselen erkennen. Hij kan het ene schepsel niet meer bevoegdheden in het leven geven, dan het andere. Degene, die God goed wil waarnemen, moet alles in de schepping als Zijn werk beschouwen en dus niet in de laatste plaats ook de mensen, die eveneens Zijn producten zijn en ook een doel hebben. Hij moet acht slaan op Gods wijsheid, die werkelijk niet zonder plan schepselen op de wereld zet.

Zodoende heeft de mens er geen recht op om de waarde van het individu te bepalen. Dat wil zeggen een bepaalde menselijke klasse als waardevol en de andere voor de hele wereld als minderwaardig voor te stellen en overeenkomstig deze instelling maatregelen te treffen, die geheel tegen de wil van God indruisen.

De rekenfout bestaat hierin, dat God Zelf in elk menselijk lot in kan grijpen, wanneer Hij dat wil. En Hij zal het ook doen, als de maatregelen van de mensen zulke vormen aannemen, dat het grote gevaar bestaat de juiste weg naar God geheel over het hoofd te zien, wanneer de verkeerde weg betreden wordt door allen die zich intelligent en wijs wanen en dat degenen, die met het juist inzicht de smalle weg naar God kiezen, uitgelachen worden. Dan zal God Zich uiten en Zijn stem zal ook voor degenen, die de verkeerde weg bewandelen, hoorbaar zijn, zodat ze nu kunnen besluiten om deze te verlaten en de juiste weg, die naar boven leidt, te betreden. De weg naar God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof en vertrouwen – Gebeurtenis – Natuurkracht en essentie

B.D. 1780 from 19. januari 1941, taken from Book No. 27

Tijdens een algemene radeloosheid zal blijken, hoeveel rustiger de mensen blijven, in wier hart het diepe geloof en het vertrouwen in God geworteld is. Waar elke hulp onmogelijk lijkt, daar hopen deze mensen toch op de hulp van de Heer. En deze hoop zal God nooit beschamen. Hij stuurt hun Zijn hulp, ook wanneer deze aards niet als zodanig herkenbaar is. Maar Hij laat zulke smekende en vertrouwende mensen nooit achter in de nood van de ziel.

Zelfs wanneer ze het naderende einde zien komen, geeft Hij hun plotseling het innerlijke besef, dat hun bestaan op aarde gaat eindigen en ze het aardse leven nu voor een veel mooier leven verruilen, zodat ze dus het aardse leven graag en blij opgeven en niet meer om het behoud hiervan vragen. Ze beseffen nu dat ze een missie vervullen. Dat hun aards verscheiden weer andere zielen naar de hoogte brengen moet en hun kennis van God laat hen met een licht hart het offer brengen, dat echter enkel voor de medemensen een offer lijkt.

Geloof en vertrouwen maken ook de moeilijkste momenten gemakkelijk. Zich steeds gelovig aan God toevertrouwen, de hemelse Vader naar Zijn goeddunken laten besturen en zonder vrees wachten op wat komen gaat, geeft de grootste kracht. En deze kracht zal de mensheid in de komende tijd beslist nodig hebben. Het leven zal bijna ondraaglijk zijn voor de mensen, wie het aan geloof en zodoende ook kracht ontbreekt.

Een bovenaards werkzaam zijn zal herkend worden, want de aardse macht kan niets veranderen aan het onheil, dat over de mensen komt. Zich echter smekend en overgevend tot een bovenaards Wezen te wenden, daar verzet de mensheid zich tegen en het is toch de enige mogelijkheid om de moeilijke toestand te verbeteren. En de aardse lasten zullen gewoonweg aan het bidden herinneren en goed voor degene, die zich niet voor deze waarschuwing afsluit en de weg naar God vindt, doordat hij tot Hem zijn toevlucht neemt.

Maar de mensheid is zelfs heel arrogant en zelfs in het zwaarste leed wil ze niet buigen. Ze heeft geen geloof in een Wezen, Dat altijd tot hulp bereid is, en vraagt dit Wezen daarom ook niet om raad. En zodoende ziet de mens zichzelf als een schepsel, dat geen machtiger schepsel boven zich heeft en op deze verkeerde hoofdgedachte wordt nu ook een geheel verkeerde denkrichting ontwikkeld. Een berekening, waar vanaf het beging een fout in geslopen is, kan nooit kloppen.

Maar God zou dit verkeerde denken toch nog in de juiste richting willen sturen. Hij zou de mensen zich bewust willen laten worden van Hemzelf. Hij wil alleen maar dat ze Hem herkennen als de machtigste geest van de hemel en de aarde. En Hij bewijst hun daarom Zijn macht. Hij vestigt de aandacht van de wereld op een buitengewone gebeurtenis, die weer alleen maar met de almacht van God te verklaren valt. Hij brengt de natuurkrachten in beroering. De Wetgever van eeuwigheid af gooit bepaalde natuurkrachten omver. Hij komt in zekere zin door natuurkrachten tot uiting. Hij wil echter als wezen erkend en begrepen worden. Dat wil zeggen in het gebed door de mensen aangeroepen worden, omdat dit aanroepen van God getuigt van geloof.

Het gebed zal niet al te vaak gebruikt worden, want de mensen willen wel een natuurkracht laten gelden, maar ze zullen nooit geloven, dat een hoogst volmaakt Wezen Zich met aardse schepselen in verbinding zou kunnen stellen en daarom gebruiken ze het gebed ook niet, ondanks voortdurende innerlijke aanwijzingen. En nu bevinden ze zich in het dubbele gevaar zowel het aardse alsook het geestelijke leven te moeten verliezen, want bij wie het geloof in de macht en de kracht van het gebed ontbreekt, kan weer noch geestelijke, noch lichamelijke hulp verleend worden. Zijn ziel verkeert in een erbarmelijke toestand, als hij het aardse leven verliest en zonder enig geloof het hiernamaals binnengaat.

Want de ziel zal zich in het hiernamaals net zo afwijzend tegenover de onderrichtingen opstellen, want ze kan nu eenmaal niet anders vertrouwd worden gemaakt met de kennis van de eeuwige Godheid als op aarde. Ze zal in het hiernamaals onnoemelijk moeten lijden en het leed zal pas dan van haar afgenomen worden, als ze de goddelijke leer, die ze op aarde afgewezen had, aanneemt.

Het zal een eindeloos lange weg zijn, die ze in het hiernamaals af te leggen heeft, totdat ze dat bereikt, wat ze op aarde gemakkelijk had kunnen bereiken. Tot ze naar God verlangt en door dat verlangen haar wil bekend maakt om zich aan de goddelijke wil ondergeschikt te maken, tot ze Hem, tegenover Wie ze arrogant was, in de diepste deemoed mag naderen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke genade – Het vragen hierom

B.D. 1781 from 20. januari 1941, taken from Book No. 27

Het belangrijkste moment in het aardse leven is het bewust worden van de eigen zwakte en de schenking van de goddelijke genade. De mens zal dit laatste nooit beseffen, zolang hij meent sterk te zijn. Pas het gevoel van zwakte stelt hem in staat tot de gebruikmaking van de goddelijke genade. Dat wil zeggen dat hij naar iets verlangt, wat het zwaktegevoel bij hem doet afnemen en hij herkent dan deze voor hem voelbare hulpverlening als genade. Als een geschenk, door God hem in liefde aangeboden. En dit besef is daarom zo belangrijk voor hem, omdat de mens nu, doordat hij om genade smeekt, ook bewust de verbinding met God tot stand brengt en dit zowel zijn geloof alsook zijn verlangen naar God bewijst, wat nu met zekerheid de opwaartse ontwikkeling van de ziel tot gevolg heeft.

Goddelijke genade is een hulpmiddel op de weg omhoog. Goddelijke genade is verder ook al de vervulling van het gebed. Ze is een bewijs van de liefde van God. En waar deze tot uiting komt, daar hoeft de mens niet te vrezen dat hij ooit door God verlaten wordt. Hij hoeft niet te vrezen voor een geestelijke ondergang. En hij hoeft ook aards niet bang te zijn, want de vraag om de goddelijke genade zal nooit onverhoord blijven en als de mens de goddelijke genade heeft, zal hij alles overwinnen. Want goddelijke genade is kracht, die God de mensen doet toekomen, zonder dat ze enige verdienste hebben.

De goddelijke genade wordt niet naar waardigheid uitgedeeld, maar alle mensen kunnen haar onbeperkt ontvangen. Ze moeten hier alleen maar naar verlangen en hier dus om vragen. Maar ongevraagd kan de genade niet uitgedeeld worden. God zal proberen de mensen opmerkzaam te maken of hen aan te sporen naar Zijn genade te verlangen, maar nooit zal Hij de mensen Zijn genade schenken, als ze geloven deze niet nodig te hebben.

Deze mensen zijn arrogant. Ze weten niet dat ze niets zijn als God dat wil, maar ze geloven alles in de wereld vanuit eigen kracht de baas te kunnen worden. God moet deze mensen Zijn kracht laten zien. Hij moet hen hulpeloos maken, opdat ze hem nu aanroepen om Zijn genade, want dan geeft Hij deze aan de mensen en pas dan begint de ziel van de mens te rijpen. Maar eerst was de tocht over de aarde zonder groot geestelijk succes, ofschoon de mens aards wel vreugde en lichamelijke bevrediging vond.

Alleen wat nuttig is voor de ziel heeft blijvende waarde, maar niet waar het lichaam naar verlangt en wat het krijgt. En als de mens voortdurend om genade smeekt, zal de aanvoer nooit opdrogen en in de goddelijke genade te leven, levert de ziel onnoemelijke zegen op en is daarom het eerste en belangrijkste wat ingezien moet worden. Want pas nu werkt de mens bewust aan zijn ziel als hij voortdurend om de goddelijke genade vraagt, opdat ze hem mateloos toe kan stromen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Innerlijke stem

B.D. 1782 from 21. januari 1941, taken from Book No. 27

Degene, die zich niet voor de stem van het hart afsluit, moet onvermijdelijk dat doen, wat God welgevallig is, want deze stem klinkt alleen maar daar, waar de mens naar God streeft. Dat wil zeggen dat de innerlijke stem zwijgt, zodra hij zich van God afgekeerd heeft. Maar het is niet zo dat ze dan eveneens spreekt en de mens tot het kwade aan zou kunnen zetten.

De mens, die aan het aandringen van de boze krachten toegeeft, dus dat doet wat in strijd is met Gods wil, zal nooit een innerlijke vermanende of waarschuwende roep horen. Hij heeft de stem in zich tot zwijgen gebracht, doordat hij haar niet in acht nam, als ze hem vermaande of waarschuwde. Als dus de stem in het hart klinkt, is het steeds de goddelijke stem en wat ze de mens gebiedt te doen, zal ook steeds juist zijn voor God. Dus de mens, die acht slaat op zijn innerlijke stem en haar opvolgt, kan nooit verkeerd handelen voor God, want deze heeft de wil tot het goede en kan daarom niet slecht handelen.

Alleen maar wanneer hij zich nog niet vrij gemaakt heeft van wereldse verlangens, wanneer hij aardse verlangens vervullen wil, lokt hij de vijand juist door die aardse verlangens aan en deze houdt de mens alle aardse vreugden en lusten voor, tegen de drang van het hart in. En dan bestaat het gevaar, dat er geen acht geslagen wordt op de innerlijke stem. Dan heeft het lichaam de overhand gekregen over het hart. En de wil van de mens heeft zich toegekeerd naar dat, wat het had moeten overwinnen.

Dus de maatstaf zal steeds zijn, wanneer de goddelijke wil vervuld wordt. Of er voldaan wordt aan het lichaam en zijn verlangens of dat, wat de mens doet en denkt, tot nut van de ziel is. En de stem van het hart zal het opnemen eisen van dat, wat bevorderlijk is voor de ziel, maar nooit ten gunste van de verlangens van het lichaam klinken.

Degene die nu ernstig de wil van God wil vervullen, hoort de stem ook duidelijk genoeg. Hij weet altijd wat God van hem verlangt, maar soms ontbreekt het hem aan kracht om dat ook uit te voeren. Maar dan hoeft hij maar te vragen en de kracht zal hem toegestuurd worden. Zijn wil en zijn gebed weten alles gedaan te krijgen. Ontbreekt het echter aan één van beiden, dan is zijn leven net zo lang een strijden en worstelen, totdat hij vurig bidt en heel ernstig wil.

De wil van de mens brengt alles tot stand, als hij zich met de goddelijke wil verbindt. En het gebed moet daarom de nog zwakke wil betreffen, want wat voor de mensen onbegrijpelijk is, wordt duidelijk voor hem als hij zichzelf als een scheppingswerk van God beschouwt, dat onscheidbaar is van zijn Schepper. En daarom staat dat wezen ook in voortdurende verbinding met Hem en het hoeft maar te willen dat het deze verbinding ook gewaarwordt. Door de goddelijke stem, die de mens voortdurend onderricht over wat hij moet doen en laten.

Maar het is alleen van zijn wil afhankelijk of hij ernaar luistert, want God vermaant en waarschuwt wel al Zijn schepselen, maar Hij dwingt hen niet om Hem te gehoorzamen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De komende heerser naar Gods wil

B.D. 1783 from 22. januari 1941, taken from Book No. 27

En het is mijn wil dat er zich op aarde een macht vormt die elke gewelddadigheid vermijdt en alleen in liefde haar heerschappij uitoefent. En deze macht zal Ik in het leven roepen. Ik zal haar mijn zegen geven. Ik zal ze groot laten worden en de wereld zal inzien dat ze door Mij is ingesteld.

In afzienbare tijd zal iemand de troon bestijgen, dat wil zeggen: Ik zal hem macht geven over vele landen. Ik zal de mensen ertoe brengen hem te kiezen tot hun vorst, tot hun bestuurder en hij zal de liefde en het aanzien van alle volkeren verwerven. Hij zal oprecht zijn en Mij alleen de eer geven en daarom wil Ik zijn werkzaam zijn op aarde zegenen.

Maar voordat deze komt gaat er een onuitsprekelijke rampspoed over de aarde, want nog heerst de tegenstander en diens invloed tracht verwoesting teweeg te brengen. Hij zet alle slechte krachten aan tot reusachtige activiteiten en dus zal de aarde in beroering worden gebracht. Al het slechte geestelijke zal de overhand krijgen en er zullen aardse maatregelen worden getroffen die eveneens terug te voeren zijn op satanische invloed. En de wereldlijk heersende macht zal leven zonder God en zo zal ook de uitoefening van het gezag zijn: rechteloos, meedogenloos en het licht van de waarheid vermijdend. En de mensheid zal steeds duidelijker de slechte invloed herkennen en de heimelijke wens koesteren dat deze heerschappij zal worden opgevolgd door een macht die beantwoordt aan de goddelijke wil.

God heeft deze verandering voorzien, maar de tijd is nog niet gekomen. Want eerst moet het werkzaam zijn van de satan duidelijk zichtbaar worden, ook bij diegenen die hier totaal voor opkwamen. Want pas wanneer het slechte wordt ingezien zal het ook verafschuwd worden. En dan pas wordt het goede streven van de heersende macht erkend en daarmee in overeenstemming gewaardeerd. Want God wil dat de mensen wijs worden geregeerd, ook door de wereldlijke macht. Hij wil dat ook op aarde dezelfde verhouding tussen het volk en zijn heerser zal bestaan, zoals God het voor zichzelf van de mensen verlangt. De mens moet zich gewillig onderwerpen aan de macht die hem als overheid door God werd gegeven.

Waar het volk wijs wordt geregeerd, daar zal het de overheid ook genegen zijn. En het zal alles doen om de beste verstandhouding tot stand te brengen. De overheid, dat wil zeggen de heerser zal steeds als de goddelijke vertegenwoordiger worden gezien en geëerd. En deze verhouding tussen het volk en zijn heerser is in overeenstemming met de goddelijke wil, dus zal Hij zowel de heerser als ook het volk zegenen, omdat beide zich de goddelijke wil tot richtsnoer voor het leven maken en voor elkaar leven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De duivel in de mens – De liefde is de sterkste tegenstander

B.D. 1784 from 23. januari 1941, taken from Book No. 27

De duivel regeert de wereld en zijn invloed is te herkennen aan het handelen en denken van de mensheid. Zonder schroom verricht deze nu de meest afschuwwekkende handelingen. Ze geeft zichzelf geen rekenschap over wat ze volbrengt, maar ze overtreft zichzelf in mogelijkheden om de naaste schade te berokkenen. Want het is de geest van de liefdeloosheid, die haar tot zulk handelen en denken aanzet.

De mensen zijn gespeend van elke liefde en deze lage stand van hun ziel heeft effect op al hun handelingen. Ze zullen nooit opbouwend werkzaam zijn, maar altijd verwoestend, zij het aards of geestelijk. Ze zullen de waarheid willen verdringen en de leugen verspreiden. Ze zullen elke geestelijke stroming tegengaan, maar alles wat vijandig staat ten opzichte van het geloof goedkeuren en steunen. Ze zullen geen eigendom respecteren, maar proberen zich het bezit wederrechtelijk toe te eigenen. Ze zullen geen middel schuwen, dat aards voordeel belooft, zelfs wanneer het afschuwwekkend is, want het kwaad vraagt niet naar recht en rechtvaardigheid, maar gaat onwettig en met geweld te werk.

En de mensen zijn volledig in de ban van het kwaad. Ze hebben zichzelf in deze macht begeven door hun verlangen naar aards bezit, door hun liefdeloos karakter en hun eigenliefde en daarom bereikt de duivel goede resultaten bij zo’n geaarde mensheid. Want ze verzuimen het om God om hulp te smeken tegen de vijandelijke macht. Ze zijn het veeleer met alles eens, wat de boze macht eist en zodoende verwijdert het goddelijke zich veel verder van hen. De scheiding tussen God en de mensen wordt steeds duidelijker. Er wordt immers openlijk tegen God en Zijn aanhangers opgetreden.

Maar waar nu het werkzaam zijn van de tegenstander van God zo duidelijk aan de dag treedt, daar komt God net zo zichtbaar tot uiting om de mensheid terug te leiden. Hij geeft buitengewone bewijzen van Zijn almacht en liefde, doordat Hij overal mensen opwekt, die Zijn wil aan de mensheid bekendmaken. Maar hoe weinig mensen begrijpen dit genadegeschenk en hoe weinig mensen vervullen de goddelijke wil.

Wat de wereld doet, en dus de tegenstander door hen, wordt zonder verzet aangenomen, maar wat God de mensen in Zijn grote liefde aanbiedt, wordt eerst aan een onderzoek onderworpen en dan vaak ook nog afgewezen, omdat het geen aards voordeel oplevert. En zodoende strijdt het goede tegen de duivel in de mens en als God niet zou willen helpen en het werkzaam zijn van de tegenstander niet duidelijk zou willen beschijnen, dan zou de mensheid in het gevaar van een volledige ondergang verkeren.

Maar God stelt grenzen aan het werkzaam zijn van de tegenstander. Hij geeft de bewoners van het lichtrijk de opdracht om zich om de misleide mensheid te bekommeren en hen zo te leiden, dat ze het slechte duidelijk als slecht herkennen en dat ze met de grootste toewijding proberen God te dienen. En de macht van het kwaad zal gebroken worden en het zal geen invloed meer hebben op het denken van de mensen, die God in zich dragen, waarheidlievend zijn, gelovig en door liefdadigheid van hun vereniging met God getuigen. Want deze mensen herkennen het slechte en willen het goede en zodoende zijn ze sterker dan de duivel, want ze hebben de goddelijke Heer en Heiland gevonden en de boze kracht stuit zonder effect van hen terug. In hen is de liefde overheersend, want de liefde is de felste tegenstander van de duivel.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het werkzaam zijn van de duistere krachten – Ten opzichte van deze gebeurtenis

B.D. 1785 from 25. januari 1941, taken from Book No. 27

Het hart van degene, die in de krachten van de duisternis de verklaring van een gebeurtenis zoekt, die uit een goed geestelijk werkzaam zijn bestaat, staat onder dwang van juist deze krachten van de duisternis. Deze mens geeft deze krachten macht over zich door een te zwak geloof. Hij verzet zich niet of maar weinig en daarom is de tegenstander sterk.

Het is het streven van de tegenstander om zijn rijk te vergroten en waar voor de redding van dwalende zielen gewerkt wordt, daar zetten de duistere krachten zich bijzonder daadkrachtig in om het werkzaam zijn van goede geestelijke krachten te verwoesten. Er is een sterke wil nodig om deze krachten de baas te blijven. En daarom moet de mens nadrukkelijk om de genade van God smeken, om kracht om zich te verzetten en om het inzicht in dat, wat goed of verkeerd is voor God. De hemelse Vader ziet het worstelen van Zijn mensenkinderen en Hij helpt hen in hun nood, als ze Hem maar niet afwijzen en door eigen kracht de moeilijke omstandigheden meester proberen te worden.

Het strijden tussen de goede en slechte krachten is in deze tijd ontzaglijk, want de tegenstander gebruikt alles om tot heerschappij te komen. Maar evenzo zijn er talloze lichtwezens in de nabijheid van de aarde en hun werkzaam zijn is eveneens onvoorstelbaar voor de mensen. Ze versterken de wil van de mensen die naar God toegekeerd zijn, zodat ze ondanks de grootste tegenstand niet wankelmoedig worden. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Dienen betekent vrij worden – Kennis daarover nodig

B.D. 1786 from 25. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles wat nog in de vorm verbannen is, dringt aan op bevrijding. Het wezenlijke staat onder dwang en het ervaart deze dwang als kwelling. De dwang die God op het wezen uitoefent, doordat Hij hem de vrijheid afneemt, is echter op geen enkele manier doorslaggevend voor het wezen, maar enkel in zoverre bevorderend, dat het verlangen om juist deze gebonden toestand te ontvluchten sterk in hem wordt en het nu tot iets besluit, wat het tot nog toe weigerde te doen: dat het bereid is om te dienen. Zodoende betekent dienen tegelijkertijd een vrij worden.

Het wezen dat er niet de goede wil toe heeft, moet zich deze boeien laten welgevallen. Het moet lijden en zo zal het wezen de toestand van lijden weer niet bespaard blijven, zolang het weigert een dienende verhouding aan te gaan. Het moet zodoende een activiteit uitvoeren die de toestand van lijden van een ander wezen vermindert. Het moet iets op zich nemen, wat het andere wezen zou moeten dragen. Het bevrijdt daardoor zichzelf en ook het wezen, dat het dient. Hoe bereidwilliger het wezen nu een dienende verhouding aangaat, des te meer maakt God de gebonden wil van dit wezen losser om hem uiteindelijk elke boei van de wil af te doen en nu de bevrijding aan hemzelf overlaat, doordat het hem de vrije beslissing geeft, zodat het dus niet meer tot dienen gedwongen wordt, maar dit vrijwillig moet doen om vrij te komen uit de laatste vorm.

Maar het vrijwillig dienen vereist ook een kennis van de zin en het doel hiervan. Het moet het wezen medegedeeld worden wat het aardse leven voor hem betekent. Het kan niet in onwetendheid gelaten worden over de zin en het doel van het leven, maar hem moet eerst al het wetenswaardige in overweging gegeven worden, voordat het ter verantwoording geroepen kan worden voor dat, wat het op aarde verzuimt. Het zou geen waarde hebben, wanneer het wezen in zekere zin gedwongen tot dienende activiteit aangezet zou worden. Het moet hem vrijstaan te dienen of zich ook aan dit dienen te onttrekken.

