Word of God

1428 - 2507

Verantwoordelijk voor de uitgave:

Hans-Willi Schmitz
St. Bernardinstr. 47
47608 Geldern-Kapellen
Germany

New Revelation recieved by Bertha Dudde

Proclamations No. 1428 - 2507

Please take special notice of the fact that God’s Words addressed to us are non-denominational.

The contents of this publication by no means intends to attract members of any Christian religious affiliation nor to recruit members into any other religious affiliation.

Its sole purpose is to make the present-day Word of God accessible to all people.

Between 1937 and 1965 Bertha Dudde was permitted to receive and record 9030 individual proclamations on a daily basis.

The publication of the proclamations was made possible due to the active support of the many friends of God’s New Revelation.

May this Word of God become a blessing to many people. (Also see B.D. No. 4015)

Distribution of the proclamations is very much desired. Only complete and unaltered proclamations must be passed on. (Also see B.D. No 8899)

‘He that hath My commandments, and keepeth them, he it is that loveth Me .... and I will love him, and will manifest Myself to him ....’ John 14, 21

The Publishers, Hans-Willi Schmitz and Wilhelm Wegers

http://en.bertha-dudde.org/

Autobiography of Bertha Dudde

At the request of many friends Bertha Dudde wrote the following biography in 1953:

I have been writing messages received through the inner Word since June 15, 1937. In answer to the many requests of my friends I will give you a picture of my earthly life, a short explanation of what I received spiritually, and my own feelings about all this.

I was born April 1, 1891, the second oldest daughter of an artist of Liegnitz in Silesia, today's Poland. I had a normally peaceful childhood, with six sisters in our parent’s home. I learned the cares of life at an early age. The desire to make money to help my parents made me learn the trade of a seamstress. As the financial needs of my parents continued, so did the burden, and in this way I made myself useful.

My parents belonged to different denominations. Father was a Protestant - Mother a Catholic. We children were brought up in the Catholic faith but never experienced pressure or force to follow the practices of the church so that each child in later years was able to pursue their own chosen course.

I myself was religious but could not accept the doctrine of the Catholic system although I respected the church. I could not represent something on the outside that my inner conscience had not accepted. So I did not continue to attend church, heard little preaching and had no knowledge of the Bible. I did not read any religious books or scientific literature and did not join any other group or religious sect.

Anyone knowing the Catholic teaching knows what a conscious struggle one finds himself in when he wants to release himself from it. I was not spared from this either. But the question as to what is the Truth and where it is to be found, remained.

Often when I prayed the Lord's Prayer I would beseech the Lord to allow me to find His kingdom. This prayer was answered in June 15, 1937, as I prayed quietly and waited for the inner voice. In this attitude I persisted often, for a wonderful peace came over me and thoughts which came to my heart, not my head, gave me comfort and strength.

Still I did not know that these thoughts were given to me until, in a strange dream I experienced something which later proved to be the Truth and caused me to write down these thoughts.

So on a certain day as I listened inwardly a stream of words came to me, which I wrote down. This was the first message I wrote which started like this: "In the beginning was the Word, 'a Te-Deum' to the Creator of Heaven and Earth."

Then came doubt, …. did you write this by yourself? In short, I have wrestled, prayed and gone through many struggles, but again and again the words came to me like a stream, a wisdom, which made me tremble. Then God Himself took away my doubts. He answered me and I acknowledged Him as our Father, in His Word. My faith grew, doubt diminished, and I received and wrote daily.

The contents of the writings were beyond my understanding. Phrases, which I had never heard of or read about, strange and scientific expressions and references continually came to me. Then came unheard of expressions of the Heavenly Father's Love giving refuge and providing enlightenment to all the questions of life.

The Words came to me in the following manner: After sincere prayer and a short period of composure I listened inwardly. Thoughts then followed coming to my mind, clearly, distinctly, and the words flowed smoothly always three or four, one after another, like writing a radio announcement or a weather report, slowly so that I could easily keep pace, writing line after line.

Now I write the words in shorthand as a dictation without having any constructive or intellectual part in it. I am in no way in a 'trance', nor do I even form the sentences, but it comes to me one word at a time, neither do I understand the context while I am writing the words down.

After days, sometimes weeks, I transcribe the shorthand writings into longhand without changing or correcting a syllable. Each dictation takes about half an hour. I must stress that this could not happen forcibly or in a state of ecstasy. It all takes place simply and consciously, without any excitement or influence of my own will. I can interrupt myself at any time and finish the sentence after hours or days without reading the previous writing the dictated words continue again.

My will is under no compulsion, all that I desire is to serve God and do what His will wants me to do.

I can truthfully say that I was led into this Truth, and these concepts were, in every respect, foreign to me. It was only after years that I found confirmation of what I received when I came to know the writings of Jacob Lorber. No one can imagine my joy when I discovered the literature of Jacob Lorber; ‘The Great Gospel of John’ and ‘The Youth of Christ’. Then I understood that other people were also given the Word of the Lord, that God had spoken to His children at all times and that God will continue to do this in His endless love and mercy.

I found in Lorber's writings the same as was given to me. I often could not understand the Word that came to me, but in His love the Heavenly Father gave me the explanation. How wonderful are the innumerable manifestations in which the Father displays His exceedingly great goodness.

It became clear to me that my limited education due to lack of money, and my lack of time to read good books or visit performances, became my advantage. I was now able to concentrate on my work from early morning to late at night, and each day I received that precious spiritual Word without knowing for whom I received it.

It is because of my ignorance of the Bible and the Catholic doctrine that I accepted the Word from above without resistance. In my experience, an earnest Catholic or Protestant whose knowledge is rooted in dogmatic theories is too much bound to dogma to accept and embrace divine revelations without resistance.

Still, there are scientists at several faculties who earnestly discuss these divine teachings with increasing interest. Their interest not only concerns the irrefutable explanation of the origin of matter and the possibility of its dissolution, but also the principle of the wrong teachings of different religions, systems and confessions. In the messages I received, these errors are recorded and everyone is urged to give instructions concerning these doctrinal errors whenever there is an opportunity. But everyone is free to take the Lord's Word to heart or not. But whoever understands the spirit in the Father's Word and does not act accordingly increases the distance between himself and the Father even more. When he does not follow the warning Words of love he puts himself inevitably under the law. He will also, in the same measure, lack in grace by disregarding God's commandment of love.

In God's grace people are led anew to the Gospel, which emphatically points out the purpose of man's being. For the merciful love of God seeks to save all who still can be saved before the turning point comes. And it will come. The end-time which seers and prophets have proclaimed is now here. According to the revelations given to me, the Lord does not differentiate between His children. ‘Come ye all to Me’ sounds His call and blessed is he who hears His call and follows Him. God loves His children. He wants to make them all happy, even when they do not want to know Him.

Recorded November 22, 1953

Bertha Dudde

Bertha Dudde was permitted to leave her earthly shell on September 18, 1965 to return to the Father’s heavenly house.

Benutten van geestelijke stromingen – Herhalingen

B.D. 1428 from 20. mei 1940, taken from Book No. 23

Het zijn betrekkelijk grote moeilijkheden, waaronder een verbinding van het hiernamaals naar de aarde tot stand komt, als het ontvangende deel de geestelijke stromingen, die een gemakkelijke communicatie bevorderen, niet benut.

Onwelwillend zijn de stromingen dan, wanneer alle geestelijke krachten zich in overgrote liefde naar God toewenden en kracht uit God ontvangen. Wanneer de verbinding met het volmaaktste Wezen plaatsvindt en dus niets onvolmaakts de in het licht staande wezens mag naderen, omdat de krachtschenking uit God al het onvolmaakte uit zou wissen door de onvoorstelbare lichtintensiteit.

Het gebeuren van de overdracht van de goddelijke kracht op de onvolmaakte wezens vereist echter een omhulsel van het lichtwezen, want het is het geestelijk onrijpe in de mens, dat onderwezen wordt en dit kan niet zonder gevaar het stralende licht van de geestelijke onderwijzer verdragen. Maar elk onderwijzend wezen in het hiernamaals staat in het licht. In het hiernamaals wordt de taak van leraar niet aan onvolmaakte wezens gegeven.

Als dus nu de goddelijke lichtdragers het mensenkind onderwijzen, moeten ze hem omhuld naderen. Maar het ontvangen van goddelijke kracht laat het lichtwezen in de hoogste lichtintensiteit stralen. En het licht doordringt elk omhulsel. Bijgevolg moeten de wezens zich ver van het aan aarde gebonden wezen verwijderen. Het begrip ‘ver’ moet niet als een ruimtelijke verwijdering begrepen worden, maar de afstand moet vergroot worden. De geestelijke kracht, die het mensenkind toegestuurd wordt, moet verminderd worden. En dit komt nu in een moeilijke ontvangst van de boodschappen tot uiting, wat nog moeilijker wordt, als de ontvangende mens er niet met alle zinnen naar verlangt.

Maar omgekeerd kunnen de lichtwezens buitengewoon succesvol werken, als ze hun verwijdering mogen verminderen. Een kind, dat hongerig is naar ontvangst, kan in zekere zin dichter bij het licht staan. Het verlangen naar het licht laat een sterkere lichtintensiteit onschadelijk zijn en als de lichtdrager weer een overeenkomstig omhulsel heeft omgedaan, kan hij zich gemakkelijker met het geestelijke in de mens in verbinding stellen en dit wordt merkbaar door een ongehinderde ontvangst van het goddelijke woord.

En zo is de kracht uit God in staat om in verschillende sterkten te werken. Er zijn altijd bepaalde stromingen, die vaak herkenbaar zijn aan een sterkere wil om te ontvangen en het moeiteloos opnemen, waarop gelet moet worden. Maar om nu ook de goddelijke genade in stromen vol licht waardig te worden, moet de mens zijn gehele wil aanwenden om zich te veredelen. Hij moet alles mijden, wat de geest zou kunnen hinderen bij de vlucht omhoog. Hij moet zonder bedenkingen de aarde ontvluchten en zo de kracht uit God in versterkte mate in ontvangst kunnen nemen.

Nu probeert de goddelijke liefde het geestelijke naar de hoogte te leiden en daarom zijn de lichtdragers erop bedacht om de mensen zonder ophouden licht en kracht te geven, opdat het ontvangende mensenkind niet ontmoedigd wordt door een vergeefs ingespannen luisteren naar het woord uit de hoogte. Daarom zijn de wezens in het hiernamaals, die gedienstig zijn en bereidwillig om lief te hebben, aangewezen om de boodschappen te herhalen. Deze wezens kunnen slechts dat, wat hun opdracht is, overbrengen. Ze kunnen dus niet eigenmachtig iets aan de mensen geven, wat tegen de wil van de lichtdragers, dus tegen de goddelijke wil, zou zijn.

En zulke herhalingen worden dan steeds aangeboden, wanneer de goddelijke liefdesgeest zich verenigt met Zijn wezen. Tenzij de wil om te ontvangen of het verlangen naar zendingen van boven niet buitengewoon groot is. Maar een in de diepste liefde staand mensenkind, wiens hart naar goddelijke gaven verlangt, wordt in de lichtkring opgenomen, maar hij wordt tegen de buitengewone lichtintensiteit, die hem schade zou berokkenen, liefdevol beschermd.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wil tot verlossing – Kwellen van de onderwereld

B.D. 1429 from 21. mei 1940, taken from Book No. 23

De wil tot geestelijke verlossing is de drijfkracht achter een geordende levenswandel volgens de wil van God, want de mens, die zijn onvrije toestand beseft en ernaar verlangt om daarvan vrij te worden, zal ook besluiten om tegenstand te bieden aan de macht, die hem geboeid houdt. Hij doet nu bewust dat, wat niet overeenstemt met de wil van deze macht en hij zal omgekeerd weer in een dienende verhouding tot God treden. Er is een heel onmiskenbare helderheid in zijn denken, want de wil tot geestelijke verlossing trekt geestelijke krachten aan, die het denken van de mens nu zuiveren en hem kan zodoende de weg naar het vrij worden duidelijk gewezen worden.

Daarentegen zullen alle hulpkrachten van de boze macht zich eveneens inzetten om aan dit streven naar de hoogte een einde te maken. En ze zullen zich daartoe van alle middelen bedienen, want alles, wat zich aan hen ontrukt, betekent voor hen een verkleining, een afnemen van hun macht. Dus al het geestelijke, dat zich aan hen ontrukken wil, wordt nu lastiggevallen door wezens van de onderwereld. En deze verdrukking veroorzaakt een gevoel van angst, twijfel en innerlijke nood.

De slechte krachten beogen daarmee, dat de mens zich ter verheffing uit zijn bedrukte toestand door wereldse gedachten en vervulling van wereldse verlangens een compensatie verschaffen zal. En dan heeft de vijand vrij spel, want hij boeit de ziel van de mens nu opnieuw en het loskomen van zijn macht wordt steeds moeilijker. Stuurt het mensenkind in zo’n nood echter zijn gedachten naar boven met de vast wil om de strijd tegen deze macht voort te zetten, dan is het resultaat overeenkomstig groter, want de wil van de mens wordt gewaardeerd en hem wordt van goede geestelijke zijde kracht en goddelijke genade gegeven.

Het geestelijke keerpunt in het aardse leven van de mens is steeds het moment van het diepste contact met God. Want dit is tegelijkertijd ook het moment, waar de goede geestelijke kracht in actie komt. Van dat moment af aan strijdt de mens niet meer alleen tegen zijn aartsvijand, maar hij heeft de grootste steun te verwachten, als zijn wil zich naar God toegewend heeft.

Maar de mens moet steeds weer met de vijandelijkheden van de tegenstander rekening houden, die hem hindernissen van allerlei soort in de weg zal leggen om zijn weg omhoog te belemmeren of te bemoeilijken. En deze onmiskenbare invloed van de slechte kracht mag de wil van de mens om zich te bevrijden niet verzwakken. Hij heeft het tegengif bij de hand, het innige gebed tot God om kracht en genade. Want de Vader in de hemel verhoort zo’n gebed, omdat de liefde voor Hem en de wil tot vereniging met Hem het gebed naar Hem op laat stijgen, want als het kind naar de Vader verlangt, kan hij elke hulp verwachten.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Christus pleitbezorger – Vergeving van zonden – Aanvaarden van het verlossingswerk

B.D. 1430 from 22. mei 1940, taken from Book No. 23

Belijd uw schuld aan de hemelse Vader, opdat Hij u daarvan bevrijdt. Er is geen wet, die de liefde van God in twijfel zou kunnen trekken. Er is niets, wat door de mens niet te vervullen zou zijn, van wat God van hem verlangt. Als schuld u dus bedrukt en u hiervan bevrijd zou willen worden, hoeft u alleen maar uw gehele wil op de Vader te richten en zichzelf aan Hem en Zijn genade aan te bevelen. En Hij zal alle schuld van u afnemen, als het uw diepgevoelde wens is om daarvan bevrijd te worden. Want u hebt een machtige pleitbezorger bij God, Jezus Christus, Die immers uit liefde voor u uw zondenschuld op Zich nam en daarvoor gestorven is.

U hoeft alleen maar te vragen om Zijn liefde en Zijn steun, u dus bewust in de kring van degenen, voor wie de Heiland gestorven is, te plaatsen en u zult deelachtig worden aan de genaden van het verlossingswerk. U zult dankzij de wil van Jezus vrij worden van elke schuld. Alleen moet uw wil actief geworden zijn. U moet zelf de zonde als een last ervaren en wensen van haar bevrijd te worden. U moet de zonde verafschuwen en de wens tot bevrijding moet zo sterk in u zijn, dat u juist een beroep doet op de goddelijke liefde en genade van de Heiland en u zich laat bevrijden van elke schuld.

Deze wil is een aanvaarden van, een erkennen van het verlossingswerk. U gelooft dan in Jezus Christus, de Verlosser van de wereld. U wendt zich tot Hem en keert zich af van de veroorzaker van de zonde. U herkent dus het onrecht, dat u gedaan hebt. En het schuldig voelen, laat u deemoedig worden. Het laat u smeken om erbarming. U brengt de verbinding met de hemelse Vader tot stand in het besef, dat u tegen Hem gezondigd hebt. Dat u geen acht geslagen hebt op Zijn geboden en deze dus ook niet vervuld hebt.

U ervaart dit als onrecht. U bent niet meer arrogant of u van uw waarde bewust, maar deemoedig smeekt u de Vader om Zijn genade en barmhartigheid. En Hij verhoort uw gebed ter wille van Zijn Zoon. Hij neemt het zoenoffer aan, dat Jezus door Zijn dood aan het kruis voor u en uw zonde aangeboden heeft. En zo heeft Hij u verlost van alle zonden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Dienen of strijden

B.D. 1431 from 22. mei 1940, taken from Book No. 23

Wees gehoorzame dienaren van de Heer en daag de goddelijke rechtvaardigheid niet uit. Want als jullie de Heer verdriet doen, doordat jullie je verzetten tegen Zijn wil, moet Hij jullie op een andere manier tot dienen dwingen. Hij moet jullie ten deel laten vallen, wat overeenkomt met het niet in acht nemen van Zijn wil. Hij moet jullie laten strijden, waar jullie oorspronkelijk alleen maar hadden moeten dienen. Strijd is iets bruuts, iets slopends, terwijl dienen de toestand van de diepste toegenegenheid is. Als jullie je dus aan het dienen onttrekken, zullen jullie moeten strijden en er zal jullie zo menigmaal pijn ten deel vallen, die jullie door jullie wil om te dienen af kunnen wenden.

En de mensheid dient elkaar niet meer en daarom zijn ze met elkaar in strijd. Ze weigeren de goddelijke Heer te gehoorzamen en daarom is strijd hun lot. En als ze niet proberen om door dienen deze toestand op te heffen, zal de strijd tijden duren, want God is rechtvaardig en deze rechtvaardigheid moet jullie weer tot troost zijn en de belofte, dat elke toestand van lijden tot een einde komt, als het wezen zowel op aarde, alsook in het hiernamaals bereid is om te dienen. Dan moet ook de strijd, het lijden, eindigen.

En daarom moeten alle mensen het leed van de medemensen helpen dragen en dus dienen. En elke strijd zal ten einde komen, want God laat Zijn schepselen, van wie de harten in staat zijn om lief te hebben en die altijd bereid zijn om te helpen, niet door strijd te gronde gaan.

Dienen betekent dus gehoorzaam zijn aan de goddelijke wil. Dienen betekent ook een gebieder boven zich erkennen en de mens heeft genoeg te doen als hij aan de goddelijke wil voldoen wil. Maar hij zal dan ook bevrijd zijn van de strijd. Al het moeilijke zal hem slechts zo veel raken, als nodig is voor de verdere ontwikkeling van de ziel. Een mensenkind, wiens wil het is om de goddelijke Heer te dienen, dus gehoorzaam te zijn aan alles, wat de Heer van hem eist, zal volgens de goddelijke gerechtigheid bedacht worden.

Gods liefde is eindeloos en Hij wil dat Zijn schepselen in staat zullen zijn om deze liefde op te nemen. Daarom moeten ze eerst Degene, Die hen deze liefde wil doen toekomen, gehoorzamen. En als ze tegenstand bieden aan het liefdevolste Wezen en daardoor hun ongehoorzaamheid laten blijken, moet lijden en strijd het menselijke hart van tevoren zo vormen, dat het vurig naar de liefde van God verlangt en daarom gewillig leert gehoorzamen. Dat wil zeggen altijd voldoet aan de goddelijke wil

Amen

Vertaald door Peter Schelling

God willen dienen – Mooie opdracht

B.D. 1432 from 23. mei 1940, taken from Book No. 23

Het is een onvergelijkbaar mooie opdracht, die de mens zichzelf oplegt, als hij God wil dienen. Hij verklaart zich bereid tot de ontvangst van een buitengewone genade, die God verleent aan iedereen, die zich aan Hem ten dienste aanbiedt.

Hij heeft buitengewone kracht voor zijn werkzaam zijn op aarde nodig. Hij moet alle weerstanden overwinnen. Hij moet zich staande houden tegen alle oppositionele meningen. Hij moet verstandelijk alles kunnen weerleggen en dus zijn verstand ontwikkelen om op te kunnen komen voor dat, wat zijn hart als waarheid opgenomen heeft en nu doorgeven wil. Hij moet een grote liefde voor zijn medemensen bezitten om hen helpend bij te kunnen staan in de nood van hun ziel. Bovendien moet hij zijn aardse leven uitsluitend aan geestelijk werk wijden, zodra de gedachte om de zielen te helpen in hem tot leven is gekomen. Dit alles vereist grote kracht, die hem echter ook door God gegeven wordt.

Een helder, goed geleide drager van gedachten moet tegenstand bieden aan de verwarde geestelijke staat van de mensen en deze moet beginnen om de gedachtegang van de medemensen te veranderen en zo het voorbereidende werk verrichten, die de wezens in het hiernamaals hun arbeid makkelijker maakt om nu geestelijk op de mensen in te kunnen werken. De deur van het hart moet een beetje geopend worden, zodat de dragers van licht en wijsheid ingang vinden en nu van hun kant werkzaam kunnen zijn. En als de mens nu de gaven van boven goed gebruikt, wordt hem hierdoor grote kracht gegeven en hij kan zijn aardse taak makkelijk en zonder moeite aan.

En de mens verlost zich volledig uit de geestelijke nacht. Hij zal in staat zijn helder en scherpzinnig te denken. Hij zal tegenstand bieden aan alle tegenwerpingen, die hem van onwetende zijde toegeworpen worden, want hij zal altijd de dwalende mens herkennen, van wie de gedachtegang nog niet goed geleid kon worden, omdat zijn wezen en zijn wil elk waarheidsgetrouw onderricht afwees.

Het is begrijpelijk, dat elke geestelijke richting, die de goddelijke invloed ontbeert, verkeerd moet zijn. Want als de wezens, die kennis hebben, niet werkzaam kunnen zijn, is de weg vrij voor de dwalende geestelijke wezens, die het denken van de mens op een verkeerd spoor zetten. En het gevolg daarvan is, dat het hen aan elke kennis ontbreekt en dat ze er ook geen enkel verlangen naar hebben en het hun daarom ook niet geboden kan worden.

Als nu de wetende mens zich om zulke zielen bekommert en probeert hun denken naar bepaalde vraagstukken te sturen, die dan hun interesse opwekken, dan opent in zekere zin de wetende mens het deurtje van de hartkamer en een lichtstraal dringt door dit deurtje binnen in wat voorheen duisternis was. Deze lichtstraal kan een grote verandering teweegbrengen. Degene, die tot dusver dwaalde, kan de weldaad van het licht gewaarworden en het verlangen ernaar kan groter worden, dat dan altijd van boven voor hem vervuld wordt, zodat zijn gedachten nu geordend zijn en hij plotseling ook in staat is te herkennen, wat de waarheid is. Hij heeft nu van zijn kant de verbinding met de geestelijke wereld tot stand gebracht.

De mens, die zich bereidwillig ten dienste aan de Heer aanbood, heeft de taak ten opzichte van een dwalende ziel vervuld tot zegen van hem en de medemens.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het wezenlijke in de vaste vorm – Materie

B.D. 1433 from 23. mei 1940, taken from Book No. 23

Het essentieel wezenlijke in de schepping van God te herkennen, vereist een bepaalde kennis, want zonder deze kennis ziet de mens enkel de zogenaamde dode materie, maar niet het wezenlijke, dat deze materie in zich bergt. De schepping van God is überhaupt pas zichtbaar voor de mensen, als ze iets wezenlijks in zich bergt. Dus dat, wat voor de mens als materie zichtbaar is, is op geen enkele manier dood.

Alles leeft, ook de op zich levenloos lijkende vaste vorm. Alleen bevindt het daarin verborgene geestelijke zich nog in de laagste graad van rijpheid, dus tot een inactiviteit veroordeeld, zoals elk laag staand wezen inactief zal zijn en juist de verhoogde activiteit van een wezen of wat voor schepping dan ook verraadt een hogere staat van rijpheid. De uiterlijke vorm omsluit dus niets levenloos, maar een wezen, dat in zekere zin gedwongen inactief blijft, dat dus levenloos lijkt, omdat ze door haar lage graad van rijpheid nog niet tot gelukbrengende werkzaamheid toegelaten is.

Want actief zijn geeft een gelukkig makende toestand. Het vereist dus een zekere rijpheidsgraad. Hoe eerder nu het geestelijke in de vaste vorm gelegenheid gegeven wordt tot dienen, dus hem één of andere taak gegeven wordt, die een ander wezen tot voordeel strekt, des te eerder vervult het zijn bestemming en kan het nu zijn vaste vorm ontvluchten. En elke nieuwe uiterlijke vorm zal voor het wezen een iets lichtere dwangtoestand betekenen.

De ontwikkeling binnen de planten- en dierenwereld gaat echter aanzienlijk sneller voorwaarts dan die in de vaste vorm. Want om het geestelijke uit de vaste vorm te bevrijden, behoort telkens het gewelddadig kleiner maken, die nu of door de wil van God, dat wil zeggen op een natuurlijke manier, of door mensenhand gebeurt. Het eerste is planmatig in de diepste wijsheid besloten, zodat het geestelijke in deze vorm uitgerijpt is en dus vrij moet komen. Dit geschiedt door natuurrampen, die scheppingen van onnoemelijk lange levensduur binnen korte tijd volledig omvormen, zodat door vernietigingen hetgeen vroeger in de vast vorm gebonden was, vrijkomt.

In andere gevallen dragen de mensen er zelf aan bij om hetgeen gebonden is uit de vaste vorm te bevrijden, doordat ze bestaand materiaal om willen vormen en het voor dit doel kleiner maken, oplossen of het op een andere manier weer samenvoegen. Elk vernietigingswerk, waar weer een bepaald doel aan ten grondslag ligt, wat dus voor andere scheppingswerken voordeel betekent, heeft eveneens voor het wezen een gelegenheid tot dienen tot gevolg en is dus door God gewild. Dit veronderstelt, dat alles, wat nu door mensenhand ontstaat met Zijn goddelijke wil overeenstemt, dat wil zeggen dat er geen lage motieven aan ten grondslag liggen, zoals bijvoorbeeld een bij de naaste aangebrachte schade of alles, wat nadelig is voor mensen of voor de schepping.

Het vaker omvormen van dat, wat geestelijks in zich bergt, is alleen maar een grote zegen voor het wezen en wordt dankbaar door hem verwelkomd, als de nieuwe uiterlijk vorm één of ander nuttig doel dient. De vorm en dus ook het geestelijke in deze vorm dient nu en ook dit dienen levert hem weer een nieuwe vorm op en dat zo door, tot de vorm om het wezen steeds minder belastend wordt en de omvormingen steeds sneller optreden.

Deze ontwikkelingsgang van al het wezenlijke is voor de mensen vaak niet herkenbaar en er wordt daarom veel te weinig acht op geslagen. Maar als de mens zich de vele voorwerpen voorstelt, die de bestemming hebben om hem te dienen, wanneer hij er nu aan denkt, dat al deze voorwerpen geestelijk leven in zich dragen, wanneer hij zich tenslotte voorstelt, dat hij zelf deze gevangenschap al doorleefd heeft en eveneens eindeloos lange tijden de kwellingen en het gebonden zijn moest verdragen, dan zal hij elk scheppingswerk alleen maar met die gedachten bekijken. Maar hij zal ook meer aandacht aan zijn aardse leven schenken en dus ook de verantwoordelijkheid herkennen, die hij ten opzichte van zijn ziel draagt. Hij zal het geestelijke in de vaste vorm zoveel mogelijk de vrijheid bezorgen en zich ook inspannen om steeds God en zijn medemensen te dienen om zichzelf door dienen uit de laatste vorm te verlossen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

“En de wereld zal verlost zijn van alle zonden”

B.D. 1434 from 24. mei 1940, taken from Book No. 23

En de wereld zal verlost zijn van alle zonden. Zo heeft de Heer eens tot de mensen gesproken. Hij heeft de Verlosser verkondigd. Hij heeft de mensen de verlossing van alle schuld beloofd. En Jezus Christus heeft deze belofte vervuld door Zijn lijden en sterven aan het kruis. Maar hoe staat de wereld, dat wil zeggen de mensen zelf, tegenover deze verlossing? De Heer heeft alles gedaan om deze belofte te vervullen. Maar wat moet de mens doen om aan de goddelijke belofte deelachtig te kunnen worden?

Hij moet eerst de wil hebben om zich te laten verlossen. Hij moet dus door het erkennen van Christus als de Zoon van God en de Verlosser van de wereld tot diegenen willen behoren, die verlost worden door Zijn dood aan het kruis. Hij moet bereid zijn om de genaden van het verlossingswerk in ontvangst te nemen, zoals door vurig gebed een sterkere wil te krijgen, die alles uitvoerbaar laat worden, dus in de daad omgezet kan worden.

Voorheen was de wil door de macht van de tegenstander gebonden en er was geen middel om zich uit deze macht te bevrijden, want de mens was door zijn zondenschuld te zwak om tegenstand te bieden. De goddelijke liefde gaf zichzelf met dat doel over, dat de macht van de tegenstander gebroken werd, dus de wil van de mens zo sterk kon worden, dat ze zich uit deze macht kon ontrukken. Dus de wilskracht moet eens eerst gevraagd worden door het gebed.

En de mens moet zich tegelijkertijd tot een liefhebbend wezen vormen, wat eveneens nu pas mogelijk voor hem is door het liefdeswerk van de Heer. Want enkel door de liefde wordt de zonde uitgewist. Daarom moet de mens, die verlost wil worden van de zonde, in de liefde staan, dus eveneens door de straal van goddelijke liefde doordrongen zijn, die Jezus ertoe bewoog om Zich voor de zondenschuld van de mensheid op te offeren. De mensheid moet zich positief opstellen ten opzichte van het grote werk van barmhartigheid, de liefde van Christus inzien en zelf willen, dat hij in de kring van degenen mag staan, voor wie de Heer aan het kruis gestorven is. Hij moet het verlossingswerk erkennen en verlost willen worden.

Degene, die ter wille van Jezus een beroep doet op de barmhartigheid van God, die Jezus als middelaar tussen zichzelf en God om Zijn voorspraak smeekt, doet dus een beroep op de genaden van het verlossingswerk. Als u in Mijn naam de Vader vraagt, dan zal Hij het u geven. Ter wille van Zijn Zoon moet de hele zondenschuld gedelgd worden. Ter wille van Zijn Zoon wordt alle mensen vergeving van de zonde beloofd.

Degene, die dus gelooft in Jezus Christus, dat Hij de Zoon van God is, Die door Zijn dood aan het kruis de wereld verlost heeft van alle zonden, die zal ook door zijn geloof verlost worden. Want hij neemt de genade aan, die de Verlosser hem Zelf biedt. Hij laat zich door zijn wil verlossen. Hij aanvaardt het verlossingswerk. Hij erkent de enorm grote goddelijke liefde. Hij erkent zijn enorm grote schuld. Hij erkent zijn onwaardigheid en zijn machteloosheid om zichzelf daarvan te bevrijden. Hij heft smekend de handen op naar Christus en vraagt om erbarmen. En zo wordt hij vrijgemaakt van alle schuld.

Het liefdeswerk van de Heiland voor de mensheid kan pas dan in zijn grootte beseft worden, wanneer de mens zich zowel de hemelse gelukzaligheden, alsook het ontzaglijke lijden in het hiernamaals voorstelt, dus zowel de verloste, alsook de gebonden toestand. Wanneer hij zich voorstelt, dat alleen Zijn eindeloze liefde Jezus ertoe bewogen heeft onnoemelijke pijnen op zich te nemen om de zielen die pijnen in het hiernamaals te besparen.

Maar als Zijn liefde niet erkend wordt, dus het verlossingswerk van de Heer betwijfeld of geheel ontkend wordt, sluit de mens zichzelf uit van de kring van degenen, die de Heer verlost heeft door Zijn dood aan het kruis. Want als de Heer in Zijn liefde hem het heerlijkste genadegeschenk aanbiedt en hij wijst het af, is het zijn eigen schuld, wanneer hem in het hiernamaals onnoemelijk leed overkomt.

Zonder Jezus Christus kan geen enkel wezen verlost worden, als Christus Zelf deze wil niet verlost had, want de wil was zo lang gebonden, dat wil zeggen in de macht van satan. De verlossing vond plaats door de dood van Christus aan het kruis. De Heer stierf voor iedereen en daarom kan elke wil vrij worden van de macht van de tegenstander, maar zonder de verlossing is de macht van de tegenstander zo groot, dat de mens zich alleen nooit aan hem kan ontrukken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gebrek aan kracht – Gebed – Verzuchting

B.D. 1435 from 25. mei 1940, taken from Book No. 23

Het ontbreekt de mensen vaak aan de kracht om te leven en het komt daar uit voort, dat ze te weinig naar de kracht uit God verlangen, dat ze proberen om alles vanuit zichzelf meester te worden, maar tegen sterke weerstanden is hun eigen kracht niet toereikend en daarom moeten ze daar, waar elke gebeurtenis uit voortkomt, hulp zoeken. Of nu nood en bezorgdheid door eigen schuld over de mensen komt, of God Zelf hun het leed ter beproeving stuurt, steeds moet om de kracht uit God gevraagd worden, als deze nood moet verdwijnen.

Maar de mens heeft dit inzicht, dat God Zich alleen door leed te kennen wil geven, zodat de mens aan Hem denkt en toevlucht tot Hem neemt, verloren. De wil is buitengewoon verzwakt, zodat hij zich vaak onverschillig en zonder tegenstand door de noodsituatie laat overheersen, in plaats van al het moeilijke te willen bestrijden en daartoe aanspraak te maken op de hulp van God. Als God om hulp gevraagd wordt, zal het hem lukken om zich te bevrijden, zowel uit de lethargie van de geest, als uit de gevangenschap van de ziel. Want de wil om zichzelf te bevrijden, zal sterk worden. Steeds moet eerst het ergste kwaad uit de weg geruimd worden. De wil moet weer vrij worden uit de macht van de tegenstander, die hem gebonden heeft, daarna zal hij zich weer overeenkomstig de wil van God uiten.

En de mens moet in zijn grootste nood weer vanuit zichzelf tot de Vader komen. Hij moet bidden, want alleen het gebed in de geest en in de waarheid dringt tot God omhoog en alleen dit gebed kan door God vervuld worden. De zucht om kracht kan in de ergste noodsituatie naar de Vader omhoog gestuurd worden. Hoe inniger en dringender deze zucht naar de hoogte stijgt, des te zekerder zal hij verhoord worden. Want God wacht op deze roep, die uit het hart komt. God wil, dat het kind op aarde de handen verlangend naar Hem uitstrekt. Hij wil, dat het kind zijn eigen zwakheid inziet en zich vol overgave aan de Vader in de hemel overgeeft. Dat hij ernaar verlangt om een beroep te doen op Zijn liefde en genade. Hij wil, dat het in elke nood naar Hem komt, want Hij is bereidwillig om Zijn kracht uit te delen, als ze maar verlangd wordt.

Neem God op in jullie hart. Besef, dat Hij in jullie meest directe nabijheid is en alleen wacht, tot jullie hart zich naar Hem toekeert. Zoek Hem niet in de verte, open jullie hart en hoor Zijn stem. Hij spreekt tot jullie als een liefdevolle Vader en zal jullie troosten, als jullie je nood aan Hem voorleggen, want Hij is immers de liefde en deze liefde wil jullie helpen, maar jullie moeten naar haar levende geest verlangen. Jullie moeten op elk moment, bij elke handeling en in elke levenssituatie om kracht uit God vragen. Jullie moeten God vragen om verlossing uit de nood, waar jullie zelf de oorzaak van zijn, doordat jullie ook voor de tegenstander macht ingeruimd hebben en daardoor werd jullie wil verzwakt. Vraag God innig om verlossing uit zijn macht en jullie zullen werkelijk niet vergeefs vragen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wereldgebeurtenis – Natuurlijke gebeurtenis

B.D. 1436 from 25. mei 1940, taken from Book No. 23

Laat alleen God maar heersen. Hij zal uw lot volgens Zijn wil leiden. En zo neemt het wereldgebeuren zijn loop. Het brengt vele zielen in aardse en geestelijke zin verlossing, ofschoon het werkzaam zijn van satan onmiskenbaar is. Maar God is overal, waar een gedachte naar Hem omhoog gestuurd wordt. En de nood en ellende is zo groot, dat de zielen zich vol verlangen tot God wenden en smeken om redding uit de nood. Het zijn vaak martelende uren, die aan de dood voorafgaan, maar zo menige ziel worstelt zich hier doorheen en vindt de juiste weg en dan is de gang over de aarde toch nog gezegend door het juiste inzicht.

De mens is nu in zekere zin alleen maar een middel tot het doel. Hij wordt zonder scrupules opgeofferd. Hij vervult zijn doel en geeft zijn leven op, omdat hij zelf machteloos is tegen de aardse macht. En zijn offer wordt door de hemelse Vader genadig aangenomen en zijn vroegtijdig beëindigd leven zal in het hiernamaals verrekend worden en zijn ziel wordt eveneens hulp verleend, als de rijpheid van de ziel nog niet bereikt is.

Maar degenen, die uit eigenbelang en hebzucht de oorzaak zijn van de ellende en de nood, zal nog grote nood ten deel vallen. Want het lijden van de medemensen schreeuwt naar de hemel om vergelding. Dit spreekt de Heer en Zijn woord is onherroepelijk. En dus bepaalt Hij, dat al het gekrakeel en alle strijd onbeslist blijft en dat de onnoemelijk offers tevergeefs gebracht zullen worden. Hij roept aan de activiteiten van degene, die grote macht heeft, een halt toe. Hij maakt een einde aan de strijd van de volkeren. Dit wordt op korte termijn voorzien.

Het werkzaam zijn van satan is zo duidelijk te herkennen, dat de Heer nu Zelf in zal grijpen om hem te beperken in zijn macht. En daar is waarlijk alleen Zijn wil maar voor nodig. En de constructie, die sterk en onwankelbaar leek, zal wankel worden. De geestelijke nood onder de mensheid is onnoemelijk groot. Ze moet er eerst door gestuurd worden, want de mensheid herkent in het wereldgebeuren niet het werkzaam zijn van de tegenstander, dus ze moet in het natuurgebeuren het werkzaam zijn van God leren herkennen.

En de mensheid herkent nog veel minder, dat de tijd gekomen is, waarvan de Heer op aarde vermelding heeft gedaan. Ze herkent noch het geestelijke verval, noch de dwingende noodzaak van een goddelijk ingrijpen. Ze leeft en vreest voor het vergankelijke einde en wandelt dus in de duistere nacht. In de diepste geestelijke duisternis.

En daarom wil God licht brengen. Hij wil Zelf tot de mensen spreken, maar niet met lieve, zachte woorden, maar Hij zal met een machtige stem tot hen spreken, opdat ze Hem herkennen en acht slaan op Zijn stem. Hij zal Zich zo uiten, dat degene, die gelovig is, Hem zal herkennen, maar voor de anderen zal ook deze stem geen bewijs zijn van de goddelijke almacht en wijsheid. Ze zullen hun oren sluiten en niets willen horen van een gewelddadige ondergang van duizenden en duizenden mensen.

En toch zullen ze het moeten horen. De hele wereld zal deze stem horen en vol ontzetting haar uitwerking merken, want God wil degenen die slapen, wakker schudden, de zwakken opschrikken en de sterken hun onmacht laten herkennen. Hij zal een gericht houden en geweld en onrechtvaardigheid vergelden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het werkzaam zijn van de lichtwezens vóór het ingrijpen van God

B.D. 1437 from 26. mei 1940, taken from Book No. 23

En het zal geschieden, dat een groot aantal lichtwezens naar de aarde afdalen om de mensen, die God toegenegen zijn, het tijdstip aan te geven, wanneer de aarde door Zijn toorn geteisterd wordt. Deze wezens zullen zich op de meest verschillende manieren uiten. Ze zullen het God-dienende mensenkind zo leiden, dat de kwelling hem ontgaat of het ook duidelijk tegen de ondergang beschermt. Het werkzaam zijn van deze wezens is overal te herkennen, waar men ernaar streeft het woord van de Heer, dat hen van boven aangeboden wordt, in ontvangst te nemen. Deze zullen met angstaanjagende helderheid de tekens herkennen, die het naderen van het gericht aankondigen.

Het werkzaam zijn van de wezens in het hiernamaals staat in het nauwste verband met de komende goddelijke zendingen, voor zover deze voor wat de natuur betreft zichtbaar worden. Als het de wil van de Heer is de mensen Zijn almacht te bewijzen, stelt Hij hen van tevoren in kennis en laat hen de keus gebruik te maken van de genadetijd, die Hij hen nog in Zijn grote barmhartigheid verleent.

Hij waarschuwt hen telkens weer en Hij maakt Zichzelf bekend. Hij laat dingen gebeuren, die tot geloof moeten leiden, als de mens bereidwillig is. Hij brengt hun Zijn woord nabij en onderwijst hen van tevoren over de noodzaak van het goddelijke ingrijpen, over de oorzaak hiervan en de mogelijkheden om het af te wenden. Hij maakt dus dit ingrijpen afhankelijk van de wil van de mens en is tot elke genadegave bereid, als deze gevraagd wordt.

En zodoende heeft Hij ook bereidwillige dienaren op aarde en ook in het hiernamaals nodig, die in samenwerking met elkaar deze genadegaven opnemen en overdragen, steeds gedragen door de gedachte te willen helpen in de grootste nood. En als het ingrijpen van God onafwendbaar geworden is en de tijd dus steeds dichterbij komt, waar de mensheid ter wille van de zielen een zware tijd opgelegd zal worden, is ook de geestelijke arbeid urgenter geworden en alle krachten van de hemel en de aarde stellen zich aan de Heer ter beschikking om eerst nog ophelderend werkzaam te kunnen zijn.

Vanuit het hiernamaals daalt onophoudelijk goede geestelijke kracht naar de aarde af en die zoekt allerlei soorten mensenkinderen, die bereid zijn om te ontvangen. Die de nood van de mensheid begrepen hebben en God en de naasten willen dienen. Zijn dienaren op aarde worden duidelijk tegen geestelijke en lichamelijke ondergang beschermd, want de Heer Zelf heeft hen gekozen om de genadegaven van boven door te geven. Ze staan onder Zijn bescherming. Hij leidt hun schreden, Hij geeft hun kracht en inzicht en vergroot hun wil om Hem te dienen.

Want Zijn zichtbare zorg laat hun liefde voor Hem steeds groter worden en ze verlangen steeds vuriger naar Hem. En dit verlangen trekt tegelijkertijd het goede geestelijke aan, want dit verlangen is in de liefde verenigd met de hemelse Vader. En zo werkt God Zelf, als de lichtwezens zich met de mensen in verbinding stellen. Hij daalt Zelf naar de mensen af en maakt hun Zijn wil bekend. Hij wijdt Zijn dienaren in Zijn plannen in, opdat zij er weer vermelding van maken aan de medemensen. Hij neemt dus als het ware Zelf contact op met de aarde en haar bewoners en verlangt naar hun wil. Want als deze Hem toebehoort, schrikt het mensenkind van niets meer, wat nu over de aarde komt.

Het is de taak van de lichtwezens om de harten van de mensen te bewegen de wil aan de Vader in de hemel te offeren. De innige verbinding met Hem wordt tot stand gebracht als het mensenkind zijn wil opgeeft en deze onvoorwaardelijk ondergeschikt maakt aan de hemelse Vader. Daarom moeten de lichtwezens zich via de gedachten kunnen uiten. Ze moeten hun inzicht en wijsheid proberen over te dragen en het mensenkind begrijpelijk te maken, dat de eigen wil zijn grootste hindernis is, zolang hij niet naar God streeft. En deze gedachten moeten de mens zolang toegestuurd worden, tot hij ze opneemt in zijn hart, ze met zijn verstand verwerkt en er nu positief tegenover staat of ze afwijst.

Deze geestelijke uitwisseling, de vragen van de mensen en de antwoorden van de geestelijke wezens zijn van het grootste belang in tijden, die aan een wereldramp voorafgaan, want als het doel en de bestemming van de schepping en het schepsel duidelijk is voor de mens, treedt er een geestelijke verandering in hem op. Hij wacht kalm het komende gebeuren af en stelt ook zijn gang over de aarde daarop in. Hij kan van zijn kant de medemensen weer opheldering geven, hen onderwijzen en voor de lichtwezens het voorwerk verrichten, dat voor de geestelijke beïnvloeding absoluut noodzakelijk is.

Daarom moeten de hemel en de aarde samenwerken aan de redding van dwalende zielen en ter bekrachtiging van hetgeen de lichtwezens via de gedachten op de mensen overdragen, zal God Zichzelf uiten, als de tijd hiervoor gekomen is. Hij zal de mensen die niet in Hem geloven Zijn almacht bewijzen, maar voor degenen, die Hem herkennen, zal Zijn liefde duidelijk zichtbaar zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geheim van de menswording – Het woord van God – Goddelijke Verlosser

B.D. 1438 from 27. mei 1940, taken from Book No. 23

Om het geheim van de goddelijke menswording te begrijpen, moeten alle bronnen van wijsheid geopend worden. Het diepste geloof moet de mens bekwaam maken voor de opname van het goddelijke woord, opdat hem de zuiverste waarheid kan worden aangeboden en tegelijkertijd hiermee ook het begrip voor hetgeen zonder het innerlijke inzicht, voor de mensheid onbegrijpelijk blijft. Er is een in liefde voor God ontbrandend hart voor nodig om in het rijk van de mysteries binnen te dringen en alles wat bedekt is, ontsluiert zich nu pas voor de ogen van de mens, omdat er een bepaalde geestelijke rijpheid nodig is om in dit rijk binnengeleid te worden.

Degene, die nu nooit zijn hart ontsluit en zich tot het ontvangen van de goddelijke waarheid bereid verklaart, door zich voor te bereiden voor het in ontvangst nemen van deze waarheid, zal ook nooit opheldering verkrijgen over de vraag betreffende de menswording van Christus. Want de Heer heeft alleen aan diegenen, die met volle ernst het werk aan hun ziel aanpakken, de wijsheid voorbehouden. Want hen is het ernst met de opwaartse ontwikkeling van hun ziel. Ze streven bewust een hogere graad van rijpheid na en nemen dankbaar de onderrichtingen uit de hoogte aan.

Als God Zichzelf dus te kennen geeft in geschriften, die niets anders bevatten, dan wat de Heer Zelf op aarde onderwezen heeft, is nu die bron geopend, die de dorstende wandelaar lafenis, kracht en versterking biedt. Wat uit deze bron stroomt, is de zuiverste, puurste waarheid. Het is het levende water, dat uit de lendenen van degene, die ernaar verlangt om uit de bron van de waarheid te drinken, naar beneden stroomt. Degene, die zo lafenis gekregen heeft, zal plotseling de eindeloze liefde van God herkennen, die Zelf tot de mensen afdaalt om hen de meest volledige helderheid te brengen. Want de staat van onwetendheid is belastend voor de ziel. Maar als de ziel helder en duidelijk het inzicht heeft, is ze vrij en blij.

De Heer daalt nu in het woord naar de aarde af. Zijn woord is de schakel tussen Hem en de mensheid. Degene, die door diepe liefde de afstand tot God verkleind of overbrugd heeft, kan Zijn woord in ontvangst nemen.

Maar op een dag daalde de Heer Zelf naar de aarde af en begaf zich tussen de mensen. Hijzelf was de brug. Hij bood Zichzelf aan om de verbinding tussen de mensheid en God weer tot stand te brengen. Hijzelf ging de weg, die de mensen nu moeten gaan om tot God te geraken. Hij nam vlees en bloed aan. Hij probeerde als mens door de diepste liefde de brug naar de eeuwige Godheid te slaan. Hij overwon al het menselijke en streefde al het goddelijke na. Hij leefde in de zuiverheid van het hart en in dit zuivere hart kon God met Zijn overvloed intrek nemen. Hij gaf Zijn lichaam op, Hij gaf dit lichaam in handen van de macht van de tegenstander om hem als boetedoening aan God de Heer aan te bieden.

De mens Jezus streefde ernaar om God te dienen, ofschoon Hij het hoogste Wezen in Zich bevatte en Hij onbeperkt kon heersen. Hij wilde door dienen de wereld verlossen en de mensen laten zien, dat de mens zich alleen door dienen kan bevrijden van de zonde. Want dienen wekt liefde op en liefde is weer het bindmiddel, dat de nabijheid van God oplevert.

De geest van degene, die God innig, dat wil zeggen vanuit het hart, liefheeft, wordt ook door God onderwezen over de betekenis van de menswording van Christus. Maar ook alleen hem kan opheldering gegeven worden over het geheim van de menswording van Christus.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verschillende uitingen van de wil om te leven

B.D. 1439 from 27. mei 1940, taken from Book No. 23

De wil van mensen om te leven komt op heel verschillende manieren tot uiting. De mens heeft vaak te kampen met onvrede en allerlei soorten belemmeringen en dit zet zijn wil om te leven sterk onder druk. Evengoed worden anderen weer door een sterke wil om te leven gegrepen en dit toont zich in blijmoedigheid en vreugde in het leven.

Niet altijd hoeven goede of slechte omstandigheden bepalend te zijn voor zulke diverse uitingen van de wil om te leven, maar dit zijn meestal de opwellingen van de ziel, die zich beter of minder goed aan het aardse leven aanpast, maar in haar innerlijk haar dwangpositie op aarde, haar onvrije toestand in meer of mindere mate ervaart en dit komt dus in de wil of onwil om te leven tot uitdrukking.

Daarom moet zo menige ziel een heel harde strijd leveren, voordat ze verlost is, hoewel ze ernaar streeft om overeenkomstig de wil van God te leven. Ze moet zo nu en dan leed dragen, dat uiterlijk niet als zodanig herkenbaar is. Ze is aan buitengewoon sombere stemmingen blootgesteld, ze moet haar hele wilskracht inzetten om deze bedrukte stemmingen meester te worden.

Terwijl andere mensen weer weinig te lijden hebben van depressies van de ziel en alleen dan in een bedrukte stemming verkeren, wanneer ze met werkelijk leed en zorgen geconfronteerd worden. Maar ook zulke stemmingen overwinnen ze snel en ze zijn steeds optimistisch. Deze zielen voelen zich goed op de aarde. Maar ze laten zich ook gevangennemen door de bekoringen van deze wereld en verkeren vaak in het gevaar om hieraan ten offer te vallen.

De rijpheid van de ziel speelt hier nu ook een grote rol. Een mens met een grotere rijpheid vindt op aarde geen verheffing. Zijn ziel verlangt ernaar om weg te gaan, haar ware Vaderland tegemoet. Ze is zich weliswaar van haar vurige verlangen niet goed bewust, maar het leven op aarde is voor haar een kwelling en de onvrijheid drukt zwaar op haar. Zo’n mensenkind moet heel vaak de toevlucht nemen tot het gebed, omdat ze anders haar leven op aarde slecht verdragen kan.

Het moet steeds weer om kracht vragen voor de gang door het aardse dal en het moet in diep geloof ook al het moeilijke op zich nemen uit liefde voor de Heiland. De mensen moeten vastberaden het geestelijke nastreven, dan zal het aardse leven makkelijker voor hen te dragen zijn. Ze zullen zich geduldig schikken in elke beschikking van boven en het moment van de verlossing uit de boeien van het lichaam vurig verlangend tegemoet zien en de uittreding van de ziel uit het lichamelijke omhulsel zal een bevrijding zijn uit alle nood.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Afval van God – Strijd van het licht tegen de duisternis

B.D. 1440 from 28. mei 1940, taken from Book No. 23

Alles wat van God uitgegaan is, ontwikkelt zich net zo lang opwaarts, tot het weer met God verenigd is, want dit, wat van Hem uitgegaan is, is geestelijke kracht. Het is iets wezenlijks, dat oorspronkelijk bestemd was om binnen dezelfde wil te werken. Maar de wil van dit geestelijke was ongebonden. Het was, vanwege de goddelijke oorsprong, zonder enige dwang. En deze ongebonden wil was er de aanleiding voor, dat het geestelijke zich van God afzonderde, in het besef van zijn eigen macht, die God eveneens aan hetgeen uit Hem voortgekomen was toegewezen had. God hinderde de wil van het geestelijke, dat uit Hem was, niet, maar stelde grenzen aan het werkzaam zijn van dit geestelijke.

Talloze wezens kwamen voort uit de machtige wil van de kracht, die zich nu bewust tegenover God stelde. En ook deze wezens waren weer de uitstroming van goddelijke kracht, omdat ook deze opponent ontvanger van goddelijke kracht was. Alleen waren deze wezens nu door de drang bezield om tegen God en de goddelijke liefde te strijden, in plaats van naar de vereniging met Hem te verlangen.

En dus moest God een bondgenootschap met Zijn tegenstander sluiten om de kracht, die uit Hem stroomde, weer naar Zich terug te leiden. Hij moest hem weer de vrije wil laten en gaf hem de belofte om hem Zijn kracht te geven, maar hem tegelijkertijd de macht te ontnemen om de wil van de wezens te dwingen, die door deze kracht in het leven geroepen werden. Het moest aan deze wezens zelf overgelaten blijven om zich naar God of naar Zijn tegenstander te keren.

En nu begon er een worstelen om deze wezens, maar door beide zijden werd met andere middelen gestreden. Het licht streed nu tegen de duisternis. Want duister was alles, wat zich tegen God keerde, terwijl van God ononderbroken licht en liefde uitging. Het wezenlijke, dat geboren werd door de wil van de duisternis, werd binnen de stroomkring van de goddelijke liefde geleid. De overmacht van de God toegenegen wezens verspreidden zulk helder licht, dat dit licht voor de uit de duisternis voortgekomen wezens zichtbaar werd. En nu streden de wezens tegen elkaar. De lichtwezens probeerden de duistere wezens naar zich toe te trekken, terwijl laatstgenoemden de wezens van het licht kwelden en hen probeerden omlaag te trekken.

Deze voortdurende strijd was echter in zoverre zonder resultaat, omdat de lichtwezens nu in de diepte niet overeenkomstig hun overvloed van licht konden werken. Ze mochten de wezens niet in hun vrije wil hinderen, maar de tegenpool van God had deze wezens in zijn macht. En het lukt hem om al zijn voortbrengselen tegen de hele overvloed van licht op te zetten. De duisternis verzette zich tegen God Zelf, want de lichtwezens waren Zijn aanhangers. Het waren Zijn schepselen, die uit Hem voortgekomen en Hem toegenegen waren.

Dit in opstand komen tegen God was de zwaarste zonde en moest volgens de goddelijke gerechtigheid verzoening vinden. Het geestelijke van de duisternis moest boeten, omdat het zich tegen God, Die het hoogste wezen in de hoogste volmaaktheid is, verzette. En tegelijkertijd moest de tegenstander zelf overwonnen worden. En daarom liet God de schepping ontstaan en al het geestelijke, dat zich tegen Hem verzette, werd in deze schepping geketend. De vrije wil werd hem afgenomen.

De wezens, die God weigerden te gehoorzamen, moesten nu in een dienende toestand komen. Het wezen kon zich niet door zijn wil vrijmaken, maar was zo lang aan de goddelijke wil onderworpen, tot hem ter beproeving van zijn wil een genadevolle tijd van de belichaming op aarde verleend werd en hem nu opnieuw de vrije wil gegeven werd en nu werd het wezen nog eens voor de keuze gesteld om de weg naar God weer terug te vinden of weer de scheiding van God na te streven. En de wil van het niet-verloste wezen faalde. De invloed van de tegenstander was nog steeds zo sterk, dat hij de wil van het wezen in zijn belichaming lastigviel om hem toe te behoren. En de nood van dit wezen was ontzettend groot.

Toen erbarmde de eeuwige Godheid Zich opnieuw over Haar schepselen. Ze daalde Zelf af naar de gebonden wezens. God boeide de macht van de tegenstander, doordat Hij tegenover diens haat en liefdeloosheid Zijn eindeloze liefde zette en de mensheid dus verloste van haar kwelgeest. Zijn liefde was groter en sterker dan de haat, die de vrije wil van de mens onderdrukte tot aan volledige overgave. Hij overwon de dood, dat wil zeggen de machteloze toestand van de door de tegenstander geboeide wil. En dus werd het geestelijke dubbele verlossing gebracht.

Eens werd de macht van de tegenstander begrensd, zodat het wezen, dat naar God verlangde, niet onder de indruk van deze macht was. De tegenstander werd toch elke macht over de scheppingswerken ontnomen, zodat zijn macht alleen hierin bestaat, dat hij verzwakkend op de wil van de mensen in kan werken, maar dat deze werking volledig opgeheven kan worden, als de wil van de mens zich bewust naar God toekeert.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zonde – Verzoening – Schepping – Wil – Verlossing

B.D. 1441 from 29. mei 1940, taken from Book No. 23

Het scheppingswerk van God is dus ontstaan om de vrije wil van het wezen, dat misbruikt werd, voor een zekere tijd te binden, zodat het wezen dus gedwongen is om iets te doen, wat tegen zijn wil ingaat. Dat het moet dienen, waar het eerst wilde heersen. Het wezen is in een toestand gedrongen, die zijn vrije wil nooit op zich genomen zou hebben. Het wezen wordt tot een activiteit gedwongen, die overeenkomt met de wil van God en de macht van de tegenstander kan niets aan deze toestand van de wezens veranderen.

Zijn macht werd dus al gebroken, toen God de schepping liet ontstaan. Daarom paste hij al zijn listigheden en valsheden toe om het wezen in het stadium van de vrije wil, in de belichaming als mens, toch weer aan zich te onderwerpen. En hij onderdrukte het wezen op een zo ongehoorde manier, zodat het, ook wanneer zijn wil naar God verlangde, te zwak was om deze wil uit te voeren, maar hij steeds weer in het vangnet van Satan verstrikt raakte en hij zich er door eigen kracht niet uit kon bevrijden.

En om ook deze zwakke toestand van de wezens, die toch in het oerbegin van Hem uitgegaan waren, op te heffen, om de wezens in hun wilskracht te versterken en hun tegelijkertijd het middel te brengen, dat hen van de boze macht vrij liet worden, daalde de Heer af naar de aarde. Hij gaf de tegenstander ook de macht over Zichzelf. Dat wil zeggen, over alles wat aards aan Hem was. Hij streed Zelf tegen de ergste vijand van al het goede. En Hij overwon hem. Hij brak de macht van de dood. Hij was sterker dan degene, wiens streven het is om alles aan het bereik van het licht te onttrekken en het rijk van de duisternis te vergroten. Hij brak diens macht en Hij wees de wezens een weg, die uit het rijk van de duisternis naar het rijk van het licht leidde.

Hij liet hem nu weliswaar de vrije wil en gaf de tegenstander ook macht over dit wezen, maar hij stelde het wezen echter een hoeveelheid genade ter beschikking, die zijn wil sterk kan laten worden en hem volledige bevrijding uit de macht van de tegenstander mogelijk maakt, als het wezen bewust een beroep doet op deze genadegave. Dus is het weer van de vrije wil van het wezen afhankelijk, voor welke zijde het kiest. Het kan nu ongehinderd de weg naar boven of naar beneden nemen. Alleen wordt hem, als het naar boven verlangt, ook de kracht gegeven om te kunnen voldoen aan zijn verlangen, terwijl het wezen voorheen krachteloos was en de wil door de tegenstander tot het uiterste verzwakt was, zodat dus het verlangen naar het licht steeds minder werd, dus de verwijdering van God steeds groter.

Door het scheppingswerk is het wezen voor de belichaming als mens gelegenheid gegeven om zich, al is het ook tegen zijn wil, opwaarts te ontwikkelen, zodat dus al een bepaalde staat van rijpheid bereikt is, wanneer het wezen zich dan als mens belichamen mag. De gang door de schepping heeft het wezen al dichter bij de Godheid gebracht. De afstand is niet meer zo eindeloos groot, als het ooit was. En daarom is ook de mogelijkheid groter, dat de gang als mens door het aardse dal het wezen op het laatst de bevrijding uit de macht van de tegenstander brengt. Als nu de genadeschenking, die God Zelf door Zijn verlossingswerk voor de mens toegankelijk gemaakt heeft, benut wordt, dan kan de laatste verlossing uit deze macht plaatsvinden en kan het wezen terugkeren naar Degene, van Wie hij uitgegaan is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levend geloof en vertrouwen in God

B.D. 1442 from 29. mei 1940, taken from Book No. 23

Een levend geloof en een grenzeloos vertrouwen in God zijn absoluut noodzakelijk voor een makkelijk aards leven. De mens moet overtuigd zijn van de liefde en almacht van God, dan zal niets op de aarde hem aan het schrikken maken. Hij zal zich onvoorwaardelijk aan de hemelse Vader onderwerpen, want hij weet zich in Zijn liefde goed geborgen.

En daarom moet u erop bedacht zijn, dat uw geloof sterk is en u Hem vol vertrouwen elk verzoek voorlegt en u zult ook de zwaarste gebeurtenissen moedig tegemoet treden. Het geloof geeft u de goddelijke kracht, want door het geloof erkent u deze goddelijke kracht en door uw vertrouwen trekt u haar aan. Wat u van Gods liefde verwacht, is al voor u vervuld, voordat u het uitgesproken hebt, omdat immers het geloof in Zijn liefde en almacht in u aanwezig is.

Het rotsvaste geloof kan het onmogelijke mogelijk maken, want voor God is er geen ding onmogelijk en uw geloof is er als het ware de garantie voor, dat God Zijn almacht aan het licht laat komen. Want als een kind het volste vertrouwen in zijn Vader stelt, dan zal de Vader dit vertrouwen van het kind niet willen beschamen en Hij zal aan het verlangen van Zijn kind voldoen.

Het is in het aardse leven onuitsprekelijk belangrijk en waardevol om gelovig te zijn en vertrouwen te hebben, want beiden leiden naar een nauwe verbinding met de Vader in de hemel. Een gelovig mensenkind zal het contact met Hem gemakkelijk tot stand kunnen brengen en Hem kinderlijk vragend, met vertrouwen en zonder twijfel kunnen naderen. De juiste verhouding wordt dus gemakkelijk tot stand gebracht, hetgeen een voorwaarde is voor een genaderijk aards leven. Die mens zal in het voordeel zijn ten opzichte van degenen, die zonder geloof zijn en dus geen houvast hebben in de nood, die een bittere noodzaak is om het mensenkind de juiste verhouding tot de Vader te laten vinden, opdat het ook door Gods liefde gegrepen kan worden.

Het herkennen van de goddelijke liefde, wijsheid en almacht is voorwaarde om het aardse leven nu ook bewust te kunnen leven. Want het geloof is het erkennen van de almacht en wijsheid van God, terwijl de liefde van God erkend wordt door het diepe vertrouwen in God en de mens zich onvoorwaardelijk aan de goddelijke bescherming overgeeft, als hij gelovig is en nu zonder zorgen zijn aardse weg kan gaan, zich steeds beschermd weet door de eindeloze liefde en goedheid van God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verbinding van de ziel met het geestelijke

B.D. 1443 from 30. mei 1940, taken from Book No. 24

De mens hoeft zich alleen maar voor te stellen, dat zijn ziel vurig naar bevrijding verlangt en hij zal zijn hele wil inzetten om haar uit de gevangenschap te helpen. De ziel van de mens is eveneens iets geestelijks, dat de weg naar God vinden moet. Ze is substantie, die zich goed voelt in een ongebonden toestand en die de haar omhullende vorm als een vreselijke dwang ervaart.

Ze is zonder enige binding met het uit God voortgekomen geestelijke, zolang ze de juiste weg nog niet gevonden heeft. Zolang is ze slechts een onvrij, gekweld wezen, dat alleen door de vereniging met de geest pas tot een zekere vrijheid komt. Zolang de ziel aan het verlangen van het lichaam beantwoordt, is haar toestand onvrij. Pas het ingaan op het verlangen van de geest maakt haar vrijer. En als ze nu de volledige vereniging met hem nastreeft, maakt ze zich los uit de dwang van het gebonden zijn.

Om dit proces nu tot een einde te brengen, moet de wil tot de definitieve vereniging met het geestelijke buitengewoon sterk zijn. De ziel, dus al het denken, voelen en willen in de mens, moet erop gericht zijn om overeenkomstig dit doel te leven. Ze mag dus het aardse leven niet meer zonder plan leven, maar ze moet zich met deze krachten, die haar behulpzaam zijn bij het werk, dat nu alleen haar enige opdracht zal zijn, in verbinding stellen, want de ziel is verzwakt in haar wil. Ze kan dit werk aan zichzelf enkel met hulp meester worden. Ze moet daartoe eerst een beroep doen op de kracht, die God haar echter mateloos ter beschikking stelt. Alleen moet de wil van de ziel voor het in ontvangst nemen hiervan werkzaam worden.

En deze werkzaamheid van de wil moet ze zelf tot stand brengen. Ze moet verlangen hebben naar boven, verlangen naar een vrije, ongebonden toestand. Ze moet door het verlangen daarnaar haar wil tonen weer dat te willen worden, wat ze was en wat haar eigenlijke bestemming is. Dan is voor haar ook de weg vrij, want ze wordt in haar voornemen gesteund. Ze wordt met kracht bedacht en kan nu ongehinderd de weg naar de hoogte nemen. Ze kan zich zo vormen, dat een vereniging met de geest uit God het gevolg van haar streven is. Ze kan haar onvrije toestand opgeven en de laatste aardse vorm als een volledig vrij wezen verlaten.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onwaarheid hindernis voor het ontvangen

B.D. 1444 from 29. mei 1940, taken from Book No. 24

De geringste neiging tot onwaarheid is hinderlijk voor het in ontvangst nemen van de goddelijke gave, want de lichtwezens kunnen zich alleen dan met de mensen verbinden, als deze mensen het volste verlangen naar de waarheid hebben. Want omdat ze dragers van de goddelijke waarheid zijn, kunnen ze deze waarheid alleen overdragen op een mens, die in ieder geval naar de waarheid verlangt. Derhalve kan een mensenkind, dat hier niet naar verlangt, de zuivere waarheid nooit in ontvangst nemen, omdat het lichtwezen niet meer aan zo’n mensenkind overdragen kan. De mensen wordt de waarheid onophoudelijk in een vorm aangeboden, die een aannemen hiervan makkelijker maakt. En een naar de waarheid verlangend mensenkind zal ook geen weerstand aan de geestelijke overdrachten bieden.

Maar als de leugen toegang gevonden heeft, is de mens niet meer geschikt als doorgever van de goddelijke waarheid. Hij heeft niet voldoende besef van zijn denken meer. Hij heeft niet meer het echte streven om God in alle toegenegenheid te dienen, maar er is iets, dat hem beter bevalt, wat echter tegen de wil van God ingaat. Hij probeert zichzelf te verontschuldigen en vervalt dus in de fout om onwaar te worden. Hij probeert zich dan weer te verdoven, doordat hij zichzelf de noodzaak hiervan wijs wil maken en hij wijkt dus af van de rechte weg, die naar God leidt.

Dit is een stap met zulke verstrekkende gevolgen, dat er niet genoeg voor gewaarschuwd kan worden, want alleen degene, die ernaar verlangt om in de volledige waarheid te staan, kan de verbinding met God, als de eeuwige Waarheid Zelf, tot stand brengen. En daarom zal steeds dan de garantie voor de waarachtigheid van de van boven komende woorden gegeven kunnen worden, als het verlangen van de mens uitsluitend het ontvangen van deze waarheid betreft. Het goddelijke woord kan alleen daar aangeboden worden, waar niet tegelijkertijd concessies aan de tegenstander gedaan worden en elke leugen is louter een concessie van de wil aan de tegenstander.

De wil verkeert nu in een bepaalde staat van onvrijheid. Hij wordt gedwongen tot het erkennen van dat, wat de tegenstander hem voorlegt. Hij wordt zwak en biedt niet genoeg tegenstand en dit heeft een geestelijk weinig bevredigende stemming als uitwerking, die net zo lang aanhoudt, tot het verlangen naar de waarheid weer zo sterk in de mens geworden is, dat de lichtdragers het mensenkind zonder bezwaar kunnen naderen en hem weer de zuiverste waarheid geboden kan worden.

De mens moet zich steeds voor ogen houden, dat hij alleen totale opheldering kan hebben, als hij de waarheid boven alles plaatst en nooit ook maar tot de geringste onwaarheid zijn toevlucht neemt. Want anders ontzegt hij het lichtwezen de toegang en dit wezen kan zich dus niet uiten, want alleen maar, waar het verlangen naar de waarheid overheersend is, kan de zuivere waarheid van boven aangeboden worden. Mijd daarom de leugen en streef steeds de volste waarheid na, opdat jullie de goddelijke genadegaven waardig worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het afnemen van het verlangen naar de waarheid hindert het opnemen

B.D. 1445 from 31. mei 1940, taken from Book No. 24

Er liggen geweldige hindernissen in de weg voor degenen, die opwaarts streven, bij het in ontvangstnemen van geestelijke boodschappen, als de toestand tijdens het opnemen niet overeenkomt met de goddelijke wil. De stromingen, die een gemakkelijk opnemen mogelijk maken, worden uitgeschakeld, zodat de mens dus moet worstelen om innerlijke sterkte, zodat hij bij het afdwalen van de gedachten gehinderd wordt en hij zich inniger naar God keert, om in de waarheid te blijven. De wil naar de waarheid moet bij de ontvanger steeds weer levend worden. Hij mag niet slechts mechanisch een zending in ontvangst nemen, maar zijn verlangen naar de waarheid moet bij elke bekendmaking vooropgesteld worden. Hij moet naar de waarheid verlangen om deze te kunnen ontvangen.

Als nu het verlangen naar de waarheid afneemt of de mens geneigd is om welgevallen te hebben aan een onwaarheid, moet hij door grotere moeilijkheden bij het ontvangen gehinderd worden om gevolg te geven aan deze innerlijke neiging. Hij moet dus steeds aan zichzelf werken en mag niet toegeven aan wilszwakte. Hij moet een uitgesproken zelfdiscipline beoefenen. Hij mag geen gedachten op laten komen, die zich van de waarheid verwijderen.

De Heer beschermt Zijn woord en Hij laat het niet misvormen door leringen, die niet met Zijn wil en de waarheid overeenstemmen. En dus hindert Hij het opnemende mensenkind bij het ontvangen, als diens wil van Zijn wil af zou willen wijken. Hij plaatst hindernissen op zijn weg en het overwinnen hiervan laat de mens de weg naar het juiste denken terugvinden. Hij leidt hem en neemt hem Zelf bij de hand, maar de hindernissen moet hij zelf overwinnen en doorworstelen om God, de gever van de waarheid, weer te kunnen naderen.

Zo zal dus elke onzuivere of onware gedachte hem steeds een gevoel van scheiding van Hem opleveren. De mens zal aarzelen om deze gedachte toe te laten. Hij zal ertoe geneigd zijn om deze gedachte af te wijzen en hem uiteindelijk te laten vallen. Hij wordt duidelijke gehinderd om hem op te schrijven door een innerlijk gevoel van afwijzing.

En daarom is het ook goed om te weten, dat alleen die mens in staat is om te ontvangen, die zichzelf rekenschap geeft van zijn innerlijk gewaarworden, die het zonder bezwaar toegeeft, als het met zijn gedachten afdwaalt en zich inspant om voor God en zichzelf waarachtig te blijven. Daarentegen moet ook hij strijden tegen de vijandigheden van de boze machten. Hij moet, als hem bij het ontvangen van geestelijke zendingen de geringste tegenstand geboden wordt, zich zonder mededogen aan zelfkritiek onderwerpen en al het denken ondergeschikt maken aan de Heer, opdat het goed geleid wordt. Want de tegenstander probeert de zwakte van de mens te benutten en dus moet er om sterkte van de wil gevraagd worden. Zonder deze schenking van kracht kunnen de gaven uit de hemel niet ontvangen worden, dus moet om schenking van kracht gevraagd worden als vergoeding hiervoor, dat het mensenkind zijn wil aan de Vader in de hemel overgeeft en alleen Hem maar dienen wil.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk toestand – Goddeloosheid

B.D. 1446 from 31. mei 1940, taken from Book No. 24

De geestelijke toestand, die een hervorming van de bestaande levensomstandigheden vereist, moet aan een nauwkeurig onderzoek onderworpen worden, als de mens voor de komende natuurverschijnselen het juiste begrip op moet kunnen brengen. Er moet aandacht geschonken worden aan de instelling van de mens ten opzichte van God. En er zal zich geen ander oordeel laten vormen, dan dat de mensheid bijna helemaal zonder God leeft. Dat ze wel traditiegetrouw nog over Hem spreekt of Hem uiterlijk nog belijdt, maar dat het eigenlijke leven onafhankelijk van Hem geleid wordt en dat het godsbegrip bijna uitsluitend iets ongeloofwaardigs voor de mens is.

Want steeds is louter de innerlijke instelling ten opzichte van God doorslaggevend, maar niet het formele uiterlijke belijden. En juist die innerlijke instelling is nu uiterste zelden te vinden, zoals God het van de mensen eist. Velen spannen zich in om het wezen van de Godheid te doorgronden, maar ze doen het maar zelden op die manier, dat ze zich om opheldering direct tot Hem wenden.

Dit is de enige en veilige manier, maar deze vragen stellen ze pas dan, wanneer ze al innerlijk positief staan ten opzichte van de eeuwige Godheid. Zolang ze dit echter niet kunnen, piekeren ze er verstandelijk over en komen ze niet tot een uitkomst. Ze hebben dus geen geloof en ze proberen het geloof in het gunstigste geval door verstandelijk onderzoek te vervangen.

Maar deze weg is verkeerd. Om God te herkennen, moet Hij eerst erkend worden. Enkel de God bevestigende instelling kan ook de juiste verhouding tot God tot gevolg hebben. En dit moet innerlijk ervaren worden. Het wezen, dat uit God voortkomt, moet zijn oorsprong herkennen. Het moet de saamhorigheid met God voelen om weer dichter bij Hem te komen.

Maar op dit moment is het menselijke denken ver van het juiste inzicht verwijderd. God is voor de mensen alleen nog maar een idee over een eindeloos veraf staand wezen of daarentegen een door de mensen zelf in het leven geroepen lichtgestalte, die gespeend is van elke waarschijnlijkheid. En dus probeert men ook niet met een zo onbewezen wezen in contact te komen. Men probeert immers veel liever zich van dit idee te bevrijden. Men leeft het leven dus bewust zonder God.

Een vereniging met God kan nooit nagestreefd worden, als men de eeuwige Godheid niet erkent. En er is bijna niets meer in staat het verkeerde denken van de mensen te veranderen. Want alles, wat de mensen aan leed en narigheid overkomt, laat hen niet beseffen, dat deze zendingen juist van deze Godheid, die niet erkend wordt, afkomstig zijn. Ze proberen alles aards, dat wil zeggen aangepast aan het menselijke verstand, te verklaren. En het bestaan van de eeuwige Godheid wordt steeds twijfelachtiger voorgesteld. Steeds weer maakt de mensheid zich van de naar God wijzende gedachten vrij en daardoor geraakt de ziel in een staat, die elke geestelijke vooruitgang in twijfel trekt. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Erfzonde - Vrijwording

B.D. 1447 from 1. juni 1940, taken from Book No. 24

Er worden de mens voor zijn uiteindelijke vrijwording de meest niet in te denken gelegenheden geboden, maar steeds is ook de drang in hem tot zonde duidelijk te merken en daarom moet de wil buitengewoon sterk zijn die drang te weerstaan en de vrijwording na te streven. Dus moet hij voortdurend strijden tegen het verlangen in zich, want dit zal meestal gericht zijn op datgene wat voor de vrijwording van de geest belemmerend werkt, daar anders de weerstand geen verdienste zou zijn van de mens. De kracht van de mens is weliswaar niet toereikend om deze strijd met succes te doorstaan, maar de wil laat de mens weer de kracht van GOD vragen, die hem dan ook wordt toegestuurd. De wil moet zich dus steeds tegenover de zonde verzetten, wil de vrijwording van de geest lukken.

Zonde is alles wat tegen de goddelijke Wil ingaat, dus de mens scheidt van GOD. De mens is geboren uit de zonde, d.w.z. zijn ziel is de vereniging van geestelijke wezenheden die uit eigen beweging met GOD braken en tegen Zijn Wil in handelden, doordat ze zich in duisternis begaven en het licht bestreden. Hun weerstand tegen GOD heeft hun de toestand van gekluisterd zijn opgeleverd, en dus is de ziel nog steeds iets dat onvrij is, gekluisterd, dat zich pas zal vrijmaken door zelf te willen gedurende het leven op aarde. De mens moet dus eerst strijden tegen de zonde, d.w.z. tegen alles wat gericht is tegen de goddelijke Wil.

De ziel is alleen maar belichaamd met het doel gelegenheid te hebben zichzelf te verlossen, om haar wil die sedert onheuglijke tijden tegen GOD was gericht, op te geven, er tegen te strijden en uiteindelijk de vereniging met HEM na te streven uit WIE ze is voortgekomen. Dus is geen mens bij zijn geboorte vrij van zonde vanwege de opstand van weleer tegen GOD en dus is nu ook het woord erfzonde begrijpelijk. De mens neemt de strijd op tegen de in hem aanwezige drang die gericht is tegen het licht. Hij zal steeds moeten strijden om de staat van duisternis die om hem is te verminderen of op te heffen, en deze strijd zal zijn hele wil nodig hebben, maar er staat hem onmetelijke kracht ter beschikking als hij zijn wil serieus aktief laat worden en de kracht uit GOD begeert.

Het is de wil, die door GOD wordt gevraagd. Geeft de mens zijn wil aan GOD ten geschenke, dan geeft GOD hem Zijn Kracht in zo'n mate, dat hij zich helemaal kan bevrijden uit zijn gekluisterde toestand, die alleen maar het gevolg is van die zonde - de tegen GOD gerichte wil. Ieder mens bezit bij het begin van zijn aardse leven nog de tegen GOD gerichte wil, maar kan bij het verlaten van deze aarde hem geheel hebben prijsgegeven, d.w.z. aan de goddelijke Wil hebben onderworpen, en dit betekent voor het wezen de uiteindelijke bevrijding uit zijn onheuglijke tijden durende gevangenschap.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het uur van de bezoeking

B.D. 1448 from 1. juni 1940, taken from Book No. 24

Het uur van de bezoeking zal jullie mensen leren, dat jullie machteloze schepselen zijn, afhankelijk van de wil van een macht, die zo sterk is, dat alles in de hemel en op aarde aan haar onderworpen is. Jullie zullen je voor deze macht moeten buigen en als jullie wil zich tegen deze macht verzet, zal eeuwig verderf jullie lot zijn.

En weet daarom, dat de Heer Zelf jullie tegenstand biedt, opdat jullie doen en laten, dat geheel onder de invloed van de tegenstander staat, tot een einde komt. Weet, dat jullie er geweldig voor moeten boeten, dat jullie Zijn geboden veronachtzamen en de liefde geheel uit jullie leven bannen. Dit zal jullie geen zegen opleveren, want jullie voldoen niet aan de goddelijke wil, maar jullie onderwerpen je aan de wil van de tegenstander. En dus moeten jullie ook de gevolgen van jullie verkeerde wil op je nemen.

Weet, dat God aan het doen en laten van de tegenstander Zijn grenzen gesteld heeft en dat ook jullie het gewaar gaan worden, als God Zijn macht tegenover die van de tegenstander plaatst. En jullie zullen onnoemelijk leed op je moeten nemen, omdat jullie de oorzaak zijn van het leed van de medemensen. Jullie moeten hetzelfde leed ervaren, ter wille van de goddelijke gerechtigheid, die het niet kan toelaten, dat de mens zijn eigen wetten maakt, die tegenstrijdig zijn aan Zijn wet, dat hij zich het recht aanmatigt, die hem door God nooit gegeven is, doordat hij onschuldige mensen kwelt en werken volbrengt, die naar de hemel roepen om vergelding.

En de vergelding zal komen en dezelfde ontzetting zal die mensen aangrijpen, die tot ontzetting van de medemensen woedden en zich vergrepen aan recht en rechtvaardigheid. Want Gods liefde en mildheid betreffen de bedrukten en de zwakken, die aan de willekeur van de sterken overgeleverd zijn. Gods wijsheid en almacht grijpt in, als het optreden van de tegenstander de hel al op aarde tot stand brengt. Maar het land, dat mensen herbergt, die de duivel in zich dragen, zal verwoest worden en de gruweldaden zullen tot een einde komen en de mensheid zal weer over de Schepper nadenken en ernaar streven om een ander leven te leiden, opdat de ziel uit de diepste nood bevrijd wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levende wezens – Ontvangers van licht en kracht

B.D. 1449 from 2. juni 1940, taken from Book No. 24

Ook het nietigste wezen is ontvanger van goddelijke kracht en juist deze wezens hebben wel een taak, die enorm belangrijk is voor het bestaan van de totale schepping. Deze wezens hebben een doel, dat heel duidelijk het dienen laat herkennen. Ze moeten voortdurend bezig zijn als geleider van de goddelijke liefde. Want goddelijke liefde is kracht, die alle wezens gegeven moet worden en het doorgeven gebeurt door juist deze kleinste levende wezens, van wie het de opdracht is om alles, wat met hen in aanraking komt, in zekere zin met elkaar in verbinding te brengen, opdat het contact, dat het in ontvangst nemen van goddelijke kracht mogelijk maakt, tot stand komt.

Maar dit proces is onafhankelijk van de wil van de individuen, in hoeverre deze wil toestemming geeft voor het willen ontvangen van deze kracht. Daarom zijn de nietigste wezens ervoor bestemd om zich voor een proces te lenen, die andere levende wezens weer het bestaan verzekert. Maar ze mogen tevens in de staat van een zekere werkzaamheid komen en dit is reeds het eerste stadium van de verlossing. Alles, wat tot werkzaamheid toegelaten is, heeft ook een graad van rijpheid, waar het licht ontvangen en doorgeven kan. Zodra het wezen dus toegelaten is om werkzaam te zijn, zal het ook licht kunnen verspreiden. En daarom zal er steeds daar, waar deze levende wezens werkzaam zijn, licht zijn, terwijl er dan duisternis is, als deze wezens hun werkzaamheden stoppen.

Werkzaamheid betekent dus ook altijd licht. En hoe intensiever de straling van de goddelijke lichtgevers op het wezen, dat licht ontvangt, inwerkt, des te meer wordt deze werkzaamheid weer aangespoord of gesteund. De levende wezens moeten de taken, die hun door God toegewezen zijn, uitvoeren. Ze moeten dus werkzaam zijn en hebben daar kracht uit God voor nodig. Deze ontvangen ze en nu zijn ze de stroomkring van de goddelijke liefde, die voor het wezen onvoorstelbare genaden betekent, binnengetreden. Nu ze in het licht wandelen, ervaren ze de weldaad hiervan. Het stimuleert de drang om werkzaam te zijn en werkzaamheid is de toestand van degenen, die bevrijd zijn: de verlosten.

Maar voor het menselijke oog is de werkzaamheid van de kleinste levende wezens nauwelijks waarneembaar. En toch zijn al deze wezens overeenkomstig hun staat van rijpheid ingedeeld in de kring van degenen, die God en Zijn schepping dienen. Alle wezens worden in tijdvakken een werkzaamheid als opdracht gegeven, die ze nu ook geheel volgens de goddelijke wil vervullen.

Steeds wordt het levende wezen weer in de staat van rust, de passiviteit, geplaatst om de weldaad van de activiteit op zich in te kunnen laten werken, want het herkent in de afwisseling van de activiteit en de rust, dat de activiteit overeenkomt met de bevrijde toestand, terwijl de rust overeenkomt met de in de vaste vorm gebonden toestand. Daarom zal dat kleinste levende wezen, als het eenmaal toegelaten is om werkzaam te zijn, met alle ijver zijn taak vervullen en dus ook alle wezens in de schepping als geleider van licht en kracht dienen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Omleiden en doorgeven van de kracht uit God

B.D. 1450 from 2. juni 1940, taken from Book No. 24

Er worden door de almacht van de goddelijke Schepper talloze schepselen geboren en deze wezens wijden zich nu aan de taak, die de Schepper hun gegeven heeft. De aardse werkzaamheden van deze wezens zijn heel uiteenlopend, maar geestelijk vervullen ze allemaal dezelfde taak om alles, wat met hen in aanraking komt, te voeden met goddelijke kracht, waarvan het omleiden en doorgeven hun taak is. Ze dienen dus in zekere zin als tussenstation. Ze zijn de verzamelbakken, die in de gehele schepping nodig zijn, opdat de kracht uit God zich een weg baant tot in de meest duistere hoeken, want schepselen zijn overal, ofschoon vanwege hun nietigheid niet altijd zichtbaar voor de ogen.

Maar er is geen tegenstand, die niet door de schepselen bestrooid wordt en omdat elk van deze kleinste schepselen door de wil van God geschapen werd om nu eenmaal een missie te vervullen en deze missie hierin bestaat om de kracht uit God, die voor het aardse leven noodzakelijk is, door te geven, dan moet de geestelijke werkzaamheid van de schepselen enorm belangrijk zijn, dus in de eerste plaats de beweegreden voor het ontstaan van deze wezens. Dus in zekere zin leeft elk wezen door de hulp van andere wezens, omdat de kracht uit God van wezen tot wezen overgedragen wordt. Maar dan past elk schepsel zich aan het goddelijke scheppingsplan aan en wordt dus ook tot aardse werkzaamheid voorbestemd, die weer nuttig is voor het gehele scheppingswerk.

In de schepping is er niets zonder leven, omdat het voortdurend levenskracht van God ontvangt. Deze kracht moet zich in talloze ontvangststations verzamelen en weer naar andere stations omgeleid worden. Dit proces kan alleen met geestelijke ogen bekeken worden. Maar het zal voor de mens in de uitbeelding van een drainagesysteem, dat eerst al het haar toestromende opvangt om het dan verder te leiden zoals het voor de aardbodem nuttig is, zodat de aanvoer dus nooit zonder plan verspild wordt, begrijpelijk zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Noodzaak van het gebed en kracht – Gebed is een bewijs van het geloof

B.D. 1451 from 3. juni 1940, taken from Book No. 24

De gevaren van het aardse leven zijn onbeschrijfelijk groot, als de mens zich op zijn eigen kracht verlaat. Want de tegenstander kan zijn macht gebruiken zonder op één of andere tegenstand te stuiten. En hij gebruikt deze macht om de menselijke wil te verzwakken. En omdat het wezen toch nog steeds in een gebonden toestand verkeert, zij het ook in een lichtere vorm, is diens wil zonder door goddelijke kracht ondersteund te worden niet voldoende in staat om tegenstand te bieden en zal dus aan de vijand ten prooi vallen.

En daarom moet beslist om de kracht uit God gevraagd worden. Dat wil zeggen dat de mens de genade van het gebed moet benutten. Hij kan zonder het gebed, zonder de vragende gedachten aan God, onmogelijk tegen de aardse gevaren gewapend zijn en de mens, die gelooft het gebed niet nodig te hebben, zal zich nooit in de strijd op aarde staande kunnen houden. Het gebed is het toegeven van zijn hulpeloosheid. Het gebed bewijst de wil van het mensenkind om aan de goddelijke wil te voldoen. Het gebed is de brug naar boven, die met een goede wil betreden wordt om het geweld van de tegenstander te ontvluchten en zich te verenigen met God.

En deze wil is er de aanleiding toe, dat God het gebed verhoort, als het in het diepste geloof, in het vertrouwen op Zijn hulp, tot God opstijgt. De hulpeloze toestand maakt het gebed onontbeerlijk. Degene, die dus gelooft zich zonder gebed te kunnen redden, voelt zichzelf enerzijds sterk genoeg en anderzijds lijdt hij te weinig onder zijn gebonden toestand om ernaar te verlangen om daarvan bevrijd te worden. Hem ontbreekt nog het besef van zijn huidige toestand, zijn begin en zijn bestemming. Het aardse leven is voldoende voor hem, welke hij gelooft uit eigen kracht te kunnen bolwerken.

Maar hij erkent ook geen boven hem staande macht als een Wezen, aan Wie hij zich kan toevertrouwen of Haar om hulp kan vragen. En hij kan dus ook niet bidden en een Wezen aanroepen, Dat dubieus voor hem is. Het ontbreekt hem dus aan geloof. En zo is het gebed aan de andere kant steeds een bewijs van innerlijk geloof, terwijl een ongelovig mens nooit zal bidden. De mens moet dus eerst geloven, voordat hij een beroep kan doen op de genaden van het gebed. En de mens, die het aan geloof ontbreekt, is onuitsprekelijk te betreuren. Het ontbreekt hem toch aan elke geestelijke hulp zonder welke hij echter de weg omhoog niet kan betreden.

Daarom mag in het aardse leven het gebed niet uitgeschakeld worden, als dit leven doelmatig geleefd moet worden en het de ziel een opwaartse ontwikkeling op moet leveren. Want door het gebed brengt de mens pas de verbinding met de goede geestelijke krachten tot stand en pas nu kan hij aan zijn aardse opdracht voldoen. Pas nu kan hij alles doen, wat zijn ziel een hogere graad van rijpheid oplevert en dus het enige doel van het aardse leven is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Een betrouwbaar kenmerk van het verlangen naar de waarheid

B.D. 1452 from 3. juni 1940, taken from Book No. 24

De kern van de waarheid kan pas dan gevonden worden, wanneer er bewust naar verlangd wordt. De mensen staan weliswaar in het geloof, dat steeds dát de waarheid is, wat voor hen aannemelijk lijkt en omdat de mensen dus op verschillende manieren bereid zijn om aan te nemen, zou het verschillende waarheden moeten geven. Maar de zuivere waarheid blijft eeuwig en altijd dezelfde. En degene, die haar nastreeft, kan nooit verdwalen.

Maar wanneer streeft de mens naar de waarheid? Als toch elk mens denkt naar niets anders dan naar de waarheid te verlangen? Een zeker kenmerk van het verlangen naar de waarheid is het bereidwillig opgeven van datgene, wat de mens voorheen als waarheid erkend heeft en een bereidwillig openen van het hart om de waarheid van boven te ontvangen. Dit laat zijn wil naar de zuivere waarheid blijken, want hij zal steeds in alle overleveringen een zeker gebrek herkennen. Hij zal nu wel mensenwerk weten te onderscheiden van datgene, wat direct van boven komt.

En als het hem om de zuivere waarheid te doen is, moet hij allereerst alles afscheiden, wat van menselijke oorsprong is. Hij moet zich nauwkeurig aan het ontvangen goddelijke woord houden en zo weinig mogelijk proberen om zich dat, wat schools aan de medemensen overgedragen werd, tot geestelijk eigendom te maken. Hij moet enorm consequent blijven. Dat wil zeggen dat hij steeds eerst het woord van boven tot zich laat spreken, voordat hij het omgevormde woord als waarheid erkent. Hij moet een bepaalde zekerheid hebben ten opzichte van de tegenstander, die dat vaak veranderde woord, dat niet met de goddelijke wil overeenkomt, vertegenwoordigt.