Het wezen is door de lange gang op aarde, voor de belichaming als mens, zo gevormd, dat het wezen een bepaalde rijpheid heeft, dus heel goed de bekwaamheid heeft om te beseffen wat de goddelijke wil is. Maar het moet de goddelijke wil uit eigen beweging vervullen. Het kan er niet gedwongen toe gebracht worden om als mens te handelen en te denken, anders zou dit geen volkomen verlossing zijn, want de wil van de tegenstander zou dan nog niet geheel overwonnen zijn.

Het goddelijke in de mens is pas dan tot de enige heerschappij gekomen als de tegenstander volledig overwonnen is. Er mag niet de minste verbinding bestaan tussen de mens en de tegenstander. Het verlangen van de mens moet veeleer God betreffen en dit verlangen naar Hem brengt de mens er ook toe te dienen. Hij doet alles wat God wil. Hij heeft elke arrogantie opgegeven en zich tot liefde en deemoed gevormd en zich zodoende verlost van elke invloed van de tegenstander en hij is nu ook volkomen bevrijd van elke hem bindende vorm, want het wezen is nu zo geworden, zoals het zijn moet om zich weer met God te verenigen. Het heeft de oertoestand bereikt. Het is wat het vanaf het begin was.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Innerlijk verzet tegen God – Heimelijke tegenstand

B.D. 1787 from 26. januari 1941, taken from Book No. 27

Het onvermogen om geestelijke resultaten te beoordelen, is weer een gevolg van het innerlijke verzet tegen God. Een mens hoeft absoluut geen openbare loochenaar van God te zijn en toch kan zijn innerlijk gevoel ingaan tegen alles, wat hem tot geloven in Hem maant.

Dan is zijn ziel nog ver van God verwijderd, dus ze draagt nog de heimelijke weerstand in zich, ofschoon ze de belichaming op aarde aanging met de wil zich van elke vorm vrij te maken. Deze ziel wordt nog te zeer door de duivel overheerst. Door haar grootste vijand, die het wezen weer terug zou willen winnen voor zijn rijk. Hij laat de ziel als het ware in opstand komen tegen al het goddelijke. Hij brengt er de begoochelingen van het aardse leven tegenin en hij probeert de gang over de aarde als het laatste stadium van het bestaan voor te stellen.

En nu wil de ziel alles ten volle benutten voor het aardse genot. Maar het godsbesef kan alleen maar verkregen worden door de aardse genietingen op de achtergrond te zetten. De mens moet dat laatste verachten en hij mag geen slaaf worden van dat, wat deel is van de tegenstander van God. Hij moet zich los kunnen maken van alles wat hij liefheeft en dit bereidwillig aan zijn medemensen bekendmaken, als het dezen aan deze kennis ontbreekt. Pas dan wordt de invloed van het kwaad minder en dus ook de afkeer van het goddelijke.

Een openlijke loochenaar van God kan gemakkelijker bestreden worden, doordat er openlijk gesproken kan worden over iets, dat hij afwijst. Maar degenen die de afwijzing niet openlijk laten zien, maar deze des te hardnekkiger in het hart dragen, zijn moeilijk te onderrichten, want ze zullen er maar weinig op in gaan. Ze zullen zich daar noch beamend, noch afwijzend over uiten. Ze zullen er ook, omdat ze onder slechte invloed staan, weinig over nadenken.

En ter wille van zulke mensen uit God Zich hoorbaar, zij het ook op een manier, die hen weinig bevalt. Een natuurgebeuren geeft vaak ook wereldsgezinde mensen aanleiding tot nadenken. Ze beginnen zich dan soms het eindresultaat van hun levenswandel voor ogen te houden en de volgende vraag stijgt dan in hen op: Waarvoor bestaat alles? Er bestaat niets zonder doel. Wat is het doel van het aardse leven?

En dan kan er een verandering van het denken beginnen, omdat tegelijkertijd de geneigdheid naar aardse goederen zwakker geworden is door het besef van de vergankelijkheid hiervan. Het vernietigingswerk heeft hen dit besef opgeleverd. Want Gods liefde probeert al Zijn schepselen voor Zich en Zijn rijk te winnen en wie de liefde van God niet aan een zorgeloos aards bestaan herkent, die moet nood en zorgen ervaren, om juist hierdoor te gaan beseffen, wat hij verzuimd heeft. Hij moet zichzelf en zijn denken veranderen. Hij moet liefde worden om de hoogste liefde te kunnen herkennen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gedachten volgen de wil

B.D. 1788 from 26. januari 1941, taken from Book No. 27

De gedachten van de mens volgen de richting, die met zijn wil overeenkomt. En daaruit kan men concluderen dat de mens ook verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn gedachten. Hij is dus bereid om zulke geestelijke berichten te ontvangen, waar zijn wil zich niet tegen verzet. Hij doet een beroep op de kracht van wezens in het hiernamaals, die willen geven en al naargelang zijn wil toegankelijk is voor de waarheid of de leugen, zijn de gevende wezens goed of slecht. Als de mens innerlijk een denken opgedrongen wordt, dan verzet hij zich te weinig tegen de geestelijke kracht, die zich uiten wil. En deze kracht krijgt nu de overhand.

Goede en slechte krachten willen bezitnemen van de mens. Wat de mens nu wil, is doorslaggevend. Zoals hij zelf is, zoals zijn wezen geaard is, zo zijn ook de wezens die hem benaderen. Als de mens het goede wil, dan naderen de goede wezens hem, precies zoals de boze wil ook de boze wezens aantrekt, die zich nu ook aan hem bekend willen maken. Maar nooit wordt een mens tegen zijn wil door wezens onderwezen. Steeds is eerst de wil doorslaggevend voor dat, wat hem nu als kennis toegestuurd wordt. De gedachten waar de wil van de mens om vraagt, zijn dus overdrachten uit het rijk aan de andere kant.

Maar de wil is volledig vrij. Hij kan vragen naar zaken waartoe hij zich aangetrokken voelt, maar dit trekt ook de gevolgen tot zich en die gevolgen zijn nu tot voor- of nadeel voor de ziel. Zodoende is de wil verantwoordelijk voor de schade aan de ziel, want alle gedachten die de mensen toegestuurd worden, die overdrachten van lagere geestelijke wezens zijn, kunnen nu niet anders dan een slechte invloed op de ziel hebben en zodoende kan de opwaartse ontwikkeling van de ziel in twijfel getrokken worden, terwijl elk bericht van goede geestelijke wezens ook weer iets goeds ten gevolge moet hebben en dan is de wil de aanleiding tot geestelijke vooruitgang.

En daarom is het streven naar de waarheid, het verlangen naar God, afhankelijk van de menselijke wil. Elke gedachte komt voort uit de menselijke wil, dat wil zeggen dat het in de eerste plaats het gevolg is van de wilsbeslissing van de mens. De gedachten zullen steeds van dien aard zijn, dat ze de menselijke wil bevallen. Of ook, de menselijke wil kiest voor zulke gedachten, die in zijn wezen gegrondvest zijn. Daarom zal de mens er ook verantwoordelijke voor gehouden worden, wanneer zijn wil het gedachtengoed nastreeft, dat zijn ziel schade oplevert, omdat het hem ook vrij stond het goede te herkennen en ernaar te verlangen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid van het individu

B.D. 1789 from 27. januari 1941, taken from Book No. 27

Het individu legt de aardse weg overeenkomstig zijn bestemming af. Dat wil zeggen dat het niet willekeurig de werkzaamheid of taak van een ander wezen kan vervullen, omdat juist deze taken van het wezen in de verschillende belichamingen ook verschillend zijn. Het is een orde in de schepping, die niet omver gestoten kan worden, dat elk individueel schepsel voor een werkzaamheid bestemd is, die weer bijdraagt aan de instandhouding van het totale scheppingswerk. Niets is zonder doel en zin, dus moet ook de taak van elk wezen met deze zin en dit doel overeenkomen.

Of ze als zodanig door de mensen herkend wordt, is soms wel twijfelachtig, want de mens bezit niet de kennis van de verbanden in de schepping, maar als hij God als een buitengewoon wijs schepsel erkent, mag hij niet door twijfel bevangen worden, want er kan niets van wat de wijste Schepper geschapen heeft, zonder doel in de schepping bestaan.

Elk individueel wezen is ervoor bestemd om een bepaalde tijd geïsoleerd zijn aardse weg te gaan om nu te rijpen door het vervullen van de hem opgelegde taak. In de opwaartse ontwikkeling van het wezen bestaat ook de mogelijkheid van de vereniging met andere, net zulke rijpe wezens, die nu weer een nieuw omhulsel krijgen om weer als individueel wezen de aarde te bewonen. En deze ontwikkeling gaat steeds zo door, tot uiteindelijk de uiterlijke vorm door talloze geestelijke wezens, die zich mochten verenigen, het menselijk vleselijke lichaam geworden is en nu staat het geheel voor de grootste en laatste opdracht op aarde om zich zo te ontwikkelen, dat het zonder enige uiterlijke vorm eens de aarde verlaten kan.

Weer moet nu het wezen, de mens, een werk verrichten, dat hem de rijpe toestand op kan leveren en deze werkzaamheid, die hem de uiteindelijke bevrijding kan brengen, is een werkzaam zijn in liefde. De mens moet wel ook zijn aardse taak vervullen, onafhankelijk van de geestelijke taak, om zich tot volmaaktheid te vormen. En ook de aardse werkzaamheid draagt weer aan de instandhouding bij van wat God geschapen heeft. Maar die aardse werkzaamheid is steeds alleen maar het middel tot het doel, want het eerste en belangrijkste doel van het aardse leven is de ontwikkeling van de ziel, die afzonderlijk van de aardse werkzaamheid uitgevoerd moet worden.

En dat vereist steeds de verbinding van het wezen met God, want zonder deze verbinding kan het wel alle aardse plichten vervullen, zoals dat bedoeld is, maar de ziel kan zich nooit volgens Gods wil ontwikkelen, want daarvoor is buitengewone kracht noodzakelijk, die het wezen weliswaar mateloos ter beschikking staat, maar aan God gevraagd moet worden, dus eerst moet de verbinding met Hem tot stand gebracht worden, wat het eerste en laatste doel van al het wezenlijke in de schepping is.

Want de toenmalige scheiding van God was de aanleiding voor het ontstaan van de scheppingswerken. Zodoende moet de vereniging met God het doel en de zin van al dat zijn, wat God liet ontstaan. De gang van het wezen op aarde moet uiteindelijk tot de vereniging met Hem leiden, voor zover het wezen in het laatste stadium als mens niet opnieuw misbruik maakt van zijn vrije wil en zich weer uit eigen beweging van God verwijdert.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geloof in het verlossingswerk ketent de macht van het kwaad

B.D. 1790 from 27. januari 1941, taken from Book No. 27

De geringste wil tot God is voldoende om de mens geestelijke hulp toe te sturen en daarom is het verkeerd om aan te nemen, dat een worstelende ziel geen genade vindt in de ogen van de hemelse Vader, ook wanneer ze gezondigd heeft. Degene die Hem zoekt, zal Hem ook heel zeker vinden, want de Vader in de hemel legt niet de maatstaf aan de misstappen van Zijn mensenkinderen aan, zoals de mensen op aarde dat doen. Hij maakt het Zijn kinderen niet zo moeilijk om Hem te vinden, want Hijzelf komt hun tegemoet en strekt Zijn handen uit naar het kind, dat naar Hem verlangt.

En daarom moeten de mensen ervoor uitkijken om God als onbarmhartig voor te stellen. Dat Hij degenen, die de wil hebben om Hem te naderen, in de macht van de tegenstander zou kunnen laten. De wil is het enige, dat God van de mensen eist. Degene die nu zijn wil overgeeft, kan steeds Zijn hulp verwachten. Want al is de tegenstander nog zo sterk en gaat hij met sluwheid te werk, Gods bescherming en liefde zijn toch veel sterker en kunnen de mens geheel van deze macht bevrijden.

Maar de mensen moeten naar God willen en dat met volle ernst. Dan neemt God Zelf het hart van de mens in Zijn bezit. Het wezen van degene die ernstig wil en God daarom ook probeert te dienen, doordat hij Zijn geboden vervult, die dus werkelijk in liefde werkzaam is, schrikt ook niet angstig voor de macht van het kwaad terug, want zijn geloof en zijn liefde geeft hem de kracht om moedig tegen de vijandelijkheden van de tegenstander op te treden. Hij zal steeds in God de sterkere macht erkennen en zich vol vertrouwen aan Hem overgeven.

De uit het hart komende roep van de goddelijke Verlosser ketent elke macht uit de onderwereld en daarom is het diepe geloof in het verlossingswerk de scheidingswand van het werkzaam zijn van de satanische macht. Jezus Christus als Verlosser te erkennen, betekent ook barrières op te richten tussen zichzelf en de tegenstander. En waar de mens probeert zich te scheiden van het kwaad, daar zijn de goede krachten onmiddellijk bereid om de kracht van de mens toe te laten nemen. Ze stellen zich samen beschermend rondom de worstelende mens op, wiens hart naar God gedreven wordt.

En daarom zal een werkelijk strijdend mens, die God wil naderen, nooit zonder bescherming zijn tegen de verleidingen van het kwaad, want God is de liefde en de liefde probeert te verlossen, maar ze zal niet passief toekijken, hoe de mensen in liefde en vurig verlangen verteerd worden en toch door de boze macht geketend blijven. De wil tot God is al een afwijzen van de tegenstander en steeds wordt de wil ernaar beoordeelt in hoeverre die zich naar God toekeert. Maar de mens ontvangt elke mogelijke hulp, opdat zijn worstelen niet zonder succes blijft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk keerpunt – Juiste instelling ten opzichte van God

B.D. 1791 from 28. januari 1941, taken from Book No. 27

De omwenteling, die zich zowel geestelijk alsook aards voltrekken zal, is zo enorm, dat van een keerpunt gesproken kan worden. De instelling van de gehele mensheid ten opzichte van God heeft veroorzaakt dat nu een goddelijk ingrijpen te verwachten is. Voor de mensen is het nu noodzakelijk dat ze een vrije beslissing nemen. Ze moeten in zo’n nood geraken, dat ze gedwongen zijn om een hoger Wezen om hulp te vragen, voor zover ze nog een beetje geloof in dit hoogste Wezen in zich dragen. En nu zal er beslist worden, wie nog zoveel geloof heeft, dat hij toevlucht neemt tot een hogere macht.

Het juiste standpunt ten opzichte van God is het enige dat doorslag geeft ten aanzien de gang over de aarde. En de mensheid verkeert nu in het grootste gevaar, omdat hun instelling ten opzichte van God hetzelfde betekent als een afwijzing. Alleen iets wat hen buitengewoon treft, kan hen de juiste instelling ten opzichte van Hem laten vinden. En het zal steeds als een keerpunt in het leven van het individu op te tekenen zijn, als hij geestelijk ontwaakt. Dat wil zeggen als hij in nauwer contact treedt met de eeuwige Godheid door een bewust nadenken over de eindeloosheid van haar Schepper of door het aanroepen van het hoogste goddelijk Wezen om hulp.

God wil dat uit eigen beweging de juiste verhouding met Hem tot stand gebracht wordt. Dat de mens zoekt en om inzicht worstelt. Dat hij probeert zijn Schepper te naderen. Waar echter de eigen aandrang ontbreekt, daar wil God de mensen te hulp komen, doordat Hij hen zo leidt, dat ze hulp nodig hebben en ze zich nu genoodzaakt zien om zich smekend om hulp tot Hem te wenden, zodat zodoende de verbinding van de mens met God tot stand gebracht wordt, ofschoon ook alleen maar als gevolg van een noodsituatie.

Maar steeds wordt het denken van de mens in andere banen geleid en dit is al een geestelijk keerpunt, want de mens verwijdert zich tot op zekere hoogte van aardse dingen en schenkt meer aandacht aan het ondoorgrondelijke. Hij piekert over de zin en het doel van het bestaan. Hij krijgt een andere opvatting over zijn leven en zweeft via zijn gedachten in het eeuwige rijk. En nu zal het weer doorslaggevend zijn in hoeverre aardse nood de mensen tot liefdadigheid onder elkaar aanspoort. Dienovereenkomstig zal het ook een geestelijke erkenning zijn, want aan degene die de mensen liefde bewijst, zal God ook Zijn liefde schenken en hem tot zich trekken.

En daarom moet aardse nood steeds een bepaalde verandering van het denken tot gevolg hebben, omdat deze aardse nood juist alleen maar door een werkzaam zijn in liefde opgeheven kan worden. En dit is het laatste middel dat God kan gebruiken om de mensheid tot liefde op te voeden om voor hen daardoor dus geestelijke vooruitgang mogelijk te maken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Hemelse gelukzaligheid - Eeuwige heerlijkheid

B.D. 1792 from 28. januari 1941, taken from Book No. 27

In een omgeving vol van licht te vertoeven is onbeschrijfelijk gelukkig makend voor het wezen. Al het drukkende, belastende is van hem afgenomen. Het is niet aan kwellingen van onrijpe geestelijke wezens blootgesteld, er zijn geen schaduwen of donkere toestanden die het zouden kunnen beangstigen. Overal is vreugde, harmonie en het stralendste licht. En innige liefde en dankbaarheid vervullen het wezen, dat zich in Gods nabijheid voelt, ook wanneer het nog niet geheel met God is samengesmolten. Het mag echter licht en kracht van Hem in ontvangst nemen, en dus neemt het al deel aan de eeuwige heerlijkheid. Het mag een gelukkig makende bezigheid uitvoeren, het mag in overeenstemming met de goddelijke wil actief zijn, doordat het andere wezens dat overbrengt wat het zelf ontvangt.

De wezens hebben voor hun positieve ontwikkeling voortdurend toevoer van goddelijke kracht nodig en de lichtwezens zijn zulke krachtstations die van God ontvangen kracht voortdurend verder leiden en daardoor zich zelf een onvoorstelbare staat van geluk verschaffen. De mens op aarde begrijpt noch de bezigheid van de lichtwezens, noch het gebeuren van het verder leiden van kracht naar de wezens die kracht nodig hebben en hij is daarom zonder enige voorstelling. En daarom is hem de gedachte aan een eeuwigheid in gelukzaligheid een denkbeeld dat hij zou willen verwerpen, dat hij niet als werkelijkheid aan wil nemen.

Hij meet alles met de maatstaf die aardse gebeurtenissen kan worden aangelegd. Hij denkt er niet aan dat buiten de aarde andere wetten gelden, dat zich daar gebeurtenissen afspelen die aards niet te begrijpen zijn. Want de aarde is een van de nietigste scheppingswerken en dus kunnen haar bewoners zich niets anders voorstellen dan wat ze op aarde aantreffen, want daar bovenuit gaat het voorstellingsvermogen van de mensen niet. En om zich bij benadering het lichtrijk te kunnen voorstellen, moeten de mensen al heel ver zijn voortgeschreden, maar ook dan kunnen ze de waarheidsgetrouwe beschrijving moeilijk begrijpen, want er zou hun een volledig nieuw weten moeten worden ontsloten, tot opname waarvan de mens zelden in staat is.

En daarom kunnen die gebieden steeds alleen als eeuwige heerlijkheden worden bestempeld, want ze zijn bovenmate heerlijk en lieflijk om aan te zien en ze verplaatsen het wezen in een staat die hoogste gelukzaligheid kan worden genoemd. En toch kan de mens zich geen voorstelling maken van wat het in werkelijkheid is. En daarom zullen de mensen bij de woorden "hemelse gelukzaligheid" en "eeuwige heerlijkheid" steeds sterk gaan twijfelen over de waarachtigheid van zulke woorden, omdat ze iets wat hun niet begrijpelijk en verklaarbaar is niet als waarheid willen aannemen.

Wederom echter is het onmogelijk hen nauwkeuriger in te wijden en hun een kijkje in het lichtrijk toe te staan, voordat ze hun bijdrage leveren om zelf drager van licht en kracht te worden. Ze kunnen dit wel nog op aarde bereiken, maar er is een sterke wil voor nodig en diepste liefde voor God. Dan echter zal het hun veel gemakkelijker zijn die sferen te begrijpen, die eens hun verblijfplaats moeten zijn. Want dan is het in hen zelf licht en helder geworden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Een werkzaamheid in liefde is geestelijke vooruitgang

B.D. 1793 from 29. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles wat als de uitvoering van een werk van liefde bestempeld kan worden, is bevorderlijk voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel. Zodoende is elk werk van liefde een geestelijke vooruitgang. Maar dan moet ook elk overwinnen van aardse begeerten, evenals het verzet tegen al het kwaad, als zodanig beschouwd worden, want het laatste betekent een verzwakking van de tegenstander en een vergroten van de eigen kracht.

En de mens moet onvermijdelijk opwaarts klimmen, als hij naar boven, naar God, verlangt en de diepte wil ontvluchten in het geloof in Jezus Christus, de goddelijke Verlosser en Overwinnaar van de dood. Want aan degene die in het geloof in Hem God om kracht vraagt, zal het ook gegeven worden en elke toevoer van kracht uit God moet de rijpheid van de ziel verhogen en voor het wezen de geestelijke verdere ontwikkeling betekenen.

En weer is alleen maar de sterkte van de wil doorslaggevend of de weg omhoog met grote strijd of zonder strijd afgelegd moet worden. Want bij een nog zwakke wil strijdt de tegenstander er ook om, om de wil weer op zichzelf te richten en dan vergt het een innerlijke strijd om de tegenstander de baas te worden. Een sterke wil, dat wil zeggen een wil die onvoorwaardelijk naar God toegekeerd is, is geen aanvalsdoel voor de tegenstander. En daarom zullen de geestelijke weerstanden niet zo groot zijn.

Maar de mens kan alle weerstand met gemak overwinnen, als hij in liefde werkzaam is, want dan helpt God hem Zelf. Hij verricht een werk voor de naaste, zodat diens nood vermindert. Daarom deelt God hetzelfde uit. Hij vermindert ook zijn nood en helpt daar, waar de mensen dreigen te falen. En daarom moet de mens, die in liefde werkzaam is, onvermijdelijk opwaarts klimmen. De staat van zijn ziel moet een bepaalde rijpheid krijgen, want hij staat in de liefde en is derhalve ook in God, want God is de liefde Zelf.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Redenaarstalent en het juiste gebruik

B.D. 1794 from 29. januari 1941, taken from Book No. 27

God heeft de mens de gave om te spreken vaak onthouden om hem klein en bescheiden te laten blijven, want een buitengewoon goed ontwikkeld redenaarstalent zou de mensen meestal ook arrogant laten worden. Het is ook een werkzaam zijn van de tegenstander, dat hij de welbespraakte mens vaak meegaand maakt met zijn wil en hij hem dan gebruikt als voorvechter van alles, wat tegen God gericht is. Want een goede spreker zal aanzienlijk meer aanhangers vinden dan een mens, die het aan woorden ontbreekt om zijn mening bekend te maken.

De mens daarentegen, die arm aan woorden is, zal meestal diepere gedachten hebben en zodoende zal ook de zuivere waarheid gemakkelijker door deze mens herkend worden, terwijl de welbespraakte mens oppervlakkiger spreekt over alles wat hem beweegt en, omdat hij zichzelf graag hoort spreken, zijn welbespraaktheid ervoor gebruikt om uitvoerig over onbelangrijke zaken te spreken, dus aan zijn spreken kan geen bijzondere waarde toegeschreven worden. Bij zulke mensen is vaak een zekere eigenliefde aan te treffen en daarom zullen ze ook nooit de mening van andere mensen goedvinden, maar enkel tevredengesteld zijn, wanneer met hun mening ingestemd wordt.