Hij mag met zijn verstandsmatige denken niet tevreden zijn, maar altijd en overal de raad van God te hulp vragen en dus steeds naar de kracht uit God verlangen om nu de zuiverste waarheid te herkennen en hij moet bereid zijn om zijn vooropgezette meningen op te geven, als deze niet overeenstemmen met hetgeen van boven aangeboden werd.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Uitwerking van de werken van liefde – Toegenomen kracht

B.D. 1453 from 4. juni 1940, taken from Book No. 24

De kracht moet door de liefde toenemen. Alles wat de mens doet, moet uit liefde voortgekomen zijn. Dan zal hij ook een grotere krachttoevoer gewaarworden. Hij zal door een ongekende zekerheid gedragen worden en alles om hem heen tot liefde aansporen, want het geestelijke rondom hem wordt de liefde gewaar en de wil naar God wordt actief. En deze wil is weer kracht.

De mens kan zich de uitwerking van een liefdeswerk niet voorstellen. Al het onvolmaakte onderwerpt zich als het ware aan het volmaakte. Dat wil zeggen dat al het goede geestelijke grote invloed heeft op het in opwaartse ontwikkeling zijnde geestelijke. En het onvolmaakte wordt deze invloed als toegenomen kracht gewaar. Het kan makkelijker uitvoeren, wat zijn wil nastreeft. En zo dringt de kracht van de liefde in al het wezenlijke en vergroot in hem de drang naar de hoogte. En daarom moet al het denken en handelen zijn oorsprong hebben in de liefde. Dan zal het rijke vrucht dragen.

Het geestelijke in de mens verlangt naar verlossing, maar kan enkel door de liefde verlost worden. Als de mens nu in liefde werkzaam is, geeft hij de geest in zich de vrijheid en deze bevrijding van de geest levert hem weer de genade op de waarde van de liefde te herkennen en dus nu bewust te leven, dat wil zeggen de liefde te beoefenen. En wat hij nu doet met de bedoeling om God en de naasten daarmee te dienen, is de uitstroming van de zich in hem tot uiting komende liefde. Hij wil goed zijn. Hij wil opwaarts streven. Hij wil dienen, de medemensen helpen. Hij wil bevrijding brengen aan alle wezens, die hem omringen. En elk werk van liefde geeft hem nu ook de kracht om dat uit te voeren, wat hij wil.

De kracht van de liefde is op de grootste afstand werkzaam. De mens kan er in zijn werken van liefde elk ver van hem verwijderd wezen bij betrekken. Hij kan hem in geestelijke nood hulp verlenen, want steeds zal de liefde zich een nieuwe weg banen en de weg naar God vinden. Een smekende gedachte in liefde zal dus het goddelijke oor bereiken en het wezen, dat het gebed betreft, zijn meest overvloedige kracht doen toekomen. Daarom moet aan het gebed steeds de diepe liefde ten grondslag liggen. Diegene, die voor zijn naaste vraagt, moet daar door de liefde toe gebracht worden. Dan zal elk gebed verhoring vinden bij God.

Elk werk van liefde heeft onvoorstelbare geestelijke successen tot gevolg, want in elk werk van liefde is God Zelf aanwezig. Derhalve moet ook Zijn kracht in elk mens overstromen, die in de liefde actief is en het geestelijk niet-verloste de verlossing brengen. Want niet verlost zijn betekent ver verwijderd zijn van God. Maar in de liefde werkzaam zijn, betekent Gods nabijheid gewaarworden en de nabijheid van God moet onvermijdelijk ook krachttoevoer voor het wezen betekenen. En elke krachttoevoer is weer een vrijkomen uit een onvrije toestand.

Maar alleen het wezen, dat zich tot liefde ontwikkelt, kan maar vrij worden, want alleen de liefde doet de kracht ontstaan, die het wezen voor zijn vrij worden nodig heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde is onontbeerlijk voor geestelijke rijkdom

B.D. 1454 from 5. juni 1940, taken from Book No. 24

De mens, wiens karakter elke liefde ontbeert, is onuitsprekelijk arm te noemen, want het ontbreekt hem aan kennis over het hoogste goddelijke wezen, omdat al het goddelijke in hem niet tot ontplooiing kan komen. In zijn verblinding ziet hij niet alleen het aardse leven in een verkeerd licht, maar hij maakt zijn hart volledig onbekwaam voor de opname van goddelijke wijsheid. Hij wil van het goddelijke werkzaam zijn niets weten en kan daarom ook nooit in de waarheid onderwezen worden.

Want de liefde is onontbeerlijk. Ze is in de eerste plaats de schakel tussen de mens en de onderwijzende krachten in het hiernamaals. Zonder liefde hoort de mens de stem in zichzelf niet. Zonder liefde kan de geestvonk in hem niet ontstoken worden en zonder liefde is ook elk begrip van geestelijke waarheden onmogelijk. De mens moet zich tot liefde opvoeden en dit kan hij ook met gemak als hij minder acht slaat op het aardse leven en zich naar het bovennatuurlijke toekeert.

Een mens, die zich in gedachten met zaken bezighoudt, die buiten het aardse liggen, zal ook zijn medemensen nu beschouwen als eveneens zoekende wezens en dit zal een soort gevoel van verbondenheid in hem teweegbrengen. Hij voelt de behoefte om met hen van gedachten te wisselen. Hij zou hun deze gedachten graag meedelen en hen ook op dezelfde weg leiden en de liefde begint zich dus in hem te ontvouwen en er is een barrière afgebroken, die hem voorheen de toegang tot kennis versperde. Wat de mens zelf als juist herkent, zou hij graag aan de naasten mee willen delen en als de behoefte om mede te delen levend in hem wordt, zal ook zijn gedachtegang goed geleid worden, want waar liefde is, is God Zelf en Hij verhindert verkeerde resultaten van het denken.

De mens moet de liefde beoefenen, hij moet haar als het kostbaarste goed in het hart dragen en proberen haar voortdurend te vergroten. En als hem daartoe de kracht ontbreekt, moet hij hierom vragen. En zijn leven zal rijk aan geestelijk bezit zijn, want de liefde levert hem kennis op, die de mens anders niet verwerven kan.

God geeft mateloos wijsheid en kracht, licht en sterkte aan de liefhebbende mens en hij kan zich dus meer dan rijk noemen, want hij wordt met deze liefde door de hemelse Vader bedacht. En daarom kan de liefde nooit uitgeschakeld worden, als de mens inzicht moet krijgen. Zonder liefde blijft de mens dwalend en bevindt hij zich in de geestelijke nacht. Maar de liefde verlicht en leidt tot kennis van de goddelijke waarheid.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Deemoed – Genade

B.D. 1455 from 5. juni 1940, taken from Book No. 24

De deemoed wortelt in het besef van de eigen onvolmaaktheid en dit brengt weer het gebed voort, want de deemoed is het gevoel van onwaardigheid en van zwakte en dit moet door genade en hulp opgeheven worden. Zolang de mens zich klein voelt, zal hij kunnen vragen en vurig kunnen danken voor de ontvangen genade. Maar degene, die zich verheft, zal werkelijk niet de handen naar de Vader uitsteken, want hij voelt zichzelf sterk genoeg om weerstanden te overwinnen. Hij buigt niet meer voor een macht, die boven hem staat, maar hij is zich van zijn waarde bewust en staat verheven boven degene, die om hulp vraagt. Hij eist, als hem iets ontbreekt en neemt alles, wat hem aangeboden wordt, als vanzelfsprekend aan.

En zo’n mens kan zich ook niet in de genade van God verheugen. Hem zal wel de kracht, die hij voor zijn aardse leven nodig heeft, door God toegestuurd worden, maar zijn ziel verkeert in het grootste gevaar, want haar staat te weinig kracht ter beschikking, omdat de wil ontbreekt om deze kracht aan God te vragen en deemoedig in ontvangst te nemen. Het aardse leven is dan nutteloos geleefd, want het brengt de ziel dan niet de bevrijding uit haar boeien, want de mens heeft enkel en alleen voor zijn lichaam aanspraak gemaakt op de kracht uit God.

Als de mens zich ten opzichte van Hem arrogant opstelt is dat een situatie, die niet overeenkomt met de wil van God, want het wezen is om deze reden de lange weg in gebonden vorm over de aarde gegaan, zodat hij zijn onmacht en de afstand tot God herkent en zodat deze afstand door echte kinderlijke liefde nu verkleind wordt. Maar een verwaande geest vergroot de verwijdering van God op een onvoorstelbare manier.

De arrogantie was de aanleiding tot de afval van God en alleen de diepste deemoed kan het wezen nu weer dichter bij de eeuwige Godheid brengen. Want God heeft Zijn schepselen lief en stelt hun Zijn genade mateloos ter beschikking. Deze genade is kracht uit God, die het geestelijke in de mens toevloeit.

Wanneer er nu bepaalde eisen aan de mens gesteld worden, dan gebeurt dit alleen daarom, zodat de mens in vrijheid kiest voor de vereniging met God of voor de voortdurende scheiding van Hem. Hij moet uit innerlijke aandrang het ene of het andere nastreven. Hij moet, als het gevoel van verwaandheid in hem overheerst, door het aardse leven zijn onwaardigheid leren herkennen, opdat hij zich smekend tot zijn Schepper wendt en nu de kracht in ontvangst neemt, die hem zo vormt, dat de afstand tot God steeds kleiner wordt.

En dit heeft dan de innerlijke deemoed tot stand gebracht, want een deemoedig mens geeft zijn eigen wil op en onderwerpt zich geheel aan de goddelijke wil. De Heer geeft Zijn genade aan de deemoedige. Door de deemoed brengt hij de juiste verhouding tot God tot stand. De deemoed laat hem vragen om kracht, die de mens alleen toegestuurd kan worden, als ze bewust gevraagd wordt. De innerlijke deemoed is het toegeven van de vroegere schuld, die de afval van God veroorzaakt heeft. De deemoed is er de zekerste garantie voor, dat de Vader Zich vol liefde naar het kind buigt en het naar Zijn Vaderhart omhoogtrekt. Zodat de geest uit God zich weer met de Vadergeest verenigt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Almacht van de goddelijke Liefde - Wereldgebeuren

B.D. 1456 from 6. juni 1940, taken from Book No. 24

Schrijf het volgende op: U mensen hebt een totaal verkeerde voorstelling van de Almacht van de goddelijke Liefde. U neemt een andere maatstaf, waarnaar u de gebeurtenissen beoordeelt, die zowel leed als ook vreugde voor de mensen betekenen. U ziet alleen de uitwerkingen in aards opzicht, maar kunt u niet in de verste verte de noodzaak enerzijds, evenals de gevolgen anderzijds in geestelijk opzicht voorstellen. U legt steeds menselijke gevoelens aan uw beoordeling ten grondslag en dat laat u de Liefde Gods zelfs als wreedheid voorkomen. Maar u bent niet op de hoogte van de kwellende toestand, die de zielen eens wacht, wanneer Ik van hen alle leed op aarde op een afstand houd en hen schijnbaar alleen Mijn Liefde geef.

Deze Liefde van Mij is zo groot, dat Ik Mijn schepselen het leed in het hiernamaals graag wil besparen en ze dus tevoren laat lijden in een toestand, die hen dit leed niet zo laat voelen. En toch herkent u Mijn Liefde niet en schept er genoegen in tegen Mij in opstand te komen. U leeft in een wereld, waarin zinnelijk genot u een zekere bevrediging laat vinden, maar in de wereld hierna zult u, als u inzicht hebt, streven naar de verbinding met Mij. Tevoren zult u echter elke verbinding met de materie moeten hebben verbroken om u met Mij te kunnen verenigen.

Maar u bent daar nog zeer ver van verwijderd, want de materie houdt u nog te zeer gevangen en wel zodanig, dat u ze nog als aantrekkelijk ervaart. En daarom verwoest Ik met geweld datgene van u, wat u hindert in de richting van een veel groter geluk. Ik wil u de weg op aarde verkorten, waarin u nog in de vorm moet gaan. Ik wil dat u de materie leert verachten, die slechts een hindernis voor u is, en u herkent Mijn Liefde niet. U zit nog te vast aan uw eigen wil en onderwerpt u niet aan de goddelijke Wil, Die u waarlijk alleen maar zo bedeelt, zoals het voor uw ziel dienstig is.

Probeer u altijd en overal Mijn overgrote Liefde voor te stellen als beweegreden van wat Ik zend of toelaat, en u zult anders leren denken. Ik schep er waarlijk geen plezier in Mijn schepselen te zien lijden en Ik probeer daarom het grote leed van u af te wenden. Alleen zo zult u moeten leren kijken naar het wereldgebeuren om heen, dat voor u meer een bewijs van Mijn Liefde zou moeten zijn, dan een daad van wreedheid. Weer deze gedachten, die u laten twijfelen aan Mijn Liefde, want het is alleen de Liefde, Die Mij zo doet handelen dat u schijnbaar het slachtoffer bent. U bent alleen te zwak en wenst te weinig de kracht, die u de materie zou doen overwinnen. En zo bekommer Ik Me om uw nood en ruim Ik voor u de hindernis voor uw positieve ontwikkeling uit de weg. Ik ontneem u elk aards bezit, opdat juist deze lichamelijke nood u naar Mij laat vluchten en u dus innig contact zoekt met Mij. En dan pakt Mijn oneindige Liefde u vast en Mijn oneindige Liefde helpt u overwinnen.

Maar voor u zich aan Mij heeft toevertrouwd, zult u het verlies van het aardse goed smartelijk ervaren en dus is uw toestand nog onvrij. U bent nog te zeer met de materie verbonden en u herkent Mij en Mijn Liefde nog te weinig. En u bent zelfs geneigd Mij helemaal te willen loochenen, omdat u al het gebeuren beschouwt vanuit een aards standpunt en er niet aan denkt hoe zeer geestelijk de noodzaak zich voordoet, om u niet verloren te laten gaan.

Het is het gevaar van uw geestelijke ondergang, die Mij noodzaakt zo in te grijpen, dat u Mijn Liefde in twijfel trekt. Maar Mij gaat alleen uw geestelijk welzijn aan het Hart en alles wat geschiedt moet u dit geestelijk welzijn opleveren. Vertrouw u daarom met een gerust hart toe aan Mijn leiding en neem deemoedig en berustend uw lot uit Mijn Handen aan. En het zal u tot zegen strekken en eens zult u Mij danken, dat Ik daardoor groter leed in het hiernamaals van u heb afgewend.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Waarschuwing

B.D. 1457 from 6. juni 1940, taken from Book No. 24

Mijn kind, ontvlucht de wereld. Alles wat jou tijdens het aardse bestaan vreugde schenkt, heeft geestelijke achteruitgang tot gevolg, want het maakt de verbinding met Mij losser. En Ik wil, dat jij rijp wordt voor een opdracht, die Ik jou vanaf het begin gegeven heb en deze opdracht vereist een volledige scheiding van de wereld. Jouw wil, jouw liefde, moet zich uitsluitend op Mij richten.

De mens moet elke verleiding weerstaan en hij mag zich niet vrijwillig in het gevaar begeven. Hij moet veeleer van alles afzien. Hij mag niet iets verlangen, wat een duidelijke verzwakking van de geest veroorzaken kan.

Daarom moet ik jou waarschuwen, Mijn kind, en jou de verantwoordelijkheid proberen bekend te maken, die jij ten opzichte van de mensheid draagt en je te laten bedenken, hoe weinig bereidwillige strijders er op aarde zijn, die louter de goddelijke wil proberen te vervullen. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Wolkeloze hemel – Werking van de zon

B.D. 1458 from 7. juni 1940, taken from Book No. 24

Een wolkeloze, blauwe hemel laat de vrees van de mensen voor dreigende wolken verdwijnen. Hij vleit zich met vrolijke verwachtingen en hij is zelfs opgewekt en stralend, als aardse zorgen hem niet terneerdrukken. Hij verheugt zich in het licht van de zon. Hij verheugt zich in het gehele schouwspel, dat zich aan de ogen van degenen, die naar schoonheid dorsten, aanbiedt. En niet zelden zal zo’n schouwspel ook veredelend op het gemoed van de mensen inwerken. De zon, die hen aan de buitenkant aangenaam treft, zal ook in het hart van de mensen een weerspiegeling geven, terwijl een donkere, zwaarbewolkte hemel vaak mokkende gedachten tevoorschijn roept.

En nu is er geen andere verklaring nodig, dan dat de lichtwezens, de bezorgers van de kracht uit God in alle overvloed hun licht- en liefdeskracht aan de mensen geven. En dat de mens, die geestelijk zulke hulp ontvangt, in overeenstemming hiermee tot de hoogte geraken kan, als hij zich bereidwillig aan dit inwerken van de lichtwezens overgeeft. Dat betekent, zo denkt en handelt, zoals het innerlijke gevoel hem aanspoort en dit gevoel staat meestal positief tegenover het goede. Op zulke zonnige dagen is de drang om goed te doen verhoudingsgewijs sterker. En er moet ook op gelet worden, dat de mens er niet zijn innerlijke verlangen tegenoverstelt en dat daardoor de inwerking van de licht- en krachtwezens verminderd wordt.

De natuurlijke zon is de verwekker van al het aardse leven, maar ze heeft tegelijkertijd ook de grootste invloed op het geestelijke leven van de mens, als de mens door eigen wil de geestelijk opwaartse ontwikkeling nastreeft. De geestelijke kracht kan hem dan in veel grotere mate toegestuurd worden, als hij zich aan de inwerking van de natuurlijke zonnestralen overgeeft, want deze stralen zijn louter geestelijk werkzaam, die weliswaar ook zonder effect kunnen blijven, wanneer de mens helemaal niet onder de indruk wil raken. Want dan is de werking van de zonnestralen enkel lichamelijk voelbaar, dat wil zeggen alleen maar nuttig voor het aardse leven, terwijl het geestelijke leven onberoerd blijft.

Daarom is steeds een bewust streven naar de hoogte een voorwaarde, zodat de stralen van het zonlicht invloed hebben op het geestelijk verder ontwikkelen, maar dan is deze werking enorm, dat wil zeggen dat het voor de mens een onvergelijkbaar resultaat oplevert. En dit zal zo tot uiting komen, dat de wil tot het goede, de kracht om lief te hebben en het herkennen van de wijsheid uit God buitengewoon sterk is. Het verlangen naar boven zal sterker worden en de werkzaamheid in liefde zal steeds meer toenemen en een geestelijke achteruitgang zal steeds minder te vrezen zijn, want de lichtwezens kunnen direct inwerken op de harten, die zich bereidwillig openen, die zich bewust naar de zon toekeren en buiten het lichamelijk welbehagen de geestelijke werking van het zonlicht herkennen en ernaar verlangen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde van mens tot mens

B.D. 1459 from 7. juni 1940, taken from Book No. 24

Wat jullie mensen liefde noemen, is een door God gewenst gevoel van saamhorigheid en hoeft daarom voor Hem niet te worden ontkend. God Zelf heeft dit gevoel in uw hart gelegd om jullie gelukkig te maken en zodat jullie Hem ook kunnen naderen, want innige genegenheid voor een medemens, die in de eerste plaats een schepsel van God is, moet tegelijkertijd liefde voor God zijn en dus is niet alleen maar het schepsel, maar ook de Schepper Zelf onderwerp van deze diepe genegenheid. Dus je schenkt de eeuwige Schepper dezelfde liefde, die je aan Zijn schepselen geeft. Alleen moet die liefde gevend zijn, maar niet verlangend. Ofwel, dit verlangen moet net als liefde zijn.

God heeft Zijn schepselen tot vreugde voor elkaar geschapen. De één moet de ander dienen, dus hem geven, wat hem zelf begerenswaardig lijkt. En als hij liefde van hem verlangt, moet hij ook liefde geven. Zo wil de Heer het, die Zijn liefde eveneens aan Zijn wezens zou willen geven en daarom ook liefde van hen verlangt.

Als de mens nu aards voordeel zoekt, dan is zijn liefde niet oprecht, want ze ontspringt aan de eigenliefde, die niet van goddelijke oorsprong is. Dan heeft de tegenstander dat gevoel in uw hart gelegd, opdat uw wil daardoor verzwakt wordt en u acht slaat op de verlangens van het lichaam. Dan probeert eenieder te nemen, maar niet te geven. En dan zal de liefde ook geen zegenrijke uitwerking hebben. Want het is de liefde voor de wereld, de liefde voor het zinnelijke. Het is geen door God gewild gevoel, maar het middel, dat de tegenstander gebruikt om u ten val te brengen. Dan geeft u de neiging, die u beheerst, ten onrechte de naam liefde, maar het is eerder verlangen en egoïsme, maar geen onbaatzuchtige liefde, die gelukkig makend is.

Wat uit God voortkomt, moet elkaar ontmoeten en gezamenlijk naar God streven om elkaar te steunen en op de weg naar boven te leiden. En deze liefde moet zich uiten in het verlangen naar elkaar. De mens moet stralend van geluk de aanwezigheid van de ander als een kostelijk geschenk van God ervaren. Zijn hart moet vol dankbaarheid de Schepper, Die hem een straal van Zijn liefdeslicht toe laat komen, tegemoet juichen. En de liefde voor elkaar moet goede gedachten voortbrengen en aanleiding geven tot goede handelingen.

Dan is de liefde geheel in overeenstemming met de wil van God. Ze maakt gelukkig en ze verheft. Ze verlangt niet, maar ze geeft. Ze is uit God geboren en leidt tot God terug. Ze kent geen grenzen en blijft bestaan tot in eeuwigheid, want als ze uit God is, kan haar nooit een halt toegeroepen worden. Ze zal voortdurend geluk en vreugde betekenen en onveranderd blijven, want ze is iets geestelijks, dat van God uitgaat, dat niet het lichaam, maar de ziel van de mens beroert en dus ook niet door het lichaam, maar door de ziel ervaren wordt. De liefde is de kracht, die de vereniging van de geestelijke wezens bevordert en daarmee Gods meest volledige goedkeuring krijgt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Strijd van de lichtwezens om de te zwakke zielen

B.D. 1460 from 8. juni 1940, taken from Book No. 24

De ziel verlangt naar bevrijding, ook wanneer ze op aarde een verkeerde weg bewandelt. Ze is zich weliswaar van haar dwaling bewust, maar te zwak om zich uit haar boeien te bevrijden. Anders zou haar geen schuld toe te kennen zijn en zou ze in het hiernamaals geen vergelding te vrezen hebben. Want het staat haar altijd vrij om haar zwakke wil te versterken en te vragen om kracht om zichzelf te verlossen, zodat ze dus slechts haar vrije wil hoeft te gebruiken. Ze moet wel grote moeilijkheden overwinnen om tot de hoogte te geraken, maar er wordt niet te veel of iets onvervulbaars van haar verlangd, omdat haar in dezelfde mate de kracht daartoe ter beschikking staat.

Wanneer ze echter haar vrije wil op de tegenovergestelde manier gebruikt, wanneer ze zich uit eigen beweging naar de tegenstander toekeert, dus de kracht om te handelen en te denken daar vandaan verlangt, dan zal ze ook van daar ontvangen worden en haar weg leidt neerwaarts, het verderf tegemoet. De tegenstander zal nu proberen om het bewustzijn van deze ziel te vertroebelen, doordat hij haar op aarde alles toekent, wat haar tevreden stelt. Hij zal het aardse verlangen vervullen en dus proberen om de ziel te bedwelmen, opdat ze niet te veel moeite doet om vrij te worden van de macht, die haar overheerst.

En hij zou nu een gewonnen spel spelen, wanneer er van goede geestelijke zijde niet ongelofelijk om deze zielen geworsteld zou worden. De tegenstander zal de ziel niet zonder strijd afstaan. En daarom werken de lichtwezens onvermoeibaar op zulke zielen in, door te proberen om via de gedachten hun het grote gevaar bekend te maken, waarin ze zich bevinden.

Daarom zal ook de mens, die zich zonder bezwaar aan de boze macht uitgeleverd heeft, zich af en toe met gedachten bezighouden, die hem niet bevallen, want hij wordt niet zonder waarschuwing gelaten, als hij een verkeerde weg gaat. Als hij nu tot het inzicht komt, dat zijn weg verkeerd is en hij nu de wil heeft om een andere weg in te slaan, dan staat hem ook al de kracht ter beschikking, die hij alleen mag benutten om zich te bevrijden van de boze macht.

Maar als hij de hulp van de kant van de lichtwezens afwijst, dan is hij hopeloos aan de macht van het kwaad prijsgegeven en zulke zielen gaan voor eeuwige tijden verloren. Dat wil zeggen, dat ze eigenzinnig weer die toestand nastreven, die deze zielen sinds onheuglijke tijden gebonden hield. De macht van de tegenstander is des te groter, naarmate de wil van de mens zich meer aan hem uitlevert. En als de wil eerst eenmaal door hem verzwakt is, wordt het steeds moeilijker voor de ziel om zich los te maken uit haar boeien.

En toch is de toestand van een ziel niet hopeloos, zolang goede geestelijke krachten zich voor haar inspannen. Dat wil zeggen, zolang de ziel beide krachten op zich in laat werken, dus zich niet juist tegen de goede geestelijke krachten verzet. Dan bestaat er nog steeds de hoop, dat ze haar wil naar deze krachten toekeert. En dan is het gevaar voor de ondergang van deze ziel voorbij. Dan kunnen de goede geestelijke krachten aan de versterking van de wil bijdragen en het zich losmaken uit de macht van de tegenstander zal steeds makkelijker worden, naarmate de ziel de goede krachten meer macht over zich geeft, zodat deze krachten nu hun gehele invloed kunnen doen gelden. En het zal de ziel lukken om de juiste weg naar de hoogte te vinden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid van de wil

B.D. 1461 from 8. juni 1940, taken from Book No. 24

Gebruik uw wil op die manier, die u actief laat worden en geef u over aan het vertrouwen, dat de Heer u leidt. Als u Hem daarom vraagt, moet u ook beslist de wil van de Heer vervullen, want Hij wil u zo leiden, dat u gemakkelijk Zijn wil kunt vervullen, als u zich volledig aan Hem toevertrouwt. Het is van onnoemelijke waarde om u aan de goddelijke bescherming toe te vertrouwen, want Zijn liefde is er de grootste garantie voor, dat u goed beschermd bent. Zijn liefde probeert al het moeilijke ver van u weg te houden.

Als u geheel in Zijn wil binnen wilt gaan, zal in uw handelen steeds alleen God te herkennen zijn, want Hij is het, Die Zich nu door u uit. U hebt alleen goddelijke kracht nodig om nu binnen de goddelijke wil werkzaam te zijn en de waarborg voor het goddelijke werkzaam zijn is dat u er van harte naar verlangt om in de nauwste verbinding met God te staan, dat u zich nooit van Hem wilt scheiden en Hem overal herkent. Want u zult Hem overal zien, steeds zal er grote kracht van Hem uitgaan. Uw moed zal groter worden en u zult alle hindernissen overwinnen. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke gave bewijs van liefde – Binnengaan in de wil van God

B.D. 1462 from 9. juni 1940, taken from Book No. 24

Tijdens een stil moment van inkeer in jezelf, zul jij je ervan bewust worden, dat al het aardse verlangen een hindernis is voor een diepe, innige verbinding met God. En als je dit ingezien hebt, is elk gevaar voorbij. Alleen degene, die alles kan opgeven, zal alles ontvangen. De genade om het goddelijke woord te mogen ontvangen is onvergelijkbaar waardevoller dan de vervulling van de aardse verlangens en zo gaan er onnoemelijke genaden verloren voor degene, die zich aan aardse wensen en verlangens overgeeft. Maar alleen die begeerlijke liefde is een hindernis voor de weg naar boven, dus deze moet met alle kracht bestreden worden.

Het is van buitengewoon belang om het contact met de hemelse Vader tot stand te brengen en daartoe is in de eerste plaats de wil vereist. Hij moet zich geheel en al naar Hem toewenden, hij moet zich op een manier uiten, die duidelijk het verlangen naar God verraad. De wil van de mens zal steeds het enige zijn, dat door God geëist wordt.

De goddelijke liefde spant zich onophoudelijk in om zich zo te kennen te geven, dat de mens deze liefde bewust nastreeft. Dat wil zeggen, dat hij ernaar verlangt om hierdoor gegrepen te worden. En dit verlangen is het ondergeschikt maken van de wil aan de goddelijke wil. Want een verlangen naar de vereniging met God, die aanleiding is tot een verandering van zijn levenswandel tot dusver, wordt in zekere zin actief in de mens. Want degene, die eerst zonder God gegaan is, heeft volgens eigen wil gehandeld, die dus van Hem afgekeerd was.

Maar God herkend te hebben, betekent een binnengaan in de goddelijke wil. Een zich volledig schikken in alles, wat God van hem verlangt. En het betekent verder een zonder bezwaar opgeven van zijn levenswandel tot nu toe. Nu is het dus begrijpelijk, dat de menselijke wil zich eerst bereid moet verklaren om zich te onderwerpen aan de goddelijke wil, voordat God nu Zijn wil bekend maakt. Het is begrijpelijk, dat steeds weer de wil van de mens opgegeven moet worden om deze bekendmaking van Zijn wil in ontvangst te kunnen nemen. Het is begrijpelijk, dat elk aards verlangen de God tegemoet strevende wil verzwakt en dus nu ook het verlangen naar Zijn woord minder wordt. En het is begrijpelijk, dat alles, wat de kracht om in ontvangst te nemen, zou kunnen verminderen, bestreden moet worden.

Want de goddelijke gave is kostbaarder dan alles, wat de wereld bieden kan. Een goddelijke gave draagt de liefde van God in zich en bestaat er iets mooiers, dan het bewijs van de goddelijke liefde te mogen ontvangen? Het verlangen van het hart wordt eveneens gestild, alleen op een manier, die het lichaam niet als aangenaam ervaart, maar zodat de ziel door deze verbinding met de liefde van God buitengewoon gelukkig gemaakt wordt. En daarom moet de mens aan zijn ziel denken en haar het grote geluk van de goddelijke liefde ten deel laten vallen, maar hij moet geen acht slaan op het lichaam en zijn verlangens. Hij moet zich ongeremd in de wil van God schikken om de goddelijke wilsuitingen in ontvangst te kunnen nemen.

Naar de liefde, die de oorzaak is van de Vaderlijke zorg voor Zijn kinderen, moet in het diepste van het hart verlangd worden, want het mooiste, waar de mens op aarde naar kan verlangen is om zich in deze liefde te mogen bevinden. Zijn hart moet voor de Vader in de hemel slaan. Het kind moet vurig naar de Vader verlangen, dan zal het ook met blijdschap de uitstroming van Zijn liefde in ontvangst nemen: het goddelijke woord, dat de nauwste verbinding met Hem tot stand brengt en dus het zichtbaarste bewijs van Zijn liefde is.

Kan u ooit iets heerlijkers geboden worden, dan dat de hemelse Vader Zich naar u neigt en ernaar verlangt om met u te spreken? En als Hij u duidelijk Zijn liefde aanbiedt, is er alleen uw wil nog maar voor nodig om Zijn liefde in ontvangst te nemen. U hoeft alleen maar te willen, dat uw denken door Hem geleid wordt en u zult voortaan alleen Zijn wil vervullen, Zijn wil in u dragen en overeenkomstig de goddelijke wil ook uw leven op aarde benutten.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verwaandheid – Bewust vragen om goddelijke kracht

B.D. 1463 from 9. juni 1940, taken from Book No. 24

Het is uw grootste vergissing, dat u zich in het volle bezit van alle kracht waant en dat u gelooft het aardse leven alleen meester te kunnen worden. En u wijst daarom de gedachten, dat u hulpbehoevend bent en dus ook een keer om hulp zou kunnen moeten vragen, ver van u af. En daarom is uw instelling ten opzichte van God negatief. U herkent Hem niet en Zijn voortdurend werkzaam zijn is voor u dus niet zichtbaar. En dat is een buitengewoon gevaarlijke instelling, want u vermindert daardoor zelfs nog de kracht, die God u voor het lichamelijke leven toe laat komen. Hij moet deze kracht verminderen om u de eigen onmacht te laten herkennen. Hij moet u ziekte en lichamelijk leed laten overkomen, opdat u daaraan een hogere macht herkent.

De toevoer van kracht uit God zal u zo toegemeten worden, zoals u denkt die kracht te gaan gebruiken. De kracht uit God voor het geestelijk uitrijpen staat u onbeperkt ter beschikking. Maar als u niet om haar vraagt en u haar slechts ter wille van het aardse leven nodig heeft, zult u ook slechts alleen maar kunnen ontvangen, wat voor het aardse leven volstrekt nodig is, maar elke geestelijke schenking van kracht blijft u onthouden, totdat u hier bewust om vraagt. En dit gebrek aan kracht kan alleen maar tot geestelijke teruggang leiden, want u streeft geen vooruitgang na en u denkt slechts aan het lichamelijk welbevinden.

De goddelijke kracht werd u gedurende onheuglijke tijden toegevoerd zonder dat uw wil daarvoor nodig was. Maar in het aardse leven moet de wil zelf werkzaam worden om de kracht, die u ter beschikking staat, bewust te vragen, omdat de mens anders een onvrij wezen zou zijn, dat weer afhankelijk zou zijn van de goddelijke wil. De vereniging met geestelijke kracht is de eigenlijke opwaartse ontwikkeling van het geestelijke. Om nu zonder daar een verzoek voor te hebben ontvangen het wezen geestelijke kracht te geven, zou betekenen dat de opwaartse ontwikkeling van het geestelijke gedwongen wordt bevorderd. En dat is volgens de goddelijke wet volledig uitgesloten, want zo’n ontwikkelingsproces zou nooit een wezen opleveren, dat gelijk is aan God.

Het wezen kan door zijn wil het hoogste bereiken. Maar zonder deze wil werkzaam te laten worden, is elke vooruitgang onmogelijk. Daarom moet er steeds op de menselijke wil ingewerkt worden, zodat deze zich naar God toekeert, zich aan Hem onderwerpt en dus ook kracht verlangt voor het geestelijke welzijn.

Maar de geestelijke toestand van de mensen is troosteloos. Ze zien de noodzaak van hulpverlening van de kant van de eeuwige Godheid niet in. Ze denken onophoudelijk slechts aan de aardse behoeften en ze hebben een afwijzende houding ten opzichte van elke geestelijke vermaning. Ze staan dus ver van God af en willen Hem niet in de nabijheid herkennen en ze hebben de waan, dat ze toch veel vorderingen in hun inzicht gemaakt hebben, omdat ze onbezwaard en vrij geloven, terwijl ze degene, die geestelijk streeft, beperkingen en bezwaren aan willen praten. En dus wordt ook de jonge generatie zo opgevoed, dat ze zichzelf machtig en sterk waant en dat ze het aardse leven voor zichzelf volgens een goed bedacht plan vorm kan geven. En ze ontbeert de toevoer van kracht uit God, omdat ze er niet naar verlangt.

Maar als de dag komen zal, die de mensheid iets anders leert, zal grenzeloze ellende en angst de mensen overvallen, die hun eigen macht als nietig herkennen en aan machten prijsgegeven zijn, waar tegenover ze zich niet kunnen handhaven. Dan zal de mens moeten beslissen om ten onder te gaan of om zijn handen smekend naar Degene, Die hij tot nog toe ontkend heeft, uit te strekken, opdat Hij hem helpt en hem het aardse leven laat behouden met de opwaartse ontwikkeling van de ziel als doel, waarvan de graad van rijpheid nog heel laag is. Maar gezegend is degene, die dit tijdens momenten van de grootste nood beseft. God zal hem helpen en hem redden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De geest der liefdeloosheid - Het goddelijk ingrijpen

B.D. 1464 from 9. juni 1940, taken from Book No. 24

De geest der liefdeloosheid beheerst de aarde en haar bewoners en de tegenstander heeft de zege behaald over ontelbare wezens, wier leven zonder enige liefde is. En nu worden ontelbare mensen de chaos ingedreven, die zijn werk is en die realiseerbaar werd juist door deze liefdeloosheid, die onvoorstelbare haat en tweedracht heeft doen ontbranden onder de mensheid. Alle redelijkheid is van de mensen geweken, want de geest der duisternis leidt ze en hij fascineert ook het denken der mensen of misvormt het zodanig, dat ze niet meer weten wat ze doen.

Maar zelden heeft de mensheid zich zo helemaal aan de wil van de vijand onderworpen, zoals het nu het geval is. En daarom zal ook de tegenmaatregel van bijzondere scherpte moeten zijn, wil er weer een hogere geestestoestand ontstaan en de geestelijke blindheid van de tegenwoordige tijd worden verholpen. De geestelijke nood eist dus een goddelijk ingrijpen en de goddelijke Liefde en Wijsheid heeft een gebeurtenis voorzien om deze nood op te heffen, die weliswaar de mensheid aan de goddelijke Liefde en Wijsheid doet twijfelen, echter nog de enige mogelijkheid is de mensen aan een zekere ondergang te ontrukken. De mensen blijven hardleers, op een andere manier zijn ze niet te bewegen het geloof aan te nemen. En nog veel minder volgen ze het gebod der liefde tot God en de naaste op. En van zijn kant moet de mens tot een juist denken komen, wil hem de nood van de komende tijd bespaard blijven en hem zijn leven op aarde worden gelaten. Want dat, wat God stuurt, zal met onweerstaanbaar geweld over de mensen uitbreken. Niemand zal erop zijn voorbereid, als hij niet al tevoren zich met God heeft verbonden. En er zal een paniek zijn, die alleen God Zelf weer kan afwenden als Hij daar innig om wordt gebeden.

Doch het geloof in God zal de mensen ontbreken. Want zelfs hen, die in het geloof en in de liefde vast staan, zal angstige twijfel overvallen, daar Gods Stem ook door hen duidelijk te horen is. Hun Geest zal wel naar God vluchten, maar de ziel zal ongerust en vreesachtig wachten op de dingen die nog komen. En ze zullen nauwelijks de medemensen troost kunnen brengen en zelf om het geloof moeten worstelen. Maar God zal hen bijstaan, opdat ze niet onzeker worden in het geloof in Hem. Maar zij, die God niet herkennen, zoeken de redding op aarde en ze zullen geen hulp vinden. Ze moeten hun denken veranderen of ze zullen een slachtoffer zijn van de elementen, die God, de Heer, Zelf aanwijst om Hem te dienen.

En er zal een onbeschrijfelijke verwarring zijn, want alleen nog de ergste nood kan veranderend werken op verstokte zondaars. Alleen de angst voor het aardse leven maakt de mensen week en gewillig en bereid om te smeken. Echter zonder gebed kan er geen hulp van boven worden toegewezen, want pas het gebed geeft zekere garantie, dat God Zelf Zich om Zijn kinderen op aarde bekommert en hen zal verlossen uit alle pijn. En de mensen, die alles aan de vernietiging zien prijsgegeven wat hen tot nu als begerenswaardig voorkwam, zal het ogenblik ontzettend lang voorkomen. En toch kan dit moment de mensen niet bespaard blijven, daar alle Liefde en Goedheid van God wordt afgewezen en een andere weg uit geestelijke nood niet begaanbaar is.

Gods Lankmoedigheid heeft dit gebeuren telkens weer uitgesteld, maar uiteindelijk moet Zijn voorspelling worden vervuld. Want de tijd is gekomen, waarin de grootste wilszwakte en ongelovigheid alleen nog deze catastrofe tot gevolg kunnen hebben. De tijd is nabij, die de Heer heeft aangekondigd door Zijn Woord, toen Hij op aarde vertoefde en de mensen op deze tijd van afval van God wees. Want Zijn Woord is eeuwige Waarheid en zal vervuld worden tot op de laatste letter.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het vermogen om weerstand te bieden – Het verzwakken van de wil van de tegenstander

B.D. 1465 from 10. juni 1940, taken from Book No. 24

De voortdurende strijd tegen de tegenstander versterkt het vermogen om weerstand te bieden, voor zover er hier zelfs maar verzet tegen geboden wordt. Steeds ijveriger is hij aan het werk om de ziel te overwinnen, maar alle pogingen mislukken vanwege de goede wil van de mens. En deze goede wil is de naar God toegekeerde wil, die het beste wapen is tegen alle overvallen van de vijand.

De naar God toegekeerde wil verlamt ook de macht van de tegenstander en daarom probeert hij op een andere manier de wil naar zijn lokmiddelen toe te draaien. Hij kent de zwakheden van de mensheid en weet deze ook te gebruiken, zodat de verzoekingen verzwakkend op de mensen inwerken en het hele vermogen om weerstand te bieden aangewend moet worden om deze zwakheden meester te kunnen worden.

Maar deze verlokkingen zijn enkel dan een gevaar, wanneer ze het verlangen naar God verstikken, maar als dit verlangen overheersend is, mislukken alle pogingen van de tegenstander. Want dan staat God degene bij, die naar Hem verlangt, en helpt hem om zich vrij te maken van de macht, die hem wil binden. En op zulke momenten van verzoeking is het heel belangrijk om zijn toevlucht te nemen tot het gebed, dus de Heer te bekennen, dat het vurige verlangen Hem betreft en dat alle aardse vreugden bereidwillig opgegeven worden uit liefde voor Hem.

Deze strijd, die de mens moet voeren tegen zijn eigen gevoelens in, is wel zwaar, maar God weet, waarom Hij de Zijnen zulke beproevingen stuurt. Hij kent de mate van liefde voor Hem en wil deze nu versterken, doordat Hij Zich moeilijker bereikbaar maakt en dus de wil van de mens tot verhoogde werkzaamheid aanspoort. De mens bewijst dan zijn liefde voor God. Hij bewijst, dat ze tegenover de aardse liefde standhoudt.

De mens zal zich zelden helemaal vrij kunnen maken van het gevoel van innerlijke verlatenheid, als de goddelijke hulp hem niet nabij is. Hij zal zware innerlijke conflicten door moeten maken, zolang er nog aards verlangen in hem aanwezig is. En dit kan hij alleen maar overwinnen met gebruikmaking van goddelijke kracht en hij moet hier in het gebed om verzoeken. Maar dan zal hij alles zegenrijk overwinnen. Hij zal zich steeds meer uitsluitend naar God toekeren en de vereniging met Hem nastreven, want steeds dringt de liefde naar vereniging zich op.

Dit is het goddelijke gevoel, dat in alle wezens aanwezig moet zijn, opdat steeds alleen de juiste vereniging, de vereniging met het goede, nagestreefd moet worden. God helpt het met zichzelf strijdende mensenkind en leidt zijn gedachten goed. En als deze gedachten de weg naar Hem door een innig gebed weer vinden, is alle gevaar overwonnen. De list van de tegenstander is mislukt. De liefde voor God heeft de zege behaald.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Schuldige – Welgevallen aan het woeden van de volken – Voorspelling

B.D. 1466 from 10. juni 1940, taken from Book No. 24

Vol erbarmen kijkt de Heer naar Zijn schepselen, die elkaar over en weer kwellen en elkaar in wreedheid overtreffen. Hij zou hen graag opmerkzaam willen maken op het vreselijke van hun handelen. Hij zou hun graag de geestelijke effecten bekend willen maken, opdat ze zich bezinnen en voortaan alle mensen liefde en rechtvaardigheid toe laten komen. Maar alle inspanningen zijn tevergeefs. Ze wijken niet af van de weg, die ze betreden hebben, en dus dragen allen, die welgevallen hebben in het woeden van de volkeren onder elkaar, dezelfde verantwoordelijkheid. Want zij zijn de eigenlijke schuldigen, want hun karakter trekt het onvermijdelijke aan. Er is een geweldige tegenaanval nodig om de mensen het rampzalige, dat hun handelswijze naar zich toe trekt, duidelijk te maken.

Er zijn er maar weinigen, van wie de harten anders slaan en die de nood van de tijd herkennen. En dezen moeten zichzelf aan God ter beschikking stellen, als ze aards onderwijzend op moeten kunnen treden. Ze moeten dus ook overeenkomstige geestelijke gaven van boven ontvangen hebben. En van deze weinigen bedient de Heer Zich om onder de mensen het komende gebeuren aan te kondigen. Als nu deze weinigen zich in gelovig vertrouwen met elkaar verbinden, zullen ze goed door God onderricht worden. Maar hier hoort volledige toewijding bij. Dan zullen deze dienaren ingewijd worden in het plan, dat de goddelijke Schepper sinds eeuwigheden bepaald heeft.

Ze zullen de dag en het uur beleven, waar de macht van God tot uiting komt en ze zullen zichzelf zien in het midden van dit gebeuren en nu hun gehele wil geheel en al aan de Heer offeren, zodat ze werkzaam mogen zijn aan de redding van talloze zielen, die in de nacht van de geest dreigen te verdwalen. En er zal een grote angst onder de mensen zijn als de dienaren van God hun de wil van de Heer bekendmaken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verspreiding van het woord van God – De ziel is onvolmaakt

B.D. 1467 from 11. juni 1940, taken from Book No. 24

Het is de geestelijke verbondenheid onder elkaar, die jullie steunt in jullie streven naar de hoogte. U moet alles doorgeven wat u ontvangt en zo werken voor de Heer. De bekendmakingen van boven worden daardoor verspreid en ze zullen ook daar, waar men er verlangen naar heeft, met vreugde aangenomen worden. Het is uitermate leerzaam om deze bekendmakingen in ontvangst te nemen, want de mens zal binnen gevoerd worden in een kennis, die volledige opheldering verschaft over het heersen en werkzaam zijn van God in het gehele universum en het geestelijke leven van Zijn schepselen.

En wanneer de mens zich nu voorstelt, dat alleen de oneindige liefde van God hem zulke kennis geeft, dan moet hij eveneens hetgeen hem gegeven is in liefde doorsturen naar deze medemensen, die behoefte aan de waarheid hebben en er naar hongeren. Daarom brengt God Zelf Zijn schepselen zo samen, zodat iedereen die missie uitvoert, die God Zelf bepaalt.

Zijn mensenkind, dat Hem dienen wil, moet vaak de geest uit God in zich laten spreken en daarom ook alles doen om hetgeen hem toegestuurd wordt, door te geven. Ze moeten een ongewone redenaarsgave ontwikkelen en steeds hun gedachten naar God toekeren, dan worden ze duidelijk in hun gedachten geleid en ze kunnen dus onbezorgd onderwijzend optreden, want het is hun wil om God te dienen.

En de ware godsdienst bestaat hierin, dat Zijn woord verspreid wordt en zo ingang vindt onder de mensheid. Dit heerlijke woord, de grootste genadegave van de Heer, moet in dankbaarheid in ontvangst genomen worden, als het ook dat effect op het mensenkind moet hebben, dat hem door God toebedacht is. En deze kracht uit zich, doordat de mens tot inzicht komt, als hij zich, met de intentie de waarheid te leren kennen, aan het goddelijke woord wijdt.

Het overdragen van de waarheid uit God zal een moeilijk werk voor de mensen zijn. Hun staat echter wel veel geestelijke ondersteuning ter beschikking. En het zal blijken, dat al deze bekendmakingen buitengewoon veel makkelijker in het menselijke hart binnendringen, dan het boek van de Vader, dat weliswaar veel wijsheid in zich bevat, maar een sterke reiniging nodig heeft en dat dus diens kracht gemakkelijk verloren gaat, wat uit de oneindig vele toevoegingen, die enkel en alleen mensenwerk zijn, te herkennen is.

Wanneer nu de onderwijzende mens op aarde tegen weerstanden te strijden heeft, die hem hinderen bij het doorgeven van het goddelijke woord, dan moet hij van tevoren kracht putten uit dit heiligste woord. Hij moet zich zo veel mogelijk vrij proberen te maken van zulke leringen, die hem nog niet voldoende verklaard werden. En proberen alles, wat al geestelijk eigendom was, in overeenstemming te brengen met hetgeen hem geboden werd, maar datgene, wat zich hiermee niet laat verenigen kan hij gerust laten vallen als iets, wat tot nog toe niet opgehelderd is. Hij mag dus het leven in de belichaming als mens niet als het begin van het aardse leven beschouwen, maar hij moet weten, dat zijn ziel al een eindeloos lange weg gegaan is en de goddelijke genade haar nu de mogelijkheid geeft om dat te worden, wat haar bestemming is: tot een kind van God.

Pas de verklaring over de ziel en haar opdracht geeft volledige opheldering over de noodzaak van alle gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis, want anders zou de gewelddadige scheiding van de ziel van het lichaam een ongehoorde wreedheid van goddelijke zijde betekenen of een ongelijke vormgeving van de ziel veronderstellen, die de goddelijke Schepper de mensen bij de geboorte meegeeft, wat echter weer als onrechtvaardig ervaren zou kunnen worden.

Er kunnen buitengewoon verkeerde conclusies getrokken worden, als de gang van de ziel, die ze al afgelegd heeft, niet ingezien wordt en dan kan ook de zuivere waarheid niet aan de mensen, die niet van plan zijn om deze leer van de langzame ontwikkeling van de ziel tot aan de belichaming als mens aan te nemen, gegeven worden. Hun kan nooit opheldering gegeven worden over de eigenlijke bestemming van de schepping en het doel van het aardse leven.

Want wat God in de mens legt, wat Hij Zelf geschapen heeft, is volmaakt. Maar iets volmaakts heeft geen opdracht meer nodig om tot de hoogte te geraken, want het volmaakte heeft de hoogte al bereikt. Dus vanwaar zou de gang door het aardse leven zijn, wanneer het wezen, de ziel, al volmaakt is?! Maar de ziel, die zich in de mens belichaamt, is ver van de volmaaktheid verwijderd, dus niet zo van God uitgegaan, zoals ze aan het begin van de belichaming geaard was. Derhalve moet ze van tevoren al een gang over de aarde afgelegd hebben en de mens moet juist daarover onderricht worden, omdat pas dan de opdracht van de mens op aarde begrijpelijk voor hem wordt.

Daarom moet de leer, die de mensen van boven aangeboden wordt en die pas een zuiver beeld geeft van het belang van het leven op aarde en de toestand van de menselijke ziel voor de belichaming, zonder bezwaar aangenomen worden. En deze kennis moet verspreid worden en de leer moet zonder aarzelen als waarheid aangenomen worden en de mensen zullen dan hun verantwoordelijkheid in het aardse leven herkennen en hun leven in overeenstemming met de goddelijke wil vormgeven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Knechtschap van de ziel – Voorbede in liefde helpt bij het bevrijden

B.D. 1468 from 12. juni 1940, taken from Book No. 24

Er wordt onverantwoordelijk gehandeld ten opzichte van de ziel van de mens, wanneer deze in een zeker knechtschap gehouden wordt. Dat wil zeggen wanneer ze gehinderd wordt bij haar opwaartse ontwikkeling. En dit is dan het geval, wanneer de wil van de mens zich uitsluitend naar het aardse toekeert. Wanneer deze wil dus door de tegenstander verzwakt wordt en de ziel dus niet meer in staat is om zich vrij en ongebonden te uiten.

Deze onvrijheid van de wil is echter weer haar eigen schuld. Ze is het gevolg van de arrogantie, die de mensen verhindert om zich in het gebed om kracht tot God te wenden, dus, kort gezegd, een gevolg van het aardse leven zonder gebed. Want de mens heeft bij het begin van zijn aardse taak de vrije wil toebedeeld gekregen, die hem er zowel toe kon bewegen het goede, alsook het kwade te doen. Maar hij mag ook een beroep doen op het gebed. Het staat hem altijd vrij om hulp te vragen en als het dit gebed gebruikt, wordt ook de kracht om weerstand te bieden groter. De wil is dus werkelijk vrij en niet door de macht van de tegenstander gebonden.

De mens, die zonder gebed is, zal steeds minder tegenstand op kunnen brengen. Hij geeft zich dus over aan de macht, die hem schade wil berokkenen. En het gevolg daarvan is, dat zijn ziel in een volledig onvrije toestand geraakt, dat ze op de aarde vastgehouden wordt, dat ze steeds dat doet en wil, wat haar door de slechte kracht bevolen wordt te doen. Ze zit in een knechtschap, waar ze zich moeilijk uit bevrijden kan, wanneer ze het gebed ook nu nog niet gebruikt, want ze heeft ook de kennis van de genade van het gebed verloren. Ze is volledig zonder hulp en aan de invloed van het kwaad blootgesteld, omdat ze haar wil niet meer op de juiste manier gebruiken kan.

En zo’n verkeerd gerichte wil kan alleen nog maar door de liefde werkzaam tegemoet getreden worden. Als een liefhebbend wezen op aarde of ook in het hiernamaals zo’n gedwongen ziel te hulp komt en dus in plaats van haar, zelf het gebed tot God omhoog zendt, zullen de boeien van deze ziel losser worden, ze zal plotseling de kracht van de weerstand in zich voelen en zich gewillig aan betere krachten overgeven. En dit kan een verandering van haar denken en willen bewerkstelligen, die in een veranderde levenswandel tot uitdrukking komt.

Zielen, die de weg naar God niet alleen meer terug kunnen vinden, moeten door de voorbede in liefde een toevoer aan wilskracht ontvangen, als ze niet reddeloos verloren mogen gaan, omdat ze niet gedwongen tot een ander denken en willen gebracht kunnen worden. En deze voorbede is een wapen, die het werkzaam zijn van de tegenstander bestrijdt. Want ze heft diens exclusieve macht over de ziel op.

De ziel voelt het losser worden van haar boeien en nu wordt ook de wil om deze macht geheel te ontvluchten in haar actief. Ze voelt zich weliswaar zwak, maar ze verlangt naar hulp, die haar nu geboden kan worden, want het verlangen naar de hulp is een onbewust gebed, dat ook verhoring vindt, doordat de lichtwezens, die haar bij willen staan, de gedachten nu zo leiden, dat de mens nu ook bewust van het gebed gebruik maakt en zo de kracht tot weerstand vergroot, zich dus bevrijden kan uit de toestand van het knechtschap.

Zo kan de liefde van de medemensen enorm aan de verlossing van een dwalende ziel bijdragen, wanneer ze rekening houden met de volledig verzwakte wil en de wil van hun kant werkzaam laat worden om deze ziel helpend bij te staan. De kracht van een gebed voor de ziel van een mens is buitengewoon groot en het enige middel om haar uit de macht van de tegenstander te bevrijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Volmaakte geestelijke orde - Wanorde ....

B.D. 1469 from 13. juni 1940, taken from Book No. 24

Al het onvolmaakte geestelijke brengt een zekere wanorde in de wereld, want al het geordende is het volmaakte geestelijke, het handelt naar Gods wil en Gods wil is orde en volmaaktheid. De toestand van wanorde kan nooit iets goddelijks zijn, dus moeten de wezens, die in de door God gewilde staat dus die zich in goddelijke ordening bevinden, de wil van God in zich dragen, d.w.z. ze moeten tevoren naar Gods wil handelen, willen ze dichter bij God komen. Het onrijpe streeft echter het tegenovergestelde van God’s doel na, het zal zich naar de wil voegen van diegene, die alle goddelijke orde vernietigen wil. Deze wanorde kan echter alleen opgeroepen worden, wanneer het onvolmaakte geestelijke de vrije wil bezit, dus belichaamd is als mens, want tevoren bepaalt de goddelijke wil elke werkzaamheid van het wezen, en dus moet deze bezigheid een goed geordende zijn hetgeen in het totale werk van de schepping tot uitdrukking komt, dat zich in een door God gewilde ordening bevindt en niet naar believen door een God weerstrevende wil veranderd kan worden.

Echter het aardse leven is blootgesteld aan de willekeurigheid van de mens en zo schept de mens zich, al naar gelang de instelling van zijn vrije wil, een toestand van orde of ook van wanorde. Een leven in verbinding met God met overgave van de eigen wil moet begrijpelijkerwijs ook volgens de orde verlopen, en het moet geheel beantwoorden aan de goddelijke wil. De mens kan niet duidelijk zondigen tegen de goddelijke wil, zolang hij zich aan deze ondergeschikt maakt. En derhalve moet zijn levenswandel in overeenstemming met de door God gewenste ordening geleid worden, hij kan niet anders dan datgene nastreven, wat God wil. Wat nu tegen deze ordening gericht is, moet dus, omdat het wanorde betekent, ineenstorten. Al het geordende heeft de garantie in zich, dat het blijft bestaan, terwijl de vertegenwoordiger van de wanorde, de tegenstander, er het meeste belang bij heeft, alles te vernietigen en dus daartoe een geweldige wanorde veroorzaakt.

Het zal nu ook begrijpelijk zijn, dat het denken van de mensen in volledige wanorde terecht gekomen is, als het zich op de een of andere manier vernietigend in het leven op aarde uit. Steeds zal de drang tot zelfbehoud goddelijk zijn, en de vernietigingsdrang satanisch, en wie toegeeft aan de innerlijke drang tot vernietiging, die maakt zijn wil bewust ondergeschikt aan degene die Gods tegenstander is en die Zijn scheppingswerk vernietigen wil, want deze (tegenstander) bedient zich van het onrijpe geestelijke, om over God te kunnen triomferen. Hij belaagt de geesten, hij probeert de wil van de mens te verzwakken, opdat deze op een tegen God gerichte wijze werkzaam is, d.w.z. het door Hem in Zijn wijsheid geschapene niet eerbiedigt en probeert het te vernietigen. En dit druist in tegen de goddelijke ordening.

Al wat is, dient tot rijping van het onvolmaakte geestelijke. Elke wil tot vernietiging van welk scheppingswerk dan ook is een ingrijpen in de wil van God, Die voor al het geestelijke zijn tijd heeft vastgesteld en het pas uit een dergelijke vorm bevrijdt, wanneer het geestelijke in deze vorm rijp, d.w.z. bekwaam geworden is, overeenkomstig de door God gewenste ordening weer het volgende stadium van belichaming door te maken. Een wezen dat voortijdig in zijn hogere ontwikkeling gestoord is, zou zijn vorm willen ontvluchten of ook een uiterlijke verschijningsvorm willen aannemen die niet bij zijn geestestoestand past, en dat zou, omdat de benodigde rijpheid daartoe ontbreekt, het begin zijn van een onvoorstelbare wanorde, die een schrikbarende uitwerking zou hebben op de aarde en ook op het totale universum. Want alles zou aan de willekeur van het onrijpe, van God afgewende geestelijke zijn overgeleverd. Het zou een openlijke strijd tegen God zijn, die tegen alle goddelijke wijsheid in, zou woeden, indien dit niet door God verhinderd zou worden.

Om die reden is ook de wil van het onrijpe wezen vóór de belichaming als mens gebonden, om de goddelijke ordening in stand te houden, tegen het gevaar in het aardse bestaan, dat de verkeerde wil zodanig uitwerkt, dat een chaos die zijn gelijke niet kent, een verwarring van het menselijke denken de grootste wanorde aanrichten kan. En deze wanorde betreft de totale strijd van al het goede geestelijke, want God Zelf voert geen dwangmiddel als remming uit, om aan het onrijpe geestelijke de volledige wilsvrijheid over te laten. Alleen zal steeds alle streven, dat tegen de goddelijke wil gericht is, zonde zijn; het wezen overtreedt de goddelijke wet die op zich zelf orde is als het er genoegen in schept, deze orde in wanorde te veranderen. Want dan schikt het zich naar de wil van de tegenstander, wiens verlangen het is, alles te vernietigen wat God geschapen heeft Dit zal hem niet lukken, maar alleen al de wil daartoe is de ergste zonde tegen Gods liefde, wijsheid en almacht, het is verzet tegen God en leidt tot de meest ernstige gevolgen. Het tegen Hem woedende geestelijke kan zich niet in zijn vrijheid verheugen, zo lang het zich verzet tegen de goddelijke wil en de goddelijke ordening. Het is onvrij, zolang het zich niet voegt naar de door God gewilde ordening ....

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Opwekken van het geloof – Diep, onwankelbaar geloof

B.D. 1470 from 13. juni 1940, taken from Book No. 24

Elk geloof stelt eisen aan de mens en als hij deze eisen vervult, stemt hij in met het geloof. Dat wil zeggen dat hij zich positief instelt ten opzichte van het geloof. Hij is dus gelovig, als hij aan de eisen voldoet, maar hij wijst het geloof af, als hij geen acht slaat op de eisen. Wie nu in God gelooft, zal zich er ook aan gelegen laten liggen om dat te vervullen, wat God van hem verlangt, voor zover hij het Wezen ook liefheeft, dat voor hem het idee van God is.

Maar geloof en liefde zijn onafscheidelijk met elkaar verbonden, want in God geloven, betekent ook Hem als een Wezen erkennen, dat het toonbeeld van de diepste liefde, de hoogste macht zonder beperkingen en onvoorstelbare wijsheid is. En iets, wat zo volmaakt is, moet de mens liefhebben en hij zal vanuit deze liefde ook alles doen, wat God van hem verlangt.

En daarom is het geloof de eerste vereiste voor een succesrijke levenswandel op aarde. En zonder geloof kan de mens ook nooit maar het geringste succes voor zijn ziel boeken. Want het geloof in God laat de mens pas zijn oorsprong herkennen en het bewustzijn om juist van deze Godheid uitgegaan te zijn, laat hem weer de vereniging met Hem nastreven. En dit streven naar de vereniging met God is het eigenlijke doel van het aardse leven.

Maar zonder geloof is de mens voor geen enkel geestelijk werk klaar. Hij opent zijn hart niet voor de geestelijke kracht, die hem behulpzaam zou willen zijn, want hij staat helemaal niet positief ten opzichte van zo’n kracht. Maar het geloof kan weer niet gedwongen in de mens opgewekt worden, maar deze moet zich uit vrije, innerlijke overtuiging positief tegenover Hem opstellen. En zo kan God de mens alleen indirect te hulp komen, doordat Hij zijn gedachten aanspoort en de mens zichzelf nu vragen stelt over het voor hem onverklaarbare.

Als de mens zijn uitgaan uit God niet beseffen wil, zal een andere verklaring voor zijn bestaan hem net zo weinig tevredenstellen, zodat hij deze vraag nu de oneindigheid in stuurt, vanwaar ze hem nu ook beantwoord wordt. Hem zullen nu verschillende gedachten toestromen. En weer is het van zijn wil afhankelijk aan welke gedachten hij gehoor schenkt. Het geloof moet langzaam in hem tot leven komen. Maar dit is er weer afhankelijk van, of de mens liefhebbend werkzaam is. De mens kan, ook zonder gelovig te zijn, onbewust het goede nastreven en zo’n mens zal ook zonder twijfel het geloof vinden. Een liefdeloos mens daarentegen, zal nooit en te nimmer zulke gedachten, die tot het geloof leiden, toegang verlenen. Liefdeloosheid heeft een steeds grotere verduistering van de geest tot gevolg en de mens staat dus nog ver van het juiste geloof af.

De sterkte en diepte van het geloof is weer een genadegeschenk van God, dat het gelovige mensenkind dan gegeven zal worden, wanneer het daar innig om vraagt. Want door een diep, onwankelbaar geloof staat de mens onvoorstelbare krachten ter beschikking en om zo’n mate van genade moet bewust gevraagd worden, voordat de liefde van God het aan het mensenkind geeft. De mens moet dus al gelovig zijn. Dat wil zeggen dat hij God moet erkennen en aan Zijn eisen moet willen voldoen en dan zijn bereidwilligheid om de buitengewone genadegaven aan te nemen kenbaar maken.

Hij moet meer doen, dan van hem geëist wordt. Hij moet de volste overtuiging hebben, dat voor God geen ding onmogelijk is en dit geloof nu in de daad omzetten. Om dat te doen, wat de wil van God is, ongeacht zijn menselijke krachteloosheid. Hij moet de kracht uit God verlangen om de ongelovige mensen het bewijs te leveren van het bestaan van een Goddelijk wezen, dat vol liefde, wijsheid en almacht is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De leer van Christus – Innerlijkheid – Losmaken-Binden

B.D. 1471 from 14. juni 1940, taken from Book No. 24

De leer van Christus is een samenstel, die alleen op innerlijkheid berust en elke uiterlijkheid ontbeert. Alleen dat, wat zo’n effect heeft, dat dit het wezen van de mens overeenkomstig de wil van God vormt, zal steeds als de leer van Christus kunnen gelden. De uiterlijke vorming daarentegen draagt niet aan de verandering van het wezen bij. Ze laat het innerlijke onberoerd.

Toen Jezus de Zijnen in Zijn leer onderwees, gaf Hij hun geen voorschriften of aanwijzingen voor wat betreft de duidelijk zichtbare vorm, waarin ze naar buiten toe deze leringen van Hem onder de mensen moesten verspreiden. Hij maakte dus het opvolgen van Zijn leer niet afhankelijk van uiterlijkheden, maar het goddelijke woord moest zuiver en eenvoudig onderwezen, aangenomen en opgevolgd worden. Er zijn ook geen aanwijzingen gegeven voor een bouwwerk, dat vol kracht en macht voor eeuwige tijden moest blijven bestaan.

Jezus heeft alleen de werkzaamheid van discipelen, die God wilden dienen en hun opvolgers, in beelden voorgesteld, doordat Hij Petrus de sleutelmacht gaf om naar zijn inzicht los te maken of te binden. Hij heeft hem daarmee voorbestemd om zich voor de goddelijke leringen in te zetten en ze daar te verspreiden, waar de mensen bereidwillig waren om ze op te nemen. Maar ze aan degenen, die nog te zeer door de geest van de wereld gevangengehouden werden, te ontzeggen, want zij herkenden niet, wat hun geboden werd. En dus maakte Jezus het verspreiden van Zijn leer afhankelijk van het willen ontvangen door de mensen.

Wat jullie bindt, zal ook in de hemel gebonden zijn. Wat jullie losmaken, zal ook in de hemel losgemaakt zijn. Deze woorden zijn er alleen maar de bevestiging van, dat de Heer op aarde Zijn discipelen aanwees om Zijn goddelijke woord te verspreiden. En als de discipelen de mensen als bereidwillig om het woord te ontvangen herkenden, moesten ze hen binnenleiden in de goddelijke liefdesleer, waarvan het opvolgen een totaal vrij worden uit de gebonden vorm oplevert.

Waar echter de vreugde van het ontvangen van het goddelijke woord ontbreekt en dit slechts als holle klank aangenomen wordt, kan het proces van het vrij worden zich niet voordoen en bijgevolg zal in het hiernamaals dezelfde geboeide toestand het lot zijn van degene, die aan het woord van Zijn dienaren op aarde geen geloof schonk.

Maar Zijn dienaren op aarde zijn degenen, die zonder allerlei uiterlijkheden enkel in het streven om God de Heer te dienen en de mensheid te helpen, de leer van Christus onder de mensen op aarde verspreiden. Deze dienaren van Hem zullen dus verlossend werkzaam kunnen zijn, omdat ze niets anders meer nastreven, dan de mensen verlossing te brengen uit de gebonden toestand. Ze zullen echter ook beseffen, dat de mensen eeuwig niet bevrijd worden, als ze deze innerlijke leer van Christus niet aannemen en er niet naar leven. Ze zullen ook in gebonden toestand het hiernamaals binnengaan.

De leer van Christus is iets, wat zo diep innerlijk is, dat het niet vervangen kan worden door vormen en uiterlijkheden en degene, die ophoudt met de vormen en uiterlijkheden, maar innerlijk onberoerd blijft en dus de leer van Christus niet overeenkomstig de wil van God opvolgt, zal gebonden blijven. Al het goddelijke verheft jullie, al het menselijke trekt jullie omlaag. De leer, die Jezus de Zijnen op aarde gaf, was goddelijk en moet dus ook tot verlossing uit de diepte leiden.

Als echter mensenwerk deze zuivere leer misvormt, zal, als er meer acht geslagen wordt op dat mensenwerk, de leer aan kracht verliezen, want alleen het zuiver goddelijke is vol kracht en deze kracht heeft een verlossende werking, terwijl al het menselijke de wil van de mens verzwakt en het verklaart de gebondenheid, zolang de mens de leer van Christus juist in die vorm in ontvangst neemt, die afwijkt van wat de Heer Zelf op aarde onderwezen heeft.

De Heer heeft Zijn discipelen, van wie het wezen vol innerlijkheid was, uitverkozen. En voortaan zullen degenen, die zich innerlijk naar Zijn wil vormen Zijn volgelingen zijn, want hun zal inzicht gegeven worden, zodat ze deze zuivere leer van Christus herkennen en die overeenkomstig de wil van God verspreiden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onderzoek van het goddelijk Wezen is Gods wil – Zoek, dan zult u vinden

B.D. 1472 from 15. juni 1940, taken from Book No. 24

Elke gedachte, die het goddelijke Wezen betreft, zal naar de hoogte leiden. De menselijke geest houdt zich niet willekeurig met God bezig, maar dan is de wil om opwaarts te streven, werkzaam geworden. De wil moet eerst ingezet worden, de gedachten moeten gericht worden op de alles beheersende macht van een Wezen, dat voor de mens nog onbegrijpelijk is. Dus de wil moet actief worden om dit onbegrijpelijke te begrijpen en daartoe moet hij zijn geest naar gebieden sturen, waar hij opheldering krijgt over vragen, die hem bezighouden.

Maar het verlangen ernaar zal verschillend van sterkte zijn en dit is er de verklaring voor, waarom ook het binnen willen dringen in de diepste waarheid de meest verschillende resultaten oplevert. Waarom dus de resultaten van degenen, die God willen herkennen, niet steeds dezelfde zijn. Voor menig mens is het voldoende om te weten, dat er een eeuwige Godheid bestaat, terwijl anderen deze Godheid proberen te doorgronden en geen vuriger verlangen hebben, dan de meest volledige opheldering over dit vraagstuk te ontvangen. Hun zal ook opheldering gegeven worden, want elke verlangende gedachte wordt door de lichtwezens, die kennis hebben en de mensen dus mogen onderwijzen door hun kennis via de gedachten over te brengen, vervuld.

Dus hoe meer de mens de waarheid zoekt, des te uitvoeriger wordt ze hem geboden, maar de hemelse Vader laat Zijn naar licht verlangende mensenkind nooit zonder opheldering. Om de eeuwige Godheid in haar hoogste volmaaktheid te herkennen, hoort wel de staat van de grootste rijpheid, die het wezen op aarde niet bereikt. Echter wordt de naar licht verlangende mens iets dergelijks gegeven, opdat zijn geestelijke toestand rijper wordt en het dus voor hem mogelijk is om begrip te vinden voor al het goddelijke werkzaam zijn.

En zo wordt hij dus langzaam binnengeleid in de kennis over God. Het werkzaam zijn en heersen van de eeuwige Godheid wordt hem onder ogen gebracht en deze kennis daarvan wekt de liefde voor dit goddelijk Wezen in hem op. Maar liefde is kracht en dus wordt hem nu de kracht toegestuurd om steeds diepere vraagstukken over de eeuwige Godheid op te kunnen lossen. Er wordt hem tot op zekere hoogte de bekwaamheid gegeven om dat te herkennen, wat de oorsprong van al het leven is.

“Zoekt, en gij zult vinden”. God Zelf doet ons de belofte, dat elk zoeken naar de waarheid succes zal hebben. “Klopt, en er zal voor u worden opengedaan”. Wij moeten naar de waarheid verlangen om deze in ontvangst te kunnen nemen, want God opent Zijn oor voor elke stem, die uit de diepte tot hem omhoog dringt en Hij geeft de mens, waar hij in geestelijk opzicht om vraagt. God wil, dat de gedachten van de mensen Hem gelden. Hij wil, dat het licht wordt in de duisternis van hun geest. Dus Hij wil de mensen zo leiden, dat zij nader tot het licht komen. Hij heeft de mensen de bekwaamheid gegeven om na te denken over de meest verschillende vraagstukken. Hij zal dus geen vragen, die Zijn goddelijk wezen betreffen, onbeantwoord laten.

Want licht en waarheid is het, waar het het aardse wezen aan ontbreekt. Maar God, als de eeuwige Waarheid, zou overal licht willen verspreiden en Hij wil enkel het verlangen naar juist dit licht opgewekt zien in de mens. Dan stroomt het hem in alle overvloed toe. Hijzelf spreekt tot het mensenkind, dat naar de waarheid verlangt en brengt opheldering. Hij geeft Zichzelf te kennen. Hij helpt het zwakke aardse wezen, door te proberen om alles begrijpelijk voor hem te verklaren, zodat zijn geest dus geopend wordt voor het in ontvangst nemen van de diepste goddelijke waarheid.

Hij geeft de mensen de kracht om de goddelijke wijsheid te begrijpen. Hij vergroot daardoor het verlangen en de mens wordt binnen gevoerd in de kennis van het goddelijk Wezen, voor zover het voor de tijd op aarde bevorderlijk is, want God wil, dat de mensen Hem erkennen. Hij wil, dat ze proberen Hem te bestuderen. Hij wil, dat de mensen naar de zuivere waarheid verlangen en vervolgens geeft Hij hun alle wijsheid.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het woeden van de elementen der natuur

B.D. 1473 from 15. juni 1940, taken from Book No. 24

De Grootheid van de Almachtige zal zichtbaar worden in een tijd, dat de elementen der natuur woeden en onnoemelijke schade aanrichten. Dan is het uur gekomen, waarin het geestelijke verval der mensen duidelijk aan het licht komt. Want niets zal ze aan God doen denken. Niets zal ze kunnen bewegen te bidden, want hun geloof in een God is verloren gegaan en dus roepen ze Hem niet aan in de nood. De mensheid kan daarom niet langer op de aarde gehandhaafd blijven, want ze denkt niet aan het eigenlijke doel van het aardse bestaan en draagt er alleen maar toe bij, de weinige mensen die nog niet geheel van God vervreemd zijn, het geloof de grond in te boren en ze eveneens van God afvallig te maken. Maar de Liefde Gods verhindert, dat ook dezen nog hun geloof verliezen en Hij beëindigt daarom met geweld het leven van diegenen, die de zielen in gevaar dreigen te brengen.

En er zal een grote nood zijn, wanneer het razen van de elementen begint. Het zal zijn als een storm, die alles dreigt te vernietigen. De mensen zullen hem geen tegenstand kunnen bieden, want ze zijn als zwakke halmen, die door de storm worden geknakt. Ze zullen willen vluchten, maar de elementen niet kunnen ontvluchten. Zonder Gods hulp zal elke tegenstand te zwak zijn, maar een innige roep tot God zal het geweld van de elementen bezweren. En gered zal zijn, wie zich aan God toevertrouwt in deze nood.

Maar God zal u in deze nood heel nabij zijn. Hij zal ieders gedachten aanraken en u voor de laatste keer de Hand reiken, opdat u Deze pakt en u laat redden. Maar dwingen kan Hij uw wil niet. U moet vrijwillig aan Zijn kant gaan staan en Zijn hulp verlangen.

Er is geen ander middel om de mensheid vanuit de geestelijke nacht naar het licht te brengen, dan een in de kracht der natuur vastgelegd gebeuren, dat de mensen in een beroering brengt, die niemand kan ontvluchten. Ze moeten hun onmacht inzien tegenover de elementen der natuur. Elke verdere hulp moet hen ontnomen zijn, zodat ze het einde van hun lichamelijke leven beseffen. Pas dan is er een geringe hoop, dat ze aan de Heer denken, Die alle macht toekomt en Die kan gebieden over hemel en aarde.

De schepselen Gods hebben zich van Hem losgemaakt. En in deze scheiding zijn ze in eindeloos lange tijden veranderd. Maar een moment van grootste nood en gevaar kan deze scheiding overbruggen. De ziel kan naar God terugkeren en dan is ze haar Schepper nog dankbaar voor het onuitsprekelijke leed, dat haar tot inzicht heeft gebracht. Maar dit moment, dat haar wil zich op God richt, kan niet door middel van dwang door God worden bewerkstelligd, ondanks overgrote Liefde. Deze Liefde Gods heeft alles geprobeerd om de zielen redding te brengen en hen de weg naar boven te wijzen. Doch de wil van de mensen was sterk en deze wil kan God niet breken, maar Hij kan alleen zo op de mens inwerken, dat hij zelf zijn wil verandert en hem op God richt.

Dit natuurgebeuren is nu de laatste poging om de menselijke wil op een gunstige manier te beïnvloeden. Maar dit natuurgebeuren zal ook zo geweldig zijn, dat de zijnen grote kracht nodig zullen hebben om sterk te blijven in het geloof. En deze kracht zal eenieder toekomen, die zijn gedachten smekend naar God opzendt. Want de Vader is op de hoogte van de nood van Zijn kinderen en zal hen liefdevol bijstaan als ze dreigen te gaan wankelen. Want Zijn rijk op aarde moet blijven bestaan. En er zal veel arbeid moeten worden verricht om diegenen het goddelijke rijk te verkondigen, die de weg naar God vonden en Zijn Woord begeren.

En aan deze tijd denkt de Heer en Hij brengt Zijn Woord nu al nader tot de mensen. Het zaad moet op goede bodem vallen en rijke vrucht dragen op de akker, die de Heer tevoren wil reinigen van alle onkruid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Onvergankelijkheid van het goddelijke woord

B.D. 1474 from 16. juni 1940, taken from Book No. 24

Luister naar wat de geest uit God u bekend wil maken: werelden zullen vergaan, maar het woord van God zal in alle eeuwigheid niet vergaan. Want het woord is goddelijke waarheid en de waarheid blijft bestaan. En als God weer tot de mensen spreekt, is de noodzaak gegeven om Zijn schepselen de wil van de Schepper bekend te maken. Maar God wil de mensen de laatste mogelijkheid geven om zich te bezinnen. Hij wil de mensen, voor wie het moeilijk is om te geloven, een zachte impuls geven om zich met gedachten over Hem bezig te houden. Hij wil Zich op een andere manier kenbaar maken en de mensen helpen om ook buiten het traditionele de weg naar God te vinden en zich dieper en inniger met Hem te verbinden. Dit doorgeven van het goddelijke woord is een buitengewoon genadegeschenk, veroorzaakt door de grote nood van de tijd, door de grote verwijdering van God.

Het gescheiden zijn van God betekent een onvoorstelbaar lijden, als de mens het aardse leven beëindigd heeft en in het hiernamaals binnengaat. En om dit lijden van de ziel af te wenden, verbindt God Zich op die manier duidelijk met de mensen en laat hun Zijn woord toekomen, hetgeen een bewijs is van Zijn eindeloze liefde voor de in de diepste duisternis verblijvende mens.

En toch wordt ook deze liefde niet goed herkend. Slechts weinig mensen nemen het goddelijke woord in ontvangst als dat wat het is. Maar weinigen bespeuren in dit woord de grote liefde van God en laten deze liefde nu inwerken op hun zielen. Maar de meesten herkennen het niet en worden bijgevolg ook niet getroffen door de kracht, die uit deze woorden stroomt. En ze zullen voortdurend ontkennen, omdat de tegenstander de wil om af te wijzen ontsteekt en via de gedachten eveneens op zulke mensen inwerkt en alles weerleggend en ontkennend belicht.

En dus wordt er aan de mensen, die het goddelijke woord ontvangen, een ontzettende tegenstand geboden en het vereist een onverzettelijke wil om deze tegenstand te breken. Maar de wil tot God helpt om alles te overwinnen. De wil tot God is kracht, want God Zelf geeft deze kracht aan degene, die naar Hem verlangt. En dus zal het goddelijke woord nooit in gevaar komen, zolang de wil van de mens naar God toegekeerd is en daarom is het onmogelijk om een zo wonderbaarlijk ontvangen woord te willen vernietigen, voor zover dit nagestreefd wordt. Want dit zou een onderneming tegen de sterkste kracht zijn, die toch door haar wil zo’n werk liet ontstaan.

Het goddelijke woord moet weer door een bereidwillig mensenkind in ontvangst genomen worden om hen, die deze kracht nodig hebben, kracht uit God te geven. Want de komende tijd brengt zware beproevingen over de mensen, waarin alleen het goddelijke woord troost en kracht is. De Heer wil al het goede op aarde helpen, opdat het het zware niet zo smartelijk ervaart en ook in het geloof in God niet aan het wankelen gebracht wordt.

Als tegelijkertijd met de goddelijke bedreiging met straf ook de toevoer van kracht uit God verzekerd is en het elk mens vrij staat om zich van deze kracht te bedienen, ligt het weer aan de wil van de mens om het komende lijden draaglijk voor zichzelf te maken, als hij let op het bewijs van de goddelijke liefde en zich overgevend naar de bescherming van de goddelijke Heiland vlucht. Diens leven bevindt zich in Gods hand en zal net zo onvergankelijk zijn als het goddelijk woord, dat de mensen, die van goede wil zijn, toegestuurd wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Twijfel aan de waarachtigheid van enkele bekendmakingen

B.D. 1475 from 16. juni 1940, taken from Book No. 24

De ziel van degene, die Mij in vertrouwen neemt, geef Ik vrede en Ik leid zijn denken, zodat hij Mij en Mijn leiding herkent.

Het is van het grootste belang te weten, dat alle geestelijke gaven zich overeenkomstig de wil van God vormen en dat geen eigen gedachtenactiviteit de oorzaak is van het onduidelijk of onbegrijpelijk lijken van hetgeen neergeschreven is. Alles wat neergeschreven is, heeft zijn gegrondheid daartoe en is steeds aan de geestelijke rijpheid van de mensen, voor wie deze geschriften eens lafenis moeten zijn, aangepast. Weliswaar is schijnbaar het eigen denken de oorzaak van verschillende bekendmakingen, maar hier ligt al een bedoeling of een samenhang aan ten grondslag, die de mensen nu niet goed herkennen.

Deze bekendmakingen kunnen gerust als waarheid aangenomen worden, want juist de onwetendheid op menig gebied liet dit tot stand komen. God kent het doel van elk geschrift en geeft ze waarlijk zo, zoals het eens nodig zal zijn. Het zijn de vreemdste bedenkingen, die in de mensen opkomen en steeds weer twijfel aan de waarachtigheid van de zendingen van boven teweegbrengen. En toch zijn de twijfels volledig ongegrond, want er waakt een leger geesten in het hiernamaals over dit werk en zij laten niet toe, dat zich vergissende wezens hierop afkomen en de waarheid met vergissingen doorzetten.

Het is derhalve onmogelijk, dat de bekendmakingen iets anders dan de waarheid kunnen bevatten. Het is bovendien onmogelijk, dat de gedachten van de mens af en toe eigenmachtig tegen de goddelijk wil werkzaam zijn en het is dus onmogelijk, dat een in verkeerd denken staand wezen deel kan nemen aan de overdracht via de gedachten op de aardse mensen.

Maar de ontvangende mens moet voortdurend waakzaam zijn en dus wordt hij steeds weer aangespoord om over zulke vraagstukken te piekeren, die de schijn van een vergissing hebben. Want de mens houdt zich uitvoeriger met zulke vragen bezig, die hem nog niet goed opgehelderd lijken, en de opheldering zal hem via de gedachten toegestuurd worden, zodat er dan geen twijfel meer tegenover de ontvangen bekendmakingen gezet zal worden en hij dus zijn kennis verrijkt heeft, zodat hij elk daarop betrekking hebbend weerwoord weerleggen kan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Mammon - Materie - Verkeerde richting van de wil

B.D. 1476 from 17. juni 1940, taken from Book No. 24

Het is het grote gevaar en een groot onrecht, dat u uw zinnen te zeer op het geld zet en dat u zich dus niet van de materie losmaakt, maar u eerder beijvert ze te vermeerderen. En uw doen en laten zal steeds alleen maar gericht zijn op de vermeerdering van aards goed. En zo hebt u ook geen weet van de bekendmakingen, die het naderende einde aankondigen. U leeft in een wereld van wensen, van het verlangen naar de schatten van deze aarde en u vergeet, dat deze u naar beneden trekken, weer naar de gekluisterde toestand. Het aardse leven is u gegeven, om gelegenheid te hebben u van zulke begeerten vrij te maken, maar u gebruikt het om te vermeerderen. U laat zich steeds meer gevangen nemen en denkt niet aan de ontzettende gevolgen. En uw denken is verblind, want u herkent ook niet meer de wortel van alle kwaad. U kunt de leugen niet van de waarheid onderscheiden en u verheugt zich over elk aards succes en uw geestestoestand gaat achteruit. Er kan u geen licht toekomen, wanneer u zichzelf goed voelt in de duisternis. Want u bestrijdt zelfs het licht. U sluit zich af voor de voorschriften van boven en u gaat tegen uzelf tekeer, als u geen acht slaat op de Stem van God, die u uitsluitsel wil geven over de verkeerde richting van uw wil. U laat alleen dat gelden, wat beantwoordt aan uw liefde en daar uw liefde de wereld geldt en haar goederen, neemt u er aanstoot aan, dat deze als kwaad worden gekenmerkt.

En u verwerpt het Woord Gods, dat u redding moet brengen uit de grootste nood. U richt al uw opmerkzaamheid alleen op aardse gebeurtenissen en denkt er niet aan, dat deze gebeurtenissen het gevolg zijn van verkeerde gedachten en wensen. En wat u gemakkelijk zou kunnen overwinnen, als uw wil op God zou zijn gericht, dat zal u nu een bittere strijd kosten. U zult er ongewild afstand van moeten doen en ontzetting zal u aangrijpen, bij het zien van de waardevolle voorwerpen, die ten prooi vallen aan de vernietiging. En als u dan de waardeloosheid van aards goed inziet, bent u gered. Maar wee degenen, wier hart zich nog niet kan losmaken van de goederen der wereld. Er is hen op aarde geen redding meer te brengen, want ze zijn nog te zeer met de materie verbonden en nog te ver van God verwijderd, om Zijn besturen te kunnen inzien.

Het zal diegene tot voordeel strekken, die alle aardse wensen bestrijdt, want hij zal ook helder en duidelijk zin en doel van alle gebeurtenissen inzien voor de verdere ontwikkeling van de ziel. Maar wie steeds alleen maar de wereld ziet en de schade alleen puur aards zou willen afwenden, die ontbreekt het nog aan het juiste inzicht. Zijn denken is verward en hij zal zich steeds verder van de waarheid verwijderen, want hij zoekt en begeert deze niet, maar is hecht verbonden met datgene, wat het aandeel van de tegenstander is. Zijn gedachtengang is verward en bijgevolg zullen ook alle conclusies dwaling zijn, zolang, tot hij zijn verlangen naar aards goed in zich verstikt en alleen maar geestelijke goederen begeert. Dan pas kan het licht worden in hem en dan pas ziet hij de oorzaak van de lichamelijke en geestelijke achteruitgang van de mensheid in.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verwijdering van God – Zelfkennis – Vereniging

B.D. 1477 from 17. juni 1940, taken from Book No. 24

Om de verwijdering van God te verminderen, moet de mens zich bewust zijn van de afstand tot Hem en de scheiding dus als bedrukkend of smartelijk ervaren. Dan zal hij een verandering van de voor hem niet bevredigende toestand nastreven en nu dus bewust aan zichzelf werken in het besef, dat zijn eigen rijpheidstoestand verhoogd moet worden om de afstand tot God te verminderen.

Zelfkennis is dus de eerste voorwaarde voor een bewuste arbeid aan de ziel. Maar juist deze zelfkennis is het minst bij de mensen te vinden, want ze houden zich niet voor iemand met gebreken en daarom doen ze ook niets voor de verheffing van hun geestelijke toestand. Het is buitengewoon moeilijk om het gevoel van voortreffelijkheid in de mens te verstoren en toch is juist dit nodig, want pas de mens, die zijn gebreken herkent, helpt zichzelf om deze gebreken uit de weg te ruimen.

En weer is de wil om de waarheid te kennen absoluut nodig, want de mens, die de waarheid liefheeft, geeft zichzelf rekenschap over zijn denken en handelen en hij is kritisch. Daarom is het begrijpelijk, dat de mens, wiens hart de waarheid nastreeft, dicht bij de juiste weg is, want zijn gedachtegang wordt zo geleid, dat hij zichzelf herkent en bijgevolg ook een verandering van zijn wezen nastreeft. En als hij dus zijn gebreken inziet, wordt hij klein en deemoedig. Hij zou deze gebreken graag opheffen en wendt zich vragend tot God om kracht en zo nadert hij de eeuwige Godheid al, want hij wil naar God. Hij beseft zijn onwaardige toestand en zou hem graag ontvluchten.

Hij voelt dat hij er niet alleen toe in staat is en vraagt om de goddelijke genade. En nu wordt de afstand tot God steeds minder, want als de mens de kracht uit God toegestuurd wordt, die hij voor zijn geestelijk welzijn vraagt, grijpt de liefde van God hem ook en maakt zijn hart bekwaam om lief te hebben. En de liefde brengt hem weer steeds dichter bij God. De liefde heft de afstand tot God tenslotte helemaal op. De liefde brengt de vereniging tot stand. De gang over de aarde heeft nu voorgoed tot stand gebracht, dat de mens zijn God tegenstrevende wil opgegeven heeft en zich weer uit eigen wil met zijn Vader van eeuwigheid af verbonden heeft, dus verlost is van een eindeloos lange gebondenheid.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Aardse nood - Gewelddadige ingreep - Levend geloof

B.D. 1478 from 18. juni 1940, taken from Book No. 24

Zonder een gewelddadig ingrijpen is een ommekeer van de mensen niet meer mogelijk. Want hun denken en streven is op een verkeerd doel gericht en de Geest uit God is daardoor aan banden gelegd, zodat een besef van de in gevaar gebrachte toestand bijna onmogelijk is. Uit eigen kracht kunnen ze dus niet meer overeind komen. Ze liggen gekluisterd op de grond en hebben een of andere hulp nodig. En deze kan hun alleen op die manier worden geboden, dat bliksemsnel de ingeving bij hen opkomt de verkeerde weg te zijn gegaan. En daartoe moet het denken van de mensen met geweld uit zijn gewone loop worden opgeschrikt.

Krachten moeten zich tegen de mensen keren, waarop ze tot nu toe niet hebben gerekend. En er moet hun onder ogen worden gebracht, wat voor een hulpeloos en machteloos schepsel de mens is, wanneer God Zijn hulp van hem terugtrekt. Ze moeten gedwongen in een situatie komen, waarin ze hun toevlucht nemen tot bidden, zodat hun dan merkbaar hulp kan worden geboden en zij in geloof en vertrouwen de weg naar God kunnen vinden, als ze maar gewillig zijn. Want anders vinden ze de terugweg naar het geloof niet. En daarom probeert God op deze manier nog het menselijke denken te veranderen. Alleen een toestand, die menselijk gezien hopeloos is, laat de mensen aan een hoger Wezen denken, als hij zulke gedachten tot nu toe heeft afgewezen.

Toch zal in veel gevallen ook deze wereldschokkende gebeurtenis tevergeefs zijn in geestelijk opzicht. De totaal verstokte aardse mens zal er geen enkele goddelijke beschikking in onderkennen. Hij zal het voor lief nemen, zonder zijn instelling tegenover God ook maar enigszins te veranderen. Hij zal God - als hij Hem nog erkent - vervloeken wegens de schijnbare onrechtvaardigheid, ofwel de Goddelijkheid totaal afwijzen. En voor dezen is er geen andere reddingsmethode meer. Ze zijn helemaal verloren voor eeuwige tijden.

Er wordt dus op geen enkele manier dwang uitgeoefend op het denken van de mensen, maar hun denken wordt alleen door buitengewone verschrikkingen en lijden in de juiste richting geleid. En het blijft geheel aan hen overgelaten, zich bevestigend of afwijzend op te stellen tegenover God. Maar de geringste wil naar God toe levert hun vergrote wilskracht op, zodat ze zeer goed de geestelijke vooruitgang kunnen verwezenlijken, wanneer slechts de gedachte aan God in hen levend wordt en zij de kracht van God afsmeken en verwachten.

God let op de geringste opwelling in het hart en Hij staat klaar met zijn gave van genade. Het wordt de mens dus in zekere zin gemakkelijk gemaakt het geloof in God terug te vinden. Maar de verschrikkingen en het leed moeten ertoe bijdragen de mens gewillig te maken. Want dan is de weerstand tegenover God niet zo groot als bij de geheel onbuigzame verstokte mens, die alleen zichzelf en zijn aards voordeel bedreigd ziet door het goddelijke ingrijpen en zich verzet tegen de Macht, Die een dergelijk gezag heeft.

Maar God probeert vooral diegenen te hulp te komen, wier godsdienst tot nu toe alleen vorm was en bij wie elke innerlijkheid ontbreekt. Hij wil hen helpen de innerlijke verbinding met het hoogste Wezen te vinden. Hij wil, dat ze zich aan Hem overgeven in alle vertrouwen, dat ze hun geloof, dat ze tot nu toe uiterlijk beleden, opnieuw bewijzen, doordat ze hun toevlucht zoeken bij Hem, Die ze tot nu toe nog niet echt erkenden. Hij geeft hun dus nu gelegenheid om dat, waarvoor ze tevoren uiterlijk zijn opgekomen, innerlijk te beleven en in daden om te zetten. Hij wil dus hun geloof tot een levend geloof maken, om hen nu ook te laten kennismaken met de kracht van een dergelijk geloof.

Hij wil dat ze zich nu innig aansluiten bij hun Vader in de Hemel, Die ze altijd alleen maar met lege woorden hebben aangeroepen. God wil in geest en in waarheid worden aangeroepen en deze nood op aarde zal veel mensen ertoe brengen zich in geest en waarheid te wenden tot Hem, Die alleen hulp kan brengen. En dan is voor dezen het aardse onheil tot zegen geworden, want ze zijn in verbinding getreden met hun Schepper en Deze zal hen nooit laten gaan. Hij leidt hun gedachten naar het juiste inzicht en Hij zal ze leiden door de duisternis naar het licht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Vereniging met God gevolg van werkzame liefde

B.D. 1479 from 18. juni 1940, taken from Book No. 24

Het vinden van het innerlijke contact met het goddelijke is steeds een gevolg van de in de mens ontwaakte liefde. Het is onmogelijk, dat een mens, die niet van tevoren door werken van liefde de wil getoond heeft zich positief ten opzichte van de eeuwige Godheid op te stellen, zich met God verbinden kan. Daaruit blijkt, dat enkel door de liefde zich een vereniging met God laat bereiken. Dat dus de vereniging met God een tot liefde geworden zijn vooropstelt. Verder is het begrijpelijk, dat God, als de liefde Zelf, daar zal zijn, waar ware liefde werkzaam wordt.

De mens voelt dus als het ware in een werk van liefde de aanwezigheid van de eeuwige liefde als toegenomen aansporing tot liefde en een zaligmakend bewustzijn van kracht. Dit is puur lichamelijk nauwelijks waarneembaar, maar de ziel ervaart dit in zekere zin onbewust door innerlijke vrede en verhoogde levensvreugde, die echter geen aardse interesses betreft. Ze probeert God en de oneindigheid te doorvorsen. Ze zal, wanneer ze eerst eenmaal in liefde werkzaam geworden is, zich genoodzaakt voelen over God en het geestelijke na te denken.

Want het is het gevolg van de liefde van het hart, dat de eeuwige liefde zich nu aan de mens te kennen geeft en zijn gedachtegang naar Zichzelf toe leidt. En de mens voelt zich goed in de geestelijke atmosfeer, die hem nu omgeeft. Hij wordt het goddelijke gewaar, waar het hem nadert. Hij laat zich grijpen door de kracht van de goddelijke liefde. Hij probeert zichzelf zo te ontwikkelen, dat hij deze goddelijke verbinding waardig wordt. Hij spant zich voortaan voor zijn zielenheil in, omdat hij beseft, dat het doel van de mens de vereniging met God moet zijn.

Hij hoeft zich nu op geen enkele manier aan de plichten van het aardse leven te onttrekken, maar hij moet erop bedacht zijn de arbeid aan zijn ziel voorrang te geven boven het aardse streven, dan is de aardse werkzaamheid eveneens bevorderlijk voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel. Als hij alles begint en beëindigt met God en steeds alleen maar de verbinding met God nastreeft, zal alle aardse werkzaamheid hem tot zegen zijn, want hij dient nu door zijn aardse arbeid bewust de medemens en dit kan hij moeiteloos volbrengen, als hij steeds de kracht uit God verlangt en zich voortdurend in de liefde oefent.

Want nu doet hij alles met God, Die in elk liefdeswerk bij hem is. Hij heeft zich uit het rijk van de duisternis bevrijd en is bewust het rijk van het licht binnengetreden. En licht betekent altijd de nabijheid van God. Zijn geest moet nu ook ontwaakt zijn, dus licht betekent hetzelfde als kennis, want God is de wijsheid en de liefde. Als God als de liefde, door werken van liefde met de mens verbonden is, moet ook de wijsheid in dezelfde mate op de mens overslaan. Een liefhebbend aards wezen moet tegelijkertijd een wetend wezen zijn, want als God Zich door de liefde aan de mens bekendmaakt, schakelt Hij de wijsheid niet uit en steeds zal de mens, die zich door de liefde met God verbonden heeft, wetend zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De weg van het vlees – Vrije wil – Rede – Verstand

B.D. 1480 from 19. juni 1940, taken from Book No. 24

Voortaan zal jouw leven aan de dienst van de Heer gewijd zijn en alle bekendmakingen, die jou toegestuurd worden, zullen jouw wil versterken en jou de kracht geven om voor de Heer te werken. Amen

Neem zo vandaag het volgende in ontvangst: Elk wezen moet de weg van het vlees gaan om te besluiten voor of tegen God te zijn. Er zijn hem dus twee mogelijkheden gegeven, waartussen hij vrij kan kiezen. Als beide mogelijkheden net zo begerenswaardig in hun gevolgen zouden zijn, dan zou het wel een gemakkelijke keus zijn om voor God te kiezen. Maar de weg naar God is een moeizame en vol ontberingen, terwijl de weg naar beneden aardse vreugden en successen belooft en voor het wezen dus begerenswaardig lijkt. En het wezen moet daarom nu strijden, als het de weg naar boven in wil slaan.

Het is echter een goddelijke wet, dat het wezen een bepaalde tegenstand moet bieden tegen zijn innerlijke begeerten, zodat het zich dat, wat eindeloos kostbaar is, met inspanning moet verwerven en daartoe heeft het zijn wilskracht nodig, die echter naar behoefte en op verzoek vergroot wordt, zodat het wezen het doel kan bereiken, wanneer het dat wil. Het wezen is uit eigen kracht tot niets in staat, toch wordt hem de kracht uit God niet onthouden, als het wezen deze kracht wenst. Er wordt dus niets meer geëist dan de wil. Omdat het wezen eens zijn wil misbruikte voor de afval van God, moet het nu juist deze wil opgeven, dat wil zeggen, gebruiken om weer bij God terug te komen. En vandaar zijn belichaming als mens.

De weg van het vlees wordt door alle wezens nagestreefd, zolang ze nog in de gebonden vorm verblijven, omdat ze weten, dat dit de laatste gang op aarde betekent. Ze nemen deze weg daarom graag op zich, ze kennen van tevoren hun opdracht en snakken naar deze belichaming in de hoop zich voorgoed vrij te kunnen maken uit de gebonden vorm. Maar ze kennen ook de verantwoordelijkheid van het bestaan op aarde. Ze houden echter hun wilskracht voor toereikend om hun opdracht te kunnen vervullen.

Maar ze onderschatten de sluwheid en de macht van de tegenstander. Ze denken er niet aan, dat deze alle middelen aanwendt om het geestelijke weer aan hem en zijn plannen te onderwerpen. Maar de liefde van God koestert haar schepselen en stelt hun alle hulpmiddelen ter beschikking om deze macht te kunnen weerstaan.

Maar de vrije toestand in het vlees heeft veel gevaren tot gevolg. De tegenstander gebruikt juist die vrijheid van de wil, doordat hij het wezen op aarde alle heerlijkheden voorhoudt, die het wezen zich nu op grond van zijn vrije wil toe-eigenen kan en die hem, na de voormalige onvrije toestand, buitengewoon begerenswaardig lijken. En de tegenstander probeert het wezen over te halen om de vrije wil ervoor te gebruiken om zichzelf een uiterst aangenaam leven te verschaffen.

En weer betekent dit de afval van God. En daar moet uit eigen beweging tegenstand tegen geboden worden. De mens moet tijdens deze korte tijd van de gang over de aarde niet in zijn wilsvrijheid belemmerd worden, maar hij moet door zijn rede en zijn verstand het grote gevaar van een genoeglijk aards leven herkennen.

En hij wordt er door het woord van God, dat elk mens geboden wordt, wel op gewezen. Dit houdt hem zowel enerzijds de heerlijkheden van het eeuwige leven, als anderzijds het verderf voor ogen en de mens kan nu zelf beslissen welke weg hij gaan wil. Want hiervoor gaf God hem de rede, het verstand en de vrije wil, zodat hij tijdens zijn aardse leven niet onwetend is over de grote betekenis van die weg.

Maar daarom zit het leven als mens ook vol verantwoordelijkheid. Het leven werd hem met een bepaald doel gegeven en het moet dus ook bewust overeenkomstig dit doel geleefd worden. Ofschoon hij aan de macht van de tegenstander uitgeleverd is, staat hem toch weer zo ruim de goddelijke kracht en genade ter beschikking, zodat hij deze macht kan weerstaan, als hij zijn vrije wil goed gebruikt, dat wil zeggen, als hij gekozen heeft voor God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Lichamelijke genoegens – Gebreken door ouderdom

B.D. 1481 from 19. juni 1940, taken from Book No. 24

Het is een duidelijke lichtzinnigheid om het aardse leven alleen vanuit het gezichtspunt van wat nuttig voor het lichaam is te beschouwen. Het is een moeilijke onderneming om zulke mensen het ware doel van het leven op aarde begrijpelijk te maken, want ze zullen nooit van lichamelijke genoegens af willen zien en daarom zullen ze ontoegankelijk zijn voor andere opvattingen en onderrichtingen. Het leven heeft voor hen voldoende inhoud, als het uit aardse genoegens bestaat.

Maar het ontwaken van een dwalend mens zal vreselijk zijn. Want het lichaam zal heel spoedig niet meer tegen de eisen van het aardse leven opgewassen zijn. Hij zal met het ouder worden zijn zwakheden en gebreken beseffen en er blijft van het aardse leven, waar zoveel belang aan gehecht wordt, niets over van wat duurzaam is, als zijn uiterlijke vorm, het lichamelijke omhulsel, gebrekkig begint te worden. Hij moet nu toch inzien, dat ook de prettigste aardse genoegens aan aantrekkingskracht verliezen, als het lichaam niet meer de jeugdige kracht bezit. Dus moet het leven nu ook doods en leeg en nutteloos voor hem lijken, zolang hij enkel aan zijn lichaam denkt.

En het is weer een genadegave, als het lichaam van de mens steeds sneller de aftakeling tegemoet gaat, want nu pas is er de hoop, dat de mens zich met zijn geest in verbinding stelt en contact zoekt met de krachten, die het nu nadenkend geworden mens liefdevol aannemen, hem de nutteloosheid van zijn huidige levenswandel laten zien en hem proberen te bewegen om zich ernstig met het geestelijke, met de opwaartse ontwikkeling van de ziel bezig te houden. Er wordt de mens nog voldoende gelegenheid geboden om de lichamelijke begeerten te onderdrukken of te bestrijden als hij gewillig is, dat wil zeggen, dat hij zich aan de goddelijke wetten onderwerpt en alleen nog deze wil laat gelden.

Maar het is veel verdienstelijker, wanneer de mens de aardse genoegens al bestrijdt, zolang hij jong is en vol levensvreugde zit, want des te eerder komt hij tot kennis, tot inzicht, want zijn streven is dan in volledige vrijheid van de wil actief geworden. Hij werd niet door een lichamelijke noodsituatie tot ontzegging gedwongen, maar hij ontzegt zich deze vreugden uit eigen beweging en zowel zijn geest, die zich nu met zijn gelijken verenigen kan, als ook zijn ziel, die ertoe gebracht wordt om anders te denken en te willen, zullen hem nu met alle vurigheid bedanken, want alleen zij kennen het juiste doel van het aardse leven. Zij herkennen ook de vreselijke noodsituatie van het uit dit leven weggerukt en onvolmaakt geestelijk wezen. Maar dit moet de mens eerst onder ogen gebracht worden, als hij zich vrij moet kunnen maken van de macht, die hem hindert op de weg naar boven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vergeving van zonden - Onfeilbaarheid - Handelingen volgens een schema

B.D. 1482 from 20. juni 1940, taken from Book No. 24

De vermeende daad van de vergeving van zonden is alleen maar het zinnebeeld van datgene, wat de Heer op aarde heeft geleerd. Het is helemaal niet nodig aan een vorm te voldoen, want de vergeving van de zonden is alleen afhankelijk van in hoeverre de mens zich tegenover God schuldig voelt over zijn zonden en hij Hem dit in innig tweegesprek bekent en van Hem erbarmen en vergeving van zijn schuld afsmeekt. De vorm is weer alleen maar een gevaar voor de ziel, want er wordt een handeling werktuiglijk uitgevoerd, die veel te innerlijk is of zijn moet, om naar buiten toe herkenbaar gemaakt te mogen worden. Het openlijk bekennen van de zonden is een daad, die tot oppervlakkigheid kan leiden, doordat de mens zich als het ware aansluit bij een op een bepaalde tijd vastgestelde handeling, zonder innerlijk zo tegenover God te staan, dat het bekennen van zijn zondenschuld voor hem een behoefte is. Alles, wat u ter wille van uw zielenheil doet, moet levend zijn. En een dergelijke ceremonie kan gemakkelijk een dode handeling worden, want niet alle mensen zijn tegelijkertijd zo doordrongen van God, dat ze zich tegenover Hem blootgeven met al hun zwakheid en zondenschuld. Dit is echter voorwaarde voor de vergeving van de zonden en alle uiterlijke handelingen vormen slechts het zinnebeeld van datgene, wat overeenstemt met Gods wil, maar niet de vervulling van de goddelijke wil. Wanneer nu de geest uit God u wijst op het gevaar, waarin u zichzelf begeeft, dan moet u zich niet verzetten, maar uw hemelse Vader van harte dankbaar zijn, dat Hij u terecht wijst. Want u verspilt veel energie aan het nakomen van uiterlijke vormen, die u zou moeten richten op de innerlijke vooruitgang. Een innige gedachte in liefdevolle overgave, levert u een oneindig grotere mate van genade op, dan het ijverig naleven van de geboden van de kerk, die zonder Gods toestemming aan de mensen werden gegeven. De verdedigers van deze leren verschuilen zich weer achter een menselijk ontstane leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk in geestelijke verordeningen. Alles, wat de mens wordt aangeboden van boven, is zuiverste waarheid. God maakt echter door Zijn toezendingen van boven alleen Zijn wil bekend, maar nooit zal Hij de mensen overreden of hen door dwangmaatregelen ertoe willen brengen Zijn wil op te volgen. Want dit is volkomen in strijd met de uit goddelijke liefde en wijsheid voortgekomen wet van het vrij worden van het wezen door eigen wil. Een van menselijke zijde uitgevaardigd gebod is een inbreuk op goddelijke verordeningen. Nooit ofte nimmer zullen zulke geboden door God worden goedgekeurd, die de mens gedwongen tot daden aanzetten, ofschoon de eigen wil officieel als voorwaarde wordt gesteld. Maar de wil van de mens laat zich niet volgens een schema tot werkzaamheid ontplooien, want dan is hij niet meer vrij, maar al gebonden door de wil van diegene, die door zulke geboden de mens bepaalde tijden voorschrijft, waarin de mens dus wordt gevraagd zijn plicht te vervullen. Het is een erg grote menselijke dwaling, die het ontspruitende plantje van het innerlijke verlangen naar God dreigt te verstikken, als niet het werkzaam zijn in liefde van een mens bijzonder actief wordt en nu de verlichting van de geest hem plotseling tot inzicht doet komen van de eigenlijke wil van God. Dan pas zal hij zich vrij kunnen maken van een leer, die door menselijk toedoen al aanmerkelijk afwijkt van de leer, die Christus zelf op aarde aan de mensen heeft gegeven. De mens zal meestal trachten zijn plicht te vervullen en dat is het grootste gevaar voor de ziel.

Want ze streeft niet bewust naar volmaaktheid, omdat ze zich gelegen laat liggen aan de uitvoering van een plan dat haar in zekere zin wordt voorgelegd. En door de voorbereiding, die van menselijke zijde werd getroffen, verwaarloost ze haar eigen arbeid aan de ziel en is ze toch van mening, een leven te leiden dat God de Heer welgevallig is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Natuurkracht – Oerkracht – Erkennen van de Godheid

B.D. 1483 from 21. juni 1940, taken from Book No. 24

Er zijn krachten werkzaam tussen de hemel en de aarde, die zich op zo’n manier uiten, dat ze voor de mensen zichtbaar worden. En deze krachten kunnen daarom niet ontkend worden. Maar men is niet in staat om deze krachten met alleen verstandsmatig denken te specificeren. Men staat tegenover een elementaire kracht, waarvan de oorzaak niet is vast te stellen en men neemt dus genoegen met het woord natuurkracht voor al deze gebeurtenissen, die voor de mensen wel zichtbaar, maar niet verklaarbaar zijn.

Deze krachten kunnen ook niet voor die mensen, die niet proberen om in het geestelijke rijk binnen te dringen, opgehelderd worden, want alles wat aards is, kan een verklaring daarover niet in ontvangst nemen en niet begrijpen. De natuurkracht is de zichtbare wilsuiting van de goddelijke Schepper. De natuurkracht is iets, wat in zichzelf bepaald is. Ze is tegelijkertijd oorzaak en gevolg. Ze is een voor menselijke begrippen onvoorstelbare krachtsuiting van de eeuwige Godheid.

De natuurkracht is voor de mensen het zichtbaar werkzaam zijn van God. Ze is het bewijs van een onophoudelijk werkzaam Wezen, dat tot leven wekt, ontwikkelt en vormt binnen de eigen onbeperkte macht. En deze krachtsuiting is tegelijkertijd een middel, dat onvolmaakte wezens van het bestaan van een Godheid in kennis stelt, want het wezen staat tegenover een voor hem onverklaarbaar werkzaam zijn, dat een hoogst volmaakt Wezen veronderstelt. Dit werkzaam zijn overstijgt menselijke vaardigheden. Het is dus ook niet menselijk te verklaren, omdat het zijn grondslag heeft in krachten, die ondoorgrondelijk zijn voor het menselijke verstand.

Gods krachtuiting wordt door de mensen echter als iets vanzelfsprekends aangenomen en het leidt niet altijd tot het besef van een goddelijk wezen en elementaire krachten zijn niet in staat om de mensen te overtuigen van een Wezen, dat hun Schepper is. Noch het ontstaan door deze kracht, noch het vergaan door natuurelementen maken hun een Schepper bekend, waarin liefde, wijsheid en almacht aanwezig is.

De mens neemt onverschillig de resultaten van een werkend Wezen in ontvangst, maar tegelijkertijd verloochent hij het Wezen Zelf, ofschoon de kennis van zo’n Wezen hem ook duidelijk dichtbij gebracht werd. Hij wijst het af. Hij gelooft dicht bij de waarheid te zijn, als hij alles rondom zich beschouwt als zelfwerkend en dat, wat voor hem duidelijk zichtbaar is als natuur, een voortdurend repeterende hervorming is.

Hij zal dus nooit een buitengewoon wijs geregelde werkzaamheid in alles, wat hij rondom zich ziet, kunnen ontkennen, maar hij is niet bereidwillig om deze werkzaamheid als uiting van een Godheid te erkennen, omdat deze Godheid voor hem als Wezen gewoonweg onaannemelijk lijkt. Toch zal hij zichzelf nooit een bevredigende verklaring kunnen geven van dat, wat zonder menselijk toedoen rondom de mens ontstaan is. Hij zal wel piekeren, maar als hij de eeuwige Godheid ontkent, zal hij nooit een antwoord kunnen krijgen op zijn piekerende vragen, want om een beroep te kunnen doen op een macht, moet deze macht van tevoren erkend worden. Maar het ontkennen sluit een erkennen van deze macht uit, want wat niet erkend wordt, kan zich niet te herkennen geven.

Een overtuigender bewijs van Zijn bestaan als de schepping kan God nooit aan de mens geven, maar de geest van degene, die in de schepping de wijze Schepper niet herkennen wil, is niet in staat om op te nemen en hij moet dus verder in dwaling gelaten worden. God kan Zich niet aan hem openbaren en hij zal in duisternis ronddwalen en de eeuwige Godheid zal voor hem een onvoorstelbaar idee blijven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaam zijn van de lichtwezens – Teleurstellingen – Zelfverloochening

B.D. 1484 from 22. juni 1940, taken from Book No. 24

De krachten van de hemel en de aarde verenigen zich om de Heer in alle toegenegenheid te dienen. En talloze verbindingen worden tot stand gebracht, die weer een tegenwerking van de boze macht betekenen. Dus waar de liefde actief is, wordt de boze macht verzwakt, omdat ze niet meer in die mate actief kan zijn en haar invloed kan uitoefenen op de mens, voor wie deze verlossende liefde bestemd is.

Want daar beginnen de lichtwezens hun werkzaamheid, doordat ze de mens via de gedachten onderwijzen over alle gevaren voor de ziel en de mens nu meer aandacht schenkt aan zijn zielenleven. Het werkzaam zijn van de lichtwezens is niet altijd zichtbaar, maar overal daar gewaar te worden, waar de gedachten van de mens zich met God bezighouden. Hoe groter de wereldse nood is, des te eerder zal het de lichtwezens lukken om via de gedachten op de mensen in te werken en des te groter zal het getal van degenen zijn, die God zoeken en Hem dus ook vinden.

De lichtwezens zijn ijverig in hun werkzaamheid, want dat wordt met de grootste liefde en het grootste geduld uitgevoerd. Het lichtwezen zal de mens, die aan zijn bescherming toevertrouwd is, nooit verlaten en hij zal zich steeds op zo’n manier uiten, die zijn voortdurende zorg verraadt. De mens zal door allerlei gevaren gaan, die hem er steeds aan herinneren om aan het leven van zijn ziel te denken. En al deze gevaren en deze nood zijn in zekere zin hulpmiddelen voor het lichtwezen om de gedachten van de mensen naar het eeuwig goddelijke te leiden. Als het hen gelukt is, dan wordt het voor hen makkelijker en succesrijker, want dan bestaan er geen hindernissen meer voor een uitwisseling van gedachten tussen de lichtwezens en de mensen en de kansen op succes zijn groter geworden.

De goddelijke liefde geeft het lichtwezen grote macht over het hem toevertrouwde mensenkind, in zoverre het hem de gebeurtenissen zo toebedelen kan, als deze succes beloven, want de liefde van het lichtwezen is zo groot, dat het werkelijk louter ter bevordering van de ziel de mensen in aardse nood en aards gevaar laat komen, in het besef, dat deze het snelst aan de vooruitgang van de ziel bijdragen.

En de lichtwezens zijn weer vertrouwd met het aardse leven van de hun toevertrouwde zielen. Ze kennen elke opwelling van de ziel, elk aards en ook elk geestelijk verlangen en ze proberen met alles zo rekening te houden, dat de ziel hier haar voordeel uit haalt, wat nu ook vereist, dat de mens veel van waar hij vurig naar verlangt, ontzegd moet worden, omdat in de vervulling hiervan een groot gevaar voor de ziel ligt.

En nu is het ook begrijpelijk waarom het aardse leven van de mensen veel meer teleurstellingen en een zich ontzeggen oplevert, dan de vervulling van zijn aardse wensen. Dit vervullen vormt het grootste gevaar voor de ziel, want die verhindert vaak het opstijgen van de geest tot deze hoogte, die de ziel pas het succes van een geestelijke rijpheid oplevert. Ze is hinderlijk voor de geestelijke verdere ontwikkeling van de ziel door de lichtwezens. Ze houdt de gedachten van de mensen op de aarde gericht en beletten die gedachten de vlucht omhoog en dit is altijd schadelijk voor de vooruitgang van de ziel.

De liefde van de lichtwezens is echter zo groot, dat die het mensenkind niet in dit gevaar kan laten en daarom de hindernis wegneemt, ofschoon dit de mens pijn en verdriet bezorgt. Maar eens zal de ziel de liefde van deze wezens herkennen en hen dankbaar zijn voor alles, wat de toestand van rijpheid bevorderde en licht en kennis opgeleverd heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Woorden van de Vader

B.D. 1485 from 22. juni 1940, taken from Book No. 24

Wat Ik van u verlang, is dat u naar Mij verlangt en dat u zich door niets laat hinderen om de verbinding met Mij tot stand te brengen. Want als u weerstand ondervindt en u Mij desondanks trouw blijft, grijp Ik u met alle liefde en ruim Ik alle hindernissen uit de weg, opdat de weg naar Mij voor u vrij is.

Want u moet niet verzwakken in het gebed en daarom moet Ik het u soms moeilijk maken om tot Mij te geraken, want anders vraagt u Mij niet om hulp en Ik wil toch de roep van Mijn kinderen horen. Ze moeten het Mij luid laten blijken, dat ze naar Mij en Mijn geest verlangen. En Ik zal hen sterker maken, zodat ze elk gevoel van zwakte verliezen. Ik zal bij hen zijn en Mij op zo’n manier uiten, dat ze Mij herkennen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Losmaken van de verbondenheid met de aarde – Taak

B.D. 1486 from 23. juni 1940, taken from Book No. 24

De wil van de mens is buitengewoon sterk, als het erom gaat zich te verzetten, zolang iets hem niet bevalt, maar is heel zwak, als hij twijfelt over wat goed of slecht voor hem is. Daarom is voor het overwinnen van alle gevaren ook het inzicht hierin nodig, omdat dan ook de wil overeenkomstig sterker wordt.

De mens heeft bepaalde remmingen, die zich juist dan openbaren, wanneer er van hem totale weerstand of een volledige bereid zijn om zich in te zetten, geëist wordt. En dit is steeds de invloed van de boze macht, die de mens wil hinderen in zijn tegenstand. En het is de onophoudelijke taak van de mens om zulke remmingen te bestrijden. Dan wordt de toevoer van kracht uit God niet belemmerd of onderbroken en de wil zal steeds versterkt worden om dat uit te voeren, wat Gods wil is.

Het probleem van het zich losmaken van de verbondenheid met de aarde bij het opnemen van de woorden is nog moeilijk voor je. Er hinderen jou nog te veel indrukken van het aardse leven en deze laten de geest niet naar de hoogte gaan. De wereld van het zuiver geestelijke herkent jouw wil en jouw inspanning en komt jou, tot hulp bereid, tegemoet, maar ze kan deze wil niet beïnvloeden en ze moet nu dus geduldig wachten tot jij de gedachten zelf van al het aardse losmaakt en je gewillig aan haar overgeeft. De wil naar boven is wel sterk, maar hij scheidt zich nog niet volledig van het aardse en is daarom een hindernis voor het moeiteloos ontvangen.

De Heer heeft jou een grote opdracht gegeven en voor het aankunnen hiervan is een buitengewoon sterke wil nodig. En daarom moet er een voortdurende strijd gevoerd worden tegen alles, wat jouw wil zou kunnen verzwakken. Alleen dat, wat nuttig voor jouw opdracht is, moet belangrijk voor je zijn. Jouw geest moet verder naar de hoogte streven en proberen om zich te verenigen met de geest uit God, want alleen zo bewijs jij jouw liefde voor Hem, die jou deze opdracht gegeven heeft.

Mensenkinderen, die God willen dienen, mogen de aarde niet meer aanhangen. Ze moeten zich bereidwillig losmaken en alles opgeven, wat hen begerenswaardig lijkt. Ze mogen zich niet verdelen tussen het dienen van God en de mensendienst, voor zover het laatste aan de eigenliefde voldoet, maar alles moeten ze opgeven om de volle liefde van God te verwerven. Alles opgeven om iets te bezitten, wat veel heerlijker is, dan wat de wereld ooit bieden kan.

Elke op God gerichte gedachte geeft de mens de kracht om tegen de aardse begeerten te strijden. De op God gerichte wil levert hem genade na genade op. En hij zal zich nu ook gemakkelijk los kunnen maken van de aarde en gemakkelijk en moeiteloos de verbinding met het hiernamaals kunnen vinden, als hij in het geheel geen acht slaat op de wereld en alleen naar God en Zijn liefde verlangt.

Want het grootste gevaar voor de mens is, dat hij zijn liefde deelt met de wereld en haar genoegens. Het ene moet overwonnen zijn om het andere te kunnen bezitten. Want met de liefde voor de wereld volgt de mens de verleidingen van Satan, die alle middelen aanwendt om hem weer van God afvallig te maken. Er is daarom een sterke wil voor nodig om weerstand te bieden en hoe sterker de wil, des te verleidelijker is de bekoring.

Dan mag de mens niet lang aarzelen. Hij moet zich van het grote gevaar bewust zijn, wat het betekent deze strijd te verliezen. Hij moet proberen zichzelf de kostbaarheid van datgene, wat hij ter wille van elke verleiding kan verliezen, voor te houden. En dit moet voor hem aanleiding zijn tot het uiterste verzet. En hij mag het gebed niet vergeten, want als hij bidt, toont hij zijn wil om dat te doen, wat de wil van God is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijke resultaten – Functie van de organen

B.D. 1487 from 23. juni 1940, taken from Book No. 24

Uit het eeuwige rijk vloeien jou voortdurend de gedachten toe en maken jou de eindeloze liefde van God bekend, want Hijzelf vormt deze op een voor jou begrijpelijke manier, aangepast aan jouw toestand van rijpheid en de missie, die jou tot opdracht gegeven werd.

Het is onnoemelijk moeilijk om deze gedachten naar de aarde te sturen, wanneer de ontvanger niet in geestelijke kennis ingewijd is, want hij beschouwt ze dan niet als komend uit het eeuwige rijk, maar verwerpt ze vaak als eigen fantasieën en dus is het vergeefse moeite van de geestelijke wezens om de mensen tot het aannemen van het gebodene te bewegen. Maar degene, die kennis heeft, neemt het gebodene aan en maakt het zich tot geestelijk eigendom. En de kennis verstrekkende wezens kunnen in een ononderbroken verbinding blijven met het ontvangende mensenkind, als deze, met de wil om God te dienen, niet verzwakt.

De geestelijke resultaten zijn zolang slechts geestelijke goederen, zolang ze zuiver geestelijke vragen betreffen. Maar aardse vraagstukken worden opgelost door het in werking treden van lichamelijke vaardigheden. Dus de organen oefenen de hun toegewezen taken uit, maar volledig gescheiden van de geestelijke werkzaamheid van de mens, voor zover deze tegelijkertijd uitgeoefend wordt.

De geestelijke resultaten zijn echter overeenkomstig de waarheid, terwijl het lichamelijke, dat wil zeggen de aardse resultaten, niet beslist waarheid hoeven te zijn, want ze zijn zonder geestelijke bescherming geboren uit de wil van de mens, terwijl geestelijke vragen, als de mens naar de waarheid verlangt, ook overeenkomstig de waarheid beantwoord worden door de wezens, van wie het de taak is om zulke mensen, die geestelijke kennis nastreven, te onderwijzen.

Wordt echter ook bij aardse vragen de hulp van deze wezens gevraagd, dan kan de mens ook geestelijke resultaten betreffende het aardse met vertrouwen als waarheid aannemen, want dan geeft hij zich geheel over aan de wezens die hem willen leiden en deze kunnen nu naar eigen goeddunken de gaven van de geest uitdelen en ook aardse vraagstukken in hun activiteiten meenemen.

Maar elke gedachtenactiviteit, die noch geestelijke kracht vraagt, noch geestelijke vragen betreft, is een zuiver menselijk gebruik van organen, die God het lichaam toebedeeld heeft, en dus zijn de resultaten heel vaak aan te vechten of te weerleggen. Alleen het lichaam kan een werkzaamheid uitvoeren, waar hij geen geestelijke kracht voor nodig heeft, maar alleen de kracht, die God voor de instandhouding van het lichaam aan de mens geeft. Als hij hier echter geestelijke kracht voor vraagt, is de waarheid van dat, wat nu als geestelijk resultaat op te tekenen is, gegarandeerd.

En zo spannen de lichtwezens zich voortdurend in om de mensen de betekenis van de influisteringen in de gedachten duidelijk te maken om hen te bewegen om hun harten te openen, zodat de wetende wezens zich kunnen uiten, dat ze aandachtig in hun binnenste luisteren en in gelovig vertrouwen alles in ontvangst nemen, wat hun geboden wordt. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Kracht uit God

B.D. 1488 from 23. juni 1940, taken from Book No. 24

Wat het mensenkind ontvangt, is kracht uit God, want de lichtwezens geven deze kracht, die ze van tevoren in ontvangst genomen hebben, nu door aan de wezens, die naar deze kracht verlangen en het dankbaar in ontvangst nemen. En kracht uit God is een deeltje van Hemzelf. Kracht uit God is geestelijke substantie, die weer het geestelijke in de mens doet toenemen. Kracht uit God is de schakel tussen God en Zijn schepselen en het is een onvoorstelbare genade om deze kracht in ontvangst te mogen nemen, want God uit Zichzelf en Zijn liefde in elke krachtschenking, die het mensenkind gelukkig maakt.

Naar de kracht uit God moet worden verlangd om ontvangen te kunnen worden. Ze wordt de mens niet ongevraagd toegestuurd en daarom proberen de lichtwezens vooreerst in de mens het gevoel van zwakte op te wekken, opdat hij nu om kracht vraagt en deze hem toegestuurd kan worden. Na het gebed om kracht moet de mens zijn hart openen en dus gereed zijn om te ontvangen. Hij moet bewust de goddelijke toevoer in zich opnemen. Hij moet vol liefde en vol verlangen naar God en Zijn kracht zijn. Hij moet zichzelf gereed maken, zodat God aan hem werken kan. Dan kan elke krachttoevoer onbelemmerd in het hart binnendringen en dit zal ervaren worden als geloofs- en wilssterkte, als toegenomen liefde, toegenomen kennis en een onbeperkte overgave aan God.

En als de mens nu beseft, dat hij van God uitgegaan is, dat hij door Gods liefde geleid wordt, dat hij door het geloof in God het ongelooflijkste tot stand kan brengen en zichzelf kan vormen overeenkomstig de goddelijke wil, dan kent hij het doel van zijn aardse leven, leeft hij in de liefde en elke gedachte betreft zijn Schepper. En dit alles is kracht uit God, die onvoorstelbaar werkzaam is, omdat ze direct van God uitgaat en door lichtwezens aan de verlangende mensen gegeven wordt.

Deze kracht is niet aards tastbaar, valt niet aards te bewijzen en is niet door tijd begrensd, maar het is louter een zuiver geestelijk product, dat alleen door de geest ervaren wordt en daarom door de wereldse mensen als iets volledig vreemds afgewezen wordt, als fantasie. En toch is deze kracht het kostbaarste, wat de mens zich op aarde toe-eigenen kan, want ze is uit de goddelijke genadebron voortgekomen en wordt de mens, die daarnaar dorst, onbeperkt toegestuurd. Het is de kracht uit Gods geest, die de mens in alle kennis binnenleidt. Deze geest geeft hem het goddelijke woord als de grootste genadegave, opdat uit deze bron het levende water stroomt, dat weer alleen de krachtuiting van de goddelijke liefde is.

“Wie van dit water drinken zal, zal in eeuwigheid nooit dorsten”. Dus belooft de Heer het mensenkind, dat Zijn woord ontvangt, eeuwige lafenis en dus moet de kracht, dat uit Zijn woord stroomt al het aardse overleven en tot in de eeuwigheid effect hebben. En deze onvoorstelbare genade doet de Vader in de hemel degenen, die hun hart openen en Hem door het woord ingang verlenen, toekomen. Want het woord van God is voor eeuwig. Het zal nooit vergaan, want goddelijke kracht is eeuwig onverwoestbaar en er moet voortdurend naar verlangd worden tot verheffing van de geest en voor de uitvoering van al datgene, wat God van de mens vraagt.

Want God is een God van liefde, Die Zijn schepselen de kracht geeft om dat te vervullen, wat Hij verlangt en de mensen zouden deze God van de liefde zonder ophouden dank moeten betonen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Waarde van geestelijke kennis – Aardse kennis

B.D. 1489 from 24. juni 1940, taken from Book No. 24

Het ontbreekt de mens aan de juiste kennis, zolang hij nog niet binnengedrongen is in geestelijke kennis, want dit brengt hem pas dichter bij de kennis. De aardse kennis draagt er wel toe bij het aardse leven aan te kunnen en te voldoen aan diens eisen, maar het heeft niet de minste invloed op de toestand van de ziel, waarvoor dezelfde zorg moet gelden als voor de lichamelijke toestand, die echter in het aardse leven belangrijker gevonden wordt.

Geestelijke kennis is voeding voor de ziel; alleen datgene wat nuttig is voor de ziel geeft haar kracht voor haar levenstaak. Degene, die zorgt voor geestelijke kennis, hoeft niet bezorgd te zijn om zijn ziel, want ze ontvangt nu voldoende van wat ze nodig heeft voor de opwaartse ontwikkeling, terwijl de aardse kennis alleen maar resultaat oplevert voor het lichaam en het aardse welzijn bevordert. Het moet duidelijk zijn voor de mens, dat alle streven in het aardse leven toch alleen maar een nuttig doel moet dienen en dus moet het ware doel van zowel het aardse, alsook de geestelijke kennis aan een nadere beschouwing onderworpen worden, in hoeverre het met het verlangen van de mens overeenkomt en het waard is nagestreefd te worden.

De aardse kennis draagt aan het verhogen van het aardse welzijn bij, maar dat laatste is het grootste gevaar voor de ziel, als er met het verlangen van het lichaam rekening gehouden wordt, dus dat wil, voelt en denkt, wat het welbehagen van het lichaam vergroot. Het gevaar voor de ziel ligt in geestelijke stilstand, die onvermijdelijk plaatsvindt als er alleen op het lichaam acht geslagen wordt. Maar het lichaam heeft slechts een kort vastgestelde levensduur. Daarna staat de ziel leeg en zonder verdienste aan de poort van de eeuwigheid en onuitsprekelijke kwellingen zijn het gevolg van de verkeerde wil, de nagestreefde aardse kennis, die hem in het hiernamaals de minste verlichting oplevert.

Degene, die echter geestelijke kennis nastreeft, bereikt op aarde al een hoge rijpheidsgraad, want dat, wat hem als geestelijke kennis gegeven werd, spoort de ziel aan voor haar opwaartse ontwikkeling te zorgen. Ze slaat geen acht op het lichaam en ze spant zich voortdurend in om in overeenstemming met de geestelijke kennis het aardse leven te benutten, wat haar al op aarde het grootste succes op zal leveren en ze onbeschrijflijk verlossend gewaarwordt in het hiernamaals.

Want geestelijke kennis te hebben, betekent een binnendringen in het heersen en werkzaam zijn van God. Het betekent kennis te hebben van de krachtstroming uit God, van Gods liefde, almacht en wijsheid, van de uitstraling van Zijn geest, van het doel en de zin van de hele schepping en de genadegaven, die de mens zich verwerven kan, wanneer hij maar wil. De kennis van dit alles is de drijfveer tot het bewuste werken aan zichzelf. Het laat het lichamelijke verlangen op de achtergrond treden en het verlangen naar God tot levensinhoud worden. Geestelijke kennis bevordert dus de toestand van de ziel en brengt de mens in zo’n toestand, dat die zich al op aarde tot een lichtwezen vormt.

Geestelijke kennis levert de ziel in de eerste plaats kennis op, maar slaat ook acht op het lichaam, want die wordt nu ook gegeven, wat het nodig heeft als er in de eerste plaats aan de ziel gedacht wordt en er ter wille van de ziel geen acht geslagen wordt op de lichamelijke verlangens. En het verscheiden van deze wereld zal gemakkelijk zijn en de ziel naar de eeuwige heerlijkheid leiden, want ze gaat met een onuitsprekelijke rijkdom naar de overkant. Ze neemt alle schatten, die ze door geestelijke kennis al op aarde verworven had, in zekere zin mee. Ze bezit iets, wat haar nooit meer afgenomen kan worden en het binnengaan in de eeuwigheid zal voor haar geluk en eeuwige gelukzaligheid betekenen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Opwekking van licht en kracht - 1

B.D. 1490 from 25. juni 1940, taken from Book No. 24

Al het licht heeft een lichtbron nodig. Het moet dus op de één of andere manier opgewekt worden. Het veronderstelt dus een installatie, een zender, waar onophoudelijk iets werkzaam moet zijn om licht en hiermee ook kracht op te wekken. En bovendien moet deze licht- en krachtinstallatie aan een buitengewoon bedachtzame Leider onderworpen zijn, die de opgewekte kracht overeenkomstig de bestemming doorgeeft, dus aan haar eigenlijke toepassing toevoert.

Wanneer iets voortgebracht wordt, dan kan het niet zonder plan of ondoelmatig doorgegeven worden, maar het moet aan een doel beantwoorden en dus moet ook het product van een ononderbroken werkzaamheid naar zijn juiste bestemming geleid worden, omdat anders alle werkzaamheid nutteloos is en elke grondslag ontbeert. Zo wordt het licht nu eenmaal voortgebracht om de mensheid, die dit licht nodig heeft, te dienen, maar ook om de scheppende kracht, die de mensen onuitsprekelijke moeite bespaart of hen ondersteunt in de taak, die ze te vervullen hebben, en het streven om de medemensen weer te dienen voor de mensen toegankelijk te maken.

Het is dus in zekere zin een verlichting om de hun gestelde opdrachten te kunnen vervullen. Ze kunnen het werk, dat hun opgelegd is, moeiteloos uitvoeren en ze vervullen toch hun opdracht. Ze worden dus ontlast door het benutten van deze kracht, ofschoon ze gedienstig zijn. En ze zijn in staat al hun taken te vervullen door gebruikmaking van het licht, dat weer voor elke werkzaamheid nodig is. Dus licht en kracht zullen altijd noodzakelijk zijn, als aan een eis voldaan moet worden.

Deze in het aardse leven overal waarneembare gebeurtenis van het doen ontstaan en gebruiken van licht en kracht speelt zich in de oneindigheid op dezelfde manier af. Het is het licht, dat alles doorstroomt, het resultaat van ononderbroken werkzaamheid van talloze geestelijke wezens, die weliswaar niet uit werk bestaat, dat op een aardse manier voor te stellen is, maar in geestelijke werkzaamheid zijn verklaring vindt.

Licht en kracht stromen dus door deze wezens voortdurend het heelal in en het ontstaat in een krachtcentrale, die de eeuwige Schepper Zelf als baas heeft. Want Hijzelf is de opwekker en schenker van al het licht en alle kracht. Hij is de licht- en krachtbron. Van Hem gaat alles uit, wat ontstaan en bestaan betekent. En het wordt door talloze nauw met Hem verbonden wezens, die licht en kracht in ontvangst nemen en op al het zichtbare in de schepping overdragen, doorgegeven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Opwekking van licht en kracht 2

B.D. 1491 from 26. juni 1940, taken from Book No. 24

Om nu licht en kracht in ontvangst te kunnen nemen, is niets anders nodig, dan gewoonweg een schepsel van God te zijn. God voorziet alles, wat door Zijn wil ontstaan is, met Zijn kracht, omdat zonder deze licht- en krachttoevoer het wezen zou moeten vergaan, dat wil zeggen, dat het zou moeten ophouden met dat te zijn, wat het is. Want al het geschapene is verdichte, vorm geworden kracht. Het is iets, wat uit Zijn wil voortgekomen is, dat Zijn wil in zich draagt, dat dus nooit en te nimmer zichzelf anders kan vormen of aan een andere wil onderworpen zou kunnen zijn.

Omdat er nu onophoudelijk licht en kracht opgewekt wordt door de enorme liefdeswerkzaamheid van God moeten er ook voortdurend nieuwe scheppingen ontstaan. Steeds weer moet de stroom van kracht uit God zich tot vorm verdichten. Ze moet voortaan bestaan en behouden blijven door het in ontvangst nemen van steeds nieuwe kracht uit God. Want zou God Zijn actieve wil, dus de op Zijn onvoorstelbare liefdeswerkzaamheid gebaseerde uitstraling van Zijn wilskracht, terugtrekken van Zijn schepselen, dan zouden deze schepselen ophouden te zijn, omdat ze op zich juist enkel vorm geworden wil zijn.

Wat echter uit God is, blijft bestaan uit tot in eeuwigheid. Want de kracht, die al het geschapene doorstroomt, is onvergankelijk. Ze kan alleen in een steeds weer nieuwe zichtbare vorm geleid worden. Deze vorm wordt evenzo alleen maar veranderd, maar kan niet volledig opgelost worden. Want ook zij, die door de goddelijke wil werd, wat ze in overeenstemming met haar opdracht ter wille van een bepaald doel moest worden, is kracht uit God.

Want in de gehele schepping is er niets zonder doel of plan ontstaan en omdat elk wezen het licht en de kracht uit God ontvangt, om überhaupt maar te zijn, dan is het dus in zijn oersubstantie licht en kracht. Het is uitgegaan van God. Het kan eeuwig niets anders dan goddelijke uitstraling zijn en daarom ook nooit vergaan. Het kan zich enkel in zijn omloop eindeloos ver van God verwijderen, maar moet desondanks toch verder licht en kracht ontvangen om te kunnen zijn, wat het is, voor zolang het tot het zichtbare scheppingswerk behoort.

En alle kracht, die van God uitgegaan is, zal na talloze jaren zijn omloop beëindigen en terugkeren naar zijn oorsprong. Licht en kracht zullen weer samensmelten met het eeuwige oerlicht, met God, de Vader van al het licht.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voortdurende strijd – Vreugdevol dienen – Overwinning

B.D. 1492 from 26. juni 1940, taken from Book No. 24

Het blijft een voortdurende strijd tegen de macht, die de afval van God wil bewerkstelligen, want deze macht wendt alle middelen aan om de wil van de mensen weer te bemachtigen en daarom moet grote tegenstand geboden worden om hem met succes het hoofd te kunnen bieden. En daarom is de ziel van de mens voortdurend in gevaar, zolang ze wankelmoedig is en ze de tegenstander daardoor een zekere macht over zich verleent.

Ze bewijst wel haar wil aan God door de daad, als ze zich ondanks innerlijke strijd aan de haar opgelegde taak wijdt en zich openlijk voor God belijdt. Pas dan kan immers het vreugdevolle dienen als overwinning gelden, pas dan geeft de tegenstander zijn inspanningen op en de mens bereikt moeiteloos zijn doel.

De wereld moet geheel overwonnen zijn. Pas dan is Gods geest zo dichtbij, dat alles, wat eerst onbegrijpelijk voor de mens leek, hem nu begrijpelijk voorkomt. Want pas nu kan hij onderwijzend en ophelderend in de mensen werkzaam zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijk ingrijpen – Ontploffing

B.D. 1493 from 27. juni 1940, taken from Book No. 24

In een kort tijdsbestek van weinige uren zal de ene geweldige ontploffing na de andere volgen en dit zal vroeg op de dag plaatsvinden en aanhouden tot de volgende ochtend en de mensen zullen vrezen voor hun leven en om have en goed. Ze zullen radeloos zijn en zonder enig houvast, want ze sloegen geen acht op de waarschuwingen, die hun van tevoren toegestuurd werden. Ze kijken verstijfd naar het vernietigingswerk, dat ze nooit voor mogelijk hielden. Het is een chaos zonder vergelijk, die deze stem uit de hoogte teweegbrengt.

Er moet van tevoren echter nog veel werk verzet worden. Er moeten grote gevaren, die het aardse leven ernstig bedreigen, dichter bij de mensen gebracht worden om hun al een kleine hint te geven op de vergankelijkheid van dit aardse leven. Ook een tijdelijke verandering van levensomstandigheden moet de mensen er eveneens toe brengen na te gaan denken over hoe onstandvastig het aardse leven en alles wat er mee samenhangt, is. En, indien mogelijk, moet het woord van God dichter bij hem gebracht worden, opdat hij nu in staat is om een samenhang tussen al het aardse en de goddelijke wil te herkennen, wanneer hij dat wil.

Pas dan schenkt hij aandacht aan de tekenen en begint hij zijn standpunt hierover te bepalen. Dat wil zeggen, dat hij besluit om voor of tegen God te zijn. Pas als het nu mogelijk voor hem is om zijn hart los te maken van aards bezit en een hoger levensdoel in zijn bestaan te herkennen, zal voor hem het duidelijke ingrijpen van God een zichtbaar bewijs zijn voor de rechtvaardiging van zijn innerlijk gevoel om aardse goederen als waardeloos te herkennen, maar daarentegen de kennis omtrent de goddelijke waarheid en een diep geloof als alleen begerenswaardig na te streven.

En dit besef laat hem in zekere zin rustig ten opzichte van de goddelijke zendingen staan. De ziel herkent de noodzaak hiervan en aanvaardt het gelaten en kalm. En nu zal blijken, hoe diep het goddelijke woord binnengedrongen is en welke kracht de mens bereid is daaruit te putten. Het is het belangrijkste, dat de mens een bepaalde verbinding met God tot stand brengt. Dat hij door het in ontvangst nemen van het goddelijke woord God Zelf en Zijn kracht op zich in laat werken en dat hij zich nu overeenkomstig dit woord ontwikkelt.

Als de mens het woord van God zou horen en er voorheen naar geleefd zou hebben, dan zou zo’n gewelddadig ingrijpen niet nodig zijn, maar dit is het enige middel om de mensen tot het in ontvangst nemen van het woord van God te bewegen. God herkent de geestelijke toestand van de mensen en gebruikt in Zijn liefde het laatste middel, waardoor de mensheid niet volkomen verloren gaat, wat zonder Gods woord onvermijdelijk het geval is.

Zo menig mens zal zich willen herpakken. Hij zal proberen zijn leven met alle geweld te behouden. Hij zal niet willen buigen en nooit een hogere macht erkennen, maar hij zal ook zijn onmacht herkennen, en gezegend degene, die nog op het laatste moment een Heer boven zich erkent en zichzelf en zijn leven aan Hem overgeeft. Wanneer hij zich door de goddelijke liefde laat grijpen, doordat hij smekend de handen omhoog steekt. Want God laat de mensen werkelijk niets zonder doel overkomen en Hij zal iedereen helpen, die in deze zending de goddelijke Heer herkent en zich aan Hem en Zijn wil onderwerpt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verkeerd denken van de mensen die God loochenen

B.D. 1494 from 27. juni 1940, taken from Book No. 24

De gedachtegang van een God loochenend mens kan nooit tot een goed resultaat leiden, want alle voorwaarden hiertoe ontbreken. De slechte wezens zijn met zo’n mens verbonden door dezelfde gezindheid, omdat deze wezens zich ook tegen God verzetten. De kracht van zo’n van God afgekeerd wezen is nu eveneens werkzaam en probeert zich daar te uiten, waar dezelfde gezindheid en dezelfde wil beschikbaar is en wordt eveneens zonder weerstand aangenomen. Maar het denken van deze wezens is verkeerd, want het juiste besef zou hen ook naar God toevoeren, Hem lief laten hebben en aan Zijn wil onderworpen laten zijn. Dus moet dit verkeerde denken ook op de mensen overgedragen worden.

Maar de waarheid is enkel door naar God toegekeerde wezens te weten te komen. Een met God verbonden wezen staat in het licht. Dat wil zeggen in het besef van de waarheid en deelt dus alleen waarheid uit. Daarentegen vergissen duistere wezens zich en kunnen ook alleen maar vergissingen verspreiden. En zo kan de waarheid alleen maar via God gevonden worden, omdat God Zelf de waarheid is en Hij dus Zelf begeerd of erkend moet worden om ook in de zuiverste waarheid en diepste kennis te staan.

Daarom is het onmogelijk, dat een ongelovig, God afwijzend of loochenend mens ooit het grote vraagstuk, die de gehele schepping voor de mensheid is, op kan lossen. Om dit op te lossen, moet de mens gelovig zijn. Hij moet God zoeken om via de eeuwige Godheid nu de waarheid binnen geleid te worden.

De tegenstander werkt schijnbaar met dezelfde middelen. Ook hij probeert de gedachten van de mensen te beïnvloeden en in hen de overtuiging op te wekken, dichter bij de waarheid gekomen te zijn. En het gevolg daarvan is de zelfverzekerde instelling van de mensen, die zonder geloof zijn en alles in de schepping proberen te verklaren in een volledig aan de waarheid tegengestelde betekenis. Zij zijn zonder enige kennis, maar zo doordrongen van hun opvatting, dat ze geloven volkomen superieur te zijn en elke onderrichting afwijzen, die een gelovig mens hun over God en Zijn werkzaam zijn zou willen geven. In het eerste komt de zelfverheffing tot uitdrukking, die al het onzuivere en onvolmaakte van God scheidt.

Maar de zuivere waarheid is alleen door deemoed te verkrijgen, want het is een groot genadegeschenk van God om in de waarheid te staan, dat enkel degene, die deemoedig is, toegestuurd kan worden, want deze beseft zijn afstand tot God en verlangt naar Hem terug en zijn verlangen wordt vervuld, doordat hem licht gegeven wordt. En licht is kennis. Licht is waarheid.

Dus de waarachtig gelovige hoeft zich niet van de wijs te laten brengen, als hij van ongelovige zijde tegenwerpingen ontvangt, want deze kunnen nog zo overtuigend aangevoerd worden, maar ze kunnen niet met de waarheid overeenkomen, omdat de aanstichters van deze gedachten zelf de grootste tegenstanders van de waarheid zijn, omdat ze alles bestrijden, wat licht betekent en omdat ze tegen God ingesteld zijn en daarom nooit in de waarheid kunnen staan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijke vervlakking van de tegenwoordige tijd – Geestelijk keerpunt

B.D. 1495 from 28. juni 1940, taken from Book No. 24

De geestelijke vervlakking van de tegenwoordige tijd vereist buitengewoon scherpe maatregelen voor de opheffing van deze vervlakking. En daarom is voorzien, dat ongewone verschijnselen, die het doel hebben een geestelijke verbinding met wetende krachten tot stand te brengen door vragen, die de eindeloosheid en het grote raadsel van de Godheid betreffen, in aantal toenemen. Deze verschijnselen zullen steeds uit de toon van het alledaagse vallen. Er worden schijnbaar bepaalde natuurwetten in de war gestuurd. Er gebeuren dingen, die aanleiding geven tot verschillende meningen en het denken van de mensheid wordt er bruut op gericht en ze spant zich in om de meest natuurlijke verklaring voor deze dingen te vinden.

Hoe bereidwilliger de mens is om God te erkennen en te belijden, des te dichter zal hij bij de waarheid zijn en dit verschijnsel spoedig goed begrijpen als een aanwijzing voor de komende tijd en het begin van een geestelijk keerpunt. Maar de mens, die niet de minste verbondenheid met God heeft, zal dit nauwelijks herkennen. Diens verstand zoekt een andere verklaring, die echter niet tot het juiste resultaat leidt.

Naar zijn mening is al het geestelijk verdiepen een overwonnen zienswijze en hij gelooft eerder, dat de tijd aangebroken is, die een eind aan al het geestelijke streven betekent. Hij probeert alles, wat voor hem onverklaarbaar is, zakelijk en verstandelijk te verklaren. Het voor te stellen als niet onderzochte natuurkrachten. En nu blijkt de noodzaak van een goddelijke zending, die zo’n verkeerd denken aan het wankelen brengt, dat wil zeggen het in zijn geheel verandert.

Maar dit kan ook niet dwangmatig bereikt worden en daarom moeten deze zendingen vanuit de natuurkrachten verondersteld worden. Ze moeten de mensen weer vrij laten beslissen, want op een in zekere zin gedwongen manier zou de verandering van het denken van de mensen niet van waarde zijn. Degene, die zich nu inspant om rechtvaardig te oordelen, zal de herkenning makkelijker vallen, want hij heeft de wil om werkzaam te zijn.

En de buitengewone zendingen zullen grote nood tot gevolg hebben en die nood zal de mens weer tot een ware gewaarwording dwingen. Ze moet elke onwaarheid van het denken uitsluiten, want juist in de nood wordt de mens genoodzaakt elke schijn en elke onwaarheid op te geven en alleen de zuivere waarheid na te streven. En dan is alleen het juiste denken mogelijk. Dan kunnen de gebeurtenissen nog onuitsprekelijk nuttig zijn, hetgeen alleen door de ziel herkend wordt. Deze zendingen zijn dan niet zonder succes aan hem voorbijgegaan, voor zover ze het menselijke denken veranderd en naar het eeuwig goddelijke toegekeerd heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levensbeschouwing afhankelijk van het geloof in een voortleven van de ziel

B.D. 1496 from 28. juni 1940, taken from Book No. 24

De levensbeschouwingen van de individuele mensen zijn geheel verschillend, want ze zijn steeds het product van de geestelijke richting van de individuen. Maar zonder twijfel zal de mens zich positief opstellen ten opzichte van het leven, dat wil zeggen het op de één of andere manier als zinvol erkennen, als het zichzelf als een schepsel beschouwt, dat een opdracht op aarde heeft.

Maar voor de mens, voor wie het niet aannemelijk lijkt, dat de gehele schepping een middel tot het doel is en hij als mens in zekere zin de reden voor elk scheppingswerk is, zal het hele leven zinloos lijken en de gedachte, zijn aardse leven eigenmachtig te kunnen beëindigen, omdat hij aanstoot neemt aan al deze gebeurtenissen en al het lijden, dat de mensen van bovenaf opgelegd wordt, is hem aangenaam.

Hij heeft geen goed bewijs voor de aanname, dat het leven van zijn ziel met de lichamelijke dood beëindigd is en toch neemt hij dit met zoveel zekerheid aan, dat hij zijn leven op aarde ernaar inricht. Dat wil zeggen, dat hij zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel leeft, omdat hij het voor onmogelijk houdt, dat hij zich ooit moet verantwoorden. Hij heeft geen echt bewijs en toch stelt hij deze aanname bij zijn gang over de aarde voorop. Zijn levensbeschouwing is gebaseerd op de aanname van het niet-zijn na de dood.

Hij heeft geen aandrang, geen geloof, dat hem leert om anders te denken. Enkel onweerlegbare bewijzen van een voortleven na de dood zouden zijn huidige levensbeschouwing veranderen. Deze kunnen hem echter niet gegeven worden, omdat een op zo’n manier opgewekt geloof geen waarde voor God zou hebben. Dus kan hij een absolute kennis over het verder leven van de ziel niet krijgen. Hij moet de leringen daarover juist alleen maar ‘geloven’. Hij moet zelf in dit geloof doordringen, waartoe hem voldoende hulpmiddelen ter beschikking staan.

Pas wanneer hij deze overtuiging verworven heeft, begint zijn levensbeschouwing te wankelen. Hij zal nu vergelijkingen maken. Hij zal zelfs niet meer dat, waarvoor hij zich voorheen ingezet heeft, willen erkennen. Hij zal een verandering van de uiterlijke levensomstandigheden verwelkomen, die hem behulpzaam zijn, zijn verkeerde meningen geheel op te geven en nu het aardse leven volledig anders te bezien. En dus worstelt de bereidwillige mens zich er doorheen, als hij zijn aandacht aan dit vraagstuk schenkt, dat het hem prikkelt om dit op te lossen en hem dus tot geestelijk onderzoeken aanspoort.

Als de mens nu deze klip overwonnen heeft, is het gevaar voor hem geweken, want nu worden deze gedachten geleid, steeds de eeuwige waarheid tegemoet en hij zal nu ook het aardse leven gelaten en geduldig op zich nemen, want hij weet, dat het aardse leven hem nog slechts een korte tijd ten deel valt en dat hij deze tijd moet gebruiken om de verbinding, die hem verkeerd leerde denken, los te maken. Nu wordt het hem duidelijk, hoe verkeerd de uitkomsten van zo’n misvormd denken zijn.

Het geloof in God is het fundament, waarop elk gebouw moet rusten. Zonder geloof kan de mens immers de waarheid niet gegeven worden en kan hij dus ook niet tot deze levensbeschouwing, die alles bevestigt, komen, dat wil zeggen die de weg is naar het juiste inzicht.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het woord van God – Vorm – Voorwaarde

B.D. 1497 from 29. juni 1940, taken from Book No. 24

Het woord van God is in zijn vorm begrijpelijk voor iedereen, aan wie het geboden wordt om in ontvangst te nemen. Het maakt in eenvoudige, bescheiden woorden de wil van God bekend. Het is dus zo gevormd, dat het zowel door het hart, als ook door het verstand opgenomen kan worden, zonder onbegrijpelijk te zijn. Het hart van degene, die het woord van God hoort, dat betekent zich vrijwillig aan zijn werking overgeeft, zal daar niet onberoerd door blijven en het zal merkbaar de zegen bespeuren, die van het goddelijke woord uitgaat, als het nu opgevolgd wordt, want alleen in dat laatste ligt de garantie voor succes, de voelbare kracht uit God.

Het goddelijke woord blijft echter onbegrijpelijk voor degenen, die het alleen zuiver uiterlijk op zich in laten werken. Die het weliswaar horen, maar niet onder de indruk raken, omdat er geen innerlijk verlangen hen tot het in ontvangst nemen aanzet en hen aan de verbinding met God, die door innig luisteren naar het woord van God tot stand gebracht wordt, niets gelegen ligt. Voor hen kan het ook lijken, alsof het goddelijke woord onbegrijpelijk gegeven zou zijn.

Het zal ook niet helder en gemakkelijk te begrijpen zijn, zolang in de mens niet het verlangen levend wordt om met God, door het ontvangen van Zijn woord, in verbinding te treden. In de eerste plaats is dit verlangen noodzakelijk om aan de goddelijke wil onderworpen te raken. Dan zal voor hem de betekenis van het woord van God altijd begrijpelijk zijn. Want God geeft zo, zoals het voor de mensen nuttig is, omdat Hij met de overdracht hiervan immers de bevordering van de ziel op het oog heeft.

En het woord van God moet in zijn vorm tijden doorstaan. Het moet steeds op dezelfde manier werken en voor de mensen steeds begrijpelijk blijven. Het moet daarom in zijn opbouw aan de eisen, die hier te allen tijde aan gesteld worden, voldoen. Het moet alle taalkundige hervormingen, die elke tijd met zich meebrengt, doorstaan en dus altijd begrepen kunnen worden door degenen, die naar het goddelijke woord verlangen. De genadegave van God wordt de mensen steeds zo geboden, dat de wil daarnaar voorwaarde is om de diepste betekenis van het woord van God te begrijpen, maar omgekeerd de grootste vraagstukken voor de mensen, die naar de waarheid hongeren, op te lossen zijn.

God geeft met Zijn woord tegelijkertijd de kracht, die de mens, wiens hart naar de gave van God verlangt, zal voelen. En deze kracht komt tot uiting in het begrijpen van de leer, die volkomen wijsheid is, zodat elk mens, of hij nu aardse kennis heeft of niet, in de goddelijke kennis binnen kan dringen. Zalig zijn de armen van geest. Hun hart begrijpt gemakkelijk en het verzet zich niet tegen de onderrichtingen, die van God getuigen. Ze nemen dankbaar het geloof aan, waar degene, die wijs wil zijn, twijfelt en erover peinst in hoeverre de leringen met de waarheid overeenkomen.

En God eist het geloof. Hij wil, dat Zijn woord in ontvangst genomen wordt, want Hij biedt de mensen goede gaven aan. Hij is Zelf in het woord aanwezig en zodoende zal Hij het ook zo aanbieden, dat degene, die het begrijpen wil, het kan begrijpen. Degene, die ernaar verlangt, zal het ontvangen en God is eeuwig en altijd nabij degene, die het bezit, want Hij Zelf is Zijn woord. En als Hij Zijn kinderen Zijn woord geeft, daalt Hij Zelf naar hen af om hen te verkwikken en te sterken op hun levensweg op aarde.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Opvoeding tot het juiste denken – Geloof

B.D. 1498 from 29. juni 1940, taken from Book No. 24

De mensen moeten opgevoed worden tot het juiste denken en alleen dat al is een taak, die bereidwillige wezens vereist, zowel op aarde, als ook in het hiernamaals. Wanneer de mensheid volledig verkeerde idealen najaagt, wanneer ze juist het tegendeel nastreeft, van wat het eigenlijke doel van het leven op aarde is, dan denkt ze dus verkeerd en het is nu dus de taak van degenen, die juist denken, hen te onderwijzen en hun opheldering te geven. Meestal wordt echter elke hulp afgewezen en daarom is juist een omvorming van het denken uiterst moeilijk te bereiken. Voor de mensen moet elke bewering bewezen worden en ze zullen zich niet eerder laten overtuigen, dan tot dit bewijs hun geleverd is.

Maar nu is het geestelijke nooit te bewijzen. Aan de andere kant moet de mens, om juist te denken, een beroep doen op geestelijke hulp, dus geloven in het geestelijke werkzaam zijn. Pas dan kan het werkzaam zijn zich zo openbaren, dat het denken van de mens geordend is, dus dat het juist is. Om mensen te leren juist te denken, moet hen er opheldering over gegeven worden, dat geestelijke wezens de mensen onder hun hoede hebben, dat ze invloed hebben op alle aardse gebeurtenissen in het leven van het individu en dat ze voortdurend bereid zijn om de mensen in liefde te helpen, hun raad te geven, hun kracht te geven en op hun gang over de aarde te begeleiden.

Pas wanneer de mens zich met zulke gedachten vertrouwd gemaakt heeft, probeert hij, als hij hulpbehoevend is, een beroep te doen op de hem omgevende wezens en geeft hij zich aan hun leiding over. En dan kunnen deze wezens ongehinderd op het denken van de mens inwerken. En zijn denken moet nu juist zijn. Ook nu kan hem het geestelijk werkzaam zijn niet bewezen worden, maar hij voelt het zelf en heeft een bewijs niet meer nodig, want als hij juist denkt, is het voor hem gemakkelijk om te geloven.

Maar juist de mensen deze overtuiging aan het verstand te brengen, is buitengewoon moeilijk in een tijd, die al het geestelijke ontkent en bestrijdt. De mensheid leeft in een geheel andere wereld. In een wereld, die in schril contrast staat met de geestelijke wereld. Om nu uit deze wereld de sprong in het geestelijke rijk te wagen, moet de mens eerst grote schokken van de ziel doormaken, ofwel, hij moet zo door de liefde doordrongen zijn, dat het geestelijke rijk vanzelf zijn vaderland wordt, waar hij naar streeft. Maar zonder aardse nood en zonder liefde erkent de mens niets bovennatuurlijks. Zijn gedachten zullen steeds afgehouden worden van dat, wat juist is voor God en het is moeilijk om deze gedachten naar het inzicht te leiden.

Om juist te denken, is het geloof noodzakelijk. Het geloof in God en in het geestelijke werkzaam zijn. Maar als dit geloof niet aanwezig is, dan kan de mens nooit een gedachtenrichting inslaan, die naar het juiste inzicht leidt. Hij zal steeds verkeerde wegen nemen. Hij zal tasten en zoeken en voortdurend verdwalen. Pas wanneer de mens bidt, als hij zelf zijn onvermogen beseft, zal het licht rondom hem worden, want dan vraagt hij om de kracht, die hij voorheen niet wilde erkennen. En nu zal zijn denken helder zijn. Hij zal plotseling weten, dat zonder geestelijke kracht een juist denken onmogelijk is. Hij zal beseffen, dat geordende gedachten een geschenk van de goddelijke liefde zijn, die alleen degene, die bewust naar deze goddelijke liefde verlangt, kan ontvangen. Die dus de kracht uit God erkent en er een beroep op doet.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Strijd – En het motief hiervoor

B.D. 1499 from 30. juni 1940, taken from Book No. 24

Het bewustzijn een nobele daad verricht te hebben, zal de mens steeds het gevoel van innerlijke tevredenheid geven, omdat hij beseft, wat zijn bestemming is en hij zijn opdracht daarmee vervuld heeft. En zo zal alles, wat God welgevallig is, de mens vrij en blij maken, maar wat tegen de goddelijke wil in gaat, zal hem bedrukken, zolang hij het onrecht beseft, dus hij het zelf weet, dat hij onrecht gedaan heeft.

Net zo zal een strijd, die voor recht en rechtvaardigheid gevoerd wordt, die ter wille van een goede zaak gevoerd wordt, niet tegen de goddelijke wil in gaan, want steeds is het dit goede, goddelijke, wat daardoor bevorderd moet worden, zolang hebzucht en onrecht niet de oorzaken van de strijd zijn. Voor een rechtvaardige zaak te strijden, zal steeds de goedkeuring van God krijgen, want de mens moet zich immers inzetten en voor de verspreiding van het juiste en het goede zorg dragen. En dit zal steeds het geval zijn, als er uit onvrede misstanden voortgekomen zijn, die uit de wereld geholpen moeten worden.

De mens moet echter ook voor zijn tegenstander dezelfde rechten laten gelden. Hij moet dat, waar hij zelf naar verlangt, ook aan zijn tegenstander toewijzen. Hij mag niet alleen maar gebruik maken van de macht en het recht van de sterkste. Hij moet mild en wijs, zoals een vader, deze kwestie proberen af te handelen en pas dan met het wapen strijden, wanneer op zijn goed bedoelde vermaningen geen acht geslagen wordt. Dan heeft hij het recht aan zijn zijde.

En dus zal de mens gedwongen zijn om te onderkennen of een strijd vanuit het gevoel van recht en rechtvaardigheid of vanuit haat en hebzucht ontbrandt, als hij de rechtvaardiging hiervan wil doorgronden. Hij zal erop moeten letten, in hoeverre de maatregelen, die de strijd uitlokken, overeenkomen met de goddelijke geboden, want als Gods zegen daarvoor gevraagd wordt, moet het ook de wil van het strijdende mens zijn om voor God en Zijn geboden, Zijn eisen, die Hij aan de mens stelt, te strijden. Gods zegen kan alleen maar gevraagd worden voor een zaak, die door God gewild is, maar nooit voor een eigen onderneming, die duidelijk het stempel van het kwaad draagt. Strijden voor recht en gerechtigheid zal steeds beantwoorden aan de wil van God.

Hoe verschillend is het begrip van recht en rechtvaardigheid? Dat is het, wat opgehelderd moet worden. Het verkeerde denken van de mensen heeft een opvatting ten gevolge gehad, die het rechtsvaardigheidsgevoel dreigt te verstikken. Recht is, wat met het gebod van de liefde overeenkomt. Recht is, wat God door Zijn geboden aan de mensen heeft bekendgemaakt. Recht is, wat niet in strijd handelt met de goddelijke orde en de goddelijke orde is steeds de goddelijke wil. Dus al het rechtvaardige handelen moet overeenkomen met de goddelijke wil. Maar God wil, dat de mensen Hem liefhebben en de naasten als zichzelf. Als dit gebod aan al het handelen ten grondslag ligt, dan zal de mens steeds goed en rechtvaardig zijn.

„Aan Mij is de wraak“, zegt de Heer. Als dus de naaste zich schuldig gemaakt heeft jegens de mens, dan moet deze niet vergelden, maar het aan de Heer overlaten. Maar meestal is de vergeldingsdrang de oorzaak van een strijd, verbonden met de zucht naar bezit en machtshonger. Maar dit kan niet juist zijn voor God. Dan wordt er geen acht geslagen op de goddelijke geboden. Er wordt niet op een rechtvaardige manier tegen een misdadiger gestreden, maar de strijder voegt aan de bestaande misdaad een veel grotere toe, als hij nu van zijn kant wraak uitoefent, vaak op meedogenloze manier.

En God aan te roepen om versterking van zijn kracht is vermetel, want hij vraagt van God om een onrecht goed te keuren en een onderneming te zegenen, die geboren is uit slechte gedachten, die hun oorsprong niet in de liefde hebben, maar in haat tegen de medemensen. Dus moeten jullie mensen onderkennen en er steeds de maatstaf naast leggen in hoeverre er acht geslagen wordt op het gebod van de liefde voor God en de naasten door degenen, die tegen elkaar strijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Inzicht in het vergankelijke en Onvergankelijke

B.D. 1500 from 2. juli 1940, taken from Book No. 24

Het is buitengewoon voornaam op de hoogte te zijn van de vergankelijkheid van al het aardse en van de verantwoordelijkheid tegenover dat wat Onvergankelijk is. Het ontbreekt de mensen aan bewijzen voor de Onvergankelijkheid van de ziel, ze trachten daarom alles af te zwakken of te loochenen wat juist deze Onvergankelijkheid van de ziel veronderstelt en houden dus weinig rekening met deze Onvergankelijkheid. En dit is het gevolg van de onwetendheid dat er naast het aardse leven een geestelijk leven kan worden geleid en dat dit geestelijke leven de mens pas een onvergankelijk resultaat oplevert. Alleen het geestelijke leven is belangrijk, hoewel het schijnbaar slechts een begeleidend leven is van het aardse bestaan.

Het aardse leven kan wel worden geleid zonder enige verbinding met het geestelijke, maar dit is geheel nutteloos voor de eeuwigheid. Maar wanneer de mens zijn aandacht richt op de onsterfelijkheid van de ziel, als hij met deze factor rekening houdt, aanvaardt hij al bewust de verantwoordelijkheid voor de ziel. En zijn inspanning zal er nu op gericht zijn, geestelijke schatten te verzamelen, want hij ziet nu dat als waardeloos in wat aards bezit is, omdat hij weet dat niets daarvan duurzaam is, maar moet vergaan volgens goddelijke wet. Dus houdt hij zich bij wat hij als onvergankelijk inziet, d.w.z. hij tracht zich dit tot eigendom te maken. En iets Onvergankelijks is geestelijk, dus zoekt hij het geestelijke en vindt het ook, want GOD ondersteunt dit plan omdat het aan het eigenlijke doel van het aardse leven beantwoordt.

Is de mens eenmaal op de hoogte wat van waarde is voor de eeuwigheid om naar te streven, dan wordt het verantwoordelijkheidsgevoel tegenover de ziel steeds sterker in hem en hij leeft dan a.h.w. een tweede leven, dat helemaal gescheiden loopt van zijn eigenlijke aardse leven. Hij brengt geestelijke verbindingen tot stand, hij laat zijn gedachten omhoog zweven in het geestelijke rijk, hij uit zich tegenover de geestelijke wezens, hij vertrouwt zich aan hen toe, hij vraagt om uitsluitsel en raad en laat zich door hen onderrichten en hij doet alles om zijn geestelijk weten te vergroten. Hij streeft dus bewust naar het onvergankelijke en in dezelfde mate zal hij het aardse leven, d.w.z. alles wat vergankelijk is, leren verachten. Hij is dus nog op de aarde, bevrijdt zich echter uit de last die het aardse bestaan is en is heel wat meer in het gebied van het geestelijke dan op de aarde.

Daarom moet de mens eerst het weten worden gegeven over de waardeloosheid en onbeduidenheid van alles wat hij kan waarnemen en vastpakken en tegelijkertijd moet hem geestelijk weten worden voorgehouden, zodat hij nu zelf kan beslissen welk leven voor hem aantrekkelijker is. Hij moet de schatten van de wereld opgeven, hij moet zijn begeerte anders trachten te stillen dan met aards genot. Hij moet dit gewillig opgeven om geestelijke genietingen te kunnen ontvangen. Het moet voor hem zelf duidelijk zijn dat alleen het onvergankelijke, de ziel, bedacht moet worden gedurende het bestaan op aarde, maar dat aan beide niet tegelijk kan worden voldaan, dus om onvergankelijke goederen te ontvangen ook aardse goederen begeerd kunnen worden. Het ene moet worden opgegeven om het andere te kunnen ontvangen. De mens moet kiezen, hij moet zijn wil werkzaam laten worden en deze kan alleen uitgaan of naar wat aards begerenswaardig is of naar de rijkdom van de ziel. De mens moet kiezen tussen vergankelijk en Onvergankelijk goed.

En wiens Geest de waarde van Onvergankelijk goed inziet, zal gezegend zijn. Want het zal hem nu ook duidelijk worden dat het streven ernaar de mens gelijktijdig de nabijheid van GOD oplevert. En hij zal de verbondenheid met GOD bemerken als hij geen acht slaat op het vergankelijke en alleen tracht zich te verrijken met geestelijk bezit. De toestand van zijn ziel is aanmerkelijk vrijer, daar de materie, dus dat wat aards waard is om naar te streven, niet meer wordt begeerd en bijgevolg is overwonnen; dus de boeien van de ziel verbroken werden door de begeerte naar Onvergankelijk, naar geestelijk bezit.

En deze vrijheid levert een onvergelijkbaar resultaat op. Hij is in zijn niet gebonden toestand onvoorstelbaar levendig en zoekt verbinding met het eveneens geestelijke. En de vereniging hiermee bezorgt hem wijsheid en licht - in de vorm van kennis, waarmee hij zijn ziel nu weer vertrouwd zou willen maken. De mens wordt dus binnen geleid in de waarheid en dan heeft de ziel deel aan alle geestelijke rijkdom. Want ze ontvangt a.h.w. de geestelijke kracht, die de Geest uit GOD, door vermeerdering met het geestelijke, is toegestuurd.

Zo moet onherroepelijk een door de goddelijke Geest doordrongen ziel ten hogen komen, want haar doel was een zo hoog mogelijk geestelijk niveau te bereiken, wat nu bereikt is door het overwinnen van al datgene wat deel uitmaakt van de aarde, dus vergankelijk en daarom waardeloos is voor de eeuwigheid. Deze vermeerdering van het geestelijke betekent het vrij worden uit de vorm, en dus is de ziel van de mens verenigd met de Geest uit GOD, ze is waarlijk Onvergankelijk, d.w.z. ze leeft in eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Tien geboden Motivering van de wetgeving

B.D. 1501 from 3. juli 1940, taken from Book No. 24

Het gebod van de liefde tot GOD en de naaste omvat alle geboden die GOD door Mozes aan de mensen heeft bekend gemaakt en dus volgt de mens elk van deze tien geboden op, als hij het grote gebod van de liefde tot GOD en de naaste vervult.

Het is buitengewoon voornaam over de oorzaak van het ontstaan van deze tien geboden op de hoogte te zijn gebracht, want er zijn zo velerlei gissingen daarover in omloop, die er gemakkelijk toe zouden kunnen leiden te twijfelen aan de goddelijke Liefde.

In die tijd (van Mozes) waren onder de medemensen toestanden die al te zeer de liefdeloosheid ervan kenmerkten. En zo werd er aan de enige GOD niet meer gedacht; de hang naar de wereld, de liefde tot de mammon, tot alle aardse vreugden, was onbeschrijflijk groot en ze achtten noch het eigendom van hun medemens, noch schonken ze aandacht aan wat ze hun GOD en Schepper schuldig waren. Willoos gaven ze zich over aan de macht van de satan en waren alles toegedaan wat diens aandeel was.

En GOD liet ontzettende ellende over de mensen komen over de mensen die HEM vergeten waren en dwong hen daardoor tot geestelijke ommekeer. Ze zagen hun minderwaardige geestestoestand in en baden daarom GOD hen te redden uit hun lichamelijke en geestelijke benarde toestand.

Toen maakte GOD door Mozes Zijn Wil bekend in een vorm die alle details belichtte, om de mensen in alle duidelijkheid het verkeerde van hun levenswandel voor ogen te houden.

De wetgeving op de Sinaï is zo duidelijk geweest, dat zelfs de meest verstokte zondaar de Macht en Grootte van GOD besefte en nu ook GOD's Wil moest inzien, die van hem een diepe innerlijke ommekeer vroeg.

HIJ gaf door Mozes met onverbiddelijke Stem Zijn wetten waardoor HIJ de levenswandel van de mensen schril belichtte en hun hun zondig leven voorhield. Want dit beantwoordde niet in het minst aan de goddelijke eisen en de mensheid was in die tijd zo verblind, dat hun elk gebod afzonderlijk moest worden gegeven om hun hun ongelijk duidelijk te maken.

Wat tot hun lichamelijk welbehagen bijdroeg, eisten zij zonder bedenken voor zich op, zonder aan het welzijn van hun medemensen te denken en dus erkenden zij door hun gedrag ook de eeuwige GODHEID niet, ze deden niets om te leven naar GOD's welgevallen, daarentegen alles om de naaste schade te berokkenen en hun eigen voordeel te zoeken. Het lage geestelijke niveau kwam zo duidelijk aan het licht, dat GOD Zich over hen ontfermde en hun getuigenis deed toekomen van Zijn Kracht en Almacht en van Zijn Liefde, Die van Zijn schepselen hetzelfde vroeg.

En JEZUS CHRISTUS heeft op aarde hetzelfde geleerd, HIJ heeft de liefde tot GOD boven al het andere gesteld en de liefde tot de naaste, als bevestiging van de liefde tot GOD aan dit grootste gebod toegevoegd, en derhalve zal diegene aan de goddelijke Wil voldoen die die twee geboden in acht neemt, waarvan de vervulling de levensinhoud van ieder mens moet zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Geest-Verstand – Functie van het lichaam – Geest van God

B.D. 1502 from 4. juli 1940, taken from Book No. 24

Zonder de gave van het innerlijk inzicht, gaan jullie onwetend door het aardse leven. Jullie geloven weliswaar wetend te zijn, omdat jullie door de eeuwige Schepper met verstand en rede uitgerust zijn, maar jullie kunnen deze slechts met aardse gezindheid gebruiken, zolang jullie God niet om verlichting van de geest vragen.

Geest en verstand zijn dus niet hetzelfde. De mens kan zijn verstand gebruiken zonder zijn geest in zich opgewekt te hebben. Hij kan door zijn verstandmatige denken de grootste aardse successen behalen en toch in de diepste duisternis van de geest voortgaan. En tegelijkertijd kan een tot leven gewekte geest in de mens buitengewoon werkzaam zijn, zodat hij ook naar buiten toe herkenbaar is en er hoeft op het verstandsmatige denken beslist geen beroep te worden gedaan. De mens kan zich nu buitengewoon wijs uiten. Dat wil zeggen de medemensen een groot weten ter kennis geven, waarvoor geen bijzonder werk van het verstand nodig was.

Een goed ontwikkeld verstand is dus niet absoluut nodig om in staat te zijn om goddelijke wijsheden op te nemen. Vaak is het menselijke verstand zelfs hinderlijk voor het in ontvangst nemen van geestelijke kennis, want deze wil onbelemmerd in het hart van de mens binnendringen, maar het stuit bij louter verstandsmatig denken op tegenstand, omdat aardse wijsheid steeds de goddelijke wijsheid tegenstreeft, zolang de mens de opgewekte geest van God niet als gever van de wijsheid herkent.

Wat de geest uit God de mensen onderwijst, heeft het verstand niet nodig, maar voor de toepassing van hetgeen door de geest van God onderwezen is, moet ook het menselijke verstand werkzaam zijn. Dan moet de mens het geschenk van God gebruiken en dus alle aan hem gegeven bekwaamheden alleen gebruiken voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel. Dan zijn deze overeenkomstig de wil van God gebruikt.

De mens werd het verstand gegeven om na te denken over zijn bestaan op aarde en diens doel en zijn eigenlijke bestemming. Maar daar wordt dit het minst voor gebruikt. Meestal draait al het verstandsmatige denken om aardse vraagstukken. Elke activiteit van de gedachten betreft de verbetering van het aardse leven en dan is dus alleen het verstand actief, maar is de geest uit God nog niet aan het werk.

(04-07-1940). Zijn werkzaam zijn is in de eerste plaats het gevolg van de menselijke inspanningen om geestelijke gebieden te onderzoeken en opnieuw moeten aan deze inspanningen het diepe verlangen naar de waarheid en de kennis van het eeuwig goddelijke ten grondslag liggen, maar dit onderzoeken moet niet ter wille van aardse voordelen ondernomen worden. De geest uit God is op geen enkele manier waarneembaar voor de mens, die alleen voor aardse vraagstukken interesse heeft. Die maakt alleen gebruik van het verstandsmatige denken. Dat wil zeggen voor de functie van zijn lichaam voor een werk, dat juiste weer alleen nuttig voor het lichaam lijkt.

En deze functie wordt nu geheel overeenkomstig de wil van de mens uitgevoerd, doordat, als de geest uit God aan het werk is, als het erom gaat geestelijke vraagstukken op te lossen, de menselijke wil er slechts in zoverre aan deelneemt, zoals hij zich aan de goddelijke geest overlaat, maar de geest uit God ordent nu de gedachten, dus leidt de werkzaamheid van de gedachten naar het juiste inzicht. De mens is nu dus bereidwillig om een beroep te doen op een kracht, die hem niet onbewust toegestuurd wordt. En deze kracht moet hij zelf in zichzelf tot ontplooiing brengen door actief te zijn met daden van liefde. Hij kan dus zijn verstandsmatige denken laten toenemen en wel met de zekerheid van volledige waarachtigheid van datgene, wat het resultaat van zijn denken is, terwijl de werkzaamheid van het verstand alleen geen zekerheid voor de absolute waarheid is.

De mens heeft het zelf in de hand om zijn kennis aanzienlijk te vergroten, steeds met de garantie het overeenkomstig de waarheid overgedragen te krijgen, als hij niet alleen het verstand, maar ook het hart laat spreken. Want de goddelijke geestvonk in hem kan enkel gevoelsmatig opgewekt worden en dit gevoel, dat voor het opwekken van de geest beoefend moet worden, is de liefde. Zonder actief te zijn in de liefde is het opwekken van de goddelijke geest onmogelijk, dus zal de zuivere waarheid en de toegenomen kennis steeds het gevolg zijn van een uiterst actieve werkzaamheid in de liefde.

De geest en het verstand zullen pas dan samen kunnen werken, wanneer de onderzoekende mens zijn wezen al tot liefde gevormd heeft en nu dit onderzoeken de oplossing van geestelijke vraagstukken betreft, hoewel ook dan de aardse activiteit van de gedachten eveneens door de geest van God geleid wordt en dus dan ook de waarheid garandeert.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Recht en rechtvaardigheid

B.D. 1503 from 4. juli 1940, taken from Book No. 24

En de gerechtigheid zal zegevieren. Hoewel het ook schijnt, dat het onrecht alles beheerst, het uur zal komen, dat het duidelijk wordt, welke geest de drijvende kracht is van datgene, wat de mensheid met verbazing en bewondering vervult.

Het rechtvaardigheidsgevoel is onmiskenbaar verdwenen en toch ontbreekt bij de meeste mensen dit besef. En dit kenmerkt de huidige tijd, dat geen mens ernaar streeft om de medemensen gerechtigheid toe te laten komen en daarom is ook de liefdeloosheid onder de mensen groot. De geest van de onvrede beheerst hen, ze proberen elkaar slechts te benadelen en vragen niet naar recht en rechtvaardigheid.

En God laat de mens de wilsvrijheid. Hij hindert hen niet in hun denken en handelen, tot de ongerechtigheid zo’n omvang aangenomen heeft, dat Gods gerechtigheid zich hier tegen verzet. En dan zullen de activiteiten van het kwaad helder verlicht worden, want degenen, die elke rechtvaardigheid buiten beschouwing lieten, worden aan het gericht overgeleverd.

Want God is buitengewoon wijs en rechtvaardig. Hij kan het kwaad niet ongestraft laten woeden en het goede aan hen prijsgeven. Hij moet de rechtvaardigen te hulp komen en de schanddaden van de onrechtvaardigen onthullen. Hij stelt een grens aan deze activiteiten en deze grens is spoedig bereikt.

En de mensen, die moesten lijden ter wille van de onrechtvaardigheid, zullen opgelucht ademhalen. Degenen, bij wie de rechtvaardige opvattingen aanwezig zijn, en die toch voor het geweld, dat alles overwon, moesten buigen. Want wat zich tegen haar verzette, werd aan haar prijsgegeven.

Maar de overwinning van de gerechtigheid zal overal ingezien worden en het geloof in God, Die de mensen naar verdienste richt en straft, laten verrijzen. Die tot de diepste hopeloosheid aan toe de activiteiten van de tegenstander toeliet, maar nu aan zijn woeden een einde maakt en met Zijn almacht ingrijpt. En deze tijd staat voor de deur.

De mensheid lijdt onder de willekeur van het brute geweld. Ze staat hier machteloos tegenover. Maar God Zelf zal hen daarvan bevrijden en de Satan opnieuw boeien, opdat het geloof van de mensheid in Gods rechtvaardigheid, liefde, wijsheid en almacht opnieuw verrijst. Want Hij verhoort het gebed van degenen, die zich in de grootste nood tot Hem om hulp wenden. Hij laat hen niet vergeefs roepen en stuurt hun op het juiste moment de redder. Hij komt hen op een manier, die duidelijk Zijn rechtvaardigheid laat herkennen, te hulp en Hij bindt de boze macht.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De zorg voor het heil van de ziel - Onbaatzuchtige naastenliefde

B.D. 1504 from 5. juli 1940, taken from Book No. 24

Elk ongestoord uur moet worden gebruikt voor een werk dat het welzijn van de mensheid betreft. Het geestelijke welzijn moet boven het aardse welzijn worden gesteld, want er is geen tijd te verliezen. Ook de duivel gebruikt elke gelegenheid om de mensheid geestelijk schade toe te brengen en daarom moet de kracht die hier tegenin gaat onophoudelijk bezig zijn om zijn werkzaam zijn te verhinderen. De goede geestelijke kracht moet zich verenigen in het werkzaam zijn tegen deze macht en daarom mag er zich geen onverschilligheid en geen nalatigheid voordoen, die de tegenstander alleen maar tot voordeel zou strekken. Want des te sterker zet hij nu zijn optreden in, hij verzwakt ook de wilskracht van hen die niet ijverig zijn bij het werken tegen hem en maakt dat ze moe worden.

Tegen het gebod van de naastenliefde zondigt ook, wie verslapt in de strijd om het heil der zielen van degenen die hulpbehoevend zijn. Het moet uw ijverigste zorg zijn hen te helpen, die de geestelijke ondergang nabij zijn. U mag hen niet aan de duisternis van geest overlaten en u niet onverschillig van hen afwenden, want ze hebben uw hulp nodig. Ze zijn zwak en niet meer in staat zich uit de macht van de tegenstander te bevrijden. Ze beseffen de nood van hun ziel niet, want alles om hen heen is donker en zonder licht en daarom begeren ze ook het licht niet.