Als ze hun redenaarstalent zouden willen gebruiken door voor de Heer te spreken om de leer van Christus te verspreiden en dwalende zielen op de juiste weg te helpen, dan zouden ze het geschenk van God goed gebruiken en het zou enkel zegen brengen voor de mensheid en voor de spreker zelf. Maar juist daar willen zulke mensen weinig over horen en ze zijn eerder bereid om te pleiten tegen dat, wat Gods wil is. Want waar de eigenliefde de plaats ingenomen heeft, daar ontbreekt het inzicht in de waarheid. En ze zijn daarom weinig gelovig, omdat ze ook niet met overtuiging kunnen opkomen voor dat, wat ze zelf niet begrijpen, dus ook niet geloven.

En daarom moet God mensen opwekken en hun de gave van het spreken schenken, zodat ze voor Hem en Zijn naam opkomen en in de wereld van Gods werkzaam zijn getuigenis afleggen. En deze mensen zullen volgens Zijn wil spreken. Ze zullen met het zwaard van hun mond strijden en hun redenaarstalent zal de mensen overtuigen, omdat er niet met verwaandheid gesproken wordt door degenen, die de goddelijke wil bekendmaken, maar wier wijsheid in de diepste deemoed van het hart ontvangen wordt.

En zodoende is hier de waarde van het gesproken woord aan te herkennen, of de redenaar vanuit deemoed of verwaandheid spreekt en zo zal ook het effect op de medemensen zijn. De blinden en onwetenden zullen de praatjes van degenen, die verwaand zijn, accepteren, maar degenen die zien, voor wie het licht van de geest al straalt, zullen de goddelijke waarheid herkennen, als deze hun aangeboden wordt door sprekers, die God willen dienen.

Als de mens het woord van God aan de medemensen door wil geven, dan zal hij als met engelentongen kunnen spreken. De woorden worden hem als het ware in de mond gelegd en hij zal in staat zijn om net als de grootste sprekers de woorden te gebruiken en met volle overtuiging dat verdedigen, wat hij tot de mensen spreekt.

En zodoende kan de gave van het spreken ervoor dienen om de influisteringen van de tegenstander weer te geven, maar ze kan ook een goddelijk genadegeschenk zijn om goddelijke wijsheden te verdedigen. En het kenmerk van beide sprekers zal de liefde voor de naaste of de eigenliefde zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voortekenen van de wereldcatastrofe

B.D. 1795 from 30. januari 1941, taken from Book No. 27

Aan elke wereldcatastrofe gaan voortekenen vooraf opdat de mensheid het naderen er van herkent, want GOD heeft ze te allen tijde verkondigd door Zijn Woord. En wanneer u acht slaat op deze aankondigingen weet u dat nu die tijd gekomen is en u zich voorbereiden moet, opdat u niet de volledige ondergang tegemoet gaat. Alles wat GOD doet en ook nu over de aarde laat komen, hangt af van de menselijke wil, d.w.z. de menselijke wil brengt weliswaar niet de catastrofe teweeg, maar hij is door zijn totale verkeerdheid daar de aanleiding toe. De menselijke wil wordt zodanig misbruikt dat een wereldcatastrofe het onafwendbare gevolg moet zijn, want deze verkeerd gerichte wil kan alleen nog door iets buitengewoons - in zekere zin onnatuurlijks, in de juiste baan geleid worden.

Hoe meer nu de menselijke gedachte de verkeerde richting opgaat des te nadrukkelijker is het goddelijke ingrijpen, want de kostbare aardse tijd gaat heen zonder het wezen de noodzakelijke hogere rijpheid te brengen. De misbruikte wil kan echter nooit een hogere ontwikkeling bevorderen, maar ze alleen verhinderen. De gebeurtenissen van de tijd, de steeds toenemende liefdeloosheid, het antichristelijke streven en de door GOD opgeroepen verkondigers van Zijn Woord moeten u vermanen dat de tijd gekomen is waarover de HEER op aarde gesproken heeft. En daarom moet u ijverig zijn en aan het heil van uw ziel denken, al lijkt het u nog zo ongeloofwaardig toe dat een natuurcatastrofe over de aarde zal uitbreken. Bedenk dat bij GOD geen ding onmogelijk is en alles kan gebeuren wanneer GOD dat wil, en dat GOD het wil is op het gedrag van de mensen door de verkeerde houding tot HEM, gebaseerd.

Als de mensen het aardse leven gegeven is voor een bepaald doel maar zij niet in overeenstemming met dat doel leven, laten zij een goddelijke genadegave voorbij gaan en GOD waarschuwt nu nog eenmaal met onverbiddelijke Woorden die niemand naast zich neer kan leggen. De menselijke wil alleen is aanleiding tot een vernietigingswerk van onvoorstelbare omvang, en toen de HEER dit aankondigde, voorzag HIJ de verkeerde wil van de mensen. Maar Zijn voornemen is de misleide mensheid terug te winnen en HIJ wendt daarom het laatste middel aan dat schijnbaar een daad is van onbeschrijflijke wreedheid, en toch alleen de goddelijke Liefde en Barmhartigheid als beweegreden heeft. Want talrijke mensen zullen tot inzicht komen - en dezen zijn gered voor alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Er moet om het levende woord gevraagd worden

B.D. 1796 from 30. januari 1941, taken from Book No. 27

Het is een buitengewone genade om het levende woord te horen, dat voortdurend gevraagd moet worden, omdat ze niet ongevraagd gegeven kan worden. Zoals het verlangen van het mensenkind uit het diepste van het hart opstijgt naar de hemelse Vader, zal het precies overeenkomstig dit verlangen bedacht worden. Maar eerst moet de weg naar Hem genomen worden. Het gebed moet de brug van de mens naar God slaan. Het geopende vat moet klaargezet zijn, opdat de goddelijke genadegave hierin kan stromen. En zo biedt God Zichzelf in het woord aan de mensen aan, want God is het woord van eeuwigheid af.

Hij verbindt Zich met elk mens dat Hem zoekt en naar Hem verlangt, maar niet zo duidelijk, want Hij deelt Zijn geschenk zo uit, zoals het met het doel ervan overeenkomt. De mensen moet af en toe buitengewone bewijzen van Zijn liefde geboden worden om in de twijfelaars het geloof sterk te laten worden of geheel ongelovigen tot het geloof te bekeren.

Alles wat tot de dagelijkse levensverschijnselen behoort, verliest zijn effect. Als het woord van God ook in deze vorm aangeboden zou worden, zou het voor de mensen spoedig een alledaags verschijnsel worden en zodoende op de meeste mensen geen indruk meer maken. Daarom is dit gebeuren ook alleen uiterlijk herkenbaar, als het de goddelijke wil is. Dat wil zeggen als de noodzaak bestaat om de dwalende mensheid het bewijs te leveren van een zichtbaar werkzaam zijn van God. Maar dan zal het mensenkind op elk moment, op iedere plaats en in elke levenssituatie het goddelijke woord mogen horen, als zijn wil maar de verbinding met de hemelse Vader tot stand brengt en het aandachtig luistert naar wat de Vader hem bekendmaakt. Het moet het vurigste verlangen zijn om Zijn stem te horen. Er moet naar niets anders verlangd worden en elke beschikbare tijd moet gebruikt worden om de Heer te dienen en tegelijkertijd de grootste genade te ontvangen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De plicht om de goddelijke openbaringen te verspreiden

B.D. 1797 from 30. januari 1941, taken from Book No. 27

Het is een onbeschrijflijk grote verdienste het woord Gods te verspreiden. Dat wat door Gods genade aan de mensen wordt overgebracht, moet niet alleen het bezit van een enkeling blijven. Integendeel, het moet verder worden geleid naar de vele mensen die het nodig hebben voor hun zielenheil. De mensheid bevindt zich erg in nood. Ze staat zo ver van God af, dat ze ook Zijn wil niet meer herkent en in volledige onwetendheid door het leven op aarde gaat. De taak van de mens op aarde vereist echter kennis van wat God van de mensen verlangt en dus moet deze hun worden overgebracht. En daarom kiest God mensenkinderen uit die bereid zijn Hem te dienen en geeft hun de opdracht de mensen Zijn wil bekend te maken. Hij zelf onderricht hen tevoren, opdat ze nu hun weten kunnen doorgeven aan de medemensen. Zonder daadkrachtige hulp gaat de mensheid te gronde en daadkrachtige hulp kan alleen het woord van God zijn.

Maar tegenwoordig wordt door de mensen alles afgewezen wat aan God doet denken of op gebruikelijke, traditionele wijze over God wordt geleerd. En daarom geeft God de mensen opnieuw Zijn woord. Hij geeft hun opheldering over hun bestemming en hun taak. Hij wil door Zijn woord dichter bij hen komen. Hij wil ze vertrouwd maken met alles wat de schepping in zich draagt. Hij laat hun de samenhang van alle dingen inzien en geeft hun de geboden die basisvoorwaarde zijn voor het opgaan naar God. En bereidwillige mensen moeten de goddelijke gaven helpen verbreiden. Ze moeten er vlijtig naar streven de goddelijke openbaringen voor de mensheid toegankelijk te maken. Ze moeten als ijverige dienaren van God voortdurend Zijn werkzaamheid verkondigen. Ze moeten de medemensen laten delen in het kostelijke geschenk van genade, opdat het goddelijke woord ingang zal vinden onder de mensen, hun geloof zal versterken en hen aanspoort alles te doen om naar Gods welgevallen te leven, dus de geboden van de liefde voor God en de naaste te vervullen.

Als de mens op de hoogte is van Gods wil, kan hij pas ter verantwoording worden geroepen wanneer hij deze niet nakomt. De onwetenden kunnen weliswaar niet ter verantwoording worden geroepen, maar ze kunnen ook niet hun bestaan op aarde benutten en tot hogere geestelijke rijpheid komen, ofwel ze moeten uit eigen aandrang buitengewoon werkzaam zijn in liefde. Dat wil zeggen: de liefde moet in hen zijn, maar dan zullen ze ook op de hoogte zijn van de zin en het doel van het aardse bestaan en van hun taak. Want God deelt Zijn woord mee aan allen die het begeren, alleen niet altijd uiterlijk zichtbaar, maar in de vorm van de overdracht van gedachten. Maar diegenen tot wie het woord zo komt dat ze het kunnen opschrijven, hebben in het bijzonder ook de verspreiding van dit woord als taak, want ze ontvangen grote genade en moeten daarom ook geven. Ze moeten het evangelie verkondigen aan allen die het niet afwijzen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het uur van de dood

B.D. 1798 from 31. januari 1941, taken from Book No. 27

Voor veel mensen is het moment van de dood tot onderwerp van onoverwinnelijke angst geworden. Ze zijn er bang voor en schrikken terug voor iedere gedachte daaraan en dit is altijd een teken van gebrek aan rijpheid van de ziel. Onbewust ervaart de ziel haar gebrekkige toestand en beseft zij ook de lichamelijke dood als het einde van haar aardse loopbaan. Ze voelt instinctief dat ze het leven op aarde niet juist benut heeft en daarom is de gedachte aan de dood voor de mens afschrikwekkend. De onzekerheid na de dood verontrust hem. Hij is vol twijfel over een voortbestaan, maar toch is hij er ook weer niet geheel van overtuigd dat het leven definitief voorbij is. En het is juist deze onzekerheid over het "hiernamaals", wat de mensen angstig maakt voor het uur van het afscheid van deze wereld. Hoe rijper de mens is, des te minder hindert hem de gedachte aan de dood, en dat komt voort uit het besef dat het eigenlijke leven pas na de lichamelijke dood begint. Het gemakkelijk kunnen opgeven van het aardse leven is de voorwaarde voor het betreden van de lichtsferen, want de mens verlangt dan niet meer naar aardse goederen; hij heeft de materie overwonnen.

Alles wat de mens op aarde achterlaat zijn aardse goederen en die moeten niet meer worden begeerd maar graag en met vreugde opgegeven worden. Alles wat de mens liefheeft op aarde moet hij moeiteloos kunnen opgeven, dan is zijn scheiden van de wereld gemakkelijk. Er moet niets zijn waaraan de mens zich hecht, omdat anders zijn loskomen van de aarde altijd een strijd zou zijn. En daarom moet elke begeerte vroegtijdig worden overwonnen, opdat de dood op ieder moment op de mens kan afkomen en hem nooit kan verrassen. Het verlangen naar God is eveneens doorslaggevend voor het lichamelijke einde van de mens, want wie naar God verlangt is gelukkig wanneer zijn aardse leven voorbij is. Geestelijk bevindt hij zich al in andere sferen en hij verlangt alleen nog naar het uur dat hem definitief daarheen brengt, waar de geest naar verlangt, waar zijn ware vaderland is. En daarom kan het uur van de dood voor de één wel bangheid, angst en schrik betekenen, maar voor de ander een inwilliging van wat de mens al lang gedroomd en gehoopt had. Het is voor hem het uur van bevrijding uit iedere vorm, het betekent voor hem het binnengaan in het eeuwige rijk, in de eeuwige heerlijkheid.

En wat de mens als de dood beschouwt, kan voor hem het binnengaan van het eeuwige leven zijn wanneer hij het aardse leven bewust, dat wil zeggen: met God, geleefd heeft en dus rijp is voor het leven in de eeuwigheid. Het kan voor hem echter ook werkelijk dood betekenen en dan bespeurt de ziel dit en schrikt ze terug voor dit uur, dat echter onvermijdelijk komt wanneer de tijd van het aardse leven, die God de mens gesteld heeft, voorbij is. En daarom moet ieder mens stilstaan bij het uur van zijn dood en met het oog hierop zijn aardse leven bewust leven, dat wil zeggen: werken aan zijn ziel, opdat zij die graad van rijpheid bereikt, die een gemakkelijke en pijnloze overgang van de aarde naar het eeuwige rijk waarborgt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Woorden van de Vader – De ware kerk van Christus – Traditie

B.D. 1799 from 1. februari 1941, taken from Book No. 27

Ik ben alle dagen bij u en u mag Mijn genade steeds verwachten. De lijdensweg op aarde is een sport van de ladder naar boven. U moet sport voor sport proberen te nemen en zodoende ook elk leed, dat Ik u stuur, op u nemen.

Maar eens zult u Mij dankbaar zijn, als u op de aardse weg terugblikt, want steeds is Mijn liefde uw voortdurende begeleider en als u zich dat voor ogen houdt, zult u de komende tijd vol vertrouwen tegemoet zien en alles zal u draaglijk lijken. Weet toch dat Ik het als het ware met u meedraag.

Elke pijn zal u rijper laten worden en u dichter bij Mij brengen. Maar als u in het gebed Mijn hulp nodig hebt, zult u niet teleurgesteld worden. Ik ken uw nood en wacht alleen maar totdat u tot Mij komt, opdat Ik u kan helpen. En laat Mij daarom altijd maar besturen en wees niet ongelovig, maar gelovig. Want de nood is niet groter dan de Helper en wat u leed lijkt, wil Ik in vreugde veranderen, als u gelooft en Mij laat besturen. Amen

Elk mens, dat wel het gevoel heeft bij een kerk te behoren, dat wil zeggen aan een bepaalde traditie vasthoudt zonder daar een innerlijke tevredenheid bij te hebben, is niet vrij. Hij doet wat hij volgens de voorschriften moet doen, maar hij heeft noch het vaste geloof dat hij door zijn handelingen dichter bij God komt, noch brengt hij zelf de verbinding met God tot stand, juist omdat het geloof hem ontbreekt. Maar bovendien denken juist deze mensen weinig over God en het ware geloof na. Ze werden in zekere zin in iets naar binnen geduwd, wat hen hindert om een eigen mening te hebben. En zo’n geloof heeft voor God weinig waarde, want het is geen waar geloof, maar alleen maar het mechanisch uitvoeren van door mensen uitgevaardigde geboden, dat zonder enig menselijk denken plaatsvindt.

Een onwankelbaar geloof dat God bestaat. Dat Hij een buitengewoon liefdevol Wezen is, Dat Zijn liefde op alle scheppingen over zou willen dragen. En dan dit Wezen aanbidden. Hem het volste geloof schenken en nu op elke manier gevolg geven aan Hem door de vervulling van Zijn geboden, Hem lief te hebben boven alles en de naaste als zichzelf. Dat brengt elk mens dichter bij God en levert hem ook Diens onverdeelde liefde op.

Deze mens leeft het leven dan bewust in navolging van Jezus. Hij leeft de zuivere Christelijke leer. Hij behoort tot de ware kerk van Christus, want hij is gelovig volgens Gods wil. Hij houdt zich verre van door mensen uitgevaardigde geboden en spant zich daarentegen ijverig in om zichzelf tot zegenbrenger van de mensheid te maken, doordat hij bereid is God te dienen en zodoende voor het ware geloof opkomt, dat de wereld al helemaal verloren heeft. Want pas nu kan de wereld weer het juiste verkondigd worden. De waarheid kan van bovenaf aangeboden worden en het geloof kan pas nu weer levend worden, omdat God Zelf tot de mensen spreekt en hun bekendmaakt, welke weg het begaanbaarst is en nochtans tot het doel leidt.

Hoe weinig houdt de wereld zich aan wat alleen juist is voor God en wat onder de ware kerk van Christus verstaan kan worden. Maar hoe ijverig neemt ze vaak dat in acht, wat door de aardse kerk verlangd wordt en wat toch zo weinig waarde heeft voor God, omdat het aan de opwaartse ontwikkeling van de ziel niet het minste bijdraagt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geheim van het goddelijk besturen en werkzaam zijn

B.D. 1800 from 3. februari 1941, taken from Book No. 27

Voor jullie mensen is het geheim van het goddelijke besturen en werkzaam zijn in de schepping verborgen. Dat wil zeggen dat het voor jullie niet uiterlijk herkenbaar is, hoe de ontwikkeling van al het wezenlijke zich voltrekt. Hoe het geestelijke en het aardse werkzaam zijn met elkaar in verbinding staat en welke ontwikkelingsmogelijkheden het wezenlijke heeft om zich op het einddoel in de eeuwigheid voor te bereiden. Dit moet ook tot op zekere hoogte een geheim blijven, zolang de mens er geen diepere interesse in heeft dit geheim te ontsluieren. Het wordt hem echter niet belet om in iets binnen te dringen, wat voor de gemeenschap ondoorgrondelijk is.

Er zijn wel grenzen gesteld, die de mens echter kan slechten, wanneer hij dat wil. Er is als het ware een gordijn opgetrokken, dat iets verbergt, wat de mensheid niet zou begrijpen. Het wordt degene, die een blik achter het gordijn wil werpen, niet belet. Integendeel, er wordt hem voortdurend opheldering gegeven. Hij mag de sluier, die over het besturen en werkzaam zijn van God uitgespreid is, zo vaak optillen als hij wil.

Dat God nu de kennis daarvan de gemeenschap onthoudt, heeft zijn wijze reden. De nietszeggende kennis, die alleen maar het verstand van de mens, maar niet het hart zou willen ontvangen, zou geen enkele geestelijke waarde hebben en zou alleen maar tot verwarring van het menselijke denken leiden. Een geestelijk werkzaam zijn kan enkel met de geest begrepen worden en er valt weer niets van de schepping te begrijpen, zolang het geestelijke doel niet duidelijk gemaakt wordt, want aan het aardse scheppingswerk liggen geestelijke oorzaken ten grondslag.

De wil om de diepe betekenis van al dat, wat geschapen is, te leren kennen, heeft ook het ontsluiten van kennis tot gevolg. De mens leert dan de aardse bestemming van de scheppingswerken als onbeduidend te herkennen en de geestelijke bestemming de diepere betekenis toe te kennen. En nu licht hij de sluier op, omdat hij wil weten. De wil is de basisvoorwaarde. Er moet niets uitgespreid worden voor de ogen van degenen die niet willen, wat degenen die willen weten onnoemlijk gelukkig maakt, maar wat door de eersten in ontvangst genomen zou worden en waarvan ze totaal niet onder de indruk zouden raken.

Wat voor dezen nu een geheim blijft, is voor de mens, die naar kennis verlangt, net als een uiterst leerzaam boek, waarin hij zich naar believen kan verdiepen en daar de diepste wijsheid uit kan putten. Hij begint nu de geestelijke stromingen te begrijpen. Hij herkent het werkzaam zijn van God. Hij herkent het verband van de individuele scheppingswerken met elkaar en hun doel. En nu begrijpt hij ook zijn missie. Hij leeft nu bewust, terwijl degene, die niet weet, zijn leven nutteloos leeft, dat wil zeggen alleen maar zijn aardse taak vervult. Hij loopt langs het gordijn. Hij gaat eraan voorbij en weet niet welke heerlijkheden zich daarachter verbergen.

De goddelijke liefde onthoudt geen mens de kennis van Zijn werkzaam zijn en Zijn besturen. God stelt slechts voorwaarden. De mens stelt dus zelf de grenzen. Als hij aan de voorwaarden voldoet, dan is ook het geschenk, dat hem nu aangeboden wordt, onbeperkt. In het andere geval scheidt hij zichzelf af. Hij sluit de ogen, die zouden kunnen zien en de oren, die zouden kunnen horen. Hij doet geen beroep op de goddelijke genade, tot nadeel van zichzelf.

Deze geestelijk verworven kennis zou nu van mens tot mens overgedragen kunnen worden, maar ook nu zou het gordijn er weer voor geschoven worden, want het ontbreekt de mens, die niet ernstig wil, ook aan de kracht van het inzicht. Dus de wil is weer vereist om dat te kunnen begrijpen, wat hem over het besturen en werkzaam zijn van God in de schepping ter overweging gegeven wordt.

De mens kan het aardse leven afleggen zonder de geringste kennis over dit goddelijke geheim verworven te hebben, maar eens zal het hem duidelijk worden, als hij in het hiernamaals de hoogte bereikt heeft. Maar onvermijdelijk ontwikkelt hij zich sneller als hij zich deze kennis daarvan al op aarde eigen maakt, want nu kan al zijn denken en handelen hem tot zegen strekken, omdat hij het leven bewust leeft. Omdat hij de geestelijke stromingen bewust gebruikt en zodoende in innig contact staat met de geestelijke kracht en haar schenker, die dus als het ware het doel bereikt heeft, waarvoor elk scheppingswerk door God geplaatst werd: het zich bewust toekeren naar God, wat het doel en de zin van de hele schepping is.

De kennis van alles maakt het makkelijker voor de mens om zich naar God toe te keren. De geringste wil naar God geeft de mensen ook de kennis, zodoende moet steeds eerst de wil actief worden, maar dan kan de mens het grootste geestelijke succes boeken, want hij wordt wetend en treedt door de kennis en diens overdracht ook in innige verbinding met God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Niet te verscheuren band van het hiernamaals naar de aarde

B.D. 1801 from 4. februari 1941, taken from Book No. 27

De liefde van God laat het toe, dat geestelijk volmaakte wezens verbinding maken met de onvolmaakte aardse mensen. Volgens Zijn wil worden er draden gesponnen van het hiernamaals naar de aarde, maar toch wordt er maar weinig acht op deze verbindingen geslagen. Het zou een grote belevenis voor de mens moeten zijn, als hij het bericht krijgt, dat God Zelf Zich uit en Zijn wil bekendmaakt. Het doet de meeste mensen echter nauwelijks iets en slechts een heel klein aantal erkent deze gebeurtenis als iets ongewoons en is verblijd door de duidelijke genadeschenking van God.