Maar het moet uw streven zijn, het lichtje aan te steken en deze armen een klein lichtschijnsel te brengen, opdat ze opletten en uw werk in acht nemen. U moet alles proberen om de onverschilligheid tegenover het geestelijk weten te veranderen in opmerkzaamheid. U moet hun gedachten de goede weg wijzen. U moet ze onderrichten en ze met klem vragen aan hun ziel te denken en de zin van het leven te begrijpen. U moet proberen ze te bewegen om het geloof in Jezus Christus aan te nemen en hun voorhouden hoeveel zegenrijker een gang over de aarde in liefde is, dan alleen maar te leven voor de eigenliefde, voor de vervulling van aardse wensen. U moet ze niets onthouden van wat u de weg omhoog liet vinden. U moet hun de leer van Christus in overweging geven, dat ze alleen maar door dienen in liefde opwaarts kunnen gaan. U moet alles doen wat deze zielen uit de nacht van de geest naar de helderheid van de dag kan voeren. Dan bent u in de meest ware zin van het woord liefdadig.

Dit is de meest onbaatzuchtige naastenliefde die alleen het heil van de ziel van de medemens geldt. Dit is een taak die oneindige liefde en geduld vraagt, want de wezens die zich in de duisternis bevinden zijn moeilijk te bewegen het woord Gods aan te nemen. Ze zullen er allen weerstand tegen bieden, omdat de vijand zelf uw sterkste tegenstander is en de wil van deze mensen aanzet tot zeer sterke weerstand. En toch kan de liefde van de mens overwinnaar zijn, als met onvermoeibaar geduld steeds weer om deze zielen wordt gestreden, juist met de middelen der liefde. Er moet niet op de uiterlijke kant van de mens worden gelet, maar op zijn ziel, die zich in een beklagenswaardige toestand bevindt en zelf niet meer de kracht opbrengt zich uit de boeien te bevrijden, waarin de tegenstander haar heeft geslagen.

Wie zich nu in het licht bevindt - dat wil zeggen: bekend is met de waarheid - diens liefde zal de nood van zulke zielen herkennen en niet ophouden zich voor dezen in te spannen. Hij zal door innig gebed proberen hun hulp te brengen. Hij zal de nood van deze ziel voorleggen aan de Vader in de hemel en Hem om kracht vragen voor het verlossingswerk, als de eigen kracht niet voldoende zal zijn en de wil van de mens vermoeid raakt, voordat de ziel voor het eeuwige leven is gewonnen. Wees daarom onophoudelijk werkzaam in liefde en doe alle liefde toekomen aan de mens van wie de ziel zich in nood bevindt. Laat u niet door mislukkingen terneerdrukken, maar verlang te allen tijde naar de kracht uit God, dan zult u in staat zijn de moeilijkste taken te volbrengen. U zult de tegenstander de zielen ontrukken en ze naar de hemelse Vader leiden. En deze zielen zullen u er dankbaar voor zijn tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Huwelijk met God

B.D. 1505 from 5. juli 1940, taken from Book No. 24

De vereniging van de geest met de Vadergeest is de plechtigste daad, die het aardse leven de mens op kan leveren, want dat is het gelukzaligste, wat een mens ten deel kan vallen. Maar slechts weinig mensen bereiken de volmaaktheid op aarde, die de voorwaarde is voor het huwelijk met de Heer. Daarom moet de mens puur liefde geworden zijn en zich elk aards genot ontzeggen en hij zal dan door de goddelijke liefde zelf vervulling van zijn verlangen vinden, die niet te vergelijken is met aards geluk, ook aards niet in dezelfde mate ervaren kan worden, dan dit geestelijk het geval is.

De aardse omgeving veronderstelt ook aardse gewaarwording. Maar het huwelijk met God is een geestelijke gebeurtenis, die alleen geestelijk ervaren kan worden en aards slechts zo zichtbaar wordt, dat de mens voor het aardse leven niet goed bruikbaar meer is en voortdurend in hogere regionen verblijft. Daarom zal, zolang de mens zijn aardse opdracht nog te vervullen heeft, dit geestelijke huwelijk zelden plaatsvinden. Ze verhindert, vanwege makkelijk te verklaren redenen, toch de vereniging. Ze houdt de mens op aarde tegen en is de reden voor de voortdurende terugkeer van de geest naar de aarde en haar plichten.

Maar anderzijds is de wil van de mens doorslaggevend en een mens, die de vaste wil heeft om tot God te geraken, kan dus het doel bereiken en desondanks zijn aardse opdracht vervullen, voor zover hij daartoe om de hem toekomende geestelijke kracht vraagt en laatstgenoemde dus inzet voor de verrichting van de aardse arbeid. Het mensenkind wordt daarbij tijd en gelegenheid gegeven om de geest naar boven te kunnen sturen en nu de geest, volledig vrij van belemmeringen, zich met de goddelijke Vadergeest verbinden kan.

De gebeurtenis van de vereniging is op verschillende manieren herkenbaar, want de gewaarwording van elk mens is anders, dus moet ook dat, wat de mens als het hoogste geluk gegeven werd, op verschillende manieren waarneembaar zijn. Het geestelijke huwelijk van de mens kan het hoorbare woord opleveren. Dat wil zeggen: het moment, dat de stem in het hart helder en hoorbaar als een klokje klinkt, is het moment van de geestelijke vereniging met God. En deze stem brengt een onnoemelijk gelukzalig gevoel teweeg, want de liefde van God heeft het mensenkind volledig gegrepen en naar Zich toe getrokken.

Maar de vereniging met God kan ook zonder enig zichtbaar bewijs plaatsvinden. Dat een in liefde voor de Heer ontbrandend schepsel zich door de goddelijke Vaderliefde gegrepen voelt en zalig is, maar dat dit lichamelijk niet waarneembaar is, maar alleen in de bekwaamheid om geestelijk te zien tot uitdrukking komt. Deze toestand is voor het mensenkind gelukkig makend. Het maakt hem echter vaak onbekwaam om aardse verplichtingen te vervullen, wat echter geen indruk op hem maakt, omdat het voelt, dat zijn lichamelijke einde kort voor de deur staat.

Het geestelijke huwelijk met God is bijna altijd het teken van het op handen zijnde afscheid van de wereld, maar dit zal steeds alleen maar begrijpelijk zijn voor degenen, die eveneens naar de hoogte streven, terwijl een alleen aards ingesteld mens daar slechts een ongelovig en afwijzend oordeel over velt, omdat zijn verstand niet begrijpt, wat enkel een zuiver geestelijke gebeurtenis is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Invloed van de lichtwezens op het denken

B.D. 1506 from 6. juli 1940, taken from Book No. 24

De gezamenlijke inspanningen van de goede geestelijke wezens zal een langzame verandering van het denken van de mensen, die van goede wil zijn en zich zonder tegenstand laten leiden, voor elkaar krijgen. Want zij letten op alle gebeurtenissen rondom zich en zoeken naar de opheldering hiervan, die hun nu in de gedachten gegeven wordt. Bovendien proberen de lichtwezens juist zulke bereidwillige mensen samen te brengen, opdat ze wederkerig geven en hun gedachten uitwisselen, hetgeen weer aanleiding is tot een actief nadenken en de mens dus steeds weer op de weg naar het inzicht geleid wordt.

Het is onvoorstelbaar waardevol, dat de mens zich geestelijk een bepaalde mening vormt, die nu door de geestelijke krachten in het hiernamaals passend ondersteund wordt en de mens dus de waarheid binnengeleid kan worden, voor zover hij zich niet tegen de inspanningen verzet. Wat de mensen nu in gedachten in overweging gegeven wordt, geeft hun op zo veel vragen antwoord of maakt een einde aan zo veel twijfel.

Het zal voor de mens steeds acceptabeler lijken, dus hij zal zich steeds bereidwilliger aan deze beïnvloeding via de gedachten overgeven en zijn denken zal zich langzaam zo veranderen, zoals het beantwoordt aan de goddelijke wil, die de mensen zijn wijsheid in overweging zou willen geven. Alle gebeurtenissen in het leven dragen daaraan bij, maar voorwaarde is, dat de mens geen weerstand biedt aan de onderrichtingen van boven.

De mensen, die steeds ontkennen, die elke gedachte onmiddellijk verwerpen, die steeds de meningen van anderen tegenspreken en zich nooit willen laten onderwijzen, zullen zich ook aan de invloed van deze wetende lichtwezens onttrekken en het zal de lichtwezens niet lukken om het denken van die mensen te veranderen. Want geestelijke weerstand is verkeerde wil en deze kan niet gebroken worden, maar moet zichzelf naar het goede toekeren.

Bijgevolg is de invloed van de lichtwezens op zulke mensen slechts gering, zolang de vrije wil zich daartegen verzet. En vaak kan zo’n mens tot een gevaar worden voor de anders bereidwillige medemens, wanneer deze instemt met de mening van degene die dwaalt en zich dus eveneens aan de invloed van de lichtwezens onttrekt. Maar deze lichtwezens worstelen met onvermoeibaar geduld om de zielen van degenen, die nog niet geheel vast staan en de liefde heeft zo’n kracht, dat het tot succes leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Bron van kennis – Kostelijke drank ter lafenis

B.D. 1507 from 6. juli 1940, taken from Book No. 24

De bron van kennis is onuitputtelijk en de kracht, die hieruit stroomt, is onvoorstelbaar. En als jullie mensen maar willen putten, zullen jullie je ook aan deze bron mogen laven. Maar jullie moeten er ook naar dorsten, want de verfrissende drank is te kostbaar, dat het zonder ernaar te verlangen, naar de mensen toe zou kunnen vloeien.

Wat God Zelf jullie biedt, kan niet anders dan kostelijk zijn. En daarom moeten jullie er vanuit de diepste grond van het hart naar verlangen. Jullie moeten geen ander verlangen ruimte in je geven en alleen naar de goddelijke gave verlangen. En jullie zullen er heel spoedig alleen nog maar naar verlangen om door de hemel gevoed te worden, want niets evenaart de spijs en de drank van boven.

En jullie moeten het verlangen ernaar proberen te versterken door over hindernissen heen te gaan. Elke hindernis moet jullie verlangen doen toenemen. Daarom kan jullie leven, waarin jullie de gaven van de hemel in ontvangst willen nemen, niet eentonig en ongestoord voorbijgaan. De weg naar de bron, die jullie laven moet, is heel moeizaam, maar het belooft ook het heerlijkste loon, als jullie niet moe worden en als jullie proberen om, ondanks hindernissen, vooruit te komen.

Nooit mogen jullie vergeten, dat God Zelf deze bron voor jullie ontsluit. Dat Hij het is, Die jullie laven en versterken wil op de weg door het aardse leven. Dat Zijn eindeloze liefde voor jullie het kostelijkste klaar heeft staan en het jullie geven wil en alleen maar jullie bereidwilligheid om te ontvangen eist om jullie onbeperkt te kunnen bedenken.

De mens moet offers brengen om te kunnen ontvangen. Alles, wat in hem naar aardse vervulling verlangt, moet bestreden worden. Hij moet zich elke lichamelijke vreugde ontzeggen, als hij geestelijk bedacht wil worden. Hij moet alles op willen geven om alles te kunnen ontvangen, want pas dan bevrijdt hij zich geheel van de materie en hij kan nu ook ongehinderd binnendringen in het geestelijke rijk, dat voor hem nu de vervulling van zijn vurige verlangen is. Als de mens aardse verlangens heeft, dan moet het hem ter wille van zijn ziel vaak onthouden worden. Als hij echter geestelijke verlangens heeft, dan wordt zijn verlangen onbeperkt vervuld. Want God stelt geen grenzen. Hij geeft steeds zo, zoals er naar Zijn gaven verlangd wordt.

Maar deze gaven in hun gehele waarde te kunnen begrijpen en in alle kostelijkheid te kunnen ervaren, is pas dan mogelijk, wanneer elk aards verlangen onderdrukt is. Wanneer de menselijke gedachte geheel naar het geestelijke toegekeerd is en zijn ziel zich dus met de geest verenigd heeft, want nu stroomt het levende water onophoudelijk uit de bron en is het lafenis en verkwikking voor de dorstende ziel.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Crisis - Gewelddadig voortijdig beëindigen - Natuurcatastrofe

B.D. 1508 from 6. juli 1940, taken from Book No. 24

De mensheid gaat een crisis tegemoet, die zorgwekkend is. Want er bestaat het grootste gevaar, als ze niet als zodanig wordt onderkend en het hoofd wordt geboden. Slechts zeer weinig mensen kunnen zich indenken, hoe ontzaglijk de uitwerking is van het geestelijk lage niveau, ook op de vormgeving van het aardoppervlak.

Het is onbegrijpelijk, zolang de mens niet weet welke taken ook de hele natuur heeft in het positieve ontwikkelingsproces van al het geestelijke. Elk wezen moet uit God kracht ontvangen. Dus wordt deze kracht ook in alles geleid, wat als scheppingswerk voor de mensen zichtbaar is. Dit is in eerste instantie alleen al nodig voor het behoud van datgene, wat God heeft geschapen. Maar de eigenlijke taak is, dat het geestelijke zich verenigt en dus door de vermeerdering in zich een hogere graad van rijpheid bereikt.

Deze aaneensluiting gebeurt op een natuurlijke wijze. Dat wil zeggen de goddelijke Wil bepaalt dat de afzonderlijke wezenlijkheden zich met andere moeten verbinden, doordat Hij al Zijn scheppingen hun bestemming heeft toegewezen, die nu ook moet worden nagekomen, omdat de wezenlijkheden gedwongen zijn datgene te doen, wat God hun als taak heeft gesteld. Maar het stadium van de vrije wil is voor deze, zich nog in gekluisterde toestand bevindende wezens, een groot gevaar in zoverre, dat de mensen hun wil kunnen gebruiken op een manier die God tegenwerkt en dat ze nu de gebonden wezens in grote nood brengen, doordat ze de nog niet voltooide gang in een vorm voortijdig beëindigen. Ze bevrijden dus het wezen wel uit de vorm van dat ogenblik, maar dit heeft nog niet de graad van rijpheid bereikt, die vereist is voor de volgende vorm.

Dus is het nu niet gebonden geestelijke in zekere zin ontheven van zijn werk, dat het voorheen moest verrichten. Het kan de volgende vorm nog niet bewonen en moet dus gedwongen werkeloos zijn, wat voor het wezen een pijnlijke toestand is. Want nu is zijn ontwikkelingsgang geremd. Er is een stilstand ontstaan, die het wezen eigenmachtig niet kan opheffen.

Het moet nu ontzettend worstelen om weer in een nieuwe vorm te worden ingelijfd. En dit worstelen geschiedt op een manier, dat het dat wezenlijke, dat zich nog in de vorm bevindt, geweldig in het nauw brengt, dat wil zeggen het aanzet om vlugger te werken. Het niet gebonden geestelijke brengt dus zijn drang om te werken over op het nog gekluisterde geestelijke en dit is nu buitengewoon actief, wat op onnatuurlijke wijze, dat wil zeggen in vergroot werkzaam zijn, tot uitdrukking komt.

Dit is dus schijnbaar een onregelmatigheid, een afwijken of een verandering van de bestaande natuurwetten. Maar het is toch in overeenstemming met de goddelijke Wil, daar de verkeerde wil van de mens er zelf de aanleiding toe is en de dus in hun ontwikkelingsgang gehinderde wezenlijkheden de terechte compensatie moet worden toegekend. Maar de uitwerking van deze vergrote werkzaamheid zal voor de mens weer voelbaar zijn en wel op een manier, die hem minder bevalt.

Wat oorspronkelijk was bestemd de geestelijke wezenheden lang verblijf te verlenen, zal nu door de vergrote werkzaamheid op ongewone tijd het geestelijke in zich vrijgegeven. Natuurverschijnselen, die in zekere zin in strijd zijn met de wet, zullen dus buitengewone gevolgen hebben. Dit zijn de catastrofen, die in de natuur zijn veroorzaakt, die weliswaar niet rechtstreeks van de wil van de mens afhangen, maar indirect toch de gevolgen zijn van de verkeerde wil.

Als nu de geestestoestand van de mensen zo laag is, dat ze geen enkele verbinding hebben met God, dat ze noch hun taak op aarde inzien, noch de zin en het doel van de schepping onderkennen, noch de positieve ontwikkelingsgang van alle wezenlijkheden en hun eigen eindeloos lange weg over de aarde beseffen, dan schrikken ze er ook niet voor terug eigenmachtig in te grijpen in deze schepping, die een andere zin heeft dan de uitbuiting door mensenhand. En dit ingrijpen, dat ontzettende uitwerkingen heeft, juist op die vroegtijdig vrij wordende wezens, heeft nu onafwendbare gevolgen, die redelijkerwijs weer door de mensen moeten worden gedragen, ofschoon het hun niet begrijpelijk wil voorkomen, dat zij de eigenlijke oorzaak zijn van die verwoestende catastrofen, juist door hun verkeerde wil, die tegen God is gericht.

En de aarde heeft nu een dergelijke gewelddadige vrijwording van het geestelijke te verwachten. En door de handelwijze van de mensheid wordt dit proces versneld. Het gewelddadig vrij geworden geestelijke dringt aan tot steeds meer levendige bedrijvigheid, zowel aan de buitenkant van de aarde alsook aan de binnenkant. En deze activiteiten worden niet door God geremd, daar de mens zelf onrechtmatig heeft ingegrepen en dus een door God aan het wezen in liefde verleende belichaming beëindigde tegen Gods Wil.

Al het geestelijke, dat onrechtvaardigheid heeft te verduren, mag zich recht verschaffen. Dus zijn de catastrofen, ofschoon helemaal in strijd schijnend met de natuurwet, in overeenstemming met Zijn Wil. Ze moeten dus als door God gezonden worden erkend en beoordeeld. Doch de mensen, die leven volgens Gods Wil, die hun wil aan de goddelijke Wil onderwerpen en dus goed onderricht zijn door Gods Liefde, Almacht en Wijsheid, kunnen elke zending van boven kalm onder ogen zien.

Al betekent de catastrofe hun lichamelijke einde, ze zullen op aarde niets verliezen, maar Gods heerlijkheden worden voor hen zichtbaar en ze zullen hun Schepper lof en dank zingen tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Onderzoeken van en positief staan tegenover de geestelijke krachten

B.D. 1509 from 7. juli 1940, taken from Book No. 24

Wijs niet af, wat jullie niet begrijpelijk lijkt. En als voor jullie het werkzaam zijn van de geestelijke kracht twijfelachtig voorkomt, laat dan nochtans jullie oordeel achterwege totdat jullie je uitvoerig hebben laten informeren en dat weer met behulp van goddelijke kracht, die jullie in het gebed af moeten smeken.

Want het menselijke verstand is werkelijk niet toereikend en zonder gebed is juist enkel het menselijke verstand werkzaam. Er zijn zoveel zaken, die voor jullie niet verstandsmatig te doorgronden zijn en toch kunnen jullie daarom niet beweren, dat er geen verklaring voor is. Maar ze moet buiten het menselijke verstand gezocht worden. In het geestelijk werkzaam zijn van deze krachten, die net als jullie bestaan, zij het voor jullie niet zichtbaar of tastbaar. Maar het laatste sluit het aanwezig zijn van deze wezens niet uit, want het kijken met de lichamelijke ogen en het horen met de lichamelijke oren is iets, wat met de aarde verbonden is en dat met het verlaten van deze aarde tot een einde komt.

Maar het geestelijk schouwen is een gevolg van geestelijk streven. Het vereist een zekere geestelijke graad van rijpheid. Bijgevolg kunnen deze wezens en hun werkzaam zijn niet zichtbaar waargenomen worden. Maar ze daarom geheel af willen wijzen is een menselijke dwaling. Deze geestelijke krachten zijn pas dan te aanvaarden, wanneer de mens tenminste de wil heeft om daarover opheldering te krijgen. Deze wil laat voor hem iets al meer geloofwaardig lijken, dan wat hij anders niet als waarheid aannemen kan, terwijl een onmiddellijk afwijzen kenbaar maakt, dat hij geheel niet van zins is om iets bovennatuurlijks te doorgronden.

De wil om te weten, beïnvloedt ook het vermogen om te geloven. Maar de wil om deze geestelijke krachten te onderzoeken, is onder de mensen nu heel minimaal en het gevolg daarvan is, dat deze krachten zich maar zelden zo kunnen uiten, dat deze uitingen hun als bewijs geleverd zouden kunnen worden. Dus wordt de kennis over deze krachten steeds minder en de bereidwilligheid om ze te aanvaarden steeds zeldzamer.

Want steeds proberen de mensen om verstandsmatig alle buitengewone verschijnselen te verklaren en maken daardoor het werkzaam zijn van de wezens onmogelijk. Het geestelijke wil geestelijk onderzocht worden, maar verstandsmatig onderzoek vereist tastbare bewijzen. Maar het geestelijke kan niet tastbaar bewezen worden. Maar als de mens minder zijn verstand gebruikt en God innig om opheldering vraagt en nu het antwoord gevoelsmatig verwacht, zal dit hem toegestuurd worden en het zal hem niet meer onaannemelijk lijken. En dit is al het werkzaam zijn van deze geestelijke wezens, die anders niet herkend kunnen worden dan door de bereidwilligheid van de wil. Door het geloof.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vergankelijkheid van het aardse – Uit de weg ruimen – Hindernissen

B.D. 1510 from 8. juli 1940, taken from Book No. 24

De vergankelijkheid van datgene, wat u mensen als begerenswaardig voorkomt, moet u bewezen worden. Pas dan zult u de materie leren verachten en pas dan kunt u aan uzelf en uw vervolmaking werken. Want de materie hindert u nog te veel. Ze leidt uw gedachten van de eigenlijke opdracht van het aardse leven af en zo gaat de tijd op aarde ongebruikt voorbij. Maar God heeft medelijden met u en Hij probeert de nood van uw ziel te beïnvloeden. En ofschoon Zijn zendingen op aarde grote aardse nood ten gevolge hebben, zijn ze toch weer een bewijs van Zijn enorme liefde om u eens veel grotere nood te besparen.

Herken daarom Zijn liefde, wat Hij u ook wil laten overkomen. Weet, dat Hij er steeds alleen maar op bedacht is veel grotere nood van u af te wenden, maar dat u het lijden niet geheel bespaard kan blijven, omdat u niet zelf de arbeid aan uw ziel oppakt. U leeft uw leven zonder over zijn gevolgen bezorgd te zijn en dus gebruikt u dit leven niet overeenkomstig zijn doel. En dat heeft uw geestelijke achteruitgang tot gevolg, die God echter uit liefde voor u, die Zijn schepsel bent, voorkomen wil. Maar u streeft de geestelijke achteruitgang na, als u probeert de materie te doen toenemen, want dan begeert u iets, wat u moet overwinnen. U begeert dat, wat eerst uw toestand was. U gaat achteruit, terwijl het toch uw opdracht is u van het verlangen vrij te maken en alles te overwinnen, wat in de vorm vastgehouden wordt.

Om het losmaken van de materie gemakkelijker voor u te maken, wil God u de vergankelijkheid hiervan onder ogen brengen en u tot een ernstig nadenken over uw eigenlijke aardse opdracht brengen. Hij ruimt alle hindernissen, die de gang naar boven moeilijker maken, voor u uit de weg, maar zonder aardse nood wordt uw opwaartse ontwikkeling in twijfel getrokken. Het leed kan u niet bespaard worden, omdat de vrije wil faalde. Want als u uit vrije wil alles opgeeft, wat deel is van de wereld, dan treft de zending van boven u niet smartelijk, maar ze is voor u alleen maar een bevestiging van dat, wat uw ziel eerder al heeft ingezien.

Daarom zal steeds alleen maar die mens moeten lijden, wiens hart zich niet vrij kan maken van het aardse verlangen. Hij zal het als smartelijk ervaren, als hij de ondergang van datgene, wat hem begerenswaardig leek, moet meemaken. En toch kan zulk lijden niet van hem weggehouden worden, want het is de laatste poging zijn verlangen te veranderen. Als hij Gods wil en Zijn liefde daaraan herkent, zal ook dit vernietigingswerk tot zegen zijn, want het liet hem zijn eigenlijke opdracht herkennen. En deze opdracht zal hem nu gemakkelijk vallen. Hij zal niet meer zulke grote hindernissen hoeven te overwinnen, omdat God Zelf deze voor hem kleiner gemaakt heeft, omdat hij zelf te zwak was te strijden tegen alles, wat hem hinderde op de weg naar boven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

“Put alle kracht uit Mijn Woord” - Voorspelling

B.D. 1511 from 9. juli 1940, taken from Book No. 24

Put alle kracht uit dit Woord van Mij. Overweeg dat Ik Zelf naar u afdaal om u versterking te brengen in uw strijd om het bestaan. Besef dat Ik de mijnen niet zonder troost en kracht laat, als ze deze nodig hebben. Stel u er niet tevreden mee, dat u maar eenmaal een beroep doet op deze Kracht van Mij, maar verlang Ze steeds en steeds weer en Ze zal u onmetelijk toekomen.

En zo wil Ik u wederom verkondigen, dat u deze Kracht buitengewoon dringend nodig zult hebben. Want het uur is niet ver meer, dat u van elke houvast beroven zal. Het uur, dat u dichter bij Mij zou moeten brengen, wanneer u maar aan Mij zou willen denken in uw nood. Dan heft u stellig uw handen smekend omhoog naar Mij en vraagt Mijn hulp. En ze zal u zijn verleend, aan u die gevolg geeft aan Mijn opwekking, die alleen in het hart waarneembaar is. U zult Mijn nabijheid bespeuren. U zult de ernstige toestand beseffen, waarin u zich bevindt. Dat zal u tot Mij laten vluchten.

Blijf Mij trouw toegedaan in deze nood, dan zal ze aan u voorbijgaan. En put tevoren kracht en troost uit dit Woord van Mij. Neem Mij tevoren al op in uw hart. Verminder uw weerstand tegenover Mij door bewuste overgave van uw wil. En wees niet ongelovig maar gelovig, want dit geloof houdt de grote nood verre van u, al staat u ook midden in dit gebeuren. Want terwille van alle mensen moet Mijn Almacht voor u allen duidelijk zichtbaar zijn. Terwille van alle mensen komt die grote belevenis, die Mijn Wil en Mijn Almacht doet blijken, over u.

En de uitwerking kan alleen worden afgezwakt bij diegenen, die gelovig zijn en Mij vol vertrouwen hun nood voorleggen. Want Mijn Wil gebiedt over leven en dood en Mijn Wil zal de mensen leed laten ondergaan als het nodig is, of hen ontzien als ze zich aan Mij overgeven. En deze Wil zal ook het gebeuren zo’n vorm geven, dat het de mijnen, die Mij trouw zijn toegedaan, slechts mild raakt. Want het moet over de mensheid komen om ze naar Mij terug te voeren, voor zover dit nog mogelijk is en de zielen nog niet helemaal verhard en verblind zijn. Ik ben bezorgd om deze zielen en gebruik daarom het laatste redmiddel, dat schijnbaar wreed is en toch de enige mogelijkheid biedt voor hun redding.

En om dit uur voor de mijnen draaglijk te maken, bied Ik hen tevoren troost en kracht door Mijn Woord. Wie zich aan de invloed ervan overgeeft, schrikt niet terug voor het gebeuren. Hij kent Mijn Liefde en Zorg en vertrouwt Mij geheel en al. Hij zal niet angstig in afwachting zijn van de dag, maar vol vertrouwen, door alle verschrikkingen heengeleid te zullen worden. Want Ik ken de mijnen en de mijnen kennen Mij.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Vereniging met God op aarde – Het overwinnen van elk verlangen

B.D. 1512 from 9. juli 1940, taken from Book No. 24

Het met God verbonden wezen herkent zijn bestemming, want het is zich van zijn oorsprong bewust en het streeft naar het hoogste doel, de vereniging met God. Het is dus nu in het laatste stadium genegen om zijn tegenstand tegen God op te geven en deze wil levert hem de volledige liefde van God op, die nu zo tot uiting komt, dat de mens naar het hoogste doel geleid wordt, zodat het ongehinderd de weg naar boven af kan leggen. Zo’n levensweg op aarde is niet zo lastig, want omdat de wil een drang heeft naar God en het wezen bereid is om te dienen, is de strijd, die strikt genomen alleen de wil op God moet richten, niet meer nodig.

Maar als de mens nu de vereniging met God op aarde zoekt, dan heeft het elke tegenstand opgegeven en hoeft het daarom nooit weerstand te bieden aan de pogingen van de tegenstander om de wil terug te winnen. Hij is nu teruggekeerd tot God en leeft het leven alleen nog maar om zich te zuiveren van datgene, wat nog aards aan hem is. Want de wil tot God kan wel heel sterk zijn, maar de wereld kan ook de mensen nog gevangennemen.

Maar het verlangen ernaar moet volledig overwonnen zijn, voordat de volledige vereniging met God plaats kan vinden. En daarom moet het aardse leven benut worden om zich vrij te maken van elk verlangen. Als het verlangen naar God overheersend is, dan zal het geen grote moeite kosten, maar als het verlangen naar de wereld nog sterk is, dan zal er nog strijd voor de mens weggelegd zijn. En daarom zal degene, die nog niet innig genoeg met God verbonden is, moeten lijden en degene, wiens verlangen louter naar God en de vereniging met Hem uitgaat, zal stil en vredig zijn weg over de aarde mogen gaan.

En daarom is de mate van lijden tegelijkertijd de beste controle voor het eigen verlangen. Als de mens nog lijden moet, is hij nog niet volledig gezuiverd. Maar God helpt hem om zich vrij te maken van aardse verlangens en wijst hem door het lijden op het verkeerde van zijn verlangens. Hij wil het de mens gemakkelijk maken om zelfs nog het laatste aardse verlangen te verwijderen. Hij wil door het lijden het denken van de mens naar Hem leiden, zodat spoedig alleen geestelijke gedachten hem bezighouden en er nu geen hindernis meer bestaat voor de uiteindelijke vereniging met God.

En dus zullen jullie alleen opwaarts kunnen gaan, wanneer jullie je vaker met de hemelse Vader verbinden, wanneer jullie door al het aardse heen naar Hem verlangen en verder niets verlangen, dan Zijn liefde en genade om voortaan in Zijn nabijheid te mogen vertoeven. Dan zal jullie dit in zo’n mate toegestuurd worden, dat jullie kunnen worden, wat jullie bestemming is, namelijk ware kinderen van God, die Zijn wil in zich dragen en zich dus overeenkomstig de wil van God gevormd hebben. Jullie zullen je met het meest volmaakte en hoogste Wezen, van Wie jullie eens zijn uitgegaan, verenigen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid is leven – Passiviteit is gevaar

B.D. 1513 from 10. juli 1940, taken from Book No. 24

Zich in alle deemoed aan de wil van de Heer onderwerpen, zal u Zijn genade waardig maken. En aanvaardt alles, wat de Heer u stuurt, zonder tegenspraak of zonder innerlijk verzet. Want als God u met leed bedeelt, bewijst Hij u ook Zijn liefde. Alleen omdat Hij u innig liefheeft, laat Hij u lijden, omdat u anders nooit tot Hem kunt geraken. Maar Hij wil, dat u de weg naar Hem vindt.

En daarom zult u de wereld pas bedwingen, als u zich aan de Heer onderworpen hebt, want als u uw wil opgeeft en binnen Zijn wil leeft, staan u grote krachten ter beschikking en u overwint de wereld en elke tegenstander, die u nadert om u ten val te brengen. En vertrouw daarom onvoorwaardelijk op de goddelijke Heer. Hij zal u op alle wegen leiden en besturen.

Alles, wat uit God is en er weer naar streeft om naar Hem terug te keren, is in rusteloze bedrijvigheid werkzaam. Want een leven in rust en passiviteit is geen streven opwaarts, maar een afglijden in de duisternis. Alleen in werkzaamheid zit leven, en werkzaam is daarom alles, wat leven wil. Maar passiviteit uit vrije wil daarentegen is het grootste gevaar om noodgedwongen passief te worden. Het gevaar is daarom zo groot, omdat de menselijke wil dan zwak wordt en deze verzwakte wil gebruikt wordt door de tegenstander, die de mens steeds meer hindert werkzaam te zijn voor zijn eigen verlossing.

De wil om werkzaam te zijn, is steeds een aanvaarden van de kracht, die de mens toestroomt. Als hij deze gebruikt, dan zal hij ook onophoudelijk werkzaam zijn. Als hij deze afwijst, is hij ook niet in staat om werkzaam te zijn, want uit eigen kracht is hij tot niets in staat. De wil tot werkzaamheid levert hem ook voortdurend die kracht op en deze kracht laat zijn wil zich weer bewust naar God toekeren.

Als de mens ernaar streeft om aan zichzelf en zijn ziel te werken, zal zijn wil voortdurend aangespoord worden en hij zal in onafgebroken werkzaamheid de aardse opdracht zien. Hij zal niet passief blijven, omdat hij de passiviteit als een stilstand herkent, maar hij opwaarts gaan wil. De duistere toestand echter verzwakt zijn drang om werkzaam te zijn. Dat wil zeggen, dat een in onwetendheid erop los leven eveneens een belemmerend effect heeft.

De kracht van het inzicht wordt echter iedereen, die naar God verlangt en tot Hem bidt, toegestuurd. Want de Heer laat hen niet over aan de duisternis van de geest. Degene, die innig tot God bidt, zal kennis hebben. Hem zal kracht en genade toestromen. Zijn drang om werkzaam te zijn, zal groter worden en hij streeft bewust opwaarts. Zijn wil zal onophoudelijk werkzaam zijn en werkzaam zijn betekent vrij worden van alle dwang. Werkzaam zijn betekent de kracht uit God bewust in ontvangst nemen en te gebruiken overeenkomstig de wil van God. En werkzaam zijn overeenkomstig de wil van God betekent zich bevrijden uit de macht van de tegenstander.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onfeilbaarheid - Kerkelijke geboden

B.D. 1514 from 11. juli 1940, taken from Book No. 24

U hecht te veel belang aan de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk (de Paus), en dat is van u een geweldige dwaling. Want het was niet GOD's plan dat de kerk door mensen eigenmachtig gevormd werd, volgens de wil van die mensen. Want alles wat voor het handhaven en het verbreiden van Zijn leer goed was, heeft JEZUS CHRISTUS op aarde Zijn discipelen Zelf uiteen gezet. HIJ heeft de verbreiding van Zijn leer afhankelijk gemaakt van de wil van ieder apart - haar wel of niet aan te nemen.

HIJ gaf nauwkeurige richtlijnen aan die geldig waren voor ieder die Zijn leer wilde aanhangen. En het zijn deze beloften die afhankelijk werden gesteld van het vervullen van dat, wat JEZUS door Zijn onderrichtingen van de mensen verlangde. HIJ liet altijd de vrije wil van de mensen onaangetast. Uit eigen beweging, zonder uiterlijke dwang moest de mens beslissen en zo GOD's Wil vervullen, en HIJ beloofde daarvoor het eeuwige Leven. Met de Woorden; IK ben de Weg, de Waarheid en het Leven, - IK ben het ware middel en de vervulling, - wie in MIJ gelooft die heeft het eeuwige Leven - vroeg HIJ dus alleen te geloven aan HEM en Zijn Woord.

Zijn Liefde wil geven, iets onvoorstelbaar heerlijks, het eeuwige Leven. Daartoe heeft HIJ alleen het geloof en de wil van de mensen nodig. Het is echter niet Zijn Wil, de mensen, die zich al in een gebonden toestand bevinden, nog met nieuwe zonden te belasten. Wie werkelijk in JEZUS en Zijn Woord gelooft, die zal door HEM ook van zijn ketenen bevrijd worden. Wie echter niet gelooft, die is door zijn staat van gekluisterd zijn reeds genoeg gestraft, want hij moet daarin nog ondenkbare tijden vertoeven,

Wie de tien geboden, die GOD Zelf aan de mensen gegeven heeft negeert, wie er zich tegen verzet, die zondigt, d.w.z. hij verweert zich tegen GOD, DIE de LIEFDE Zelf is - omdat hij dan tegen het gebod van de liefde in handelt. Hij doet dan niets om zich uit zijn toestand te bevrijden, maar alles om die te verergeren. Want de vervulling van de geboden der liefde is het enige verlossingsmiddel, het handelen in strijd daarmee is echter juist het tegendeel.

De leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk echter, werd voor de mensen tot een nieuwe wetgever inzoverre, dat daardoor de tien geboden die door GOD gegeven zijn - met nog andere vermeerderd werden. Dat dus de nieuwe geboden zich a.h.w. bij de geboden van GOD aansloten en het niet vervullen ervan evenzo als zonde bestempeld werd, net zoals het handelen tegen de geboden in die GOD Zelf gegeven heeft. En dit is een dwaling met ’n verschrikkelijke uitwerking.

Want nu belasten de mensen zich met geheel onbelangrijke maar tot plicht opgelegde handelingen, die echter met het gebod van de liefde tot GOD en de naasten totaal niets te maken hebben. Hun gehele aandacht geldt alleen nog maar het onderhouden van deze geboden en het vrij worden van zogenaamde zonden. Dit is dan meestal hun gehele zielenarbeid, dat zij er op letten de door mensen gegeven geboden na te komen of - om voor de zogenaamde schuld van de overtreding te boeten. Maar om de vreselijke slavernij van hun ziel, die alleen door de liefde kan worden opgeheven, denken zij niet.

Als deze door de mensen toegevoegde geboden nodig geweest waren, dan had JEZUS CHRISTUS ze zeker Zelf op de aarde wel gegeven - en Zijn discipelen het vervullen ervan meteen in het begin gepreekt. Maar de mensen probeerden de leer van CHRISTUS eigenmachtig te verbeteren en zij schrokken er niet voor terug de goddelijke toestemming daartoe vanuit henzelf te verlenen, doordat zij zichzelf door de Heilige GEEST als verlicht beschouwden en nu in een toestand die daar nog ver van verwijderd was, voorschriften uitvaardigden die niet met GOD's Wil konden overeenkomen omdat ze het verantwoordelijkheidgevoel tegenover de geboden door GOD gegeven, aanzienlijk verkleinden. En dit door het feit, dat aan deze nieuw gegeven geboden nu de grootste aandacht werd geschonken, zo groot - dat de mensheid deze geboden voortaan helemaal mechanisch nakomt en meent de leer van CHRISTUS na te leven - als ze de haar opgelegde plichten vervult.

Nu is ieder waarlijk verlicht mens door GOD uitgekozen aan deze wantoestanden een halt toe te roepen, d.w.z: ze bloot te leggen. Nooit echter heeft GOD hen verlicht die deze geboden uitvaardigden of goedkeurden.

De onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk is een verwrongen beeld van de uitstorting van de Heilige GEEST. Wie onder de invloed van de Heilige Geest stond, zal altijd het verkeerde van deze wetgeving hebben ingezien, maar wereldlijk kerkelijke macht verhinderde hun steeds het rechtzetten van deze dwaling, die zulke verstrekkende gevolgen had.

Want deze geboden werden niet vanuit een geest van liefde geboren. Het ging er de wetgevers minder om de worstelende zielen hun arbeid voor de uiteindelijke vrijwording te verlichten, maar het motief van het ontstaan van deze geboden was de zucht de eigen macht te vergroten - en de wil de mensen in een bepaalde afhankelijke positie te brengen, daar tegelijkertijd het niet nakomen van die geboden als zware zonde werd beschouwd.

Ware dienaren van GOD hebben steeds deze misstand ingezien en er tegenop willen treden. Maar de leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk is al te diep geworteld, dan dat ze makkelijk uitgeroeid zou kunnen worden. Er zich van vrijmaken kan alleen nog hij - die de zuivere waarheid zoekt en die GOD Zelf erom vraagt, dat hij de innerlijke verlichting van geest verkrijgt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Eeuwige geest – De geestelijke kracht

B.D. 1515 from 11. juli 1940, taken from Book No. 24

Alles om u heen, getuigt van Mij. Alles is leven uit Mij en geest van Mij. En Mijn geest, Mijn wil en Mijn kracht hangen boven alles. Ik sta boven alles. En wat zich aan u bekendmaakt, is hetzelfde als wat er rondom u is. Zodoende ben Ik bij u en Mijn liefde omvat u. En dus kijk Ik omlaag naar u, die ernaar verlangt om in Mijn nabijheid te zijn. Voor Hem bestaat geen tijd en ruimte. Hij overtreft de wetten van de natuur. Hij is in alle overvloed bij eenieder, die Hem roept.

Degene, die zich aan de geest uit God overgeeft, moet zijn wil vervullen, want hij is van zijn verantwoordelijkheid verlost. De geest uit God bevrijdt, wat gebonden was en hij ordent de harten van degenen, die bereidwillig zijn. Hij maakt hen klaar voor het in ontvangst nemen van de goddelijke liefde. En dat is het geestelijk werkzaam zijn, dat u in liefde voor God doet ontvlammen. Die u gekozen heeft om voor Hem te werken.

De geestelijke kracht verlicht u. De geestelijke kracht geeft u moed en een sterke wil. De geestelijke kracht laat u het juiste herkennen en hiervoor opkomen en de kracht van de geest laat u de nabijheid gewaarworden van Degene, Die in Zichzelf kracht en liefde is. Ze behoedt u voor vergissingen, als u voor de Heer spreekt. Ze vergroot uw wijsheid in elk geschilpunt.

De geestelijke kracht, die u gevraagd hebt om de Heer te dienen, wordt u nooit ontnomen. En u zult alle wijsheid krijgen, als u in Zijn opdracht spreekt. Hij zal uw gedachten leiden, uw woorden vormen en u de gave tot spreken geven, als het moment gekomen is, dat de Heer door u werkt. En Zijn geest stroomt onophoudelijk in u over. De kracht die u nodig hebt voor Hem, om Zijn naam voor de hele wereld bekend te maken, zal niet afnemen.

En Gods wil bestemt u voor een taak, die tot Zijn verheerlijking dient. Hij wil de wereldse wijsheid tot schande maken en de diepste wijsheid door uw mond bekendmaken. En Hem te dienen, moet het enige doel van uw aardse leven zijn. En Degene, Die u leidt, laat u niet alleen, hoezeer de vijand ook massaal tegen u opstaat. Hij zal uw moed toe laten nemen en uw zintuigen openen voor alle geestelijke stromingen. En Hij zal u macht geven over degenen, die u willen vernietigen, want Hij zal uw wil, die u aan Hem offert, bepalen en u zult nu doen, wat Zijn wil u voorschrijft en derhalve Zijn werktuig op aarde zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

“Jij bent Petrus de rots”

B.D. 1516 from 11. juli 1940, taken from Book No. 24

De volgende kennisgeving moet met een zekere vreugde ontvangen worden: Het levende geloof is de rots, waarop Jezus Christus Zijn kerk gebouwd wilde zien. Een geloof, zo diep en onwankelbaar, zoals Petrus het had, zolang de Heer in zijn nabijheid was. Derhalve was Petrus een voorbeeld voor diegene, die bij de kerk van Christus wilde horen. Want zonder dit geloof was de leer van Christus, dus Zijn evangelie, niet aan te nemen. Alleen het geloof beaamt Jezus Christus en erkent Hem als Gods Zoon en Verlosser van de wereld. Zouden dus de mensen datgene aannemen, wat de discipelen overal verbreidden, dan moesten ze vooreerst geloven in een God van Liefde, Goedheid en Barmhartigheid; in een God van Almacht en Wijsheid; in een God van Rechtvaardigheid. Dan pas konden Zijn leren als Wil van God ingang bij hen vinden, dus was het diepe geloof vereist.

Zijn discipelen hadden allen een diep geloof en daarom namen ze Zijn leer heel vlug aan en probeerden ze te beantwoorden aan de goddelijke Wil, Die Hij hun had geopenbaard. En daardoor drongen ze steeds dieper binnen in het weten van de goddelijke waarheden. En dit wekte in hen ook het vermogen te onderrichten volgens Gods Wil, wat nooit mogelijk zou zijn geweest, als het hun aan geloof had ontbroken. Dus zegt de Heer: “op jou wil Ik Mijn kerk bouwen”.

En Zijn kerk is de gemeenschap van diegenen, die Jezus Christus willen navolgen. Zijn kerk is de kleine gemeenschap van diegenen, die alles vast en onwrikbaar geloven, wat de Heer op aarde heeft gezegd en gedaan; die terwille van dit geloof proberen Gods geboden na te komen, die het eeuwige leven begeren en dus het aardse leven leiden overeenkomstig Gods Wil. De kerk is een gemeenschap van de gelovigen. En als dus de mensen in het diepste geloof vaststaan, zal geen macht der hel ooit dit geloof aan het wankelen kunnen brengen en macht hebben over zulke totaal gelovige mensen, die alleen God zoeken en Hem als hun Heer en Schepper erkennen. Het diepe geloof in God zal steeds de macht van de vijand breken, want wie leeft vanuit het geloof, leeft ook in de liefde en de liefde is de grootste tegenstander van de vijand. Wat is dus begrijpelijker dan dat de Heer de gelovigste van Zijn discipelen als voorbeeld aanhaalt; dat Hij een sterk geloof tot vereiste maakt om bij Zijn kerk te horen? Dat dus Petrus dit geloof personifieerde en Jezus Christus al diegenen tot Zijn kerk wil rekenen, die eveneens diep gelovig zijn? Hoe gemakkelijk zijn de woorden te begrijpen en hoe worden ze door de wereld verstaan?

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

“Ga heen en onderwijs alle volkeren”

B.D. 1517 from 12. juli 1940, taken from Book No. 24

De grootste list van de tegenstander is, het denken van de mensen te vertroebelen en aan zijn plannen te onderwerpen. Als nu in diepste deemoed de mens de goddelijke Geest vraagt, zal zijn denken juist zijn en zal hij het duidelijkst de zin van deze woorden inzien. Hij zal ook inzien, dat de wil om te heersen het werkzaam zijn van de goddelijke Geest uit moest schakelen, dat nu het denken verkeerd was en een valse leer, die de zin van het goddelijke Woord ernstig misvormde, zo moest ontstaan. En God weert de mens niet, want hij tast de vrije wil van de mens niet aan. Het evangelie heeft Hij Zijn discipelen geleerd en Hij heeft hen de opdracht gegeven, het te verbreiden met de Woorden: “Ga heen en onderwijs alle volkeren.” De diepe gelovigheid van Zijn discipelen garandeerde het werkzaam zijn van de heilige Geest en dus konden de leerlingen niets anders dan de waarheid onderwijzen. Dus zal er steeds de zekerheid bestaan voor de waarheid van een onderwijzende dienaar Gods, als deze in het diepste - dus levende - geloof vaststaat. Deze zal een echte navolger van Petrus zijn en een aanhanger van de kerk, die Jezus Christus Zelf heeft gegrondvest, maar die nooit een wereldse macht zou vormen, maar zich alleen zuiver geestelijk zou uitbreiden onder alle volkeren der aarde.

Nooit heeft God de mensen als opgave gesteld, op aarde een instituut te vestigen en nu, in het kader van menselijk uitgevaardigde geboden, er de zuivere goddelijke leer weliswaar tussen te voegen, echter in zekere zin dwangmatig de vervulling van de geboden te eisen, wat tegen de goddelijke Wil ingaat. De mens moet in volledige vrijheid van wil de leer van Christus in zich opnemen en trachten de goddelijke Wil te vervullen. Deze leer moet de mensen worden aangeboden door waarachtig gelovige leraren, die God willen dienen en die dan ook verlicht zijn door de Geest Gods, als ze deze leer verkondigen. Maar de Geest uit God kan nooit dáár werkzaam zijn, waar een bouwwerk van wereldlijke macht is ontstaan en het enige doel van de vele verordeningen en geboden - die zogenaamd met de hulp van de heilige Geest werden uitgevaardigd - was, deze macht te versterken en zo de leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk ontstond. Steeds weer is de heilige Geest werkzaam om deze onjuiste leren te weerleggen en de mensen opheldering te geven. Maar steeds weer is de menselijke wil zo sterk, de zuivere waarheid af te wijzen en de dwaalleren aan te hangen. En de wil van de mens kan niet worden gedwongen de waarheid aan te nemen. Hij kan ook niet onder dwang ertoe worden gebracht God Zelf als Gever van dagene, wat hem als waarheid wordt voorgehouden, te erkennen. Het moet aan hemzelf worden overgelaten, de waarheid in te zien. Maar er staat hem daar veel behulpzame kracht ter beschikking. Die maar een weinig verlangen naar de waarheid in zich heeft, zal erop gewezen worden en wie gewillig is - dat wil zeggen aan wie het er serieus om te doen is - de goede weg op aarde te gaan, zal in het gebed te allen tijde om het vermogen van het inzicht kunnen verzoeken.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verspreiden van de zuivere waarheid – Dwaalleren

B.D. 1518 from 12. juli 1940, taken from Book No. 24

Het is zonder enige waarde om voor de verspreiding van een leer, die niet meer overeenkomt met haar oorspronkelijke staat, zorg te dragen. En daarom zal juist aan die mensen, die op aarde onderrichtend optreden, opheldering gegeven moeten worden, want zij zetten zich voor een lering in, die niet meer dat is, wat ze in het oerbegin was.

Er is wel een zekere voorzichtigheid geboden, opdat niet iedereen die onderwijst, zich voelt als iemand die zich vergist, want het kan zijn dat degene, die zelf overeenkomstig de wil van God leeft, eveneens de waarheid van de onwaarheid kan onderscheiden en hij kan overeenkomstig hiermee goed onderwijzen, ofschoon hij deel uitmaakt van een gemeenschap, wiens leer al van de zuivere leer van Christus afwijkt.

Zijn wil om God te dienen, beschermt hem voor verkeerde leringen, want hij staat in de genade en de wijsheid van God wordt hem medegedeeld, voor zover hij namens God spreekt. Zijn woorden zullen steeds door de Heer gezegend worden. Ze zullen ook een diepe indruk achterlaten bij degenen die horen, terwijl de niet door God gewilde leringen alleen daar instemming vinden, waar de wil van de mens naar de waarheid niet aanzienlijk is. Daar kunnen wel ook kostelijke gaven geboden worden, zonder door de mensen herkend te worden, als dat, wat ze zijn.

Maar de onderrichtende krachten moet de zuivere waarheid toegestuurd worden, want het is hun taak om veel mensen te onderwijzen en daarvoor is het nodig, dat ze goed in staat zijn om de waarheid van de onwaarheid te kunnen onderscheiden. En toch kan hun alleen op deze manier hier opheldering over gegeven worden. En ze zullen ook dan nog afwijzen, als ze geen zoekende en sterk waarheidlievende dienaren van God zijn. Deze hebben zichzelf aangeboden om Gods woord onder de mensen te prediken. Daarom moet God Zijn woord tegen elke misvorming beschermen.

En Hij zal dit doen, als de toehoorder Hem oprecht vraagt om in de waarheid te staan en dus gelovig het woord van God in ontvangst neemt. God zal hem de waarheid en kostbare kennis geven. Want het is Zijn wil om de mensen de waarheid binnen te leiden en daarom moet Hij zowel de onderwijzers als ook de toehoorders zorgzaam behoeden voor dwaling. En daarom wordt Zijn woord onophoudelijke degenen, die de wil hebben om verkondigers van de waarheid uit God te zijn, toegestuurd. Aan hen openbaart de Heer Zichzelf zo, dat ze de waarheid herkennen en zich daar nu voor inzetten. Zodat ze degenen die dwalen, onderwijzen en derhalve de goddelijke leer zuiver en onvervalst verspreiden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Misvormd denken – Op een verkeerd spoor

B.D. 1519 from 13. juli 1940, taken from Book No. 24

De geest uit God geeft jou een bekendmaking van enorm belang en Hij heeft daarom jouw gehele wil en een blij in ontvangst nemen van deze boodschap nodig.

Er zal weinig succes te boeken zijn bij degenen, van wie de gedachtegang op een verkeerd spoor zit en die toch de vaste overtuiging hebben in de waarheid en in de kennis te staan. En de Vader in de hemel wil hen helpen, want ze werden buiten hun schuld op een verkeerd pad gezet. Ze vertrouwden te veel op hun geestelijke leiders op aarde en lieten zich overeenkomstig hun wil leiden. Dit is weliswaar een zekere zwakte van de wil en een verkeerd gebruik van het eigen verstand, die God de mens voor de tijd op aarde gegeven heeft en die dit verstand als kracht moet gebruiken.

Maar omdat al in de vroegste jeugd onbevoegde mensen zich de gedachtegangen van zulke zwakkelingen meester maakten en hen dus naar eigen goeddunken leidden, werd de mens onvermijdelijk in een verkeerde gedachtenrichting gedwongen, waaruit hij zich moeilijk kan bevrijden, omdat eerstgenoemde mensen middelen en wegen vonden om een zekere geestelijke knechtschap op te leggen aan degenen, die aan hen toevertrouwd waren, die het eigen denken uit moesten schakelen, wat hen welkom was.

En de Heer erbarmt Zich over deze onderdrukten en probeert hen op verschillende manieren hulp te brengen, doordat Hij hen in de eerste plaats ertoe brengt om zelf na te gaan denken vanwege aardse nood. Hij probeert hun opheldering te geven en heeft duidelijk een nauwe verbinding met hen. Maar Hij eist van hen een bereidwillig tegemoetkomen, zodat ze hun vrije wil eveneens werkzaam laten worden.

Dit is absoluut noodzakelijk, omdat de vrije wil ook de misvormde leer in ontvangst nam en nu moet hij ook dat, wat hem aangeboden wordt, onderzoeken op zijn waarachtigheid en het dus aannemen of afwijzen. Want God kan Zijn rechtvaardigheidsgevoel niet uitschakelen. Hij moet de overtuiging van een ieder laten gelden. Omdat hij zich eerst door een vreemde macht liet beheersen, zijn eigen denken uitschakelde en onvoorwaardelijk aannam, wat hem aangeboden werd, moet God nu ook hetzelfde eisen voor de leringen, die Hij Zelf van boven aan de mensen aanbiedt.

Hij moet in zekere zin een tweede keer onderwezen worden en wel in een geheel nieuwe geestelijke richting. Maar hij moet nu zijn verstand gebruiken om dat, wat hem voorgelegd wordt, te onderzoeken. Als hij gelovig is, dus God in het hart draagt, dan zal hij ook spoedig beseffen aan welke zijde de waarheid zich bevindt. Als de wil om de waarheid te doorgronden in hem actief wordt, dan voorziet God hem ook van het scherpste verstandmatige denkvermogen en het zal hem lukken om zich te bevrijden van de dwang, die tot nog toe op hem uitgeoefend werd.

Er zijn ongelooflijk veel dwalingen ontstaan door juist deze beïnvloeding van de mensen door onwetende, aardse leerkrachten, die alleen in naam God wilden dienen en van deze beïnvloeding moet de mens zich onvoorwaardelijk bevrijden om nu zijn gedachten naar de zuivere waarheid toe te keren. De zeldzaamste gelegenheden kunnen er aanleiding toe zijn, dat de mens de onhoudbaarheid van die tot nog toe als waar beschouwde leringen leert inziet en, ofschoon ook enkel puur innerlijk, zich begint los te maken van dat, wat eeuwig alleen maar een hindernis voor hem is.

Als hij eenmaal zijn vergissing beseft heeft, dan komt nu het eigen verstand erbij en verhindert elke verdere beïnvloeding door verkeerde leringen. En dan heeft de mens, die de taak had om zijn denken te veranderen, het eenvoudig als de ander bereidwillig is. Maar het is ongelooflijk moeilijk, wanneer het de tegenstander al gelukt is om het denken van de mens geheel te verwarren, wanneer deze niet meer het goddelijk of menselijk werkzaam zijn kan onderscheiden, als hem het bewijs voor het eerste duidelijk gegeven wordt. God moet hem dan het zwaarste leed toesturen, opdat dit het gewenste resultaat oplevert en de mens zijn verstand goed gebruikt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verlichting van de geest – Niet kunnen bidden

B.D. 1520 from 14. juli 1940, taken from Book No. 25

Wanneer de mensen zich voor zouden willen stellen, dat ze elk probleem op zouden kunnen lossen met gebruikmaking van goddelijke kracht, de verlichting door de heilige geest, en dat ze zich allemaal in die toestand kunnen brengen, wanneer hen het eraan gelegen is om het werkzaam zijn van de goddelijke geest te beproeven. Alleen de ernstige wil is nodig, dan zal de mens aan alle voorwaarden voldoen, welke de verlichting van zijn geest tot gevolg hebben.

En daarom moeten de mensen niet God de schuld geven, Die hen zogenaamd in de duisternis van de geest laat gaan. Het is werkelijk Zijn wil om de mensheid het licht te brengen, maar tegen Zijn inspanningen wordt voortdurend weerstand geboden en de mens kan niet gedwongen in de lichte geestelijke staat gebracht worden. Maar anderzijds is het ook niet mogelijk om zonder die innerlijke verlichting God goed te herkennen en zodoende kan de mens noch opheldering gegeven worden over Diens liefde en almacht, noch over Zijn werkzaam zijn en heersen in het scheppingswerk.

En de mens zal onwetend blijven, zolang hij zich niet in een innig gebed aan de kracht overgeeft, waaruit hij zelf voortgekomen is. Maar de uitwerking is in geestelijk opzicht vreselijk als de mens niet meer bidden kan. De gang over de aarde blijft voor hem zonder resultaat, want zijn eigen kracht is niet voldoende voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel en hij doet geen beroep op de goddelijke kracht.

Elk schijnbaar succes in het leven is dus de schenking van kracht van de tegenstander, die de instelling van de mensen gebruikt om hen nu van zijn kant te geven en hun denken nu volkomen te misvormen. Hij zal nu niet meer in staat zijn om zichzelf geestelijk op een hogere trede te brengen, want de wil daartoe ontbreekt hem volledig. Zijn aardse leven en de vervulling daarvan is voor hem voldoende. Hij gebruikt alle ontvangen kracht alleen in aardse zin en voelt zich innerlijk superieur boven de wetende mensen, want de tegenstander versterkt zijn gevoel van eigenwaarde en laat in hem geen gevoel van zwakte opkomen.

En het is moeilijk om het evangelie voor zulke mensen te prediken. Het is moeilijk om hun het verkeerde denken duidelijk te maken, omdat ze, ondanks de diepste duisternis van de geest, denken zelf in het licht te staan en in verwaandheid elke onderrichting afwijzen. Slechts een gewelddadige schok van het denken tot nu toe kan nog een succes opleveren en dit wordt met pijn en moeite alleen maar veroorzaakt door buitengewone gebeurtenissen, die hem in de grootste lichamelijk nood brengen en hem als het ware dwingen om een hoger wezen om hulp aan te roepen, wanneer de verwijdering van God niet al zo groot is, dat hij deze verbinding niet meer door het gebed tot stand kan brengen. Deze is verloren. Maar degene, die God nog om hulp vraagt, kan van zijn geestelijke en lichamelijke nood bevrijd worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Moment van innerlijke beschouwing

B.D. 1521 from 14. juli 1940, taken from Book No. 25

De innerlijke beschouwing moet aan elke verandering van het wezen voorafgaan. De mens moet zichzelf en zijn handelen vaak aan een onderzoek onderwerpen. Hij moet zich bezighouden met al zijn taken en kritisch kijken in hoeverre hij aan de goddelijke eisen voldoet. Deze zelfbeschouwing zal hem ook de tekortkomingen laten herkennen en als hij het ernstig meent met de arbeid aan zijn ziel zal het hem aanzetten om zich steeds volmaakter te vormen.

De innerlijke controle is een bepaalde controle, die zowel zijn denken, als ook zijn handelen betreft. Hij zal, als hij niets ontziend kritiek op zichzelf uitoefent, ook zijn onwaardigheid beseffen en in nauwe verbinding met zijn Schepper treden en hij zal in deemoedig gebed God om erbarmen en genade vragen en dus krijgt hij nieuwe kracht voor de arbeid aan zichzelf. Want vanuit zichzelf zou de mens nooit tot volmaaktheid kunnen komen, omdat zijn kracht zonder de hulp van God te gering is. Maar het is hem verzekerd, dat God alleen van de mens eist, dat hij om de hem toekomende genade vraagt, waarmee de mens toegeeft, dat hij naar God verlangt.

Als de mens nu vaker zichzelf en zijn leven beschouwt met het oog op de opwaartse ontwikkeling van de ziel, dan zal hij ook de afstand tussen hem en God herkennen. Hij zal ernaar streven om deze afstand te verkleinen en, als hem daartoe de kracht ontbreekt, deze van God vragen. En alleen zo gaat hij voort op de weg van de opwaartse ontwikkeling. Slechts zo is het mogelijk om in een steeds nauwere verbinding met de hemelse Vader te komen, want hij zal spoedig geen weg meer gaan, zonder Hem om Zijn zegen en Zijn kracht gevraagd te hebben en hij zal nu waarachtig de verhouding tussen het kind en de Vader tot stand brengen, dat dan ook een buitengewone krachtschenking tot gevolg heeft.

En daarom eist God van jullie, dat jullie je altijd rekenschap geven van hoe jullie gang over de aarde is. Dat jullie niet gedachteloos en zonder verantwoordelijkheidsgevoel erop los leven, maar steeds aan jullie ziel denken. Hij wil, dat jullie bij alle aardse activiteiten Hem niet vergeten. Dat jullie steeds tijd vinden om het geestelijke in jullie te verzorgen. Hij wil, dat jullie niet enkel aan het lichaam denken, maar ook de ziel een vrij uurtje schenken, dat voor de vormgeving van jullie ziel nodig is. Een vrij uur, die jullie de verbinding met jullie Heer en Heiland oplevert, waarin jullie schatten voor de eeuwigheid verzamelen. Hij wil, dat jullie dan ernstig bij jezelf te rade gaan, wiens welzijn voor jullie belangrijker is. Het welzijn van het lichaam of van de ziel. En als jullie nog te ijverig aan het lichaam denken, moeten jullie om kracht vragen, overeenkomstig de goddelijke wil leven om jullie te kunnen ontwikkelen. En het uur van de innerlijke beschouwing zal bevorderlijk zijn voor jullie zielenheil, want jullie ontvangen kracht voor een nieuw streven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voedsel voor de ziel – Geestelijke kost

B.D. 1522 from 14. juli 1940, taken from Book No. 25

Zuiver geestelijke kost is het voedsel voor de ziel, dat jullie alleen van boven gegeven kan worden. Ze is een genade van God, welke de mens niet in zijn volle omvang beseffen kan, want Hij geeft de mens als het ware iets, dat het niet verdient. Hij geeft hem liefdevolle middelen voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel. Hij stelt hem alles ter beschikking, waardoor de mens tot volmaaktheid kan komen. Hij stort in overvloedige mate de goddelijke genade over het mensenkind uit om de weg omhoog gangbaar voor hem te maken en daarom onderwijst Hij de mensen. En dit onderricht is het brood van de hemel, het geestelijke voedsel voor de ziel.

De mens heeft voor de instandhouding van het lichaam eveneens voedsel nodig en deze wordt hem door Gods goedheid voortdurend gegeven. Maar het voedsel welke de ziel nodig heeft, is van een andere aard. De ziel kan alleen maar geestelijk bedacht worden, omdat ze immers de vereniging van geestelijke kracht is, die dus een geestelijke oorsprong heeft. Deze zielenkracht moet iets toegevoerd worden wat bovenaards is, wat aan het geestelijke rijk ontnomen is en alleen met geestelijke ogen waarneembaar is voor de ziel.

En zo wordt de ziel nu voorzien van voedsel, dat aan de toename van het geestelijke bijdraagt. De ziel, die voorheen naar het aardse toegekeerd was, wordt in zekere zin vergeestelijkt. Want als de ziel louter aards bedacht wordt, lijdt ze gebrek en ze lijdt verschrikkelijk onder haar behoeftigheid. Als haar echter geestelijk voedsel gegeven wordt, dan is haar toestand vrijer. (onderbreking)

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Aansporing om te strijden voor de Heer

B.D. 1523 from 16. juli 1940, taken from Book No. 25

U mag niet wankel worden, als de zwakte van het ogenblik u overvalt. Altijd is de Heer tot hulp bereid en Hij schenkt u kracht en sterkte. Hij geeft u de moed om voor Hem te strijden.

Er zal zoveel tegenstand aan de dag komen en het zal u de moed doen verliezen, maar God kent elke angstige opwelling van het hart en Hij grijpt in als de tijd daarvoor gekomen is. Want Zijn wil regeert over alles en Hij bekommert zich in het bijzonder om de mens, die zich ondergeschikt maakt aan Zijn wil. En deze maakt Hij Zijn wil bekend, Zijn geest vervult hem en Zijn woord stroomt naar hem toe en geeft hem kracht voor een toegenomen werkzaam zijn voor de grootste geest van de hemel en de aarde.

En het is uw opdracht, dat u Zijn wil aan de hele wereld bekendmaakt. God wil door u tot de wereld spreken. Hij wil, dat van Zijn macht en wijsheid vermelding gemaakt wordt. Hij wil, dat de mensen zich in gedachten tot Hem wenden om nu direct op hen in te kunnen werken.

U, die drager van het goddelijke woord bent, laat u niet van de wijs brengen door twijfels of tegenwerpingen van degenen, die aanhangers van de wereld zijn. Elke stap die u zet, is voor u uitgestippeld en elk woord dat u spreekt, wordt u in de mond gelegd. En als u de Heer blijmoedig dienen wil, zal ook elk woord succes hebben en dus gezegend zijn.

Het lichtje moet ontstoken worden in de harten van degenen, die nog in de duisternis wandelen en laat dus uw licht schijnen, opdat het schijnsel de mensen aantrekt en ze er nu zelf naar verlangen om in het licht te staan. En als u in de liefde en met geduld uw plicht vervult, zult u succes hebben en degene, die eerst al het geestelijke afwees, zal nadenkend worden. Hij zal een buitengewone kracht herkennen en zich hier verlangend naar toekeren en ze zal hem nu ook toestromen, als hij hier innig naar verlangt.

En zo is het werk van allen die willen dienen nodig om de grootste nood van de ziel te beïnvloeden. Elke ziel is dankbaar als haar de reddende hand toegestoken wordt en zodoende moet u haar uw liefde voor de naaste bewijzen, doordat u hem te hulp komt, omdat hij die hulp dringend nodig heeft. Zijn wil is te zwak, dus moet u uw wil gebruiken en werkzaam zijn. En als u de zegen hiervoor vraagt, zult u niet tevergeefs strijden. God Zelf zal u terzijde staan en, door Hem geleid, zal alles wat u onderneemt goed komen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Lage zielentoestand – Onbegrip

B.D. 1524 from 16. juli 1940, taken from Book No. 25

Wanneer de staat van de ziel zo gering is, dat ze de liefde van God niet meer herkent, dan is het bewijs gegeven, dat ze ontzettend karig bedacht werd en haar niets ter versterking, wat ze nodig had, aangeboden werd. De mens heeft ongelooflijk weinig begrip voor al het geestelijke. Hij raakt niet onder de indruk, want al zijn denken betreft louter het aardse leven. Maar de ziel wordt niet erkend en dus ook niet bedacht.

Het gehele voelen van de mens draait om puur aardse doelen. Daarom is de ziel gedwongen om het lichaam te dienen, doordat al het denken, voelen en willen slechts de instandhouding van het lichaam dienen mag en de ziel onuitsprekelijk lijdt, omdat dit maar weinig nuttig voor haar is.

De innerlijke vrede, het bewustzijn van goddelijke afkomst te zijn, het verlangen naar de vereniging met God, dat de ziel zo onnoemelijk gelukkig zou maken, ontbreekt haar volkomen. Ze is als een onderdrukte dienares en moet nu steeds alleen doen, wat het lichaam verlangt en steeds verder verschuift het eigenlijke doel, de vereniging met God. Want omdat het lichaam haar geheel voor zichzelf opeist, wordt ze steeds wereldser en verliest ze elke verbinding met God en dat is haar ondergang en haar verderf.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke rechtvaardigheid

B.D. 1525 from 17. juli 1940, taken from Book No. 25

Provoceer de goddelijke rechtvaardigheid niet. De Heer van de hemel en de aarde is oneindig lankmoedig, geduldig en barmhartig. Hij ziet het gedrag van Zijn mensenkinderen en dit gedrag heeft absoluut niet Zijn goedkeuring en toch geeft Hij hun steeds nog tijd om zich te veranderen, want Zijn liefde voor Zijn schepselen is grenzeloos.

Zijn rechtvaardigheidsgevoel is echter net zo sterk. Hij kan degenen, die in strijd met Zijn wil leven, niet het eeuwige leven geven. Hij moet al Zijn schepselen recht laten wedervaren. En steeds weer probeert Hij hen nog op het juiste pad te brengen. Steeds weer stelt Hij het tijdstip van de afrekening uit. Elke goede menselijke opwelling benut Hij om de mensen het verkeerde van hun levenswandel voor ogen te houden en Zijn liefde uit zich onophoudelijk tot degenen, die Hem niet herkennen.

Hij probeert ook bij hen het begrip op te wekken voor het geestelijke leven. Hij probeert hen op de meest natuurlijke manier te hulp te komen om hun het geloof terug te geven. Hij stuurt hun Zijn boodschappers, opdat ze hun gedachten aan zullen sporen tot activiteit, en dit in geestelijke betekenis, zodat ze voor hun zielen zorgen.

Maar ook Zijn lankmoedigheid bereikt eenmaal haar einde en Zijn rechtvaardigheid moet zich nu uiten. Want Hij laat niet toe, dat er de spot met Hem gedreven wordt en er niet op Zijn gaven van boven gelet wordt. Hij moet de mensen, die Zijn bestaan willen ontkennen, stevig aanpakken. Hij moet het hun bewijzen, dat Hij bestaat. Want Hij kan het niet toelaten, dat de mensheid al Zijn liefde afwijst en Hem geheel uit het leven elimineert.

De mensen vergissen zich geweldig en toch denken ze er niet aan, dat het hen aan besef ontbreekt. Dat ze bij geestelijke vragen geen oordeelsvermogen bezitten. Maar ze schrikken er niet voor terug om te oordelen. Ze hebben kritiek op de zendingen van God. Ze geloven, dat ze ten onrechte moeten lijden en ze nemen daarom een houding tegen de eeuwige Godheid aan, die hen in elk geval niet past.

En God kijkt nog steeds met volle liefde en goedheid op de dwalende mensen neer. Maar het moment zal komen, dat de goddelijke toorn zichtbaar zal worden. Het moment zal komen, waar alle arrogantie aan het wankelen gebracht wordt. Waar de arm van God maar al te duidelijk herkenbaar zal zijn en waar de mensen, die Hem vandaag nog lasteren, door ontzetting gegrepen worden. En dat zijn er ongelooflijk veel. Ze wezen de reddende hand af, dus ze moeten de straffende hand te voelen krijgen en goed voor degenen, die nu de hand van God herkennen en zich voor Zijn toorn buigen.

God kan degenen, die tegen Hem ingaan, niet ongestraft laten. Zijn liefde en goedheid zijn wel oneindig, maar Zijn rechtvaardigheid ook en deze noopt Hem om Zich nu duidelijk kenbaar te maken en alles te verwoesten, wat Zijn liefde afgewezen had.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk keerpunt – Strijd tegen God

B.D. 1526 from 17. juli 1940, taken from Book No. 25

De bereidheid van het hart voor het goddelijke woord is zo gemakkelijk tot stand te brengen, wanneer de mens in een innig gebed met de hemelse Vader volhardt en om Zijn zegen vraagt. De geringste afleiding van buiten zal het anders bereidwillige mensenkind in een staat van onoplettendheid brengen, maar als diens gedachten zich los willen maken, dan is slechts een innige roep naar de Vader nodig en zijn geest zal sterker worden, opdat hij zich verbindt met de Vadergeest. En dan stroomt de kracht ongehinderd naar hem toe.

De mens getuigt van het goddelijke werkzaam zijn, als hij hetgeen hem toegestuurd wordt aan de medemensen probeert over te dragen en dus in de naam van de Heer spreekt. Hij kan aan de verheerlijking van de goddelijke naam onuitsprekelijk veel bijdragen, als hij er niet voor terugschrikt om bij elke gelegenheid vermelding te maken van het werkzaam zijn en de heerschappij van de eeuwige Godheid, want de wereld is zonder enige kennis hieromtrent, omdat ze niets meer gelooft.

En het zal gebeuren dat niemand het meer zal wagen om over God en Zijn eniggeboren Zoon Jezus Christus te spreken. En de weinigen die nog geloven, zullen uitgestoten worden en men zal proberen hen te verhinderen om de geestelijke rijkdom te verspreiden. Men zal niets onbeproefd laten om de kennis van goddelijke waarheden uit te roeien. En niemand zal het wagen om er tegenin te gaan, want ze vrezen voor degenen, die machtig zijn. En toch moet in deze tijd heel erg ijverig gewerkt worden, opdat de leer van Christus in het geheim verspreid wordt. De verdienste van degene, die de naam van de Heer openlijk belijdt, zal voor de Vader werkelijk groot zijn, want hij strijdt voor de zielen van de medemensen en lijdt ook voor hen, wanneer de Vader in de hemel dit wil.

En het formele zal zich zal zich nu scheiden van de levende aanhangers van de leer van Christus. Want wat daar vorm is, zal niet tegen deze maatregelen standhouden en dus zal elke vorm opgeofferd worden. Men zal zich daar makkelijk van scheiden en wat overblijft is slechts een op zich onevenwichtig gebouw zonder innerlijkheid.

Maar de tijd van degene, die waarachtig in Christus leeft, is gekomen. Hij sluit zich opgewekt aan bij de schare van de strijders van Christus. Zijn geest is vrij, dus hij vreest de verbanning van het lichaam niet. Hij spreekt voor Christus, omdat Christus Zelf door hem spreekt. Hij is niet bedeesd meer, want hij herkent God en de waarheid, dus hij vreest de wereld en haar heersers niet. En er gaat een grote kracht van hem uit, die allen gewaarworden, die van dezelfde geest zijn. Ze zullen zich verenigen en een coalitie vormen en niet meer werelds lijden, maar steeds een gebod zien in de ijverigste zielenarbeid, die ze moeten vervullen, ofschoon ze bedreigd worden met aardse straf.

En nu zal er dus veel zaad opkomen, want de mensheid bevalt de geestloze tijd niet. Ze wordt het wereldse gewoel moe en ontbeert het woord, dat van God getuigt. En zodoende zoekt ze het en zal het ontvangen door de mond van degene, die de Heer onderwezen en uitgezonden heeft te midden van deze hongerende mensen. En het woord zal succes hebben. Het zal de mensen aansporen, van wie het verlangen naar God aanleiding is, dat God in het woord tot hen komt.

En de strijd om de opperheerschappij zal ontbranden. De geestelijke wereld strijdt nu tegen de niet-geestelijke wereld. Er zal geboden en verboden worden. Door de wereldse macht zal het opvolgen van hun wetten geboden worden en al het door God gewilde en al hetgeen God benadrukt zal verboden worden. Er strijden nu twee tegenstanders. Opnieuw strijdt de duisternis tegen het licht, maar het licht zal schijnen en de duisternis doordringen en degene, die in vermetelheid probeert het licht uit te doven, zal verblind worden.

En dit is het geestelijke keerpunt, die degenen, die de geestelijke nood van de huidige tijd herkennen en zich voor het geestelijke welzijn van de medemensen inzetten, mee zullen maken. Want dezen zijn de Heer welkom als strijders. Hij stelt Zijn leger samen en maakt het klaar voor de strijd. Ze zullen strijden met het zwaard van de mond, want de Heer zegent hen en geeft hun kracht en sterkte om te strijden voor Zijn naam.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De smalle weg en de brede weg

B.D. 1527 from 18. juli 1940, taken from Book No. 25

Kies de weg, die u naar het eeuwige vaderland leidt. Het is weliswaar smal en lastig en u moet uw volledige kracht gebruiken om niet af te dwalen naar de brede weg, die wel vreugden en genoegens biedt, maar u naar een ander doel leidt. En hoewel de weg ook smal en vol ontberingen is, u staat toch een Begeleider terzijde, Die u kracht geeft, u ondersteunt en u zeker over alle gevaren van het leven geleidt, als u Hem maar roept en naar Zijn hulp verlangt.

De brede gangbare weg biedt onophoudelijk genoegens en faciliteiten van allerlei aard. En daarom wordt hij betreden door degenen, die moeiten en lasten vermijden en het aardse leven aangenaam willen maken. Maar deze weg zal nooit naar de hoogte leiden. De mens, die over de brede weg gaat, zal voortdurend de aarde aanhangen en in het grootste gevaar verkeren, dat hij in de diepte eindigt. De vreugden van het leven nemen zijn gehele denken in beslag. Zijn denken en voelen worden oppervlakkig en hij heeft plezier in heel aardse, waardeloze rommel. Hij geeft zich over aan de verlangens van het lichaam en is de zonde met alle zinnen toegedaan. En zo’n levenswandel kan nooit naar de hoogte, maar moet tot het verderf leiden.

Alle kracht, die God de mens voor de instandhouding van zijn leven doet toekomen wordt verspild aan nutteloze ondernemingen. De ziel omkleedt zich met een steeds dichter omhulsel, in plaats van deze op te lossen en zich te bevrijden uit de boeien, die het aan de aarde vastketent. En dat kan alleen maar de achteruitgang voor de menselijke ziel betekenen, maar niet tot een opwaartse ontwikkeling leiden, terwijl de smalle weg zeker naar de hoogte leidt, hoewel het ook over doornen of onoverwinnelijk lijkend struikgewas voert.

Want de ziel herkent aan het einde van de weg Degene, Die haar vervulling is. Hij stuurt haar Zijn licht tegemoet, zodat ze niet door de duisternis gaat, maar alle gevaren herkent, die ze weet te omzeilen. Hij geeft haar kracht en versterking door Zijn lichtende gestalte. Hij strekt de handen uit naar degene, die worstelt en steunt hem, als hij dreigt te vallen. Maar aan het einde van de weg wacht de ziel de welverdiende rust en deze rust is onvoorstelbaar kostelijk, zodat geen moeite of tegenspoed te groot was, gemeten aan deze heerlijkheid, terwijl de wandelaar op de brede aardse weg zijn vreugde en ontspanning al genoten heeft en leeg eindigt, als hij bij het doel aanbelandt.

Want hij heeft een ander doel nagestreefd. Hij heeft nooit aan het einde van de weg gedacht, maar hij heeft alle genoegens aan het aardse leven ontlokt en moet nu in de grootste nood gebrek lijden, want de ontzeggingen, die nu zijn lot zijn, raken hem veel pijnlijker, omdat hij vol begerigheid aan zijn aardse leven denkt en hij zijn zonden en verlangens niet meer vervullen kan. Want hij heeft het aardse leven niet benut voor het welzijn van zijn ziel. Hij heeft zichzelf niet kunnen overwinnen om een klein offer te brengen, maar met volle teugen genoten. En de vervulling van het aardse leven betekent kwellende ontzeggingen in het hiernamaals, die niet eigenmachtig beëindigd kunnen worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Houding ten opzichte van de vraag over de goddelijkheid van Jezus

B.D. 1528 from 18. juli 1940, taken from Book No. 25

Het is de mens altijd vrijgelaten om zich bevestigend of ontkennend in te stellen betreffende de vraag over de goddelijkheid van Jezus. Maar nu zullen de gevolgen van zijn instelling eveneens tegenovergesteld zijn. Het grootste geestelijke succes of de diepste duisternis, dat wil zeggen de meest volledige mislukking in geestelijk opzicht. Alleen deze vraag is doorslaggevend voor de geestelijke staat van de mens, als hij zijn aardse leven beëindigt. Als hij bevestigend staat ten opzichte van de goddelijkheid van Jezus, dan heeft hij ook zijn leven bewust geleefd. Dat wil zeggen, dat hij de kracht en de genaden van het verlossingswerk willens en wetens aangenomen heeft, wat echter onmogelijk is, als hij afwijzend staat ten opzichte van deze vraag.

Alleen God kan kracht uitdelen en steeds alleen de mens, die God erkent, kan in ontvangst nemen. Maar de goddelijke Verlosser heeft door Zijn dood aan het kruis voor de mensen het recht verworven om in directe verbinding te kunnen treden met God Zelf en daardoor dus onbeperkte kracht te kunnen vragen en ontvangen. En deze kracht bevordert de opwaartse ontwikkeling. Het gebruikmaken van het genade- en verlossingswerk is ook de garantie voor het bereiken van een mate van rijpheid van de ziel.

Degene, die geen aanspraak maakt op deze genade, die zowel het verlossingswerk als ook de goddelijke Verlosser Zelf ontkent, moet begrijpelijkerwijs ook op een lage geestelijke trede blijven staan, want het ontbreekt hem aan kracht. Zijn wil is nog door de tegenstander geboeid en zijn macht over hem is zo groot, dat hij uit eigen kracht niet vrij kan komen. Maar de enige hulp wijst hij af en hij aanvaardt niet eens, dat er een Helper is. Hij staat dus nog steeds daar, waar de mensen stonden voor het neerdalen van de Heer. Hij is in het geheel een prooi geworden van de tegenstander en zijn wil is te zeer verzwakt om zich tot God te wenden. En als hij ook de wil zou hebben, dan is de macht van de tegenstander over hem nog niet gebroken en zijn worstelen zou daarom tevergeefs zijn.

Daarom is in de eerste plaats het geloof in de goddelijke Verlosser nodig en de wil om een positieve instelling ten opzichte van Zijn verlossingswerk te hebben. Pas nu wordt hem de kracht toegestuurd, die hem in staat stelt om aan zichzelf en zijn ziel te werken. Talloze malen kan de zelfveredeling aangepakt worden, maar zonder het geloof in Jezus Christus als de Zoon van God en Verlosser van de wereld zal de mens steeds weer terugvallen in zijn zwakheden en fouten, want het ontbreekt hem aan de hulp, die hem helpt om succes te hebben tegen de vijand. Die als het ware met Zijn bloed de ziel van de mens losgekocht heeft van de macht van de tegenstander, haar dus aan diens invloed onttrokken heeft.

Voor een gewillig, naar God toegekeerd mens, die in God leeft en dus in Jezus Christus God Zelf herkent, is de verdere levensweg zo uitgestippeld, dat hij niet meer verkeerd kan gaan. Hij bereikt zeker de hoogte, want de tegenstander kan hem geen hindernissen meer in de weg leggen. Zijn macht is gebroken door de liefde van de Heer, Die Zichzelf voor de mensen opofferde, opdat de weg naar boven voor hen makkelijker werd en het voor hen mogelijk is om zich zo te ontwikkelen, dat ze als ware kinderen van de Vader in de hemel het aardse leven verlaten en nu verlossend werkzaam kunnen zijn in het hiernamaals.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid van de lichtwezens vereist de diepste kennis

B.D. 1529 from 19. juli 1940, taken from Book No. 25

Alles, wat in God zijn oorsprong heeft, is voor het eeuwige leven bestemd. Want God is leven, licht en waarheid, dus moet datgene, dat uit Hem voortgekomen is, eveneens leven, als het in het licht en in de waarheid staat. Want leven betekent werkzaam zijn en alleen de wetende mens kan overeenkomstig de wil van God werkzaam zijn. De werkzaamheid in het eeuwige leven vereist de diepste kennis van alles, wat in het scheppingswerk van God bestaat. Het wezen moet in de goddelijke wijsheid binnengedrongen zijn. Hij moet overal kennis van hebben en alles herkennen. Hij moet dezelfde kennis hebben om hetzelfde te kunnen scheppen. Gebrek aan kennis is een hindernis voor het vervullen van de opdracht, die hem als lichtwezen opgedragen is.

Talloze wezens kwamen voort uit een macht, die God tegenstreefde. Al deze wezens moeten in de voor hen bevorderlijke vorm geleid worden. Ze moeten door ontelbare veranderingen en over ontelbare wegen gaan. Steeds bestuurd en geleid door de goddelijke wil, die weer door God dienende lichtwezens uitgevoerd wordt. En al deze lichtwezens moeten kennis hebben om de goddelijke wil te kunnen vervullen.

De werkzame wil van het afzonderlijke wezen komt pas in zijn belichaming als mens tot zijn recht. Niet steeds streeft deze wil naar datgene, wat hem het eeuwige leven oplevert. Dus moet ook deze wil weer geleid worden door volmaakte wezens, die van de gang door alle scheppingswerken weten en nu overeenkomstig in kunnen werken op de mens, zodat hij zijn wil in een vorm gebruikt, die het eeuwige leven garandeert. Er is een strijd om zulke wezens, die zich opwaarts ontwikkelen, die echter alleen maar succesrijk gevoerd kan worden, omdat het lichtwezen kennis heeft van zowel het stadium als mens, alsook de voorstadia het beste kent en nu komt zijn inwerken op de wil van de mens hiermee overeen.

Alles wat op aarde leeft, is ondergeschikt aan een voortdurende begeleiding van deze lichtwezens. Elk scheppingswerk is in zoverre aan de lichtwezens toevertrouwd, als deze onafgebroken op het geestelijke in hem inwerken, doordat ze het tot werkzaamheid, tot dienen aanzet en ze het wezen er dus voortdurend toe aanzetten om zich opwaarts te ontwikkelen. De wil van het lichtwezen is, omdat deze toch volmaakt is, ook de wil van God en daarom is elk scheppingswerk ondergeschikt aan de inwerking van de goddelijke wil. Alles in de schepping moet die werkzaamheid verrichten, die overeenkomt met de wil van God, omdat de aandrijvende kracht niets anders dan de goddelijke wil is.

Alleen in het bestaan als mens kan diens vrije wil zich tegen de goddelijke wil richten en dus ook een duizenden jaren durend proces van opwaartse ontwikkeling tenietdoen, wanneer hij de vrije wil misbruikt en nu niet meer dient, maar weer wil heersen tegen Gods wil in. Dan voldoet het wezen niet om in het hiernamaals eveneens als scheppend wezen binnen te kunnen gaan, want hij heeft het laatste stadium niet benut om de kennis over goddelijke waarheden binnen te kunnen dringen.

Zijn toestand is zonder licht. Het kan dus nooit tot een activiteit leiden, die in de grootste mate licht, dat wil zeggen kennis, vereist. Het wezen op aarde heeft niet de volmaaktheid nagestreefd en kan nu derhalve ook niet zo werken, zoals het Gods wil is. Het wezen blijft nu ook in het hiernamaals zonder licht, tot het zelf naar licht verlangt en nu hetgeen op aarde verzuimd was in het hiernamaals inhalen kan, maar waartoe het nu de grootste kracht nodig heeft, die hem nu door de in het licht staande wezens gegeven moet worden.

Dit is eveneens een activiteit van deze lichtwezens, die de diepste kennis van de goddelijke waarheid vereist, omdat de lichtwezens nu onderwijzend optreden en alles moeten weten om alles bekend te kunnen maken. De taken van de wezens in het hiernamaals zijn zo veelzijdig en ze zijn allemaal gebaseerd op de diepe kennis over God en zijn heersen en werken in de hoogste volmaaktheid. Pas de kennis daarvan stelt een wezen in staat om dat uit te voeren, wat zijn hoogste bestemming is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De almacht van God – Zichtbaar teken

B.D. 1530 from 21. juli 1940, taken from Book No. 25

De onbeperkte macht van de Allerhoogste wordt, gezien het optreden van de mensheid, in twijfel getrokken en daarom zal God de Heer Zich moeten uiten, opdat de mensen Hem weer herkennen en Hem leren vrezen, waar ze Hem eigenlijk lief zouden moeten hebben. Maar om Hem te herkennen, moeten de mensen in Hem geloven en dit geloof moet opgewekt worden door de zichtbare tekenen van Zijn kracht en Zijn macht.

De mensen, die Zijn liefhebbende hand niet herkennen, moeten Zijn straffende hand voelen en nu in de nood aan een hoogste Wezen denken en Deze om erbarming vragen. En zodoende verschijnt Hij zichtbaar in de wolken van de hemel, dat wil zeggen, dat Hij in de nabijheid van de aarde is. Hij zweeft als een wolk omlaag naar de aarde. En Hij geeft de aarde dauw en regen. Hij opent de bron van de waarheid, Hij doordrenkt de dorstige aarde met Zijn woord, opdat degenen, die aan Hem denken, kracht en lafenis toegestuurd wordt, opdat ze sterk zijn, als Hij Zich zichtbaar uiten wil.

Hij zal komen op de wolken van de hemel. De mensheid gelooft daar niet in, want ze herkent Hem niet. Ze is blind en niet bereid om te geloven. Ze let niet op de voortekenen. Ze wijst alles af, wat tot het herkennen van de waarheid zou kunnen leiden. En als de Heer nu Zijn macht tot uitdrukking wil brengen, is daar ook de noodzaak voor gegeven, want waar een macht niet erkend wordt, moet ze zich in haar sterkte uiten en dit staat binnenkort voor de deur.

De mensen horen de stem van hun Heer niet meer. Ze letten enkel nog op de stem van de wereld en zodoende moet eerst het geloof in de wereld, in de aardse macht aan het wankelen gebracht worden. Er moet een gebeurtenis plaatsvinden, waar de aardse macht geheel faalt, waar dus de mensen de machteloosheid van deze macht, die ze tot nog toe vreesden en waaraan ze gehoorzaamden, herkennen. Ze moeten inzien, dat deze macht niet de geringste verandering of verbetering van hun toestand bewerkstelligen kan en ze nu in hun nood hun gedachten naar een macht toewenden, die boven al het aardse staat. Ze streven nu door het gebed de verbinding met deze macht na.

Het denken van de mensheid is misleid en er moet daarom iets gebeuren, wat de mensen aanleiding geeft tot een ander denken. Ze worden als het ware tot een ander denken gedrongen, waar God, dat wil zeggen een boven alles staande macht, het middelpunt is en dat is niet anders meer mogelijk dan door een gewelddadige, natuurlijke gebeurtenis met een onvoorstelbare uitwerking.

De mensen zullen tegenover ongekende moeilijkheden staan. Ze zullen zich er vol ontzetting van bewust worden, dat aardse hulp onmogelijk is. Dat ze in een toestand verkeren, waar weermiddelen niet werken. Dat ze aan de elementen overgeleverd zijn en ze zich berustend moeten schikken. Dat wil zeggen, hun lichamelijke eind verwachten of een beroep doen op goddelijke hulp, God in een innig gebed aanroepen, dus een macht boven zich erkennen, Die de mensen nog redding kan brengen in deze nood. Dan pas is de ban gebroken. Dan pas is het mogelijk, dat de kracht van God tot uiting komt en naar de mens toevloeit, hem of nu het aardse leven veiligstelt of hem in het volste besef vanuit het aardse leven naar het hiernamaals over laat gaan, wat gelijk staat met de opwekking tot leven.

Het aardse leven is niet de hoogste vervulling, maar slechts een middel tot het doel. Maar als het doel op aarde bereikt is, dan kan het leven zonder bezwaar opgegeven worden, want dan is de binnenkomst in het hiernamaals enkel een moment van losmaken van de zwaarte van de aarde. En ofschoon de nood van de mensen ook ondraaglijk lijkt, ze is de laatste mogelijkheid voor de mensen om zich op hun eigenlijke levensdoel te bezinnen. Ze is het laatste middel om de almacht van God en de waardeloosheid van aardse goederen te herkennen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voorspelling

B.D. 1531 from 21. juli 1940, taken from Book No. 25

Door de ethergolf zal de wereld een bericht toegestuurd worden over een bijna ongelooflijke gebeurtenis, die elke voorstelling overtreft. De mens zal geen inschatting kunnen maken. Het ene bericht zal het andere in reusachtigheid overtreffen. Het zal zijn, als was het de hel op aarde met de Satan te midden van de mensen. En een tijdje zal het erop lijken, alsof de wereld aan zijn einde geraakt is en de Heer alles verwoest, wat er leeft. En dat is de tijd, waar zelfs de Zijnen aan het wankelen gebracht dreigen te worden en de Heer heeft medelijden met hen en Hij geeft het gebeuren een andere wending.

Hij rust degenen, die God in liefde willen dienen, met een bijzondere kracht uit en Hij draagt hen op om de elementen, die hen bedreigen, te gebieden en voor hen zal het gebeuren draaglijk zijn. Ze zullen kracht putten uit het goddelijke woord. Ze zullen tot het inzicht gebracht worden, dat dit ingrijpen van God nodig is voor het zielenheil van de medemensen. En ze zullen van hun kant alle kracht en alle wil aanwenden om de lijdende aardse broeders en zusters te helpen en de Heer zegent deze inspanningen.

Hij geeft Zijn dienaren grote kracht, want het is Zijn macht, die bekend gemaakt moet worden. Het is Zijn wil, die uitgevoerd wordt en het zal nu duidelijk worden, dat het Gods stem is, die van boven klinkt en dat niemand zich aan deze stem kan onttrekken. Dat een ieder het horen zal, ook wanneer hij Gods woord niet erkent of wanneer hij meent kennis te hebben. En er wordt niet gelet op uiterlijkheden en er worden ook geen uiterlijkheden nagestreefd, want in zo’n nood begint de mens de grootte van Degene, Die alles over de aarde laat komen, te herkennen. De mens wordt klein en de grootte van God groeit tot in het oneindige.

De Heer zal de schare van degenen, die Hem willen dienen, vergroten, want Hij laat Zich duidelijk herkennen en jubelen en juichen zullen degenen, wiens rijpheidsgraad het toelaat, dat de Heere Zich openbaart en Zich zichtbaar uit, want deze weten, dat in vervulling gaat, wat geschreven staat. Maar ze weten nu ook, dat ze zonder gevaar zijn, als ze geloven. En omdat ze geloven, jubelen ze hun Heer en Verlosser toe. Want nu is het moment gekomen, dat de Heer de wereld Zijn macht en grootheid bewijst.

En de tijd, waarvan de Heer op aarde vermelding gedaan heeft, is niet veraf meer: de tijd van de geestelijke omwenteling. De tijd van de wederkomst van Christus.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het in acht nemen van het goddelijke woord – De werkzaamheid hiervan

B.D. 1532 from 22. juli 1940, taken from Book No. 25

Schrijf het volgende op: De woorden die van boven gegeven zijn, moeten dankbaar in ontvangst genomen en in het hart overwogen worden om nu ook als kracht werkzaam te zijn. Wat opgeschreven is, moet nu werkzaam zijn. Het moet de gedachten van de mensen aansporen en hen ertoe aanzetten om overeenkomstig dit woord te leven. En nu zal ook het werkzaam zijn van het goddelijke woord gewaar te worden zijn, doordat het de mensen veredelt, hen in liefde opvoedt en hen tot een streven naar God brengt, naar het licht en de waarheid.

Het woord van God in ontvangst te nemen alleen is niet genoeg. De mens moet nu alles omzetten in de daad en dat vereist kracht, waar hij om moet vragen. Zodoende is steeds weer het gebed nodig om het goddelijke woord in acht te kunnen nemen, want de kracht van de mens is ontoereikend, maar neemt mateloos toe, als dit gevraagd wordt. De wil van de mens is voldoende om God te dienen en zichzelf voor het in ontvangst nemen van het goddelijke woord voor te bereiden om deze genade waardig te worden.

Maar nu moet de gehele wil ingezet worden om hetgeen ontvangen is tot geestelijk eigendom te maken. Dat wil zeggen dat het hart en het verstand werkzaam zijn om het aangebodene in zich te laten werken en tegelijkertijd moet de wil sterk zijn om Gods wil, die de mens bekendgemaakt wordt, te vervullen. Dus moet dat, wat God geeft, ook gebruikt worden, opdat de zegen hiervan zichtbaar kan worden. En er zijn zoveel mogelijkheden om het goddelijke woord op je in te laten werken. De wil is steeds de voorwaarde om gevolg te geven aan wat God verlangt.

En naargelang nu deze in de daad omgezet wordt, zal de mens ook de zegen en de kracht gewaarworden als een toegenomen wil om God te dienen, een groter vermogen tot inzicht en een blijmoedig dienen van de naaste, die zijn hulp nodig heeft. Het woord van God wordt pas dan bewust in ontvangst genomen, wanneer het tot geestelijke eigendom gemaakt is en nageleefd wordt. De kennis alleen, zonder in de daad omgezet te worden, is niet voldoende.

God wil dat Zijn geschenk met een diep dankbaar hart ontvangen en nu niet achteloos terzijde geschoven wordt. Maar de mensheid hoort het woord wel, maar laat het onopgemerkt voorbijgaan. En zodoende ontbreekt het jullie ook aan de kracht om het goddelijke te herkennen. De kracht van het goddelijke woord kan dus ook niet werkzaam worden en de mensheid kan daarom niet de waarheid bewezen worden van wat God als belofte de mensheid toe liet komen. Maar de gelovige mens, die volgens het woord van God leeft, zal ten volle de zegeningen hiervan aan zichzelf ervaren.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wereldse successen – Verloren tijd

B.D. 1533 from 22. juli 1940, taken from Book No. 25

De mensen zijn in een ontzettende dwaling verward geraakt. Ze herkennen de tuchtroede, waarmee over hen gezwaaid wordt, niet. Ze zijn verblind en hebben geen goed oordeel over de demon, die hen beheerst. En het is de sluwheid van het kwaad om zich te omhullen met de schijn van rechtvaardigheid. Dit is zijn wapen, dat werkt bij degenen, die zelf zonder valsheid zijn. Want hun hart gelooft niet in zulke intriges van de tegenstander en ze proberen daarom alle bewijzen te weerleggen. En er zullen nog ergere aanwijzingen nodig zijn om deze verblinde mensen ziende te maken.

De wereld ziet enkel de wereldse resultaten, maar ze denkt er niet aan, hoe onuitsprekelijk arm de mensen op dit ogenblik zijn. Ze denkt er niet aan, welke ontzettende gevolgen zo’n geestelijk beroerde tijd veroorzaakt. En omdat het hen aan inzicht ontbreekt, doen ze niets om uit de troosteloze toestand te komen. Ze leven zonder aan hun einde te denken. Ze verheugen zich over elk aards succes en proberen dit succes aan hun buitengewoon bekwaam zijn toe te schrijven.

Maar als ze de troosteloze toestand in geestelijk opzicht zouden beseffen, dan zouden ze deze nooit goedkeuren, maar proberen deze te herstellen. Maar hun kracht is te gering. Ze moeten met zichzelf strijden om tot een zuiver beoordelingsvermogen te komen. Menselijke aanwijzingen zijn niet voldoende, als God niet Zelf op menigvuldige manieren tot hen spreekt. Pas dan zal het licht in hen worden en in volle ontzetting zullen ze zich afwenden van degene, die hun denken langzaamaan verwarde, die zelf al het goede streven van een mens voor zichzelf en in zijn voordeel gebruikt.

Pas het geestelijk beleven maakt het aardse leven waard om te leven, terwijl de mens voorheen hongerde naar geestelijke bevrijding, maar dit kan pas dan plaatsvinden, als hij afwijzend staat ten opzichte van de wereld en zich niet door de mammon of andere aardse misleiding laat betoveren.

De mensen moet eerst de leringen van God gegeven worden. Pas dan beginnen ze al het wereldgebeuren rondom zich met andere ogen te bekijken en pas nu is het mogelijk, dat ze een gezond oordeel vormen en dat ze nu leren verachten, wat ze tot dusverre vereerden. Dat ze proberen zich los te maken van zijn invloed en zich nu gelovig smekend tot de Heer wenden om bevrijding van de boze macht. Pas dan zal de geestelijke staat van de mensen omhoog gaan en het gevaar van een volledige ondergang van de mensheid opgeheven zijn, want nu werkt de goddelijke kracht weer, omdat ze vragen en het hun dus ook ter wille van het heil van de ziel gegeven wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wanneer heeft het Woord GOD's geen effect?

B.D. 1534 from 23. juli 1940, taken from Book No. 25

Onuitsprekelijk verkeerd is het, de toezendingen van boven slechts inzoverre aandacht te schenken, dat alleen maar het buitengewone van hun ontstaan in aanmerking wordt genomen, echter van een zich innerlijk verdiepen geen sprake is. Dan is het Woord GOD's zonder effect, er worden weer alleen aardse problemen aangeroerd en slechts hierover uitsluitsel verlangd, maar de eigenlijke betekenis van de goddelijke zending wordt niet begrepen.

Zeer weinig mensen zijn bereid voor GOD te kiezen en het aardse prijs te geven en daarom zullen er ook maar weinige de kracht van het goddelijke Woord bij zichelf bespeuren, want hun kan alleen maar iets worden overgebracht wat zij zelf innig begeren. En begeren kunnen ze wederom de kracht uit GOD eerst dan, wanneer hun door het Woord GOD's de Liefde van GOD begrijpelijk werd en ze dan wensen met deze Liefde verbonden te zijn.

Maar zolang de toezendingen van boven de mensen deze goddelijke Liefde niet aanschouwelijk maken, zullen ze ook het verlangen naar GOD niet opwekken, dus de kracht uit GOD niet bewust vragen. Maar de mensen die steeds alleen maar het aardse gebeuren beschouwen, trachten ook in de zo buitengewone bewijzen van goddelijke Liefde alleen maar een oplossing van aardse problemen te vinden, maar geestelijke problemen roeren ze niet aan en zo kan ook de geest geen kracht toestromen, wat echter het eigenlijke doel van de bekendmakingen van boven moet zijn.

Het blijft daarom steeds alleen een zuiver wereldlijke aangelegenheid voor zulke mensen en het buitengewone is voor hen spoedig niets buitengewoons meer, ze nemen er kennis van maar trekken er geen bijzondere conclusies uit. En zo is ook dit genadegeschenk zonder bijzondere uitwerking op hun denken gebleven omdat het verlangen naar GOD in hen niet ontwaakt is en het aardse leven nog al te zeer op de voorgrond van hun denken staat.

Zulke mensen staat nu een buitengewone krachtbron ter beschikking, die toch onbenut wordt gelaten. GOD Zelf biedt hun Zijn hele Liefde aan doordat HIJ tot hen komt en Zich zichtbaar bekend maakt, doch met dichte ogen en oren gaan de mensen eraan voorbij en laten het kostelijkste dat hun geboden wordt onaangeroerd.

En zo kan GOD de mensen steeds weer bewijzen willen geven van Zijn Liefde, Macht en Wijsheid, er wordt geen aandacht aan geschonken of ze worden alleen maar zuiver aards gezien en beoordeeld, de goddelijke kracht wordt echter niet begeerd, dus ook niet ontvangen. En zo beroven de mensen zichzelf van een middel dat hen moet helpen bij de positieve ontwikkeling van de ziel, omdat ze niet aan hun ziel denken, integendeel steeds alleen hun lichamelijk welzijn op het oog hebben en daarom geen acht slaan op datgene wat alleen de ziel voordeel oplevert.

Ze gaan aan een genadegave voorbij en gaan hun aardse weg verder in onwetendheid, terwijl hun bij een goede wil het rijkste weten zou worden overgebracht, dat hun zonder het zelf te verlangen, niet kan worden toegestuurd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het onderwerpen van de wil aan de goddelijke wil

B.D. 1535 from 23. juli 1940, taken from Book No. 25

Degene, die zich aan de goddelijke wil onderwerpt, zal niet hoeven te vrezen niet aan de goddelijke eisen te voldoen. Want hij heeft al zijn vroegere verzet opgegeven. Hij heeft zich aan de macht toevertrouwd, Die hem geschapen heeft. En hij wordt nu door deze macht liefdevol verzorgd, zodat een terugval niet meer te vrezen valt, want de goddelijke wil zal op zo’n mensenkind overgaan en het zal nu denken, handelen en willen in overeenstemming met de goddelijke wil. Het verlangen om Gods toestemming te krijgen voor alles wat hij nu doet, beschermt hem tegen de zonde, want alles, wat tegen Gods wil in gaat, is zonde. Zonde is alles, wat de tegenstander de mensen ingeeft.

Maar een mens, die zijn wil bewust aan God geeft, is aan de invloed van de tegenstander ontsnapt en zal nu steeds dat doen, wat God welgevallig is. En daarom is de onderwerping van de eigen wil de eerste opdracht van de mens. Wanneer hij zijn goddelijke Schepper zijn wil teruggeeft, wanneer hij zich vrijwillig binnen Zijn ban begeeft, dus de goddelijke wil bij al het handelen en denken vooropzet, dan moet hij onvoorwaardelijk dat uitvoeren, wat Gods wil is. Hij kan nu nooit eigenmachtig handelen, maar hij verwacht de leiding van God en onderwerpt zich dus voortdurend aan Diens wil.

De mens zal dit nu in het hart gewaarworden. Hij zal zich gedrongen voelen tot alle doen en laten en als hij nu aan deze drang van het hart toegeeft, zal hij steeds de goddelijke wil vervullen. Hij zal duidelijk en zeker zijn aardse weg gaan. Hij zal niet angstig zijn en de moed verliezen, maar steeds vastberaden en moedig alles uitvoeren, wat zijn hart hem voorschrijft. En deze stem van het hart is de goddelijke stem.

De mens, die naar God verlangt, zal ook steeds zijn eigen wil opgeven, omdat hij zich niets meer aanmatigt, maar in alle deemoed zijn afstand van God herkent en nu naar niets anders meer verlangt, dan deze afstand te verkleinen en hij zou nu alles willen doen, wat met de goddelijke wil overeenkomt. En als de mens wil, wat God wil, wordt hij vrij.

Hij moet nu onvermijdelijk de juiste weg gaan, want God Zelf schrijft hem deze weg voor en hij verzet zich hier niet tegen. En nu kan de goddelijke genade hem toegestuurd worden. Hij zal in alles de liefde van God herkennen en deze liefde willen verwerven, zich haar waardig betonen en zich inspannen om zo te leven, zoals het God welgevallig is. Want hij wil naar God en deze wil levert hem ook de liefde en genade van de hemelse Vader op en Zijn voortdurende zorg voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het vrij worden

B.D. 1536 from 24. juli 1940, taken from Book No. 25

Het vrijkomen uit de vorm betekent een onbeschrijflijke opluchting voor het wezen, want het wordt op geen enkele manier gehinderd en het wordt niet meer door tijd en ruimte beperkt. Het moet nu weliswaar overeenkomstig zijn staat van rijpheid binnen de grenzen van deze sfeer blijven, die nu zijn verblijfplaats is. Het kan echter naar believen binnen deze sfeer werken, is aan geen enkele dwang onderhevig en kan steeds alleen volgens zijn drang tot werkzaamheid, die buitengewoon actief is, leven. Er zijn geen belemmeringen of deprimerende momenten, die het wezen zouden kunnen bezwaren, maar alles rondom het wezen is licht en helder en vrij.

De toestand van zo’n wezen is dus buitengewoon gelukkig makend, want alles wat het geluksgevoel zou kunnen verminderen, is ver van hem verwijderd. Het is aan het rijk van het verleden ontrukt. Het raakt het wezen slechts in de herinnering en het verstoort niet in het minst de lichtvolle toestand. Het onuitsprekelijke lijden, dat de onvolmaakte wezens nog te dragen hebben, brengt in de lichtwezens louter de vurigste liefde teweeg, maar de drijfveer om hen te helpen, wordt niet meer als leed ervaren.

Vrij van de uiterlijke vorm te zijn, is daarom een volledig vrij worden van lijden en allerlei kwellingen, die een nog onvolmaakt, gebonden wezen moet dragen. Daarom is het vrij worden uitermate zaligmakend voor het wezen. Het is als het ware de stap uit het rijk van de onvolmaakte wezens in het rijk van de voltooide wezens.

Het zijn twee werelden, die volledig van elkaar gescheiden zijn en die toch in de nauwste verbinding met elkaar staan, omdat alle bewoners van de ene wereld eens deel uit moeten maken van de andere wereld en omdat het enige streven van de bewoners van de eerste wereld moet zijn om deze te verlaten om bij de bewoners van de andere wereld opgenomen te worden.

Want alleen deze tweede wereld biedt de heerlijkheden van God. En enkel een volledig vrij geworden wezen kan deze in alle pracht zien en alleen een voltooid wezen is in staat de eindeloze pracht in zich op te nemen. Terwijl al hetgeen gebonden is, niet in staat is om zulke pracht te zien, want de vorm die het wezen nog omsluit, vertroebelt het vermogen om inzicht te krijgen en vertroebelt de geestelijke blik. De ziel is door haar omhulling niet in staat om dat, wat in zo’n mate gelukkig makend is, dat zo’n geluk ook enkel door een vrij geworden wezen gedragen kan worden, te herkennen.

Dus kan een onvolmaakt wezen niet onrechtmatig een blik werpen in de heerlijkheden van God, want het zou het nooit kunnen begrijpen en ervaren, hoezeer het ook te midden van deze heerlijkheden geplaatst zou worden. Het zou ook de lichtintensiteit niet verdragen en zou bijgevolg hierin moeten vergaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Helder moment – Straal van inzicht

B.D. 1537 from 24. juli 1940, taken from Book No. 25

Een helder moment kan de mens opheldering brengen en zijn eerdere opvattingen veranderen. En dit is een heel bijzondere genade van de Heer, Die Zijn kracht in alle overvloed naar een mensenkind, dat naar de waarheid verlangt, leidt en voor hem de weg via bange vragen en twijfel verkort. En dit vereist een diepe liefde voor God. De mens moet deze genade waardig zijn en dit dan door zijn levensloop bewezen hebben, ofschoon deze levensloop op een verkeerd denken berustte.

De meest innerlijke aandrang van de mens kan het goede betreffen. Hij kan steeds het juiste doen en toch niet in de waarheid staan, maar zijn wil is goed en naar God toegekeerd en daarom grijpt de goddelijke liefde hem en zendt hem een straal ter innerlijk inzicht. En plotseling is hij ziende geworden. Zijn geest is ontwaakt en laat hem, hetgeen hij niet begrepen had, in het juiste licht zien. En met een van dankbaarheid vervuld hart neemt hij de goddelijke genade in ontvangst, want hij herkent haar als zodanig. Hij is zich van de grote genade bewust en looft de Heer zonder ophouden. Want hij kent ook het gevaar, waaraan hij ontsnapt is.

Het licht is zoals een bliksemschicht ontstoken en zijn liefde voor God is ontvlamd. Het werkelijk grootste genadegeschenk is de kern van de waarheid gevonden te hebben, want in de waarheid te staan, betekent ook met God verbonden te zijn, omdat God Zelf de waarheid is. En God gevonden te hebben, laat het hart van degene, die God gezocht heeft, sneller slaan.

De waarschijnlijkheid van een totale overgave aan God ligt voor de hand. Er wordt echter door God nooit het geheel afzien van aardse plichten geëist, maar de mens kan nu des te ijveriger zijn aardse opdracht vervullen, maar innerlijk nauw verbonden met God ijverig streven naar het geestelijke doel en op beide gebieden buitengewoon productief zijn. En dus werkt de goddelijke genade duidelijk voor zo’n mens. Zijn geest wordt vrij en streeft opwaarts en op aarde vervult hij ook nog zijn plicht.

Maar heerlijk is zo’n levenswandel, die in het besef van de goddelijke wijsheid geleid wordt. Onbeschrijflijk gelukzalig en succesrijk, want hij is ook in staat om overtuigend te spreken en zijn kennis met de medemensen te delen. Pas nu leeft hij het leven bewust in de genade van God en hij herkent zijn Schepper van eeuwigheid en Diens wil, die hij nu probeert te vervullen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Toedracht van de catastrofe

B.D. 1538 from 25. juli 1940, taken from Book No. 25

De leraren uit het hiernamaals doen steeds op dezelfde manier hun best voor je en trachten je licht ontvankelijk te maken, maar niet altijd is je hart gewillig om op te nemen en dan ontstaan er zulk soort hindernissen die het opnemen bemoeilijken. Onverdeelde opmerkzaamheid moet aan de gaven van de hemel worden betoond en alle aardse gedachten moeten worden vermeden, dan komen de gedachten van de vrienden uit het hiernamaals gemakkelijk binnen. De goddelijke liefde zendt je boden tegemoet, die je willen sterken in de wil om te ontvangen. Ze brengen je een kennisgeving die je op een begrijpelijke manier de toedracht beschrijft van de catastrofes die zullen beslissen over dood en leven van ieder afzonderlijk.

Heel weinig mensen schenken aandacht aan de voortekenen van de komende tijd. Ze verwonderen zich wel over afwisselingen en onregelmatigheden die in de natuur zijn op te merken, maar stappen daar toch lichtvaardig overheen. Ze zien daarin geen uiting van de goddelijke wil, maar alleen een toevalligheid. En dus zullen ze aanvankelijk ook aan de verschijnselen geen aandacht schenken als het natuurgebeuren in aantocht is. Door windhozen zullen de mensen eerst opmerkzaam worden gemaakt op naderbij komend onweer. Dit zal zo plotseling komen dat mens en dier in grote nood zijn, want ze zijn nauwelijks in staat de hevige storm weerstand te bieden, maar dit zal pas het begin zijn.

Met kleine tussenpozen zullen heftige aardschokken te bespeuren zijn en de hemel zal verduisterd worden. Een gebulder van donderslagen zal te horen zijn en dit is zo vreselijk dat onder mens en dier paniek uitbreekt, dat ze hun behoud zoeken in de vlucht, doch de duisternis hindert ze. De nood wordt steeds groter, het gebulder steeds luider, de aardbevingen worden steeds heftiger. De aarde opent zich en enorme watermassa's breken zich baan uit het binnenste van de aarde. En waarheen het oog ook kijkt of zou mogen zien is er water en duisternis en een onbeschrijflijke chaos bij de mensen die hun toestand inzien en in de grootste benauwenis zijn. De dagen ervoor zullen zo stralend zijn dat de mensen zijn bevangen door een zekere zorgeloosheid. En de ommekeer zal dan zo plotseling komen dat niemand in aards opzicht voorzorgsmaatregelen kan treffen. Maar deze zouden ook volkomen nutteloos zijn, want geen aardse macht weerstaat deze elementen. Alleen de gelovige mens wordt nu de goddelijke almacht gewaar en hij vertrouwt zich toe aan zijn Schepper. En of zijn hart ook bang is en beeft, hij wacht geduldig tot er hulp tot hem komt, want hij zendt zijn gedachten omhoog naar Hem.

Wie de zin en het doel van het leven heeft begrepen, weet dat nu het uur van de beslissing is gekomen voor ieder mens. En hij zal trachten geestelijke hulp te brengen waar dit maar mogelijk is, hij zal degenen die ongelukkig zijn troosten en hen op God wijzen, hij zal helpen doordat hij een lichtje doet ontbranden in diepste duisternis. Want God zal diegenen de mogelijkheid geven om voor Hem te werken die Hem hebben herkend en Hem hun diensten aanbieden. Een rijk arbeidsveld zal hun worden toegewezen en het zaad zal op goede bodem vallen, want God spaart die acht op Hem slaan of in de grootste nood de weg naar Hem vinden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Doel en reden van de bekendmakingen – Het zuivere woord van God

B.D. 1539 from 25. juli 1940, taken from Book No. 25

Met verenigde inspanning zal het lukken om de christelijke leer weer in alle zuiverheid voor de mensen toegankelijk te maken, want de Heer stort Zijn geest op allerlei manieren uit en Hij verlicht degenen, die Hem willen dienen. En daarom zullen zij kennis hebben en ze zullen goed weten te onderscheiden, wat met de waarheid overeenkomt en wat aan menselijke leringen aan de leer van Christus toegevoegd werd.

En als bereidwillige mensen zich in dienst van God stellen, worden ze ook voor een opdracht opgeleid, waarvan ze zichzelf soms nog niet goed bewust zijn. Ze zijn tot overdragers van het goddelijke woord voorbestemd en moeten de mensen, die in dwaling vastgeraakt zijn, die verkeerde leringen als waarheid aannamen en voor wie de weg naar boven daarom moeilijker werd, nu opheldering verschaffen.

Geen mens zal zich af willen sluiten voor een overtuigende verklaring van de goddelijke wil, alleen streven de mensen heel vaak niet de zuivere waarheid na en is de verwijzing naar Gods liefde en almacht vergeefs, als de mens niet de wil heeft om over God en Zijn werkzaam zijn opheldering te krijgen. Het verlangen en het zoeken naar God zijn voorwaarden, waardoor Hij Zich laat vinden en Hij zich bekend maakt door woorden van liefde.

Maar als de menselijke wil volledig onberoerd blijft, zal het hem volkomen onverschillig zijn, dat de leer van Christus een zuivering nodig heeft en hij zal noch het doel, noch de reden van de goddelijke bekendmakingen herkennen. Hij zal vooral slechts spottend lachen over de goedgelovigheid van de mensen. En zijn eigen gedachtegang is helemaal verkeerd.

Maar de zuivere leer zal zich verspreiden en dit is des te zekerder, omdat het goddelijke woord, dat zuiver en onvervalst is, van boven komt. “Mijn woord zal in eeuwigheid niet vergaan”. God spreekt door Zijn woord, door dat, wat oorspronkelijk door God gegeven was en Hij brengt dit woord door Zijn kracht tot leven. Dus zal het daar werken, waar het gelovig en als een geschenk uit de hemel aangenomen wordt.

De leer van Christus is onbetwistbaar door de mensen misvormd. Het kon dus in haar huidige vorm onmogelijk werken. Bijgevolg moet de leer weer dat worden, wat ze oorspronkelijk was. En dit beoogt de Heer door het opnieuw bekendmaken van Zijn leer, want alleen deze zuivere leer kan het resultaat opleveren, dat de mens edel en goed wordt, zich bewust met God verbindt en van deze verbinding het grootste nut heeft. God Zelf geeft Zijn kinderen het woord. Hij brengt de verbinding tot stand en maakt Zichzelf door het woord kenbaar aan degenen, die Hem liefhebben.

Maar waar menselijke dwaling is, daar moet God de mensen mijden, want Zijn zuiverheid kan niet daar zijn, waar de geest van de leugen actief is. Daarentegen is de leugen alles, wat puur mensenwerk is, want de mens dwaalt, zolang hij zich niet met God verbindt om van Hem Zelf de zuivere waarheid in ontvangst te nemen. En daarom is het nodig, dat de mensen de waarde van deze bekendmakingen herkennen. Dat ze de zin en het doel van het aardse leven herkennen en dat hun nu een middel geboden wordt om zinvol en doelgericht het aardse leven vorm te geven en zich overeenkomstig de wil van God te vormen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het overschrijden van de grenzen van zijn macht (tegenstander)

B.D. 1540 from 26. juli 1940, taken from Book No. 25

Ontelbare wezens kwamen voort uit de macht, die God tegenstreeft. Maar de kracht komt uit God, want ook deze macht is de ontvanger van goddelijke kracht. Hij eiste zijn recht op om volgens zijn wil te scheppen, omdat hij door God met alle gaven uitgerust was, dus door God Zelf als een volmaakt wezen geschapen werd. En al deze gaven, die een volmaakt wezen eigen waren, gebruikte hij voor de afvalligheid van God. Hij gebruikte al zijn vaardigheden op een manier, die tegen God gericht was.

De wil van God zou weliswaar voldoende zijn om alles, wat door deze macht ontstaan was, te vernietigen, maar dat was niet Zijn wil. Wat uit Hem komt, moet tot in alle eeuwigheid blijven bestaan en weer worden, wat het oorspronkelijk was: een binnen de goddelijke wil werkende kracht.

Er is de tegenstander van God voor zijn werkzaam zijn een vastgestelde tijd toegekend, waarin hij alle macht kan ontplooien. En hij gebruikt deze periode op de uitvoerigste manier. Hij probeert alles te verwoesten wat goddelijk is, wat reeds op de weg naar het licht begint te gaan. Hij laat zijn invloed gelden, waar hij maar de geringste weerklank vindt. Hij werkt met listen en lagen om deze wezens, die zich aan hem willen ontrukken, weer in zijn macht te krijgen. Hij schuwt niet terug voor machtsgrepen, als het maar tot het doel, om hetgeen uit hem voortkwam afkerig te maken van de eeuwige Godheid, leidt.

Hij schrikt er niet voor terug om geheel openlijk stelling te nemen tegen God, omdat hij ernaar streeft om zijn wezens alles te ontnemen: het geloof in een God, in een macht, Die alles beheerst en waaraan alles, wat bestaat, onderworpen is. Hij werkt dus bewust tegen God. En strijdt dus met een middel, dat hem niet door God gegeven werd. Want de wezens moeten van de eeuwige Godheid weten en uit eigen wil beslissen of ze voor of tegen deze Godheid zijn. Maar als de kennis over God hun onthouden wordt, blijft er voor hen geen andere beslissing meer over, dan de weg naar hem: de tegenstander van God.

En dit streeft de tegenstander na. Hij strijdt dus met een middel, dat volledig tegen de wil van God gericht is, zodat de rechtvaardigheid van God de tegenstander in de uitvoering van zijn voornemen moet hinderen. Want de tegenstander overschrijdt nu de grenzen van zijn macht. Hij grijpt wederrechtelijk in de goddelijke wet in en meet zichzelf een recht aan, dat het nooit toekomt. En God laat hem grote vrijheid. Hij tast immers de vrije wil van deze tegenstander niet aan, ofschoon het gemakkelijk voor Hem zou zijn om hem te vernietigen.

Maar Hij verhindert, dat de wezens geheel zonder kennis van het hoogste Godwezen zijn, want dit zou tot een volledige afvalligheid van God leiden. Daarom moeten de wezens opnieuw tot kennis over een alles beheersende macht komen. Ze moeten de machteloosheid van degene, die hun heer wil zijn, herkennen. Ze moeten dus weer voor de keuze gesteld worden, een besluit te nemen om voor de ene of voor de andere macht te zijn. Ze moeten beide machten kennen om een beslissing te kunnen nemen. Maar hen mag niet de kennis van de hoogste macht ontnomen worden, zoals het nu de wil van de tegenstander is om de uiteindelijke zege te kunnen behalen.

Daarom zal zijn arrogantie de tegenstander een geweldige tegenaanval opleveren. Er wordt een tegenactie ondernomen door God, die de tegenstander geweldig zal hinderen bij zijn voornemen. Talloze wezens zullen de eeuwige Godheid herkennen en naar Haar willen streven. En hun zal ook de kracht toegestuurd worden om zich vrij te maken van een macht, die de uiteindelijke afvalligheid zou willen bereiken.

De tegenstander zal zelf geboeid worden. Hem wordt de macht ontnomen, dat wil zeggen, dat het beperkt wordt, zodat hij niet meer in die mate kan werken als tot nog toe, omdat hij de hem toestromende kracht misbruikte en zich een macht toe-eigende, die hem niet door God verleend was. Dat hij zich aanmatigt om openlijk tegen God Zelf te strijden, is de aanleiding tot het nu voor de hele wereld zichtbaar wordende ingrijpen van God, Die het vreselijke gevaar van de volledige afvalligheid van God van de uit Hem en Zijn kracht voortgekomen wezens af wil wenden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verschillende levensomstandigheden onbelangrijk voor de opwaartse ontwikkeling

B.D. 1541 from 26. juli 1940, taken from Book No. 25

Het is voor de menselijke ziel onbelangrijk, welke levensweg ze op aarde af moet leggen, want elke weg is geschikt om de ziel overeenkomstig de wil van God vorm te geven en het zal er alleen maar om gaan in welke proportie de genademiddelen gebruikt worden. Elk mens heeft er recht op om deze genademiddelen te gebruiken, maar niet elk mens gebruikt het goddelijke aanbod.

En het is werkelijk zonder invloed op de opwaartse ontwikkeling van de ziel of de mens een makkelijke of een moeilijke strijd in het leven op aarde heeft. Het is alleen belangrijk, hoe zijn houding tot God is. En de juiste houding ten opzichte van God kan hij in elke levenssituatie vinden, want deze is niet van uiterlijke omstandigheden afhankelijk.

Al het denken van de mens wordt door uiterlijke of innerlijke ervaringen beïnvloed. Als de mens nu acht slaat op alle ervaringen, wordt ook zijn denken gestimuleerd en wordt hij beïnvloed door wezens, die kennis hebben, zodat hij zelf wetend kan worden en zijn gedachten meer en meer naar het eeuwige streven.

En dit zal in een zeker geloof herkenbaar zijn, die aanzienlijk sterker kan zijn bij mensen, die in behoeftige omstandigheden leven dan bij degenen, die zich verheugen in een zekere aardse welvaart. Voor hen hoeft de welvaart geen hindernis te zijn, maar de aardse armoede kan heel vaak geestelijke successen opleveren, die onvergankelijke goederen betekenen.

Het is wijs door God ingesteld, dat de mens in elke levenssituatie weerstand ondervindt. Het lijden, dat elk mens opgelegd is, kan het wezen in meer of mindere mate veredelen. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Woorden van de Vader - Terugkeer naar het vaderhuis

B.D. 1542 from 28. juli 1940, taken from Book No. 25

Word als kinderen opdat u binnen kunt gaan in mijn rijk. Geef u vol vertrouwen over aan uw Vader in de hemel en laat Hem zorgdragen en Zijn liefde zal u de weg op aarde gemakkelijk maken. En daarom gaat naar u allen de aanmaning uit, aan Mij te denken op al uw wegen, want alleen als u Mij zult roepen, kan Ik u zo bijstaan dat u mijn hulp herkent en alleen dan kan Ik uw zorgen van u afnemen. Het is een verre weg die u moest gaan en die nu door het leven op aarde beëindigd moet worden. Wilt u nu aan het einde van de weg geheel met Mij verenigd zijn, dan zult u tevoren al vurig moeten verlangen naar mijn aanwezigheid. U zult als kinderen naar de Vader moeten verlangen, u zult mijn nabijheid van ganser harte moeten begeren en het moet uw diepste behoefte zijn met mij te verkeren in geest en in waarheid.

U zult nooit mogen geloven dat Ik onbereikbaar ben voor een van mijn aardse kinderen. U zult met een rotsvast vertrouwen altijd en overal mijn liefdevolle zorg moeten verwachten en u zult daarom met elk verlangen naar Mij moeten komen opdat Ik u mijn vaderliefde ten deel kan laten vallen en u, onmondige kindertjes, evenzeer kan behoeden en met zorg omringen. Want u bent in waarheid mijn kinderen naar wie Ik verlang. Ik verlang vurig naar uw terugkeer in het vaderhuis. Ik laat niets vallen wat van Mij is en mijn Geest in zich draagt. Ik leef en lijd met u mee en Ik verlang er sterk naar dat u vrij wordt. En als u Mij nu uw hart schenkt, geeft u Mij het recht de ketenen van u los te maken, want u biedt Mij uw wil aan en dit betekent vrij worden uit de macht van diegene die de schuld heeft aan uw afval van Mij. En het moment van het vrij worden uit zijn macht is het ogenblik van de vereniging met Mij, want Ik trek ieder wezen aan mijn hart dat zich uit vrije wil losmaakt uit deze macht, dat naar Mij verlangt en Mij erkent als zijn God en Vader, opdat het eeuwig zal verblijven in mijn nabijheid.

Er gaat een zacht ruisen door de hele wereld. Mijn liefde tracht alle wezens tot zich te leiden. Ze herkent de gewillige mensenkinderen en trekt ze naar zich toe. Want Ik onderricht mijn boden, dat ze diegenen kracht overbrengen die van goede wil zijn en deze krachtstroom wekt hen op. Hij maakt als het ware de aan de aarde gebonden wezens los en stelt ze in staat de zachte stem te vernemen die de uitdrukking is van mijn liefde voor hen en die overal klinkt waar het hart de stem vernemen wil en zich dus door mijn liefde wil laten doorstromen.

Ik bedenk de mijnen onophoudelijk. Ik laat deze stroom niet opdrogen, zolang ze ernaar verlangen. En Ik zal nooit of te nimmer het gelovige vertrouwen van mijn kinderen op aarde beschamen doordat Ik hen zonder bijstand laat als ze deze nodig hebben en Mij aanroepen om hulp. En wie mijn liefde begeert, diens hart zal haar voelen. Want Ik zal bij hem zijn en werkzaam zijn in hem en door hem. Want dit is mijn gave, dat Ik diegenen met kracht vervul die zich geheel en al op Mij richten, opdat ze in het leven op aarde al de verrukking van de vereniging met Mij gewaarworden, en alleen nog streven naar de vervulling van hun vurigste verlangen, voor eeuwig met Mij verenigd te zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Opduiken van gedachten – Opnamevermogen

B.D. 1543 from 28. juli 1940, taken from Book No. 25

Uit de overvloed aan gedachten stijgt steeds deze gedachte naar de oppervlakte, die zich aan de wil van de mens aanpast. Dat wil zeggen dat de wil er zelf de oorzaak van is in welke baan het denken van de mens zich beweegt. Het menselijke brein zit vol indrukken. Ze proberen allemaal het bewustzijn van de mens binnen te dringen. Maar de wil geeft de voorkeur aan een bepaalde gedachte en op deze gedachte wordt nu voortgeborduurd of het wordt ook afgewezen, al naar gelang de menselijke geest in verbinding treedt met de geest van God, voor zover geestelijke resultaten nagestreefd worden.

Het moet geenszins zo begrepen worden, dat de mens alleen maar zulke gedachten zou kunnen hebben, zoals hij ze louter als mens nastreeft. De geest uit God kan nu ook actief werkzaam zijn, doordat hij ook de uiterlijke indrukken op de mens in laat werken, zodat elk van de opgenomen gedachten van betekenis kan zijn, voor zover de mens geestelijke kennis nastreeft en dus ook opheldering verlangt. Terwijl bij een aardsgezind mens alleen het denkapparaat als zodanig in werking treedt, dus de antwoorden op de gestelde vraag onbelangrijk zijn, omdat ze de geestelijke vooruitgang van de mens niet dienen.

Elke vraag kan geestelijk gesteld en ook geestelijk beantwoord worden, zoals dezelfde vraag ook een puur aards antwoord kan vinden. En zo is de bron, waaruit de mens wijsheid gegeven kan worden, onuitputtelijk, want de geest uit God zal deze wijsheid voortdurend uitdelen, want de goddelijke wijsheid is onbegrensd. Het hangt er slechts van af, in hoeverre de menselijke ziel zich gevormd heeft, om dat, wat de geest haar gaf, op te kunnen nemen. Ze moet zich in een staat gebracht hebben, dat ze de fijnste roerselen van de geest gewaarwordt en het zachtste klinken van de stem van het hart in zich hoort. De geest uit God wil steeds geven en onderwijzen, maar de ontvangers zijn niet altijd zo nauwlettend ingesteld, dat ze de zachtste roerselen horen.

De mens moet zijn oor bereidwillig voor de wereld sluiten. Hij mag in zichzelf geen ruimte aan aardse gedachten geven. Hij mag niets vreemds als verstoring binnenlaten, maar hij moet enkel en alleen acht slaan op zijn innerlijke opwellingen, die geestelijk veroorzaakt zijn, dus door de geest in de mens aan de ziel gegeven kunnen worden.

Aanvankelijk is deze stem in het hart van de mens niet gemakkelijk verstaanbaar en het vereist grote opmerkzaamheid en het uitschakelen van elke aardse gedachte. Maar de mens kan uiterst gemakkelijk tot een moeiteloos in ontvangst nemen van geestelijke boodschappen komen, wanneer hij ernaar streeft om al het aardse denken uit te schakelen en er alleen naar verlangt om door de goddelijke geest onderwezen te worden.

De wereld met alles wat haar aankleeft verstoort de innerlijke verbinding met de zuiver geestelijke gever van de goddelijke waarheid, dus de ontvangst zal moeilijk of ook geheel beëindigd worden, zolang aardse vraagstukken de mensen nog beroeren en deze niet volledig uitgeschakeld kunnen worden op het moment, dat er een overdracht van geestelijke vraagstukken plaats zal vinden.

Het is bijzonder belangrijk, dat alle prikkels van de wereld gemeden worden als de ziel geestelijk gesteund moet worden en de kennis van de mens over geestelijke waarheden toe moet nemen, want elke aardse afleiding is hinderlijk, omdat ze de ziel van de mens onbekwaam maakt om de geestelijke stem te horen en op andere manieren de goddelijke wijsheid niet zo aan de mensen gegeven kan worden, dat ze zonder twijfel opgenomen wordt. En daarom moet de scheiding van de wereld volledig plaatsgevonden hebben, als het mensenkind een blik wil werpen in de wonderen van de goddelijke schepping, die hem anders onthouden blijven volgens het wijze raadsbesluit van de Heer.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wetten die in strijd zijn met de goddelijke leer – Totale vernietiging hiervan

B.D. 1544 from 29. juli 1940, taken from Book No. 25

Het gewetenloze handelen en werkzaam zijn van degenen, die God niet erkennen, zal grote gevolgen hebben. Hun streven is het volledig loskomen van dat, wat tot nog toe al het denken en handelen bepaalde. Ze erkennen de wet niet, waaraan het geloof in God, in Jezus Christus als Gods Zoon en Verlosser van de wereld ten grondslag ligt. Ze creëren hun eigen wet en alles wat als middel tot het doel dient, is goed, ongeacht of het overeenkomt met het gebod van de christelijke naastenliefde.

En zo wordt het gebod van de naastenliefde uitgeschakeld en onder de dekmantel van onbaatzuchtigheid worden maatregelen getroffen, die verstrekkende gevolgen hebben en weliswaar in zoverre, als de mens de verbinding met God verliest, omdat hij aan de rechtvaardigheid van Hem begint te twijfelen.

God laat de mensen echter het vrije recht om zelf te beschikken over dat, wat aards is, zolang dat, wat van God is, niet aangetast wordt, zolang de goddelijke leer, die van Hem en Zijn almacht, liefde en wijsheid getuigt, niet zo aangevallen wordt, zodat elk geloof in God verdwijnt. Want het geloof in God en het daaruit ontwakende vertrouwen zal alles helpen overwinnen, wat als aardse nood over de mensen komt en zulke bepalingen, die aards weliswaar een smartelijke uitwerking hebben, vereisen nog niet de tegenmaatregelen van God.

Maar zodra het geloof in God met geweld vernietigd wordt, zodra ze beogen de leer van Christus totaal te vernietigen, wordt de wilsvrijheid van de mens enerzijds op een verschrikkelijke manier misbruikt en anderzijds geweld aangedaan, want het is de zwaarste overtreding tegen God om dat, wat Hij ons Zelf gegeven heeft af te doen als onwaar en waardeloos. En het is net zo’n overtreding met ernstige gevolgen voor de medemensen om hen te verbieden of voor te schrijven wat hun eigen wil zou beamen noch ontkennen.

En daarom laden allen, die iets waardeloos willen laten ontstaan en de mensheid van de waarachtig goddelijke leer, die Jezus Christus gegeven heeft, beroven, het gericht op zich. Want dit betekent een geestelijke achteruitgang van een enorme omvang. Dit betekent een chaos in geestelijk opzicht, die onherroepelijk het ingrijpen van God vereist, als Hij de mensen van de huidige tijd niet ten prooi wil laten vallen aan de eeuwige ondergang. Want de door de mensen uitgevaardigde wetten druisen tegen de goddelijke ordening in. Ze hebben een verwoestende, dus geen opbouwende uitwerking. Hieraan ligt noch het geloof in God, noch de vervulling van Zijn geboden ten grondslag en daarom voldoen ze ook niet aan de goddelijke wil en alles, wat zich openlijk tegen God keert, zal vernietigd worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Hindernis – Naastenliefde

B.D. 1545 from 30. juli 1940, taken from Book No. 25

Het is een tijd van innerlijke strijd, die de naar God strevende mens moet doormaken, opdat zijn wil sterk wordt en hij definitief besluit om voor of tegen God te zijn. Want zonder strijd kan niets verworven worden en wat moeiteloos te bereiken is, heeft maar weinig waarde. Maar de goddelijke gave, het eeuwige leven, is zo eindeloos kostbaar, dat geen moeite te groot zou moeten zijn, vanwege hetgeen het bezit hiervan belooft.

Maar weinig mensen gebruiken hun gehele wil om stand te houden tegen alle onaangename zaken van het leven en toch met de grootste overgave God te dienen en voor hen zal de volharing tot zegen strekken, want tegelijkertijd wordt de wil en de liefde voor God gestaald. De kracht van degene, die over hindernissen heen tot God wil komen, zal ook toenemen en, wat hij eerst voor onoverkomelijk hield, zal hem spoedig makkelijk lijken. Alleen worstelen of dienen kan u bij het doel brengen, maar waar u bereidwillig dient, zal de strijd makkelijk voor u worden of het zal u geheel bespaard blijven.

Maar soms wordt u slap in het dienen en moet u dus strijden tegen tegenspoed en hindernissen, die u niet bespaard kunnen blijven, omdat anders het gevaar van een stilstand op kan treden, die heel nadelig voor de ziel zou zijn. Wat moeilijker bereikbaar voor de mensen is, spoort hen vaak tot de grootste activiteit aan en dit is het doel van zulke onaangename zaken. Dat u niet moe wordt of stilstaat, maar vastberaden de opwaartse gang voortzet. En dat u om kracht vraagt, opdat het u gegeven kan worden voor het overwinnen van alles, wat hinderlijk voor u is op de weg naar boven.

Het gebod van de naastenliefde vereist vaak een opoffering van wat voor de mens begerenswaardig is. Hij moet bereidwillig op kunnen geven, wat hij zelf bezit en waar de naaste gebrek aan heeft. Dit moet hij met vreugde in het hart weggeven. Hij moet er zijn mooiste aardse opdracht in zien, dat hij steeds geeft, wat zijn naaste vreugde schenkt. Dan zal hij hetzelfde aan zichzelf ondervinden. Het zal hem gegeven worden. Hij zal in ontvangst nemen, wat de Heer Zelf hem biedt, hetzij aards of geestelijk.

Steeds zal God uitdelen aan degene, die zelf aan zijn naaste uitdeelt. En als het hart dus deelgenoot is van het geven, zal het hart ook mogen ontvangen. Aardse en geestelijke gaven, in liefde aangeboden, zullen aardse en geestelijke successen opleveren. Onbeperkte geestelijke successen en aards loon, voor zover dit voor de ziel nuttig is. Dus de mens zal, als de liefde voor de naaste hem tot geven aanleiding geeft, zichzelf nooit beroven. En daarom zou er nooit nood en bezorgdheid op aarde voorkomen, als elk mens zijn naaste liefdevol zijn hulp zou verlenen, want God Zelf zegent elke daad van liefde.

Het besef, dat alleen de liefde bevrijdend voor de mensheid is, ontbreekt hem echter. De eigenliefde is sterk ontwikkeld en deze weerhoudt de mensen er weer van de naastenliefde te beoefenen, dat slechts dan van waarde is, als ze zonder enig eigenbelang beoefend wordt. Maar meestal zal de mens aan zijn eigen welzijn denken en, omdat hij dus niets doet om Gods zegen en Zijn liefde te verwerven, door lijden en nood op het verkeerde van zijn denken en handelen, op zijn verzuim gewezen moeten worden en dus nood en leed veroorzaken. Want de liefde verlost, maar de liefdeloosheid bindt de mens en houdt hem vast in de boeien van de tegenstander.

Maar God Zelf kan een liefdeloos schepsel niet naderen en de goddelijke gave kan hem nooit aangeboden worden. Daarom lijdt de mens gebrek, die alleen zijn eigen ik liefheeft en geen acht slaat op zijn hulpbehoeftige naaste, want hij kan niets anders ontvangen, dan wat hij geeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Overwinnaar van de dood – Eeuwige heerlijkheid – Verkeerde wil

B.D. 1546 from 31. juli 1940, taken from Book No. 25

Degene, die naar het leven streeft, naar het leven, dat God beloofd heeft aan degenen, die hem liefhebben, het leven in alle heerlijkheid in de eeuwigheid, zal een overwinnaar zijn van de dood. Want hij heeft de dood door waarheid overwonnen, want zijn leven is nu licht. Maar dood is duisternis, dood is passiviteit van de geest. Dood is volledige machteloosheid en in gevangenschap van de boze macht.

En als God het eeuwige leven belooft aan degenen, die Hem liefhebben en Zijn geboden onderhouden, dan zou het wel gemakkelijk moeten zijn om Zijn wil te vervullen, want Hij geeft het heerlijkste als beloning. Hij biedt alles, wat uit Hem komt. Hij biedt Zichzelf, Zijn licht en Zijn kracht, Zijn liefde, wijsheid en almacht aan degenen, die volmaakt zijn, zoals de Vader in de hemel volmaakt is. En dit is het heerlijkste genadegeschenk van God. Het wezen mag onverdiend iets in ontvangst nemen, wat zo buitengewoon heerlijk is. Wat leven is en leven geeft. En God eist als tegenprestatie niets meer, dan de wil van degene, die naar de eeuwige heerlijkheid verlangt.

De misbruikte wil heeft de scheiding van God veroorzaakt, dus moet de juiste wil weer herenigen, wat gedurende eindeloze tijden gescheiden was van God. Maar de wereld met haar bekoringen is het grootste gevaar voor de nog besluiteloze wil. Hij ziet enerzijds wel de eeuwige heerlijkheden, maar nog ver weg en hij wendt zich daarom liever naar de bereikbare aardse heerlijkheden, die voor hem begerenswaardig lijken te zijn en de sterkste prikkeling op zijn zinnen uitoefenen.

En bijgevolg gebruikt hij zijn wil verkeerd en sluit voor zichzelf de deur naar deze heerlijkheden, die het eeuwige leven betekenen, af. En hij vervult de goddelijke geboden niet, want zijn hart hangt nog aan de materie. Het probeert deze te vermeerderen en zal begrijpelijkerwijs niet in staat zijn om zich daarvan te scheiden, doordat hij opoffert, de naasten onzelfzuchtige liefde geeft en dus de goddelijke geboden vervult. Hij heeft de eigen wil niet opgegeven en kan dus ook niet deelachtig worden aan de genade. Hij kan niet deelachtig worden aan dat, wat God belooft aan degenen, die Hem meer liefhebben dan al het aardse, die alleen Zijn wil proberen te vervullen en geen acht slaan op de wereld en haar bekoringen.

Voor hen zal zich een wereld van ongekende heerlijkheid ontsluiten. Ze zullen onvoorstelbare gelukzaligheden ontvangen. Ze zullen met volle teugen genieten van verrukkingen, die voor de mens onbegrijpelijk zijn, zolang hij nog op aarde is. Ze zullen in waarheid kinderen van God genoemd kunnen worden, want ze zijn net als Hij werkzaam. Dat wil zeggen dat de goddelijke wil hen doorstroomt en dat alles, wat ze doen, uit zichzelf doen, in overeenstemming met de goddelijke wil uit Zijn wijsheid en kracht doen. Hun loon zal weergaloos zijn, want niets op aarde kan bij benadering de gelukzaligheden beschrijven, waarvan een volmaakt wezen genieten mag. Want de Heer heeft Zelf op aarde gezegd: “Geen menselijk oog heeft ooit gezien en geen menselijk oor heeft ooit gehoord, wat Ik bereid heb voor degenen, die Mij liefhebben”.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Brood uit de hemel

B.D. 1547 from 1. augustus 1940, taken from Book No. 25

Wat de Heer Zelf jullie in Zijn liefde aanbiedt, is het brood des levens. Deze liefde bereidt jullie voedsel voor jullie ziel, die haar alles bezorgt wat ze nodig heeft voor haar gang over de aarde. En wie van dit brood eet, zal voor eeuwig leven.

Met liefdevolle zorg denkt de Heer van de hemel en de aarde aan deze tijd, die op het aardse leven volgt en omwille van deze tijd laat Hij de mensen het brood uit hemel toekomen, opdat de ziel zich daaraan laaft en hier kracht uit haalt om de laatste hindernissen te kunnen overwinnen. Want voor het verstand van de mens is het leven na de dood nog een goddelijk geheim. Hij kan zich er nog geen idee over vormen welke opdrachten hem te wachten staan en de kennis hierover moet hem eerst gegeven worden, voordat hij deze opdracht kan vervullen.

Maar de kennis hiervan is het voedsel voor de ziel. Daarom is de kennis het brood uit de hemel en de kennis daarvan is ook de kracht om aan de eisen te kunnen voldoen om eens tot elke taak toegelaten te worden. En al het geestelijke verlangt naar het voedsel van boven, zodat het door de geestelijke aanvoer in zichzelf vermeerderd wordt. En als de mens geestelijk bewust is, is dit voedsel uit de hemel voor hem het enige dat begerenswaardig is. Hij ontvangt overeenkomstig zijn verlangen en hoeft niet voor beperkingen te vrezen.

En toch zal de mens voortdurend moeten strijden tegen de macht, die het verlangen in hem probeert te verzwakken, want dit is het grootste gevaar. De mens wordt gegeven, waar hij naar verlangt, maar zonder verlangen kan hem zo’n gave niet gegeven worden en daarom moet degene die wil ontvangen, erop bedacht zijn om het innerlijke verlangen aan te wakkeren. Hij moet zich het heerlijke doel voor ogen houden. Het vereist veel kracht van hem om dat bereiken. Hij moet nu naar deze kracht verlangen ter wille van dit hoge doel. Verder moet hij God om Zijn hulp vragen, zodat hij het niet aflegt tegen de tegenstander, want die werkt enorm hard om de wil van de mens te verzwakken.

Maar het brood uit de hemel eenmaal bewust in ontvangst te hebben genomen, laat de wil naar boven sterk worden, zodat de kracht van de tegenstander zonder effect is, want God zegent het brood uit de hemel met Zijn kracht en hier tegenover is de tegenstander machteloos. En dat moet voor jullie mensen een stimulans zijn om met het gehele hart naar het voedsel uit de hemel te verlangen. Ze geeft jullie toch de kracht om weerstand te bieden, een groter verlangen en een rijke kennis van het goddelijke werken en heersen in Zijn schepping. Ze maakt het opstijgen naar de hoogte, die zonder de toevoer van kracht door God niet voor elkaar te krijgen is, gemakkelijker.

Verlang naar niets vuriger dan naar dit voedsel en verkwik jullie hier altijd mee, dan zullen jullie gesterkt door het aardse leven gaan. Jullie wijsheid zal toenemen. De liefde in jullie zal toenemen, want wat jullie uit liefde aangeboden wordt, moet weer liefde in jullie opwekken en dus duizendvoudige vrucht dragen, want degene, die het brood uit de hemel uit de handen van God in ontvangst mag nemen, zal het ook door willen geven en daarom zal de liefde toenemen. Het zal elk mens aansporen om het kostelijke, wat hij zelf ontvangt, door te geven en deze aansporing komt voort uit de liefde, die actief wil zijn.

En dus zal alles wat uit de liefde geboren is, weer liefde opwekken. De kracht uit God wordt overgedragen en doorgegeven aan allen, die naar het brood uit de hemel verlangen, het mogen ontvangen en dit weer aan de medemensen door willen geven. Want wat van God uitgaat, zal nooit opdrogen, maar voortdurend een bron blijven, die voor elke dorstende wandelaar lafenis en verkwikking is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Beoordeling van raadselachtige gebeurtenissen – Tijdelijke inbeslagname

B.D. 1548 from 1. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het werkzaam zijn van de goddelijke geest kan niet weerlegd worden, ofschoon het niet begrepen kan worden. De mens kan weliswaar in onbegrip voor een gebeurtenis staan en dus uit een gebrek aan kennis iets af willen doen als fantasie of inbeelding, maar nooit kan een mens, wiens beoordelingsvermogen sterker ontwikkeld is, het werkzaam zijn geheel weerleggen, want hij stuit op krachten, die hij voor zichzelf niet kan verklaren en daarom ook zonder enige scrupules zal ontkennen.

Het is de overtuiging van de mensheid, dat elke geestelijke gebeurtenis opgehelderd kan worden. Dat dus nergens de menselijke kennis onvoldoende is. En deze overtuiging sloot vanaf het begin af aan uit, dat er een andere dan een verstandsmatige verklaring voor raadselachtige gebeurtenissen gezocht zou moeten worden. Daarom zal de mens nu ook verstandmatig willen doorgronden, waar zulke geestelijke resultaten tot stand komen.

Maar hij zal nooit in staat zijn om deze resultaten te weerleggen, want dan zou hij zichzelf moeten verdiepen in vraagstukken, die zonder geestelijke hulp onoplosbaar voor hem zijn. Hij kan dus slechts het ontstaan zelf verklaren, bevestigend of afwijzend, maar nooit hetgeen ontstaan is. Want dit onttrekt zich aan zijn beoordeling.

Degene, die zichzelf en alles om zich heen alleen met aardse ogen bekijkt, heeft er ook geen zin in om vraagstukken die buiten het aardse liggen te ontraadselen, dus kan hij ook niet oordelen. Maar degene, die een beetje in contact treedt met het bovenaardse, doordat hij zijn gedachten soms af laat dwalen in voor hem onbekende gebieden, die zal ook steeds een vragende instelling hebben ten opzichte van de oneindigheid en degene, die vraagt, is terughoudend met zijn oordeel.

Alleen degene, die zelf geestelijke kennis heeft, kan oordelen en diens oordeel zal steeds bevestigend zijn, want hij herkent het goddelijke werkzaam zijn, omdat de geest in hem zich met dezelfde geestelijke kracht buiten hem in verbinding stelt en dus het inzicht hetzelfde moet zijn, omdat er maar één waarheid is, die God Zelf geeft aan degenen, die naar Zijn geest verlangen. Wanneer door de wereld wordt erkend, dat niets kan worden bewezen in de tegenovergestelde zin van wat aan wijsheden de aarde van boven toegestuurd wordt, zullen dergelijke wijsheden niet worden afgewezen.

Wordt echter de beoordeling aan onbekwame mensen overgelaten, dan ondervindt het werk een tijdelijke inbeslagname, die echter ook door Gods wil toegelaten is om een bepaalde kring ertoe te brengen om zich daar uitvoeriger mee bezig te houden. Maar de Heer beschermt Zijn werk, ook al lijkt de menselijke macht groter en alle hoop verloren. Want de Heer heeft Zijn plan en al het menselijke woeden is tot niets in staat, als het tegen Zijn goddelijke wil in gaat.

De tijd van de scheiding zal spoedig komen. De tijd van het losmaken van datgene, wat de mens liefheeft. En omdat hij het niet vrijwillig opgeeft, neemt de Heer het met geweld. En aan deze tijd gaan gebeurtenissen vooraf, zodat duidelijk wordt, wat de Heer van plan is. De mensheid moet er kennis van nemen en God zal dit bewerkstelligen, ofschoon ook op een andere manier dan verwacht wordt. Want God herkent zowel het gevaar als ook de zegen van de onwetendheid en de kennis.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gebruikte goddelijke kracht – Misbruikte kracht

B.D. 1549 from 2. augustus 1940, taken from Book No. 25

Degene, Die in Zichzelf leven en kracht is, legt dit leven en deze kracht ook de mensen in de borst en Hij rust hen uit met vaardigheden, die van Zijn liefde en wijsheid getuigen. Hij blijft in voortdurende verbinding met hen door de schenking van deze kracht, waar het leven van de mens uit voortkomt. Derhalve is dat, wat de mens die God in zich draagt geeft, eveneens kracht. Want door zijn vaardigheden is hij in staat om op één of andere manier deze kracht zo te gebruiken, dat het de medemensen tot nut strekt, voor zover hij de liefde beoefent. Maar hij kan dan die kracht, die hem toegestuurd wordt, ongeacht of hij deze waard is ook op een God tegenstrevende manier gebruiken, wanneer hij haar gebruikt voor het ontstaan van zaken, die de naaste zowel aan lichaam als aan ziel schade toebrengt. Want dan staat deze kracht niet meer voor leven, maar voor de dood.

Goddelijke kracht in ontvangst te mogen nemen, is een gebeurtenis, die zich voortdurend herhaalt. Want er gaat geen seconde voorbij, waar de krachtstroom uit God ophoudt en hij kan voortdurend leven opwekkend gebruikt worden, wanneer het streven van de mens steeds het goede betreft. Dan heeft deze kracht een opbouwende werking, en geen verwoestende. En als nu deze kracht uit God gebruikt wordt voor de opbouw van dat, wat dreigt in te storten, wanneer door deze kracht tot stand gebracht wordt, dat het begrip weer van de achteruitgang naar de hoogte geleid wordt, dan werkt deze kracht waarlijk leven opwekkend.

Steeds weer moet er aan de nood van degene, die eveneens uit God is, maar zich niet bewust is van zijn leven opwekkende kracht, gedacht worden. Hij gebruikt niet, wat hem aangeboden wordt en dat betekent stilstand van het geestelijke in zich. Of hij gebruikt het op een verkeerde manier en dat betekent achteruitgang.

Het leven, dat de mens op aarde gegeven werd, blijft juist door deze schenking van kracht in stand. Deze kracht mag niet onbenut blijven, maar ze mag ook niet misbruikt worden. Ze wordt bij elke activiteit door de mens gebruikt en als de activiteit door God gewild is, dan wordt de kracht dus volgens de bedoeling van God gebruikt. Maar misbruikte kracht is een zonde voor God, want misbruikte kracht is elke onderneming, die zich tegen de wil van Gods wet richt, dus elke daad, die de liefde voor God en de liefde voor de naaste ontbeert.

En daarom is het in het aardse leven van elk individueel mens de taak om opbouwend deel te nemen aan het goddelijke scheppingswerk, als ook aan het geestelijke, dat de goddelijke schepping leven geeft. Dat wil zeggen zich met zijn kracht in te zetten voor alles, wat voor de ziel bevorderlijk is. Want dit moet de grootste zorg van de mens zijn. Als de mens de hem door God gegeven kracht gebruikt om geestelijke opbouwend werkzaam te zijn, benut hij deze kracht op een God welgevallige manier en hij zal nu verregaande ondersteuning vinden, want er komen nu krachtstromen bij elkaar, die voor buitengewone werken zorgen.

Er wordt nu een bouw voortgezet, waarin God Zelf de grondsteen gelegd had, doordat Hij elk mens de bekwaamheid gaf om te herkennen, wat met de goddelijke wil overeenkomt. Alles, wat opbouwend werkzaam is, zal leven, want hij gebruikt de kracht uit God op een Hem welgevallige manier en dus zal ze hem nooit ontnomen worden en hem zal een onophoudelijk leven ten deel vallen met een voortdurend in ontvangst nemen van goddelijke kracht en een voortdurend gebruik volgens Zijn wil.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Hypergevoelige fijngevoeligheid – Gelijkmoedigheid

B.D. 1550 from 3. augustus 1940, taken from Book No. 25

Er moeten eindeloze moeilijkheden overwonnen worden en er is een buitengewoon sterke wil voor nodig om zich te wijden aan een taak, die van het grootste belang is. En zo’n taak moet uitgevoerd worden door een mens, die zich daar met de volste overgave toe bereid verklaart. Die bereid is om de hindernissen te bevechten en voor wie de goddelijke wil boven alles gaat. En God rust zulke bereidwillige mensen nu uit met Zijn kracht, opdat ze niet ontmoedigd worden en dus vrolijk en vrij op kunnen komen voor het buitengewone van wat ze ondervinden.

Waar de mens dus een opdracht krijgt en zijn eigen wil opgeeft, dat wil zeggen zich aan God overgeeft, leidt God nu elke stap naar het juiste inzicht. En daar hoort ook een hart bij, dat tegen elke bestorming standhoudt. Daarom zal zo’n hart ook niet hypergevoelig mogen zijn, zodat het niet onder de bestorming van de op hem inwerkende gebeurtenissen zal bezwijken of zich angstig trillend in beschouwingen verliest, die voor het vervullen van de opdracht hinderlijk zouden kunnen zijn. De mens leeft in een bepaalde gelijkmoedigheid verder of hij wordt aan het wankelen gebracht door dat, wat het aardse leven hem laat zien.

Beiden kunnen voor enige tijd door God gewild zijn, want ook de gelijkmoedigheid kan bevorderlijk zijn als er tegelijkertijd kracht van de mens verlangd wordt, want gelijkmoedigheid is geen onverschilligheid. Gelijkmoedigheid is slechts een minder sterke fijngevoeligheid, maar het hoeft geen liefdeloosheid te zijn.

Om nu een taak te kunnen vervullen, die altijd een heldere blik en een zuiver denken vereist, moet ook het gevoelsleven goed in evenwicht zijn om de verschillende stromingen in zich gewaar te kunnen worden en ze dientengevolge overeenkomstig de goddelijke wil te kunnen gebruiken. Want elke taak wordt zo uitgevoerd, zoals het Gods wil is, voor zover de mens zijn wil aan de goddelijke wil onderwerpt. Daarom moet ook het gevoelsleven van een mensenkind, dat zich aan God onderwerpt, zo gevormd zijn, zoals het voor de uitvoering van de taak, die hij gekregen heeft, goed is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Ergernissen – Ontucht – Ongeloof

B.D. 1551 from 3. augustus 1940, taken from Book No. 25

U leeft in een wereld van ergernissen en u moet geweldig oppassen, dat ze u niet ten gronde richt. U slaat geen acht op het valse geestelijke rondom u, dat het masker draagt van degenen die rechtschapen zijn en dat uw verderf kan zijn, als God u geen bescherming biedt.

De begeerlijkheid onder de mensheid neemt de overhand. Er is een onnoemelijke ontucht in alle klassen en de zuivere geest wordt verdrongen. Hij vindt geen plaats, waar hij zich kan vestigen om door de mensen te werken. En er is geen hulp voor de mensheid, als ze zichzelf niet helpt en haar lusten definitief probeert te bestrijden. Want de mens moet eveneens aan zichzelf werken en hij mag zich niet aan achteloosheid overgeven, als hij zijn ziel geen onvoorstelbare schade toe wil brengen.

Hoe meer het ongeloof de overhand neemt, des te minder slaat de mens acht op de goddelijke wet. Voor hem is het leven iets vanzelfsprekends geworden, zodat hij het niet voor mogelijk houdt, dat het hem afgenomen zou kunnen worden en hij probeert ten volle van dit leven te genieten en verwijdert zich steeds verder van God. Het aardse leven, dat hem gegeven werd voor de vereniging met Hem, voor het volkomen vrij worden en voor de bewuste arbeid aan zijn ziel is pas dan waard om te leven als het benut wordt.

Maar zolang de aardse prikkel nog werkzaam is, kan het werk aan de ziel moeilijk aangepakt worden, want een strevend kind heeft niets meer aan aardse successen op deze wereld. Maar aardse successen zijn voor een niet-geestelijk mens wel nastrevenswaardig, maar niet voor een door de goddelijke geest doordrongen mens.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het streven van de tegenstander is vernietigend

B.D. 1552 from 4. augustus 1940, taken from Book No. 25

Van een in liefde voor God ontbrandend mens zal een stroming uitgaan, die onmiddellijk tot in de ziel van degene, die eveneens in God leeft, doordringt. Maar deze ziel zal ook aan een tegenstroming blootgesteld zijn. En het grote gevaar is dat alles wat slecht is, zich eveneens in zichzelf vermeerdert en werkt, maar steeds tot schade voor de ziel. De mens moet God om meer bescherming vragen, opdat de omgang met mensen zijn ziel geen schade oplevert. Degene, die God in alle liefde, ontzag en deemoed dient, zal elke boze invloed gewaarworden en zich door het gebed daartegen weten te beschermen.

Maar nooit moet de mens zich zo sterk wanen, dat hij deze bescherming niet nodig denkt te hebben, want de tegenstander is sterk en er altijd op bedacht om elke stroming te vernietigen en deze verbinding van de aarde naar het hiernamaals, alle draden van de mens naar God, kapot te scheuren. Alleen waar de wil zo sterk is, dat hij onophoudelijk naar God verlangt, geeft ze het intrigeren op.

En daarom moet de mens zich voortdurend aan geestelijke bescherming toevertrouwen, zodat hij ook op momenten waar zijn eigen wil zwakker is, beschermd wordt, opdat hij op het juiste moment gewaarschuwd wordt door zijn geestelijke vrienden, die nu als het ware met hem meestrijden. Er wordt veel te weinig een beroep gedaan op deze hulp en daarom is de strijd op aarde soms behoorlijk zwaar, ook voor een naar God toegekeerd mensenkind. Want het verlangt te weinig naar de kracht uit God, waarvan de overdragers deze geestelijke vrienden zijn.

Maar als de mens zich in vol geloof aan de bescherming van deze binnen Gods wil werkende lichtwezens overgeeft, dan mag de mens ook voortdurend kracht in ontvangst nemen, want al het volmaakte dat in de liefde staat, deelt de kracht, die hem zelf door de goddelijke liefde toegestuurd wordt, onbeperkt uit. En zo wordt de tegenstander zijn werkzaam zijn bemoeilijkt. Zijn macht wordt als het ware beknot, doordat deze zonder effect is tegenover de mens, die zulke kracht in ontvangst wil nemen.

En dit is waarlijk nodig in een tijd, waarin al het geestelijk werkzaam zijn ontkend wordt. Als de mens zich willoos aan deze stromingen die van de tegenstander uitgaan, dus slechts een vernietigend resultaat nastreven, overgeeft dan begeeft hij zich willoos binnen deze macht en zijn denken zal binnen de kortste tijd verkeerd worden geleid. Zijn vermogen om te beseffen wordt verzwakt, zijn tegenstand zal afnemen en hij neemt onvoorwaardelijk aan, wat hem door deze macht ingefluisterd wordt en wat geheel indruist tegen de wil van God.

Jullie zijn dan gebonden schepselen en het zal jullie aan kracht ontbreken om jullie uit de gebondenheid te bevrijden, terwijl het verlangen naar God, het zich overgeven aan goede geestelijke wezens, het willen ontvangen van goede geestelijke kracht vrijmaakt van elke dwang en dan het licht van het inzicht jullie op al jullie levenswegen verlicht. Want God is eenieder, die maar naar Hem verlangt, nabij.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke liefde – Groot genadegeschenk – “Ik geef jullie niet, zoals de wereld geeft” – Misleiding

B.D. 1553 from 4. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het kostelijkste geschenk van God is Zijn overvloedige liefde, die Hij alle mensen aanbiedt om hen gelukkig te maken. De goddelijke liefde grijpt al Zijn schepselen, ze slaat geen wezen over, alleen de mate van de stralen van liefde zijn verschillend en afhankelijk van de afstand tussen het wezen en God. De kracht van de op God gerichte wil bepaalt de mate van Gods liefde voor de mens, en dus betekent naderen of afstand nemen van God toegenomen of verminderde liefde. Dus de mens kan zichzelf aan het grootste geschenk deelachtig maken of zich hiervan beroven, als zijn levenswandel overeenkomstig de wil van God is of hem volledig tegenstreeft.

De mens vindt de vervulling van zijn verlangen op aarde in de goddelijke liefde, want er trekt een wonderbaarlijke vrede in het hart van degene, die door de liefde van God gegrepen is. Hij verlangt niets anders, dan in deze goddelijke liefde te kunnen blijven. Hij verlangt naar God en verlangt naar niets werelds. De liefde van God komt op zo’n manier tot uiting, dat de mens altijd meer en meer naar God verlangt. De goddelijke liefde ontsteekt bijgevolg de liefdesgloed voor God in het hart van de mens.

„Ik geef jullie niet, zoals de wereld geeft” Het is een andere vervulling, die de mens gelukkig maakt. De mens verlangt niet meer naar aardse vreugden, maar zijn verlangen is zuiver geestelijk en ook de vervulling hiervan. En toch maakt het de mensen onnoemelijk gelukkig en het is niet te vergelijken met aards geluk. Want het is immers God Zelf, Die Zich aan de mensen openbaart, want God is de liefde.

Door de liefde van God gelukkig gemaakt te worden, betekent Hemzelf in zich te mogen dragen en daarom moet de mens ernaar streven steeds slechts dat te doen, wat hem de goddelijke liefde oplevert, omdat dit voor hem de gelukzaligste toestand garandeert. Talloze aardse vreugden mogen hem nastrevenswaardig lijken, ze zijn slechts bedrieglijke lichten in vergelijking met de goddelijke liefde. Ze zullen net als bedrieglijke lichten uitdoven en niets achterlaten, terwijl de goddelijke liefde nooit kan vergaan, als ze eenmaal het mensenkind gegrepen heeft, want wat God geeft, is onvergelijkbaar kostelijk en onvergankelijk.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Openlijk belijden – Krachtig optreden zonder schroom

B.D. 1554 from 5. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het vereist een heel bijzondere toewijding aan God om zich als Zijn belijder in te zetten en voor de wereld getuigenis af te leggen van Zijn liefde en almacht. Niet iedereen is in staat om de angst voor de aardse macht meester te worden. De mens wordt aarzelend en angstig en zijn geloof wordt wankel, zodra er gevaar voor hem dreigt van de zijde van de mens. Hij kan weliswaar bereidwillig zijn, maar hij heeft niet de innerlijke kracht en zal daarom in erge innerlijke conflicten komen, zodra wetmatig opgetreden wordt tegen alle ijverige belijders van de christelijke leer.

Er zijn buitengewoon onrustige tijden te verwachten en zo menig mens zal zich gedrongen voelen om het goddelijke woord te verkondigen. Om de mensheid te informeren over zijn verkeerde levenswandel. En dit zal hen scherpe berispingen van de zijde van de aardse macht opleveren en de mens zal alleen nog in alle geheim voor God kunnen werken. Want hij waagt zich niet meer in de openbaarheid.

En toch zal enkel op deze manier een succes te boeken zijn, want enkel een krachtig optreden is in staat te overtuigen van wat hij verkondigt over de waarheid. En dus zal de mens zonder schroom en vrees over God en Zijn werkzaam zijn moeten spreken. Hij zal vrij naar buiten toe moeten spreken voor wiens naam hij strijdt. Hij zal in volledige openbaarheid ter zake moeten komen. Hij zal slechts alleen God hoeven te vrezen en zich ongeacht het aardse gevaar vol ijver in moeten zetten voor Jezus Christus als Verlosser van de wereld. Want het geestelijke staat volledig los van al het aardse.

Er zijn steeds geweldige schokken nodig om de mensen in staat te laten zijn om de goddelijke leer op te nemen. Ze worden daardoor nadenkend en nemen navenant gemakkelijker de leer aan, die van goddelijke oorsprong is en die onveranderlijk blijft bestaan. De mensen, die voor de verspreiding van het goddelijke woord zorgdragen, zullen Zijn zegen hebben. God Zelf zal hen leiden in de slag, in de strijd, die de verspreiding van de goddelijke leer betreft. En waar God Zelf legerleider is, daar eindigt de strijd ook steeds met een overwinning. Want Hij geeft kracht aan degenen, die voor Zijn naam strijden en zij zullen met overredingskracht spreken, alles verkondingen ter ere van God en geen moeite schuwen om de goddelijke leer te verspreiden, opdat de mensheid tot inzicht komt en God nog op het laatste moment om inzicht vraagt.

En deze tijd van strijd zal nog vele offers kosten. De mens zal eerst alles afwijzen, maar degene, die voor het inzicht in de waarheid kracht uit God vraagt, zal deze ook in overvloedige mate ontvangen. Want zulke mensen betalen hun dankbaarheid uit en ze offeren zich op voor de vele ongelukkigen, die steeds alleen maar de vreselijke ellende zien, maar niet het succes in geestelijk opzicht. En daarom moet de kracht uit God nu juist bijzonder ernstig gevraagd worden en de mens moet het geloof in zichzelf sterk laten worden, opdat hij aan de strijd deel kan nemen en dus ook in liefde voor de goddelijke Heer en Heiland werkt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Grondig overdenken van hetgeen ontvangen is – Geestelijk eigendom

B.D. 1555 from 6. augustus 1940, taken from Book No. 25

U werd verstand gegeven om te herkennen wat het doel van het leven en wat uw bestemming is. En als u nu om verlichting bidt, zult u nooit iets anders dan de waarheid kunnen ontvangen, alleen moet juist de wil om in de waarheid te staan u ook bekwaam maken om deze te ontvangen.

Als u nu goddelijke gaven toegestuurd wordt en u die verstandsmatig tot uw geestelijke eigendom wil maken, moet u hetgeen ontvangen is goed overdenken en dus de door de Schepper aan u gegeven vaardigheden gebruiken en nu goed nadenken over de voor- en nadelen van wat u gegeven werd, net zo lang tot u zich met volle overtuiging in kan zetten voor hetgeen u geboden werd. Dat wil zeggen, tot de waarachtigheid hiervan ontwijfelbaar voor u is. En wat u nu zelf als waarheid erkent, zult u gemakkelijk door kunnen geven aan de medemensen.

Er kan dan van een gedachteloos aannemen van hetgeen geboden is geen sprake zijn, want de mens zou niet in staat zijn om iets te beschrijven, wat hij zich niet eerst tot geestelijk eigendom gemaakt heeft. En de mens kan zich alleen dat tot geestelijk eigendom maken, wat hij, ofschoon met het hart ontvangen, toch eerst met zijn verstand verwerkt heeft, omdat het anders niet bij hem blijft hangen en dus ook een doorgeven hiervan onmogelijk zou zijn. Voor het ontvangen, bijvoorbeeld het neerschrijven van hetgeen door God overgedragen is, is de wil om Hem te dienen voldoende. Maar voor het verspreiden van de goddelijke gave moet hetgeen ontvangen is verstandsmatig overdacht worden.

Als de ontvanger nu onderwijzend werkzaam wil zijn, dan moet hij beslist alles, wat hij ontvangen heeft, tot geestelijk eigendom maken. Hij mag dus nooit het ontvangen voldoende laten zijn, want dit is pas dan van waarde, wanneer het door het nadenken daarover levend wordt, wanneer het nu van zijn kant weer tot leven aanspoort, dat wil zeggen dat alles wat in de daad omgezet moet worden ook in de daad omgezet wordt. Elke les is, zolang ze alleen maar op papier staat, zonder leven. Pas wanneer ze door het hart gegrepen en door het verstand verwerkt wordt, is ze levend. Dat wil zeggen, dat zij nu tot een activiteit aanspoort, die overeenstemt met hetgeen opgenomen is.

Wat God de mensen op aarde aanbiedt, zal steeds de vervolmaking van de ziel dienen, omdat het enige doel van het aardse leven de opwaartse ontwikkeling is. Daarom zal alles wat aangeboden wordt steeds de vrije wil van de mens stimuleren, maar hem niet dwingen. “Je kan het, wanneer je het wil”. Elk mens moet zich deze woorden voorhouden. Hij moet er dus zelf iets aan doen. Hij moet zich bereid verklaren om de goddelijke genadegave aan te nemen, doordat hij zijn denken erop concentreert en hij nu pas waarachtig het teken van de goddelijke liefde in ontvangst neemt, als het hart en het verstand, dat, wat ontvangen is, verwerken en hij nu pas een geestelijke schat zijn eigendom noemen mag.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefhebben en lijden voor de medemensen

B.D. 1556 from 6. augustus 1940, taken from Book No. 25

De mens moet liefhebben en lijden, opdat hij vrijkomt uit iedere boei. Want de liefde verlost hem en in leed vindt de mens de weg naar God. Hij bevrijdt zich dus van de duistere macht en verbindt zich bewust met God als hij alle leed draagt voor de Heer. Jezus Christus nam alle leed en alle zondenschuld op Zijn schouders en gaf de mensheid daardoor de vrijheid van de geest terug. Als de mens nu hetzelfde doet, als hij ook in liefde het leed van de medemensen op zich neemt of hem helpt te dragen, zal de toestand van lijden beëindigd worden en wordt de mens dus in een zekere vrijheid geplaatst, want hij zal nu naar believen kunnen regeren en heersen.

Elke dwangtoestand is verbonden met belemmeringen, die deze werkzaamheid schaden. De vrije toestand is daarentegen gelukkig makend, omdat aan de drang tot werkzaamheid nu geen grenzen gesteld zijn. En daarom moet nagestreefd worden, dat de mens zichzelf in deze vrije toestand brengt, dat hij zichzelf door de liefde bevrijdt, doordat hij het leed van de medemensen beïnvloedt en meehelpt het te dragen.

Liefde en leed belichamen voor ons het lijden en sterven van Jezus aan het kruis. Alleen Zijn enorme liefde speelde het klaar om met vol bewustzijn de zondenschuld op Zich te nemen. Alleen de liefde nam bereidwillig het leed van de mensen op zich. Want de liefde van de Heiland was buitengewoon groot. De goddelijke Verlosser had medelijden met de mensheid en daarom nam Hij vlees en bloed aan om erkend onder de Zijnen werkzaam te zijn.

Hij wist van de geboeide toestand van de mensen en probeerde hen te helpen, doordat Hij voor hen leed en hen in Zijn eindeloze liefde tot Zich probeerde te leiden. Hij bracht hen door Zijn dood aan het kruis de geestelijke vrijheid en zodoende verloste Hij hen uit de gebonden toestand, die voorheen het lot was van degenen, die wel moeite deden voor een beschaafde levenswandel, maar te zwak waren om zich te kunnen ontworstelen aan de macht van de tegenstander. En hier dacht de Heer aan in Zijn liefde en stierf voor hen de bitterste dood aan het kruis om hen de vrijheid terug te geven, doordat Hij leed voor de mensheid.

En zo zal diegene aan het verlossingswerk deelhebben, die in liefde aan het leed van de medemensen denkt en dit leed bereidwillig en berustend op zich neemt om dat te ontlasten, wat ervoor bestemd is om het grootste leed te dragen. Steeds in liefde acht slaan op de naasten en diens lijden proberen te verminderen zal het grootste loon opleveren. Het goddelijke verlossingswerk wordt in zekere zin voortgezet, want het moment, dat voor de mens de grens getrokken wordt, is nog niet gekomen. Hij kan nog werkzaam zijn zonder onvrij te zijn. Hem is zowel de liefde als ook de genade van God in het hart gelegd of voor hem toegankelijk gemaakt, opdat hij liefhebbend werkzaam kan zijn en de goddelijke genade hem ook het lijden laat leren kennen, dat zijn wil aanspoort om hulpvaardig werkzaam te zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het juiste doel – Zelfbeschikkingsrecht van het wezen

B.D. 1557 from 7. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het begin van al het bestaande is God en God moet ook het doel zijn van alles wat bestaat. Als het wezenlijke uit God een ander doel kiest, namelijk de tegenpool van God, dan is dit zijn ondergang. Het is zijn geestelijke ondergang, ofschoon het wezen steeds weer de gelegenheid geboden wordt de juiste weg in te slaan, de weg die naar het juiste doel leidt. Maar er zitten dan eindeloze tijden tussen de kwellingen en het geboeid zijn en deze mogelijkheden, die de toestand van definitieve verlossing op kunnen leveren.

Het is op generlei wijze een geweldsdaad, waardoor het wezen weer met God als zijn Schepper verenigd wordt, maar het wezen heeft het zelfbeschikkingsrecht en kan streven naar het doel, dat hij wenst. Het wordt niet gedwongen, maar steeds enkel geestelijk beïnvloed en dit weliswaar tegelijkertijd door goede en slechte wezens, zodat het nu voor de beslissing geplaatst is aan welke invloed het zich wil overgeven. En dus is zijn eigen wil doorslaggevend.

Als nu de eigen wil verzwakt is, bestaat het grootste gevaar, dat niet het juiste doel nagestreefd wordt, maar dat het wezen zich steeds weer van God verwijdert. Dus de slechte krachten hebben de overhand gekregen, het wezen van God vervreemd en naar henzelf toe laten keren. Het wezen zelf kan niet van schuld vrijgesproken worden, omdat het geen gebruik maakt van de kracht, die de tegenstand licht voor hem had gemaakt. Het vroeg niet om de kracht, die hem ter beschikking stond en dus verloor het. En het was voldoende onderwezen door het woord van God, dat het de kracht uit God moest gebruiken voor de definitieve bevrijding. Maar hij veronachtzaamde dit woord en het is dus niet vrij van schuld.

Het wezen moet dus ook zelf bijdragen aan de verlossing, doordat het zijn eigen wil opgeeft en zich onderwerpt aan God als zijn Schepper. Want als het dat doet, geeft hij er zijn toestemming voor, dat God Zich om hem bekommert en hem nu hulpvaardig bijstaat, zodat het zijn uiteindelijke aardse opdracht vervult. Zonder opgave van de eigen wil zou het een zekere dwang van God zijn, als Hij het wezen naar zijn uiteindelijke doel leidt. Om volmaakt te worden hoort de eigen wil onder de goddelijke wil geplaatst te worden, want pas dan kan God zich uiten en het wezen nu duidelijk leiden, want het wil immers dan dat, wat goed is en naar God leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verbinding van de hemel naar de aarde

B.D. 1558 from 7. augustus 1940, taken from Book No. 25

Gezamenlijk werkzaam zijn zal grote successen opleveren. En zo verbinden de hemel en de aarde, het hiernamaals en deze zijde zich met elkaar om God te dienen en een werk te laten ontstaan, dat duurzaam zal zijn en de menselijke herinnering te boven gaat. En wat ontstaat door het samenwerken van krachten van deze zijde en het hiernamaals is van God en getuigt van God en het is dus onvergankelijk, omdat wat van God is, niet kan vergaan. Alles wat God dient, ontvangt de kracht uit God en moet nu ook binnen de goddelijke wil werkzaam zijn. En het is Gods wil om alles wat uit Hem voortgekomen is in de waarheid te onderwijzen en elk middel dat Hij gebruikt, moet daarom onvermijdelijk naar de waarheid leiden.

Maar de waarheid is onvergankelijk en onveranderlijk, dus altijd en eeuwig dezelfde. En steeds zal de bereidwillig onwetende gegrepen worden door degenen die weten en die bereid zijn om te dienen. Steeds zal, wat kennis heeft, zich in volle liefde over de onwetenden ontfermen en zo de waarheid verspreiden overeenkomstig de wil van God. En zo zullen de hemel en de aarde zich nu met elkaar verbinden. Dat wil zeggen dat het onwetende mensenkind gewillig luistert naar de influisteringen van de wetende wezens uit het lichtrijk. Er zal mateloos waarheid uitgedeeld worden en dit zal eeuwig blijven bestaan, omdat ze toch geestelijke kracht is, dus de uitstroming van goddelijke liefde.

En de hele wereld zou kennis kunnen hebben en wetend kunnen zijn, als ze maar bereidwillig zou zijn. Maar waar de wil van de mens zich afkeert, daar kan de goddelijke kracht niet werkzaam zijn en zich ook niet uiten. Het hart moet onvoorwaardelijk voor de geestelijke toevoer geopend zijn en dit vereist ook de wil van de mens om de waarheid in ontvangst te nemen. De inspanningen van de wezens in het hiernamaals zijn enorm en hun gehele liefde betreft de mensenkinderen, van wie de toestand nog duister is. Dat wil zeggen dat het hen aan de wil ontbreekt.

Als er nu een brug geslagen wordt van het lichtrijk naar de aarde door een mensenkind dat God wil dienen, is het nu aanzienlijk makkelijker om ook de onwetenden kennis te geven van de onvermoeibare werkzaamheid van deze lichtwezens. En als eerst eenmaal deze kennis er is, kunnen de wezens ook werkzaam zijn, doordat ze de aanwezige kennis opnemen en geestelijke opheldering geven, voor zover er hiernaar verlangd wordt. Dit verlangen hoeft niet steeds bewust te zijn. De mens kan ook onbewust vragen stellen, dus zich uiterlijk afwijzend opstellen en toch innerlijk naar de waarheid verlangen en nu gegrepen worden door degenen, die de waarheid uitdelen.

En het is buitengewoon waardevol, dat de mensen überhaupt een aansporing gegeven wordt, die hen aanleiding geeft tot denken of vragen over onopgeloste vraagstukken. Want er kan alleen dan op zulke mensen ingewerkt worden, als ze na vragen in de gedachten hun hart openen en het antwoord dus toegang verlenen. De lichtwezens geven onverdroten en onbeperkt, maar alleen dan, wanneer het geschenk gevraagd wordt. Bewust of onbewust.

Het stille vragen in gedachten is een onbewust vragen om kennis, maar het gebed is een bewust begeren van de waarheid. Het bewust begeren vereist een diep geloof. Het onbewust begeren zal meestal uit een ongelovig hart van de kant van mensen komen, die wel zouden willen weten, maar niet kunnen geloven wat hun door de medemensen hierover onderwezen wordt. Het gelovige mens valt het gemakkelijk om het hoogste Wezen om opheldering te vragen, Dat hem dit geven kan. Daarentegen staat de ongelovige volledig geïsoleerd in de grootste duisternis. Voor hem is alles vol geheimen en toch kan hem ook opheldering gegeven worden, als zijn gedachten blijven hangen bij vragen, die de eeuwigheid betreffen.

De brug van de aarde naar het hiernamaals is echter iets, dat voor de meeste mensen onbegrijpelijk is. Er wordt hier dan zelfs geen acht op geslagen, wanneer zichtbare gebeurtenissen het bewijs van zo’n verbinding geleverd hebben, want de mens wil niets laten gelden, wat de sluier op zou kunnen lichten, die over het voortleven na de dood uitgespreid is. Als de mensen zouden willen zien, zou de sluier van hun ogen vallen, maar het geheimzinnige is hen liever. Ze schuwen het licht en voelen zich beter in de duisternis van de geest.