Het is als een ondoordringbare nevel, die zich over de zielen van de mensen uitgespreid heeft en de stralen van de geestelijke zon zijn niet in staat deze nevel te doorbreken. En het is weer alsof de mensen zich tegen het inzicht verzetten. Ze willen helemaal niet vanuit de duisternis naar het licht geleid worden. Ze ervaren de toestand van hun ziel niet als zo gebrekkig, dat ze deze op zouden willen heffen. Ze voelen zich goed in hun onwetendheid en verlangen daarom niet naar kennis. En dat is uiterst betreurenswaardig, want het kostbaarste genadegeschenk gaat ongebruikt aan hen voorbij.

En zelfs degenen die God zoeken, ontbreekt het aan het juiste begrip, want zij zijn niet onbevooroordeeld. Ze zijn in hun gevormde meningen verstrikt geraakt en komen hier niet meer van los. Ze nemen wel kennis van het goddelijke werkzaam zijn, maar hun harten hebben geen sterk verlangen naar goddelijke wijsheid en zodoende kunnen ze deze ook niet ontvangen, of ze zien dit wonder niet als zodanig. Ze beschouwen de ontvangen wijsheden als producten van menselijke gedachten en kennen er daarom niet de diepe waarde aan toe.

Ze wijken ook geen haarbreed af van de leer, die mensen hun geven en deze laat zich in het geheel niet met de goddelijke leer verenigen. Ze weigeren echter de oude, verkeerde leer op te geven en daarom kunnen de uitingen van God zich nog zo duidelijk afspelen, slechts steeds die mensen geloven het, die geheel onbedorven zijn in de geest, dat wil zeggen van wie het kennisniveau onbeduidend is en die daarom niet geacht worden door de wereld. Deze zullen een fijnere gevoeligheid hebben en ook duidelijk de band beseffen, die Gods innige vaderliefde met de mensen op aarde aangeknoopt heeft. En deze band is niet te verscheuren.

Gods liefde liet iets ontstaan, dat gedurende eindeloze tijden zal blijven bestaan. Hij wil veel mensen daardoor redding brengen. Hen naar het inzicht en een levend geloof leiden, want degene die in dit gebeuren het zichtbare werkzaam zijn van God herkent, moet ook onvermijdelijk tot een diep levend geloof komen. Het is het betrouwbaarste teken van de goddelijke boodschap, dat dit het geloof in een niet te overtreffen Godheid bevordert en dat dit geloof het grootste succes oplevert.

Als de mens dit geloof op kan brengen, dan zal het ook gemakkelijk voor hem zijn om het werkzaam zijn van God te erkennen en te begrijpen, want hij erkent dan ook een rijk buiten de aarde. En voor hem is de verbinding tussen beide werelden absoluut niet onmogelijk, omdat hij dan ook in de eindeloze liefde van God gelooft en hierin de verklaring vindt voor alles wat er is. God geeft Zijn woord aan de mensen en dit is het betrouwbaarste teken en zalig zijn degenen, die het in het diepste geloof aannemen en aandacht schenken aan de wil van God, die Hij door dit woord bekendmaakt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Krachtbron – Ontkenner van God

B.D. 1802a from 5. februari 1941, taken from Book No. 27

Niets in de wereld kan zich bevrijden van de kracht, die alles in stand houdt. Want zonder deze kracht is er geen bestaan. Een zich losmaken van de alles onderhoudende kracht zou zodoende hetzelfde betekenen als “een niet bestaan”. En zo moet alles wat bestaat getuigenis afleggen van een kracht, die geen andere oorsprong heeft dan God Zelf. Want er moet iets bestaan, waar de kracht van uitgaat. Er moet een krachtbron zijn. Hoe de krachtbron genoemd wordt, is om het even, als Hij maar eenmaal erkend wordt.

Zich een wezen als een krachtbron voor te kunnen stellen is pas het gevolg van het erkennen van dit wezen. Zolang de mens nu in het diepste van zijn innerlijk zich van een kracht bewust is, die het scheppingswerk in stand houdt, ontkent hij ook de eeuwige Godheid niet, want hij erkent deze kracht juist als iets goddelijks, ofschoon hij deze niet in een vorm tot uitdrukking laat komen. Hij moet steeds alleen maar het verband met elk scheppingswerk beamen en zodoende ook zichzelf als zo’n scheppingswerk beschouwen, dat als het ware in het nauwste verband staat met deze alles onderhoudende kracht.

Maar wanneer hij het verband van de scheppende kracht met de geschapen dingen, waartoe dus ook de mens behoort, betwist, dus de geschapen dingen als eens ontstaan, onafhankelijk van de scheppende kracht veronderstelt, dan ontkent hij God, geheel om het even wat hij zich bij het begrip “God” voorstelt. Want dan stelt hij zich alles wat er in de schepping is, als een door zichzelf veroorzaakt gebeuren voor, dat nu eenmaal zonder plan, zonder zin en zonder doel ontstaan is. Dan ontkent hij dat er voor het totale scheppingswerk een wijze reden is, een verband tussen de individuele scheppingen en een doel.

Dan herkent hij geen doel aan wat hij ziet, maar hij beschouwt alles slechts als een product van een proces, dat zich voortdurend herhaalt, maar dat niet dieper getaxeerd kan worden. Dat wil zeggen dat het noch aan een reden, noch aan doelmatigheid toe te schrijven is. Wat bestaat, is volgens zijn mening vanuit zichzelf zo ontstaan en heeft noch een schepper, noch een leider boven zich. Het heeft dus noch een diepere zin, noch een bepaald doel, dan alleen maar dat, wat de mens er zelf aan gegeven heeft.

Elke mogelijkheid van een verband tussen het ene scheppingswerk en het andere ontkent hij. En de mens als zodanig is voor hem ook alleen maar een volledig geïsoleerd staand schepsel, dat nu al naar zijn bekwaamheid zich aan de hele schepping aanpast en het grootst mogelijke voordeel moet halen uit dat, wat rondom hem is. En dan geeft hij elk scheppingswerk, ook de mens, gewoonweg alleen maar de korte tijd van bestaan en is hij ervan overtuigd, dat het zich na deze korte tijd op aarde weer in het niets oplost en vergaat.

Zo’n mening is nu totaal verkeerd. Als de eeuwige Godheid de schepping overeenkomstig deze mening met Zijn kracht zou bedenken, dat wil zeggen het verband met de scheppingswerken los zou maken, zoals de mens zich dat voorstelt, dan zou er plotseling niets meer zijn, want indien de kracht die alles onderhoudt van het schepsel teruggetrokken wordt, is zijn bestaan beëindigd. Dus doet God ook, zonder dat Hij erkend wordt, nog steeds Zijn kracht toekomen aan de mensen, die Hem ontkennen. Zodoende heeft deze verkeerde mening nauwelijks een nadelig effect, maar geestelijk is de schade onvoorstelbaar.

Vertaald door Peter Schelling

Gevolgen van het niet erkennen van een werkelijke God

B.D. 1802b from 5. februari 1941, taken from Book No. 27

Hoe halsstarriger de mens in zijn mening volhardt dat de schepping wel een natuurkracht verraadt, maar niet het werkzaam zijn van een buitengewoon volmaakt wezen, des te harder probeert het geestelijke in hem zich van de alles onderhoudende kracht los te maken en de wil om zich te verwijderen, vermindert ook de krachttoevoer, zodat dit geestelijke zich niet bevrijdt.

Het niet willen erkennen van een werkelijke Godheid is een afwijzen van de kracht, die God de mensen zou willen geven. De mens heeft elk saamhorigheidsgevoel met God verloren. Hij heeft ondanks zijn eerdere lange gang over de aarde nog de sterkste weerstand tegen Hem. Hij ontkent Hem, omdat zijn geest Hem niet wil erkennen, wat nu door een totaal verkeerde mening over het scheppingswerk en diens ontstaan tot uitdrukking komt.

Wie zich totaal onafhankelijk waant van de scheppende macht, dat wil zeggen wie zich niet nauw verbonden voelt met deze macht, die is het ook niet, voor zover hij voor zichzelf deze krachttoevoer, die een geestelijke herkenning tot gevolg heeft, kwijtraakt. God te ontkennen, moet een geestelijke achteruitgang tot gevolg hebben, want de mens is verwaand als hij gelooft volledig onafhankelijk zijn aardse leven vorm te kunnen geven.

De tegenstander van God zal zulke mensen steeds steunen, doordat hij deze verkeerde mening nog probeert te versterken en zodoende de mens ertoe zou willen brengen om zich te verzetten tegen de acceptatie, dat een werkelijke Godheid het heelal bestuurt en het lot van de individuele mens bepaalt. Deze mens ervaart zulke gedachten dan als last en bezwaardheid en daarom wijst hij deze af en gelooft zich van de Godheid vrij te kunnen maken, wanneer hij Haar afwijst. En hij bezondigt zich opnieuw tegen God, omdat hij de genade van de belichaming als mens niet benut, dus ook moeilijk de verbinding met God tot stand kan brengen en hij zo zijn aardse leven vergeefs leeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verbindingen van de aarde naar het hiernamaals in de staat van rijpheid

B.D. 1803 from 6. februari 1941, taken from Book No. 27

Er mag geen onduidelijkheid over bestaan, dat alleen maar de geestelijk gevorderde mens de verbinding met krachten in het hiernamaals tot stand kan brengen, met als resultaat dat hem de goddelijke wijsheid en een onbeperkte kennis gegeven wordt. Als de verbindingen met het hiernamaals zonder de noodzakelijke geestelijke rijpheid tot stand gebracht worden, dan worden zulke gelegenheden door eveneens onrijpe wezens in het hiernamaals benut en het resultaat is een bewuste en onbewuste misleiding door slechte en onwetende krachten. Voor zulke verbindingen moet alleen maar gewaarschuwd worden, want ze brengen noch de mensen, noch de wezens in het hiernamaals geestelijke vooruitgang, maar ze zijn een groot gevaar voor hen.

De mensen mogen altijd goede geestelijke krachten aanroepen voor bescherming, voor hulp en ook voor onderricht via de gedachten. En ze zullen ook steeds voor de mensenkinderen klaar staan. Maar dan is de stille roep in de gedachten ook voldoende.

Maar als de mens een duidelijke verbinding tot stand probeert te brengen met de verwachting dat de krachten in het hiernamaals zich herkenbaar uiten, dan is een zekere geestelijke rijpheid een voorwaarde, zodat wetende krachten zich nu bekendmaken en deze krachten, die door het naar wijsheid hongerende mensenkind verlangd en aangeroepen werden, zullen zich uiten.

Geestelijk onrijpe mensen hebben geen verlangen naar de zuivere waarheid, maar ze zoeken slechts opheldering over aardse vragen en hun gehele kennisbegeerte bestaat slechts daarin, dat ze zo veel mogelijk over het aardse leven, over de toekomst en over aardse successen te weten komen. En zodoende wordt door eveneens aardsgezinde wezens in het hiernamaals aan zulke wensen voldaan.

Maar begrijpelijkerwijs kunnen zulke mededelingen geen succes opleveren voor de ziel en daarom zouden ze beter achterwege kunnen blijven, wanneer ze mensen niet aansporen tot nadenken over het voortleven na de dood en de eigenlijke opdracht gedurende het aardse bestaan. Dan kunnen ook zulke verbindingen een voordeel voor de ziel betekenen, vooropgesteld dat de mens zulke gedachten niet gelijk verwerpt, maar ze er nu aanleiding voor zijn dat de mens in zichzelf keert en zijn leven nu overeenkomstig verandert. Zo’n lichtzinnig tot stand gebrachte verbinding heeft dan zegen gebracht, als de mens dan ernstig de geestelijke verbinding tot stand brengt met de goede, wetende krachten, omdat hij nu in hen gelooft en hen nu in het volste geloof in hun werkzaam zijn aanroept.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Maatregelen van de aardse macht tegen het geloof in Jezus Christus

B.D. 1804 from 8. februari 1941, taken from Book No. 27

Het blijft een uitzichtloze onderneming van de wereld om de mensen geheel van Christus los te maken, dus hen te vervreemden van Zijn naam en Zijn leer totaal te vernietigen. Het zal er de schijn van hebben dat de wereldse macht dit zal lukken, maar ze zal de mensen alleen maar tot een bepaalde grens kunnen dwingen om Jezus Christus te ontkennen, want er zal in dezelfde mate als er tegen gewerkt wordt ook voor gewerkt worden.

En de volgelingen van Jezus zullen ook over een kracht beschikken, die de wereldse kracht ver overtreft. Ze zullen enkel onder het aanroepen van Zijn naam dingen volbrengen, die voor de wereldse macht onmogelijk zijn en dit zal de schare van Zijn aanhangers vergroten en nu zal het geloof van de mensen levend worden en de achting voor de wereldse macht zal in dezelfde mate verdwijnen, zoals het geloof in Jezus Christus toe zal nemen.

En de aardse macht zal dit niet met welgevallen bekijken. Ze zal veeleer met alle macht proberen om het geloof in Jezus Christus aan het wankelen te brengen. Ze zal een dreigende houding aannemen en degenen, die zich voor de verspreiding van het goddelijke woord inzetten en zodoende belijden een aanhanger van Jezus te zijn, met de zwaarste straffen bedreigen. Dezen zullen zich voor de aardse macht moeten buigen en aan de grootste kwellingen blootgesteld worden.

Maar mag het ook aards lijken, dat alle macht aan de zijde van de aardse macht staat, ze zijn tegen de geloofskracht van degenen die voor God strijden, tot niets in staat. Dezen zullen zich door duidelijke tekenen en wonderen uiten, die God Zelf in en door gelovigen tot stand brengt.

En waar de gelovigen geen raad meer weten, daar zal God Zelf zichtbaar worden en de mensen vertellen wat ze moeten doen en de mensen zullen spreken, wanneer en hoe God het wil en alle maatregelen die de wereld en haar vertegenwoordigers nemen om het geloof in God, in de goddelijke Verlosser, totaal te vernietigen, zullen zwak mensenwerk zijn. Ze zullen weinig succes boeken en dit zal hun woede zo vergroten, dat ze maatregel na maatregel treffen, maar zonder echt succes, zonder het doel te bereiken.

In deze tijd zullen er wel velen het geloof in Jezus Christus verliezen, maar het geloof van degenen die standhouden en Hem belijden, doorstaat nu de ergste beproevingen. Ze geven niet meer weg, wat ze bezitten, want voor hen betekent Jezus Christus veel meer, dan wat de aardse macht hun bieden kan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De leer van Christus – Het vervullen van de tien geboden – Het gebod van de liefde

B.D. 1805 from 9. februari 1941, taken from Book No. 27

Zelden is de mens tot het aannemen van een leer te bewegen, die hem lastig lijkt en daarom moet deze leer hem zo aangeboden worden, dat elke wanklank vermeden wordt. Ze moet eerst eens objectief gestaafd worden en de mens moet inzien, dat enkel de liefde van God zo’n leer ter wille van de eigen veredeling van de mens geeft.

Het wordt de mens getoond, wat hij moet doen en hoe hij moet zijn om volmaakt te worden. Hij moet onderwezen worden. En hem moeten geboden gegeven worden en hij moet zich bereidwillig onderwerpen aan alles wat geëist wordt. Dan is de leer van boven succesvol. Dan levert het hem op, wat haar doel is, de rijpheidsgraad van de ziel, die voor het binnengaan in het eeuwige leven de voorwaarde is.

De leer van Christus omvat nu alle geboden en de vervulling ervan draagt bij aan het vormen van de ziel volgens Gods wil. De mensen worden richtlijnen gegeven, waaraan ze zich moeten houden. Ze worden door God onderwezen over wat goed en wat verkeerd is, wat ze moeten doen en wat ze moeten laten. En als ze nu een God welgevallig leven willen leiden, als ze Hem willen dienen, Zijn liefde verkrijgen, dan moeten ze zich precies aan de vervulling van deze geboden houden, ook wanneer deze geboden hen niet bijzonder bevalt.

Steeds zal voor het vervullen van Gods geboden zelfbeheersing nodig zijn. Het zal zelfverloochening of zelfoverwinning vereisen en steeds zal de mens iets op moeten geven, als hij de goddelijke geboden geheel en al wil vervullen. Want steeds betekent het vervullen van de geboden zelfverloochening.

God heeft deze geboden uitgevaardigd, omdat de mensen juist het tegendeel nastreven van wat God wil en Hij brengt dit door Zijn geboden tot uitdrukking. Zodoende moet Hij de mensen een bepaalde dwang opleggen. Ze moeten als het ware tegen een sterk verlangen in hen strijden, wat ze echter niet zouden doen, als het niet door God verlangd zou worden en het gevolg daarvan zou zijn, dat ze aan het innerlijke verlangen toe zouden geven en hun staat van rijpheid zou dan uitermate veel gevaar lopen.

God heeft al Zijn geboden vastgelegd en voor de mensen is het noodzakelijk om deze in acht te nemen. Hij heeft deze geboden samengevat in Zijn gebod van de liefde: God boven alles lief te hebben en de naaste als zichzelf. Degene die deze geboden trouw vervult, zal vanzelf alles doen, wat God de mensen door de tien geboden gebiedt te doen.

En zo zal de goddelijke leer steeds alleen maar tot liefde manen en wie zich inspant om in de liefde te leven, die leeft ook geheel overeenkomstig de goddelijke leer. Hem zullen niet veel geboden gegeven hoeven te worden, want hij zal vanuit zichzelf, omdat hij in de liefde leeft, elk mens ook zijn liefde schenken. Hij zal voor alles terugschrikken, wat tegen de goddelijke geboden ingaat. Want omdat hij zich al tot liefde gevormd heeft, kan hij ook niet anders dan liefde geven en zijn leven steeds overeenkomstig de goddelijke leer leven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Draag het kruis geduldig en berustend

B.D. 1806 from 11. februari 1941, taken from Book No. 27

Er ontsluiten zich onbegrensde mogelijkheden voor de mens, als hij bereid is zich in overeenstemming met de wil van God te vormen, wanneer hij dus bewust aan zijn ziel werkt. Vanaf het moment dat hij inziet dat zijn aardse doel de opwaartse ontwikkeling van zijn ziel is, is zijn gang over de aarde een eindeloze reeks van gelegenheden, waar hij door zelfoverwinning en actieve naastenliefde deze geestelijke rijpheid verwerven kan.

En zodoende zal zijn aardse leven vanaf dat ogenblik beproevingen met zich meebrengen, die hij moet doorstaan. Het zal ook niet zonder strijd aan hem voorbijgaan, want juist door de strijd zal zijn wil gestaald worden en zal zijn kracht toenemen. Zodoende zal het leven veeleer uit tegenstand en gebreken lijken te bestaan, dan dat hij zich aan een onbezorgde levensvreugde over zou kunnen geven. Dit zijn de eerste moeilijkheden, waartegen zijn levensscheepje niet te pletter mag slaan. Hij moet het met vaste hand en in gelovig vertrouwen in God om alle klippen heen leiden. Pas dan doorstaat hij de proef en benut hij de mogelijkheden voor een geestelijke opwaartse ontwikkeling.

Jezus Christus heeft dit de mensen Zelf als opdracht gegeven met de woorden: “Wie Mij na wil volgen, die moet gewillig zijn kruis op zich nemen”. Hij zegt niet dat Hij hem zijn kruis af wil nemen, dat Hij hen wil ontlasten. Hij verkondigt hen integendeel dat het navolgen van Jezus erin bestaat het kruis te dragen, dat Hij de mensen oplegt.

Het onnoemelijke leed, dat Jezus Christus op Zich nam, was de boetedoening voor de grote zondenschuld van de mensheid. Hij droeg Zijn kruis zonder morren en klagen. Wat Hij voor de mensheid geduldig verdroeg, loste in zekere zin hun schuld in. Wie Jezus na wil volgen, moet dus eveneens voor de zondige mensheid boeten. Dat wil zeggen leed dragen, dat de mensheid door de zonde op zich geladen heeft. De liefde voor de medemensen moet de mensheid er nu toe bewegen om voor hun zonde leed te dragen. Dat wil zeggen door leed de zondenschuld te verminderen en daardoor verlossend bezig te zijn op aarde.

En de liefhebbende mens zal daar ook steeds toe bereid zijn, want zijn ziel kent de onderdrukte toestand van degenen, die in een grote zondenschuld verstrikt geraakt zijn en hij zou hen graag helpen. En daarom zal elk in de liefde staand mens zich niet tegen de goddelijke wil verzetten, als deze hem een kruis oplegt en zijn aardse leven nu niet meer in stille vrede verstrijkt. Hij weet dat een bestaan zonder strijd niet geschikt zou zijn voor de hogere ontwikkeling van de ziel en zodoende verzet hij zich niet, ofschoon het kruis hem ondraaglijk lijkt.

En daarom moet de mens de moed niet verliezen, als zijn leven schijnbaar zwaarder is dan dat van de medemensen. God legt de mens echter geen zwaarder lot op, dan deze kan dragen en het is de kracht uit God, die dit kruis gemakkelijker te dragen laat worden. Het is de krachttoevoer, waar de mens bewust om kan vragen, maar die juist ook gevraagd moet worden. Maar dan is elk nog zo zwaar lijkend kruis niet zo’n zware last meer als voorheen.

Maar het kruis van Christus op zich nemen, betekent zonder morren en tegenspraak zich in alles schikken, wat God de mensen laat overkomen. Want de minste weerstand heft het werkzaam zijn van de goddelijke kracht op en de mens moet zwaar strijden, zodat hij de overwinnaar blijft in de levensstrijd en op aarde al verlossend werkzaam kan zijn. Hij moet steeds alleen maar in alle leed, in het kruis dat hem opgelegd is, de liefde van God herkennen, die de mensen tot geestelijke volmaaktheid zou willen laten komen en de snelste en zekerste weg is om met alle geduld en berusting naar Gods wil het kruis op zich te nemen en de goddelijke Heer en Heiland na te volgen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Om goddelijke genade moet worden gebeden - Niet willekeurig - Predestinatie

B.D. 1807 from 12. februari 1941, taken from Book No. 27

Wie zich tot Mij voelt aangetrokken, wie in elke nood en droefenis naar Mij vlucht, diens verzoeken wil Ik verhoren. Want hij erkent Mij als zijn Vader en zijn smeken is kinderlijk en vol vertrouwen. En steeds is de Vader bereid de nood van zijn kinderen te verminderen. En zo wil Ik u ook redden en u vrede geven. Het is alleen ter wille van uw ziel nodig, dat u in een benarde toestand komt, opdat u Mij zult zoeken en uw hart de roep naar Mij opzendt. Want alleen het leed brengt u dichter bij Mij. Maar u bent nooit verlaten, als u Mij maar niet opgeeft, als u zich niet van Mij afwendt. Vertrouw daarom altijd op Mijn Liefde tot u hulp krijgt.

Het is nooit de eigen verdienste van de mens als hij opwaarts klimt. Integendeel, dit wordt door Gods genade bewerkstelligd. Maar de mens mag zich niet ervan weerhouden om aan zichzelf te werken. Hij mag nooit denken dat hij nu niets daarvoor hoeft te doen en alleen op de genade van God hoeft te vertrouwen. Hij zal alleen dan de genade Gods waardig worden gekeurd, wanneer hij door zijn daden, door zijn gedrag, zijn denken en handelen, het bewijs levert, dat hij opwaarts wil. Deze wil, die hem nu in het gebed de hulp van God doet afsmeken, levert hem nu de genade op die weer de vervolmaking van zijn ziel tot gevolg heeft.

De goddelijke genade is dus in geen geval een geschenk van God dat de mens willekeurig wordt toegestuurd, waarmee dus de ene mens wordt bedacht, terwijl de andere mens gebrek zou moeten lijden. Nee, de goddelijke genade staat ieder mens onmetelijk ter beschikking. Er zal geen mens tevergeefs de genade Gods afsmeken. Maar nooit kan ze de mens worden overgebracht, zonder dat ze wordt gevraagd. En daarom zal de enige verdienste van de mens daarin bestaan, dat hij zich steeds weer in gebed tot de hemelse Vader wendt en deemoedig om diens genade vraagt. Al het overige bewerkstelligt dan de Liefde Gods Zelf bij een mens, die dus zijn wil aan God offerde en bewust een beroep doet op de toevoer van Gods kracht.