En als de mens niet naar opheldering verlangt, kan dit hem niet toegestuurd worden. Daarom wordt elke gelegenheid benut om de mensen tot piekeren te bewegen, want pas dan kan de werkzaamheid van de volmaakte lichtwezens beginnen, doordat ze alle opgeworpen vragen proberen te beantwoorden, vooropgesteld dat de mens gewillig is om het ontvangen antwoord, dat hem door het hart gegeven wordt, nu te overdenken. Want de wil om in de waarheid te staan, is de eerste voorwaarde om hem deze te geven en een gewillig mens zal ook alles makkelijker aanvaarden, omdat de goddelijke kracht hem toegestuurd wordt, voor zover hij de waarheid zoekt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De poort naar de eeuwigheid kan al voor de dood worden doorgegaan

B.D. 1559 from 8. augustus 1940, taken from Book No. 25

Voor wie de poorten naar de eeuwigheid opengaan, diens aardse bestaan hoeft niet per se beëindigd te zijn, want hij kan ook in dit leven al inzage mogen nemen in het rijk dat buiten het leven op aarde bestaat. Hij kan overal van op de hoogte zijn, zonder te zijn onttrokken aan het aardse bestaan. Want de mens kan nog op aarde een toestand van rijpheid verwerven, die hem een blik in het eeuwige rijk toestaat. Zich met dat rijk buiten de aarde en de bewoners ervan te kunnen verbinden, is er een bewijs van dat de poorten naar de eeuwigheid niet steeds pas met de lichamelijke dood worden doorgegaan, maar dat er voor vele mensenkinderen helemaal geen barrières bestaan die hun het binnengaan in het rijk van de eeuwigheid beletten. Ze leven op de aarde en zijn toch eveneens in die sferen thuis, omdat de goddelijke Geest in hen elke hindernis overwint en overal te allen tijde aanwezig kan zijn. Hij verblijft dus in het rijk van het eeuwige, ook dan, wanneer het lichaam nog op de aarde wordt vastgehouden. Zo’n mensenkind zal ook geen angst hebben voor de dood, de lichamelijke dood die de mensen schrik aanjaagt. Het zal uitgerust zijn met kennis van het eeuwige leven, zodat het alleen maar sterk verlangt naar het ogenblik waarop het elke band met de aarde kan opgeven. De geest zal in zijn ware vaderland zijn intrek nemen. Hij zal nu voortdurend daar zijn, waar hij gedurende zijn bestaan op aarde slechts voor enige tijd kon vertoeven en dus als het ware alleen dan binnen kon komen in die gebieden, wanneer de wil van de mens dit toeliet. Nu echter kan hij voortdurend daar zijn waar zijn vurig verlangen op aarde hem heen liet dwalen. En dus heeft de mens dan de verschrikking van de dood overwonnen, wanneer hij bewust gedurende zijn bestaan op aarde in dit gebied probeerde binnen te dringen, dat de verblijfplaats is van al het geestelijke na het beëindigen van het leven op aarde. Hij is niet bang meer voor het onzekere van het voortleven hierna en hij beschouwt het voortleven ook niet als iets twijfelachtigs. Hij weet zeker en dat betekent dat hij ook het werkzaam zijn van de lichtwezens herkent en zich aan deze lichtwezens overgeeft, juist omdat hij de gevolgen van zijn onwetendheid beseft en zichzelf wil bevrijden uit een onwaardige toestand die zijn lot op aarde is, voordat hij aan zichzelf werkt om de verbinding met het geestelijke in het hiernamaals te kunnen aangaan. De mens wiens geloof hem de goddelijke liefde en barmhartigheid liet inzien en die naar deze liefde en barmhartigheid verlangde, staat er veel beter voor, want ze viel hem al op aarde ten deel.

Het mensenkind mocht schouwen in een gebied dat getuigenis aflegt van de oneindige wijsheid van de Heer. Het mocht zelf geestelijk weten uitdelen op aarde en dus de barrières neerhalen die de mensen op aarde scheiden van deze lichtwezens. Het mocht al op aarde de poorten naar de eeuwigheid doorgaan.

Want het nam iets in ontvangst, wat rechtstreeks werd aangeboden door die wezens, die dit lichtrijk bewonen. En dus verliest de dood alle verschrikkingen voor die mensenkinderen, die alleen God willen dienen en in dienst van God ware overwinnaars van de dood werden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Werkzaam zijn van de geest

B.D. 1560 from 10. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het zij u gezegd, dat de geest van God zich verenigt met eenieder van jullie, die Hem willen dienen. Er lopen momenteel, door de wirwar van menselijke verwikkelingen, talloze draden, die zich tot een stevig weefsel zullen samenvoegen en deze verbindingen van het hiernamaals naar de aarde zijn enorm belangrijk, want ze zijn in staat de mensen, die zoekende zijn en God willen erkennen, opheldering te geven. Maar ook alleen voor dezen zal het licht worden, want God Zelf is het eeuwige licht en de eeuwige waarheid. En wie God zoekt, moet Hem vinden en hem zal dus helder licht en de zuiverste waarheid toegestuurd worden.

Het is een keerpunt in het aardse leven, als God Zelf de mens nadert in de vorm van licht en waarheid. Hij biedt hem een genadegeschenk aan, dat van Zijn onmetelijke liefde getuigt. Hij wil het verlangen naar opheldering in de mens opwekken om hem dan mateloos kennis uit te kunnen delen, dat zonder verlangen hiernaar niet aan hem gegeven kan worden en Hij wil de geestelijke toestand van de mens daardoor op een hoger niveau brengen.

Maar nu weigert het menselijke verstand iets als waarheid aan te nemen, omdat het het goddelijke werkzaam zijn in liefde niet begrijpen wil. Want het herkent God niet als een God van liefde. Het kent niet de almacht van de goddelijke liefde. Het weet niet van het verlangen van de Vader naar Zijn kinderen, naar Zijn schepselen, die uit Hem voortgekomen zijn. Het weet ook niet van de nood van deze schepselen, die voor zichzelf een toestand scheppen, die hen onvoorstelbare kwellingen en leed in het hiernamaals op zullen leveren en de liefdevolle zorg van Degene, Die immers de liefde Zelf is.

En daarom wil het ook niet het werkzaam zijn van God begrijpen, want het kan de liefde van God enkel ervaren met een liefhebbend hart en dus moet het eerst zichzelf tot liefde proberen te vormen, voordat het de goddelijke liefde herkennen en begrijpen kan. En er is geen bewijs, dat deze liefde duidelijker aan de dag laat komen, als de vrije wil niet aangetast of de geloofsvrijheid niet beperkt mag worden. Want alles wat nog overtuigender de wil van God bekend zou willen maken, is een gevaar voor de mens, die nu, onder een bepaalde invloed staand, berekenend zou kunnen willen handelen. Dat wil zeggen dat het hem aanleiding zou kunnen geven om zich nu anders te gedragen ten opzichte van God, dan hij uit vrije wil zonder duidelijk bewijs zou doen.

En dus zou het innerlijke leven niet omgevormd, maar weer volgens de uiterlijke vorm vervuld worden, omdat het zichtbare bewijs een ander gedrag niet meer toelaat. Want de innerlijke verandering van zijn ziel moet uit liefde voor God aangepakt worden, maar niet ter wille van een aards voordeel in een gedwongen toestand. Een geloof, dat nooit zelf behaald werd, maar dwangmatig door buitengewone verschijnselen, die dus sterk afbreuk doen aan de vrije wil van de mens. En dit zou geen volmaakt worden tot gevolg kunnen hebben, want om volmaakt te worden is de vrije wil absoluut noodzakelijk.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Hindernis – Geestelijk werkzaam zijn – Verwaandheid of ongeloof

B.D. 1561 from 11. augustus 1940, taken from Book No. 25

De geest in u gebiedt u niet, maar hij laat het geheel aan uw wil over of u ernaar verlangt zijn geestelijke kracht gewaar te worden of dat u er geen acht op wenst te slaan. Uw deel kan het helderste licht en kennis van alles in de schepping zijn, van het werkzaam zijn van de zalige geestelijke wezens, van de voordelen van de verbindingen met het hiernamaals, van de eindeloze liefde, wijsheid en almacht van God. Het kan ook de diepste duisternis van de geest zijn. En u kunt kiezen zoals u wilt. Er is geen macht die u dwingt haar toe te behoren. Maar in het hiernamaals strijden goede, maar ook boze wezens om uw ziel, om uw vrije wil, zodat deze zich naar hen toekeert.

Als u dus de volste vrijheid om te kiezen gelaten wordt, moet u aan de andere kant opheldering gegeven worden over de verantwoordelijkheid, die op uw beslissing rust. Het moet u op het hart gedrukt worden, dat u zelf uw toestand in het hiernamaals schept door uw levenswandel op aarde. En daarom geeft God u Zijn woord. Dat wil zeggen dat Hij u door Zijn woord in kennis stelt van de enorme verantwoordelijkheid van de mens en de ontzettende gevolgen van een verkeerd gebruikte wil.

Hij kan dit alleen maar doen via de weg van werkelijk diepgelovige mensen, die zich aan God ten dienste aanbieden en zich geheel ondergeschikt maken aan de wil van de Heer. Hij geeft hun overvloedige kennis, opdat ze uit kunnen delen aan degenen, die God zoeken. Hij geeft hun de gave van vooruitzien, opdat de mensen de waarheid van dat herkennen, wat hun bekendgemaakt wordt. Hij geeft hun inzicht in de werkzaamheid van de geestelijke wezens om hen aan te sporen tot de ijverigste arbeid aan de ziel. Maar Hij zal u nooit dwingen om deze uitingen van Hem aan te nemen, als u niet bereidwillig bent, u door de geest zelf te laten onderwijzen.

Maar aan het flauwe lichtschijnsel, dat van elk goddelijk werkzaam zijn in liefde uitgaat, moet u herkennen dat de gever God Zelf is. Er is een verbinding van de hemel naar de aarde, zelfs wanneer die jullie mensen, die blind door het aardse leven gaan, niet duidelijk bewezen kan worden. Want alles wat volmaakt is en dus in de liefde staat, wil op grond van deze liefde het nog onvolmaakte helpen. De liefde is immers het enige, wat jullie verlossen kan en daarom zetten de lichtwezens in het hiernamaals het verlossingswerk voort, juist omdat jullie mensen het op aarde verzuimen om uzelf te verlossen door de liefde.

En ze komen jullie zo veel mogelijk tegemoet. Ze kennen jullie gebrekkige geestelijke toestand en ze hebben medelijden, omdat ze jullie niet willen laten lijden, maar jullie het lijden niet kunnen besparen ter wille van jullie zelf. Als het hen gelukt is het werkzaam zijn van de goddelijke geest in de mens begrijpelijk voor jullie te maken en jullie oren en harten te openen voor de waarheden van boven, begint de geest uit God in jullie zelf te werken en hij vergeet niemand, die zich niet zelf aan het werkzaam zijn door ongeloof of geestelijke verwaandheid onttrekt. Want beiden zijn zichtbare bewijzen van het werkzaam zijn van de tegenstander, die eveneens alles in het werk stelt om de wil van de mens te bemachtigen. Om alles te verwoesten wat God opbouwt. Want al het volmaakte worstelt weliswaar om de zielen, maar dwingt hen niet.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het vaste geloof verzekert onbegrensde macht – Wetmatigheid

B.D. 1562 from 11. augustus 1940, taken from Book No. 25

Niets is onuitvoerbaar, als je een rotsvast geloof hebt. De macht van Degene, die u geschapen heeft, is onbeperkt. Al Zijn wezens zijn ontstaan uit deze macht en de Schepper kan Zijn macht net zo in Zijn schepselen leggen, voor zover deze de wil hebben om met God en voor Hem te werken. Wat de mens zich nu voorneemt, zal hem lukken. Hij vertrouwt zich volledig aan God toe, verricht schijnbaar alle handelingen uit eigen beweging, maar wordt door God geleid, zodat hij dus alleen maar uitvoert, wat de wil van God is. En de goddelijke wil zal nooit anders zijn dan de wil van een zich aan God wijdend mensenkind, want deze wil is alleen maar zo lang iets eigens, onafhankelijks, als de mens bewust gelooft in staat te zijn om alles de baas te kunnen worden.

Als hij echter in deemoed en zwakheid zichzelf, dat wil zeggen zijn wil, aan God overgeeft, is deze wil nu eigendom van God en Hij bestuurt en leidt hem nu volgens Zijn goddelijke raadsbesluit. En bijgevolg moet alle denken en handelen nu overeenstemmen met de wil van God, als de mens de aandrang van zijn hart volgt. Dat wil zeggen dat hij uitvoert, wat zijn wil hem voorschrijft.

Want hij geeft nu in zekere zin zijn lichaam op, opdat God Zich hiervan bedient en dus door hem werkt. Hij wordt nu geheel door goddelijke kracht vervuld. Voor hem is niets onmogelijk, wat hij ook onderneemt. Het is de goddelijke geest, die de mens nu leidt, ofschoon alles aan hem aards lijkt en hij zich geheel aan aardse wetten aanpast. Want God werkt altijd binnen de grenzen van de wetmatigheid om niet door buitengewone gebeurtenissen de mensen tot geloof te dwingen. Maar er zal een krachtstroom naar de aardse mensen toevloeien, die hen hetgeen hen onoverwinnelijk lijkt met gemak laat overwinnen.

Maar het geloof moet sterk zijn. Een mens die zich niet in het volle geloof aan God toevertrouwt, opent zijn hart ook niet voor de hem binnenstromende kracht. Zijn ongeloof of lichte twijfel is een hindernis en zo kan God niet volgens Zijn wil in de mens werken. Om echter het diepste geloof het zijne te kunnen noemen, moet de mens innig en voortdurend smeken, dat God Zich in Zijn heerlijkheid openbaart. Dat Hij zich met erbarmen naar hem over buigt en daar helpend ingrijpt, waar het mensenkind dreigt te falen.

En God verhoort het gebed van de zwakken des te eerder, naarmate het mensenkind zich deemoediger en hulpelozer aan Hem overgeeft. Hij laat een smekend mensenkind niet in de nood van de ziel en Hij zal het geloof van dit kind op het juiste moment sterker laten worden, want Hij is machtig en Hij wil dat de mensheid in Zijn macht zal geloven en daarom bewijst Hij deze macht, doordat Hij door Zijn dienaren tot de mensen spreekt en ook door daden werkt. Dus Hij draagt Zijn macht over op iedereen, die Hem trouw toegenegen is en met vreugde zijn wil aan Hem onderwerpt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Rijkdom en armoede in het hiernamaals

B.D. 1563 from 12. augustus 1940, taken from Book No. 25

Alleen dat, wat het stempel van de liefde draagt, is onvergankelijk. Want alleen wat in liefde geboren is, zal door tijd en eeuwigheid blijven bestaan. En daarom is het nutteloos iets op te willen bouwen, wat niet met het gebod van de liefde overeenstemt, want dit zal onvermijdelijk tot een einde komen en de kracht die God aan elk mens geeft, wordt misbruikt, als ze alleen maar gebruikt wordt voor handelingen, die elke liefde ontberen. Welk aards succes daar ook uit voortvloeit, het heeft geen blijvende waarde. Het gaat de weg van al het aardse: het vergaat.

En alleen een in liefde ontstaan werk is onverwoestbaar, want ofschoon ook het uiterlijk van zo’n werk schijnbaar vergankelijk is, alles wat in liefde gedaan wordt, heeft eeuwigheidswaarde. Het zijn de goede daden, die jullie in de eeuwigheid navolgen. Alleen die worden maar gewaardeerd, als al het aardse van de mens afgevallen is.

En pas nu kan de ziel van rijkdom of armoede spreken, want liefde en licht zijn één en degene, die op aarde in de liefde gewerkt heeft, wordt omgeven door een stralend licht. Hij herkent. Hij weet. Voor hem is plotseling de grote betekenis van het aardse leven en de gevolgen van een liefdevolle of liefdeloze gang over de aarde duidelijk en hij beseft dat alleen de liefde het enig verlossende in het aardse bestaan is.

Wat de mens zich aan aardse rijkdom verschaft, is een doen toenemen van dat, wat op aarde overwonnen moet worden. Hij heeft voor zijn stadium als mens al alle materie overwonnen. Dat wil zeggen zich bevrijdt uit elke vorm, weliswaar in een gedwongen toestand. En op aarde moet hij in een vrije toestand hetzelfde doen. Maar de hang naar het aardse is een verlangen naar dat, wat hij eerder al overwonnen had en dus een achteruitgang.

Maar tegelijkertijd is een verlangen naar bezit een gebrek aan liefde, want een liefhebbend mens wil geven aan degene, die hij liefheeft. Maar dit mens houdt alleen maar van zichzelf en van dat, wat hem tot voordeel strekt. Daarom is het een verkeerde liefde, die nooit een verlossende uitwerking heeft, die de mens als met ketenen aan de materie bindt. En dus betreffen alle zorgen alleen maar zijn lichaam, maar niet die van zijn ziel en aardse rijkdom moet zich in het hiernamaals in grote armoede veranderen, omdat alle liefde op aarde deze rijkdom betrof.

Maar aan de andere kant hoeft aardse rijkdom geen hindernis te zijn om liefhebbend werkzaam te zijn, voor zover hij het bereidwillig weg zal geven om de nood en de zorgen van de medemensen uit te bannen. Als het hart er niet verlangend aan hangt, maar hij dat, wat God hem gegeven heeft in liefde voor de medemensen gebruikt.

Al het denken en doen moet in de liefde geboren zijn. Dan heeft het op aarde de rijkste zegen tot gevolg en in het hiernamaals een leven in licht en gelukzaligheid.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geheugen

B.D. 1564 from 12. augustus 1940, taken from Book No. 25

De herinnering aan alle voorstadia van het ontwikkelingsproces zou de mensen gedwongen aanleiding geven tot de juiste levenswandel en dus een volmaakt worden onmogelijk maken, want al het volmaakte is goed uit eigen beweging, terwijl een gedwongen wezen altijd iets onvolmaakts is, omdat het immers eigenlijk anders is. Dat wil zeggen tegen zijn wil dat werd, wat hij nooit vrijwillig nagestreefd zou hebben.

Maar elke voorkennis schakelt de vrije wil uit, want het wezen moet dan dat nastreven, wat het voor een herhaling van de staat van lijden in de gebonden vorm behoedt. Voor hem blijft er geen vrije beslissing meer over. Hij kan niet meer kiezen tussen het goede en het kwade. Hij moet het goede doen, zonder goed te zijn. Hij moet dan liefde geven zonder liefde te ervaren. Hij zal alles doen om maar de eindeloos lange weg voor de belichaming als mens niet meer af te hoeven leggen.

Daarom nam God de mensen het geheugen af en zette hen wat dit betreft in volledige onwetendheid in het leven. Als Hij hun nu daarover opheldering geeft, gebeurt dit uit enorme liefde, maar alleen deze mensen, die al uit eigen beweging het goede nastreven, nemen hier nota van, want voor hen is het weten daarom zonder gevaar.

Maar juist deze opheldering wordt overal als ongeloofwaardig afgewezen, waar de mens nog geen beslissing genomen heeft. Juist de leer van de verandering van de ziel in haar afzonderlijke substanties door elk scheppingswerk zal als volledig onaannemelijk afgewezen worden. Ze wordt niet geloofd en dat betekent daarom voor de mensen ook geen bedreiging van de vrije wil, want ze veranderen hun levenswijze op grond van zulke ophelderingen niet in het minst, omdat ze deze zonder meer ontkennen.

Maar aan de andere kant spoort deze leer de mensen aan, van wie de wil al op God gericht is, want voor hen is ze enkel de leerzame verklaring voor alle scheppingen, die Gods grote liefde, wijsheid en almacht laat herkennen en er dus alleen maar aan bijdraagt het geloof te versterken en God liefde, eer en ontzag te schenken.

En daarom moet deze leer met de grootste voorzichtigheid doorgegeven worden en ze moet zoveel mogelijk verborgen blijven voor degenen, die moeite hebben om God te belijden. Want als voor dezen op grond van andere niet te weerleggen leringen de waarheid van de goddelijke openbaringen geloofwaardig gemaakt zou worden, bestaat het gevaar dat ze alleen maar vanwege de gevolgen hun leven veranderen. Dat ze dus in zekere zin alleen maar een gevaar vermijden, omdat het hun schade berokkent, maar niet uit innerlijke aandrang het boze vermijden en het goede doen.

De mens moet goed zijn, ter wille van het goede. Hij moet zich uit liefde voor God veredelen, omdat hij uit het diepste van zijn hart naar Hem verlangt. Als dit het motief is van zijn opwaartse ontwikkeling, zal juist deze leer hem pas het licht brengen, want pas nu zal veel begrijpelijk voor hem worden, wat tot nog toe onverklaarbaar voor hem was, zonder echter zijn vrije wil te belemmeren.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De stem van het geweten

B.D. 1565 from 13. augustus 1940, taken from Book No. 25

U hebt geen zekerder teken voor dat wat goed is, dan de stem van het geweten, de stem van het hart die u waarlijk de juiste weg wijst. U wordt vaak door deze stem gericht op datgene wat God welgevallig is. En als u eens niet goed weet wat u moet doen, denken of spreken, dan hoeft u alleen maar in alle innigheid God aan te roepen en Hij zal het u bekend maken, zodat elke twijfel, elke besluiteloosheid verdwijnt en u zich helder bewust bent van uw handelen. Elke verkeerde gedachte brengt onbehagen in u teweeg. En elke goede gedachte zal u blij laten worden.

Want steeds spant al het goede geestelijke zich in om door middel van gedachten datgene aan u over te brengen wat u moet doen of laten. En als u dit overgebrachte gewillig aanneemt, wekt het in u ook het gevoel van innerlijke tevredenheid, terwijl het omgekeerde in u een gevoel van onbehagen doet ontstaan, om u zo van de innerlijke stem bewust te laten worden. Het aandringen van de geestelijke vrienden op een goede daad, is vaak de beweegreden dat deze daad nu ook wordt uitgevoerd. Want de mens alleen is te zwak van wil, als hij niet wordt aangespoord het goede te doen. En als hij de innerlijke stem maar gehoor schenkt, zal hij goed geleid zijn.

Het inzicht in wat goed is, zal voor hem eveneens komen als hij juist wil handelen. Want zijn wil die op God gericht is, wijst volhardend af wat verkeerd is, omdat deze wil immers de krachten aantrekt, die weten wat goed is, en dezen hem nu naar waarheid onderrichten. Weliswaar spannen de vijandige krachten zich net zo in, hun invloed te doen gelden, maar ze hebben alleen resultaat wanneer de mens willoos of onverschillig is, dus aan elke geestelijke inwerking gevolg geeft, totaal onnadenkend of goede of slechte krachten hem onderrichten. Daar hebben de slechte krachten gemakkelijk spel, hoewel nadien de stem van het geweten verwijtend klinkt en de mens de innerlijke tevredenheid ontneemt.

Als nu hier nog aandacht aan wordt geschonken, bestaat de mogelijkheid dat de goede geestelijke krachten dan invloedrijker kunnen werken. Maar zulke stille verwijten binnen in het hart, leiden er gemakkelijk toe dat de mens ze probeert te overstemmen, dat hij er geen aandacht meer aan schenkt en dus het geweten afstompt en niet meer luistert naar de fijne stem in zichzelf. En dat is uiterst nadelig voor de ziel.

Want de mens komt er nu maar moeilijk toe, te besluiten goede daden te verrichten, daar zijn kracht daar te gering voor is. En daar hij door de stem van het geweten niet wordt aangespoord om weerstand te bieden, zoekt hij ook niet zijn toevlucht tot God, die alleen wilskrachtig kan maken en hem geestelijke kracht tot hulp zendt. Als echter de mens gevolg geeft aan de stem van het geweten in hem, als hij zich aan alles houdt wat de stem hem zegt te doen of te laten en tenslotte na elke vraag aan de eeuwige Godheid luistert naar deze stem, dan zal hij waarschijnlijk geen andere weg gaan dan de weg die tot het inzicht voert.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Goddelijke genade opeisen en afsmeken

B.D. 1566 from 14. augustus 1940, taken from Book No. 25

Vraag om de goddelijke genade en roep Gods zegen over u af en uw gehele levenswandel zal overeenkomen met de wil van God. U zult alles uit kunnen voeren wat u wil, want u doet dan alles met goddelijke hulp. En als u zich nu vol overgave aan de Vader in de hemel toevertrouwt, leidt Hij u aan Zijn hand en u kunt er zeker van zijn, dat u uw doel bereikt.

De goddelijke genade is de uitstroming van Zijn liefde. Hij kent uw nood en de zwakte van uw wil. Hij kent uw opdracht en als u nu bereid bent om uw opdracht te vervullen, laat Hij u niet alleen strijden, maar Hij helpt u, doordat Hij uw wil sterker maakt en u kracht toe doet komen. En daarom moet u nooit verzuimen om de goddelijke genade af te smeken, want God wil bij iedere onderneming aangeroepen worden. Maar zonder gebruik te maken van de goddelijke genade kan uw weg niet naar boven leiden, want wat u ook doet, alles zal dan alleen maar overeenstemmen met het aardse verlangen, maar geen geestelijk succes opleveren.

Maar uw aardse leven is u alleen maar gegeven, opdat u de verbinding zoekt met God. Als u om Zijn genade smeekt, dan geeft u zich vol vertrouwen aan Hem over en u zoekt dus de verbinding met Hem. En dan moet uw weg onvermijdelijk naar de hoogte leiden. Dan is de eindeloos lange gang over de aarde niet nutteloos geweest, want deze weg heeft het wezen dichter bij God gebracht. En het is des te dichter bij God, naarmate het inniger om Zijn hulp vraagt, want de innige vraag stelt een innige verhouding voorop. De juiste verhouding van het kind tot de Vader.

Nu is de scheiding tussen het wezen en God overwonnen, wanneer het kind de handen om hulp smekend uitstrekt en de Vader om Zijn genade en liefde smeekt. Alles zal hem nu makkelijk lijken en niets lijkt onuitvoerbaar, want God Zelf bekommert Zich om het voornemen en geeft het mensenkind de kracht het aan te kunnen. Daarom moet u niets beginnen zonder de zegen van God te vragen, opdat uw moeite niet tevergeefs is.

Het is iets kostbaars om in de goddelijke genadezon te mogen staan, want het leven zal u buitengewoon makkelijk lijken, omdat God voortdurend bij u is en u leidt. Hem tegemoet. Smeek onophoudelijk om Zijn genade en bewijs Hem daardoor uw verlangen naar Hem en u zult zorgeloos uw levensweg kunnen gaan, want God Zelf leidt u en helpt u overwinnen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het belijden van JEZUS CHRISTUS voor de wereld Goddelijke bescherming

B.D. 1567 from 14. augustus 1940, taken from Book No. 25

Wie JEZUS CHRISTUS belijdt diens leven is in GOD's Hand, ook al verklaart de wereld en haar gezag hem de bitterste strijd. Reeds van het uitspreken van de goddelijke Naam gaat al kracht uit, en de Liefde van de Heiland zegent allen die zich aan HEM overgeven, d.w.z. die in HEM geloven, HEM beminnen en Zijn geboden onderhouden.

Slechts weinig mensen echter nemen het leven van JEZUS tot richtsnoer van hun leven. Wie zich echter de moeite geeft in alles de Heer na te volgen, die zal ook spoedig inzicht verkrijgen en zal de goddelijke Heiland en Verlosser niet meer willen opgeven. Zijn Liefde openbaart zich zo indringend dat in de mens het verlangen naar de Hemelse VADER steeds toeneemt. Het is als een gestadige regen die het uitgedroogde aardrijk drenkt met Zijn onontbeerlijk woord dat van Boven tot de mensen op aarde gebracht wordt. En dat woord spoort nu de mensen steeds aan HEM aan te nemen DIE door de wereld verloochend wordt.

De mens die GOD's kracht duidelijk ervaart moet zich ook voor dat woord inzetten, hij moet frank en vrij spreken over alles wat de Heer Zelf op aarde geleerd heeft. De mens moet alles doen om vooreerst het menselijke hart geschikt te maken de waarheid aan te nemen die de mensen van Boven wordt overgebracht.

Eens heeft de Heer Zelf gezegd: "Wie MIJ voor de mensen belijdt die zal ook IK belijden voor Mijn VADER". Dus heeft CHRISTUS de mensen geboden voor Zijn Naam op te komen, opdat hij dan eveneens de goddelijke bijstand ervaart als hij de hulp van de VADER in de Hemel begeert.

Wie voor de goddelijke Naam opkomt zal in de komende strijd tegen CHRISTUS betrokken worden, want men zal trachten de mensen elke herinnering aan HEM en Zijn werken op aarde te ontnemen. Men zal de mensen met harde straffen dreigen die ten doel hebben het verdwijnen van het geloof in JEZUS CHRISTUS als Verlosser der wereld. De mens zal serieus moeten strijden om stand te kunnen houden tegen al deze influisteringen van kwaad gezinde krachten, en alleen de mens die zich voor JEZUS CHRISTUS inzet en in gelovig gebed de Heer zijn noden en zorgen toevertrouwt en HEM om bescherming en kracht vraagt, zal sterk en vrij zijn. Want dat belooft de Heer al zijn strijders, als zij HEM als de Goddelijke Heer en Verlosser belijden voor de mensen.

Hier zal de goddelijke Macht duidelijk bewijzen dat Ze sterker is dan aardse macht, en ze zal waken over ieder aards kind, onverschillig in welke gedaante het de Heer en Heiland belijdt. Daarom behoeft de mens niet bezorgd te zijn dat het aardse gezag hem zou kunnen vervolgen om hem schade te berokkenen, omdat hij een aanhanger is van het ware christendom. JEZUS CHRISTUS kan nooit uit de wereld van haat en liefdeloosheid verdrongen worden, ook al wordt de strijd openlijk gevoerd. Maar wie zijn aardse leven liefheeft diens hart zal angstig kloppen en hij zal makkelijk de geboden van het wereldlijk gezag in acht nemen, dus zijn Heer en Heiland verraden terwille van aards succes.

Maar wie de dood niet vreest zal vrijmoedig de Naam belijden van HEM Die de wereld verlost heeft van de zonden, zelfs als hij er voor moet boeten door de aardse macht. De VADER in de Hemel houdt echter Zijn Handen beschermend over dat aardse kind, en dan zal het voor de tegenstander lijken alsof bovenmenselijke krachten tegen hem strijden. Hij zal aan de kalmte, die ondanks dreigingen onmiskenbaar is, de kracht van het goddelijke Woord en de liefdevolle zorg van de VADER in de Hemel herkennen, DIE de zijnen beschut als zij HEM maar belijden voor de wereld.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Grove materie – Vorm – Substantie

B.D. 1568 from 15. augustus 1940, taken from Book No. 25

De grove materialisatie van oorspronkelijk geestelijke substantie is niet te vermijden, zolang er een uiterlijke vorm nodig is om het geestelijke in deze vorm tot dienen te dwingen. Het geestelijke is in ongebonden toestand ook een vrij wezen, dat over zichzelf beslissen kan. Zodra echter dit geestelijke met een omhulsel omgeven wordt, wordt het gehinderd in zijn zelfbeschikking. Het wordt juist door een stoffelijk omhulsel geboeid, die het nu binnen een bepaalde tijd moet overwinnen om daar weer uit bevrijd te worden.

Al het stoffelijke rond de geestelijke substantie is verdicht geestelijks, dus eveneens geestelijke substantie in zichzelf. Dat wil zeggen voortgekomen uit de alles scheppende macht, maar door goddelijke wil tot vorm geworden, die onrijp geestelijks in zich moet herbergen. Want alles, wat uit God voortgekomen is, is geestelijke substantie. Alleen de rijpheidsgraad van deze substantie is verschillend en zodoende valt er een onderscheid te maken tussen het zich in de vorm bevindend geestelijks en het geestelijke, dat tot vorm geworden is.

Het geestelijke in de vorm is door de goddelijke wil al zo ver ontwikkeld, dat het zijn verblijf in de verschillende vormen vaak af mag wisselen, terwijl het geestelijke, dat tot vorm geworden is nog aan het begin van zijn opwaartse ontwikkeling staat. Het nog onontwikkeld geestelijke maakt het nu het al rijper geestelijke mogelijk de hem opgelegde taak te vervullen. Dit geestelijke dient daardoor, doordat het ook hem helpt te dienen. En zo ontwikkelt zich alles in de schepping voorwaarts.

Het grove materiaal lijkt voor de mens vergankelijk, maar is in zijn substantie net zomin vergankelijk als het geestelijke, dat door het stoffelijke omhulsel omsloten is. Want het vergaat schijnbaar in het niets, maar maakt zich in werkelijkheid alleen maar los uit zijn substantie, wanneer het zijn eigenlijke opdracht vervuld heeft.

Men onderscheidt dus een vluchten van het geestelijke uit de vorm en een vervluchtigen van de vorm zelf. Het uit de vorm vrijgekomen geestelijke zoekt naar gelang haar staat van rijpheid een nieuw omhulsel, terwijl de vorm zelf zich oplost in haar oorspronkelijke substantie en net zo lang weer een vluchtig element is, tot het zich weer door Gods wil tot een nieuwe vorm verdicht.

De grove materie is dus dientengevolge niets anders dan iets geestelijks, dat overeenkomstig de wil van God voor de mensen op aarde zichtbaar wordt. Dat dus die vorm aanneemt, die God voor hem bestemd heeft en die zo lang vorm blijft, als de goddelijke wil deze nodig heeft voor het in de opwaartse ontwikkeling bevindend geestelijke. De vorm is zichtbaar, zolang het geestelijke zijn taak nog niet goed vervuld heeft, maar het wordt onzichtbaar, als de opdracht vervuld is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Met het verstand onderzoeken – Gelovigen en ongelovigen

B.D. 1569 from 16. augustus 1940, taken from Book No. 25

Met hoe meer overgave de mens zich aan de zorg van God toevertrouwt, des te gemakkelijker zal zijn aardse leven zijn, want het is de wil van de Vader in de hemel, dat er altijd aan Hem gedacht wordt. Alleen zo kunnen jullie de kracht uit Hem in ontvangst nemen, die hij onbeperkt toe laat komen aan degene, die deze begeert. De mens onderzoekt vaak, waar een enkele vraag om opheldering uitsluitsel zou kunnen geven en toch zal hij ondanks verwijzingen naar onderricht van boven hier geen beroep op doen, omdat hij niet gelooft. En bijgevolg zal hij dwalen, want de juiste kennis zal hij zonder geloof niet vinden.

Het resultaat van de gelovige mens zal steeds van die van de ongelovige afwijken. Het zijn twee verschillende grondbeginselen, die ook verschillende resultaten opleveren. Nooit kan hetzelfde resultaat verwacht worden, wanneer ook de wil om te onderzoeken actief werkzaam is. Dat wil zeggen dat hij alleen maar zuiver verstandsmatig één of ander geestelijk vraagstuk op wil lossen.

Er moet een onderscheid gemaakt worden tussen een mens, die het geloof afwijst en een mens, die nog zoekend en zwak in het geloof is, maar die tot geloven bereid is, als hetgeen hem onderwezen wordt, hem acceptabel lijkt. Deze mens vraagt, maar de ander beweert. Hij stelt verstandsmatig een leer samen en is volledig overtuigd van de waarheid hiervan. Hij heeft daarvoor echter niet in de geringste mate gebruik gemaakt van de goddelijke kracht, dus kan het resultaat ook geen goddelijke waarheid zijn, want de mens die niet aan God vraagt, is geenszins geheel zonder invloed van geestelijke kracht, maar de tegenstander leidt hem nu en steeds met een werkzaamheid, die tegen God gericht is. Daarom laat deze tegenstander ook niet toe, dat het menselijke denken zich nu in de waarheid bevindt, maar ze zal alles doen om het denken te verwarren.

Het verlangen naar de waarheid is ook meestal niet de beweegreden van zijn onderzoeken, maar het vooruitzicht op aards succes spoort hem ertoe aan om zijn verstand te gebruiken. Hij zoekt dus, bewust of onbewust, geen verbinding met wetende krachten, maar hij brengt zuiver verstandsmatig de resultaten van andere onderzoekers samen en stelt een nieuw beeld samen. Hij haalt de wijsheid niet bij de eeuwige Wijsheid Zelf, maar hij maakt zich de gedachtegang van andere eveneens dwalende zielen eigen en het eindresultaat moet onvermijdelijk ook dwaling zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Directe uitstraling – Genadegeschenk

B.D. 1570 from 16. augustus 1940, taken from Book No. 25

De directe uitstraling van goddelijke kracht te mogen ontvangen, betekent een onvoorstelbare genade voor de mensen. Dit is een geschenk, dat ver boven de verdienste van een mens uitgaat, want door God waardig bevonden te worden om aangesproken te worden, is iets wat zo gelukkig maakt, dat het menselijk niet de begrijpen valt. Die het hoogste en meest volmaakte Wezen is, Die de hemel en de aarde geschapen heeft, Die regeert over alles wat er is, buigt zich naar een mensenkind over en uit Zich aan hem.

Dit is een genadegeschenk, die onmiskenbaar voldoende is om een mensenkind tot een volmaakt wezen te vormen, want de kracht van God wordt hem gegeven en deze kracht uit God is tot alles in staat, dus kan ze ook een mens, die van goede wil is, volledig omvormen en diens opwaartse ontwikkeling bevorderen. En kracht uit God is elk woord, dat het mensenkind toegestuurd wordt door Gods enorme liefde, want wat van God komt, kan niets anders zijn dan Zijn uitstraling en als God kracht uitstraalt, wint het met deze kracht bedacht wezen aan geestelijke substantie.

Het neemt dus iets uit Gods hand in ontvangst, wat aan toename van zijn wezenlijkheid bijdraagt. Het geestelijke uit God verbindt zich met het geestelijke in de mens en dit komt zo aan het licht, dat het verlangen naar het zuiver geestelijke versterkt wordt en hier wordt gevolg aan gegeven door een toegenomen aanvoer van geestelijke kracht. Naar buiten is zo’n toestroom van kracht niet erg zichtbaar, maar het wezen van de mens, zijn denken en voelen vergeestelijken zich steeds meer en pas dan vervult de mens het doel van zijn aards leven, wanneer al zijn zorgen louter de opwaartse ontwikkeling betreft.

Dat een mens met zo’n buitengewoon genadegeschenk bedacht wordt, wordt hierdoor verklaard, dat dit mens geen enkel aards voordeel zocht in de verbinding, die hij zelf uit eigen beweging aanknoopte. Voor zover er één of andere berekening aan zo’n verbinding ten grondslag ligt, komt dit nooit en te nimmer tot stand. Maar omdat de wil tot God de reden was en de onderwerping van de eigen wil aan de verbinding tussen de hemel en de aarde voorafging, greep de goddelijke, vaderlijke goedgunstigheid Zijn schepsel in Zijn onuitsprekelijke liefde en trok het naar Zich toe.

En omdat God kracht in Zichzelf is, moest de goddelijke kracht dus voortaan in dit mensenkind overvloeien en op de hiervoor genoemde manier op dit kind inwerken. Het kan nu niet anders dan de wil vervullen van Degene, Die immers nu pas overvloeit naar al het geschapene, wat zich met Hem verbindt. De mens moet nu in zekere zin de goddelijke uitstaling van kracht in zichzelf gewaarworden, doordat alles in hem aandringt op vereniging met Degene, Die Zelf kracht is.

De wil van de mens moet zich steeds ijveriger op God richten. Het geestelijke in de mens en het geestelijke daarbuiten moeten naar elkaar streven, want al het geestelijke is kracht uit God, die weer naar Hem, van Wie het uitgegaan is, terugverlangt. Daarom moet de uitstraling van goddelijke kracht ertoe leiden, dat de mens haar weldaad bij zichzelf bespeurt en weer de definitieve vereniging met de Schenker van kracht nastreeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zelfverlossing – Liefde – Het opgeven van de wil

B.D. 1571 from 17. augustus 1940, taken from Book No. 25

Er kan geen verlossing zijn voor een wezen, dat zich niet aan de goddelijke wil onderwerpt. Weliswaar worden hem ook voortdurend aanwijzingen toegestuurd en het aandacht schenken hieraan, kan het naar de juiste weg leiden, wanneer het zich niet openlijk verzet. Er is geen andere mogelijkheid voor de zelfverlossing, dan door de onderwerping van de eigen wil, omdat deze toch de afval van God veroorzaakt heeft. Zolang het wezen zich verzet, zolang het gelooft sterker te zijn, zich dus nog weerspannig zou willen uiten, is een vrij worden uit de vorm onmogelijk.

Er leidt geen andere weg naar God, dan zich door te dienen te vormen tot een lichtwezen. En dienen in liefde is een zich bewust onderwerpen aan Degene, Die de eeuwige liefde Zelf is. De dienende mens zal steeds iets doen wat de medemensen tot zegen dient. Hij zal proberen de nood te verminderen, helpen het leed te dragen en hij zal zich inspannen om het lot van de medemens te verbeteren en zal steeds klaar voor hem staan.

En dit alles vereist liefde en bijgevolg zal hij dit werk met God verrichten, want al het handelen in liefde moet hem met de eeuwige liefde Zelf verbinden, omdat God Zelf in elk werk van liefde aanwezig is. En waar God is, heeft geen andere macht ruimte of macht. Zodoende is de mens van deze macht verlost, als hij maar met God verbonden is.

En met God verbonden te zijn, betekent alles doen, wat God hem voorschrijft te doen. Het betekent zijn eigen wil geheel op te geven en alleen de wil van God te laten gelden. Het betekent verder geheel en al in de goddelijke wil op te gaan. Alles uit te voeren, wat aan de zelfverlossing bijdraagt. Voor het lichaam en de ziel van zijn naasten te zorgen en God in de diepste liefde en deemoed te dienen.

Het zal het wezen vaak niet gemakkelijk vallen om te dienen, waar het liever zou heersen, maar de liefde voor God is de drijfveer voor elke dienst en deze liefde geeft hem kracht. Want als de mens in liefde voor God ontbrandt, grijpt de goddelijke liefde het mensenkind net zo en het kind wordt deze liefde gewaar door een toenemend verlangen naar Hem. En het dient steeds vrolijker, naarmate het door de liefde met God verbonden is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geweldige omwenteling als gevolg van een verkeerd leven

B.D. 1572 from 18. augustus 1940, taken from Book No. 25

Een geweldige omwenteling van jullie gewone leven zal het gevolg zijn van jullie verkeerde levenswandel, die niet overeenkomt met de wil van God. Jullie beschouwen niets, wat jullie naar God zou kunnen leiden, als belangrijk, maar wel alles, wat jullie van Hem verwijdert. Jullie denken steeds alleen maar aan wereldse voordelen en verliezen daarbij elk vermoeden van de waarde van een juist denken en het diepe geloof in God. Het doel dat jullie nastreven, heeft niets met God te maken. Jullie hebben daarvoor werkelijk geen geloof in Hem nodig en jullie kunnen dus niet juist denken, want jullie denken leidt niet naar het eeuwige leven.

Maar Jezus Christus zegt: “Wie in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven”. Het enige levensdoel is om voor het eeuwige leven te zorgen. Juist te denken betekent voor dat doel te leven, de opdracht uit te voeren en alles te doen, wat bevorderlijk is voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel.

De levenswandel van degene, die zichzelf een ander doel stelt, is enkel maar een verkeerde, want zijn denken is verkeerd, dus niet door God, maar door Diens tegenstander geleid. En dat vereist tegenmaatregelen van de zijde van God, opdat de mens zich bewust wordt van zijn verkeerde denken en probeert zijn verdere levenswandel te veranderen.

Maar een verandering van zo’n verkeerd denken brengt een gebeurtenis tot stand, die zo ongewoon is, dat het niet onopgemerkt blijft. Het moet alle gemoederen prikkelen. Het moet zelfs onverschillige mensen aanleiding geven tot nadenken. Hij moet in ieder geval hard getroffen worden. Dat wil zeggen dat zijn huidige opvattingen daardoor een erge slag te verduren moeten krijgen. Hij moet nu proberen in verbinding te treden met dat, wat hij tot nog toe als niet aantoonbaar afgewezen heeft. Hij moet God zoeken, opdat hij Hem vindt en aan Zijn genaden deelachtig wordt.

Jullie kunnen je deze gebeurtenis niet voorstellen, want het neemt alles wat jullie bezitten van jullie af. Jullie zullen niets meer van jezelf mogen noemen, dan het geloof in God, als jullie dat hebben. Maar dit is meer waard dan al het aardse bezit, want wie God echt innig smeekt om Zijn zorg, die zal Hij dit ten deel laten vallen en Hij zal de Zijnen zichtbaar uit de nood leiden, die de gebeurtenis over de mensen brengt.

Het leven met zijn gerieflijkheid is voorbij. Nu wordt het mensenkind geconfronteerd met de ernst van het leven, waartegen het volledig opgewassen kan zijn als het God maar om hulp smeekt en moedig de strijd tegen de nood en bitterheid van het bestaan aanbindt. Alleen dat, wat de eeuwigheid betreft, is van waarde. Maar al het andere kan weggenomen worden, omdat het alleen maar hinderlijk is voor het wezen, dat te zwak is om uit eigen beweging de weg te gaan, die naar boven leidt. Maar God helpt allen, die naar Hem roepen, want Zijn liefde laat niet ten onder gaan, wat de wil naar boven in zich draagt. Hij zal deze wil sterken en jullie mensen kracht geven om te overwinnen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Ras – Innerlijk leven

B.D. 1573 from 18. augustus 1940, taken from Book No. 25

Er worden zo eindeloos veel vragen opgeworpen in een tijd van een zich geestelijk vrijmaken en steeds betreffen deze vragen een nog weinig onderzocht gebied, namelijk het innerlijke leven van de individuele mens. Want het is voor iedereen duidelijk, dat het innerlijke leven van elk mens verschillend is en men probeert daar nu een verklaring voor te vinden. Want het ontbreekt de mens aan elk inzicht.

Ze gaan er met een overtuiging, die geen tegenspraak duldt, ertoe over om de innerlijke vorming van de mens in verband te brengen met de bouw van het lichaam. Ze gaan er dus van uit, dat een bepaald menselijk ras ook hetzelfde gevoel moet hebben. Dat dus het innerlijke leven raciaal bepaald is. En deze opvatting geeft nu aanleiding tot alle mogelijke vragen.

De rassenleer, waar alle theorieën tegenwoordig op zijn gebaseerd, zijn slechts in zoverre terecht als ze de uiterlijke verschijning, het aanzien, de aard, belichten, dat dus een bepaald ras ook aan bepaalde uiterlijke kenmerken te herkennen is. Maar nooit heeft het ras één of andere invloed op het innerlijke gewaarworden van de mens en alleen dat is in geestelijk opzicht doorslaggevend. En dus hebben juist de meeste verschillende rassen een bepaalde overeenkomst in hun gevoelsleven, dus neemt men nu aan dat het ras invloed heeft op het innerlijke leven.

En dit is niet juist. Want het gevoelsleven, dat in de ziel zijn oorsprong vindt, wordt door elk mens zelf gevormd. Als in dezelfde rassen door de Schepper hetzelfde gevoelsleven gelegd zou zijn, zouden de verschillende volksstammen dus overeenkomstig dezelfde aard hebben. Elke handelswijze zou dan zijn oorzaak hebben in het ras van de mens en dus ook dienovereenkomstig beoordeeld worden. En bijgevolg zou God de verschillende mensen steeds de vorming van hun gevoelsleven voorschrijven en de mensen zouden dan niet anders kunnen zijn, dan het hen door het behoren tot een bepaald ras door God toebedeeld zou zijn.

Een opwaartse ontwikkeling zou dus niet in aanmerking komen en net zomin zouden de mensen tot verantwoording geroepen kunnen worden. Maar ze krijgen het verblijf op aarde niet toegekend om zich juist door hun ras naar buiten toe hetzelfde te vormen, maar het gevoelsleven moet elk mens, het doet er niet toe tot welk ras hij behoort, zelf verzorgen en er dus zelf aan bijdragen om zich geestelijk opwaarts te ontwikkelen.

Al het uiterlijke van de mensen zal ook alleen maar betrekking hebben op het aardse leven, respectievelijk deze door het ras verbonden mensen zullen alle karakteristieke eigenschappen behouden, geheel om het even of de innerlijke instelling voor of tegen God is. Alleen bij zuiver wereldse vragen is een overeenkomst van de gedachten aan te treffen. Maar bij geestelijke vragen zal het denken van elk individueel mens anders zijn en de instelling ten opzichte van God zo totaal verschillend, dat het behoren tot een bepaald ras nooit tot de slotsom kan laten komen, dat de mens gedwongen is om overeenkomstig zijn ras te denken.

En dit zet nu een verkeerde opvatting recht, die tot nog toe weinig onderzocht werd. Er werden verkeerde conclusies getrokken, ook wanneer de uiterlijke vorm van de mensen schijnbaar tamelijk gelijksoortig was. Het gevoelsleven staat hier volledig van geïsoleerd. Om dit overeenkomstig de goddelijke wil vorm te geven, moet de mens zich geestelijk bezighouden. Hij kan zijn karakteristieke eigenschappen niet in verband brengen met zijn geestelijke opdracht. Hij moet net zo worstelen als een mens, die tot een ander ras behoort, als hij zijn ziel in de toestand wil brengen, dat God daar welgevallen aan heeft en Hij hem opneemt in Zijn rijk.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het doel heiligt de middelen

B.D. 1574 from 19. augustus 1940, taken from Book No. 25

U, die de medemensen aanleiding geeft om in strijd met de christelijke leer te handelen en dit door dwangmaatregelen probeert door te zetten, laadt een grote verantwoordelijkheid op zich. Want nu treft niet hen, maar uzelf de straf, waar u schuld aan hebt.

De mens, die gedwongen wordt, heeft geen macht meer over zijn wil en kan dus ook niet ter verantwoording geroepen worden. Maar u, die deze wil aan u onderworpen hebt, moet de gevolgen dragen en voor uw onrechtvaardigheid boeten. De eigenlijke handeling wordt dan niet zo veroordeelt als de aanstichter van zo’n handeling. Dus u mag niet geloven, dat u de medemens er ongestraft toe mag brengen om zo’n kwade handeling te verrichten, zonder daar zelf voor ter verantwoording geroepen te worden.

En het zal nu begrijpelijk voor u zijn, dat een onrecht niet goedgekeurd kan worden, omdat het zogenaamd tot nut zal strekken. Dat dus het grondbeginsel “Het doel heiligt de middelen” nooit door God erkend wordt, maar dat zo’n opvatting volledig verkeerd is. Elk slecht werk kan alleen maar slechte gevolgen hebben, dus uit een slechte daad kan nooit één of ander voordeel voor de mensen ontstaan, dat hen geestelijk ten goede komt. Aardse voordelen vallen weliswaar niet te ontkennen, maar nooit en te nimmer zullen ze Gods toestemming of zegen krijgen.

Derhalve moeten allen, die voordeel uit zo’n slechte daad halen, ook de gevolgen van de slechte daad op zich nemen. Ze moeten het grootste leed dragen, als ze het onrecht, dat ze veroorzaakt hebben, weer goed willen maken. Want voor elke schuld moet boete gedaan worden en het is veel beter om nog tijdens het aardse leven voor een schuld boete te doen, dan deze naar het hiernamaals mee te nemen en daar kwellingen te moeten verdragen, die deze schuld aflossen.

Wat vanwege dit grondbeginsel – het doel heiligt de middelen – tot schuld werd, wat als zogenaamd voordeel uit zulk handelen voortgekomen is, zal ook nooit gezegend worden of geestelijk nut voor de mens opleveren, want God keurt geen maatregelen goed, die in strijd zijn met het gebod van de naastenliefde en schijnbaar aan een edel karakter ontsproten willen zijn, maar die in werkelijkheid duidelijk het werkzaam zijn van de tegenstander verraden. En de daarvoor verantwoordelijke mens zal, net als allen die zijn voornemen goedkeuren, tot rechtvaardiging geroepen worden, omdat dit het grootste onrecht is voor God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Rechtvaardigheid – De ondergang van de wereld – Nieuwe aarde

B.D. 1575 from 19. augustus 1940, taken from Book No. 25

Er bestaat geen mogelijkheid om zich aan de goddelijke rechtvaardigheid te onttrekken, als God tot het algemene strafgericht besloten heeft. Want dan is de tijd gekomen, die bekendgemaakt is in woord en geschrift. En de mensen, die niet in de goddelijke rechtvaardigheid wilden geloven, zullen zich moeten verantwoorden. Ze zullen zich nu realiseren, dat alleen de rechtvaardige mens genade vindt bij God, maar dat het lot van de onrechtvaardige de verdoemenis is.

En dit strafgericht zal onverwachts komen. Er zullen wel veel profetieën aan voorafgaan, die het voornemen van God aankondigen. Er zullen nog velen de gelegenheid geboden worden om zich tot God te wenden en hun zonden vol berouw aan Hem te bekennen. God zal hun de hand reiken en hen van de rand van de afgrond terugtrekken, maar onvermijdelijk zal het moment komen, dat de gehele mensheid zich tegenover het vreselijke geplaatst ziet, het moment van de vermeende ondergang van de wereld, die echter nooit een ondergang van de wereld in de zin van het woord is, maar enkel een ondergang van de huidige wereld, dat wil zeggen de mensheid, die slechts puur wereldsgezind is en God niet meer erkent.

En deze ondergang zal een volledige omvorming betekenen van wat mensen onder aarde verstaan. Er zal op het aardoppervlak niets onveranderd blijven en dus zal alles, wat schijnbaar sinds ondenkbaar lange tijden vol macht en kracht was, aan het verval prijsgegeven worden. De aarde moet ophouden te zijn, wat ze op dit moment is, namelijk de plaats waar alleen het materialisme heerst en waar niemand God en Diens werkzaam zijn erkent. Want de aarde moet het opleidingsstation van de geest zijn, maar ze is de plaats geworden, waar enkel aan het lichaam, maar niet aan de geest gedacht wordt en dus heeft ze haar doel volledig gemist.

En God vernietigt daarom alles, wat zijn missie niet beseft en het tegendeel van dat nastreeft, wat zijn doel is. En dit is een niet meer te veranderen gebeurtenis, die volgens de goddelijke gerechtigheid zo komen zal, zoals het geschreven staat: er zal geen steen op de andere blijven.

Maar er zal ook een volledig nieuwe tijd aanbreken. De nieuwe aarde zal bevolkt worden door mensen, die geestelijk op een hogere trede staan en deze mensen zullen zich verzamelen als overlevenden van een gebeurtenis, die onvergetelijk zal zijn en die hun de grootte en almacht van God duidelijk bewezen heeft.

Want God neemt hen van de aarde weg om hen weer naar de nieuw ontstane aarde te leiden, opdat ze de basis van een nieuwe gemeenschap vormen, opdat zij, die in het volle geloof staan, nu volgens de goddelijke wil handelen en werkzaam zijn op aarde. Dat wil zeggen in het rijk van de vrede, dat God de Heer nu voor Zichzelf geschapen heeft en dat Hij bevolkt met de Zijnen, die Hem trouw waren en zich Zijn liefde waardig betoonden. Want Zijn goddelijke rechtvaardigheid zal eenieder belonen, zoals het hem toekomt. Degenen, die God dienen en Hem liefhebben, worden het leven gelaten en Hij zal degenen, die God nooit erkenden en dus vergeefs op aarde wandelden, van de wereld wegnemen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Woorden van de Vader – Vooruitkijken naar het jongste gericht

B.D. 1576 from 20. augustus 1940, taken from Book No. 25

Uw leven moet liefde zijn en alles wat u doet en denkt, moet liefde bevatten. Dit is de grote opdracht, die u voor het leven opgelegd werd en waarin u zich in moet spannen om deze opdracht te vervullen. En daarom zal het streven van de tegenstander zijn om u zo vaak mogelijk ten val te brengen. Hij zal alles doen om de liefde in u te verstikken en de slechte gevoelens, haat en liefdeloosheid in u te voeden. Want het is zijn bedoeling om dat, wat zich door de liefde verlossen wil, weer vast te binden en in zijn macht te krijgen.

En daarom moet u worstelen, opdat u de zege behaalt. U moet tijdens gevaarlijke momenten aan de Heiland denken, Wiens leven louter liefde was, Die voor alle onrechtvaardigheid moest lijden en toch steeds in dezelfde liefde bleef. En als u zwak dreigt te worden, bidt dan en u zult door de goddelijke liefde, die de Heiland bewoog om voor u te sterven, kracht ontvangen.

Grote gebeurtenissen staan kort voor de deur en het is een enorme opdracht, die u, Mijn dienaar op aarde, nog te vervullen hebt. Ik wil uw geest verlichten, opdat u ziende wordt en de tekenen herkent. Ik wil u door een visioen de dag en het uur bekendmaken. Ik wil uw kracht doen toenemen en uw liefde voor Mij groter doen worden, zodat u voor Mij werkzaam bent. U hebt niets te vrezen en mag wachten op de dingen, die over de aarde zullen komen. Want Mijn geest is steeds bij u en laat u horen en zien, wat voor de anderen verborgen blijft.

U zult het gericht van de jongste dag vooruitzien, u zult in verbinding staan met de krachten in het hiernamaals, die u bovennatuurlijke kennis geven en u zult Mij dus tot een bereidwillig werktuig worden, want Ik heb u en uw wil nodig. U moet de weg voor Mij bereiden, u zult van tevoren de mensen ervan in kennis stellen, dat Ik u ervoor bestemd heb om Mijn woord bekend te maken. Ik heb uw wil nodig, opdat u alleen uitvoerder van Mijn wil bent en daarom zult u dan ook het duidelijkst herkennen en vooruitzien, wat u te wachten staat.

Ik neem deel aan elke stap die u zet. Ikzelf ben het, Die u gebied dat te doen, wat u begint. Ik ben in het spreken, handelen en denken steeds bij u en als u iets ziet, is het Mijn wil, want u moet daarover spreken en kunt dat nu met volle overtuiging doen, als Ik het innerlijke zien voor u ontsloten hebt. En let er daarom op, wat de geest in u, u bekend zal maken. Luister naar de stem van het hart en sla acht op elke opwelling. En laat u niet van de wijs brengen door bedenkingen. Laat u niet hinderen, wanneer het erom gaat Mijn wil te vervullen. Neem deel aan al het lijden, want de Heer zal uw zinnen hiervoor ook scherpen.

De liefde veredelt en laat u volmaakt worden en in een bepaalde staat van rijpheid zult u kunnen horen en zien, wat voor de liefdeloze mens verborgen blijft. En het is Mijn wil, dat u opkomt voor dat, wat u gezien hebt. Want u moet uw kennis doorgeven, opdat het door degenen, die bereidwillig zijn, aangenomen wordt. Wie het niet aanneemt, blijft verder in de geestelijke duisternis. Pas het gebeuren zelf zal hem achterdochtig maken.

Maar wie met heldere geest op de komende tijd wacht, die zal aan de verschrikkingen ontsnappen, want Ik ken de Mijnen. Ik laat nood en ellende aan hen voorbijgaan, omdat ze Mij herkenden. En Ik neem nauw deel aan de nood van elk mens en Ik ben bereid alles van hen te dragen, zoals ten tijde van Mijn gang over de aarde, zodra ze maar smekend hun handen tot Mij omhoogsteken en Mij hun lijden toevertrouwen. En er zal veel leed over de aarde komen om de mensen ertoe te brengen hun handen smekend naar Mij omhoog te steken.

En daarom stel Ik al van tevoren de mensheid in kennis en alle mensen op aarde wordt deze waarschuwing toegestuurd om niet traag te worden in het werk en allen, die een bereidwillig hart en een geopend oor hebben, Mijn woord bekend te maken, want ze zullen buitengewone dingen beleven en moeten daarom gewapend zijn en al het buitengewone als Mijn wil en Mijn zending beschouwen en altijd om kracht vragen om succesrijk voor hun ziel uit deze zware tijd tevoorschijn te kunnen komen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gods zegen voor het werk – Goede en slechte hulp

B.D. 1577 from 21. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het welslagen van elk werk is steeds afhankelijk van Gods zegen en God zal het werk zegenen, wanneer het in geloof in Hem en vertrouwen op Hem begonnen en voltooid zal worden.

Het is geenszins aan te nemen dat menselijke intelligentie het succes van een werk verzekert. Veeleer is de intelligentie ook al het werkzaam zijn van geestelijke krachten in het hiernamaals en wel goede krachten, als aan het werk een gedachte met daarin het geloof in God voorafgegaan is of ook slechte krachten, als de mens zich in zijn verwaandheid in staat voelt om een moeilijk werk alleen aan te kunnen.

Er zijn ook vaak goede geestelijke krachten aan het werk zonder dat de mens bewust om de zegen van God vraagt en wel dan, wanneer de mens nog niet het inzicht heeft, maar verder goed denkt en een goed karakter heeft. Hem wordt dan ook van boven de kracht toegestuurd om zijn gedachten naar boven te leiden en hem van de zegen van God bewust te laten worden, opdat hij de verbinding met God bewust nastreeft en geen werk meer begint zonder het gebed om Gods zegen.

Terwijl andersom geestelijk slechte krachten bezit van mensen nemen, omdat hun denken meer met deze krachten overeenkomt en de invloeden hiervan zonder tegenstand in ontvangst genomen worden. En het gevolg van zulke slechte invloeden zal zijn, dat de mens steeds arroganter wordt en hij zich van zijn waarde bewust wordt. Dat hij gelooft alles uit eigen kracht te kunnen bolwerken en er nooit aan denkt om Gods zegen voor een werk te vragen. En dus zijn steeds bij elk werk deze geestelijke krachten werkzaam, die overeenkomen met het denken van de mens.

Het succes van zijn werk zal steeds afhankelijk zijn van zijn innerlijke instelling ten opzichte van God, want ofschoon een werk schijnbaar aards succes oplevert, dat zonder Gods zegen behaald werd, zal ze steeds juist enkel aards succes opleveren, maar de mens zal zich door zulk werk in de macht van slechte krachten begeven. Dat wil zeggen dat ze zijn denken en zijn gezindheid steeds meer gevangennemen. Ze verschaffen hem vele aardse voordelen, maar ze trekken de ziel omlaag en vergroten dus de verwijdering van God.

Er moet niets zonder God begonnen worden, als de aardse arbeid succes voor de ziel op moet leveren. Dan zal ze ook in aards opzicht gezegend zijn en de mens zal moeilijke opdrachten met gemak kunnen vervullen, omdat de goede geestelijke krachten zich om deze arbeid bekommeren en het welslagen ervan garanderen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vermaning tot zachtmoedigheid, vredelievendheid en liefde

B.D. 1578 from 21. augustus 1940, taken from Book No. 25

De ziel van de mens verkeert in het voortdurende gevaar zich te verliezen, zolang ze nog gevoelens koestert, die de liefde ontberen. Het is onmiskenbaar moeilijker om opwaarts te gaan, wanneer met de driften van de duisternis rekening gehouden wordt. Wanneer de liefde verdrongen wordt door haat. Wanneer door boze gevoelens al het goede in de mens gesmoord wordt en de mens zijn hart verhardt.

De mens moet er steeds naar streven om de zwakheden van de medemens met geduld te verdragen. Hij moet zich tot zachtmoedigheid en vredelievendheid opvoeden. Hij moet proberen onedele gevoelens in liefde te veranderen en steeds alleen maar aan zijn ziel te denken, die hij door liefdeloosheid in het grootste gevaar brengt en haar ontwikkelingsgang belemmert.

En weer is het geboden om een beroep te doen op de hulp van goede geestelijke wezens, want deze wezens staan de mens voortdurend ter zijde en wachten op de roep van de mens, die hen helpend in laat grijpen, als de mens niet alleen de kracht vindt om de verleidingen te weerstaan. De mens geraakt door zijn wankelmoedigheid heel vaak in situaties, die zijn weerstandsvermogen moeten stalen en hij faalt heel vaak. Want hij doet geen beroep op de kracht, die hem aangeboden wordt.

Hij heeft geen wilskracht om het goede te doen en zodoende nemen slechte krachten direct zijn wil in bezit en hun invloed is vaak verwoestend, want ze wekken in de mensen gevoelens op, waarop duidelijk de stempel van de onderwereld gedrukt is. Ze verwoesten wat de goede geestelijke wezens opgebouwd hebben. Ze maken de mensen onwillig en proberen hen ongeschikt te maken voor hun opdracht op aarde, doordat ze hen onwaardig voor de goddelijke genade proberen te maken.

En dit betekent voor de mensen een achteruitgang van een ongehoorde betekenis, die onder alle omstandigheden verhinderd moet worden, want het opstijgen uit de diepte is aanzienlijk moeilijker, als de mens zich eerst boven bevond. De weg omhoog wordt steeds makkelijker, maar als er vanuit de diepte begonnen moet worden, is er een uiterste krachtinspanning nodig en dit ontbreekt de ziel vaak, als ze eenmaal de kracht kwijtgeraakt is.

En daarom moet u zich hoeden voor de valstrikken van de satan, want hij legt u allemaal hindernissen in de weg, opdat u struikelt en van de juiste weg afwijkt. En zodoende brengt u de ziel in het grootste gevaar, want ze wordt het pijnlijk gewaar, als ze weer in de diepe regionen terechtkomt, waaruit ze zichzelf moeilijk kan bevrijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Kennis zonder liefde is een dood goed

B.D. 1579 from 22. augustus 1940, taken from Book No. 25

Dat, wat jullie mensen wetenswaardig lijkt, proberen jullie je verstandsmatig eigen te maken en jullie jagen een doel na, dat echter beslist niet belangrijk hoeft te zijn, voor zover jullie kennis nastreven, die geen bijzondere waarde heeft voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel.

Het licht moet voor de mens schijnen. Dat wil zeggen dat hij kennis moet hebben van goddelijke wijsheden, van Zijn eindeloze liefde, van Zijn heersen en werkzaam zijn in het heelal en Zijn schepping. Deze kennis moet ertoe bijdragen God te herkennen, Hem lief te hebben en Hem vanuit dit inzicht en de liefde voor Hem met volledige wil te dienen. Het hele streven van de mens moet zijn zich met de innige liefde van een kind aan God te wijden en alles te doen, wat God van Zijn mensenkinderen verlangt.

Kennis te hebben, betekent wandelen in het licht. En dit is een enorm grote genade, die de mens zich eerst door zijn levenswandel moet verwerven en waar hij om moet vragen door een innig smeken tot God. Ze komt elk mens toe, maar de mens moet zijn deel doen om de goddelijke genade te mogen ontvangen.

Derhalve moet hij zich eerst vormen. Dat wil zeggen zijn ziel zo vormen, dat hem de goddelijke genade gegeven kan worden. Dat wil zeggen dat de ziel een bepaalde staat van rijpheid moet hebben om nu onderwezen te kunnen worden, dus wetend te worden.

De mens kan nooit geestelijke kennis in ontvangst nemen, zolang zijn ziel niet zo gevormd is, dat ze in staat is om kennis van de goddelijke wijsheid in ontvangst te nemen. En de ziel is daar net zo lang niet toe in staat, als ze nog buiten de liefde staat. Ze kan wel schools kennis in zich opnemen, dus zich door een verstandsmatig denken kennis eigen maken, maar deze kennis heeft geen enkele invloed op de opwaartse ontwikkeling van de ziel. Het is denkwerk, dat niets met het ontwaken van de goddelijke geest in de mens van doen heeft.

Wat het verstand in zich opgenomen heeft, hoeft niet in tegenspraak te zijn met de waarheid en toch is het een dood goed, zolang niet tegelijkertijd de liefde in de mens actief wordt. Alleen door het beoefenen van onbaatzuchtige naastenliefde wint het leven en pas dan staat de mens in het licht, want nu straalt dit licht naar alle zijden uit. De in liefde werkzame mens zal zijn kennis door willen geven en het ook doen, want in hem is de drang om zijn licht te laten schijnen. In hem is de drang om de medemensen deel te laten hebben aan de kennis, die hen gelukkig maakt.

En God legt ook het juiste inzicht in dat, wat waarheid en wat leugen is, in een liefhebbend mens. Hij zal dus de juiste kennis hebben en de waarheid goed van de leugen weten te onderscheiden, terwijl de mens, die enkel puur verstandsmatig geestelijke wijsheden in zich opneemt, alles zonder oordeel als waarheid in ontvangst neemt wat hem schools gegeven wordt, want de geest uit God geeft hem dit niet, maar mensen geven door, wat ze op dezelfde manier in ontvangst genomen hebben. En er bestaat het grote gevaar, dat ze niet in staat zijn om mensenwerk te onderscheiden van zuiver goddelijke zendingen, maar dat ze ook voor geen enkel onderwijs toegankelijk zijn, maar enkel en alleen de waarheid daar zoeken, waar echter geen garantie voor de zuivere waarheid gegeven is.

Want als de geest uit God aan het werk is, mag elke twijfel verdwijnen. Maar waar de kennis alleen door verstandelijke arbeid verworven werd, kan de waarheid met recht in twijfel getrokken worden. Alleen dat, wat God Zelf de mensen op aarde geeft, is boven alle twijfel verheven, want God is de waarheid en degenen, die hun hart op God richten en om Zijn geest bidden, zullen dan ook door God onderwezen worden en in de waarheid staan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het inwerken van de leugenvorst op het denken van de mensen

B.D. 1580 from 24. augustus 1940, taken from Book No. 25

Kijk naar het gedrag van de mensheid. Ze wordt door de leugengeest beheerst en deze richt onnoembare verwarring aan. Steeds meer zal het menselijke denken zich verwijderen van de waarheid, want de mens neemt de leugen denkbeeldig aan en hij heeft geen eigen beoordelingsvermogen om haar als zodanig te herkennen, en bijgevolg wordt het gevoelsleven van de mens ook op dwaalwegen geleid.

En het is nu begrijpelijk, dat de omhulling om het geestelijke in de mens steeds dikker wordt, dus de mens zich steeds meer en meer van de waarheid verwijdert, daar de geest in hem zich niet uiten kan, d.w.z.: de ziel niet in staat is geestelijke waarheid op te nemen.

Zodra het denken van de mens een verkeerde richting inslaat, klinkt de stem van de geest in hem steeds zachter en wordt ten laatste niet meer vernomen. Het gevolg daarvan is: een mensheid die in totale onwetendheid verkeert, die geheel andere doeleinden nastreeft dan haar oorspronkelijk gesteld werden. En de aardse levenswandel is derhalve geheel zonder succes, want zolang de mens in dwaling leeft, kiest hij de kant van die macht waarvan hij zich moet losmaken.

En nu gebruikt de macht die aan God vijandig is de wil die naar haar gekeerd is en zet het menselijk wezen aan tot handelingen die tegen God gericht zijn, om iedere verbinding met Hem te vernietigen en de mens geheel onderdanig aan zich te maken. En deze toestand is onder de mensheid nu duidelijk te herkennen. Het aardse leven wordt geheel onafhankelijk van God geleefd. Zelden wordt er nog gedacht aan Hem uit Wie alles is voortgekomen, of iedere gedachte die het geestelijke betreft wordt angstig geheim gehouden. God wordt niet meer openlijk beleden, wanneer er tenminste nog aan Hem gedacht wordt. Dit alles zijn zichtbare tekenen van de activiteit van de aan God vijandige krachten, want hun invloed is des te sterker, hoe krachtlozer de mens is.

En omdat de mens zich steeds meer van de eeuwige Godheid verwijdert, wordt ook zijn kracht steeds geringer om de kwade invloed te weerstaan. Daarentegen wordt hem nu de kracht toegestuurd van die macht die tegen God is en deze steunt hem in al zijn aards streven.

Het aardse succes is dus steeds gewaarborgd juist door deze kracht. En wederom draagt het aardse succes er nog toe bij zich geheel van God los te maken, want de mens heeft geen goddelijke kracht meer nodig, dus roept hij God ook niet aan, maar hij ontkent Hem. En dat is steeds de bedoeling van de tegenstander, de mensen totaal van het denken aan God af te brengen, want dan heeft hij hen geheel in zijn macht. Hij is overwinnaar geworden over het wezen, aan wie het vrij stond aan wie het de overwinning verlenen wilde. Het heeft gekozen voor de tegenstander en zodoende zijn aardse weg totaal verkeerd afgelegd.

Maar God laat deze wezens niet vallen. Hij wil hen het bewijs leveren dat al het aardse - dat waard is nagestreefd te worden - ook aan Zijn Macht is onderworpen, dat Hij het vernietigen kan als dat overeenstemt met Zijn Wil. Het is geenszins een doelloos vernietigen van dat wat de mens begerenswaardig lijkt, maar dit werk van vernietiging zal geestelijk gezien ook van het grootste voordeel zijn voor talloze wezens. Doch de mensen die de diepe betekenis hiervan niet inzien worden er het diepst door getroffen, want zij raken alles kwijt wat voor hen tot nog toe de inhoud van hun leven betekende. En nu staan zij opnieuw voor de beslissing: datzelfde weer na te streven, of de vergankelijkheid ervan te onderkennen en zich nu onvergankelijke goederen te verzamelen.

Want op het moment van de vernietiging verliest de tegenstander aan macht. En als de mens diens onmacht beseft is de mogelijkheid gegeven dat hij inziet dat er een andere Heer boven hem staat en dat hij zich naar Hem toekeert.

Aardse goederen zijn een deel van de kwade macht, want ze bergen het onverloste geestelijke in zich. En de mens moet niet verlangen naar dat, wat hem zelf tot verblijfplaats is geweest door eeuwigheden heen. Hij moet niet dat nastreven, waarvoor hij eindeloos lange tijden nodig had het te overwinnen. En zo moet hem kennelijk de waardeloosheid ervan bewezen worden, opdat hij zich daar van afkeert en zich keert tot dat, wat na hem, na zijn leven op aarde komt. Hij moet het aardse opgeven en het geestelijke begeren, dan overwint hij ook de laatste vorm en bevrijdt hij zich uit iedere keten.

Het geestelijke echter is iets, dat bestaan blijft, en het behoort derhalve in het rijk van de waarheid. Het aardse daarentegen is vergankelijk, dus behoort het toe aan het rijk der duisternis, de leugen, want het bevat alleen dat onrijpe geestelijke dat de waarheid niet inziet en daarom verbannen werd. En zo kan de mens nooit in de waarheid staan, zolang hij aardse goederen begeert en de vorst van de leugen macht verleent, juist door dit verlangen.

En hij zal zolang door de leugen beheerst worden als hij nog aardse goederen nastreeft. En hij zal verkeerde gedachten hebben, want de vorst van de leugen tracht het eerst op het denken van de mens in te werken, om hem helemaal van de waarheid af te brengen. En daarom is de toestand van de mensen een uitermate bedenkelijke en die kan alleen worden opgeheven als God Zelf de macht van Zijn tegenstander breekt, doordat Hij aards bezit vernietigt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Sleutel tot kennis – Poort – Geloof – Poortwachter

B.D. 1581 from 24. augustus 1940, taken from Book No. 25

De niet-onderzochte geestelijke kracht is de ontbrekende sleutel tot kennis. En deze geestelijke kracht valt weer niet te bewijzen, maar ze kan enkel door het geloof bevestigd worden. Maar de gelovige mens zal ook het bewijs kunnen leveren. Dat wil zeggen dat voor hemzelf de uitingen van de geest het bewijs zijn, terwijl de ongelovige mens ook een duidelijk werkzaam zijn van de geest ontkennen zal en daarom nooit tot het inzicht kan komen.

Er is hier een grens getrokken door Gods wijsheid. Degene, die deze grens in het geloof overschrijdt, heeft ook de sleutel tot de kennis gevonden. Maar de ongelovige moet er genoegen mee nemen geen kennis te hebben, voor zover hij de kennis niet aannemen wil, die de gelovige mens hem geeft.

Het geloof is dus de poort en aan gene zijde van deze poort is de geest uit God werkzaam. Maar degene, die niet door deze poort naar binnen wil gaan, zal de goddelijke geest en zijn kracht nooit gewaarworden, want hij ontzegt zichzelf de toegang tot dat, wat van God getuigt. Hij zal ook nooit het werkzaam zijn van de geest verstandsmatig kunnen onderzoeken. En juist dat maakt dat de ongelovige, die alles afwijst wat hij geloven moet, bewezen wil hebben.

Het geloof vraagt niet naar bewijzen. Hij aanvaardt overeenkomstig het gevoel in het hart. Wat voor de gelovige mens onbegrijpelijk lijkt, bewijst hij met Gods liefde, wijsheid en almacht. Hij erkent God en zodoende zoekt hij niet meer naar bewijzen, maar hij vindt in het wezen van de eeuwige Godheid de bevestiging van dat, wat hij geloven moet. En het gevoel van het hart geeft hem hier nauwkeurige richtlijnen voor en zodoende komt de geest van God tot uiting, doordat hij het hart ertoe brengt om dat, wat hem aangeboden wordt, aan te nemen of af te wijzen. En de geest uit God onderwijst het hart werkelijk goed. Dit hart zal precies de waarheid van de leugen weten te onderscheiden en dus de juiste kennis hebben.

Maar er is de mens, wiens wil zich niet van de sleutel tot de kennis bedient, nooit opheldering te geven. Hij staat voor een gesloten poort, die ondoordringbaar is en niet het minste doorkijkje toestaat. En hij kan op geen enkele andere manier in het gebied achter de poort komen en de poortwachter zelf, het geloof, moet de deur voor hem openen of deze zal voor eeuwig voor hem gesloten blijven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De kracht van de geest

B.D. 1582 from 25. augustus 1940, taken from Book No. 25

Vergroot jouw kennis, doordat je een beroep doet op de kracht van de geest. Denk eraan, dat je onbegrensd ontvangen kunt en doe een beroep op deze genade, want eens zul je zalig zijn als je kennis hebt en jouw aardse bestaan heeft je waarachtig succes opgeleverd, omdat jouw toestand bij het sterven niet zonder licht is. Want licht is kennis.

Je kunt dus de graad van licht zelf bepalen door jouw wil om licht, dat wil zeggen kennis, te ontvangen. Als je nu door God buitengewoon begenadigd bent om kennis in ontvangst te kunnen nemen, direct of door het aanhoren van het direct ontvangen woord, dan zul je deze genade wel herkennen en alles doen om deze genade waardig te worden. Want God brengt Zijn liefde zichtbaar tot uitdrukking en kiest daarvoor degenen uit, die zich aan Hem aanbieden om deze genade te ontvangen en het uit willen delen.

En het is de eerste voorwaarde, dat de mens zich enerzijds voor een goddelijk werkzaam zijn bereid verklaart en anderzijds voor zijn daaruit voortvloeiende taak. Want de kracht, die uit God op de mens overvloeit, mag nu niet opdrogen, maar moet doorgegeven worden. Dat, wat vanuit God ontvangen is, moet alles opwekken wat daardoor getroffen wordt. God Zelf moet dus ervaren en erkend worden als de Schenker van deze kracht en Zijn geschenk moet dankbaar in ontvangst genomen worden.

De geestelijke staat van de mens wordt nu steeds lichter en helderder, want door de kracht van de goddelijke geest vervluchtigen alle afvalstoffen rondom de menselijke ziel. Ze is steeds makkelijker in staat om de goddelijke stem in zich te horen, die daar licht en kracht uitdeelt en ze kan nu in een directe verbinding komen met de gever van de waarheid. De kracht van de geest moet erkend worden om tot de gever van de waarheid te geraken. De mens moet zichzelf, dat wil zeggen zijn hart, openen en deze kracht toegang verlenen, pas dan kan ze aan en in hem werkzaam zijn en successen boeken, die anders nooit behaald zouden kunnen worden.

De bereidwilligheid om deze kennis nu door te geven, zal de mens er nu ook toe in staat stellen om de onwetende mens tot een wetende te vormen, want het is de wil van de goddelijke Schepper om alles wat uit Hem voortgekomen is naar een toestand van licht te leiden. Daarom is het ook Zijn wil, dat dit licht, dat naar het individu toegestuurd wordt, tot ver in de omtrek schijnt en dat de weg voor allen, die nog in de duisternis wandelen, daardoor licht en helder verlicht wordt. Het is Zijn wil dat de duistere toestand op aarde door lichtdragers opgeheven wordt, die steeds weer hun lichtschijnsel de duisternis in sturen en allen de weldaad van het licht toe zouden willen laten komen.

Want enkel degene, die dit lichtschijnsel volgt, zal de juiste weg op aarde gaan. Hij zal op aarde al kennis hebben en dus bij het sterven gebieden van licht binnen kunnen gaan, waar de goddelijke geestelijke kracht nu ongehinderd werkzaam kan zijn en het wezen de uitstraling van goddelijke liefde onophoudelijk ontvangen kan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het niet erkennen van het uitgaan uit God – Saamhorigheidsgevoel

B.D. 1583 from 25. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het goddelijk wezenlijke in de mens is onlosmakelijk met de oerkracht versmolten. Dat wil zeggen dat het nooit en te nimmer geïsoleerd kan bestaan, maar zichzelf tijdelijk als niet verbonden met de oerkracht beschouwt. Maar dit sluit niet uit, dat de verbinding toch bestaat. De tijdelijke scheiding van God is dus een door het wezen zelfgeschapen toestand, die door hemzelf ook weer opgeheven kan worden. Het ligt dus alleen maar aan de wil om de zelfgeschapen toestand te veranderen en zichzelf als toebehorend aan de eeuwige Godheid te voelen.

En zo is dus de scheiding van of vereniging met het hoogste Wezen afhankelijk van de wil van de mens. Want zijn wil brengt de juiste of de verkeerde verhouding tot stand. Zijn wil brengt de toenadering of verwijdering van God teweeg, ofschoon het wezen zich niet geheel van God verwijderen kan, omdat ze uitstroming van de goddelijke wil om lief te hebben is. Een scheiding van God is dus onmogelijk, want alles wat door God geschapen is, blijft in de nauwste verbinding met God, ofschoon het zijn verhouding tot God niet erkent.

Tijdens een moeilijk moment kan het gescheiden gevoel uitgedoofd worden en het saamhorigheidsgevoel buitengewoon sterk in het bewustzijn treden en dit is dan enorm belangrijk voor het wezen, want het heeft zijn oorsprong herkend en zich naar Degene, Die zijn Schepper is, toegekeerd.

Het goddelijk wezenlijke in de mens streeft nu naar hetzelfde wezenlijke buiten zichzelf en de vereniging met hetzelfde geestelijke vindt plaats en door de vereniging met geestelijke kracht wordt het wezen steeds inniger met de eeuwige Godheid verbonden en wordt de scheiding, die eigenlijk nooit bestaan heeft, dus overbrugd. De geestelijke afstand werd enkel door het wezen zelf geschapen, door het niet willen erkennen van de oorsprong uit God.

God Zelf heeft het wezenlijke bij een bepaalde staat van rijpheid de vrijheid van de wil gegeven en ook de bekwaamheid om zijn oorsprong te kunnen herkennen. Maar er is niet steeds de garantie gegeven, dat het wezen deze bekwaamheid gebruikt, zich daarom verwijderd waant van God en zich in deze staat van verwijderd zijn van God goed voelt. Dan is het wezen wel nog steeds dezelfde als voorheen, de uitstroming van de goddelijke wil om lief te hebben en dus onlosmakelijk met God verbonden, maar het herkent zichzelf niet en gelooft nu alleen uit eigen kracht de weg op aarde te kunnen gaan.

Er bestaat dan enkel het gevaar, dat het gehele aardse leven voorbijgaat, zonder dat het wezen zich bewust wordt van de geestelijke verwijdering van God. En dan wordt deze verwijdering niet minder, maar ze blijft net zo lang bestaan tot het wezen in God zijn begin en einde ziet. Tot het wezen het inzicht gekregen heeft, dat het onscheidbaar met de eeuwige oerkracht versmolten is en dit besef brengt de grootste gelukzaligheid in hem teweeg.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Een waarschuwing van een vader uit het hiernamaals aan zijn kinderen

B.D. 1584 from 27. augustus 1940, taken from Book No. 25

De kracht van een ziel wil zich aan jou bekendmaken en vraagt je om een luisterend oor: Het is ongelooflijk moeilijk om verbinding te krijgen met mijn dierbaren, omdat ze deze verbinding niet voor mogelijk houden en daarom vraag ik je om hun kennis te geven van het volgende:

Ik heb de onvoorstelbare genade om mij te mogen uiten. Om mijn kinderen de verantwoordelijkheid van het aardse leven zeer nadrukkelijk bekend te maken en ik zou jullie willen waarschuwen om dit niet onbenut voorbij te laten gaan. Ik vrees onuitsprekelijk voor jullie zielen en zou jullie graag geestelijk willen benaderen, maar zonder jullie hulp kan ik het niet, want ook jullie wil moet bereid zijn om naar mij te luisteren.

Jullie kunnen altijd met mij in verbinding treden, wanneer jullie maar je gedachten bij mij laten vertoeven en luisteren naar wat ik jullie in de gedachten bekendmaak. Want jullie kunnen je taak op aarde pas dan uitvoeren, wanneer jullie God belijden en eerst Hem dienen, voordat jullie de menselijke geboden belangrijk gaan vinden.

Een bijzondere situatie is er de aanleiding voor, dat ik jullie naderbij mag komen. Ik wil jullie voor een lot behoeden, dat jullie echter onvermijdelijk tegemoet gaan als jullie geen geloof schenken aan mijn woorden.

Het is geen gemakkelijk lot, dat degenen wacht, die hun Heer Jezus Christus verraden, doordat ze zich bij een geloofsrichting aansluiten, die Hem wil ontkennen. Dezen moeten onuitsprekelijk lijden en ik kan me niet van de gedachte vrijmaken, dat jullie, mijn dierbaren, hetzelfde lot zouden moeten delen, wanneer jullie aards leven eens beëindigd is. Jullie brengen jezelf in het grootste gevaar door een verkeerd denken en jullie moeten God Zelf om hulp vragen, zodat Hij jullie gedachten goed stuurt. Dat Hij jullie inzicht in de waarheid geeft. Jullie moeten alles doen om jullie zielen voor te bereiden op het hiernamaals.

En sla acht op de woorden, die jullie van boven toegestuurd worden. Verwerp deze woorden niet, maar neem ze op in jullie harten. Probeer enig begrip voor deze mededeling te krijgen en neem daarmee een grote zorg over jullie zielenheil, waar ik voor vrees, van mij af. Ik ben voortdurend in jullie nabijheid en wil jullie met raad en daad bijstaan. Jullie moeten alleen bereid zijn om naar mij te luisteren. Dat wil zeggen dat jullie je gedachten naar mij moeten sturen en bij mij moeten blijven en ik zal dan net als op aarde met jullie spreken.

Dit buitengewone voorrecht is mij ten deel gevallen, omdat jullie geen aanstalten maken om tot het juiste inzicht te komen en ik voor jullie zielen vrees. Laat mij niet om jullie bezorgd blijven, mijn dierbaren, en neem gelovig deze woorden in ontvangst, waarmee ik jullie te hulp wil komen, want jullie verkeren in het grootste gevaar.

Jullie zullen mij en de waarachtigheid van deze woorden herkennen, wanneer ik jullie mijn naam noem: Ernst Leopold.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Genade - Geestelijk schouwen - Gelukkig makende staat

B.D. 1585 from 27. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het is als een openbaring wanneer de mens de goddelijke genade op zich laat inwerken, wanneer hij op de stromingen van de goddelijke Geest naar binnen in zijn hart acht slaat en alle gebondenheid aan de aarde van hem afvalt.

De ziel maakt zich los uit de keten van het lichaam en neemt geestelijke gave van boven in ontvangst. Ze schouwt in het geestelijke rijk, ze leeft in een andere wereld en wat ze ontvangt is levend, volwaardig geestelijk goed. Het is haar voeding en daarom onontbeerlijk voor haar geestelijk welzijn.

En zo blijft het ‘t heerlijkste op de aarde in deze genade te leven en als de mens daar verlangen naar heeft, heeft hij de moeilijkheden van het aardse leven overwonnen, want hij geeft deze kostelijke gave nooit meer op voor aardse vreugden. Hij zal er nooit meer afstand van willen nemen, als hij eenmaal kennis heeft genomen van het rijk van licht. De weg op aarde tevoren is ondanks aardse vreugden zonder licht geweest, want nooit brachten deze hem totale vervulling van zijn verlangen. Nu echter is ook al het leed voor hem draaglijk geworden, want de liefde van de Vader in de hemel heeft hem duizendvoudig schadeloos gesteld en hem veel meer heerlijkheden geboden dan de aarde hem ooit bieden kan.

En toch streven maar heel weinig mensen naar deze kostbaarste gave. Hun zielen moeten daartoe een graad van rijpheid hebben bereikt die hun de heerlijkheden bewust laat ondervinden, want een nog zeer aards gezinde ziel ontbreekt het vermogen tot diepere gevoelens voor geestelijke heerlijkheden. Het geestelijke rijk zou haar duidelijk kunnen worden ontsloten, doch ze zou er weinig van waarnemen, omdat de dichte omhullingen, welke de ziel nog omringen, haar de inzage in het geestelijke rijk beletten.

En zo kunnen alleen die mensen deze gelukkig makende toestand beleven, die hun omhullingen al hebben opgelost, die nu door fijngevoelig ervaren in staat zijn geworden ook dat te herkennen wat hun lichamelijke ogen niet zien.

Dit vermogen kan zich tot het helderste zicht ontwikkelen, het kan de ziel mogelijk zijn door al het materiële heen alleen het geestelijke te schouwen en dus zal niets haar meer geheim zijn. Ze zal het meest verborgene aanschouwen en met een wetend hart zal die mens in het leven staan, die zijn ziel zo heeft gevormd dat haar geestelijk oog alles waarnemen en aan de mens overbrengen kan.

Welk een genade een zo bewust zich verdiepen in het geestelijke rijk voor de mens is, dat zult u pas begrijpen als u zelf dit rijk bent binnengegaan, zonder enige omhulling, stralend en in innigste liefde voor uw Schepper ontbrandend, Die het heerlijkste voor u heeft bereid en het al Zijn kinderen wil doen toekomen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Schepping

B.D. 1586 from 28. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het heelal is in zijn ontstaan net zo min te verklaren als dat de mensen het WEZEN van de eeuwige GODHEID begrijpelijk kan worden gemaakt, zolang ze zelf nog niet het rijk van het Licht zijn binnengegaan. Want wat u gewaarwordt in de schepping is uiterlijk, naar buiten toe, wel materie, maar in z'n diepste grond geestelijk, d.w.z. Kracht uit GOD, die zich heeft verdicht tot vorm. Het verdichten van kracht tot vorm is echter een proces waarvan in het aardse leven geen vergelijkbaar iets te vinden is en zal daarom voor de mensen onverklaarbaar blijven, want kracht is iets geestelijks, vorm daarentegen iets vergankelijks. Dat iets geestelijks veranderen kan in iets aards zichtbaars gaat het menselijk bevattingsvermogen te boven en is daarom aan de mensen ook niet begrijpelijk te maken.

GOD's Liefde is Kracht - Zijn Wil is Kracht - en deze Liefdewil nam vorm aan. Dus is elk scheppingswerk goddelijke Wil die tot vorm is geworden. Het is verder 'n tot vorm geworden goddelijke Gedachte. Wat GOD denkt en wil, gebeurt, en bijgevolg plaatst HIJ al Zijn Gedachten als daad in het heelal. Zijn schepping is Kracht die van Hem uitging, die gestalte heeft aangenomen volgens Zijn Wil. En er gaat geen seconde voorbij waarin de goddelijke Wil om te vormen niet aktief is, er gaat geen seconde voorbij waarin geen nieuwe scheppingen in het heelal gezet worden, want de Kracht van Zijn Liefde is onophoudelijk bezig. En al het geschapene wordt ononderbroken met Zijn Liefdekracht gevoed. Bijgevolg is ook dat wat door GOD geschapen is onvergankelijk, ofschoon het van uiterlijke vorm verandert en schijnbaar vergaat. Niets kan er in het heelal verloren gaan of vergaan tot niets, want alles is goddelijke Kracht, dus onvergankelijk. Elke schepping is ontstaan juist door deze Kracht en kan nooit meer vernietigd worden. Als dus de mens schijnbaar een werk van vernietiging ten uitvoer brengt, keert zijn vrije wil zich tegen de Wil van GOD. GOD trekt zijn Wil van de uiterlijke vorm van Zijn scheppingswerk terug, en deze vorm houdt schijnbaar op te bestaan, maar is alleen voor het oog van de mens onzichtbaar, tot GOD Zijn Liefdewil opnieuw tot vorm laat worden. Daarbij is het motief van de verwoesting door menselijke wil doorslaggevend in hoeverre zoiets tegenover GOD onrecht is.

Wat GOD echter geschapen heeft buiten de aarde is onaantastbaar voor 'n GOD vijandig gezinde macht. Alleen maar datgene is aan een tijdelijke verandering onderworpen - deels door goddelijk willen, deels door menselijk willen - wat met de aarde in contact staat. Maar het zijn juist deze werken van de schepping die de mens niet begrijpen kan en wier ontstaan hem laten piekeren.

Alleen de aarde bevat wezens waarin de vernietigingsdrang aanwezig is, terwijl alle scheppingen buiten de aarde niet onderworpen zijn aan de wil van onrijpe wezens om te vernietigen. Het schijnbare vernietigingswerk heeft echter tot gevolg dat goddelijke Kracht niet altijd wordt erkend als oersubstantie van de schepping. Het heeft tot gevolg dat aan de Almacht van GOD getwijfeld wordt, het heeft tot gevolg dat men het ontstaan van deze scheppingswerken zuiver aards tracht te verklaren, dat men de scheppende Kracht van een wezenlijke GODHEID probeert te loochenen en deze Kracht graag zou willen vervangen door de aan de mens geloofwaardig schijnende oernatuurkracht, die onafhankelijk is van een bestaand WEZEN en in zichzelf bepalend is. Elke bouw volgens plan van het gehele scheppingswerk zou dan echter op losse schroeven komen te staan indien een WEZEN, DAT onovertrefbaar is en het alomvattend begrip van Almacht, Liefde en Wijsheid, bestreden wordt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Reïncarnatie - Geestelijk schouwen

B.D. 1587 from 29. augustus 1940, taken from Book No. 25

Kijk naar de sterren aan de hemel, aanschouw het firmament en laat uw gedachten dwalen in het oneindige heelal, dat scheppingswerken bevat in een onvoorstelbaar aantal. De mens is tegenover deze scheppingswerken slechts een nietig schepsel. Zo lijkt het wel en toch is de hele schepping ervoor bestemd, om het wezen eerst op het verblijf op aarde als mens voor te bereiden. De hele schepping is dus in zekere zin voor de mensen het middel tot het doel. De scheppingswerken moesten eerst het geestelijke tot een bepaalde rijpheid brengen, opdat het dan kon verblijven in het vlees en in dit stadium zijn gang over de aarde mocht beëindigen. Dit was een oneindig lange weg op aarde, die echter nu een einde neemt, ongeacht hoe de vorming van de ziel zich heeft ontplooid, of ze zich in een toestand van hoge of lage rijpheid aan het einde van haar leven op aarde bevindt. Het wezen heeft zijn taak op aarde vervuld, maar met welk resultaat verandert niets meer aan het feit, dat de gang over de aarde nu definitief is afgelegd, als de lichamelijke dood de ziel van het lichaam scheidt.

Nu gaat de ziel binnen in het rijk hierna, dat nu voor haar het rijk van het licht kan zijn, maar ook een verblijf zonder licht, als het aardse leven niet werd benut. Het zou nu een daad van oneindige wreedheid zijn, als de ziel eeuwigheden lang in haar troosteloze toestand werd gelaten, wanneer haar geen enkele gelegenheid meer werd geboden, het op aarde verzuimde te kunnen inhalen, als de vrije wil ervoor heeft beslist het verblijf zonder licht te verwisselen voor regionen met meer licht. En dus wordt de ziel ook in het hiernamaals gelegenheid geboden zichzelf te bevrijden. Het wordt aan haar overgelaten, een werkkring voor zichzelf te zoeken, die haar dezelfde mogelijkheden biedt haar ziel positief te ontwikkelen, net als op aarde, of ook elke zodanige mogelijkheid af te wijzen en te blijven in de toestand zonder licht. God heeft ontelbare scheppingen juist met het doel van de verdere ontwikkeling van zulke onvolmaakte zielen doen ontstaan, ver verwijderd van menselijke kennis en ook nooit verstandelijk te doorgronden.

En wanneer er dus van een reïncarnatie wordt gesproken, is dit wel juist, echter zal deze nooit plaatsvinden op dezelfde aarde, welke de ziel van de mens eens heeft vrijgelaten. De scheppingen Gods bevatten allemaal wezens, welke er nog naar streven opwaarts te gaan. Pas de volmaakte wezens, de wezens van het licht, hebben geen scheppingswerken meer nodig voor hun taak of gelukkigmakende bezigheid. Slechts zolang het wezen nog gebonden is, dat wil zeggen, zich nog niet heeft losgemaakt van de materie, is zijn verblijfplaats een door God zichtbaar in het heelal geplaatste schepping, al naar gelang de toestand van zijn rijpheid, echter steeds buiten de aarde, want het verblijf hierop is met de lichamelijke dood ten einde. De goddelijke scheppingen zijn in zo ondenkbaar veel variaties ontstaan, dat al het onvolmaakte wezenlijke overeenkomstig zijn toestand van rijpheid de mogelijkheid heeft, voortdurend aan zich te werken en het werk van de zelfverlossing, dat op aarde werd begonnen of nagelaten, voort te zetten of ermee te beginnen. Het zal er steeds om gaan, hoe sterk de wil van deze wezens is bij het licht te komen, in hoeverre dus het wezen ernaar verlangt de huidige toestand en de omgeving te ontvluchten om in sferen met meer licht te komen. Alleen is de onbenutte tijd op aarde in zoverre niet meer in te halen, daar alleen het verblijf op aarde in juist gebruikte wil het wezen de graad van kindschap Gods oplevert, wat op een andere manier niet meer mogelijk is, ofschoon de verlossing uit de duisternis en het binnengaan in lichtsferen voor het wezen eveneens een onvoorstelbare toestand van geluk is, alleen zijn de taken van deze wezens andere, dan die van de ware kinderen Gods.

Wanneer nu door geestelijk schouwen de mensen een kijkje nemen in het werkzaam zijn van worstelende en ook verloste wezens, dan zijn ze toch niet in staat de graad van licht te beseffen en nog veel minder de verblijfplaats te herkennen, waarin de zielen zich nu ophouden. Het zijn dus de werkzame zielen voor zover ze verlangen opwaart te gaan en deze werkzaamheid wordt per abuis voor aardse werkzaamheid gehouden. Dus daaruit wordt de verkeerde gevolgtrekking gemaakt, dat deze wezens zich weer op aarde bevinden. Er zijn geen wezenlijke kenmerken, die de huidige verblijfplaats karakteriseren; de geestelijk schouwende ziet meer de eigenlijke werkzaamheid van de wezens dan hun omgeving en deze omgeving is voor de schouwende slechts vaag te onderscheiden. Ze stemt ook overeen met de toestand van licht van het wezen en is bijgevolg geheel verschillend, echter steeds aan de toestand van rijpheid en het verlangen van het wezen aangepast. Als dus het wezen nog erg aan de aarde is gebonden, dat wil zeggen nog met al zijn zinnen aan de aarde en de goederen ervang hangt, dan zal ook de omgeving zulke vormen aannemen, want het wezen schept zich deze omgeving zelf, beantwoordend aan zijn begeerten. Daarom kan de ziel wel in aardse landstreken vertoeven, zonder echter nog met de aarde verbonden te zijn. De omgeving zal zich aanpassen aan zijn verlangen en toestand van rijpheid, doch steeds slechts in zijn denkbeelden, die echter de geestelijk schouwende voor werkelijkheid aanziet en die daarom abusievelijk gaat denken, dat deze wezens weer naar de aarde terugkeren en zich dus weer mogen belichamen op aarde.

Nooit kunnen onvolmaakte wezens zich eigenmachtig terugplaatsen op de aarde, als ze de weg over de aarde in ondenkbaar lange tijden hebben afgelegd en nu als mens met de dood van het lichaam het bestaan op aarde hebben afgesloten. Wat ze nadien te verwachten hebben - in rijpe of onrijpe toestand van de ziel - is een geestelijk beleven geheel buiten de aarde, want het hele heelal laat scheppingen zien, die er weer voor bestemd zijn, het geestelijke in het universum te vormen, opdat het zich van alles kan bevrijden, wat het geestelijke nog belastend omvat. En als het leven op aarde het wezen deze verlossing niet heeft gebracht, moet het door Gods verdere scheppingen gaan, opdat het eindelijk het licht zal bereiken en in de nabijheid van Gods eeuwige gelukzaligheid kan genieten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het wezen van de liefde

B.D. 1588 from 30. augustus 1940, taken from Book No. 25

De essentie van al het geestelijke is de liefde. Het is een in het gevoelsleven tot uiting komende kracht, die al naar sterkte en diepte verschillend gelukkig maakt. Het is een gevoel, dat verbinding zoekt met het door haar gegrepen object. Dat alles naar zich toe zou willen trekken, omdat de samensmelting onuitsprekelijk gelukkig makend is. Er bestaat geen innigere verbinding dan de samensmelting in liefde. Er bestaat geen kracht, die sterker is dan de liefde. De liefde is de hoogste vervulling en het summum van alle gelukzaligheid. Want de liefde is goddelijk. Ze is de stroom, die het heelal onophoudelijk doorstroomt om onophoudelijk hetgeen zich wil verwijderen, op te rapen en samen te smelten, zodat het hier onuitsprekelijk gelukkig door wordt.

De liefde is in zichzelf onveranderlijk. Maar ze kan als voorwerp van haar verlangen dat kiezen, wat van God verwijderd is. En dan is het een verkeerde liefde, die het kwaad betreft, die dus de samensmelting zoekt met dat, wat zich van God verwijderd heeft. Het is hetzelfde gevoel, dat zich uit, maar het onderwerp van dit gevoel is een andere pool, het is de vijandige kracht. En zodoende kan de liefde zich op de ene of op de andere pool richten en het richten op de ene zal steeds het afkeren van de andere betekenen.

De liefde is dus als het ware een gevoel, die zijn oorsprong heeft in God. Die in het heelal uitgezonden wordt en nu weer zowel de aaneensluiting met zijn Schepper kan zoeken, alsook met Diens tegenpool, die eveneens de krachtuitstraling uit God, de liefde, nodig heeft om te kunnen heersen en machtig te kunnen zijn. Elke schenking van liefde aan juist deze kracht vergroot deze kracht. Elke terugkaatsing naar het punt van waar het vandaan kwam, vermindert de kracht van de tegenstander en vergroot de goddelijke kracht.

Alles wat door de liefde met elkaar verbonden is, stroomt onstuitbaar terug naar het punt, waar de liefde van uitgegaan is. En omdat de liefde iets geestelijks is, iets wat niet grijpbaar is, maar alleen door de ziel te bespeuren valt, moet het uitgangspunt ook iets geestelijks zijn. Iets ondoorgrondelijks, niet waarneembaar voor de lichamelijke zintuigen.

Maar als deze door de ziel gevoelde liefde aan aardse zaken verspild wordt, doordat ze verbinding zoekt met aardse goederen, dat wil zeggen met de materie, die toebehoort aan het rijk van de duisternis, dan zoekt ze dus tegelijkertijd verbinding met de heer van de duisternis. Ze verwijdert zich van haar uitgangspunt. Ze verlangt naar de tegenpool van God en zodoende is het een verkeerde liefde, die de samensmelting zoekt met al het geestelijke, dat in strijd is met God.

De liefde voor bezit, voor aards geluk, voor het aardse leven en voor alle materie is zo’n verkeerde liefde, die niet naar God leidt, maar naar Diens tegenstander. En de samensmelting met dit, wat door haar verlangd wordt, brengt ook een onvolmaakt geluksgevoel teweeg, dat tijdelijk is en alleen maar een schijngeluk betekent voor het wezen, dat zulke liefde voedt, terwijl de zuiver goddelijke liefde, die het geestelijke betreft, al op aarde en eens in het hiernamaals onverstoorbaar geluk veroorzaakt, dat eeuwigheden trotseert. Want deze liefde leidt naar God, Die de liefde Zelf is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Over hen die onvrijwillig voortijdig zijn gestorven - Hiernamaals

B.D. 1589 from 31. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het onverdiende noodlot van hen die tegen hun wil ten offer moesten vallen aan onrechtvaardig optreden van met haat vervulde volkeren, zal niet ongewroken blijven, want er moet rechtvaardige vergelding plaatsvinden wanneer zielen, door de schuld van mensen, vóór de hun toegestane tijd van genade van de belichaming op aarde worden omgebracht en dus niet zo rijp kunnen worden als bij een lange levensduur mogelijk is. Het is een onverdiende verkorting van het leven op aarde, die hun weliswaar bevrijding brengt uit de vorm, maar die hen in een onrijpe toestand het hiernamaals laat binnengaan. De ziel kan nu alleen maar naar haar toestand van rijpheid worden bedeeld: ze moet de sferen binnengaan die overeenkomen met haar graad van rijpheid. Maar het is duidelijk dat zo'n beëindiging van het menselijk leven vanuit een zekere dwangpositie zijn genoegdoening moet krijgen, want er kan niets ongewroken blijven wat onrechtvaardig is voor God. Want het is niemand toegestaan over het leven van een medemens te beschikken. Maar van de andere kant moet aan de ziel van de mens de mogelijkheid worden gegeven, de op aarde onderbroken eigen verlossing in het hiernamaals voort te kunnen zetten. En daarom wordt juist aan diegenen die voortijdig uit het leven zijn heengegaan, een rijk arbeidsveld in het hiernamaals toegewezen, zodat hun wil alleen goed hoeft te zijn om overeenstemmend met het aardse leven de toestand van hun ziel te verbeteren. Wordt de ontwikkelingsgang van de ziel door andermans schuld onderbroken, dan staan voor het wezen in het hiernamaals de meest ondenkbare mogelijkheden open om toch nog de toestand van rijpheid te kunnen bereiken, wanneer slechts de wil hieraan beantwoordend actief is en het wezen naar God verlangt.

Toch is juist bij iemand die voortijdig uit het leven is heengegaan het gevaar zeer groot dat de ziel zich niet kan losmaken van de aardse sfeer, daar ze deze heeft verlaten voordat ze de hang naar de materie, naar alle aardse vreugden, kon overwinnen. En het gevaar is zeer groot dat ze de gelegenheden in het hiernamaals niet benut omdat ze nog te zeer aan de aarde is gebonden, maar zij zelf haar wil moet opofferen, net als in het leven op aarde, om nu de gang van de positieve ontwikkeling te kunnen gaan. Haar wil kan ook nu niet met geweld naar omhoog worden gericht. Het staat de ziel vrij, net als op aarde, zich uit eigen aandrang naar omhoog te wenden, of ook naar de diepte, ofschoon talloze lichtwezens zich voor zo'n ziel inzetten.

Diegenen echter, die de schuld hebben aan het vroege sterven van een mens, zal het leven in geestelijk opzicht weinig resultaat opleveren, want ze maken door deze schuld de omhulling van hun eigen ziel dikker en de bevrijding uit zo'n omhulling is uiterst moeilijk, dus zal de mens onuitsprekelijk moeten strijden, wil hij zich van deze grote schuld bevrijden. En de toestand van zijn ziel zal een zeer lage zijn als ook hij het leven op aarde verlaat, en in het hiernamaals zal hij zijn schuld bitter moeten bekopen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Innerlijke beschouwelijkheid – Vrije uren – Zelfbeschouwing

B.D. 1590 from 31. augustus 1940, taken from Book No. 25

Er is een zekere beschouwelijkheid nodig om naar de innerlijke stem te kunnen luisteren, want te midden van het aardse gewoel uit ze zich niet, dat wil zeggen dat ze voor de mens niet waarneembaar is. Alleen de mens die zich terugtrekt in zijn innerlijke leven zal haar kunnen horen, omdat ze juist alleen maar diep in het hart klinkt. Zodoende is het, om tot verbinding met het geestelijke te komen, absoluut noodzakelijk dat de mens zijn innerlijke leven ontwikkelt en deze in overeenstemming probeert te brengen met de wil van Degene, Die hem het leven gaf.

Een innerlijk leven volgens Gods wil kan onvoorstelbare resultaten opleveren, want dit garandeert de toegang tot geestelijke kennis. Het ontsluit voor de mens de poort naar het leven buiten de aarde. Van buitenaf is de mens niet in staat om deze gebieden binnen te dringen, maar als hij de weg via zijn innerlijke leven, via de gedachten en gevoelens, die diep in het hart wortelen, neemt, dan gaat hij goed en zal hij het juiste doel bereiken.

De mens moet heel vaak een dialoog met zichzelf aangaan en zichzelf en zijn handelen aan zelfkritiek onderwerpen en hij moet steeds het beste willen, dan zal hij zich overeenkomstig de wil van God ontwikkelen. Maar hoe meer de buitenwereld hem hindert om momenten van inkeer in zichzelf te hebben, des te moeilijker zal het hem lukken om in verbinding te treden met de geestelijke wereld, want elk beschouwelijk moment is als het ware al de samensmelting met geestelijke wezens, die zijn gedachten nu proberen te beïnvloeden en die zich juist tijdens zulke innerlijke zelfbeschouwingen kunnen uiten via de innerlijke stem van degenen die horen. Deze wezens kunnen zich alleen maar door de fijnste geestelijke trillingen kenbaar maken, dus deze trillingen moeten in de diepste stilte ontvangen worden, omdat ze anders niet gevoeld kunnen worden en zonder effect aan de ziel van de mens voorbijglijden.

Hoe makkelijker jullie in staat zijn om je van de aarde te scheiden en naar de geestelijke verbinding verlangen, des te helderder hoorbaar zal de stem in jullie klinken en daarom moeten jullie alles doen om je ver weg te houden van aardse belevenissen, die jullie van de innerlijke zielenarbeid, van beschouwelijke vrije uren, waarin jullie geestelijk zoeken, af kunnen houden. Jullie zullen onmiskenbaar meer successen kunnen boeken, dan jullie aards zouden kunnen bereiken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk keerpunt – Strijd tegen Christus

B.D. 1591 from 31. augustus 1940, taken from Book No. 25

Het tijdperk van geestelijk verval moet voor een tijdperk van geestelijke opbouw wijken en de mensheid staat nu voor een geestelijk keerpunt. Ze is weliswaar niet genegen om deze tijd als gekomen te beschouwen, maar alle tekenen kondigen aan, dat een nieuwe tijd zich laat herkennen. Er zal eerst een strijd beginnen tegen al het geestelijke en het resultaat van die strijd zal zijn, dat de mens zich nader met vraagstukken bezighoudt, die tot nu toe niet bijzonder op hem drukten.

Zodra men de mens iets ontnemen wil, wordt er eerst op gelet en dan wordt er ook om diens bezit gestreden. En zo zal nu ook de strijd tegen Christus en Zijn leer vormen aannemen, zoals de mensheid het niet voor mogelijk houdt. En er zullen zich twee partijen vormen, die tegen elkaar strijden. De ene zal alles willen vernietigen, wat van Jezus Christus getuigt, maar op hard verzet stuiten bij de weinige trouwe aanhangers van de Heer.

Deze, en dat zijn er weinig, zullen zich verenigen en in de geest van God werkzaam zijn om de hele mensheid een getuigenis te geven van de kracht van het woord, dat nu van de hand gewezen moet worden. En de mensen die de waarheid zoeken, zullen zich overeenkomstig hun gevoel uitspreken voor degenen, die Jezus Christus in het hart dragen en van deze zijde zal ook de strijd beslist worden en tot de overwinning leiden.

Het is een ongewone tijd, die aan het geestelijk keerpunt voorafgaat. Het is een tijd van strijd, van nood en moedeloosheid en toch zal allen, die Gods liefde en wijsheid erkennen, kracht toegestuurd worden en deze kracht zal zo tot uiting komen, dat ze niet zullen vrezen voor hun eigen leven, evenals voor het leven van degenen, die bij hen horen en zodoende zullen ze de almacht van God bekendmaken en degene, die de ogen, oren en het hart opent, zal geestelijk al in deze wereld opgenomen worden en alleen nog maar wachten op het moment, dat een sterke scheiding brengt van al het aardse.

Maar vele duizenden verliezen elke verbinding met God, omdat ze door de tegenstander bewerkt worden en, omdat het hen aan onderscheidingsvermogen ontbreekt, ze gedachteloos alles afwijzen en aannemen wat degenen, die zich afwijzend ten opzichte van de goddelijke stem gedragen, hen leert. En het zal een lange tijd duren voordat de mensheid haar verkeerde denken en handelen, dat tegen Christus gericht is, inziet.

Maar wat de wereld ook onderneemt om de macht van God aan het wankelen te brengen, ze zal toch de geestelijke vooruitgang meemaken, maar jammer genoeg pas dan, wanneer de liefde van God zichtbaar tot uiting zal komen door Zijn dienaren op aarde. Dan zal Hij ook door degenen, die Hem eerst verloochenden, erkend worden en er zal een nieuwe tijd aanbreken, een tijd van geestelijk werkzaam zijn op aarde.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Materie – Dienen – Misbruiken van de vrije wil

B.D. 1592 from 1. september 1940, taken from Book No. 25

Alles op aarde heeft zijn bestemming en er is niets zonder zin of doel uit God voortgekomen, zodoende moet ook het ontwikkelingsproces van al het geestelijke onophoudelijk voortgaan. Het nog willoos geestelijke, dat één of andere materie nodig heeft, wordt door de wil van God gegrepen en het geestelijke wordt daarin nu tot dienen gedwongen. Zodoende is het ontwikkelingsproces als het ware automatisch verzekerd. Het geestelijke moet de voor hem bepaalde weg gaan, ook wanneer zijn wil zich daartegen zou willen verzetten.

Zo ontfermt God Zich over al hetgeen uit Hem voortgekomen is en verzekert hun opwaartse ontwikkeling om voor hen de toestand van vrije wil in te kunnen korten, want in deze toestand zou het wezen weigeren, als de afstand nog groter zou zijn, dan hij door de lange gang van voorheen bij de belichaming als mens nu is. Er zou een veel grotere wilssterkte voor nodig zijn om alle tegenstand te trotseren en de mens zou deze kracht om weerstand te bieden nauwelijks op kunnen brengen, omdat zijn wil om God af te wijzen nog te groot zou zijn.

Daarom moet het wezen het zich laten welgevallen dat het naar Gods wil gevormd wordt en het nu in een gedwongen toestand moet dienen, terwijl de mens er in een zekere wilsvrijheid toe moet besluiten om te dienen, om zijn ziel opwaarts te ontwikkelen. Slechts het dienen brengt de uiteindelijke verlossing, want door de vrije wil van de mens is het dienen nu een teken van liefde en dit moet aan elke handeling ten grondslag liggen.

Maar als de materie door de mens gebruikt wordt, dat wil zeggen tot dienen gedwongen wordt en deze dienende handeling is niet overeenkomstig de wil van God, dan wordt het geestelijke weliswaar ook verlost, maar de boeien, waaraan het geestelijke ontsnapt is, leggen zich om de ziel van de mens, die zo’n daad tegen Gods wil teweeggebracht heeft en het bezwaart deze ziel op een onvoorstelbare manier en haar eigen vrij komen wordt daardoor in twijfel getrokken.

En zo kan de mens zijn vrije wil misbruiken en de materie een taak opleggen, die geheel in tegenspraak is met de goddelijke wil en het wezenlijke in de materie moet voldoen aan de wil van de mens en hem dienen, ofschoon hij iets verkeerds van het wezen verlangt. De tegenstander gebruikt dit middel om zowel de mens zelf, alsook het geestelijke in de materie aan zich te onderwerpen.

De mens moet zich hiervoor verantwoorden, maar het geestelijke in de materie niet, omdat het immers gedwongen iets moest doen, wat onrechtvaardig is voor God. Want het kan zich niet verzetten, zolang het nog in de vorm gebonden is en het heeft ook niet het onderscheidingsvermogen, dat nodig is om voor zijn handelingen verantwoordelijk gemaakt te kunnen worden. Maar voor de mens is dit de eigen verantwoordelijkheid, want hij is wel in staat om goed en kwaad te onderscheiden en als zijn handelswijze duidelijk overeenstemt met het kwaad, misbruikt hij nu de vrije wil. Hij verlost zichzelf tijdens zijn aardse bestaan niet, maar zijn zielentoestand blijft door eigen schuld laag.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onderwerpen van de wil – Genade – Geestelijke en aardse kennis

B.D. 1593 from 2. september 1940, taken from Book No. 25

De innerlijk gerijpte mens zal zich volkomen schikken in de goddelijke wil, want zijn gevoel kan alleen maar dat goedkeuren, wat met de goddelijke wil overeenstemt. Hij zal zich in elke levenssituatie met de goddelijke geest in verbinding stellen, dus als hij het juiste wil doen, door deze goddelijke geest onderwezen worden en nu ook aan de drang van het hart toegeven, die de stem van de goddelijke geest tot uitdrukking brengt. Dit is geen dwangmatige handelswijze, maar zijn wil streeft reeds het goede na, dus de wil onderwerpt zich aan Gods wil.

De wil juist te handelen voor God is het onbewust opeisen van de goddelijke genade, want het werkzaam zijn van de geest in de mens is genade, die God geeft aan degenen, die ernaar verlangen. De wil om het juiste te doen, is ook de wil tot God en God komt de bereidwillige Zelf tegemoet en geeft hem de kracht, dat uit te voeren, wat zijn wil nastreeft. Als de mens zich nu bewust door het gebed met God in verbinding stelt, dan stroomt de genade hem nu in overvloed toe, want nu is de mens met God verenigd. Hij erkent God en probeert Hem nu te dienen, terwijl hij voorheen wel het nobele nastreefde, maar zich nog als alleenstaand waande, omdat hij de eeuwige Godheid niet erkende.

Alles wat goed en edel is, behoort in zijn wezen God al toe, ofschoon het niet het volle bewustzijn daarvan heeft. Het staat in de liefde en verkeert dus in de nabijheid van God en de kracht uit God moet op hem overslaan, omdat hij in de stroomkring van de goddelijke liefde staat. Maar hij moet ook onvermijdelijk tot kennis van de Godheid komen, als hij werkzaam in de liefde is, want door de liefde worden de omhulsels opgelost en wordt de geest vrijgelaten en deze onderwijst hem nu en geeft hem kennis van alle dingen in en rondom hem.

En nu wordt de mens wetend en dat is geestelijke vooruitgang. Hij treedt in een bewuste verbinding met het geestelijke in het hiernamaals en wordt onderwezen en dus steeds meer naar de eeuwige Godheid geleid, wat het doel van het aardse leven is. Zodoende is de juiste kennis niet toe te schrijven aan de verstandelijke arbeid, maar aan de aard van het hart.

Als de mens goed en edel is, dan zal hij ook rijk zijn aan kennis. Aan zulke kennis, die waarde heeft voor de eeuwigheid. Want aardse wijsheid verliest elke waarde met de dood van degene, die deze wijsheid heeft. Aardse kennis is van geen enkel belang. Ja, het kan de mens zelfs hinderen bij het in ontvangst nemen van geestelijke kennis, omdat meestal de geestelijke kennis niet overeenstemt met de aardse kennis en wel dan niet, wanneer degene, die aardse kennis heeft, niet bekwaam is tot liefdevolle handelingen, wanneer dus de liefde nog niet levend in hem geworden is en zijn geestelijke toestand nog heel erg zonder licht is. Dan is alle wijsheid, die hij gelooft te bezitten, slechts lucratief voor het aardse leven, maar niet voor het leven na de lichamelijke dood.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De komende tijd van lijden Het doel van de aankondiging

B.D. 1594 from 2. september 1940, taken from Book No. 25

De toestand van lijden op aarde is nog erger aan het worden en er wacht de mensen niet te overziene ellende, nood en zorgen. En dit moet zo zijn, want zonder deze vindt de mens de weg naar GOD niet. Er zal een tijd komen, zo zwaar, zoals de mensen het nog nooit hebben meegemaakt; elke hoop zal vervliegen, de moed van een ieder zal ondergaan en de zwaarste pressie zal op de mensheid drukken, teweeggebracht door onuitsprekelijke lijden, ziekten en kwellingen van allerlei aard. En toch zal dit alles te verdragen zijn in het vaste geloof in GOD, want indien de mens niet alleen zijn weg gaat, maar GOD tot zijn Vertrouweling heeft gemaakt, daar zal GOD ook steeds aanwezig zijn en de nood zal hem niet teneer drukken en hij zal het grote leed niet zo aan den lijve ondervinden.

Maar slechts weinigen zullen kracht en troost zoeken bij GOD, voor slechts weinigen zal het goddelijke Woord bron van kracht zijn en weinigen, in het vertrouwen op GOD's hulp, door Zijn Wil verschoond blijven van dit leed. Want het geloof is verloren gegaan, het is een tijd van algehele afval van GOD. En daarom klopt de HEER opnieuw aan de harten van Zijn kinderen op aarde. HIJ uit Zich door Zijn Woord en kondigt hun de zware tijd en de strijd op aarde aan, en HIJ zal allen aannemen die in deze nood tot HEM komen en Zijn hulp afsmeken. HIJ trekt Zich Zelf de nood van Zijn kinderen aan, doordat HIJ alle denkbare middelen aanwendt om de mensen kennis te geven van de komende tijd als een tijd van verschrikking en ellende. HIJ wil niet dat het noodlot de mensen onvoorbereid zal treffen, HIJ wil dat ze zich tevoren met HEM verbinden om dan het grote leed van hen te kunnen afwenden. HIJ wil Zijn schepselen voor Zich winnen, maar hen niet overlaten aan de macht van de tegenstander. En daarom kondigt HIJ tevoren deze zware tijd aan en onderricht hen die Zijn Woord willen horen.

HIJ is vol Goedheid en Mildheid en zou alleen in Liefde met Zijn kinderen willen spreken. Maar zij horen de vriendelijke en liefdevolle Woorden niet en dus moet HIJ Zijn Macht tonen, opdat de mensen Hem vrezen en dan HEM leren liefhebben. HIJ moet Zich aan hen als HEER van de schepping openbaren, opdat ze HEM als Heerser erkennen en vragen om Zijn Liefde, Maar waar de mensen gelovig zijn, is het bewijs van Zijn Macht niet nodig, want daar is de liefde al ontwaakt en de liefde vervult wat GOD verlangt. De Liefde GOD's is onveranderlijk, Ze zal alsmaar uitgaan naar Zijn kinderen die in gevaar zijn te verdwalen. En deze Liefde worstelt om uw zielen, Ze tracht Zich bekend te maken en wie zelf in de liefde leeft, zal ook de goddelijke Liefde herkennen. Hij zal de liefdevolle leiding door alle verschrikkingen en leed van de komende tijd inzien en hij zal zich aan de eeuwige Liefde vol vertrouwen overgeven en zonder vrees en aarzeling deze tijd afwachten.

En de HEER denkt aan hen als de tijd is gekomen. HIJ leidt ze er vol zorg door, laat alle tegenspoed aan hen voorbijgaan, HIJ sterkt en troost hen waar ze bang en vreesachtig zijn, en HIJ maakt Zich bekend in de hoogste nood. Want de VADER in de hemel kent de zijnen en HIJ heeft hun Zijn bescherming beloofd, dat alle leed van hen wordt weggenomen als ze smekend de handen naar HEM opheffen. Alleen moet de mens geloven aan GOD's Liefde, Goedheid en Barmhartigheid. En hij moet een rechtvaardige levenswandel leiden. Hij moet steeds streven naar het goede en het kwaad vermijden, hij moet in innig gebed volharden en in vol geloof GOD's hulp verwachten. Dan zal hij uit de tijd van ellende onbeschadigd aan lijf en ziel tevoorschijn komen, want GOD is allen naderbij die HEM herkennen, HEM liefhebben en zich in kinderlijk vertrouwen aan HEM overgeven en vragen om Zijn genade.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Vervullen van de geboden van de naastenliefde zonder liefde

B.D. 1595 from 3. september 1940, taken from Book No. 25

Het gebod van de naastenliefde verplicht jullie wel tot handelingen, die de naaste dienen, maar als jullie deze handelingen alleen maar volbrengen, zonder in je het gevoel van liefde voor de naaste te voelen, dan spannen jullie je wel in om het goddelijke gebod te vervullen en deze goede wil van jullie zal wel gewaardeerd worden, maar zulke daden ontberen de verlossende kracht. Het is meer het gevolg van het feit dat jullie God vrezen, maar niet dat je Hem liefhebt. Dat jullie wel Zijn macht erkennen, maar niet Zijn liefde, goedheid en barmhartigheid.

Jullie zullen wel een machtige Heer vrezen, maar een lieve, goede en barmhartige Heer zullen jullie weer met alle vurigheid van het hart liefhebben. En zodoende erkennen jullie God alleen maar als de Wetgever. Jullie slaan wel acht op Zijn gebod, maar horen in dit woord niet de stem van liefde, die jullie immers enkel de kracht toe zou willen laten stromen, doordat ze jullie tot liefde maant.

De liefde is de enige weg, waarop jullie in het bezit van het kostbaarste, de kracht uit God, kunnen komen. Daarom moeten jullie eerst proberen dit gevoel in jullie op te wekken. Jullie moeten je naaste als je broeder beschouwen, die uit hetzelfde voortgekomen is als jij. Jullie moeten zijn lijden en zorgen voor ogen houden en met hem meevoelen en nu proberen dit lijden voor hem te verminderen. Jullie moeten de goddelijke geboden vervullen, omdat het hart jullie ertoe aanzet en jullie moeten je steeds indenken, dat jullie in dezelfde toestand verkeren. Dan zullen jullie medelijden hebben met de naaste en zijn lot proberen te verbeteren of het hem helpen dragen.

En dan kan jullie de kracht uit God toestromen. Jullie ontvangen de liefde, die jullie geven, duizendvoudig terug, want “met de maat waarmee gij meet, zul u weder gemeten worden”. En Gods liefde te mogen ontvangen, maakt jullie het leven gemakkelijk en jullie zullen met volle handen uit willen delen aan degenen, die gebrek lijden aan lichaam en ziel. Maar steeds moeten jullie de liefde in je ontsteken en alles uit vrije wil doen en niet alleen maar om jullie plicht te vervullen. Want elk in liefde volbracht werk wekt wederliefde op en heeft pas dan een verlossende uitwerking, als de liefde actief in hem wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Samenwerking van degenen, die geestverwanten zijn – Het woord van God

B.D. 1596 from 3. september 1940, taken from Book No. 25

Door vreugdevolle samenwerking kunnen er grote geestelijke successen behaald worden, indien deze samenwerking de verspreiding van de goddelijke leer betreft.

De mensen mogen niet zelf een grens trekken, waar het hen ongeoorloofd lijkt deze te overschrijden, maar hun gehele denken en streven moeten erop gericht zijn God te dienen door te werven en te strijden voor Zijn woord, waar het nodig is. Er mag geen gelegenheid verzuimd worden om de leer van Christus aan de mensen bekend te maken, zoals God deze van boven aanbiedt.

Want als deze leer in ontvangst genomen wordt, zal ze het hart raken en de mensen aanleiding geven tot nadenken en dan is de geest uit God direct werkzaam in deze mensen, die bereidwillig zijn om Hem aan te horen. De woorden zullen ontbranden en een heilig vuur doen ontvlammen in de harten van degenen, die deze aannemen als goddelijke zendingen.

En het zal een onuitsprekelijk weldadige invloed uitoefenen. De mensen zullen bereid zijn om lief te hebben en zich met een innige toewijding naar God toekeren en ze zullen naar het voedsel van de hemel verlangen en deze dankbaar in ontvangst nemen, want de goddelijke geest van de liefde stroomt over in de harten van de mensen, die in Gods woord de verkwikking van hun zielen zien. En Hij grijpt hen en laat hen nooit meer ontsnappen.

Want Gods woord is kracht, die van Hem uitgaat. Het is God zelf, die zich uit en zich liefdevol over buigt naar degenen, die Hem als Vader herkennen en kinderlijk smekend naar Zijn woord verlangen. En als het woord zelf tot jullie komt, moeten jullie het opnemen en doorgeven, opdat de geestelijke nood onder de mensen opgeheven wordt en de gemeenschap van gelovigen zich vergroot. En het moet jullie tot troost zijn, dat de Heer overal is, waar er naar Hem verlangd wordt, want Hij is in de harten van de mensen, die Hem willen zoeken, Hem lief willen hebben en Hem willen dienen, als ze Hem gevonden hebben.

Als alle geestverwanten zich verenigen, zal de kerk van Christus sterk en onoverwinnelijk zijn, want Jezus Christus zelf zal hen leiden en te midden van degenen zijn, die Zijn woord bekendmaken en tot Zijn eer spreken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verschillende openbaringen – Waar is waarheid?

B.D. 1597 from 4. september 1940, taken from Book No. 25

Als de mens kennis van de waarheid heeft, zal hij steeds het juiste doen, want zijn geest wijst hem de juiste richting. Het denken van de mens kan zich af en toe in gebieden bevinden, waar hij nog geen kennis van had, maar dan zal de mens ook niet bij zijn mening blijven, maar hij zal in zichzelf het gevoel hebben hier nog geen informatie over te kunnen geven en voorzichtig zijn met zijn beweringen. Want zijn wil is te zeer naar de waarheid toegekeerd om vergissingen te verspreiden en deze wil behoedt hem voor onjuist spreken.

Er kan nu wel een vraag onopgehelderd blijven, ze zal echter spoedig door de goddelijke geest opgelost worden, die nu werkzaam is, doordat hij het denken van de mens goed leidt en hem plotseling het vermogen tot inzicht geeft om hem het toegestuurde antwoord als waarheid gewaar te laten worden en hij hier nu ook voor op kan komen.

De goddelijke geest laat niet toe, dat het denken van degene, die naar de waarheid verlangt, op het verkeerde spoor dwaalt. En er kan dus dat met volle overtuiging uitgesproken worden, wat de mensen in gedachten toegestuurd wordt, want degenen die de waarheid zoeken, wordt de waarheid in de vorm van gedachten toegestuurd en derhalve is elke gedachte goed, in zoverre alleen God als de eeuwige waarheid aangeroepen wordt, als de mens vanuit zichzelf in twijfel is.

En het is voldoende voor jullie om te weten, dat steeds de waarheid daar zal zijn, waar de geest uit God werkzaam kan zijn en de geest uit God kan alleen maar één waarheid verkondigen, derhalve moeten leringen die niet met elkaar overeenstemmen van verschillende gevers afkomstig zijn. Het moet puur objectief onderzocht worden welke resultaten met de zuivere, onvervalste leer van Christus overeenstemmen. Alleen dit garandeert de volledige waarachtigheid.

Waar echter de goddelijke kracht, ofschoon er naar verlangd werd, op tegenstand in de vorm van bestaande leringen stuitte, die tegengesteld waren aan de zuivere leer van Christus, daar wierp de mens zelf een barrière op voor het goddelijke werkzaam zijn en krachten van de oppositionele macht probeerden nu juist deze verkeerde leringen te bevestigen, doordat ze aan de wil van de mens, die de vervalste leringen niet wilden opgeven, aanhaakten en de mensen verkeerd beïnvloedden, hetgeen echter alleen maar mogelijk is bij die mensen voor wie de leer, die eerst geboden werd, belangrijker is dan God Zelf.

De geest van degene, die zich vol vertrouwen aan God overgeeft, moet in de waarheid staan. En als Gods openbaringen onvervalst aan de medemens worden gegeven, moeten ze in elk detail overeenkomen, want God als de eeuwige waarheid geeft Zijn kinderen steeds alleen maar dezelfde waarheid en daarvan afwijkende resultaten zijn het product van degenen, die tegen de waarheid strijden. Want de tegenstander zal er steeds voor zorgen dwalingen te verspreiden. Hij zal niets onbeproefd laten om de zuivere waarheid te verhullen en het lukt hem daar het beste, waar hij al voorbereidend werk verricht heeft en dit werk overeenstemming vond. Hij vindt daar gewillig gehoor.

Maar de mensen, die nooit acht geslagen hebben op zijn werk, maar alleen in God hun leermeester zien, kan alleen maar de zuiverste waarheid toegestuurd worden, want ze ontvangen die uit Gods hand, omdat ze in innig gebed God Zelf om inzicht vragen en de geest uit God zodoende rechtstreeks in hen werkzaam kan zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof en vertrouwen in God – Toezending van God

B.D. 1598 from 5. september 1940, taken from Book No. 25

Degene, Die jullie het leven gaf, zal het ook weten te behouden als het Zijn wil is en wie in het volle geloof zijn leven aan de Schepper van de hemel en de aarde toevertrouwt, hoeft daarom niet te vrezen, ook wanneer hij in het grootste gevaar verkeert. Het mensenkind moet enkel gelovig zijn en op God vertrouwen, als de hemelse Vader Zich om hem moet bekommeren.

En het uur zal komen, waarin iedereen zijn geloof en zijn godsvertrouwen moet bewijzen. En dit uur zal niet door menselijke wil of menselijk werkzaam zijn veroorzaakt worden, maar ze zal de mensen eraan herinneren om aan Degene te denken, Die over alle elementen heerst. En wat jullie tijdens dit uur meemaken, zal jullie verdere leven bepalen, want zoals jullie de zending van God opnemen, zo zal jullie verdere leven geaard zijn. Als jullie je in gelovig vertrouwen naar de Vader toekeren, dan zal Hij jullie nooit zonder bescherming en hulp laten en jullie zullen Zijn kinderen blijven tot aan het einde van jullie leven en eens in de eeuwigheid.

Maar als jullie de weg naar Hem niet vinden, dan is jullie lot zowel op aarde als in het hiernamaals zwaar, want als jullie het aardse leven behouden, zullen jullie moeten worstelen om tot geestelijke kennis te komen, wanneer het uur van zo’n ervaring jullie geen verlichting van de geest bracht. Want dan bepalen jullie zelf jullie toestand in het hiernamaals.

Maar de geestelijke nood vereist een goddelijk ingrijpen en dit gebeurt op geen enkele manier willekeurig. De mensen kunnen de ernstige gevolgen echter van zich afwenden als ze de innige verbinding met God zoeken. De onderwerping van de eigen wil zal de goddelijke wil werkzaam laten worden en de goddelijke wil behoedt het mensenkind voor de ondergang. Hij verzekert hem het leven van de ziel en ook het lichaam, wanneer dit nodig is voor de ziel.

Het leven overgegeven te hebben aan de Heer van de hemel en de aarde zal elke vrees van jullie wegnemen. Jullie weten dat jullie leven in Gods hand is en neem nu in ontvangst, wat Hij jullie stuurt. En het zal werkelijk het beste voor jullie zijn, want God kent Zijn kinderen en Hij bedenkt hen overeenkomstig de toestand van hun ziel. En zodoende zal de mens ook overeenkomstig de toestand van zijn ziel leed moeten dragen, omdat zijn wil anders de weg naar God niet vindt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vrees van de wezens in het hiernamaals voor het doorzettingsvermogen voor dit werk

B.D. 1599 from 5. september 1940, taken from Book No. 25

Het moment, dat jij je aan de Heer ter beschikking stelt en om Zijn genade vraagt, is een gezegend moment. Want elke bekendmaking stemt met de wil van God overeen, voor zover je Hem in het gebed in vertrouwen neemt.

Er zijn talloze zielen in nood en jouw werk zal hen daaruit verlossen. Maar de geest die jou leidt, bezorgt jou deze zielen en waakt over je, zodat slechte krachten jouw ziel niet verzwakken of je belemmeren God te dienen. Want er wordt heel erg geworsteld om de nog wankelmoedige zielen.

Alles wat goed is, geeft hun kracht, maar slechte krachten proberen deze kracht af te zwakken en door allerlei tegenwerpingen het mensenkind van de wijs te brengen en onzeker te maken in zijn diepste gevoelens. En het resultaat van zo’n werkzaam zijn is vaak een in zichzelf vertwijfeld, besluiteloos mens, die alles zou willen verwerpen, waar hij eerst vast in geloofde.

En zulke toestanden van zwakte kunnen enkel door innig gebed overwonnen worden, opdat de goede krachten aan invloed winnen en van hun kant de mensen kracht en sterkte geven, voordat de twijfelende toestand hen gegrepen heeft. Want talloze wezens in het hiernamaals maken zich ongerust, dat jij het doorzettingsvermogen zou kunnen verliezen. Ze zien het leed van de mensen. Ze zien hun eigen leed. Ze zien ook op welke manier hun hulp geboden kan worden en dat daarvoor een menselijk wil nodig is en ze zijn er bezorgd om, dat deze mens niet zijn gehele wil geeft en zo geen redding zou komen voor talloze zielen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het overdragen van geestelijke waarheden in het hiernamaals

B.D. 1600 from 6. september 1940, taken from Book No. 25

Het overdragen van geestelijke waarheden is in het rijk aan gene zijde eveneens buitengewoon belangrijk. Het is eveneens een kracht die het opwaarts worstelende wezen doorstroomt en in staat stelt om aan zichzelf en zijn voltooiing te werken. Dus wordt deze kracht in de vorm van kennis het wezen in het hiernamaals toegestuurd en daarom wordt ook elke mogelijkheid benut om kracht in ontvangst te kunnen nemen, want een toename aan kennis is een toename aan licht en het uitdelen van licht is weer het enige middel voor de uiteindelijke verlossing. Daarom moet het wezen eerst zelf in het licht staan, dat wil zeggen kennis hebben, voordat hij dit door kan geven.

Kennis is dus een geestelijk goed en het streven van alle geestelijke wezens is om dit goed toe te laten nemen, voor zover ze inzicht hebben en de waarheid herkend hebben en ze nu hun staat van rijpheid tot deze graad toe zouden willen laten nemen, zodat ze in de nabijheid van God komen en Zijn licht direct in ontvangst mogen nemen.

De voorwaarde hiervoor is een moeizaam werk. De wezens moeten ernaar streven om de lijdende zielen opheldering te brengen, juist door het overdragen van geestelijke waarheden, wat de enige verzachting blijkt te zijn. Ze moeten proberen in goddelijke wijsheden binnen te dringen en datgene, wat ze voor hun zielen gewonnen hebben, bereidwillig doorgeven om daar anderen eveneens gelukkig mee te maken.

De opdracht van opwaarts strevende zielen is ijverige werkzaamheid en zodra zielen, die zich tot nog toe niet met deze werkzaamheid bezighielden, zich hierbij aansluiten, beginnen ze ook aan de weg omhoog, want elk wezen wordt bereidwillige hulp tegemoet gestuurd als hij uiting geeft aan zijn voornemen om opwaarts te streven. En daarom zal de wezens steeds kracht toegestuurd worden, zodra hun wil naar boven verlangt. Maar deze kracht is de geestelijke spijs, het goddelijke woord, dat alle schepselen op aarde en in het hiernamaals opheldering brengt.

Elk wezen, dat zich bereid verklaart tot het in ontvangst nemen van het goddelijke woord, zal door deze goddelijke krachtstroom getroffen worden en hoe meer het daarvan afgeeft aan degenen die daarnaar hongeren, des te meer zal hun gegeven worden. Het zal kunnen geven, zonder het zelf weg te geven. Het zal zich onvermoede schatten eigen mogen noemen, daarvan naar believen uit mogen delen en toch steeds meer en meer ontvangen. Dat is het wonder van de goddelijke liefde, dat het zich onophoudelijk vermeerdert.

Het is een buitengewoon troostende gedachte voor jullie mensen om jullie dierbaren in het hiernamaals op een voor hen enorm ophelderende manier te kunnen helpen, als jullie bereidwillig het woord van God in ontvangst nemen, waar het jullie geboden wordt en jullie door gedachten de zielen in het hiernamaals er in liefde bij roepen, opdat ze eveneens kunnen luisteren. Zo geven jullie hun kracht en ze ervaren dit als onbeschrijflijk weldadig, omdat ze zonder hulp moeilijk een besluit kunnen nemen, want hun wil is zwak en lusteloos. En toch moet de wil hun handelen en denken bepalen.

Maar jullie mensen op aarde kunnen door jullie liefde je wil actief laten worden. De ziel wordt elke schenking van liefde in de vorm van kracht gewaar, dat wil zeggen het willen streven naar het goede. En zo zullen jullie de zielen steeds hulp brengen, wanneer jullie liefde jullie ertoe brengt te willen helpen. Elke roep, elke gedachte die jullie op de zielen in het hiernamaals richten, heeft een weldadige uitwerking op hen en zelden zal een wezen, ofschoon het in de duistere geestelijke nacht vertoeft, de liefde van een aards mens, die zijn ziel in het hiernamaals volgt, afwijzen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Overvloed aan kracht in de goddelijke liefde – Verklaring van de schepping

B.D. 1601 from 7. september 1940, taken from Book No. 25

In een onverminderde overvloed aan kracht wordt de schepselen van God de goddelijke liefde toegevoerd en nooit zal deze verminderen of door toegenomen gebruik opgebruikt worden, want het is de Goddelijkheid Zelf, Die Zich uit en God is zonder begin en zonder eind, dus moet ook Zijn uitstraling zonder begin en zonder eind zijn. Dat wil zeggen dat ze niet in een afmeting en vorm gebracht kan worden. Ze kan niet in tijd en ruimte beperkt worden. Ze moet er eeuwig en altijd, dus eindeloos, zijn. Ze moet alle menselijke voorstellingen overtreffen. Ze moet in haar uitwerking niet te overtreffen zijn, zoals ze onvoorstelbaar is in haar almacht.

Zonder de goddelijke liefde zou niets kunnen bestaan. Alles wat voor de mens zichtbaar is, is een product van de goddelijke liefde. Al het leven, alle wezens, de totale schepping zijn voortgekomen uit de eindeloze liefde van God. En zo staat de mens te midden van de liefde. Alles wat met hem in aanraking komt, is eveneens een liefdeswerk van God en wat zichtbaar voor hem is, geeft hem direct en indirect goddelijke liefde. En zodoende is alles uit liefde geboren. God Zelf is de nooit opdrogende bron, waaruit de goddelijke liefde in steeds gelijkblijvende overvloed stroomt. Dit moet eerst begrepen worden om de offerdood van Christus nu in zijn gehele draagwijdte voor de totale schepping te kunnen begrijpen en overzien.

Al het geestelijke ging van God uit. Uit buitengewoon grote liefde door Hem geschapen. Zijn kracht wilde zich verspreiden over dit geestelijke om dit door Hem geschapene gelukkig te maken. Het geestelijke wezen was het product van Zijn liefde. Dit geestelijke kon zich precies zo gewaarworden. Het kon zich eveneens uiten, dat wil zeggen zijn wil om lief te hebben eveneens tot vorm laten worden. En het scheppen was derhalve een onvergelijkelijk gelukkig makende gebeurtenis, die volledig met de wil van God overeenkwam, want het eerst geschapen geestelijke richtte zich steeds weer op de oerkracht en werkte dus bewust met God en uit God.

Maar vervolgens zonderde dit geestelijke zich van God af en bracht al zijn geestelijke producten er eveneens toe om zich af te keren van God. Dit geestelijke eiste de kracht van de liefde, die onophoudelijk vanuit God naar hem toestroomde, voor zichzelf op. Hij eiste liefde van zijn wezens en zodoende probeerde het de kracht uit God naar zichzelf om te leiden, de eigen kracht te vergroten en deze God te onthouden.

Dit was een onderneming die ontoelaatbaar was en een onrechtmatig toe-eigenen betekende van dat, wat van God uitgegaan was, dus geestelijke substantie uit God was. Maar het was tegelijkertijd een onmogelijke onderneming, want de oerkracht van God laat zich niet versplinteren. Ze blijft eeuwig en altijd ondeelbaar en onscheidbaar van God. Maar de wil om zich iets toe te eigenen, wat van God is, was hetzelfde als de volbrachte daad.

Deze afval van God ligt aan de gehele schepping ten grondslag en deze afval bracht de goddelijke wil ertoe om weloverwogen in te grijpen, hetgeen niet overeenstemde met het voornemen van het afgevallen geestelijke. De taak van de schepping is zodoende het terugleiden van al het geestelijke naar zijn oorsprong, want zonder goddelijke liefde kan niets blijven bestaan. De goddelijke liefde is de oorspronkelijke substantie van alles wat bestaat.

Maar het zich willen verwijderen van God, het zich bewust plaatsen tegenover God is tegelijkertijd een afwijzen en een begeren van de goddelijke liefde, doordat het geestelijke een beroep doet op de liefde, omdat het anders niet zou kunnen bestaan. Maar anderzijds wil hij de liefde afwijzen vanwege zijn arrogante veronderstelling, zonder de goddelijke liefde te kunnen bestaan.

God gaf nu het geestelijke verder de kracht uit Zichzelf, Zijn stroom van liefde, maar eiste de terugkeer hiervan naar de plaats waar het vandaan kwam en omdat aan dit verlangen niet vrijwillig voldaan werd, moest het onvermijdelijk door de gang door de hele schepping weer in de nabijheid van God gebracht worden en Gods enorme liefde maakte de weg van de terugkeer makkelijker voor het geestelijke, doordat Hij het alleen maar een korte periode gaf, waarin het de vrije wil weer van zichzelf mocht noemen en het nu in deze korte periode alle denkbare hulp verleend werd om het naderen van God ten uitvoer te brengen.

God Zelf liet het wezen de weg zien, hoe het tot een totale vereniging met God kan komen, omdat Gods liefde Zijn wezens met alle innigheid gegrepen heeft en geen van deze wezens verliezen wil. En zodoende deed Hij Zijn schepselen de laatste levensweg op aarde voor en bewees hun de kracht en macht van de liefde, die het uit God voortgekomen wezen weer innig met God verenigt en het wezen tot lichtdrager vormt, dat geluk ervaart en geluk schenkt, opdat het wezen weer scheppen en vormgeven kan, zoals het zijn eigenlijke bestemming van eeuwigheid af is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gemoedstoestanden - Depressies - Blijk van liefde

B.D. 1602 from 8. september 1940, taken from Book No. 25

De mensen schenken geen aandacht aan de verschillende stromingen die in verschillende gemoedstoestanden tot uitdrukking komen en zijn er daarom ook niet in onderricht dat deze stromingen geen toeval zijn, dat dus ook het gemoedsleven van de mens een gevolgverschijnsel is van hun instelling tegenover God of tegenover de vijandige macht. Juist de mens die onder zulke gemoedsstemmingen lijdt is zichtbaar door de liefde Gods gegrepen, want God bekommert zich om de mens die gevaar loopt Hem te vergeten, doordat Hij op het gemoedsleven van de mens inwerkt, afbreuk doet aan de vreugde van het leven en een algemene moedeloosheid van hem bezit laat nemen. En dit is in veel gevallen enorm zegenrijk, want pas in zulke tijden richt het denken van de mens zich op zijn Schepper, pas wanneer al het aardse aan waarde heeft verloren denkt de mens aan zijn eigenlijke bestemming. En daarom moeten er dagen van innerlijke strijd over de mensen komen, dagen waarin ze zich bewust worden van de broosheid van aards genot. Werkelijke nood en waar lijden hoeft daar niet altijd de aanleiding voor te zijn, de sombere stemming kan in de mens zelf ontstaan zonder ogenschijnlijke oorzaak. En dat is de invloed van die wezens, aan wie de mensen zijn toevertrouwd en die bezorgd zijn om het zielenheil van hen en angstvallig waken over elke opwelling van het menselijke hart.

Een voor de hand liggend gevaar is, dat de mens alle kracht besteedt aan de eisen die het aardse leven aan hem stelt. Dan grijpen ze in doordat ze de dadendrang, de vreugde aan het leven op aarde sterk afremmen en de mens nu in een gedeprimeerde stemming vervalt. En het is goed wanneer de mens zich daardoor laat beïnvloeden, wanneer zulke tijden hem uren van innerlijke bedachtzaamheid opleveren, dan zijn ze niet tevergeefs over de mens gekomen. Maar niet alle mensen luisteren naar de innerlijke aanmaning. Zeer velen proberen in vergroot aards genot hun gemoedsopwellingen te verstikken en dat lukt hen ook, daar de wil nu eenmaal gericht is op het leven op aarde en zij nu gedachtenloos over zulk soort stemmingen heenstappen en er alleen maar op bedacht zijn de oude toestand van innerlijke tevredenheid te herstellen. De mens van wie het leven dagen vertoont die hem moeilijk en ondraaglijk toeschijnen en die alleen in zijn gevoelsleven zijn teweeggebracht, moet niet klagen. Gods liefde is hen nabij en zulke uren zijn alleen maar hulpmiddelen van de vrienden van de overkant die de mensen willen verhinderen zich in aards genot te verliezen. Alles wat op aarde de schijn wekt dat de mens gebrek moet lijden in het aardse leven, is steeds slechts een bewijs van de goddelijke liefde die alleen zo de mens op de juiste weg kan leiden, op de weg die naar de eeuwige heerlijkheid voert en het mensenkind volledig zal schadeloosstellen voor wat hij op aarde moest ontberen of opgeven. Want aardse genoegens vergaan, maar de eeuwige heerlijkheden blijven bestaan en alleen deze zijn het die op aarde moeten worden begeerd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verstand, rede en vrije wil – Vooroordelen – Verantwoordelijkheid

B.D. 1603 from 8. september 1940, taken from Book No. 25

Er is een bepaalde geestelijke traagheid, die de mens er aanleiding toe geeft om zich leringen eigen te maken, die hem van de kant van de mens gegeven werden. Wanneer hij zelf begint te denken, zal hij op tegenstrijdigheden stuiten en de ongeloofwaardigheid herkennen van dat, wat hem geboden werd. En daarom is elk mens verantwoordelijk voor zijn eigen denken en handelen.

De gave, zijn verstand te kunnen gebruiken, werd hem door de Schepper gegeven en daarom is het zijn taak na te denken over hetgeen hem aangeboden werd, het te onderzoeken en pas dan zijn standpunt te bepalen. Een gedachteloos aannemen, alleen maar omdat het door de hem bekorende kant voor juist gehouden wordt, is verwerpelijk. Er moet een beroep gedaan worden op zijn eigen beoordelingsvermogen en de mens moet met volle overtuiging aan kunnen nemen of af kunnen wijzen, pas dan gebruikt hij het verstand, dat God hem gegeven heeft.

Het is een ongelooflijk verkeerde gedachte om een opvatting in stand te willen houden, die puur verstandelijk verkregen werd. Alle voors en tegens moeten gewogen worden. De mens moet proberen ook dat aan een onderzoek te onderwerpen, wat tegen de eigen zienswijze in gaat. Hij moet zich zonder tegenstand geestelijk laten leiden, dat wil zeggen dat hij zijn gedachten niet mag tegengaan, als die zich bij de tegenovergestelde mening aansluiten. Hij moet voortdurend naar de waarheid verlangen en eigen gedachten of vooroordelen zo veel mogelijk proberen uit te schakelen, dan zal hem plotseling de waarheid heel duidelijk van boven toegestuurd worden en hij zal deze ook als waarheid herkennen.

De enige voorwaarde is om zich aan God Zelf over te geven en te willen wat God wil, zijn eigen mening op te geven en zich nu door God te laten onderwijzen. En de mens zal werkelijk goed onderwezen worden. Hij zal plotseling niet anders kunnen, dan voor juist en goed houden, wat de geest uit God hem nu geeft. Want God laat de geest spreken in degenen, die Hem ter wille van de waarheid aanroepen. God vermaant en waarschuwt ieder mens op de meest verschillende manieren. Hij verschijnt bij elk mens, vaak zonder herkend te worden, maar Hij wil hem wel steeds helpen. Hij klopt bij iedereen aan en zou Zichzelf graag gehoor bezorgen. Hij zou graag de gedachten van degenen, die van goede wil zijn, goed willen sturen en Hij zou deze wil graag naar de waarheid willen leiden om hun harten met Zijn liefde te kunnen vullen. Want liefde en waarheid zijn één, zoals liefdeloosheid en de leugen één zijn. Het handelen van degenen, die in onwaarheid leven, is liefdeloos, maar degenen die enkel naar de waarheid verlangen, zullen ook in de liefde staan.

In Zijn eindeloze liefde gaf God de mensen verstand, rede en de vrije wil. En de mens moet nu deze gaven benutten. Hij moet zijn verstand gebruiken om ernstig na te denken over de handelswijze van de mensheid. Hij moet, wanneer hij het beseft heeft, zijn handelen en denken in overeenstemming proberen te brengen met zijn overtuiging en hij moet de vrije wil gebruiken en zich scheiden van al het bedrog en zich met de waarheid verbinden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Aardse zorgen – Ontbrekend geloof en vertrouwen

B.D. 1604 from 9. september 1940, taken from Book No. 25

De mensen kwellen zichzelf ten onrechte met zorgen, wanneer ze voor hun lichamelijk welzijn vrezen en ze ontnemen zichzelf daardoor de bekwaamheid om het werk aan hun ziel te volbrengen. Het is dus onbelangrijk hoe het lichaam zijn leven op deze aarde doorbrengt. Daarentegen is het wel belangrijk welke vooruitgang de ziel boekt en daarom moet jouw hele zorg enkel de ziel betreffen. En ofschoon het er ook op lijkt, dat juist het lichaam in nood verkeert, is een gebed, dat vol vertrouwen naar de Vader in de hemel gestuurd wordt, voldoende en elke nood zal opgeheven worden. Maar dat is het, wat jou ontbreekt. Het geloof dat Eén je kan helpen en dat Diens liefde zo groot is, dat Hij je helpen wil.

Als je echter niet gelooft, beroof je jezelf van deze hulp. De mens moet weten dat alles, leed en vreugde, geluk en tegenspoed, door de hemelse Vader aan Zijn kind opgelegd wordt en dat alles een beproeving is om diens geloof te versterken. Pas wanneer je alles als Gods beschikking beschouwt, zal in jou het geloof sterk worden en je zult jezelf en je zorgen aan de hemelse Vader toevertrouwen en Hem vragen ze van je weg te nemen.

Niets gebeurt tegen de goddelijke wil. God weet overal van en dit besef zal je stil en berustend laten dragen, wat God je stuurt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levend water – Woord van God

B.D. 1605 from 10. september 1940, taken from Book No. 25

Het levende water stroomt onstuitbaar uit de lendenen van degene, die God in innige liefde toegedaan is en Hem met het gehele hart dienen wil. Want het stroomt naar de mensen toe om hen te laven. En zodoende mag degene, die er vurig naar verlangt, het in ontvangst nemen. Want het levende water is het woord van God, door Hem Zelf aangeboden. Het levende water is de heilsdrank, die eeuwig en altijd de wezens aangeboden wordt, die nog ziek zijn in hun ziel. Het levende water is een genadegave van God, aan de mensheid aangeboden ter versterking op de weg naar boven. Want het wezen heeft behoefte aan kracht en sterkte voor zijn aardse taak en zo opent de bron van goddelijke liefde, die voor ieder mens toegankelijk is en hem de kostelijkste verkwikking belooft, zich in hem en laat onstuitbaar kracht en versterking naar buiten stromen.

En Jezus Christus maakte deze daad van genade op aarde bekend met de woorden: “Wie van het water drinken zal, zal in de eeuwigheid nooit meer dorst hebben”. En zodoende was het Zijn wil, dat de mensen de drank, die Hij hen Zelf aanbiedt, in ontvangst nemen en zich daaraan zullen laven. Dus is het ook Zijn wil, dat de mensen zich zo vormen, dat ze het levende water, het woord van God, dat Hij hun Zelf aanbiedt, kunnen ontvangen. Het is Zijn wil, dat ze het begeren en door een sterk geloof zelf een rots worden, waar het levende water uit stroomt.

Ze moeten het zichzelf tot opdracht maken naar hun innerlijk te luisteren en wat God Zelf tot hen spreekt, zal heerlijk voor hen klinken. En het woord van God is onmisbaar voor de wandelaar op aarde, zoals het drinken uit een frisse bron de wandelaar verfrist en hem kracht geeft om zijn vermoeiende weg voort te zetten. En als de mens in het aardse leven de moed verliest en deze moed om te leven voor hem verloren gaat, heeft hij een versterkende drank nodig. Als hij nu dorstig in ontvangst neemt, wat God Zelf naar hem toe laat stromen, dan zal hij wonderbaarlijk gesterkt zijn aardse weg voort kunnen zetten, want hij neemt kracht uit God in ontvangst. En degene, die ernaar dorst, mag zich altijd aan het levende water laven. De mens mag altijd zijn hart openen en God Zelf zal Zich aan hem openbaren.

En zo gaat de belofte van Christus aan de mens in vervulling, voor zover deze naar de drank, die hem vanuit de hoogte aangeboden wordt, verlangt. Uit diens lendenen stroomt het water. Hij kan het woord van God, dat hij in ontvangst genomen heeft, doorgeven, want het is een beschikbaar geestelijk goed, dat, als het eenmaal ontvangen is, blijft bestaan en dus ook net als water, dat onstuitbaar verder stroomt en allen die daarvan drinken, verfrist, dus ook doorgegeven kan worden.

Wie daarvan drinkt, zal in eeuwigheid nooit meer dorst hebben. Hij verlangt naar niets anders meer dan naar het levende water, want Gods kostelijk lavende drank eenmaal gedronken te hebben, laat elk aards verlangen verdwijnen. God heeft de bron van het eeuwige leven toegankelijk gemaakt voor de mensen. Hij heeft hun verkwikking en versterking op hun levensweg beloofd en elk mens hier toestemming voor gevraagd, want alleen dan, als zijn eigen wil daar een besluit over genomen heeft, kan dit hun toegestuurd worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Bemiddelaar tussen de wereld en God – Waarschuwing

B.D. 1606 from 11. september 1940, taken from Book No. 25

De geest van de waarheid moet zich aan jou bekendmaken en jou Mijn genade meedelen. Mijn wil bepaalt jouw denken en handelen. En zo geef Ik jou een taak, die zich niet over tijd en ruimte uitstrekt. Het overdragen van Mijn woord in een zichtbare vorm is de uitdrukking van Mijn wil. Dit woord moet als zichtbare uiting van Mijn liefde en kracht aan de mensheid gegeven worden en daar is een mensenkind voor nodig, dat bereidwillig is om Mij te dienen, dat zich bereid verklaart om Mijn woord in ontvangst te nemen.

Ik zou graag met al Mijn kinderen spreken en hen liefhebbend waarschuwen om niet traag te worden in hun streven naar boven, maar zelden opent een mens zijn hart voor Mij en luistert hij naar Mij. Hoe graag voldoe Ik daarom aan het verzoek van degene, die ernaar verlangt om Mij te horen. Ik kom op elk moment, in elke plaats en in elke levenssituatie, waar zijn gedachten maar een verbinding met Mij tot stand brengen en hij zijn hart opent, zodat Ik Mij aan hem kenbaar kan maken.

En om deze reden leid Ik al jouw schreden zo, dat het verlangen naar Mijn woord steeds sterker in je wordt. Ik probeer het vurige verlangen in jou te ontsteken, opdat Ik zo door jou begeerd wordt, dat Ik dat vurige verlangen in jou kan vervullen en jou kan geven, waar je om vraagt. Mij Zelf in het woord. En dan voelt jouw ziel Mijn liefde, wanneer ze ontvangen mag, wat Mijn geest haar bekendmaakt.

Ik ben jullie mensen nabij. Ik tracht jullie liefde te winnen, maar jullie luisteren niet naar Mij. Ik zend Mijn boden uit. Ik geef hun de volmacht dat ze in Mijn naam door een bereidwillig mensenkind tot jullie mogen spreken en ook aan deze woorden schenken jullie weinig geloof. En de mensheid heeft het toch zo bitterhard nodig dat ze onderwezen wordt over haar verkeerde denken en handelen. Al het leed op aarde is daar het gevolg van en dit kan ook niet van de mensheid afgewend worden, zolang ze niet probeert zich aan de goddelijke ordening aan te passen.

Maar om zich hieraan aan te kunnen passen, moet ze in kennis gesteld worden, omdat ze in haar niet-geestelijke toestand niet goed meer goed van kwaad kan en wil onderscheiden. En ze moet ermee vertrouwd gemaakt worden dat Ik aanwezig ben, dat Ik overal verblijf en de vreselijke activiteiten zie en veroordeel. Het moet haar begrijpelijk gemaakt worden in welke wanhopige toestand ze zichzelf brengt en hoe ze aan deze toestand kan ontsnappen. Ze moet tot het juiste denken opgevoed worden en dit is alleen maar mogelijk door het overdragen van Mijn woord, want Mijn woord is Mijn wil en Mijn wil geeft de mensen richtlijnen voor hun denken en handelen. En zodoende is het van een onvoorstelbaar belang dat de mensen kennisnemen van Mijn wil, die hen weer alleen maar zo dichtbij gebracht kan worden, zoals Ik het door jou op het oog heb.

Er lopen vele draden van het hiernamaals naar de aarde en allemaal hebben ze alleen maar het doel Mijn woord door te geven. Door al deze mensen, die bereid zijn om te ontvangen en Mij te dienen, spreek Ik tot de mensheid en houd hen het verkeerde van hun denken en handelen voor. En opnieuw zijn er maar weinigen, die naar Mijn woorden luisteren en Mij als de gever hiervan herkennen. Slechts weinigen worden Mijn liefde gewaar en geven zich, om Mijn genade smekend, aan Mij over.

En deze weinigen moeten voor Mij werken en Ik laat hen niet tevergeefs roepen en Ik ben voortdurend in hun nabijheid. En schijnbare hindernissen zijn alleen maar door Mij toegelaten om de wil om weerstand te bieden alleen maar sterker te maken, want Ik heb hun gehele wil nodig, hun liefde voor Mij en hun volste vertrouwen om dan ook door hen te kunnen werken tot zegen van de mensheid. Ik heb de menselijke wil nodig, die zich aan Mij ondergeschikt maakt, want Ik kan alleen maar door de mond van een mens spreken en de mensen pas dan in kennis stellen van een geestelijk werkzaam zijn.

Wanneer dit erkend wordt, is het aanzienlijk gemakkelijker hen het juiste denken te leren, maar de mensen van deze tijd erkennen een geestelijk werkzaam zijn nauwelijks en daarom moet hun door de mond van een mens Mijn wil bekend gemaakt worden. En het zekerste teken van Mijn liefde is dat Mijn woord nooit op zal drogen als het eenmaal door een mensenkind begeerd wordt.

Degene, die Mij dient, grijp Ik met alle liefde en Ik help hem om zijn aardse opdracht te vervullen. Maar Ik zal nooit de wil dwingen. De mens moet in volledige vrijheid naar Mij verlangen en ernaar streven om Mij te dienen. Want dan is zijn hart bereidwillig voor Mij geopend en kan hij Mijn stem horen en hij zal zalig zijn als Mijn woord helder en duidelijk in hem klinkt. En het is voldoende voor jullie om te weten, dat Mijn stem steeds luider zal klinken, opdat die door het geraas van de wereld heen klinkt.

Ik wil Mijn dienaren op aarde de kracht geven zich zo te vormen, dat ze Mij kunnen horen, wanneer ze over Mij en Mijn naam spreken. Ik wil dan door deze dienaren Zelf spreken en Mijn woorden kracht bijzetten door daden, die door degenen, die in waarheid Mijn dienaren zijn, die naar Mijn geest verlangen en in Mijn liefde staan, uitgevoerd worden. En toch zal de wereld niet gedwongen worden om te geloven. Maar allen die van goede wil zijn, zullen Mij herkennen en voortaan hun leven vormen naar Mijn wil.

En zo maak Ik Mijn woord met grote vreugde bekend en weet dat Ik een verdedigingswal rondom jou opricht en jou geen leed laat geschieden, zolang jij Mij bereidwillig dient. Mijn liefde bekommert zich wel om alle mensen, maar ze beschermt in het bijzonder degenen, die hun leven voor Mij opofferen en ernaar streven dat te doen, wat met Mijn wil overeenstemt. En elke weg is voor jou uitgestippeld en jij gaat deze weg zo, zoals het het grote verlossingswerk, waar jij je bewust bij aansluit, dient.

En wordt daarom niet moedeloos, wanneer het aardse leven jou bedrukkend lijkt, want om jou naar Mijn wil te vormen zijn er nog uren van innerlijke inkeer nodig en daar moet met alle zinnen vurig naar verlangd worden. Jij moet strijden voor dat, wat jou een onnoemelijke zegen oplevert. Jij moet bereid zijn om af te zien van alle geneugten van het leven om enkel Mij te kunnen dienen en pas wanneer het verlangen naar Mijn stem zo groot in jou geworden is, dat jij al het andere daarvoor opgeeft, kan Ik in alle volheid Mijn intrek nemen in jouw hart en dan kan Ik in jou en door jou werkzaam zijn. De graad van liefde in jou bepaalt de omvang van Mijn liefdeswerken aan jou. Als je alles opgeeft, dan heb je Mij en Mijn liefde daarvoor ingeruild. En zodoende moet het gemakkelijk voor je zijn om je aardse vreugden te ontzeggen en de schadeloosstelling daarvoor te zoeken in Mijn liefde.

De wereld heeft heel hard bemiddelaars nodig tussen henzelf en de Heer van de schepping. Zelf vindt zij de weg niet en kan ze Mijn stem niet meer horen, dus de mensen hebben dringend mensen nodig, die een hogere graad van rijpheid hebben, die Mijn woord van boven in ontvangst nemen en het aan degenen geven, die zelf de verbinding niet tot stand willen of kunnen brengen. En degene, die zich voor deze bemiddelaarstaak aanbiedt, wil Ik zowel op aarde alsook in het hiernamaals zegenen, want zijn wil draagt bij aan de verlossing van talloze dwalende zielen en helpt het goddelijke op te bouwen en het huidige materiële denken op het goddelijke te richten.

En de goddelijke geest uit God gebiedt hem, dat hij worstelt om zulke dwalende zielen. Dat hij elke gelegenheid benut om het ontvangene over te dragen, voor zover ze bereid zijn om aan te nemen. En de weg die hij moet gaan, zal gemakkelijk voor hem zijn, want de goddelijke liefde begeleidt hem op al zijn wegen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Dode en levende materie – Vernietigingswerk – Rampen

B.D. 1607 from 11. september 1940, taken from Book No. 25

Het geestelijke in de materie verlangt vurig naar zijn bevrijding, want hij wordt hetgeen hem omgeeft, als last en verdrukking gewaar. Het werd in vrijheid geschapen en daarom is alle dwang in de vorm een kwellende toestand, waaraan het zou willen ontsnappen, wat het echter niet eigenmachtig kan. En het vervult de hem toegewezen taak om aan de huidige vorm te kunnen ontsnappen. Het moet nu of dienen of voor onheuglijk lange tijden in de vorm verblijven. Een andere uitweg bestaat er voor het geestelijke niet.

Nu verzet het geestelijke zich in het begin nog volledig tegen God en weigert ook te dienen. Dat wil zeggen werkzaam te worden. Hij blijft zodoende passief en deze passiviteit levert hem een eindeloos lange tijd van een gebonden zijn op. Het geestelijke kan niet eerder uit de vaste vorm bevrijd worden, totdat het besluit om te dienen. Maar dan is hem ook de mogelijkheid gegeven tot een steeds snellere verandering van de uiterlijke vorm, want de wil om te dienen is nu actief geworden door het vooruitzicht op de uiteindelijke bevrijding uit welke vorm dan ook.

Al het geestelijke, dat werkzaam is, is dus levend. Al het passieve geestelijke is dode materie, ofschoon het begrip “dood” iets anders betekent dan “levenloos”. “Dood” betekent passief zijn in een gebonden toestand. “Leven” daarentegen betekent een zekere vrijheid te hebben om werkzaam te kunnen zijn. De dode materie bevat zodoende nog zeer onrijp geestelijks, dat wil zeggen ver van God verwijderd, zich verzettend geestelijks, dat eerst duizenden jaren van leed en kwellingen moet verdragen, totdat het besluit om werkzaam te worden, dat wil zeggen de wil om God te naderen, voelt.

Als deze wil actief geworden is, wordt het geestelijke door Gods wil uit zijn verbanning verlost. Het komt vrij en streeft nu andere belichamingen na om zich volledig te bevrijden, om de toestand van het moeten te kunnen beëindigen. Dit vrijkomen van het geestelijke uit de vaste vorm kan alleen maar op deze manier plaatsvinden, dat God het uiterlijke omhulsel gebiedt losser te worden. Dat wil zeggen dat de vroegere vaste vorm op één of andere manier opgelost of vernietigd moet worden om het in zich aanwezige geestelijke vrij te geven en dit gebeuren betekent steeds een vernietiging van de materie, dat nu door mensenhand of ook door Gods wil, door natuurkrachten, plaats kan vinden.

Maar steeds is de goddelijke wil de voorwaarde, omdat het geestelijke anders voortijdig vrijkomt en, omdat het voor de volgende uiterlijke vorm nog niet rijp is, nu lelijk huishoudt en het al rijpere geestelijke lastigvalt of tot een snellere werkzaamheid aanzet. En dit heeft weer tot gevolg dat onverklaarbare gebeurtenissen in de natuur, in het planten- en dierenleven aan het licht komen, die verontrustend inwerken op het geestelijke, dat al het stadium van de vrije wil heeft, dus het laatste ontwikkelingsproces op aarde begonnen is, maar die zijn vrije wil net misbruikt heeft, doordat hij het onrijpe geestelijke voortijdig uit zijn vorm bevrijdde door vernietigingswerken, die niet met Gods wil overeenstemden.

Alles wat zonde is, dat wil zeggen tegen de goddelijke ordening gericht is, heeft een rechtvaardige straf tot gevolg en zodoende zullen de mensen ook de gevolgen moeten dragen, die het vreselijke vernietigingswerk door mensenhand veroorzaakt. Ongekende rampen zijn de geheel natuurlijke gevolgen van dat, wat menselijke haat en menselijke liefdeloosheid tot stand brengen en zodoende gaat de wereld een gebeurtenis tegemoet, die onvoorstelbaar in zijn omvang en zijn gevolgen is, want God laat niet ongestraft in Zijn scheppingswerk ingrijpen.

Hij hindert weliswaar de vrije wil van de mens niet, maar Hij kan nooit toelaten, dat het geestelijke uit pure wraakzucht en vernielzucht van de mensen in zijn ontwikkelingsproces belemmerd wordt. Want het is geheel alleen een aangelegenheid van God om het ambt van wreker op Zich te nemen. Alleen aan Hem moet elke schuld doorgegeven worden, opdat Hij het rechtvaardige vonnis velt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke ordening – Chaos – Naar de zegen leiden

B.D. 1608 from 12. september 1940, taken from Book No. 25

Voor het heelal geldt er maar één wil. En deze wil regeert al het geestelijke, alsook het aards zichtbare, dat wil zeggen Zijn gehele scheppingswerk, dat immers door Zijn wil ontstaan is. Voor zover er nu aan de goddelijke wil gevolg gegeven wordt, zowel door het geestelijke dat nog in de vorm verbannen is, als het geestelijke dat van elk boei bevrijd is, is de goddelijke ordening volledig tot stand gebracht en nu kan daar alleen nog maar een opwaartse ontwikkeling van al het geestelijke het gevolg van zijn.

Maar de toestand van de vrije wil, die het geestelijke naar de uiteindelijke verlossing brengen zal, is voor dit geestelijke ook vaak het grote gevaar, want het begint in opstand te komen tegen de goddelijke wil. Dus door zijn wil wordt de tegenpool van God een bepaalde macht verleend, die zich nu tegen de goddelijke wil verzet. En God dwingt deze wil niet en daarom is tijdens de belichaming als mens de aardse schepping in zekere zin aan een andere macht prijsgegeven, zodra de mens daar zelf toestemming voor geeft. Zodoende plaatst de menselijke wil zich nu bewust tegenover de goddelijke wil en ze zal daarin niet gehinderd worden, maar ze moet wel de gevolgen van de verkeerde wil op zich nemen.

De goddelijke wil betreft de voltooiing, het goede, de heldere toestand van Zijn wezens en de toename van goede geestelijke kracht, terwijl de wil van de tegenstander louter het tegendeel nastreeft en de mens door zijn wil dit streven ondersteunt, dus begunstigt. En het is alleen daardoor maar mogelijk, dat het op aarde een chaos zonder weerga is. Dat er zowel geestelijk als aards een verval te noteren valt, dat de elementen van de onderwereld zich duidelijk doen gevoelen en de mensheid steeds meer de ondergang tegemoet gaat. Want de tegenstander wil dit zo. Hij wil alles wat van God getuigt vernietigen en Diens macht toe-eigenen. Maar hij kan deze wil niet dwingen, maar hem alleen maar zodanig verzwakken, dat hij zich volledig aan hem onderwerpt.

Daarom is de toestand van de vrije wil in zoverre een gevaar voor het wezen, dat hij deze weer terug kan werpen in de diepste geestelijke nacht, die het nu al voor het grootste deel overwonnen had. Maar de goddelijke wil heerst evenwel over alles wat bestaat, hoewel Hij het wezen de vrije wil laat en Hij de wil van de tegenstander niet ketent. Hij leidt ook alles wat door deze boze en verkeerde wil veroorzaakt is weer zo, dat het de mens toch het vrijkomen van deze macht op kan leveren.

De mensen veroorzaken zelf al het onheil dat hen treft en toch kan dit onheil hen weer tot zegen worden. Zodoende is de vrije wil wel de reden van de vreselijkste gebeurtenissen op aarde en toch kunnen deze gebeurtenissen de individuele mens weer het inzicht brengen. Ze kunnen aanleiding zijn tot een volledige omvorming, tot afkeer van degene, die de aanstichter van dit vreselijke is.

Waar de menselijke wil de oorzaak van is, kan door de goddelijke wil het tegendeel worden van dat, wat het eigenlijk had moeten zijn. Een volledig verval en een onbeschrijflijke chaos kan plotseling de gedachten van een mens ordenen en aan de goddelijke wil onderwerpen en elke daad, door de boze wil voortgebracht, kan tot redding van dwalende zielen leiden, doordat deze het verfoeilijke herkent en zich nu vol verlangen naar haar Schepper toekeert en nu uiteindelijk haar wil ondergeschikt maakt aan de goddelijke wil.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onderzoeken met en zonder Gods hulp – Waarheid

B.D. 1609 from 13. september 1940, taken from Book No. 25

De verstandelijk onderzoekende wijst de enige mogelijkheid op een volledige opheldering af met als reden dat hem geen garantie voor de waarheid geboden kan worden voor op deze manier verkregen oplossingen. En toch is er geen andere manier om dichter bij de zuivere waarheid te komen dan door geestelijk onderzoek.

De aardse wetenschapper kan het kleinste bewijs leveren, maar toch zal hij dwalen, zolang hij ongeloofwaardig is en zichzelf ertoe in staat acht om geestelijke vraagstukken op te lossen. En daarom lopen de resultaten van de onderzoekers heel erg uiteen, zoals ze in hun instelling ten opzichte van God eveneens verschillend zijn. En degene, die met Gods hulp aan het onderzoeken van zulke geestelijke vraagstukken begint, zal met overtuiging op kunnen komen voor zijn opvattingen, maar degenen die geloven Gods hulp niet nodig te hebben, zijn en blijven dwalend. En de onderzoekers zullen het alleen maar met elkaar eens zijn, als ze hetzelfde geloof hebben, dat wil zeggen van dezelfde geest zijn. Want hun wordt ook de juiste oplossing van boven toegestuurd.

En toch wordt juist aan deze weg voorbijgegaan, omdat de wereld van deze tijd de voorkeur geeft aan exacte wetenschappelijke arbeid boven de geestelijk verkregen resultaten en zo accepteert de mensheid deze resultaten zonder verzet en wijst ze hardnekkig de zuivere waarheid af. En een fenomeen van een enorm belang, het werkzaam zijn van de goddelijke geest, wordt helemaal niet herkend of gebruikt en slechts weinig gelovigen putten daar hun kennis uit en toch staan alleen zij maar in de waarheid, want ze nemen aan wat God Zelf hun biedt, de zuivere, onvervalste goddelijke leer, het zuivere woord van God en daarmee de volledige opheldering over alles, wat de goddelijke schepping bevat, terwijl de verstandsmatig verworven kennis ondanks zogenaamde bewijsvoering zeer onvolledig is en nooit geheel tevreden zal stellen.

De wetenschap heeft juist stellingen geponeerd, die de waarheid in meer of mindere mate tegenspreken en in plaats van dichter bij de waarheid te komen, verwijdert de mensheid zich daar meer en meer van. En daar, waar de waarheid te vinden is, richt de menselijke wil een onoverkomelijke barrière op. De mens weigert op deze manier onderzoek te doen en doet nu pas goed een beroep op het verstandsmatige denken om voor het ontstaan van geestelijke resultaten een hem bevallende verklaring te vinden. En daarom is het voor een wetenschappelijke onderzoeker onmogelijk om de zuivere waarheid te verspreiden.

Zelfs onderzoekers, die in het diepe geloof andere, dat wil zeggen met de waarheid overeenkomende resultaten dichter bij de gemeenschap willen brengen, zullen op hevige tegenstand stuiten en door hun tegenstanders bestreden worden, die enkel hun eigen verstand willen laten spreken en Gods werkzaam zijn volledig uit willen schakelen. Zulke resultaten hebben geen enkele waarde en worden toch als alleen waardevol geacht en zodoende is het denken van de mens geheel misvormd, want hij trekt zijn conclusies en gevolgtrekkingen uit dwaalleren en raakt steeds verder verstrikt in een verkeerd denken.

Alleen daar, waar in het diepste geloof de zegen van God voor elk geestelijk werk gevraagd werd, is de zuivere waarheid in ontvangst te nemen. Alleen dezen wandelen in de waarheid, omdat ze door de eeuwige Waarheid Zelf werden onderwezen. Nooit en te nimmer kan zo’n mens dwalend zijn, want God Zelf beschermt hem daartegen, als de mens zich door zijn gebed onder de bescherming van God gesteld heeft.

De kern van de waarheid zal dus eeuwig en altijd God Zelf zijn en alles wat met God begonnen wordt, zal met de waarheid overeenstemmen. Maar zonder God zal hier geen garantie voor zijn. De mens mag verstandsmatig nog zo ijverig proberen te bewijzen wat hij beweert, zijn mening zal aanzienlijk afwijken van die van degene, die zich ondergeschikt maakt aan God, omdat de resultaten uit verschillende bronnen stammen en alleen uit de goddelijke bron de waarheid maar stroomt, omdat God de Waarheid Zelf is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

“Word als kinderen” - Kinderlijk geloof

B.D. 1610 from 13. september 1940, taken from Book No. 25

Verneem aldus de woorden van de Heer: "Word als kinderen, opdat u binnengaat in Mijn rijk." Als u het kinderlijke geloof niet zult hebben zult u moeilijk het rijk Gods verwerven, want u zult als waarheid moeten aannemen, wat u vaak onbegrijpelijk voorkomt. En dus zult u moeten kunnen geloven als kinderen. Want God en Zijn heerlijkheid is niet te bevatten, maar slechts in het volste geloof als waarheid aan te nemen. En zo is ook het leven van Jezus op aarde een eindeloze reeks van wonderdaden geweest, die alleen in diepste gelovigheid van het hart kunnen worden aanvaard, daar ze anders als onmogelijk beschouwd en afgewezen zouden moeten worden.

Maar het kinderlijke geloof houdt alles voor waar wat door God wordt verkondigd. Het kinderlijke geloof twijfelt niet en piekert niet. En zo moet het geloof zijn, om voor God en Zijn werken in het openbaar op te kunnen komen. Want bij God is niets onmogelijk. Wat Hij wil, dat gebeurt.

En wanneer Hij van de mensen diep geloof eist, dan wil Hij Zijn Liefde, Almacht en Wijsheid onvoorwaardelijk aanvaard weten, die alles volbrengen kan. Het diepe kinderlijke geloof vraagt noch hoe noch waarom. Er bestaat niets onmogelijks voor Hem, geen beperking en geen onwaarschijnlijkheid. En zo moet uw geloof geaard zijn, opdat God Zelf Zijn vreugde vindt in u. Maar dan staan de poorten van de hemel open voor u, want zodra u gelooft zult u binnen kunnen gaan in het rijk Gods. En zodra u gelooft zijn er geen grenzen meer. Want het vertrouwen van het hart laat al het geestelijke komen en u wordt wetend.

Wat voor u voordien slechts aanname was wordt u nu tot duidelijkheid. U bent door het geloof tot inzicht gekomen en wat u inziet is voor u bewijs geworden dat uw geloof juist was. Daarom is u het weten gegeven. Zonder dat zou u piekeren en vragen. Uw geloof heeft het u overgebracht.

En u ontvangt nu, net als kinderen, alle gaven dankbaar uit de hand van de Vader.

U aarzelt niet het aan te nemen, omdat u in diep kinderlijk geloof van God niets anders dan de diepste waarheid verwacht. En zo werpt u tegen het overbrengen geen hindernissen op, zoals het te zwakke geloof een dergelijke hindernis is. Het diepste geloof en diepe liefde tot God levert u de eeuwige heerlijkheid op. Word daarom als kinderen, opdat het rijk Gods u nabij is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Vrije wil noodzakelijk voor de verlossing – (Zelfverlossing)

B.D. 1611a from 14. september 1940, taken from Book No. 25

Op grond van de vrije wil heeft de mens het in zijn macht zichzelf te verlossen. Hij is alleen zwak en krachteloos omdat hij geen gebruik maakt van het genademiddel, dus zonder gebruikmaking van geestelijke kracht. Genade is alles, wat God in Zijn liefde aan de mens geeft, als de mens hiernaar verlangt. In de genade van God te staan, betekent voortdurend door Zijn liefde verzorgd te worden en deze liefde grijpt overal in, waar de mens in gevaar verkeert. Als er gevaar voor zijn ziel dreigt, zal de goddelijke liefde hem helpen, voor zover de mens zich niet tegen deze hulp verzet.

Het doeltreffendste genademiddel is het gebed. Het gebed is het middel om mateloos genaden te kunnen ontvangen, dat wil zeggen steeds weer kracht en hulp in alle nood en leiden van de ziel te ontvangen. Het gebed brengt teweeg, dat de goede geestelijke wezens zich behulpzaam aan de mensen ter beschikking stellen, dat wil zeggen dat ze de kracht, die ze in alle overvloed bezitten, afgeven aan de mensen, die hier in het gebed om vragen. Want dan is de vrije wil van de mens bezig geweest om kracht uit God te vragen. Het gebed is dus een middel om mateloos genaden te ontvangen.

En een ander genademiddel is het werkzaam zijn in liefde. Want met elk werk van onbaatzuchtige naastenliefde stroomt de goddelijke genade hem in de vorm van goddelijke liefde toe en deze spoort de mens tot steeds actievere liefdadigheid aan en enkel door de liefde verlost de mens zichzelf. Zodoende wordt de kracht in de mens des te sterker, naarmate hij zich in de liefde oefent en daardoor de genade van God in ontvangst neemt, dat wil zeggen dat zijn kracht voor zijn zelfverlossing toeneemt. Er kan geen kracht of genade naar de mens toestromen, die alleen maar één of andere formaliteit vervult. Het innerlijke van het hart moet hem aansporen om te bidden en lief te hebben. Alleen dan kan hem genade geschonken worden.

En bezorgdheid, ziekte en ellende zijn bewijzen van de goddelijke liefde, want ze moeten de mensen in de toestand brengen om de genademiddelen te gebruiken, dus in het gebed om hulp te smeken en actief in de naastenliefde te worden. En God leidt de mensen zo, dat ze het verlangen in zich dragen om in de stralen van de goddelijke zon te staan. Hij biedt hun in zekere zin de genademiddelen aan, opdat ze zich hiervan bedienen.