En daarom is het onjuist aan te nemen dat God naar believen de mens Zijn genade doet toekomen. Dit zou een daad van de grootste onrechtvaardigheid zijn, want dan zouden steeds alleen maar die mensen zalig kunnen worden, die door goddelijke genade waren uitverkoren. Dan zou dus het bewuste streven naar volmaaktheid elke zin verliezen, want begrijpelijkerwijs zou daarbij de vraag kunnen worden opgeworpen: “Hoor ik bij diegenen die God heeft uitverkoren voor het eeuwige rijk?” Een dergelijke opvatting zou ertoe moeten leiden dat de mens de arbeid aan zijn ziel nalaat en steeds alleen de tegenwerping zou willen doen gelden, dat alleen de goddelijke genade hem vrij zou kunnen maken, maar deze niet kan worden verkregen. Integendeel, de mens zou in rust en geduld moeten wachten tot de genade Gods hem toestroomt. En als dat niet het geval is, zou hij voor eeuwig verloren moeten gaan. Wie deze zienswijze heeft is in een vreselijke geestelijke gemoedsgesteldheid. Hij moet twijfelen aan de Liefde van God, aan Zijn goedheid en barmhartigheid. Verder zou hij zijn leven op aarde als nutteloos moeten beschouwen, als de genade Gods hem niet is beschoren. En toch heeft de mens het zelf in de hand, zich onbeperkt van de goddelijke genade te bedienen.

Het staat ieder mens vrij, zo vaak hij wil, tot God te komen, dat wil zeggen: in gebed al datgene te vragen wat gewoonlijk genade wordt genoemd. Hoe inniger het mensenkind erom vraagt, des te rijker bedenkt God het. En nu pas kan het zo op aarde wandelen, zoals het God welgevallig is. Zijn levenswandel is dan dus niet meer zijn eigen verdienste, maar dat hij deze zo kan leiden zoals hij nu doet, is nu het werkzaam zijn van de goddelijke genade. Vragen kan ieder mens, dus hij zal ook in overeenstemming met zijn gebed ontvangen. Hij zal met de genade Gods worden bedacht en nu succesvol de weg omhoog afleggen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Geestelijke nood – Verantwoordelijkheidsgevoel – Harde vermaningen

B.D. 1808 from 18. februari 1941, taken from Book No. 27

Hoe onverantwoordelijk handelen de mensen ten opzichte van hun ziel, als ze zich voor het juiste inzicht afsluiten en elke hulp, die hun toegezonden wordt, afwijzen. Elke vermaning en waarschuwing is tevergeefs. Ze kennen te weinig betekenis aan het leven toe en ze hebben ook geen verantwoordelijkheidsgevoel. En toch spant God Zich in Zijn lankmoedigheid en geduld steeds weer in om hen tot het juiste denken op te voeden. Maar ze beseffen dit niet. En hoe koppiger ze zich voor Zijn woord afsluiten, des te dikker wordt het omhulsel van de ziel en er zijn heel grote schokken voor nodig om deze omhulsels open te laten barsten en de ziel vrij te laten komen. De geestelijke nood is veel groter, dan de individuele mens in staat is te herkennen.

Maar zelden is er, waar er meerdere mensen verzameld zijn, een gelovig mens bij en deze gelovige wordt uitgelachen, waar er naar hem geluisterd zou moeten worden. Maar zelden dringt het goddelijke woord de harten van de mensen binnen, want de wereld wil iets anders horen. Ze wil werelds vermaakt worden. Ze wil zich afleiding verschaffen en zich verheugen in wereldse praatjes. Ze wil niet onderricht worden en niet op de lichamelijke dood gewezen worden. Ze wenst alleen maar te leven, dat wil zeggen het aardse leven ten volle te benutten en te genieten. En de goddelijke woorden zijn daarvoor een hindernis. Ze bemoeilijken de drang naar het aardse leven. Ze belemmeren de roes van vreugde en verlagen het aardse genot.

Hoe bekrompener de mensen zijn, des te moeilijker is voor hen het goddelijke werkzaam zijn te verklaren, want dan hebben ze voor een geestelijke opwekken geen begrip. En ze proberen nu het ontbrekende begrip met een verhoogd werelds verlangen te compenseren, want ze ervaren hetgeen voor hen onbegrijpelijk is alleen maar als een druk en belasting en ze willen hieraan ontsnappen door de wereld nu echt toegedaan te zijn. En zonder de wil om de waarheid te kennen, kan deze hun niet aangeboden worden. En als deze hun aangeboden wordt, dan begrijpen ze het niet, omdat ze daar niet de wil toe hebben en het verlangen naar God slechts zwak in hen ontwikkeld is.

En daarom moet God hun andere vermaners sturen, die al hun verlangen naar wereldse genietingen in hen laat verstommen. Hij moet hen harder aanpakken, omdat ze geen acht slaan op de zachte aanrakingen, omdat ze de nabijheid van God niet voelen, als Hij Zich aan hen bekendmaakt. En zo wordt de mensheid een steeds zwaarder lot opgelegd en ze zal onder de druk moeten smachten en in de wereld en haar vermeende vreugden geen schadeloosstelling vinden. Het leven zal zo moeilijk te verdragen zijn, dat de ware troost alleen maar bij God te vinden zal zijn. In Zijn woord, dat Zijn liefde en barmhartigheid aan eenieder belooft, die zich naar Hem toekeert en de wereld opgeeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Doel van de schepping – Bewijs van liefde – Verkeerde wil

B.D. 1809 from 14. februari 1941, taken from Book No. 27

Stelt u zich zo goed als u kunt de grootte van het scheppingswerk voor en herken daaraan de almacht van de goddelijke liefde. Want alles wat u ziet, is geschapen voor jullie, die nog onvolmaakt zijn en daarom eindeloos ver verwijderd zijn van God. Maar Zijn liefde wil jullie niet op deze afstand laten blijven en liet daarom iets als middel ontstaan om de afstand tot Hem te verminderen. De schepping is een bewijs van Zijn liefde en genade, want er is geen andere weg voor het zich tegen Hem verzettend geestelijke, om het weer naar Hem toe te leiden, dan juist de gang door de schepping, die een bepaalde onderwerping aan de goddelijke wil vereist en dit betekent al een nadering tot God.

Echter wordt de wil van het wezen nooit gedwongen om God te naderen. Het wordt het wezen alleen maar in het bewustzijn gebracht wat het betekent om zijn vrije wil niet meer te kunnen gebruiken om het aan te sporen de vrije wil weer te kunnen gaan gebruiken. Dit laatste moet het wezen zelf bewerkstellingen. Zodoende werd het naderen van God nooit tegen de wil van het wezen teweeggebracht, als dit eenmaal plaatsgevonden heeft, want het wezen heeft daar zelf toe besloten en liet nu de wil actief worden.

En om in het wezen het verlangen naar de vrijheid van de wil op te wekken, moest het de lange weg door de schepping gaan en de gebonden toestand als kwelling leren ervaren, want alleen dan kon het bewust de vrijheid nastreven. Elk scheppingswerk is daarom als een liefdesbewijs van God te beschouwen, want het dient er toch toe om het wezen uit zijn van God verwijderde toestand te verlossen, die voor het wezen noch gelukkig makend, noch bevredigend is.

Wat uit God voortgekomen is, heeft goddelijke gevoelens en goddelijke taken. En het vervullen van deze taken veroorzaakt het grootste geluksgevoel. Maar als het wezen door eigen schuld zo ver van God verwijderd is, dat het zijn taak niet meer herkent, dan moet het geluksgevoel in overeenstemming daarmee verminderen. Het wezen is dus onvolmaakt geworden en de staat van onvolmaaktheid bezorgt hem kwellingen.

De liefde van God wil elk wezen terugbrengen en hem weer zijn oorspronkelijke overvloed aan kracht toesturen om het voor zijn eigenlijke opdracht bekwaam te maken en tegelijkertijd het wezen weer in de staat van gelukzaligheid te brengen. En dit kan alleen maar gebeuren, wanneer het wezen zelf zijn wil, die verkeerd is, opgeeft en zich aan de goddelijke wil onderwerpt.

Maar het wezen heeft zijn vermogen om het te beseffen verloren door zijn verwijdering van God en dus moet hem zijn verkeerde wil duidelijk tot bewustzijn gebracht worden en daarom liet God de schepping ontstaan, die de wil van het wezen net zo lang bindt, tot het wezen het gebonden zijn als kwellend ervaart en daarvan vrij zou willen komen. Dan begint zijn wil zich weer naar God toe te keren en de verwijdering van Hem wordt steeds minder.

En hoewel het scheppingswerk ook schijnbaar een vastbinden van de wil is, is dit toch de enige mogelijkheid om het wezen het verkeerde van zijn vroegere wil te laten ervaren en te laten beseffen, want pas het besef brengt de wil ertoe om een andere richting in te slaan. Maar de wil van het wezen kan nooit gedwongen worden, omdat anders de volmaaktheid onmogelijk weer bereikt zou kunnen worden.

Eeuwig en altijd is de eindeloze liefde van God aan het werk om alles wat van Hem afvallig geworden is, weer naar Zich toe te leiden. En alles wat er is, wat voor de mens als scheppingswerk zichtbaar is, bewijst alleen maar de grote liefde van God voor de wezens, die door eigen schuld met God braken, maar hun verbondenheid met Hem kunnen ze nooit verliezen. Ze moeten alleen maar weer tot het bewustzijn van de verbondenheid met God komen. En dit is het doel van het scheppingswerk, dat daarom enkel de eindeloze liefde, goedheid en barmhartigheid van God toont.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Scheppingen - Miniaturen

B.D. 1810 from 14. februari 1941, taken from Book No. 27

Wat voortgebracht is uit de wil van de goddelijke liefde moet in zijn wording de meest wijze scheppende Geest verraden. Daarvan getuigen de oneindig vele scheppingswerken die de mens, als hij ze aandachtig beschouwt, de meest ware wonderwerken onthullen. Gods scheppingswerk zou, in de nietigste deeltjes uit elkaar genomen, steeds weer dezelfde scheppingen in miniatuur tonen. Elk scheppingswerk is weer een wereld op zichzelf, die echter eveneens alles in zich draagt wat het universum inhoudt. Dit is voor de mens onbegrijpelijk, omdat hij met het blote oog deze miniatuur wonderwerken niet kan aanschouwen. Enkele scheppingswerken doen hem weliswaar hetzelfde blijken, maar hij houdt dit voor afzonderlijke gevallen. Maar het is hem niet bekend dat elk scheppingswerk een miniatuur is van het grote scheppingswerk Gods en weer miljarden van zulke miniaturen bevat die voor de mens pas zichtbaar zijn als hij in staat is met geestelijke ogen te zien. Dan zal zijn verbazing geen grenzen kennen en dan pas wordt voor hem de grootte ten volle begrijpelijk van de eeuwige Godheid die bij machte is zoiets te scheppen.

Het heelal is oneindig. Dat wil zeggen: het kent geen grenzen, geen begin en geen einde. En net zo oneindig en onbegrensd zijn de scheppingen daarin. De wil van de goddelijke Liefde nam vorm aan en werd dus tot de meest onvoorstelbare werken. En het kleinste scheppingswerk is door zijn wijze Schepper zorgzaam bedacht. Het omsluit weer ontelbare scheppingen die voor de grote scheppingswerken niet in het minst onderdoen, veeleer door hun fijnheid nog betoverender aandoen en daarom heerlijk zijn om te aanschouwen. En elke nog zo kleine schepping bevat levende wezens die in vele duizendvoudige verkleining dezelfde functies verrichten in een wereld die overstemt met hun nietige geaardheid. En alles is onderworpen aan dezelfde wetmatigheid, alles is tot in het kleinste weloverwogen en wordt door de goddelijke wil gestuurd en geleid. God is in het nietigste zandkorreltje net zo aanwezig als in het gehele universum. Niet het geringste ontgaat Hem en niets is te weinig of te klein om door Hem aandacht te worden geschonken. Alles, ook het kleinste, is de tot vorm geworden gedachte van God, die - eenmaal uitgestraald - eeuwig niet vergaat of zich losmaakt van God. En daarom wordt het voortdurend door de almacht van de goddelijke Liefde vastgepakt en blijft het bestaan tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Menselijke "correctie" van de boodschappen van boven

B.D. 1811 from 15. februari 1941, taken from Book No. 27

De boodschappen van boven moeten onveranderd opgeschreven worden, anders verzet de menselijke wil zich tegen de Wil van GOD. Elke boodschap heeft daarom zijn eigen doel, ook al herkent de mens vaak dat doel niet. En omdat reeds de verandering van Mijn Woord vaak aan de boodschap een andere betekenis geeft, zal op die manier het oorspronkelijke doel gemist worden.

GOD maakt Zelf de mensen bekend met wat niet met Zijn Wil overeenstemt, wanneer door menselijke onbekwaamheid Zijn Woord niet zo is aangenomen als het werd gegeven. De mensen hebben dus geenszins het recht de boodschappen te veranderen, want hun beoordelingsvermogen is niet in staat een werk te toetsen dat niet alleen voor de tegenwoordige tijd bedoeld is - maar tijden moet overbruggen.

De mens kan wel het beste willen, maar moet toch een zekere graad van geestelijke rijpheid bezitten om over een kennis te beschikken die hem in staat stelt naar de Wil van GOD correcties uit te voeren. Want menselijke kennis alleen maakt hem niet bekwaam de waarheid op zijn inhoud te toetsen.

Alleen de GEEST van GOD brengt de zuivere waarheid voort, en zolang de ziel van een menselijke middelaar niet in staat is deze waarheid woordgetrouw over te nemen, zal toch zijn denken zo geleid worden dat hij geen dwaling neerschrijft. De schriftuur mag dan misschien minder volmaakt zijn, zij is echter nooit helemaal fout.

Elke menselijke correctie kan echter dwaling in zich bergen en is daarom niet volgens de goddelijke Wil. De GEEST van GOD kan Zich des te zuiverder uiten naarmate de ontvanger minder weerstand biedt bij het ontvangen van de boodschappen, daarom moet elke vorm van eigen interpretatie tijdens het ontvangen van de boodschap achterwege blijven. Alleen de wil GOD te dienen is de beste waarborg voor een zuivere en ongehinderde ontvangst, en de ontvanger hoeft dan niet te vrezen iets anders neer te schrijven dan in de bedoeling ligt van de goddelijke Wil. Deze Wil behoedt het denken van de ontvanger voor dwaling, want wat GOD tot de mensen brengen wil zal HIJ ook behoeden voor dat soort interpretaties die de aardse kinderen van de juiste weg zouden afbrengen.- Het is waarlijk Zijn Wil de mensheid de zuivere waarheid te geven en haar op de juiste wijze te onderwijzen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De geestelijke wereld - Paradijselijke staat

B.D. 1812 from 15. februari 1941, taken from Book No. 27

De dood van het lichaam is de afsluiting van het aardse bestaan en het begin van het leven in de eeuwigheid. Dit zijn twee totaal verschillende werelden.

De ene die deel uitmaakt van het verleden en ook in zich vergankelijk is, dat wil zeggen aan voortdurende omvorming onderhevig, is de wereld van de zichtbare en tastbare scheppingswerken van God. Een wereld die materie is, in tegenstelling tot de wereld van het hiernamaals, waar materiële scheppingen niet bestaan, maar die alleen nog de onvolmaakte wezens als gedachten voor ogen staan tot aan het moment van definitieve overwinning. Het vleselijke lichaam had aardse, dat wil zeggen materiële scheppingen nodig, daar het zelf eveneens zo’n schepping was. Maar zodra het vleselijke omhulsel wegvalt en de ziel overgaat in het geestelijke rijk, is ze volledig onafhankelijk van zichtbare scheppingswerken, wanneer ze een zekere graad van rijpheid heeft bereikt. De wereld van nu is een wereld van wensen.

Iedere ziel treft dat aan, wat ze begeert. En dus zal het leven in de eeuwigheid voor de mens een paradijselijke staat zijn, vooropgesteld dat de ziel in het paradijs zou willen vertoeven. Want ze kan evenzo dat begeren, wat nog heel menselijk aards is. Maar dan is de toestand niet paradijselijk te noemen, want aardse begeerten schakelen zoiets uit. In hogere sferen echter wordt aards- materieel niets meer begeerd, maar beschouwd als deel uitmakend van het verleden en in plaats hiervan wordt alleen geestelijk goed nagestreefd. Maar geestelijk goed is voor het eerst de krachtstroom die het wezen in de eeuwigheid aanmerkelijk gewaarwordt en als bevorderlijk voor zijn vooruitgang inziet en waar het vurig naar verlangt. In deze wereld is niets tastbaar of stoffelijk zichtbaar, maar alleen voor het geestelijke oog zichtbaar. Dat wil zeggen: alles bestaat uit “geestelijke substanties”. Het is alleen in het gevoelsleven kenbaar. De graad van liefde van het wezen zal in zekere zin de sferen bepalen die de nieuwe verblijfplaats van de ziel nu is. Want als de ziel gewillig is te geven, ontvangt ze ook. En nu is ontvangen en geven voor het wezen een gelukkig makende bezigheid. Het begeert niet iets tastbaars. Integendeel, alleen iets kostelijks, wat in het gevoelsleven tot uitdrukking komt. En dus is het leven in de eeuwigheid een gestadig toestromen en uitdelen van goddelijke kracht. Er wordt alleen geestelijks begeerd en ontvangen en het gevoelsleven wordt tot onvoorstelbare diepte ontwikkeld, zodat de gelukzaligheid steeds grotere omvang kan aannemen. Er doet zich dus noch stilstand, noch achteruitgang voor van datgene, wat wezen van het eeuwige leven is: de eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het aanroepen van God is de garantie voor de waarheid

B.D. 1813 from 16. februari 1941, taken from Book No. 27

Het zal de mens betrekkelijk moeilijk lijken om het ware te herkennen, zolang hij alleen maar met het verstand tot inzicht in de waarheid wil komen. Wat de mens ook doet, als het tot het juiste resultaat moet leiden, dan mag God nooit uitgeschakeld worden. Dus de mens kan nooit juist denken als hij zich niet tot God, als de waarheid Zelf, wendt en om Zijn hulp, Zijn genade vraagt.

Want ofschoon hij zich ook niet bewust aan de boze krachten overgeeft, zullen deze echter hun invloed doen gelden en ze kunnen dit ook, zolang hier niet de wil tot God en het verlangen naar de waarheid tegenover gezet wordt. Daarom zal de mens, die gelooft om zonder God belangrijke geestelijke vraagstukken op te kunnen lossen, steeds onder de invloed van boze krachten staan, van wie het doel is om de waarheid uit de wereld te werken. Die alles met leugen en dwaling willen vermengen om de weg naar God te versperren.

De strijd van het kwaad tegen het goede is ontzettend en de strijd kan alleen maar tot de zege leiden als God Zelf om hulp geroepen wordt. Daarom zal de mens die werkelijk zoekend is ook nooit tevreden zijn met het resultaat van zijn verstandelijk onderzoeken, want zijn ziel voelt dat ze nog niet het ware gevonden heeft en ze probeert hem de gebrekkige toestand begrijpelijk te maken. Want God laat een ernstig zoekend mens niet zonder hulp. Hij zal ook steeds weer de waarheid dichter bij hem proberen te brengen, maar de liefde van God moet dan ook ingezien worden.

De mens moet ook bereid zijn om dat, wat niet met zijn gedachtegang tot nog toe overeenstemt, aan een onderzoek te onderwerpen. Zijn wil mag niet zo sterk zijn, dat hij niet meer voor onderricht toegankelijk is en gelooft dat zijn kennis compleet is. En alleen maar een verstandelijk denken is nooit een garantie voor de zuivere waarheid, maar als dit denken aan God overgelaten wordt, als de mens voor het oplossen van geestelijke vragen bewust de verbinding met God tot stand brengt, kan hij in de volste overtuiging zijn nu verworven kennis als waarheid aannemen, want God als de eeuwige waarheid beschermt hem voor het in ontvangst nemen van vergissingen.

En hij zal het ook gemakkelijk inzien. Er zal begrijpelijk voor hem worden, wat hem eerst onbegrijpelijk leek en elke twijfel zal ook uit het hart verdreven worden. Hij zal er nu van overtuigd zijn dat hij “weet” en hij zal niet meer hoeven te vrezen dat hij alleen maar vermoedt. En deze innerlijke zekerheid in de waarheid te staan, laat hem ook met volle overtuiging opkomen voor dat, wat hij nu als waarheid herkent.

Zich ongeremd aan God wijden, dat wil zeggen Hem Zelf alles uiteenzetten, waarvan de mens meent, dat het wetenswaardig is en deemoedig om opheldering vragen, is de enige garantie voor de zuivere waarheid. Maar op andere manieren zal nooit hetzelfde geestelijke resultaat behaald worden, want alleen God kan de zuivere waarheid uitdelen en Hij doet dit aan degenen, die Hem gelovig in vertrouwen nemen en Hem om opheldering vragen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gemeenschappelijke godsdienst - Traditie

B.D. 1814 from 16. februari 1941, taken from Book No. 27

De gemeenschappelijke godsdienst kan weliswaar ook stroken met de Wil van God, wanneer bij alle mensen te zelfder tijd het diepe verlangen aanwezig is met de goddelijke Heer en Heiland in verbinding te treden en dus ook ieder bereid is God te dienen. Maar meestal voldoen de mensen alleen maar aan een gebruik, een gewoonte die zich door tradities heen in stand heeft gehouden, dus minder een diep innerlijk verlangen is. Wat eigenlijk voor de mensen iets uiterst belangrijks moet zijn, is een mechanische handeling geworden. De mensen stellen zich erop in, de verbinding met God tot stand te brengen, maar doen dit alleen puur verstandelijk. Dat wil zeggen ze zetten zich wel in om de gedachten tot Hem te verheffen en toch hoeft het hart daar niet bij betrokken te zijn. Maar de verbinding met God moet vanuit het hart tot stand worden gebracht. De verbinding met God aangaan is de staat, die het enige doel moet zijn van de mens in zijn leven op aarde, want dan is in hem het gevoel ontwaakt bij Hem te horen, van Wie hij is uitgegaan. Hij was eeuwig niet gescheiden van de Oerkracht, maar hij besefte dit alleen niet en voelde zich daarom ver van Hem verwijderd, terwijl door de bewuste verbinding met God de schijnbare scheiding wordt overbrugd en het wezen zichzelf ziet als eeuwig verbonden met zijn Schepper. Komen nu waarachtig gelovigen bij elkaar voor een gemeenschappelijke godsdienst, dan dringt het vereende gebed omhoog tot de hemelse Vader en God vindt daarin Zijn welgevallen.

Maar waar geen diepe gelovigheid, maar alleen het vervullen van zekere traditionele verplichtingen de mensen doet samen komen, daar zullen niet zelden de gedachten van hen ronddwalen en van innige verbondenheid met God zal geen sprake zijn. Men doet ook wel zijn best het Woord Gods in zich op te nemen, maar ook dit weerklinkt slechts meer in het oor dan in het hart en zal ook alleen dan een geestelijk bevorderende uitwerking hebben, wanneer de mens zich inzet het in daden om te zetten. Maar meestal zijn de mensen met deze korte tijd van gezamenlijke godsdienst tevreden en geloven ze hun plicht vervuld te hebben, doordat zij hem bijwoonden, dat wil zeggen zich openlijk voor God uitspraken. Maar God hecht geen waarde aan uiterlijke handelingen, doch Hij legt de maatstaf bij het verlangen van het hart naar Hem. En een hart dat naar Hem uit gaat, richt zich niet naar tijd en uiterlijkheden. Het brengt de verbinding met Hem tot stand, wanneer en waar het zich daartoe gedrongen voelt. Het zoekt God in innerlijk verlangen, maar niet om de wereld een bewijs van zijn gelovigheid te geven. En derhalve is alleen van belang de innigheid van het contact tussen de mens en zijn Schepper. En de gemeenschappelijke godsdienst is dan een bijeenkomst van geheel gelovige mensen, wanneer zij de wil zich met Hem te verenigen in het hart dragen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het streven van de tegenstander al het mystieke als dwaling voor te stellen

B.D. 1815 from 16. februari 1941, taken from Book No. 27

Er zijn zaken, waarvan de mens niet in staat is die te verklaren en die hij bijgevolg als onoplosbaar probleem afwijst. Hij is niet weetgierig en piekert er daarom ook niet over. En zo zullen hem die zaken ook steeds onverklaarbaar blijven, daar zijn wil er niet naar streeft de oplossing te zoeken. Wat nu niet begrijpelijk schijnt, kan echter niet als “niet bestaand” worden afgedaan of met gebrekkige bewijsvoering naar het gebied van bedrog of tovenarij worden verwezen. Dit geldt in het bijzonder voor alle mystieke verschijnselen, die met het blote mensenverstand niet zijn te ontraadselen en daarom zonder bedenking worden afgedaan als opzettelijke misleiding of ziekelijke machinatie (heimelijke of oneerlijke methode om iets gedaan te krijgen) van een mens.

Mystieke verschijnselen zullen alleen door mystici verklaard kunnen worden. Dat wil zeggen, alleen de geestelijk strevende mens dringt in geestelijke gebieden door. Doch mensen, die alleen verstandelijk denken, zullen nooit de sluier kunnen oplichten en ze proberen daarom elk geloof aan bovenaardse zaken, aan bovenaards werkzaam zijn, ook bij de medemensen te vernietigen. En dit noemen ze dan verlichting (rationalisme) en ze werpen nu een sluier over datgene, wat de mens als het voornaamste zou moeten inzien: over het werkzaam zijn van geestelijke krachten uit het hiernamaals, die daardoor de mensen het bewijs zouden willen leveren, dat het leven na de dood op aarde niet beëindigd is.

O wereld vol van ongelovigen en spotters. Waar u een klaarblijkelijk teken wordt geboden, daar tracht u het te ontkrachten en u belet daardoor de wezens uit het hiernamaals de toegang tot u. U wilt met uw wijsheid het werkzaam zijn van deze krachten tenietdoen. Het bevalt u beter, het geestelijke streven van diepdenkende mensen belachelijk te maken in de ogen van de mensen en u verspert voor u in zekere mate zelf de toegang tot dat rijk, waaruit de mensen signalen worden gezonden, opdat voor hen het inzien gemakkelijk zal worden. En duidelijk komt het werkzaam zijn van slechte krachten tot uitdrukking bij die mensen, die al het geestelijke, al het bovenaardse met volle overtuiging ontkennen. Ze spreken het woord van de tegenstander, want deze is het, die het geloof aan een voortleven na de dood, een leven in de eeuwigheid en een tijd van verantwoording wil vernietigen.

En de mensen gaan onmiddellijk op diens wil in en schrikken er niet voor terug, zonder bezwaar het geloof prijs te geven, dus alleen maar positief te staan tegenover wat voor hen voor de hand ligt of zichtbaar is, maar al het bovennatuurlijk lijkende ontkennen. Hoe hoog beoordeelt toch de mens zijn verstand. En hoe weinig bereikt hij ermee, als niet God Zelf hem bijstaat en hem tot inzicht brengt. Maar wederom is het menselijke verstand maatgevend voor de mensheid. Ze neemt onvoorwaardelijk aan, wat haar hierdoor wordt voorgehouden. Ze offert de verkregen geestelijke waarheden vaak zonder bezwaar op, omdat de tegenstander van God de kunst verstaat, door overtuigd spreken de boventoon te voeren. En zo vindt hij overal gewillige toehoorders, want de wereld wil liever horen, dat het leven met de lichamelijke dood zijn einde heeft. En ze zal er daarom bereidwillig mee instemmen, wanneer uitingen uit de geestelijke wereld als fantasie, bedrog of dwaling worden bestempeld en daarom totaal worden verworpen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De strijd tegen Christus – Strijders van God – Levensbeschouwing

B.D. 1816 from 17. februari 1941, taken from Book No. 27

De geestelijke strijd wordt in de hele wereld merkbaar, maar het wordt niet openlijk gevoerd. Een levensbeschouwing, waar aan de instelling tot God slechts terloops aandacht geschonken wordt, is al een onderdrukken van dat, wat eigenlijk het belangrijkste in het aardse leven is.

Het gevolg van zo’n levensbeschouwing moet daarom de strijd tegen al het geestelijke zijn, want waar de juiste verhouding tot God niet tot stand gebracht wordt, daar staat de mensheid in een afhankelijke positie van de macht, die de tegenstander van God is en deze brengt de mens ertoe om te strijden tegen alles wat goddelijk is. Het verkeerde denken van de mens is enkel en alleen terug te voeren op de invloed van deze macht en de enige bescherming daartegen blijft het aanroepen van de goede geestelijke kracht, het aanroepen van God.

Maar hoe kan God tot hulp bereid zijn, als deze bereidheid ontkend wordt? En het is een ontkennen, als God niet als wezen erkend wordt, Die in het nauwste contact met Zijn schepselen staat. Men probeert de mensheid dit geloof in een werkelijke Godheid af te nemen en daardoor maakt men ook de juiste verhouding ten opzichte van God onmogelijk. Dit zijn de voortekenen van de eigenlijke, dat wil zeggen openlijke strijd tegen Christus en Zijn leer. En deze strijd zal zulke vormen aannemen, dat het werkzaam zijn van de vijandelijke krachten geheel zichtbaar is.

En daarom geeft God net zo zichtbaar de bewijzen van Zijn werkzaam zijn en Zijn liefde voor de misleide mensheid. Daarom laat Hij overal Zijn goddelijke woord naar de aarde stromen, opdat de weinigen, die nog de juiste instelling ten opzichte van God hebben, ook de gevolgen hiervan herkennen, dat deze weinigen in de waarheid staan en met de volste overtuiging op kunnen komen voor het zichtbare werkzaam zijn van God en voor Zijn goddelijke leer.

En zulke zichtbare bewijzen worden toegelaten, omdat de tegenstander van God geen middel schuwt om Hem uit het hart van de mensen te verdringen. God hindert het werkzaam zijn van deze krachten niet, maar zendt op dezelfde manier Zijn strijders uit en voorziet hen van Zijn kracht. Hij geeft daar, waar de mens bereidwillig is het zuivere goddelijke woord op te nemen en daalt zodoende Zelf in het woord naar de aarde af om Zijn strijders voor te bereiden op de strijd, die het geestelijke betreft.

En het zal blijken dat de kleine schare van goddelijke strijders machtiger is dan de tegenstander, die wel met de hulp van alle krachten uit de onderwereld zijn strijd voert, maar toch overwonnen wordt, omdat de strijders van God over een kracht beschikken, die deze ver overtreft. God laat niet met Zich spotten. Hij is liefdevol en barmhartig en Hij wil de mensen, die dwalen en uit onwetendheid zondigen, te hulp komen, maar nooit laat Hij toe, dat de geest van de duisternis de wereld regeert en deze probeert zijn heerschappij nu te aanvaarden. Daarom zal de strijd nu beslist moeten worden en nu zullen werkelijk de belijders van de werkelijke Godheid, de belijders van Christus, als overwinnaars uit de strijd tevoorschijn komen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Waarom en wanneer is de kennis van vorige levens nodig?

B.D. 1817 from 17. februari 1941, taken from Book No. 27

Het is niet van belang wat voor standpunt de mensen innemen over een leer, die het vorige leven van de ziel behandelt, als ze op aarde maar een God welgevallig leven leiden. Voor hen is de kennis van de tijd vóór het aardse leven niet absoluut noodzakelijk. Maar de mensen, die er onverantwoord op los leven, niet aan hun ziel en de eeuwigheid denken en alleen maar het aardse leven de moeite waard vinden, moet de draagwijdte van hun levenswandel voor ogen gehouden worden en dus de kennis hiervan ter overweging gegeven worden, voor wat betreft de onnoemelijk kwellende en eindeloos lange weg die de ziel al afgelegd heeft en welke gevolgen een onbenut aards leven tot gevolg heeft.

De herinnering moet van de mens afgenomen worden, maar de kennis van de tijd vóór de belichaming als mens kan hem gegeven worden, omdat het hem vrijstaat het al dan niet aan te nemen. De ongelovige mens zal de waarheid hiervan namelijk bestrijden en hij zal zich daar niet door beïnvloed voelen. God laat hem echter de waarschuwing toekomen, opdat hij hoe dan ook zijn standpunt hierover bepaalt, er dus positief of negatief tegenover staat.

Onder de mensheid overheerst een ongelooflijke onverschilligheid. Het leven wordt als een vanzelfsprekendheid aangenomen, maar er wordt in de verste verte niet aan gedacht dat de mens ook een verantwoordelijkheid heeft voor de tijd van zijn aardse leven. Dat van hem een prestatie verwacht wordt. Dat hij een opdracht gekregen heeft, die hij vervullen moet. En om dit verantwoordelijkheidsgevoel in hem op te wekken, moet hij van zijn vorige leven weten, voor zover dit zonder geloofsdwang mogelijk is. De gedachte daaraan kan een aansporing zijn tot een bewuster leven en daarom geeft God de mensen deze kennis, dat nu door gewillige mensenkinderen aangenomen kan worden. Maar het hoeft ook weer niet dichter bij alle mensen gebracht te worden, voor het geval dat ze zich zonder deze kennis inspannen om een God welgevallig leven te leiden.

Maar de mensen de herinnering te geven, zou hen mateloos belasten en onbekwaam maken voor het aardse bestaan, want dit zou dan niet meer in vrije wil geleefd worden, maar de mens zou dwangmatig besluiten om binnen Gods wil te leven, als het mogelijk voor hem zou zijn om terugblikkend zijn lange gang over de aarde te zien. Als de mens zich echter inspant om een goed leven te leiden, dan zou de kennis van het vorige leven hem ook niet aan het schrikken maken, maar het zou het streven in hem vergroten om te voldoen aan de eisen van het leven en zich overeenkomstig de goddelijke wil te ontwikkelen.

De mens verzet zich namelijk vaak als hij iets volkomen onbekends als waarheid aan moet nemen. Daarom moet hem tegelijkertijd de verklaring gegeven worden en dan zal het hem begrijpelijk voorkomen, dat dit ook alleen maar een hulpmiddel zal zijn om de misleide mensen naar de juiste weg van het geloof terug te leiden. En zo bekeken, zal het ook aanvaardbaar voor hem zijn, wat hem over het voortleven van de ziel meegedeeld werd.

De mensheid, die zo ver van God afstaat, heeft zulke middelen nodig, want God kent haar nood en geeft haar daarom een kennis, die geschikt is om de geestelijke nood op te heffen. Maar de wil van de mens blijft evenwel vrij. Als hij tegenstribbelt om de kennis daarvan als waarheid aan te nemen, zal hij niet gedwongen worden. De tijd vóór de belichaming als mens kan hem immers niet anders duidelijk gemaakt worden dan door zulke leringen, die met goddelijke toestemming aan de aardse mens gegeven worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof in bovennatuurlijke zaken – Goddelijke belofte

B.D. 1818 from 18. februari 1941, taken from Book No. 27

Het geloof in de liefde, almacht en wijsheid van God is absoluut noodzakelijk om de verklaring te kunnen vinden voor iets, wat buiten het natuurlijke ligt. Alles wat bovennatuurlijk lijkt, wordt in twijfel getrokken. Dat wil zeggen dat het bovennatuurlijke betwist wordt en er wordt geprobeerd het als iets natuurlijks voor te stellen, dat hoogstens buiten het menselijke weten ligt. Enkel de diepgelovige mens accepteert de mogelijkheid, dat het een goddelijk werkzaam zou kunnen zijn, omdat de liefde, almacht en wijsheid van God daarvoor voor hem voldoende verklaring is.

En ofschoon de mens ook lijkt te geloven, dan is dit geloof niet diep genoeg, zolang hij een duidelijk werkzaam zijn van God aan de mensen niet voor mogelijk houdt. De mensen scheiden het aardse leven nog te veel van het geestelijke leven. Ze zijn nog te veel met de aarde verbonden om voor een geestelijk werkzaam zijn begrip te hebben. Ze roepen wel naar God, maar als Hij Zich aan hen kenbaar wil maken, vluchten ze. God te ervaren is enkel dan mogelijk, als Hij zonder twijfel erkend wordt. Maar Hem zonder twijfel erkennen, betekent ook het onvoorstelbare voor mogelijk te houden, als het Gods wil is.

Maar de mens moet de goddelijke wil niet zelf willen bepalen. Hoe stelt de mens zich de liefde van God voor, als ze zich niet zou willen uiten in de grootste nood? Wanneer ze haar schepselen zonder hulp zou willen laten, als ze zichzelf niet meer zouden kunnen helpen. Wanneer ze de worstelende mensen geen troost en kracht zou willen sturen om hen voor de uitputting te behoeden. En hoe klein zou deze liefde zijn, als Hij niet elk middel aan zou willen wenden om de mensenkinderen weer naar de Vader terug te leiden? En Zijn almacht en wijsheid zou waarlijk het juiste middel kiezen en de mensenkinderen zo willen en kunnen bedenken, dat dit zegen voor hun zielen tot gevolg kan hebben.

Zodoende moet alles wat van God komt, bovennatuurlijk zijn. Als de mens God erkent, dan mag hij bovennatuurlijke krachten niet ontkennen. Hij kan er alleen maar voor vrezen om aan kwade bovennatuurlijke krachten ten prooi te vallen. Maar wat deze de mensen bieden, wijst werkelijk niet op God. En als een mens zich inspant om de goddelijke wil te vervullen, roept hij niet de krachten van de onderwereld tot zich. Deze zullen een godvruchtig mens weliswaar zwaar benauwen, maar de wil tot God geeft hem ook de kracht uit God, want deze wil tot God maakt hij door zijn gebed bekend en hij vraagt daardoor om de kracht uit God.

„Het geloof verzet bergen”, zo spreekt de Heer, maar wie gelooft Zijn beloftes? God is de liefde en wie in de liefde leeft, die blijft in God en God in hem. Als jullie nu aan deze woorden geloof schenken, hoe kunnen jullie het dan nu een wonder noemen, dat God Zelf door een mens spreekt. “Ik wil jullie Mijn geest sturen, die jullie in alle waarheid binnenleidt”. En als God Zijn geest naar jullie stuurt, dan geloven jullie niet. Maar zonder geloof kan jullie het brood uit de hemel niet geboden worden, want jullie herkennen het niet als zodanig, maar jullie willen dit beschouwen als menselijk werk.

En zo kan jullie geen troost en kracht toegestuurd worden en jullie zullen met lege handen vertrekken en zwaar moeten strijden in de nood van de komende tijd. En andermaal is jullie eigen wil een hindernis, want deze werpt barrières op, die God Zelf af zou willen breken om in de geest dichter bij jullie te zijn. En jullie knopen de levende verbinding niet met Hem aan, want anders zouden jullie Zijn stem moeten herkennen, als Hij tot jullie spreekt. Al Zijn woorden moet jullie leven erop vooruit doen gaan, als jullie deze opvolgen, opdat de beloftes zich ook voor jullie vervullen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geest van de waarheid – Rots van het geloof – De genade van God

B.D. 1819 from 18. februari 1941, taken from Book No. 27

De geest van de waarheid zal over deze mensen uitgegoten worden, die getrouw vervullen wat God door Zijn geboden van hen verlangt, want de Heer zegt: “die Ik jullie sturen zal”. En als Hij nu Zijn belofte vervult, dan lijkt het ongeloofwaardig voor jullie. En zodoende hechten jullie geen belang aan Zijn woorden. Jullie nemen het niet serieus of het wordt niet levend in jullie. Het blijft slechts een leeg woord, zodat jullie alleen maar volgens de letter lezen, maar er geen diepere betekenis aan geven.

Wat jullie nu van boven bekendgemaakt wordt, zou voor jullie een bewijs moeten zijn, dat alles zich vervult zoals het geschreven staat. Dat alleen maar de mens het zijne moet doen om het goddelijke woord waardig te worden. Hij moet tot een sterk geloof komen, zodat levend water uit deze rots van geloof kan stromen.

En juist het geloof is nog heel zwak onder jullie mensen. Jullie geloven alleen maar wat jullie verstand goedkeurt, maar jullie moeten ook dat geloven, wat jullie verstand niet begrijpt en, om dit te kunnen geloven, smeken om de genade van bovenaf, want zonder de genade van God zijn jullie niet in staat om de waarheid te herkennen. Zodoende zal degene, die om de goddelijke genade smeekt, helder en duidelijk herkennen wat waarheid en wat leugen is.

En omdat God Zijn zegen belooft aan degene, die de waarheid, die van boven komt, verspreidt, zal deze dit heerlijke genadegeschenk ook nooit voor zichzelf houden, maar proberen deze aan de medemensen mede te delen, wat hem zelf mateloos gelukkig maakt. En hij zal zich onvermoeibaar voor de verspreiding van het goddelijke woord inzetten, ook wanneer het af en toe en ook wel vaker afgewezen wordt. Want hij laat nooit, wat hij als waarheid erkend heeft, voor wat het is, want hij heeft het diepste geloof in het werkzaam zijn van God, voor Wie geen ding onmogelijk is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het opdrogen van de goddelijke krachtbron door verzet

B.D. 1820 from 19. februari 1941, taken from Book No. 27

Degene die zich tegen het goddelijke werkzaam zijn verzet, verspeelt een onnoemelijke genade, want hij wijst God Zelf af, Die Zijn kracht aan de mensen geven wil. De toestroom van goddelijke kracht is voor het lichaam weliswaar niet in die mate gewaar te worden, zoals de ziel het ervaart. Het lichaam wordt er daardoor immers zelfs toe gebracht zich gedwongen aardse vreugden te ontzeggen en deze verzet zich daartegen. Dat wil zeggen dat de ziel door de goddelijke kracht naar het geestelijke in zich geduwd wordt, terwijl het lichaam eveneens een toewijding aan haar eist en zodoende staat de mens in strijd met zichzelf en de wil mag nu niet aan het wankelen gebracht worden. Het lichaam mag niet de opperheerschappij verkrijgen, want het zou schade, het opdrogen van de krachtstroom uit God, betekenen en de ziel in gevaar brengen en haar geestelijke stilstand of achteruitgang opleveren.

De menselijke wil kan niet gedwongen worden en daarom moet hij zelf beslissen. Hij moet uit eigen beweging de ziel vrijlaten. Hij moet haar verlangen om zich met het geestelijke in verbinding te stellen, ondersteunen, maar hij mag het lichaam niet voor zich laten spreken. Hij mag niet tegelijkertijd zijn zinnen zetten op de wereld en de ziel dwingen om deel te nemen aan de begeerten van het lichaam.

De toestroom van geestelijke kracht kan weer alleen maar gevraagd worden en het wereldse verlangen hindert de mensen vaak om te vragen om geestelijke goederen. En zodoende verzet de mens zich tegen dit geschenk van boven. Hij neemt deze niet dankbaar in ontvangst, maar met tegenzin en deze weerstand heeft het opdrogen van de goddelijke krachtbron tot gevolg en de mens bevindt zich later in een betreurenswaardige toestand. Hij zoekt wereldse vreugden en vindt deze niet. Maar hij verlangt niet naar geestelijke goederen en deze kunnen hem daarom niet aangeboden worden.

En ofschoon het leven ook zonder diepe opgewondenheid voorbijgaat, vindt hij geen bevrediging in het leven. Hij ziet er niets moois in, want hij is arm aan geestelijke goederen, maar hij heeft eerder al diens genadevolle werking leren kennen. De mens moet innig en deemoedig om de kracht uit God vragen, maar elk afwijzen is een weerstand tegen deze kracht en zodoende trekt God deze kracht terug en het gevolg daarvan is nood van de ziel, maar nooit geestelijke vooruitgang.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Lichtintensiteit van de zon

B.D. 1821 from 20. februari 1941, taken from Book No. 27

Een nog onontgonnen gebied is de lichtintensiteit van de zon, die wel voor elk mens lichamelijk voelbaar en voor het menselijke oog zichtbaar is, die als iets vanzelfsprekends aangenomen wordt en waar toch nog geen verklaring voor gevonden is, die met de waarheid overeenkomt.

De mensen mogen nog zo grondig en precies onderzoek doen, ze zullen dit vraagstuk nooit op grond van hun menselijke verstand op kunnen lossen. Want de mens is alleen maar in staat om hetgeen zich op de aarde en in haar omgeving bevindt, te doorgronden, voor zover het deel uitmaakt van de wereld. Maar daar voorbij is het menselijke onderzoeken ontoereikend. De mens gaat van natuurwetten uit, die op aarde wel overal hetzelfde zijn, maar niet meer regeren over alle scheppingen buiten de aarde.

En zo zijn in de eerste plaats de basisvoorwaarden voor een onderzoek naar onbekende scheppingswerken niet aanwezig. Daarom kunnen ook de resultaten niet onweerlegbaar zijn, want ze zijn op een verkeerde grondslag gebaseerd. Maar de mensen zijn van de juistheid van de resultaten van deze menselijke onderzoeken overtuigd, ofschoon ze bij dieper nadenken, voor zover ze gelovig zijn, op tegenstrijdigheden zouden moeten stuiten. Of ze zijn niet diepgelovig, of ze denken niet na. En dan kan voor hen de vergissing ook niet opgehelderd worden en daarom is er onder de mensen een opvatting verspreid geraakt, die gewoonweg verkeerd genoemd moet worden in vergelijking met de waarheid.

Het zonnelichaam herbergt net als elke andere ster levende wezens op zijn oppervlak. Het wordt dus bewoond. Daarom kan dit lichaam geen gloeiende massa zijn, die onophoudelijk haar lichtschijnsel naar de aarde zendt. Deze gedachte is bijna naïef te noemen, want een solide lichaam, dat voortdurend gloeit, verliest zijn stevigheid en zou dus ook aan vorm verliezen. Evenzo moet ook in aanmerking genomen worden dat elk ontbranden van een massa brandbare stoffen vereist. Dat er zodoende één of andere materie moet zijn, die door het vuur gegrepen en dienovereenkomstig opgebruikt wordt. Alles wat de zon bevat, zou dus aardse materie moeten zijn, dus een grondstof, die door vuur vernietigbaar zou zijn. Door een element, dat eveneens aards beperkt is. Maar als nu zowel de materie alsook het element komt te vervallen, is er geen opheldering gegeven voor een schijnend hemellichaam.

Alles wat zich buiten de aarde bevindt, is echter nooit onderhevig aan de natuurwetten die voor de aarde gelden. Het menselijke verstand begrijpt alleen maar wat hem door eveneens aardse natuurwetten bewezen kan worden. Maar dat er in Gods oneindige schepping veel is, waarvoor de kennis, die de aardse mensen ter beschikking staat, waarlijk niet toereikend is, zal door elk wetend en gelovig mens erkend moeten worden, want de aarde is alleen maar een nietig scheppingswerk in vergelijking met de oneindigheid.

En het is begrijpelijk dat de bewoners van deze aarde niet volledig ingewijd kunnen zijn in de gebeurtenissen en hoedanigheid van elk scheppingswerk. Dingen, die nooit op aarde bestaan, waarmee geen overeenkomsten te vinden zijn op aarde, onttrekken zich begrijpelijkerwijs aan het verstandelijke weten van de mens. Hij kan niet rekenen met natuurwetten die hij niet kent, die hem daarom onbekend zijn, omdat de voorwaarden daarvoor niet gegeven zijn. Hij kan zich daarom ook geen voorstelling van hun werkingen maken. Dus kunnen ze ook geen berekeningen maken, omdat deze op niets gebaseerd zouden zijn.

Toch kan de mens hier geestelijk opheldering over gegeven worden, maar hij moet het wel geloven, omdat hem, zolang hij op aarde leeft, niets bewezen kan worden. Maar ook de wereldse onderzoekers kunnen hun resultaten niet bewijzen. Ze moeten eveneens alleen maar geloofd worden en ze worden geloofd, omdat het menselijke verstand niet toereikend is om verkeerde conclusies te herkennen en af te wijzen.

En er bouwt zich nu op zo’n verkeerde conclusie een hele gedachteconstructie op en het krijgt nu vorm door vaststaande leringen. Er wordt nu een aards-wereldse opvatting over de mensen uitgespreid. Er wordt een bewering gedaan over een gebeurtenis, die een heel gebrekkige verklaring voor het ontstaan van het licht, de zonnestralen, is.

En de mensen leven nu met deze verkeerde opvatting en ze zijn met zo’n verklaring tevreden. Ze krijgen daardoor een verkeerd beeld, omdat het einddoel van de menselijke ziel hen volledig onbekend is. Maar in het andere geval accepteren ze de verklaring over dat laatste niet, omdat hen juist alles aards, dat wil zeggen als natuurlijke effecten, verklaard wordt, zoals dat bij zulke misleidende leringen gaat.

Als de mens gelovig is, aarzelt hij om de menselijke wijsheid aan te nemen, ofschoon hij zichzelf ook geen betere verklaring kan geven. Maar de geest in hem waarschuwt hem voor het aannemen van zo’n menselijke leer. Dan beschouwt hij de schepping buiten de aarde als een onopgelost raadsel en dat is veel beter, dan zich daar een afgeronde mening over te vormen, die geheel in tegenspraak is met de waarheid. Want iemand die ernaar vraagt, kan altijd nog door geestelijke krachten die weten de juiste verklaring gegeven worden. Iemand die gelooft het al te weten, is moeilijk een met de waarheid overeenkomende verklaring te geven. En toch hangt er van de juiste kennis hierover zo veel af.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het proces van de lichtuitstraling

B.D. 1822 from 20. februari 1941, taken from Book No. 27

Het proces van de lichtuitstraling is te vergelijken met een voortdurend werkzaam zijn in liefde. Dat valt in dit opzicht niet goed te begrijpen, omdat de lichtstralen zichtbaar zijn, zich dus als iets bestaands niet laten ontkennen, ofschoon het geen scheppingswerk is, dat ruimte nodig heeft, maar dat een werkzaam zijn in liefde een daad is, die als product een nieuwe vorm tot resultaat zou moeten hebben.

Maar het licht is meer als een proces, dan als een vorm te beschouwen, want het is niet tastbaar, maar wel waarneembaar. De mens zou daar ook geen vorm van kunnen maken en dit is weer een bewijs, dat het licht een kracht uit het bovenaardse rijk is, want alles wat aards is, laat zich tot vorm maken, indien de menselijke wil serieus werkzaam is.

Maar om de lichtstralen op één of andere manier te vormen, moeten de geestelijke wezens die deze taak hebben, een bepaalde staat van rijpheid hebben. Deze wezens moeten volledig onafhankelijk zijn van de aarde en haar wetten. Ze moeten besloten hebben tot een werkzaam zijn, dat diepe liefde vereist. Ze moeten tot een voortdurend geven bereid zijn en vanuit een kracht willen geven, die hen eveneens toestroomt.

Deze kracht gaat van God uit, is dientengevolge geestelijke substantie, die op zichzelf stralend is, omdat alles wat van God komt, een onvoorstelbare lichtintensiteit bezit. Want God Zelf is het licht. Zodoende is elke zonnestraal eerst de kracht uit God, die door talloze wezens die weer hun missie vervullen, doordat ze als dragers van goddelijke kracht fungeren, naar de aarde geleid wordt.

Maar ten tweede zijn de zonnestralen het bewijs van een onvermoeibaar actief zijn van deze wezens. Ze zijn in zekere zin een reservoir, waaruit onophoudelijk alles in de schepping gevoed wordt. Hier is een proces gaande, dat pas dan begrijpelijk is, wanneer beseft wordt dat zonder dit doorgeven van de kracht uit God de schepping zou moeten vergaan. Ze is zodoende afhankelijk van de activiteit van deze wezens, die onophoudelijk deze krachtoverdracht, het doorgeven aan alles, wat deze kracht uit God nodig heeft, tot taak hebben. Dat het dus een hoge graad van liefde vereist om voortdurend te geven, wat deze wezens zelf ontvangen.

Deze missie is een werkzaam zijn in liefde van het volmaakte wezen voor het nog onvolmaakt wezenlijke, dat in de schepping gebonden is en de krachttoevoer uit God nodig heeft, die het uit de vorm bevrijde geestelijke in overvloed ontvangt en op grond van zijn liefde voor het niet-verloste voortdurend deze kracht geeft.

Dit is de zuiver geestelijke verklaring van een proces, dat aards nog niet opgehelderd is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Erupties - Verscheidenheid van hemellichamen

B.D. 1823 from 21. februari 1941, taken from Book No. 27

Voor het universum geldt één natuurwet: de onverwoestbaarheid van datgene wat bestaat. Niets kan er vergaan, maar alleen maar veranderen volgens de Wil van GOD. En deze verandering gebeurt weer zo, dat er iets onzichtbaar wordt om ergens anders weer zichtbaar tevoorschijn te komen. Elk nog zo klein scheppingswerk draagt deze wet in zich, zodat dus het schijnbare verval alleen maar een omvorming betekent van datgeen wat er eerst was. Derhalve kunnen ook grote scheppingswerken, zoals hemellichamen, een andere vorm aannemen; dit is echter een proces dat zich over een ontzaglijk grote tijdsruimte uitstrekt, dat, naar aardse tijdrekening, duizenden jaren vergt en dus nooit door mensen kan worden gadegeslagen inzover het gaat om fundamentele veranderingen van een scheppingswerk. Meestal zijn het de erupties van afzonderlijke scheppingswerken die aanleiding zijn om opnieuw dezelfde scheppingen van kleinere afmeting te vormen.

Deze nieuwe scheppingen vertonen dezelfde aard en gesteldheid als het scheppingswerk waaruit ze tevoorschijn zijn gekomen. Dus zullen zich in de omtrek van een zon steeds zulke hemellichamen bevinden waar dezelfde samenstellende (opbouw) stoffen en dezelfde natuurwetten laten zien dat ze juist bij deze zon horen. Aards gezien kan nu de zon niets anders zijn dan een oneindig vergroot bouwwerk met dezelfde gesteldheid als de haar omringende planeten, daar deze uit haar voortgekomen scheppingswerken zijn. Bijgevolg zouden ook al deze hemellichamen met dezelfde wezens bevolkt moeten zijn. Maar hier vertonen zich nu de meest enorme verschillen.

Geen enkel scheppingswerk wordt bewoond door levende wezens die hetzelfde zijn als die van andere scheppingswerken en bijgevolg is ook de uiterlijke gesteldheid van elk hemellichaam een andere en wel steeds aangepast aan de levende wezens die er op leven. En dat schakelt nu ook weer een zelfde samenstelling in stoffelijk opzicht uit. Het is dus alleen maar de kern van elk hemellichaam die uit dezelfde grondstof bestaat, de uiterlijke vorm echter is in overeenstemming met de hem toegewezen levende wezens. Alles wat zich in de omgeving van een zon bevindt, is voortgekomen uit deze zon, d.w.z. door deze uitgestoten, maar heeft vanaf het moment van zijn zelfstandigheid de gesteldheid aangenomen die past bij de levende wezens die dit scheppingswerk als verblijfplaats zullen krijgen. De oneindig veel verschillende graden van rijpheid van het nog onvolmaakte geestelijke vereisen ook oneindig veel scheppingen van 'n verschillende gesteldheid, zodat daarin al de reden ligt voor de verscheidenheid van de hemellichamen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Onbekende natuurkrachten zijn oorzaken van het licht

B.D. 1824 from 22. februari 1941, taken from Book No. 27

In de grote afstand van al het gesternte tussen elkaar en de zon, die dit gesternte onophoudelijk voedt met licht en kracht, is de verklaring te zoeken voor de geringe tegenstand, die de individuele scheppingen ertegenover stellen. Dientengevolge ontstaan er geen wrijvingen en zodoende is het ook onmogelijk dat één van deze scheppingen lichtgevend zijn of zouden kunnen worden.

Dat door wrijvingen licht voortgebracht wordt, is een natuurwet, die zich over alle scheppingen uitstrekt. De zon daarentegen is de moederster, het is het scheppingswerk, dat de opdracht heeft om warmte- en lichtschenker te zijn voor al deze sterren, die oorspronkelijk bij de zon hoorden.

De zon is, door aardse ogen gezien, een vuurlichaam. Dat wil zeggen dat de mensen door de licht- en warmtekracht van de zonnestralen concluderen, dat deze een oorsprong hebben, die op zich vuur is. Deze opvatting is in zoverre verkeerd, dat er geen enkele voorwaarde voor zo’n brandhaard gegeven is. De atmosfeer, welke de zon omgeeft, is geheel afwijkend van de aarde en er worden daardoor weer natuurkrachten veroorzaakt, waarvoor de mens geen begrip heeft, omdat hij het bestaan ervan niet kent. Deze natuurkrachten zijn zodoende in zekere zin de veroorzakers van de uitstraling van het licht, als men het lichtproces op zichzelf wil verklaren.

Maar het resultaat van wereldse onderzoeken stemt in dit opzicht niet met de waarheid overeen, als de mens zich aardse processen voorstelt, in vergrootte mate werkzaam, dat hij het licht en de lichtintensiteit onbeperkt een oorsprong zou mogen geven, die hij zich aards voorstelt, maar die in natuurkrachten en wetten gezocht moet worden, waarover het de mens aan kennis ontbreekt, maar die hem ook door de staat van rijpheid op aarde ook niet gegeven kan worden.

Alle aards voorstelbare veronderstellingen komen niet in aanmerking en elke opheldering daarvan is net zo lang onacceptabel voor de mens, tot zijn geest een blik mag werpen in hogere sferen. Pas dan zal hem opheldering gegeven kunnen worden. Maar zolang de mens op aarde verblijft, is hij hier niet ontvankelijk voor.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Toestand van moeten – Licht – Invloed op het niet-verloste

B.D. 1825 from 23. februari 1941, taken from Book No. 27

Het licht van de geest dringt elke materie binnen. Dat wil zeggen dat het zich in de materie bevindend geestelijke voortdurend beïnvloed wordt door het geestelijke buiten de materie om dat te doen, wat tot de bevrijding moet leiden. Het geestelijke buiten de materie wordt dus door Gods wil geregeerd of, beter gezegd, het is aan Gods wil ondergeschikt gemaakt. Het zal daarom invloed uitoefenen, zoals God het bepaalt.

Dit geestelijke ressorteert dus onder het nog aan het begin van zijn ontwikkeling staand geestelijke in de materie en het voert ten laatste nu uit, wat het rijpe geestelijke wil. Dit is de toestand van moeten, die elk wezen door moet maken, voordat het zijn vrije wil als mens krijgt. Maar tegelijkertijd maakt het rijpe geestelijke het nog onontwikkelde geestelijke bewust van zijn gedwongen toestand in de geketende vorm en spoort het tot werkzaamheid aan, want voor het wezen is dan het duistere verblijf in de vaste vorm een kwelling. En als een lichtwezen deze duisternis doorbreekt en het geestelijke in de vorm een zweempje licht toe laat komen, wordt het verlangen in het wezen gewekt en dan voert het ook bereidwillig uit wat van hem verlangd wordt en het omhulsel wordt iets losser gemaakt. De geest kan nu al aanzienlijk gemakkelijker met het geestelijke buiten in verbinding treden.

Licht is dus tegelijkertijd middel en doel. Het toestromen van licht betekent hongerig worden naar licht. Naar licht verlangen betekent vervulling. Want het verlangende wezen wordt licht gegeven. Daaruit blijkt welke liefde de eeuwige Godheid met haar schepselen verbindt. Dat ze de wil in zich werkzaam kunnen laten worden. Dat wil zeggen dat ze weliswaar in de vorm enkel de goddelijke wil uitvoeren, maar dat het van het grootste voordeel voor het wezen is, wanneer de eigen wil al net zo is als de goddelijke wil, zolang het nog in de toestand van moeten verkeert. Zo’n wezen zal de gang over de aarde veel succesvoller afleggen. Het zal elke vorm na een kort verblijf weer kunnen verlaten, omdat het gewillig uitvoert, wat voor het wezen bevrijding betekent.

Maar op welke manier het rijpe geestelijke het geboeide geestelijke helpt, is moeilijk te verklaren. Dit zijn geestelijke stromingen, die elk scheppingswerk gewaar moet worden en die het sluimerende geestelijke nu moet doen ontwaken.

Alleen het heel weerspannig geestelijke volhardt in zijn tegen God verzettende wil en daarom is diens uiterlijke vorm nog heel hard, omdat zelfs de liefde van de rijpe geestelijke wezens niet in staat is om de koppige geest te breken, omdat het licht in het in verzet tegen God volhardende wezen slechts hoogst zelden schijnt en de koppige geest daarom tot zijn eigen leedwezen niet gemakkelijk gebroken kan worden, want het herkent door zijn eigen gebrek aan licht niet, dat er hulp voor het onrijpe wezenlijke is en het verlangt daarom uit eigen beweging ook niet naar hulp.

Daarom wordt het ook vaak met geweld uit zijn stijfkoppigheid opgeschrikt, opdat het in een staat van voorbijgaande vrijheid nu het voordeel van een vrije toestand heeft leren kennen en dan met des te meer verlangen naar licht streeft, dus de geestelijk rijpe krachten nu toegang hebben en overeenkomstig succesvol het geboeide geestelijke kunnen beïnvloeden, opdat het nu ijverig dat vervult, wat er van hem verlangd wordt en de hardheid van de vorm rondom zich nu aanzienlijk begint te verminderen, nu het vrijkomen uit deze vormen verhoudingsgewijs snel plaatsvindt en de geest uit God ongehinderd toegang heeft tot het in de materie aanwezig geestelijke, dat naar bevrijding smacht.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijke verklaring van erupties – Dienen in het licht

B.D. 1826 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Om het geestelijke zijn geboeid zijn te laten voelen, moet hem zowel de eigen gedwongen toestand als ook de vrijheid van de wil duidelijk zichtbaar gemaakt worden. Het geestelijke moet het ene als een kwelling ervaren en het andere als nastrevenswaardig beschouwen. Pas dan zal hij het zijne doen om vrij te komen uit de eerste toestand en tot vrijheid van de wil te komen.

Dus moeten de wezens van het licht dit laatste uitstralen op scheppingswerken, van wie de geest nog in volledige duisternis smacht. Deze moeten de lichtstraal als aangenaam ervaren en er nu voortaan naar verlangen. Het moet dus naar de hoogte verlangen, waar er licht in overvloed is. Maar elke lichtuitstraling is het gevolg van een dienende werkzaamheid, dus het op één of andere manier dienen moet voorafgaan, voordat een echte lichtuitstraling plaats kan vinden.

Weliswaar is elke uiterlijke vorm aan lichtuitstraling blootgesteld, maar het geheel verharde geestelijke wendt zich hiervan af en heeft een eindeloos lange tijd nodig voordat het zich voor het licht opent, dat wil zeggen dit op zich in laat werken. Maar dan breekt het verlangen ernaar met oerkracht door. Dan dringt alles, wat voordien in de diepte was, naar de oppervlakte en streeft naar het licht en dan wordt al het verlangende geestelijke door erupties uit zijn lange gevangenschap bevrijd en gaat het in een veranderde uiterlijke vorm verder met zijn ontwikkelingsgang. En de aarde, wiens geboeide geestelijke wezens naar bevrijding verlangen, naar licht en dienende werkzaamheid, staat nu ook voor zo’n geweldige eruptie.

En juist dan dringt het in de diepte en de duisternis smachtend geestelijke naar de hoogte, wanneer het geestelijke op aarde de hun toestromende overvloed aan licht niet benut en er in zekere zin geen acht op geslagen wordt. Dan probeert het nog niet ontwikkeld geestelijke zich deze overvloed aan licht toe te eigenen en het streeft er met oerkracht naar, wat door natuurrampen tot uitdrukking komt en radicale veranderingen veroorzaakt met betrekking tot geestelijke stromingen. Want het zich op het aardoppervlak richtend geestelijke neemt nu in sterke mate elke geestelijke stroming waar en onttrekt daarom geestelijke kracht aan de al opwaarts ontwikkelde wezens, die op deze kracht geen acht slaan en onbenut laat, wat vaak het lichamelijke einde van deze wezens op aarde betekent.

Het nog niet ontwikkeld geestelijke gebruikt nu geestelijke kracht, doordat het nu zijn uiterlijke vorm aanzienlijk verandert, dat wil zeggen deze het licht toegang verschaft heeft. En nu kan dit geestelijke zijn ontwikkelingsgang op aarde afleggen en dus naar het licht streven. Het moet enkel de hem ten dienste staande kracht benutten door dienende werkzaamheid.

Maar als het verlangen naar licht eerst eenmaal in het geestelijke ontwaakt is, dan verzet het zich ook niet meer om op één of andere manier te dienen, want het ervaart deze activiteit als middel tot een grotere lichtontvangst en het wordt tegelijkertijd de daardoor losser gemaakte boeien van zijn uiterlijke vorm gewaar en ofschoon de ontwikkelingsgang zich nu via bindend opgelegde wetten afspeelt, is het wezen toch ook zelf bereid om deze gang te gaan, want zijn eigen wil, ofschoon die niet vrij is, stemt met de goddelijke wil overeen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het komen in de wolken - De wegneming (I)

B.D. 1827 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Binnenkort zult u MIJ zien komen in de wolken, dan zult u jubelen en juichen en blij zijn dat de schrift wordt vervuld. Dan zullen de rechtvaardigen Mijn Stem horen die lieflijk in hun oren zal weerklinken. Maar diegenen die MIJ verloochenen zullen stom zijn van ontzetting, en voor MIJ willen vluchten. Maar het "gericht" zal hen achterhalen waar zij zich ook zullen bevinden. Want als de dag is gekomen die IK bestemd heb voor de "terechtzitting", zal een ieder tot verantwoording worden geroepen en het vonnis niet kunnen ontvluchten.

Maar Mijn getrouwen zullen MIJ lof en dank toezingen dat IK MIJ aan hen openbaar. Zij zullen tot MIJ bidden in geest en waarheid. En als zij MIJ mogen aanschouwen zullen zij doordrongen zijn van de diepste liefde tot MIJ, en voortaan MIJ dienen in de innigste overgave. En IK zal nog veel gewillige en MIJ toegenegen dienaren nodig hebben, nà de tijd van het gericht.

IK wil namelijk een gemeente grondvesten en haar een opdracht geven. IK wil dat de mensen die MIJ onderkennen en Mijn leer verkondigen, zich verenigen. En als zij samenwerken zal deze gemeente overal invloedrijk zijn. IK wil echter uit deze gemeente die mensen afscheiden die intolerant en hovaardig zijn, omdat zij de kleine kudde van Mijn gelovigen in gevaar brengen. Want IK wil temidden van de mijnen zijn, en daarom moet diepste ootmoed en liefde aanwezig zijn bij de mensen bij wie IK binnen kom.

En als IK zal komen in de wolken zal IK allen tot MIJ "optrekken" die MIJ zo innig liefhebben dat hun harten sneller voor MIJ gaan slaan. IK zal hen verplaatsen naar een gebied waar geen leed en ellende meer is, en hen een nieuw Vaderland tot woonplaats geven. IK wil de aarde vernieuwen en toebereiden om de MIJ getrouwe dienaren op te nemen, en zij zullen voortaan werkzaam kunnen zijn voor MIJ en naar Mijn Wil.

Pas dan zal er weer een tijd zijn van vrede op aarde en alle mensen zullen leven in de liefde en MIJ, hun GOD eren en liefhebben. Zij zullen dan waarlijk Mijn "kinderen" zijn tot wie IK Zelf zal neerdalen om met hen het feestmaal te houden. IK zal ook weer mensen tezamenbrengen en hun verbond zegenen, waardoor een nieuw geslacht zal ontstaan dat geestelijk op een hoog niveau staat, en bij voortduring Mijn Woord in ontvangst neemt van MIJ. Een geslacht dat zich ootmoedig voor MIJ buigt, en toch in de diepste liefde met MIJ verbonden is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Goddelijke ordening – Zonde

B.D. 1828 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Te leven in de goddelijke ordening betekent zich zonder tegenwerking aan de wet aanpassen, die God voor al Zijn scheppingswerken gegeven heeft. Er moet als het ware acht geslagen worden op de innerlijke stem, wat die de mens voorschrijft te doen, dan zal de mens zich ook binnen de goddelijke orde bevinden, dat wil zeggen de goddelijke wil eerbiedigen en in acht nemen. En dan ontwikkelt hij zich ook opwaarts.

Elk scheppingswerk buiten de mens bevindt zich binnen de goddelijke orde, omdat de wil gebonden is. Dat wil zeggen dat het alles moet doen, wat de goddelijke wil is en wat dus overeenstemt met de wetten, die God van eeuwigheid af gegeven heeft. Alleen de mens is in staat om deze wet nietig te verklaren, dat wil zeggen in strijd te handelen met deze wet, omdat zijn wil vrij is en deze ook op een manier gebruikt kan worden, die indruist tegen de goddelijke wil, de goddelijke ordening.

Maar zo’n handelen in strijd met de goddelijke ordening heeft een schadelijk effect op zijn ziel, doordat het de opwaartse ontwikkeling in gevaar brengt. Ja, deze zelfs vaak tot stilstand brengt. Want God heeft in Zijn wijsheid alles zo geordend, dat het niet willekeurig door de mensen veranderd kan worden, zonder dat het schade oplevert. Het strikt leven volgens de goddelijke ordening is er veeleer de enige garantie voor, dat de mens voorwaarts schrijdt op zijn weg omhoog. Als hij zich door de stem van het hart laat leiden, zal hij nooit in strijd handelen met de goddelijke ordening, want deze is de stille leider en vermaner op zijn levensweg, die daar van zich laat horen, waar de mens dreigt af te wijken van de door God gewilde ordening.

De mens mag nu op geen enkele manier geloven dat God Zijn wetten verandert, als ze voor de mens onuitvoerbaar lijken, maar de mens moet alles doen om van zijn kant de hindernissen te overwinnen, die in de weg gaan staan, als hij genegen is binnen de goddelijke orde te leven. Hij moet om de daarvoor noodzakelijke kracht vragen, omdat juist door het overwinnen van weerstand de weg omhoog gegarandeerd is. Dan zal hij zich ondanks moeilijkheden voortdurend binnen de goddelijke orde bevinden, hij zal dus overeenkomstig de goddelijke wil leven.

Een zich openlijk hiertegen verzetten is een handelen in strijd met de goddelijke ordening en dus een zonde. En de mens kan nu heel goed beoordelen, wat nu tot zonde gerekend kan worden, wanneer hij zich maar de maatstaf aanlegt in hoeverre al zijn handelen, zijn denken en zijn spreken tegen de goddelijke orde ingaan. Wat dus onrechtvaardigheid is voor God, is zonde. Wanneer de goddelijke wil genegeerd wordt en daarvoor in de plaats de eigen wil actief wordt op een manier, die tegen de goddelijke wil in gaat, dan handelt de mens tegen de goddelijke orde en zondigt hij.

Leven binnen de goddelijke ordening betekent dus de hoogte bereiken, terwijl een in strijd handelen met de goddelijke orde onvermijdelijk een stap naar de diepte betekent, omdat de zonde de mens van God verwijdert, dus weer naar dat leidt waaraan hij al ontsnapt was door te leven binnen de goddelijke ordening, waar de wil gebonden was.

Het stadium van de vrije wil is in dit opzicht een gevaar voor het wezen, omdat het niet meer gedwongen is om binnen de goddelijke orde te leven, maar zijn wilsvrijheid ook misbruiken en in strijd met de goddelijke ordening leven kan, hetgeen hem echter een achteruitgang in de opwaartse ontwikkeling oplevert. Maar de wil naar God beschermt het wezen tegen elke handeling die tegen Zijn wil in gaat en de mens hoeft daarom niet te vrezen om in strijd te handelen met de goddelijke ordening, als hij naar God verlangt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Is plichtsvervulling voldoende?

B.D. 1829 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Het mag voor u nooit voldoende zijn om alleen uw plichten te vervullen, maar u moet meer doen. U moet vrijwillig een taak op u nemen die u niet door mensen is opgelegd, maar die u uit liefde zult doen. Dan pas bent u werkzaam in de liefde en het volbrengen ervan zal gewaardeerd worden en u zegen opleveren voor de eeuwigheid.

De mensen geloven dat zij genoeg gedaan hebben als zij hun aardse arbeid plichtsgetrouw vervuld hebben. Hun leven is dan wel een leven van plichtsvervulling maar geen bewust dienen in liefde. Wat de plicht van u vraagt te doen, beantwoordt zonder uitzondering aan aardse doeleinden. Alles wat een veredelende invloed op de ziel heeft, zal echter noch plichtmatig geëist noch uitgevoerd worden, maar zal altijd in volle vrijheid van wil gedaan moeten worden.

Daarom kan er pas van een vooruitgang van de ziel gesproken worden als de mens boven zijn plicht uit zich werkzaam betoont, en in dat in liefde werkzaam zijn volhardt. Wat de mens echter zichzelf of anderen tot taak stelt heeft alleen louter aardse waarde, want een plicht te vervullen hoeft niet beslist de liefde tot de naaste als drijfveer te hebben. Het zijn meestal wetten gegeven door mensen die de wereldse orde moeten handhaven, waarvan het nakomen in zekere mate nodig is om de zwakheid van wil van de mensen te bestrijden - want veel mensen zouden zelfs dat niet doen wat hun tot taak gesteld is, als hun het plichtsbesef niet zou worden aangeleerd.

Alles wat zij doen is dus ergens van afhankelijk en heeft het een of ander nut tot gevolg, maar een aardse levenswandel die alleen 'n eindeloze rij van daden te zien geeft die alleen maar onder de categorie plichtsvervulling vallen, behoeft volstrekt geen toestand van zielerijpheid te bewerkstelligen. Want juist deze plichtsvervulling houdt de mens er van af werkelijk liefdadig te zijn. En ofschoon de plichtsvervulling aan de mens niet als verkeerd of onnodig kan worden voorgesteld, is ze toch in zekere mate een gevaar voor de ziel van de mens. Want hoe meer hij zich deze plichtsvervulling tot richtsnoer van zijn leven maakt en hoe belangrijker hij juist zulke plichten opneemt, des te meer gelooft hij van de ware liefdewerken ontheven te zijn. Want hij denkt zijn tijd voldoende benut te hebben, maar blijft dan nog geestelijk erg in gebreke als hij niet in de liefde leeft, d.w.z. wanneer de liefde hem niet aanzet ondanks plichten en de daarvoor gebruikte tijd, meer te doen.

Dan pas zal hij de medemens geestelijk en lichamelijk willen dienen met daden die niet vereist worden, dus ook nooit tot een plicht gesteld kunnen worden. Plichtsvervulling alleen is wel aards te waarderen maar voor de eeuwigheid niet van belang, dus moet de mens, indien mogelijk, trachten te geven en te dienen uit vrije wil. Hij mag geen genoegen nemen met z'n plicht te vervullen, maar moet uit zichzelf nog wat meer doen - geven en dienen in liefde - opdat zijn ziel verlost wordt. Want de ziel profiteert alleen van dat wat de mens uit geheel vrije wil en in onbaatzuchtige liefde doet.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verlossing uit de diepte – Een weerspannig zijn – Hernieuwde verbanning

B.D. 1830 from 25. februari 1941, taken from Book No. 27

De goddelijke liefde en barmhartigheid dalen tot aan de diepste diepten af om verlossing te brengen aan de zielen, die voor de liefde en barmhartigheid van God toegankelijk zijn. Al het geestelijke van de onderste regionen kan de hoogte bereiken, wanneer het zich niet verzet als de lichtstraal uit de hoogte tot hem doordringt. Zielen, die gedurende ondenkbaar lange tijden de ergste nood en kwellingen doorstaan hebben, worden deze lichtstraal in een flits als een weldaad gewaar en dit moment kan het verlangen naar een permanente staat van zo’n welbehagen in hen opwekken. Een kort tot zichzelf inkeren kan de ziel ontvankelijk maken voor de invloed van de om hen bezorgde lichtwezens en als dit eenmaal gelukt is, is de ziel aan de duisternis ontworsteld, want zo’n eenmaal besefte gedachte verlaat de ziel niet meer, ofschoon het worstelen van zulke zielen onnoemelijk zwaar is.

Deze aan de duisternis ontworstelde zielen vinden elkaar en spreken elkaar wederzijds moed en hoop in. Ze helpen elkaar dus bij de weg omhoog. Maar ze worden ook buitengewoon door deze duistere macht gekweld, maar juist dit spoort hen aan buiten het bereik van deze macht te komen en ze streven naar elk sprankje licht om deze macht te ontvluchten. Maar het verlangen naar licht doet hun ook hulp toekomen en zodoende zijn ze niet hulpeloos aan de duistere macht overgeleverd, als in hen maar het verlangen naar licht gewekt is.

Maar vaak wordt de liefde en barmhartigheid van God volledig afgewezen. Dan juichen de geesten van de onderwereld en nu reageren ze hun satanisch kracht onderling af. Ze berokkenen zichzelf elke denkbare schade en zo vallen ze steeds dieper. Dat wil zeggen dat de verwijdering van God steeds groter wordt en dan valt er voor zulke zielen nauwelijks nog redding te verwachten, want als er geen verbetering door de meest ondenkbare kwellingen bereikt wordt, moet dit satanisch geestelijke opnieuw geboeid worden, omdat het zijn vrijheid niet waardig betoonde, omdat het dit weer misbruikt heeft en zich opnieuw tegen God verzette.

Als de ziel van het onnoemelijke leed en de kwellingen zou weten, die het gedurende ondenkbare tijden gebonden zijn in de vaste vorm haar oplevert, zou ze er alles aan doen om zich te veranderen, voordat het te laat is, want deze kwellingen zijn zelfs voor de meest koppige ziel niet te verdragen en dit is weer het enige middel om deze ziel tot gehoorzaamheid te dwingen. Maar omdat elke dwang uitgeschakeld is, moet ze de kwellingen op zich nemen, want elk tegemoetkomen aan God werd afgewezen. Steeds weer is het de vrije wil van het wezen, die haar tot afwijzing weet te bewegen en daarom moet deze wil weer in de boeien geslagen worden, opdat zijn verzet tegen God tot een einde komt.

Het is het vreselijkste wat het wezen kan overkomen, wanneer het gedurende honderdduizenden jaren weer dezelfde weg op aarde moet gaan, wanneer het nog een keer hetzelfde moet doorstaan, wat hem al ondraaglijk leek bij zijn eerste gang over de aarde. En het kan hem toch niet bespaard blijven, omdat zijn eigen wil het nagestreefd heeft en alle denkbare hulpmiddelen vergeefs waren. Het is de nacht van de dood, die zulke wezens weer voor eindeloze tijden gevangenhoudt. Ondoordringbare duisternis, uiterst belastende boeien en een staat van totale machteloosheid. Een eeuwig wachten op bevrijding.

Deze kwellende toestand blijft net zo lang voortduren, totdat het wezen besluit het weerspannig zijn tegen God op te geven. Pas dan begint de opwaartse ontwikkeling weer, want de liefde van God laat geen wezen vallen, maar het wezen verlengt vaak zelf zijn kwellende aardse toestand door zijn verzet. En de Heer van de hemel en de aarde zou deze eindeloos lang durende kwellingen graag willen verkorten of het wezen er helemaal van bevrijden en daarom probeert Hij op alle mogelijke manieren Zijn schepselen van dit ontzettende lot te redden en daarom staat de goedheid en liefde van God steeds klaar en keurt het goed dat talloze rijpe wezens zich om de mensenkinderen bekommeren en hen lichamelijk en geestelijk helpen en als dit op aarde niet benut werd, volgen de lichtwezens zulke verharde mensen ook nog tot in het hiernamaals en proberen dan de wil van de wezens zacht en gewillig te maken en het verlangen naar licht in hen op te wekken.

Maar als ze zelf op grond van hun vrije wil op de duisternis aansturen, dan bepalen ze zelf hun lot. God kan en wil de mensen alles geven, maar zonder diens wil geen gelukkig leven in alle heerlijkheid in het hiernamaals. Deze wil moet hij echter zelf actief laten worden, omdat hij anders geen aandacht schenkt aan de wil en deze hem nu weer voor eeuwige tijden ontnomen moet worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vereniging met God

B.D. 1831 from 26. februari 1941, taken from Book No. 27

Het is een heilig verlangen om met de goddelijke Heer en Heiland verenigd te zijn. Er is werkelijk niets wat hieraan gelijkstaat. Er is geen zaligmakender gelukstoestand dan de vereniging met Hem en deze vereniging moet daarom ook het hoogste doel van elk verlangen zijn. Wat bij de aarde hoort, moet met vreugde opgegeven worden en het moet voor het zaligste ingewisseld worden. De mens moet gewillig al het leed op aarde op zich nemen en steeds maar aan het zoetste loon denken: de vereniging met God, die opweegt tegen al het leed en alle kwellingen. Die alle nood en aardse ellende beëindigt. Deze vereniging maakt zo onvoorstelbaar gelukkig, dat al het voorafgaand moeilijke hiertegenover klein lijkt. Als de mens hiervan zou weten, zou hij nog veel meer leed geduldig op zich nemen om deze hemelse genade maar waardig te worden.

En toch moet elk mens ernaar streven om ook zonder deze kennis de vereniging met God te bewerkstelligen. De liefde voor Hem en voor de naasten moet hem in deze toestand brengen, die de voorwaarde voor het hoogste geluk is. Want hij vormt zich dan eveneens tot liefde en hij moet dan onvermijdelijk de eeuwige liefde naderbij komen. Het wezenlijk in hem moet met de oerkracht samensmelten en zodoende moet het wezen weer zijn, waar hij eertijds was, in God.

Een vereniging met het hoogste Wezen moet hem nu ook alles opleveren, wat deel van het goddelijke is. Licht en kracht. En dit betekent eeuwige heerlijkheid, geluk en vrede. Want in het licht te staan, betekent overal van te weten. Aan de duisternis ontsnapt te zijn en voortaan verlossend werkzaam te mogen zijn voor het eigen geluk. En deel te mogen hebben aan de goddelijke kracht betekent net als Hem te kunnen vormen en scheppen, te kunnen geven en uit te kunnen delen, te handelen en te denken binnen de goddelijke wil en dus een leven te leiden dat aan alle wensen voldoet, want de vereniging met God is het einddoel van elk wezen.

En de mensen kunnen deze gelukkig makende toestand al op aarde bereiken, als ze zich tot liefde vormen. Ze kunnen deze onbegrijpelijke genade nog tijdens hun gang over de aarde in ontvangst nemen door het horen van de klinkende woorden in het hart. Zich voortdurend de goddelijke wil tot richtsnoer maken en er steeds naar streven om dichter bij Hem te komen, laat het hart tot liefde worden. Want de liefhebbende mens kan niet anders dan liefde geven, dus geeft God hem ook Zichzelf in het woord.

En als het mensenkind in staat is om de goddelijke stem in het hart te horen klinken, heeft de vereniging met God plaatsgevonden en het kan dan eeuwig niet meer verstoord worden. Want wat God met Zijn liefde gegrepen heeft, laat Hij eeuwig niet meer los en daarom kan de mens nu niet anders dan zich met zijn leven inzetten voor zijn goddelijke Heer en Heiland, voor Zijn naam en Zijn leer. Hij zal Hem voor de hele wereld belijden en voor deze wereld getuigenis afleggen van de goddelijke kracht, want deze stroomt zo duidelijk op zo’n mens over, dat hij de wereld de kracht en sterkte van het juiste geloof bewijzen kan, die hij nu verdedigt tegenover de mensen, die hem naar het leven staan. Want hij vreest de lichamelijke dood niet, omdat hij immers het eeuwige leven gevonden heeft door de vereniging met de Heer.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het klinkende woord is het bewijs

B.D. 1832 from 26. februari 1941, taken from Book No. 27

Het zekerste bewijs van de vereniging met God is het klinkende woord. Het is als hemelse muziek, die in het hart klinkt. Het is een onvergelijkbaar aangename toestand, die in de mens zaligheid teweegbrengt en het is het gevoel van de zoetste saamhorigheid, want de mens voelt de nabijheid van de Heer. En niets op aarde weegt tegen deze gelukkig makende toestand op. Niets anders kan zo’n zaligheid schenken dan de nabijheid van de goddelijke Heer en Heiland.

En toch staan maar weinig mensen in zo’n graad van liefde, dat ze het klinkende woord waardig zijn. God Zelf biedt de mensen op aarde het heerlijkste aan, maar slechts weinigen begeren dit kostbare geschenk, dat het leven op aarde tot een paradijs kan maken. Maar weinigen geven hun hart geheel aan de Heiland en verlangen naar niets meer van deze wereld. Maar weinigen gaan in de liefde voor de naaste op en delen alles wat ze zelf bezitten met hem. Weinigen geven alles weg om weer alles te kunnen ontvangen.

Hoe bereidwilliger het mensenkind is en hoe minder het aan het goddelijke werkzaam zijn tegenstand biedt, des te eerder zal het de stem van God in zich kunnen horen, want er moet aan de fijnste geestelijke roerselen aandacht geschonken worden en het hart moet met de volste tederheid naar God verlangen. De mens moet op aarde alleen daar maar naar streven, want als hij dit bereikt heeft, blijft hij gevrijwaard van alle verleidingen van het kwaad. Hij verlangt niets meer van het leven dan enkel de goddelijke liefde, die zich hoorbaar uit. Alle verlangens zwijgen als de Heer Zelf in het hart van de mens spreekt en dan onderwijst Hij het mensenkind en als deze Zijn stem hoort, verstomt elke twijfel.

Maar zo’n verbinding is ook alleen maar in het diepste geloof tot stand te brengen, want als de mens niet gelooft, dat bij God niets onmogelijk is, zal hij ook niet zo onvermoeibaar in zijn binnenste luisteren om de goddelijke stem te horen. En ofschoon de mensen de kennis daarover gegeven werd, is hun geloof te gering om alles in het werk te stellen om te bewijzen zo’n geschenk waardig te zijn.

Het klinkende woord levert de mens onnoemelijke zegen op, want hij gaat daardoor merkbaar opwaarts. Met het horen van het woord ontvangt de mens onvoorstelbare kracht en genade en de innige verbinding levert hem onnoemelijk geestelijk voordeel op, want al op aarde met de Heer verbonden te zijn, vereist een rijpheidsgraad, die de mens bij zijn heengaan van deze aarde een binnengaan in de lichtsferen oplevert, waarin hij God van aangezicht tot aangezicht mag zien.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Drievoudige in ontvangstneming van het goddelijke woord

B.D. 1833 from 27. februari 1941, taken from Book No. 27

Het is een belangrijk moment, waarop de mens zich van de eeuwigheid en de onvergankelijk bewust wordt, want nu is zijn worstelen op aarde niet meer doelloos, omdat hij beseft dat er een verklaring voor is. En nu zal hij zich ook niet meer tegen zijn lot verzetten. Hij zal het in overeenstemming brengen met de wijsheid en liefde van God en zich zodoende berustend aan de goddelijke wil onderwerpen.

De leiding van God wordt steeds duidelijker zichtbaar voor hem en hiermee wordt zijn vertrouwen in God kinderlijk en onwrikbaar. En van dit moment af aan leeft hij zijn leven bewust. Dat wil zeggen dat hij zich inspant om elke gebeurtenis zo op zich in te laten werken, dat het nuttig is voor de ziel. En hij zoekt in het goddelijke woord kracht om weerstand te bieden tegen de vijandigheid van de macht, die tegen God ingesteld is. Dat woord wordt hem nu door de liefde van de hemelse Vader ook gegeven.

Want zonder het woord van God is de mens niet in staat, ofschoon hij wel het besef heeft, om alles wat tegenstand biedt, te overwinnen. Het woord van God verschaft hem de genade, die absoluut noodzakelijk is om dat te bereiken, wat het doel van het aardse leven is. Het woord van God maakt de mens bekend, hoe zijn levenswandel moet zijn om de goddelijke genade deelachtig te kunnen worden. Het ene moet dus in ontvangst genomen worden, zodat de mens bidt. Dat wil zeggen dat hij met God in verbinding treedt om te vragen om de goddelijke genade, want ze kan hem niet zonder dat hij erom bidt, toegestuurd worden.

Maar het woord van God moet hem hier eerst kennis over geven. Hij moet God tot zich laten spreken, maar het staat hem volledig vrij, hoe en waar hij het goddelijke woord in ontvangst neemt. Hij kan dat doen via de weg van de systematische godsdienst, dat wil zeggen dat hij door mensen, die zichzelf aan God ten dienste aanbieden, onderwezen kan worden over de goddelijke wil. Hij kan het woord van God ook door de heilige schrift in ontvangst nemen, als hij God om opheldering vraagt over dat, wat hem onbegrijpelijk voorkomt. Maar hij kan het woord van God ook direct van Hem in ontvangst nemen, als hij zich via de gedachten laat onderwijzen door dienaren van God in het hiernamaals. En dit gebeurt door een geestelijk verdiepen en een zich verbinden met God.

Als de mens vaak probeert om met de eeuwige Godheid in verbinding te treden, doordat hij alle vragen aan deze Godheid stelt in het kinderlijke vertrouwen, dat ze hem beantwoord worden, dan wordt hij op de wonderbaarlijkste en uitvoerigste manier via de gedachten onderwezen. En het in ontvangst nemen van het woord van God in deze vorm is waarlijk het beste, want dan leeft het woord in de mens. Het dringt het hart binnen en het gaat niet als holle klank aan het oor van de mens voorbij. Want wie opheldering wil krijgen van God Zelf is er ernstig mee bezig. En hij zal grondig nadenken over elk antwoord en het dan als geestelijk eigendom behouden en nu ook doorstroomd worden met kracht en genade om zijn aardse leven zo te kunnen leven, zoals het Gods wil is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het navolgen van Jezus

B.D. 1834 from 27. februari 1941, taken from Book No. 27

Er is maar één weg die naar het eeuwige leven en naar de vereniging met God leidt en dat is de weg via Jezus Christus. En degene die Christus afwijst, zal nooit door de poort van de hemel de eeuwige gelukzaligheid binnen kunnen gaan.

De mens moet dezelfde weg gaan, die Jezus op aarde ging. De weg van liefde en leed, want alleen door de liefde kan hij zich verlossen en door het lijden de zondenschuld verminderen. En om dit te kunnen, moet hem de door de kruisdood van Jezus verworven genade gegeven worden, die hij weer alleen maar ontvangen kan, wanneer hij Jezus Christus als Verlosser en als de Zoon van God erkent. Hij moet geloven in de goddelijke Verlosser. Hij moet geloven dat God Zelf Hem naar de aarde gezonden heeft om nu in de hele volheid intrek in Hem te kunnen nemen. Hij moet geloven dat de goddelijke liefde zelf tot de mensen afgedaald is en hij bewijst pas dan het geloof in God, wanneer hij het verlossingswerk als een daad van de grootste liefde voor de mensen erkent en hij deel zou willen hebben aan de zegen van het verlossingswerk.

Jezus zegt: “Niemand komt tot de Vader dan door Mij”. Jezus spreekt deze woorden niet als mens, maar deze woorden moeten geestelijk begrepen worden. Hijzelf was pure liefde en zodoende moet de mens zich tot liefde vormen om met de Vader, Die de liefde Zelf is, verenigd te worden. Maar als de mens in de liefde staat, zal hij ook inzien dat Jezus Christus ook de belichaming van de eeuwige Godheid is. Hij zal niet meer in staat zijn om Christus van God te scheiden en zodoende zal de liefde de enige weg zijn om tot God te geraken. Maar als de mens Christus niet erkent, kan hij nooit juiste gedachten hierover hebben. En ofschoon hij ook positief staat ten opzichte van God, is het geen diep geloof, als dat geloof God en Christus van elkaar scheidt. Hij heeft een verkeerd idee van de eeuwige Godheid.

De Christelijke leer schrijft als belangrijkste deze beide geboden voor: Je moet God liefhebben boven alles en je naasten als jezelf. Om deze geboden te kunnen vervullen, moet hij zelf liefde zijn en dus moet hij dezelfde weg gaan als Jezus op aarde ging. Hij moet op al zijn levenswegen liefde uitdelen en omdat God de liefde Zelf is, komt hij met elk werk van liefde de eeuwige Godheid naderbij. Zodoende verenigt hij zich met Haar en dan vindt plaats, wat Jezus tot de volgende woorden bracht: “De Vader en Ik zijn één”. Hij verenigde Zich door Zijn enorme liefde eveneens met God, zodat Hij met het volste recht deze woorden uit kon spreken, want Zijn wezen was volledig doordrongen van de goddelijke geest. Dus was de Vader, de eeuwige Godheid, in de Zoon, in Degene Die van Hem afkomstig was en ze konden eeuwig niet meer van elkaar gescheiden worden.

En dit samensmelten met de oorspronkelijke kracht zal steeds het gevolg van de innige liefde voor God en voor de mensen zijn, dus is de liefde de weg die naar God leidt. Het verlossingswerk was het grootste werk van liefde van een mens voor de totale mensheid. Wie dit niet erkent, moet van elke liefde gespeend zijn, omdat hij anders het verband heel duidelijk zou herkennen en elke twijfel over de goddelijkheid van Jezus zou verdwijnen. Maar zonder liefde zal de weg naar de hoogte nooit afgelegd kunnen worden. Want de mens volgt Jezus dan niet na. Hij behoort niet tot degenen, die door Zijn dood aan het kruis verlost worden en bijgevolg is hij voor eeuwigheden verloren.

Amen

Vertaald door Peter Schelling