Maar het geestelijk volmaakte heeft dezelfde wil als God en spant zich als uitvoerende van die wil op dezelfde manier in om de wezens op aarde te beïnvloeden, opdat ze zich van het genademiddel bedienen. Ze sporen de wil van de mens aan om liefhebbend werkzaam te zijn en God om Zijn krachtschenking te smeken. Pas dan wordt de vrije wil goed gebruikt. De mens is dan in staat om zichzelf te verlossen, want hij doet alles met behulp van God. Hij doet een beroep op de genade van God en leeft zodoende in en met God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Genademiddelen – Gebed en liefdadigheid

B.D. 1611b from 14. september 1940, taken from Book No. 25

En de innerlijke vrede zal het teken zijn dat God in hem is. Maar voor degenen, die het aan goddelijke genade ontbreekt, omdat ze deze genaden noch begeerden, noch in ontvangst namen, zoals het hun aangeboden werd, is de weg omhoog zo moeilijk, dat ze deze niet af kunnen leggen, want hun kracht is te gering en ze vragen geen kracht van God, ofschoon het hen ter beschikking staat. Ze benutten het genademiddel niet en hun ziel is zwak en niet in staat om zich tot de hoogte verheffen.

En toch laat God de genadezon ook voor hen schijnen, doordat Hij Zijn woord aan de mensen geeft en hen erop wijst om aan hun ziel te denken. Hij geeft hun kennis van de mate van genade, waar elk mens recht op heeft. Hij wil dat ze opletten en niet zonder waarschuwing door het aardse leven gaan. En zo wordt de mens onbewust ook de goddelijke genade toegestuurd en ze wil alleen maar gegrepen worden.

En weer is het de vrije wil van de mens om de hand van God te grijpen en de goddelijke genade te accepteren, die hem zo liefdevol aangeboden wordt en, als hij eenmaal deelachtig aan deze genade wordt, hier steeds weer naar vraagt en daardoor kracht ontvangt om zichzelf te verlossen gedurende zijn levenswandel op aarde. Alleen zijn wil is zodoende vereist om alles te kunnen volbrengen, wat zijn ziel tot heil strekt. Zijn wil moet God zoeken. Zijn wil moet zich ondergeschikt maken aan Hem en zijn wil moet bewust naar Hem streven en daartoe de kracht vragen van God.

Hij brengt dan de verbinding met zijn Vader van eeuwigheid af tot stand. Hij wil naar God. En deze wil betekent zijn verlossing. En God komt hem altijd en overal tegemoet. Hij eist van de mens niets meer, dan waar deze aan kan voldoen. Hij biedt hem alle hulpmiddelen aan, die hem het opklimmen mogelijk maken en Hij eist van het wezen alleen maar, dat het zich niet afwijzend gedraagt, maar dankbaar de genaden in ontvangst neemt, die de weg omhoog garanderen. Maar God dwingt de wil van de mens niet en daarom kan de genade van God hem zonder diens wil niet toegestuurd worden, omdat de ziel anders naar de hoogte geduwd zou worden, dus niet in de volle vrijheid van de wil naar boven verlangt, maar dwangmatig deze weg naar boven af zou leggen.

Want de goddelijke genade is kracht uit God, die weer naar God terugverlangt. Zodoende kan deze kracht alleen maar dan aan het wezen gegeven worden, wanneer het uit vrije wil eveneens naar God verlangt. Daarom is de vrije wil onontbeerlijk, als het wezen zich uit zijn laatste belichaming op aarde verlossen wil.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verbindingen van het hiernamaals naar de aarde – Direct en via de gedachten

B.D. 1612 from 15. september 1940, taken from Book No. 25

De draden, die vanaf het hiernamaals naar de aarde gesponnen worden, dragen allen het stempel van de liefde, want alleen maar waar de liefde werkzaam geworden is, kan een verbinding tussen de beide werelden tot stand gebracht worden. Bijgevolg is de liefde dus de eerste voorwaarde om door God gewaardigd te worden om Zijn woord te ontvangen.

Waar nu de verbinding door mensen tot stand gebracht wordt, voor wie deze liefde voor de medemensen afgesproken moet worden, waar dus alleen maar een geestelijke uiting van kracht verwacht wordt met de aardse weetgierigheid als doel, zal nooit de garantie voor de waarheid geboden kunnen worden, want nu worden de mensen benaderd door geestelijke krachten, die met hun eigen toestand van de ziel overeenkomen. Deze hebben niet de bekwaamheid in zich om de mensen overeenkomstig de waarheid te kunnen onderwijzen. Ze geven, zoals het bij hun onrijpe kennis past en leiden de mensen daardoor heel makkelijk verkeerd, omdat het hen eveneens aan elke kennis ontbreekt.

Maar als de mens door liefdadigheid innerlijk zo ontwikkeld is, dat hij in staat is om de waarheid te ontvangen, dan wordt hem ook de waarheid gegeven door juist deze wezens, die in de waarheid staan en uitdelen aan degenen, die ernaar verlangen. En er kunnen kostelijke resultaten op aarde opgetekend worden als alle mensen, die in de liefde werkzaam zijn, zich bewust aan de goede geestelijke krachten overgeven.

Maar zo zijn er vele verbindingen van het hiernamaals naar de aarde, waar de mens zich niet bewust van is, dus enkel in de vorm van berichten, die via de gedachten binnenkomen. Deze zijn hieraan te herkennen, dat de gevoelens en opvattingen van deze mensen met de waarheid overeenstemmen, terwijl een bewust ontvangend mensenkind die duidelijk toegestuurd worden. Met het woord van God, dat door de goddelijke wil de wereld weer in deze vorm bekendgemaakt zal worden. De menselijke wil is doorslaggevend voor zo’n directe, uiterlijk herkenbare overdracht en deze wil wordt zelden opgebracht, om welke reden zulk soort overdrachten maar zelden plaats kunnen vinden. Maar deze zeldzaamheid kan niet als bewijs van een abnormale gebeurtenis aangevoerd worden.

Een wil, die zich nu naderhand bereid verklaart om geestelijk werkzaam te zijn, kan alleen dan geaccepteerd worden, wanneer alle voorwaarden vervuld worden, die eveneens een bepaalde staat van rijpheid aanduiden. Het denken en handelen van een mens is bepalend voor in hoeverre het overeenstemt met de goddelijke wil. Het zijn niet steeds uiterlijk herkenbare kenmerken, die God ertoe brengen om een mens als drager te verkiezen. Want steeds is de belangrijkste voorwaarde, dat de mens zich geheel en al aan God overgeeft. Dat zijn ziel naar God verlangt en dat dit verlangen elke eigen wil verzwakt. Dat de mens zich dus de goddelijke wil eigen zou willen maken en hij zich nu in de diepste deemoed ten dienste aan God aanbiedt.

En zodoende is hij geschikt als werktuig van God, dat steeds alleen maar uitvoeren wil en zal, wat God van hem eist. Dat dus God Zelf door Zijn werktuig op aarde werken kan, maar nooit de mensen door zulk werkzaam zijn onvermijdelijk tot geloven brengt, maar juist weer dat de mens het goddelijke werkzaam zijn herkent, dat van goede wil is, dus eveneens naar God streeft of God zoekt.

God wil hen allemaal helpen en hen aanmoedigen in hun streven. Hij wil hun richtlijnen geven en hen Zijn nabijheid laten voelen. Hij wil hun kracht geven en zodoende de verhouding tussen het mensenkind en zijn hemelse Vader inniger maken, opdat de verwijdering minder wordt en de mens zijn doel bereikt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Uitroeiing van valse leringen – Tegenstand – Gebed

B.D. 1613 from 15. september 1940, taken from Book No. 25

De geringste weerstand hindert een geestelijk werkzaam zijn en als nu de wil van de mens weigert iets aan te nemen wat hem niet bevalt, dan kan de geest uit God zich niet openbaren en zodoende ontstaan er haperingen, waar de wil van de mens het geestelijke tegenstreeft. En dat zal daar het geval zijn, waar de mens zich al een mening gevormd heeft, die dat tegenspreekt, wat de geest uit God bekendmaken wil.

En daarom zal die mens, die zich niet volledig vrij kan maken van geestelijk goed, dat hij zich eerst door schoolse onderrichtingen eigen gemaakt heeft, ongeschikt zijn om geestelijke bekendmakingen in ontvangst te nemen. En de mensen kunnen zich moeilijk losmaken van zulk gedachtengoed en het zal pas dan mogelijk zijn om via de gedachten corrigerend op hen in te werken, wanneer ze beginnen te twijfelen aan hun kennis, wanneer ze op tegenstrijdigheden stuiten en daar nu ernstig over nadenken.

En zulk een corrigeren en het juist leiden van hun gedachtegang is de taak van de lichtwezens in het hiernamaals, die slechts op die momenten wachten, waar de mens peinst en vraagt en de waarheid zoekt. Maar een goed opgenomen lering uit te roeien, zolang de mens er zelf niet aan twijfelt, is onmogelijk, want de wil naar de waarheid moet zelf actief worden en dit begint pas als hij aarzelend wordt ten aanzien van zijn huidige opvattingen.

En daarom is het het streven van de vrienden in het hiernamaals om eerst het verkeerde geloof aan het wankelen te brengen. Er moet een situatie ontstaan, dat de mens een bepaalde onzekerheid ervaart bij dat, waar hij tot nog toe voor opgekomen is. Dan grijpen de lichtwezens direct in en brengen hem voortdurend nieuwe twijfels en tegenstellingen in herinnering en deze laten de mensen vragen en nadenken. En pas dan kan de werkzaamheid van de lichtwezens beginnen om hem via de gedachten opheldering te geven.

En toch zal er ook dan nog weerstand te vinden zijn. Des te meer, naarmate de oude leringen vaster in de mens wortelen, want het is moeilijk om geestelijk goed, dat al van het denken van de mensen bezitgenomen heeft, uit het geheugen te verwijderen. Het is moeilijk om er andere wijsheden voor in de plaats te stellen. Steeds weer zal het oude denken naar voren dringen.

Elk geestelijk werkzaam zijn zal des te meer succes hebben, naarmate de mens er met minder weerstand op reageert en daarom is er een innige overgave aan God en de wil om zich in de zuivere waarheid te laten onderwijzen nodig. Pas dan kan de kracht van God de mens doorstromen, hem het verkeerde laten herkennen en hij zal zich nu gemakkelijker van zijn huidige leringen of kennis vrijmaken.

Hij moet eerst alles verwerpelijk vinden, voordat hij zich daar helemaal van kan scheiden. En daarom is een innig gebed een vereiste. Als een mens werkelijk kinderlijk tot God kan bidden om innerlijk inzicht, dan zal God dit gebed verhoren en hem de kracht van het inzicht geven, zodat hij plotseling helder en duidelijk de waarheid als zodanig herkent en hij zich deze nu eigen maakt om deze nooit meer weg te geven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Hoe Christus Zijn leer predikte – Werk van God – Mensenwerk

B.D. 1614 from 16. september 1940, taken from Book No. 25

Alleen dat, wat met het woord van God overeenstemt, is goddelijke wil. De Heer heeft op aarde geleefd en dit leven betrof de verspreiding van Zijn woord. Hij heeft de mensen op de meest eenvoudige manier onderwezen, hoe hun levenswandel moest zijn. Hij heeft hun richtlijnen gegeven en alles door voorbeelden duidelijk gemaakt. Hij heeft Zichzelf ten voorbeeld gesteld, hen het leven voorgeleefd en degenen, die Hem navolgden, het eeuwige leven beloofd. Hij heeft de mensen door Zijn leer op willen voeden om juist te denken en Hij heeft steeds weer geprobeerd om de liefde in hen op te wekken. Zijn leven was een ononderbroken werkzaam zijn in liefde. Hij probeerde het lichaam en de ziel gezond te maken. Hij gaf liefde uit de grond van Zijn hart en Zijn gehele denken en handelen betrof enkel de redding van dwalende zielen.

Zodoende predikte Hij het woord van God op aarde en het woord van God is tegenwoordig nog hetzelfde. De uitdrukking van de goddelijke wil, zoals het van eeuwigheid af was en tot in eeuwigheid blijven zal; de aansporing om lief te hebben. Er is maar één ding, dat eeuwig en altijd werkelijk betekenis heeft. Dat is de liefde. De liefde op aarde levert de verlossing uit de vorm op. De liefde in het hiernamaals eeuwige heerlijkheid. Steeds is het de liefde, waartoe de mensheid opgevoed moet worden en het goddelijke woord zal de mensen voortdurend tot liefde aansporen en waarschuwen voor liefdeloosheid. En zodoende zal steeds dat, wat de liefde als voorwaarde heeft, de goddelijke wil zijn.

De mensen kunnen nu het werk van de mens niet meer onderscheiden van het werk van God en ze hoeven toch alleen maar de maatstaf te hanteren, in hoeverre een handeling door liefde bepaald wordt en de liefde dient, of ze liefde opwekt of liefde geeft. Of het nalaten van een handeling op één of andere manier een schadelijk effect voor de medemens heeft, dus dan een daad van liefdeloosheid zou zijn, of dat ze geen noemenswaardig nadeel ten gevolge heeft.

En zodoende zouden geboden, die zulke handelingen verplichten, overbodig zijn, dus niet overeenkomen met de goddelijke wil, want ze leiden de oplettendheid af van wat werkelijk belangrijk is en wat God Zelf in Zijn geboden van de mensen eist.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het proces van het overdragen – De gave van het schrijven is een genadegave

B.D. 1615 from 16. september 1940, taken from Book No. 25

Een onwrikbare liefde geeft God steeds weer aanleiding om de mensen te naderen en hun Zijn woord te geven, want deze liefde laat niet toe dat de mens, die de wil naar de waarheid in zich draagt, dwaalt. Hoe sterker het verlangen naar de waarheid in de mens is, des te meer hij de eeuwige waarheid naar zich toe trekt en de goddelijke stem nu in zich hoort, die zich meestal via de gedachten uit, maar ook te horen kan zijn. Het is de geestvonk in de mens, die de verbinding met de goddelijke geest zoekt en als de mens nu op zijn gedachten let, zal hij waarnemen dat deze zich vooral met geestelijke vragen bezighoudt en de mens in zekere zin de vragen zelf beantwoord. En dit antwoord wordt hem door de geest uit God gegeven.

Degene, die zijn innerlijke leven verzorgt, die vaak de innerlijke stem in zich laten spreken, dat wil zeggen zijn gedachten de vrije loop laat, maar zich zo veel mogelijk vrij probeert te maken van aardse gedachten, zal ongelooflijke successen kunnen boeken. Hij zal over veel vraagstukken nadenken en als hij het verlangen naar de oplossing hiervan heeft, zal hij ook heel duidelijk een bevredigende oplossing kunnen vinden. Hij zal zich een beeld vormen, dat schijnbaar uit zijn eigen denken voortgekomen is. Het zal hem bevallen en ook geheel met de waarheid overeenkomen, want de wil naar de waarheid gaf de geest in hem de vrijheid om zich te uiten en het beeld, dat hem via de gedachten toegestuurd werd, is de uiting van de goddelijke geest in de mens.

Want elk naar de waarheid verlangend mens vindt genade bij God, omdat dit verlangen onbewust God Zelf betreft. De mens wil het goede herkennen en God als het goede, laat Zich herkennen. Hij laat Zich vinden door eenieder die Hem zoekt. Het proces van het overdragen van geestelijke waarheden draagt het stempel van de goddelijke liefde.

Een mensenkind zal nooit in staat zijn om op dezelfde manier overdrachten te ontvangen, die niet met de waarheid overeenkomen. Want de tegenstander van God kan door zijn hulpkrachten wel de gedachtegang van de mens beïnvloeden om zich naar de leugen toe te keren, wanneer hij zelf onwaar en van God afgewend is. Maar nooit zal hij de kracht hebben om op zo’n buitengewone manier geschriften te laten ontstaan, want deze gave is een genadegeschenk van God, dat enkel door de wil om God te dienen verworven kan worden. Het ontstaan van de geschriften op zich is een teken van goddelijke liefde en almacht, die niet willekeurig door de oppositionele macht op mensen overgedragen kunnen worden, die ver van de eeuwige Godheid af staan met de bewuste misleiding van de medemensen als doel.

En zodoende is alleen dit ontstaan al een bewijs voor het werkzaam zijn van goede geestelijke kracht. Het is een proces, dat zich niet vaak herhaalt en dat ook niet naar believen beëindigd kan worden, want het mensenkind, dat zich ooit ertoe bereid verklaard heeft, werd door de goddelijke liefde gegrepen en wil die heerlijke gave niet meer missen. Want de geest zweeft in regionen, die voor hem nu begerenswaardiger zijn dan het aardse leven en de mens zou dus nooit vrijwillig iets op willen geven, wat hem begerenswaardig lijkt.

De goddelijke liefde is duidelijk aan het werk en ze geeft de mensen een bewijs van haar kracht en macht. Ze spant zich onophoudelijk in om de mensen tot geloven te bewegen. Ze komt zelf in de nabijheid van de aarde. Ze accepteert haar schepselen barmhartig. De goddelijke liefde probeert zich begrijpelijk te maken in het woord. Ze is onveranderlijk en denkt er altijd en eeuwig aan om het eeuwige rijk in alle heerlijkheid voor haar schepselen toegankelijk te maken en zodoende daalt de liefde zelf naar hen op de aarde af en ze onderwijst hen in woord en geschrift, opdat het onvergankelijke zuivere woord van God de mensen volgens Zijn wil aangeboden wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

God, de oer-eeuwige kracht – Het oer-eeuwige licht – Lichtdrager

B.D. 1616 from 17. september 1940, taken from Book No. 25

Het centrum van al het licht en alle krachtuitstraling is God, de oer-eeuwige kracht, het oer-eeuwige licht. Vanuit Hem gaan alle stralen het heelal in en alles, wat uitgegaan is, stroom weer naar Hem terug.

Maar licht en kracht worden niet doelloos uitgezonden, want de wijsheid van God heeft voor alles Zijn bestemming. De bestemming van de geestelijke uitstraling is om al het wezenlijke, dat eveneens uit de goddelijke kracht voortkwam, maar door de wil van de tegenpool van God voortgebracht werd, zo met licht en kracht te doorstromen, dat het daarheen terugverlangt, naar wat de oorsprong van deze kracht is, dus ook zijn oorspronkelijke begin was.

De eindeloos lange weg, die het wezenlijke afleggen moet voor de terugkeer in het vaderhuis betekent voor het wezen een voortdurende toevoer van kracht, die ook zijn oorsprong is. En deze toevoer van kracht brengt het wezen in een bepaalde staat van rijpheid, waarin het zijn oorsprong herkennen kan, wanneer het dat wil. Het herkennen van zijn oorsprong uit God is de eerste voorwaarde voor de uiteindelijke terugkeer naar Hem.

En zodoende doorstroomt de goddelijke licht- en krachtschenker alles, wat uit Hem voortgekomen is voor de eerste keer met Zijn licht om het wezenlijke de mogelijkheid van een herkennen van zijn oorsprong te geven. Want licht is kennis en het wezen wordt in de kring van het licht geleid, opdat het leert herkennen. En Hij doorstroomt het met kracht om het wezenlijke, dat nu herkend heeft, de weg naar het vaderhuis te laten vinden. Licht en kracht zijn één. Degene, die besef heeft, doet ook het juiste voor de hereniging met zijn Verwekker.

Maar de uitstraling van God vereist dragers, dat wil zeggen ontvangststations, die elke kracht- en lichtuitstraling omleiden en doorgeven, opdat al het wezenlijke gegrepen wordt. Zulke dragers van licht en wijsheid zijn zodoende in zekere zin de uitvoerenden van een proces, dat absoluut plaats moet vinden als het wezenlijke uit God de juiste weg moet nemen; de weg naar God. Anders zou het wezen weer naar de tegenpool van God terugverlangen, wanneer het licht en kracht zou moeten ontberen en het zou aan de macht van de laatste uitgeleverd zijn. Zodoende ontvangt al het wezenlijke onophoudelijk kracht uit God. Het blijft in een onafgebroken verbinding met de oerkracht, aan welke hij zijn bestaan dankt.

De lichtdragers, die de toestroom direct uit God ontvangen, bedenken daar nu talloze wezens mee. Ze dringen de zogenaamde dode vorm binnen, laten voor de daarin verborgen wezens een vermoeden van licht en kracht achter, dat verlangen opwekkend werkzaam moet zijn. Ze doorstromen talloze kleine en kleinste levende wezens met deze kracht en wekken in hen het verlangen naar licht op. Ze brengen kracht en licht bij de mens, die al bewust volgens zijn doel leeft om in hem de laatste kennis te laten rijpen en het verlangen naar de vereniging met de oerkracht op te wekken en voortdurend te vergroten.

En zodoende staat alles wat er is in een voortdurende verbinding met God als de Schenker van kracht, zonder welke niets zou kunnen bestaan. En daarom zal een wezen ook nooit verloren kunnen gaan. Maar het zal zich ook niet in een niets op kunnen lossen, want de goddelijke kracht zal nooit uitgeschakeld worden en daarom zal ook niets, wat eenmaal bestaat, kunnen vervluchtigen. Enkel in de toestand van vrije wil kan het wezen de toestroom van kracht en licht afwijzen, wat echter niet tot gevolg heeft, dat het nu zonder krachttoevoer blijft. De kracht die tot zijn instandhouding dient, wordt hem voortdurend toegestuurd, maar het zal hem ontbreken aan kracht om God te naderen, zolang het deze bewust afwijst.

De krachtuitstraling is een aanhoudend proces, dat op God Zelf gefundeerd is. God is eeuwig, zonder begin en zonder einde. Zodoende moet ook de kracht zonder begin en zonder einde zijn en omdat ze onbeperkt is, kan ze ook onbeperkt ontvangen worden door de wezens, die er bewust naar verlangen. En dit ontvangen is onvoorstelbaar zaligmakend voor het wezen, want wat uit God komt, moet ook een zaligmakend gevoelen veroorzaken, dat het wezen alleen maar zo lang onthouden wordt, zoals het niet bewust naar goddelijke uitstraling verlangt.

Maar alle wezens, die lichtdrager geworden zijn, jubelen en juichen in dankbaarheid voor hun goddelijke Heer en Schepper, Wiens uitstraling van Zijn liefde het summum van eeuwige gelukzaligheid is. En zo vervullen ze hun missie om deze uitstralingen door te geven met de volste toewijding, steeds gedrongen door de liefde voor de wezens, die nog niet in staat zijn om het wonder van de goddelijke liefde te begrijpen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Toestand in het hiernamaals van de ziel die nog aan de materie hangt

B.D. 1617 from 17. september 1940, taken from Book No. 25

Met de lichamelijke dood van de mens vindt al het aardse zijn einde. Er is niets wat de mens daarvan zou kunnen meenemen naar het hiernamaals. Hij zal aan de overkant alleen aantreffen wat zijn gedachten begeren. En als deze gedachten nog erg met de materie - met aardse goederen - verbonden zijn, dan zal zijn fantasie hem deze goederen ook in het hiernamaals overeenkomstig zijn begeerte voorgoochelen, hoewel deze niet meer aards tastbaar zullen bestaan.

Zo leeft de mens dan buiten de aarde, evenwel binnen datgene dat hij zelf in zijn gedachtewereld opbouwt. En zo moet de mens, die zich nog niet volledig van de materie kan scheiden, dezelfde strijd daartegen opnemen als op aarde. Hij kan niet eerder het rijk der geesten binnengaan, vooraleer hij zijn begeertes overwonnen en zich daarvan vrijgemaakt heeft. Zo kan zijn aardse leven weliswaar beëindigd zijn, maar niet zijn aardse toestand, in zoverre dit door het wezen zelf ervaren wordt.

Dit is een betreurenswaardige toestand, een toestand van onvervulde begeertes, smartelijke verlangens en permanente ontgoocheling, een toestand van voortdurende ontevredenheid en pijnigende zelfverwijten, of - wat nog erger is -een apathisch verzinken in de diepste duisternis, waar het wezen ontoegankelijk is voor elke hulp en lering en het geen enkele wil kan opbrengen om zijn positie te verbeteren. Wat ze op aarde heeft achtergelaten, dat probeert de ziel nu steeds opnieuw te verwerven. Ze houdt zich overwegend daar op, waar ze op aarde leefde, en ziet en volgt alles wat er gebeurt. En dit is een nutteloos doorgebrachte tijd, die haar geen verandering van positie oplevert en ook geen verandering in haar denken brengt.

Pas na onzegbaar lange tijd beseft ze haar erbarmelijke toestand. Ze beseft dat ze geen verbinding meer heeft met de aarde, en ziet het hopeloze in van haar pogingen om aardse goederen te verwerven of vast te houden. Op dit inzicht volgt een tijd van diepste vertwijfeling, die zo lang aanhoudt totdat het wezen aan het aandringen van hulpvaardige zielen toegeeft en tot de werkzaamheid besluit die hem uit zijn verschrikkelijke toestand bevrijdt. De weg van de opwaartse ontwikkeling kan nu ongelooflijk snel worden afgelegd, wanneer het wezen eenmaal tot inzicht gekomen is. Dan probeert het krachtens zijn wil, die het nog steeds de zijne noemt, de toestand van duisternis te ontvluchten en een dergelijk verlangen wordt zoveel mogelijk ondersteund.

Het zal zich nu gewillig losmaken van ieder verlangen dat nog aardse goederen betreft. Het zal niets anders meer begeren dan licht en vrijheid en zijn eigen smartelijke toestand laat hem meevoelend worden met het lot van de andere onverloste zielen. En nu begint de liefde in hem werkzaam te worden, doordat het nu zijn hulp geeft aan wezens die nog door diepe duisternis omhuld worden. En nu verlost het wezen zich door de liefde die het aan zijn lotgenoten geeft. En het volgt gewillig de leiding van de lichtwezens, doordat het zich door hen laat onderwijzen en nu op zijn beurt wederom die wezens voorlicht, die het daardoor hulp kan brengen.

Het wezen wordt pas vrij wanneer het elk verlangen naar de materie in zich gedood, d.w.z. overwonnen heeft. Slaagt het wezen hier op aarde nog in, dan kan het onbekommerd het hiernamaals binnengaan, en zijn toestand zal hem licht en weten opleveren. Voor de ziel die nog aan de goederen van deze wereld geketend is, is de weg naar boven echter onbeschrijflijk moeizaam. Want vooraleer ze deze hang overwonnen heeft, kan ze de lichtsferen niet binnengaan en moet ze dus eindeloze tijden van kwellingen op zich nemen, tot ze eindelijk tot inzicht komt, om dan echter onvermoeibaar aan zichzelf te werken en in te halen wat ze op aarde verzuimd had: liefde te geven, om door die liefde zichzelf en haar gelijken te verlossen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De ziel en de geestvonk in de mens

B.D. 1618 from 18. september 1940, taken from Book No. 25

De ziel van de mens bestaat uit de aaneensluiting van talloze zielensubstanties, dat wil zeggen: de verzamelpunten van geestelijke kracht als vaten die het geestelijke uit God opnemen. Elke van deze talloze substanties was tevoren ergens in belichaamd, dat wil zeggen: omhuld door een vorm die tot doel had het geestelijke te ontwikkelen en de mogelijkheid te geven tot een later aaneensluiten met net zulke zielensubstanties. De ziel van de mens is dus in haar afzonderlijke partikeltjes door ieder scheppingswerk heen gegaan. De ziel is als het ware rijp geworden voor haar laatste belichaming op deze aarde. De ziel neemt altijd dezelfde vorm aan als het uiterlijke omhulsel dat haar omsluit. Het zou degene die met geestelijke ogen kon zien een geweldig bekoorlijk en menigvuldig beeld bieden wanneer hij de ziel van de mens in haar samenstelling kon zien.

Dit scheppingswerk van God, voor de mensen niet zichtbaar, is onbeschrijflijk, zowel in zijn opbouw als ook in zijn doelmatigheid. Doch de beschrijving van de vormgeving van de ziel zou het denken van de mens slechts verwarren, want hij begrijpt niet welke talloze wonderwerken het menselijke lichaam in zich bergt. Het is de gehele schepping in miniatuur wat nu als "ziel" voor de mensen begrijpelijk is.

Want de ziel is het binnenste van de mens en omvat de gehele schepping. Zij is bestemd om in het aardse leven volmaakt te worden om in de lofprijzing tot God, de gelukzaligheid van de hemel te genieten, want de ziel bergt ook de goddelijke geest in zich. Het geestelijke is weliswaar ook de oer-substantie van de ziel in al haar ontwikkelingsfasen, maar de goddelijke geestvonk legt God zelf in de als mens incarnerende ziel. Hij ademt de mens Zijn adem in, Hij legt het goddelijke in de mens en Hij geeft de ziel opdracht te kiezen voor het goddelijke of het menselijke gedurende haar laatste bestaan op aarde.

Is nu de ziel - het geestelijke uit God dat zich eertijds tegen Hem keerde - gewillig zich te verenigen met de goddelijke geest, dan begint de verheerlijking van wat eens van God vervreemd was en in de menselijke ziel wordt het licht. Zij verenigt zich met de goddelijke geest, wanneer zij al het menselijke begeren dat tot beproeving van de wil als verleiding het lichaam aankleeft, standvastig overwint. Wanneer zij alles weerstand biedt wat het lichaam als zodanig van haar eist en zichzelf vrijwillig onderwerpt aan wat de goddelijke geest van haar verlangt. Dan geeft de ziel haar vroegere weerstand voorgoed op en zij kiest voor God. Zij stelt zich niet meer bewust afwijzend op tegenover het goddelijke en neemt de liefdesuitstraling, de kracht uit God aan om het geestelijke in zich te vergroten, om de aaneensluiting van het geestelijke in zich met het geestelijke buiten zich tot stand te brengen en zij streeft zodoende bewust naar de toenadering tot God.

Is echter het lichamelijke begeren overheersend, dan sluimert de goddelijke geestvonk in de diepste omhulling in de mens en kan geen licht uitstralen en de ziel blijft in de diepste duisternis. Ze leeft haar aardse leven zonder enig resultaat, het geestelijke in haar is veroordeeld tot een levenloze toestand. Het aardse leven is geen weg tot hogere ontwikkeling voor haar, maar een tijd van stilstand of zelfs teruggang. Dan is de goddelijke geestvonk in de mens onopgemerkt gebleven en kon zich dus ook niet uiten. De kracht van de goddelijke liefde kon het wezen niet toevloeien en dus kan ook nimmermeer de vereniging met de Vadergeest van eeuwigheid plaatsvinden. En de toestand zonder licht die de ziel op aarde zelf heeft gekozen, neemt zij met zich mee in de eeuwigheid om daar in eindeloze kwelling van berouw de onbenutte tijd op aarde te overdenken. En ze zal nu een veel zwaardere strijd moeten voeren om haar toestand in een lichtvollere te veranderen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Komt allen tot Mij - Ik geef u niet zoals de wereld geeft

B.D. 1619 from 18. september 1940, taken from Book No. 25

U moet dikwijls mijn geest zoeken, u moet u in mijn bescherming begeven, dat wil zeggen in alle vertrouwdheid tot Mij bidden dat Ik Me om u bekommer, en u zult dan mijn geest verlangen, dat hij met u zij. Aldus zal zich uw geest met Mij verbinden. Hij herkent zijn ware vaderland, hij zoekt de aaneensluiting met mijn geest, omdat hij uit Mij is. En u zult daardoor steeds dichter bij Mij komen en u zult spoedig niet meer zonder Mij willen zijn. U leven zal vredig zijn en het einde van het aardse leven zal voor u vrees noch schrik betekenen.

Komt allen tot Mij die belast en beladen bent, Ik zal u verkwikken. Hef uw ogen op naar Mij, Ik wil u helpen. Als u Mij zoekt, zult u Mij vinden, want Ik wacht alleen op uw roep en kom naar u toe. Ik wil dat u in gedachten steeds bij Mij bent. Ik wil dat uw hart zal jubelen als het zich met Mij verbindt. Ik wil te allen tijde uw begeleider zijn aan wie u zich in vol vertrouwen overgeeft. Ik wil uw liefde daaraan zien dat u niets begint zonder mijn zegen, zonder om mijn medewerking te hebben gevraagd. Ik wil bij elke arbeid om raad gevraagd worden, u mogen sturen en leiden op al uw aardse wegen. Ik wil dat u tijd en rust voor Mij overhebt om samenspraak met Mij te houden. Ik wil uw begin en uw einde zijn. Ik wil vreugde en leed met u delen, steeds moet u naar Mij verlangen en naar mijn liefde hunkeren. En als uw wil herhaaldelijk verbinding met Mij zoekt, neem Ik totaal bezit van u en laat Ik in uw hart de vrede neerdalen. Want Ik geef u niet zoals de wereld u geeft. Ik geeft u het eeuwige leven, want u die Mij en mijn geest zoekt, bent mijn kinderen en hebt bijgevolg recht op het rijk dat Ik u heb bereid. Ik geef u het eeuwige leven, de eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Uren van eenzaamheid Noodzakelijke scheiding van de wereld

B.D. 1620 from 19. september 1940, taken from Book No. 25

De uren van eenzaamheid lenen zich er goed voor, de mens ertoe te brengen na te denken en hij moet daarom vaak de gelegenheid zoeken, alle aardse drukte te ontvluchten om zich aan innerlijke zelfbeschouwingen over te geven, die een zegenrijke uitwerking kunnen hebben. De mens gelooft in zijn aanmatiging vaak aan de eisen te voldoen die GOD aan Zijn kinderen op aarde stelt, d.w.z. hij doet niet de geringste moeite zich geestelijk te vormen of een hogere graad van rijpheid te bereiken, dus zijn wezen edeler te maken. Hij meent dat zo als hij is, hij is geschapen door GOD en hij geeft er zich geen rekenschap van in hoeverre hij zelf de vorming van zijn wezen als taak heeft. En daarover kan hem pas opheldering worden verschaft, als hij zich zelf aan een kritische beschouwing onderwerpt, als hij zijn handelen en denken vergelijkt met de eisen van GOD, die HIJ door Zijn geboden van de liefde aan de mensen stelt. Dan zal hem door de innerlijke stem zijn levenswandel worden voorgehouden, of hij wordt er opmerkzaam op gemaakt, wanneer zijn handelen en denken afwijkt van datgene wat GOD wil.

En wederom komt het er op aan, in hoeverre hij aan de innerlijke stem gehoor geeft, het komt er op aan of zijn instelling is om tegen te spreken, of de aanmaning van hen die hem willen helpen, gewillig aanneemt. Bijgevolg zal hij ook zijn verdere leven hierop instellen, hij zal er naar streven zich te veredelen of ook de innerlijke stem trachten te overstemmen door tegenspraak die nog zeer het verlangen naar de wereld tot uitdrukking brengt. Want de mens die nog zo aan de wereld hangt, neemt het niet zo nauw met de vervulling van de goddelijke geboden om zich zo van aards voordeel te verzekeren. En zo zal de aards gezinde mens ook niet van zins zijn zich vaak terug te trekken in de eenzaamheid, d.w.z. zijn ziel snakt niet naar uren van innerlijke beschouwing, maar tracht zich te bedwelmen en de innerlijke stem te overstemmen door de drukte van de wereld. En het is een genade van GOD als HIJ zo'n mens gedwongen in situaties brengt, waarin hij is blootgesteld aan eenzaamheid.

Weliswaar kan zich ook het verlangen naar de wereld in zo'n mens met versterkte kracht voordoen en hem zo'n eenzaamheid geen enkel nut opleveren voor zijn ziel; maar vaak ook komt de mens tot inzicht dat zijn levenswandel nutteloos is en keert als een ander mens in het leven van de wereld terug. De innerlijke beschouwing heeft hem tot het inzicht gebracht dat zijn denken en handelen tot nu toe niet het juiste was en hij tracht zich en zijn wezen te veranderen en zijn opmerkzaamheid meer naar het innerlijke leven te keren, wat hem ook zal gelukken, wanneer zijn streven hem ernst is, d.w.z. zijn wil gericht blijft op het juiste denken. En zo kan vaak een schijnbaar kwaad, een gedwongen scheiding van de wereld, een uiterst zegenrijke uitwerking hebben, want als de aardse wereld van de mens is weggenomen, kan de geestelijke wereld dichter bij hem komen; waar aardse afleidingen het denken van de mens niet beïnvloeden, kunnen nu krachten uit het hiernamaals werkzaam zijn en in de vorm van gedachten de mens opheldering verschaffen over de eigenlijke zin en het eigenlijke doel van het leven. En het resultaat in geestelijke opzicht, kan de mens geheel schadeloos stellen voor dat wat hem aan aardse vreugde ontzegd bleef.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Rechtvaardigheidszin

B.D. 1621 from 19. september 1940, taken from Book No. 25

De mensen geloven een goede zaak te dienen als ze zich inzetten voor een volledige ondergang van een volk, dat naar hun mening de andere volkeren schade berokkent. Deze mening ontbeert elke grond en druist tegen alle rechtvaardigheid in. De mensen zien steeds slechts dat, wat ze willen zien en ze verzuimen om ernstig te onderzoeken, voordat ze oordelen over in hoeverre de openbare mening met de waarheid overeenkomt.

Het is een ongelooflijk wreed grondbeginsel om te willen vernietigen, wat de mensen niet meer bevalt en zodoende keren alle tot vernietiging dienende maatregelen zich tegen medemensen, tegen wezens, die eveneens door God geschapen zijn en de belichaming op aarde doormaken vanwege de verdere ontwikkeling van de ziel. En wezens, die elkaar in liefde moeten dienen, trekken wederzijds tegen elkaar op om de ander te vernietigen.

Dit is zo verschrikkelijk en het kenmerkt zo goed de geestelijk lage stand van de mensheid, die het grote onrecht niet beseft en er alleen maar op bedacht is om het grootste verderf over de medemensen te brengen. Het ontbreekt de mensen aan rechtvaardigheidszin. Het denken wijkt ver van rechtvaardigheid af. Men houdt voor goed, wat nuttig voor het aardse welzijn is, wat macht en bezit vergroot en elke sterke gelooft rechten te hebben ten opzichte van de zwakken.

Maar het rechtvaardige denken is voor de mensen volledig verloren gegaan. Ze zijn niet meer in staat zich een eigen oordeel te vormen over waar het eigenlijke onrecht te zoeken is. In hoeverre de mensen zelf aan het onheil, dat hen treft, schuldig zijn. Ze laten nu hun haat en liefdeloosheid spreken. Ze willen wraak oefenen en zich overgeven aan wraakgevoelens en verrichten nu werken, die tegen elk menselijk gevoel indruisen. De mensen gaan woest tegen elkaar tekeer. Ze overtreffen elkaar in wreedheden en streven naar wederzijdse vernietiging. En toch is de agressor nog veel meer te veroordelen dan degene, die aangevallen wordt, die zich teweer moet stellen en daarom naar dezelfde middelen grijpt.

Het is een vernietigingswerk, dat satan zelf leidt, want hij drijft de haat en de liefdeloosheid tot angstaanjagende hoogte. Het is een tekeergaan tegen elkaar, dat elk menselijk gevoel doodt. Er strijden geen mensen meer tegen mensen, maar diepgezonken geestelijke wezens tegen net zulke wezens en duizenden en duizenden mensen moeten lijden en door wreedheden hun leven besluiten.

Maar God wreekt de onrechtvaardigheid van de mensen. Hij veroordeelt het woeden tegen elkaar. Hij veroordeelt de strijdwijze en Zijn oordeel is waarlijk rechtvaardig. Hij zal de schuldigen treffen, als de tijd gekomen is. Hij zal de hele wereld bekendmaken, wie de vreselijke ellende veroorzaakt heeft en Hij zal hen brandmerken, opdat de wereld vol afschuw het optreden van hen herkent, zodat de mensen rechtvaardig denken en leren om alle medemensen te beschouwen als eveneens schepselen van God, zodat ze het onrecht verafschuwen en zich inspannen om goed te maken, wat ze gezondigd hebben.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Strafgericht - Tijd van vrede - Gebroken macht van de tegenstander

B.D. 1622 from 20. september 1940, taken from Book No. 25

Gods strafgericht is niet meer ver weg. Het duurt nog slechts korte tijd, en in deze tijd zal de wereld nog veel ellende zien, veel leed en kommer moeten dragen en door een onnoemelijke droefenis gaan. Want aan het kruis van Golgotha is men voorbijgegaan, en dus moeten de mensen het zelf ondervinden, ze moeten onnoemelijk leed dragen en zo de zondeschuld delgen, daar ze het geloof in Jezus Christus opgaven. Want God wil hen niet in hun toestand van ongeloof laten en hen nog middelen en wegen geven Jezus Christus te vinden.

Het leed dat over de aarde komt is gering te noemen in vergelijking tot het lijden aan gene zijde van hen, die zonder het geloof in Jezus Christus sterven, die Zijn verlossingswerk niet erkennen. Zijn lijden en sterven aan het kruis was het zoenoffer voor de zonden van de mensheid. Maar wie zich afkeren van het verlossingswerk, moeten zelf boeten voor hun zondenschuld en zich gelukkig prijzen, wanneer zij dit nog tijdens het leven op aarde kunnen en mogen doen.

Zulke zielen, die zich tegen Christus en Zijn verlossingswerk afzetten, kunnen aan gene zijde rekenen op onvoorstelbare kwellingen. Groot leed op aarde kan hen echter nog de weg tot Hem doen vinden en Zijn overgrote Liefde laten inzien, en de toestand van hun ziel kan bij het overlijden nu toch zo zijn, dat zij de kwellingen aan gene zijde niet hoeven te verduren. Wanneer zij echter ook door het aardse leed geen geestelijke vooruitgang boeken, dan is ieder middel op aarde tevergeefs en God zal een periode over de mensen laten komen, waarin alles wordt uitgeroeid wat geestelijk niet meer de redden is - waarin een scheiding tussen goed en kwaad zal plaatsvinden - zodat alleen diegenen het leven verder behouden die zich tot God bekeren, maar al het God vijandig gezinde wordt weggenomen.

Vooraf wordt aan de wereld geopenbaard wat God verlangt, ze zal niet onwetend zijn, maar niet willen geloven. En tot geloof kan ze niet gedwongen worden, het ongeloof echter zal zodanig om zich heen grijpen, dat God de Zijnen wil beschermen tegen de verderfelijke invloed van die mensen, die zichtbaar onder de macht van de tegenstander staan. Hij zal daarom diens macht breken en alles aan de vernietiging prijsgeven, wat zich tegen Hem verzet, Hij zal Zijn wil afkeren van iedere uiterlijke vorm en het geestelijke dat zich tegen hem verzet - opnieuw geboeid - de eindeloos lange weg laten afleggen, want voor dit geestelijke bestaat er geen uitzicht op hogere ontwikkeling en verlossing aan gene zijde, omdat zijn wil nog volledig onder invloed van de tegenstander staat.

Daarom zal het strafgericht het aanbreken van een volledig nieuw tijdperk betekenen. Wat de aarde dan bewoont, zal geestelijk vooruit zijn gegaan en bewust God willen dienen en de aardse weg gaan overeenkomstig Gods wil, want het wordt niet meer zo sterk door slechte machten in het nauw gedreven. De erkenning van God zal de mensen tot een blij, in liefde tot God ontbrandend geslacht laten worden, en de aarde zal ook van kommer en leed verschoond blijven, er zal op aarde reeds een tijd van vrede en gelukzaligheid aanbreken, de mensen zullen elkaar in liefde dienen en zo, God welgevallig, er naar streven opwaarts te gaan.

En in deze tijd heeft de tegenstander weinig macht over de mensen. Deze is hem afgenomen, doordat al het geestelijke dat aan hem onderworpen was, van alle vrijheid beroofd en opnieuw in vaste vorm gekluisterd is, zodat de tegenstander niet eerder weer zijn macht kan gebruiken, tot deze wezens weer het stadium van de vrije wil binnen gaan, wat echter weer eindeloos veel tijd vergt, en deze tijd een tijd van vrede op aarde genoemd kan worden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het leven in het hiernamaals is een regelmatig actief zijn en geen rusttoestand

B.D. 1623 from 20. september 1940, taken from Book No. 25

Het aardse leven is de voorbereidingstijd voor de eeuwigheid. Als deze tijd nu gebruikt wordt op deze manier, dat er steeds aan een leven na de dood gedacht wordt en het leven zodoende bewust geleefd wordt, dan ontwikkelt de mens zich zo, dat hij aan het einde van zijn aardse leven een bepaalde rijpheid op kan laten tekenen. En dan heeft dit aardse leven hem het succes opgeleverd, dat hij nu het eeuwige rijk binnen kan gaan en daar weer de taken vervullen kan, die hem te wachten staan. Want het leven in de eeuwigheid is een voortdurend werkzaam zijn. Het is geen rusttoestand, maar pas dan gelukkig makend, wanneer het met een voortdurende werkzaamheid gevuld wordt.

Als de mens op aarde aan een actieve werkzaamheid gewend is, zal hij elke taak kunnen vervullen, die hem in het hiernamaals opgelegd wordt. En daarom is een arbeidzaam leven op aarde een goede voorbereiding voor de eigenlijke taak in het hiernamaals. Er mag geen moment onbenut blijven en de kracht uit God, die de mens gegeven wordt, moet hem ertoe aansporen om aan alle eisen te voldoen, die het aardse leven aan hem stelt. Want eens zal nog meer van hem verlangd worden en het zal steeds enkel van zijn wil afhangen, welk werk hem toegewezen wordt.

Want ook nu staat het hem weer vrij om werkzaam te zijn. Alleen is de gelukstoestand ervan afhankelijk, wat zijn wil hem gebiedt te doen. Want werkzaam zijn in het hiernamaals betekent ontvangen en uitdelen. Werkzaam zijn betekent voortdurend nieuwe kennis opnemen en daarvan afgeven. Dat wil zeggen de zielen van degenen, die het aan kennis ontbreekt, onderwijzen.

Het arbeidsterrein in het hiernamaals van degene, die nu op aarde al geoefend heeft om steeds voor anderen te zorgen, zal heel groot zijn, want hij zal steeds uitvoeren wat hem opgedragen wordt, omdat de liefde hem ertoe dringt om te geven, wat hem gelukkig maakt en wat hij voortdurend ontvangt. Hij zal willen helpen om het licht te verspreiden. Hij zal onverdroten werkzaam zijn en steeds zal de liefde weer aan alle activiteiten ten grondslag liggen, want de liefde is kracht, die zich uiten wil en zodoende in voortdurende werkzaamheid tot uiting komt.

En daarom mag de mens in het aardse leven nooit vreugde vinden in een passief bestaan, want dit zal hem eens belasten en hij zal zich moeilijk aan een regelmatige werkzaamheid aan kunnen passen, die echter het summum is van dat, wat voor de wezens eeuwige gelukzaligheid betekent.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde – Wijsheid – De kracht van het inzicht

B.D. 1735 from 11. december 1940, taken from Book No. 27

Wat de mens onbegrijpelijk voorkomt, zou hij vanuit het licht van het geestelijke bezien, goed in staat zijn om te begrijpen en het is ook alleen maar via de weg van het geestelijke mogelijk om hem helderheid te verschaffen, want zijn gedachtegang kan pas dan op die manier geleid worden, zodat het één na het ander begrijpelijk voor hem wordt, zodat hij zich nu instemmend op kan stellen ten opzichte van wat hij voordien voor onaannemelijk hield.

De grondgedachte van al het bestaan is de liefde. Uit de liefde is alles ontstaan. Door de liefde wordt alles leven gegeven en de liefde is de sleutel tot kennis over alles wat er is. De liefde is de poort naar de eeuwigheid, zoals de liefde de uitgang was. Alles is uit liefde ontstaan en alles, wat zich van de eeuwige liefde gescheiden heeft, zal tot liefde wederkeren.

En als de mens nu tot inzicht wil komen, als hij de waarheid wil kennen, als hij de oplossing voor elk vraagstuk, die goddelijke zaken, geestelijke vragen of zaken die de schepping aanroeren wil vinden, dan moet hij zich onvermijdelijk eerst tot liefde vormen. Pas dan kan hij wetend worden. Het kennen van de waarheid hangt van de liefdesgraad van de mens af.

En als de mens alle waarheid ter overweging gegeven zou worden, als hem over alles wat hij verlangde te weten, opheldering gegeven zou worden en hij zou de liefde niet hebben, dan zou hij er niets van begrijpen. Hij zou alles ontkennen. Hij zou het als de grootste dwaling afwijzen, want hij kan het niet begrijpen, omdat het licht van het inzicht niet in hem ontstoken is, wat alleen de liefde maar volbrengt. Daarom moet eerst dit vlammetje, dat onder afval en as in hem smeult, gevoed worden. De mens moet bereid zijn om in liefde te dienen. Er bestaat geen andere mogelijkheid om in de eeuwige waarheid binnen te dringen en de mens, die naar de waarheid verlangt, moet daarom tegelijkertijd de liefde beoefenen om deze te kunnen ontvangen.

Maar de liefde is iets geestelijks. Ze is iets, dat in het gevoelsleven tot uiting komt. Ze komt uit het geestelijke rijk, zoals ze ook weer naar het geestelijke rijk leidt. Zoals de mens dit geestelijke met aardse werkzaamheid verbindt, dus het gevoel in zich tot uitdrukking brengt, zodat hij nu een werkzaamheid verricht die aards herkenbaar is, ontvangt hij weer iets geestelijks, want de liefdeswerkzaamheid van de wezens in het hiernamaals komt nu namelijk tot uiting. De mens wordt nu in de kennis van goddelijke wijsheden binnengeleid. Hij mag nu in het licht wandelen.

De liefde moet in ieder geval eerst tot uiting komen, voordat een geestelijke verbinding ontstaat, omdat een mens, bij wie het aan liefde ontbreekt, ook niet het zacht gesproken innerlijke woord hoort. Mensen zonder liefde zijn werelds ingesteld. Ze hebben er geen verlangen naar om te weten te komen hoe de wereld buiten de aarde geaard is, omdat ze deze eenvoudigweg afwijzen. Ze willen ook van een verder leven in het geestelijke rijk niets weten, omdat hun liefde verkeerd is en het slechts zichzelf en het toenemen van het welzijn op aarde betreft.

Als dit hun op één of andere manier als waardeloos voorgesteld wordt, dan raakt dit hun eigenliefde, die ze echter niet op willen geven en ze verwerpen daarom alles wat op een leven buiten het aardse leven zou kunnen wijzen. De liefde voor God en de medemensen zal steeds de geestelijke toestand verlichten, maar de eigenliefde zal elk licht, dat in de geestelijke nacht zou willen schijnen, uitdoven. Hiermee zal ook de kracht van het inzicht van de mens overeenkomen, want degene die in de liefde werkzaam is, zal de waarheid gegeven worden en tegelijk hiermee de kracht om haar als waarheid te herkennen. Maar voor de anderen zal alles onbegrijpelijk blijven en ofschoon het hem ook nog zo duidelijk aangeboden wordt, zal hij het niet begrijpen.

Om zijn kennis te vergroten, moet de mens een beroep doen op de liefde van de geestelijke wezens, die bereidwillig zijn om uit te delen aan degene, die net als zij liefhebbend werkzaam zijn. Want alles, wat in de liefde staat, probeert zich te verbinden. Bijgevolg moet de kennis van de mens toenemen, als hij niet traag wordt om in liefde werkzaam te zijn. Voor hem openen zich de poorten van de hemel en alle wijsheid zal hem volgens Gods wil geleerd worden, Die de waarheid over de aarde zou willen verspreiden en daarom de verbindingen naar het hiernamaals zegent.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verzoek om kracht bij verzoekingen – Geestelijke vooruitgang

B.D. 1736 from 12. december 1940, taken from Book No. 27

Hoe onbeduidend invloeden van buitenaf ook mogen lijken, toch zijn ze bepalend voor het zielenleven van de mens en ze brengen vaak wel opwinding van de ziel tot stand, die de mens aanleiding geeft om in zichzelf te keren en een inniger contact met God te zoeken. Dit heeft steeds geestelijke vooruitgang tot gevolg, want elke verbinding met God is een stap omhoog. Elke gedachte die op God gericht is, is een bereidwilligheid om kracht uit God te ontvangen en dit is steeds bevorderend voor de rijpheidstoestand van de ziel.

Zodoende moeten alle moeilijkheden van het leven, of ze nu lichamelijk of geestelijk voelbaar zijn, steeds een vooruitgang voor de ziel betekenen, voor zover ze er de aanleiding voor zijn, dat de mens zijn toevlucht zoekt tot God. Elk gevaar kan daarom zegenrijk zijn voor de ziel en elk leed kan nuttig voor de ziel zijn.

Maar de mens, die God alleen maar met de lippen noemt, maar nooit om Diens hulp vraagt, is labiel. Alles, wat hem ter beproeving opgelegd wordt, zal hem ontmoedigen. Of hij zal het overwinnen, zoals hij denkt op eigen kracht, maar met ondersteuning van het boze. Want deze staat direct klaar, als de mens geen acht slaat op de eeuwige Godheid. De tegenstander van God heeft deze toestand nodig om nu van zijn kant werkzaam te worden en dit met succes. De mens zal aards voordeel kunnen boeken en zijn kracht en zijn kunnen aan zichzelf toe kunnen schrijven, maar voor zijn ziel betekent dit een gebrek.

Evenzo kan ook het geestelijk streven onder invloed van de tegenstander staan, wanneer de mens ter beproeving van zijn weerstandsvermogen aan verzoekingen blootgesteld wordt en hij zich nu puur verstandsmatig helderheid zou willen verschaffen. Dan zal de tegenstander alles zo belichten, dat de mens verward raakt in zijn gedachtegang. Terwijl een innige gedachte tot God de activiteiten van de tegenstander duidelijk laat herkennen en de kracht van het inzicht aanscherpt, zodat elke twijfel verdwijnt en de verzoekingen zonder uitwerking blijven.

Nooit moet de mens geloven dat zijn kracht toereikend is, wat voor eisen er ook aan hem gesteld worden. Steeds moet hij God vragen om schenking van kracht, want de sluwheid van de tegenstander van God is te volhardend. Hij zal het geringste plotseling opkomende gevoel van zwakte gebruiken om zijn macht te ontplooien. Hij zal in de meest verschillende gedaantes komen, de mens schijnbaar in zijn mening versterkend, maar hem steeds proberen te beïnvloeden om God uit te schakelen om de ziel naar zich toe te leiden.

En daarom moet te allen tijde de hulp van God gevraagd worden, nog voordat de ziel het gevaar loopt door de tegenstander beïnvloed te worden. Want het worstelen wordt des te moeilijker, naarmate de mens later zijn toevlucht neemt tot God, Die hem de kracht toch onbeperkt ter beschikking stelt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gebrek aan wil – Gebrek aan het vermogen om te beseffen

B.D. 1737 from 13. december 1940, taken from Book No. 27

Het onvermogen om geestelijk te beseffen berust op een gebrek aan wil van de mens om een standpunt in te nemen ten aanzien van geestelijke vragen. Aardse vraagstukken kunnen ook alleen maar opgelost worden, wanneer de mens zich er steeds maar weer mee bezighoudt en zich dus inspant om erin binnen te dringen. Het oplossen van geestelijke vraagstukken vereist een erin willen dalen en de wil om hier opheldering over te krijgen. Elk antwoord vereist van tevoren een vraag. Die vraag getuigt weer van het verlangen naar kennis en het verlangen naar kennis garandeert dan ook het vermogen om te beseffen, zonder welke de mens niet in staat is om de waarheid als zodanig in zich op te nemen.

Maar waar een zeker gebrek aan wil onverschilligheid tot gevolg heeft, zou er op opheldering helemaal geen acht geslagen worden. En zodoende vloeit de kracht wel naar de mens, wanneer hiernaar verlangd wordt, maar aan de mens die er niet naar verlangt, kan ze niet gegeven worden. De geestelijke stromingen willen dat er acht op geslagen wordt. Ze stromen niet in het wilde weg naar de mensen, maar enkel degene die zich bereidwillig opent, zal deze gewaarworden en alleen maar deze zal ook de zegen van de geestelijke opheldering herkennen.

Maar de mensen, die niet de drang in zich voelen om kennis te vergaren, zullen totaal niet onder de indruk raken. Ze horen en toch dringen de woorden niet door tot in het hart. Ze zijn niet in staat om de samenhang van de dingen te begrijpen. Hun verstand neemt niet op wat aan de oren overgebracht wordt, omdat hun zinnen en streven nog toebehoren aan de wereld en geestelijke vragen onbelangrijk lijken.

Dus zullen wereldsgezinde mensen zich afwenden van degenen, die geestelijk actief zijn. Ze zullen een afkeer krijgen van alles wat problematisch is, want het komt hen zin- en doelloos voor om zich in gedachten te verdiepen, die naar hun mening nooit zo opgelost kunnen worden, dat er geen twijfel blijft bestaan. Het blijven steeds alleen maar vermoedens voor hen, waar ze weinig geloof aan schenken en omdat het hen ontbreekt aan het vermogen om het te beseffen, hetgeen hun echter niet gegeven kan worden totdat ze er zelf naar verlangen, is het ook niet mogelijk om zulke mensen te overtuigen.

En het is een groot nadeel voor al deze mensen, dat ze niet vertrouwd gemaakt kunnen worden met geestelijke waarheden. Dat ze voortdurend in het duister tasten en hun geestelijke toestand niet verlicht kan worden, omdat het hen aan de wil ontbreekt om in het licht te wandelen. Ze volgen een dwaallicht na, de pracht en praal van de aardse wereld, en ze worden door dit dwaallicht verblind. Het zachte en toch zo helder stralend licht van het inzicht negeren ze, maar het kan hun niet gedwongen worden gebracht. Daarom zullen de mensen in de geestelijke duisternis moeten blijven, totdat ze zelf naar het licht van het inzicht verlangen en het hun nu gegeven kan worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Lot van de gevallen zielen in het hiernamaals – Verzoeking

B.D. 1738 from 14. december 1940, taken from Book No. 27

De macht van het kwaad is enorm en toch kan ze bij een bewust naar God strevend mens niets bereiken, want deze mens biedt door zijn naar God gekeerde wil weerstand tegen deze boze macht, die de tegenstander machteloos laat zijn, omdat zijn macht tegenover zo’n wil schipbreuk moet lijden. Hij zal weliswaar aan vijandelijkheden van deze zijde blootgesteld zijn, want de tegenstander hoopt op een zwak moment, waarin hij weer de overhand krijgt. Maar evenzo zijn goede wezens bereid om bescherming te bieden en ze versterken de mens, als hij zwak dreigt te worden. En zodoende is het een voortdurend strijden om de zielen en daarom is het aardse leven ook een voortdurende strijd, want de mens wordt dit geestelijk strijden om zijn ziel gewaar en hij wordt erin meegetrokken en kan door zijn wil de strijd beslissen.

Maar het leven van degene, die zich zonder strijd aan de slechte krachten overgeeft, is verloren. Want de tegenstander maakt hem onbarmhartig tot zijn knecht. Hij verleent hem wel schijnbaar aardse voordelen, maar alleen maar om hem in zijn macht te krijgen.

Maar het lot van een gevallen ziel in het hiernamaals is onbeschrijflijk. Zo’n wezen verenigt alle slechte aandriften in zich en het probeert schade te berokkenen, waar het maar kan. Het is zonder liefde en denkt alleen maar aan zichzelf. Het wil heersen en grijpt naar de wreedste middelen om eveneens over andere zielen macht te krijgen. Het bevindt zich in de meest duistere omgeving en het weet daarbij toch dat zijn toestand niet benijdenswaardig is. En dat verbittert de ziel nog meer en versterkt haar afwijzende houding tegenover God, Wiens macht ze wel gewaarwordt, maar Die ze niet erkennen wil. Want de ziel heeft in het hiernamaals nog dezelfde instelling ten aanzien van God als op aarde. Ze wil zich echter niet deemoedig onderwerpen, maar in alle dingen gelijk krijgen. Ze wil zich laten gelden en alles onderdrukken, wat in haar nabijheid komt. En zo’n verlangen kan nooit tot de verlossing leiden.

Maar het is ook begrijpelijk dat zulke zielen de mensen, die hogere doelen nastreven, erg benauwen, zodat ze geen middel schuwen om hen van het geestelijk streven af te brengen en dat ze daarom de mens voortdurend kwellen. Dat ze hem tegenslagen in de weg leggen om hem aan het wankelen te brengen in zijn geloof en in zijn vaste vertrouwen op Gods hulp. De mensen zijn aan zware beproevingen blootgesteld, waaraan ze hun wil moeten betuigen, doordat ze zich toch tot God wenden en naar Hem verlangen.

En deze boze machten staan dus juist vijandig tegenover een naar de hoogte strevend mensenkind. Ze herkennen in hem toch een tegenstander, die hun vele zielen afhandig wil maken. Ze proberen hem van zijn streven af te brengen. Ze willen hem lusteloos maken en bieden hem aardse genietingen aan, waardoor hij zijn eigenlijke opdracht, het geestelijke streven, vergeten moet.

En steeds weer moet de mens worstelen en zijn wil ondergeschikt maken aan God. Steeds moet hij God om kracht en genade smeken. Hij moet Jezus Christus aanroepen om bescherming tegen al het kwaad en zich aan alle goede geestelijke krachten overgeven. Dan zal het worstelen van de slechte macht zonder succes zijn en de verleidingen zullen steeds zwakker worden, naarmate de mens zich inniger naar God toekeert, want God geeft hem nu kracht in overvloed, opdat hij alle verleidingen standvastig weerstaat.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verheerlijking van Jezus - "Mijn Vader en Ik zijn één"

B.D. 1739 from 15. december 1940, taken from Book No. 27

Bij de juiste oplossing van het probleem van de verheerlijking van Jezus na Zijn kruisdood, worden tegelijkertijd ook de woorden van Jezus begrijpelijk: "Mijn Vader en Ik zijn één". God heeft zich zelf als offer aangeboden door een mens die al het menselijke overwon uit liefde tot God en die derhalve Zijn ziel zo had gevormd dat God in alle volheid Zijn intrek kon nemen in Hem. Zijn buitenkant, Zijn lichaam gehoorzaamde volledig aan de wil van de ziel en was eveneens alleen op het goddelijke gericht. Elke substantie was dus op God gericht geestelijks, zodat dit de aardse ontwikkelingsweg niet meer nodig had en bijgevolg na de lichamelijke dood in alle volmaaktheid kon binnengaan in het rijk van het geestelijke. Al het volmaakte geestelijke sluit zich aaneen met de oerkracht en wordt door innige samensmelting één met haar.

De ontwikkelingsgang van het eens van God afgevallen geestelijke duurt oneindige tijden en zal ook in het hiernamaals over talloze treden opwaarts voeren. Maar steeds zal de buitenkant, het nog minder ontwikkelde geestelijke, achterblijven en de ziel vrijlaten, die dan als geestelijk wezen de aaneensluiting zoekt met even zulk rijp wezenlijks in het hiernamaals. De buitenkant lost op en de afzonderlijke geestelijke substanties gaan weer een verbinding aan met het gelijksoortige om hun ontwikkelingsgang voort te zetten.

Het lichaam van Jezus was echter in zijn zuiverheid en zijn werkzaam zijn in liefde al tot geestelijke volmaaktheid gekomen en het onmetelijke lijden aan het kruis was het laatste louteringsproces voor het tot vorm geworden geestelijke, zodat het volledig vrij van onrijpe aanklevingen zich bij de volmaakte ziel kon aansluiten. Het was dus niet meer genoodzaakt op aarde te blijven. En nu verenigden de geest Gods, de ziel en het lichaam zich, ze werden dus één. De mens Jezus was de Middelaar tussen God en de mensen. Maar nu zijn God en Jezus Christus één. Het zijn niet twee wezens die naast elkaar te denken zijn. Integendeel, er is maar één Wezen dat al het volmaakte in zich opneemt.

De Godheid Jezus is niet anders voor te stellen dan de eeuwige Godheid zelf die alleen de buitenkant van de mens Jezus bij zich heeft gevoegd. Dat wil zeggen: de geestelijke substanties ervan mochten samensmelten met de Oerkracht, omdat ze al bij het sterven van Jezus de graad van volmaaktheid hadden bereikt, die voorwaarde is voor de innigste aaneensluiting met God. Het lichaam van Jezus is door het verachten van aardse vreugden en strenge zelftucht tot overwinnaar van elke materie geworden en had bijgevolg geen verdere ontwikkelingsgang meer nodig.

Alle in Hem omgevormde geestelijke substanties konden zich voegen bij de ziel en met haar tegelijk het aardse tranendal verlaten om de hoogten van licht binnen te gaan. Van nu af aan was de omgeving van deze ziel dus het meest stralende licht. Bijgevolg moesten het lichaam en de ziel van Jezus in verheerlijkte staat de aarde verlaten, want een Wezen dat volledig met God is samengesmolten, moest nu ook licht en kracht van Hem in ontvangst nemen en dit dus op dezelfde manier uitstralen als de eeuwige Godheid zelf. Want het was immers nu één met God, dus ook licht en kracht in alle volheid.

Dit gebeuren van de uitstraling van licht blijft voor de mensen anders verborgen. Maar de oneindige liefde Gods liet voor de mensen de verheerlijking van Jezus zichtbaar gebeuren om hun een teken te geven van Zijn macht en heerlijkheid, om het geloof van diegenen te versterken die Zijn macht en heerlijkheid in de wereld moesten verkondigen en om de mensen het bewijs te geven dat Jezus de dood had overwonnen. Dat er nu geen dood meer bestaat voor de mensen die Hem navolgen, die hun best doen dezelfde weg te gaan op aarde.

De verheerlijking van Jezus is een veel omstreden kwestie geweest voor de mensheid. En meestal werd ze als fabel afgewezen, omdat de mensen elk geestelijk begrip ontbreekt voor het einddoel van ieder wezen, voor de definitieve aaneensluiting met God, voor de eenwording met Hem.

Maar Jezus zegt: "De Vader en Ik zijn één". Want in Hem had de aaneensluiting al plaatsgevonden. Zijn ziel was zo gevormd dat ze God in zich kon opnemen en dus al ontvanger was van licht en kracht uit God. Hij kon dus alle wijsheid onderrichten en werkzaam zijn door goddelijke kracht. Hij was volmaakt zoals Zijn Vader in de hemel volmaakt was en kon scheppen en vormgeven net als Hij.

Zijn wezen was liefde. Zijn woorden waren liefde en zo kon Hij werkzaam zijn op grond van Zijn grote liefde voor de mensen. Want alles wat er is en gebeurt, brengt alleen de liefde tot stand.

Zijn aards bestaan was een eindeloze reeks van wonderdaden zonder pracht en praal, die Hij echter beëindigde in stralend licht, doordat Hij voor de ogen van de zijnen zich verheerlijkte en opsteeg naar de eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Innerlijke leegte van degenen, die op de verkeerde weg zitten

B.D. 1740 from 16. december 1940, taken from Book No. 27

Hoe zelden wordt het belang van goddelijk onderricht beseft? Het is alsof de mensen elk bovenaards werkzaam zijn als onzin beschouwen en een ernstig daarover nadenken, houden ze voor menselijke zwakte of een gebrek aan karakter. Het goddelijke is voor hen onaannemelijk, maar omgekeerd schuwen ze er niet voor om menselijke herschikkingen goed te keuren en te ondersteunen. En ze zijn niet op een andere manier te bereiken. Alle pogingen om hen tot nadenken te bewegen, falen en de tijd gaat onherroepelijk voor hun ziel verloren.

Wat op aarde leeft, moet zich opwaarts ontwikkelen en het legt ook die weg af, zolang de goddelijke wil het wezen beheerst. Maar als de eigen wil tijdens de belichaming als mens werkzaam is, verkeert het opwaartse ontwikkelingsproces in gevaar, want het wezen verzet zich. Het wil eigenmachtig zijn gang gaan en staat afwijzend tegenover elke aanwijzing en elke raadgeving. Maar zonder deze aanwijzingen en raadgevingen neemt het wezen de verkeerde richting en de enige mogelijkheid is daarom om deze verkeerde weg zo te verlichten, dat ze het noodlot herkennen van degenen, die langs de weg blijven liggen, die afgemat en krachteloos neerzinken, omdat de weg eindeloos lang was en geen doel liet zien.

Dit zijn de mensen die wel gericht zijn op levensgenot, maar die toch hun onwaardigheid herkennen en geen goede bevrediging in hun leven kunnen vinden. Die nu lusteloos en verbitterd hun levensweg naar het einde zien gaan. Ze geloven er niet in, dat het leven na de dood voortgezet moet worden. Ze maken daar dus op uit dat ze geen doel hebben en leven er voor de rest van hun aardse bestaan in volledige lethargie van de geest op los. Ze kunnen aards hun werk nog wel verrichten, maar dit gebeurt alleen maar puur mechanisch, zonder dat ze hier een zin of doel bij vinden.

Ze hebben iedere strijd opgegeven, omdat ze niet weten, waar ze voor moeten strijden en zulke mensen moeten als een waarschuwend voorbeeld dienen voor degenen, die nog niet definitief tot het afwijzen van het geloof besloten hebben. Die nog voor de beslissing staan om het leven met of zonder God te leiden. Hen moet het troosteloze van zo’n leven, dat de mens niets gebracht heeft dan ontmoediging en een totale leegte, voorgehouden worden, omdat ze het leven zonder God leefden en daarom gespeend waren van elke krachtuitstraling uit Hem en hun weg hen daarom niet opwaarts kon doen gaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Kwellingen van de ziel in het hiernamaals - Het verlangen naar aards goed

B.D. 1741 from 17. december 1940, taken from Book No. 27

De mens, wiens verlangen alleen uitgaat naar de wereld en haar goederen, wordt het pas na zijn sterven echt begrijpelijk in welke wanhopige toestand hij zich bevindt. Want wat hij nu begeert is voor hem onbereikbaar en toch kwelt hem het verlangen ernaar onvoorstelbaar. De hebzucht daarnaar is veel groter dan op aarde, juist omdat ze onvervuld blijft. Het verlangen naar geestelijk goed heeft hij niet. Hij streeft er alleen maar naar dat te verwerven wat hem in het leven op aarde begerenswaardig toescheen en roept in gedachten al deze dingen naderbij. Nu wordt er ook aan zulke begeerlijke gedachten gevolg gegeven. Dat wil zeggen: alles wat hij begeert is er, echter niet meer tastbaar, maar alleen in zijn voorstelling, zodat zijn hebzucht ten top stijgt en toch steeds onvervuld blijft. Dit zijn ware Tantaluskwellingen, totdat hij zich van zijn vertwijfelde toestand bewust wordt en hij zijn verlangen overwint, dat wil zeggen: totdat hij inziet dat hij waanideeën najaagt die eeuwig onbereikbaar blijven. Dan pas begint hij over het hopeloze van zijn toestand na te denken en de mogelijkheden van een verandering te overwegen. En hij ondervindt nu ook ondersteuning van de wezens uit het lichtrijk, die eerst die toestand nodig hebben om helpend te kunnen ingrijpen.

Maar de vertwijfelde toestand van een ziel kan eindeloze tijden duren, totdat ze deze eindelijk inziet. En zo lang is ze ook in de nabijheid van de aarde. Ze kan zich niet losmaken van de haar bekende omgeving en ze draagt daarom vaak haar eigen begeerten over op mensen met dezelfde aanleg en een zwakke wil. Ze tracht dezen aan te sporen tot hetzelfde als wat haar als alleen begerenswaardig toeschijnt. En daarom kan er niet genoeg worden gewezen op het gebed voor zulke zielen, dat voor hen hulp is in de kwellende toestand, doordat dit het verlangen naar aards goed zwakker laat worden en tegelijkertijd de ziel de kracht van zo’n gebed ervaart, doordat ze nu nadenkend begint te worden en zo de eerste schrede kan zetten in het geestelijke rijk. Het gebed voor de gestorvenen moet steeds uitgaan naar de nog zwakke wil van dezen en daardoor moet hun de kracht worden gegeven deze wil sterker te maken zodat hij naar boven verlangt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het laven van de behoeftigen (Mijn opdracht)

B.D. 1742 from 17. december 1940, taken from Book No. 27

Neem in ootmoed elke gave aan die je (B.D.) van boven aangeboden wordt, want daarmee vervul je de Wil van GOD en je dient HEM. Immers, wat HIJ je toegedacht heeft, eist van jou ook je onbeperkte overgave aan HEM en je wil HEM gehoorzaam te zijn.

Op de aarde worstelen talloze zielen om inzicht, maar zij vinden alleen niet meer de weg die tot GOD voert en hebben daarom dringend hulp nodig. En die hulp moet jij (B.D.) hun brengen doordat je hen opmerkzaam maakt op de Liefde en Goedheid van GOD Die zich duidelijk openbaart. Want zoals jij uitdeelt zal je ook mogen ontvangen, je ziel zal rijkelijk geestelijke voeding in ontvangst mogen nemen en zal nooit gebrek behoeven te lijden. Nooit zal dus het brood des levens je worden onthouden, zolang je de behoeftigen spijzigt. GOD zal je (B.D.) steeds weer nieuwe kracht geven en je voortdurend gelukkig maken, zodat je ook Zijn Woord aan je medemensen kunt doorgeven. Want droog en dor is de aarde als ze zonder het water blijft dat levend is, en evenzo leeg en vreugdeloos is het leven van de ziel, wanneer zij zonder verkwikking blijft uit de Hemel. Alle dorstige zielen moet je helpen. Je moet hun de verfrissende drank aanbieden en elke gelegenheid benutten om het kostelijke geschenk der genade (Mijn Woord) uit te delen, want daarmee kan de grote geestelijke nood opgeheven worden. Daarmee wordt ook de waarheid verspreid en haar licht schijnt en straalt helder uit, want deze lichtschijn trekt weer andere zielen aan die eveneens de duisternis zouden willen ontvluchten.

GOD zal dan ook je pogingen zegenen en je de kracht geven om je ambt uit te oefenen. HIJ zal je overeenkomstig je opdracht leiden en je voorzien van alle gaven, die nodig zijn om voor HEM te arbeiden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verwijzing naar het komende gebeuren – De bescherming van God

B.D. 1743 from 18. december 1940, taken from Book No. 27

Met het oog op de moeilijke tijd, die de mensen nog te wachten staat, stuurt de Heer de volgende bekendmaking: Keer in jezelf en verwerp de waarschuwingen van de Heer niet. De zwakste wil om deze in acht te nemen, zal door Hem gezegend worden, want het levert jullie de kracht op om dat te verdragen, wat jullie zal overkomen.

Denk eraan, dat jullie in grote nood geen andere hulp hebben, dan God de Heer. Zoek Hem al van tevoren en smeek Hem om erbarmen, opdat Hij jullie dan kan helpen. Maar sla de waarschuwingen niet in de wind. Want hulp kan jullie alleen maar verleend worden, als jullie erom smeken. De geest van degene, die zichzelf zo sterk waant, dat hij gelooft de hulp van God niet nodig te hebben, zal verward raken in het besef van zijn vreselijke toestand. Maar de mens, die zich zwak voelt en tot God smeekt, zal het moeilijke overwinnen, want hem zal de kracht toegestuurd worden.

Hoor daarom de goddelijke stem: Degene, die acht slaat op Mijn woorden, zal nergens van op hoeven te schrikken, want Ikzelf ben bij hem. En degene, die Mijn woord bezit, kan alles rondom zich uiteen zien vallen. Hij zal zelf te midden van het verval staan en toch door Mijn liefde beschermd worden. Want voor hem zullen de elementen zich inhouden. De storm zal veranderen en zijn kracht verminderen en de aarde zal slechts zachtjes merkbaar aan het wankelen gebracht worden en het leven van hen, die zich met het woord verbinden, dat wil zeggen degenen die Mijn woord niet geheel afwijzen, zal niet in gevaar gebracht worden.

En dat is het teken van de waarheid van Mijn woord, dat degene die Mijn woord tot zich laat spreken, die maar een beetje gelooft in Mijn werkzaam zijn, geen gevaar loopt. Want zo, zoals Ik nu in het woord neerdaal tot degenen, die Mij willen horen, zo zal Ik dan Zelf bij jullie zijn en jullie met Mijn sterke arm beschermen tegen het alles vernietigende geweld van de elementen, die steeds alleen maar Mijn wil uitvoeren en daarom daar, waar de Mij toegenegen mensenkinderen verblijven, geketend wordt.

De geest van degene, die Mij maar in het hart aanvaardt, wil Ik naar het inzicht leiden en zijn naar Mij toegekeerde wil zal ook zijn redding zijn. In de nood zal hij een beroep op Mij doen en zodoende kan Ik ook bij Hem zijn. En vrees daarom niet. Geloof alleen maar. En waarschuw jullie naaste, want het is ware naastenliefde, dat jullie hem opmerkzaam maken op hetgeen komen gaat en druk hem op het hart, dat hij zich in de nood eveneens tot Mij moet wenden, om Mijn hulp te kunnen verwachten.

Want Ik wil immers alleen maar jullie geloof in Mij. Ik wil dat jullie je handen naar Mij opheffen, dat jullie Mij roepen in de nood en dat jullie Mij van tevoren al om erbarming smeken, zodat Ik jullie wil herken. En Ik zal al Mijn engelen opdragen om het zwaarste leed ver van jullie weg te houden, want Mijn wil is voldoende en jullie zijn omgeven door een verdedigingswal van Mij dienende wezens. En ook al raast het rondom en boven jullie, jullie zal geen haar gekrenkt worden, omdat Mijn liefde over jullie waakt en Mijn beschermende hand jullie door alle gevaren leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Dienen in liefde is het hoogste doel – Deemoed – Gelukzaligheid

B.D. 1744 from 19. december 1940, taken from Book No. 27

Het wezenlijke vervult zijn doel voor zover het tot dienen besluit. Want een dienen in liefde is het hoogste doel van alles, wat uit God voortgekomen is. Dat dienen is dan niet meer een door deemoed veroorzaakte toestand, maar de liefde maakt het dienen nu tot een staat van de hoogste gelukzaligheid.

Alle lichtwezens hebben de aanvoer van goddelijke kracht nodig en nu de wezens te kunnen doen toekomen wat hen ontbreekt, is mateloos gelukkig makend voor de wezens, wier volmaakte staat hen in staat stelde tot de ontvangers en dragers van de goddelijke aanvoer te laten zijn en die in hun liefde steeds alleen maar uit willen delen en zodoende uit enorme liefde willen dienen.

Elk schepsel dat ze met hun liefdeskracht mogen doorstromen is voor hen als het ware tot hun gelukkig making en het schepsel is aan hun bescherming toevertrouwt. En ze accepteren heel bijzonder liefdevol de mensenkinderen, die hun wil om kracht uit God in ontvangst te willen nemen, bekendgemaakt hebben. Voor hen staan ze steeds klaar. Ze zullen geen roep ongehoord weg laten sterven. Hun wil om te dienen eindigt nooit. Ze willen onophoudelijk geven en degenen helpen, die hulp nodig hebben.

Want het is de liefde, die zou willen verlossen. Die iets, wat gebonden is, bevrijden wil. Die zodoende het gebonden wezen dient en daarmee uit de macht van zijn overwinnaar bevrijdt. De liefde vraagt niet naar loon of resultaat. Ze is louter tot dienen bereid en het dienen, dat op aarde de diepste deemoed bewijst, is in de eeuwigheid van onnoemelijke zoetheid. Het is geen vernederende toestand. Het is een koninklijk neerbuigen in diepe liefde, opheffend wat op de grond ligt om het naar boven te leiden. Dit dienen staat gelijk aan heersen, omdat diepe liefde de drijfveer is.

Daarom zal op aarde het dienen in liefde de enige weg naar volmaaktheid zijn, ofschoon op aarde de deemoed erbij moet komen om binnen de genade van God te leven. De mens moet uit eigen beweging afdalen naar de diepste diepten om de hoogste hoogten te bereiken. Maar alle wezens zullen de dienende toestand des te minder als vernederend ervaren, naarmate ze zich verder opwaarts ontwikkelen, want hoe meer het wezen zich tot liefde vormt, des te gelukkiger makend is voor dit wezen het bewustzijn om te kunnen helpen, omdat het zowel de nood van het niet-verloste wezenlijke herkent, alsook het onnoemelijke geluk van het wezen, dat goddelijke kracht ontvangt en voortdurend uit mag delen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De juiste verhouding van de mens tot God

B.D. 1745 from 20. december 1940, taken from Book No. 27

De verhouding van de mens tot God neemt vaak vormen aan, die God nooit goed kan keuren en dan is een ingrijpen van goddelijke zijde nodig en zodoende ook begrijpelijk. Want de mens kan zijn aardse weg alleen dan met succes afleggen, wanneer hij de eeuwige Godheid als het hoogste en meest volmaakte wezen en zichzelf als Gods schepsel erkent en dus zijn instelling tot Hem nu ook dienovereenkomstig is. Dat wil zeggen dat hij zichzelf als afhankelijk van Hem beschouwt en nu om Zijn genade smeekt. Dan is de juiste verhouding tot stand gebracht. De verhouding van het kind tot de Vader, dat steeds weer de weg naar Hem vindt als het Zijn hulp tijdens geestelijke en aardse nood begeert.

Het is dus enorm belangrijk dat de mens deze instelling tot God heeft, want enkel deze instelling levert nu de genade van God op, omdat een smekend kind nooit onverhoord blijft. Elk mens heeft recht op de liefde en goedheid van God, als hij hier als Zijn kind naar verlangt, want Gods liefde wil uitdelen, maar ook als de Vader en Schepper van eeuwigheid af erkend worden, omdat Hij anders Zijn gaven in het wilde weg uit zou delen. Zelfs daar, waar God als gever afgewezen of niet erkend wordt.

Waar de juiste verhouding van het kind tot de Vader tot stand gebracht is, daar zal het kind ook de macht en kracht van de Vader gewaarworden en zodoende ook volledig van de Godheid, Die almachtig en wijs is, overtuigd kunnen zijn, want God geeft Zich in Zijn genade te kennen aan degenen, die Hem als hun Vader liefhebben en eren. Hij heeft begrip voor alle moeilijkheden en zorgen van de aardse mensen.

Maar omdat zonder lijden geen wezen uit kan rijpen, kan het aardse leven ook niet vrij zijn van zulk lijden. Maar daar, waar de mens net als een kind de handen smekend naar de Vader uitstrekt, staat God onmiddellijk klaar om hem hulp ten deel te laten vallen, want een vader laat zijn kind niet in nood en Hij voldoet aan de verzoeken van Zijn kinderen, naarmate ze Hem inniger aanroepen.

Maar de opwaartse ontwikkeling van degene, die ver van God af staat, die nooit kinderlijk vragend tot Hem roepen kan, die God in de verte zoekt of die nooit in een innige dialoog met Hem kan spreken, valt in twijfel te trekken, want enkel in de innigste verhouding tot Hem is de mens in staat het ongelooflijkste te presteren.

En ofschoon hij ook gelooft dat het in zijn macht ligt om alles wat het leven met zich meebrengt ten goede te kunnen keren, zal hij er toch eenmaal voor gesteld worden om om hulp te moeten smeken en gelukkig voor degene, die dan in staat is om de juiste verhouding van het kind tot de Vader tot stand te brengen, opdat zijn gebed niet onverhoord wegsterft en hij in zijn zwakke geloof de krachttoevoer uit God in ontvangst mag nemen, die hem dan ook duidelijk zal laten inzien hoe klein de mens ten opzichte van de eeuwige Godheid is en hoe diep deemoedig hij Hem naderen moet om in Zijn genade te staan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zeldzaamheid van het werkzaam zijn van de goddelijke geest in de mens

B.D. 1746 from 21. december 1940, taken from Book No. 27

Hoe zelden de geest van God zich in de mens kan uiten komt hieruit voort, dat maar weinig mensen volledig overeenstemmen in hun opvattingen, voor zover ze God en Zijn schepping, Zijn heerschappij en werkzaam zijn op aarde en in het hiernamaals betreffen. De geest uit God zal de mensen steeds hetzelfde onderwijzen, want God geeft louter de zuiverste waarheid en deelt daar uit, waar er naar verlangd wordt en de voorwaarden vervuld worden, die het werkzaam zijn van de geest uit God in de mens ten gevolge hebben.

Maar omdat zo zelden zo’n werkzaam zijn erkend wordt, wordt er ook geen acht geslagen op de zachte stem in zich en de geest uit God kan zich ook niet uiten, ofschoon de mens door zijn levenswandel waardig is om goddelijke wijsheden te ontvangen. Zijn geest streeft wel naar God, maar hij probeert niet om een directe verbinding met Hem tot stand te brengen. Hij verlangt er niet naar om de goddelijke stem te horen en kan deze daarom ook niet horen. En zelfs waar hij opmerkzaam gemaakt wordt op het duidelijke werkzaam zijn van de goddelijke geest in de mens vat hij dit als een vermetelheid op en schrijft het goddelijke werkzaam zijn toe aan de activiteiten van een aan God vijandelijke macht.

En zodoende is de wil er niet klaar voor en de mens kan niet gedwongen worden. Hij moet in ieder geval zelf de weg banen voor het verkeer met God. Hij moet zich aan God in eigendom geven en zijn wil aan Hem overgeven, dan zal God Zelf hem de gedachten aandragen om zo’n verbinding aan te knopen. Hij zal hem ook via de gedachten onderwijzen, wat hij moet doen om de goddelijke stem in zich te horen klinken. Wanneer de mens zijn wil aan God overgeeft, zal hij alles doen wat God wil. En als God de zuivere waarheid wil verspreiden, zal Hij hem deze zuivere waarheid geven.

Heel weinig mensen nemen de directe weg naar God, maar als ze dit zouden willen doen, zouden ze duidelijk weten wat ze zouden moeten doen tot Zijn welgevallen. En hoezeer het iets is wat volledig vreemd voor hen zou zijn, zouden ze het zonder verbaasd te zijn en zonder aarzelen doen. Maar hoe zelden biedt een mensenkind de hemelse Vader zijn diensten aan en vraagt hij om een taak op aarde en hoe zelden kunnen ze daarom zo’n taak naar zich toe trekken, die de vrije wil van de mens vereist. En omdat God zo zelden om het overdragen van de zuivere waarheid gevraagd wordt, kan Hij het dus ook maar weinig uitdelen. Maar waar dit het geval is, daar is altijd dezelfde waarheid te vinden en daardoor kan het werkzaam zijn van de goddelijke geest overtuigend bewezen worden.

God Zelf tot leermeester te hebben, moet de zuiverste waarheid opleveren en waar deze waarheid niet duidelijk aan de wereld bekendgemaakt wordt, daar wordt ze de mensen, die God liefhebben, Hem dienen en Zijn geboden onderhouden, toegestuurd en door de overeenstemming van de gedachten moet de goddelijke Gever erkend worden. En dit zal tot gevolg hebben dat deze leer succes zal hebben, dat ze verspreid wordt en dat het goddelijke werkzaam zijn voortdurend erkend wordt. Maar het zal ook tot gevolg hebben dat de mensen God niet meer in de verte zoeken, maar Hem in zichzelf zoeken en vinden.

En als de mens het werkzaam zijn van de krachten in het hiernamaals kent en hiermee de verbinding aanknoopt, is het voor de geest uit God mogelijk om zich te uiten en Hij zal het aandachtig luisterende kind alles zo voorleggen, dat deze het gewillig aanneemt en tot in alle eeuwigheid bereid is om God te dienen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geheim van de eeuwige liefde

B.D. 1747 from 22. december 1940, taken from Book No. 27

Het geheim van de eeuwige liefde te doorgronden, gaat het menselijke vermogen te boven en het zal voor een mens nooit mogelijk zijn om zich God als de liefde Zelf voor te stellen, want God is voor de gelovige mens een wezen, maar liefde is een gevoel. Maar het wezenlijke en het gevoel zijn twee begrippen, die wel bij elkaar kunnen horen, waar het ene de aanvulling van het andere kan betekenen, maar die moeilijk als hetzelfde denkbaar zijn. God is als de liefde slechts in zoverre voorstelbaar, dat het als het hoogste, meest volmaakte wezen ook in de hoogste liefdesgraad moet staan. Bijgevolg zijn God en de liefde niet van elkaar te scheiden.

En deze verklaring is ook de enige, die aan de mensen gegeven kan worden, maar het ontsluiert het geheim van de eeuwige liefde niet, omdat elke gedachte hierover fout is, omdat menselijke gedachten niet in staan zijn om dit wonder te doorgronden. En het moet voldoende zijn voor de mens om zich de goddelijke liefde als iets onbegrijpelijks voor te stellen, dat pas door hetzelfde begrepen kan worden. Dat wil zeggen dat alleen maar de liefhebbende mens in een mysterie binnendringt en dat hij dan steeds alleen maar de eigen graad van liefde als maatstaf neemt, omdat een meer hiervan voor hem eenvoudigweg niet te begrijpen valt.

Pas wanneer het hem gelukt is om zijn eigen wezen in liefde te veranderen, zal het hem gemakkelijker vallen om zich God als de liefde Zelf voor te stellen, maar totaal doorgronden zal hij het als mens niet. Hij is wel in staat om zich God als een wezen voor te stellen, ofschoon dit wezen naar menselijke begrippen ook niet voorstelbaar is. Maar de mens denkt bij een wezen steeds aan iets lichamelijks, ook wanneer het voor de ogen niet als zodanig zichtbaar is. Maar liefde kan in zijn voorstelling geen vorm aannemen en zodra haar een vorm gegeven zou worden, zou deze juist weer als iets wezenlijks bestempeld worden.

En daarom is de poging om de mensen dit geheim binnen te leiden geheel doelloos. Het zou alleen maar tot verkeerde gedachtegangen leiden, die de mensen zouden kunnen hinderen bij het herkennen van de eeuwige waarheid. De mens met zijn beperkingen zal wel alles wat met het aardse leven in samenhang staat, kunnen doorgronden, maar geestelijk te begrijpen vereist een werkzaam zijn in liefde. Dan vormt zijn wezen zich ook tot liefde en als de ziel zich van het lichaam scheidt, blijft ook alleen maar het wezenlijke achter, dat nu juist in zichzelf liefde is. Zodoende zijn ze dan ook niet meer als twee verschillende dingen te beschouwen, maar door de liefde kan ze alleen maar dat worden, wat het is. Dus weer wezen en liefde, wat hetzelfde is.

Degene die in zichzelf liefde is, wordt echter pas als wezen voorstelbaar, omdat voor de mens de mogelijkheid tot begrijpen pas in het wezenlijke ligt. Ofschoon hij de liefde ook voelt, hoewel ook in de geringste mate, kan hij zich de eeuwige Godheid toch niet voorstellen als iets, die in het gevoelsleven tot uitdrukking komt. Want dit zou hij eerst als behorend bij het wezen beschouwen, maar niet als het wezen zelf. De liefde is een kracht en God is kracht, zodoende moeten God en de liefde hetzelfde zijn.

En opnieuw moet God als wezen erkend worden, omdat anders het grondbeginsel voor het bestaan van de eeuwige Godheid zou ontbreken. Pas wanneer het wezen contact gezocht heeft met de eeuwige Godheid is het mogelijk om beide begrippen met elkaar te laten versmelten en dan zal voor het wezen volledig duidelijk worden, wat het nu nog niet begrijpen kan. Maar op aarde ontbreekt hem dat vermogen, omdat het alleen maar op kan nemen, wat zich met aardse wetten laat verenigen, omdat het anders onbegrepen blijft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk keerpunt – Het belijden van Jezus Christus

B.D. 1748 from 24. december 1940, taken from Book No. 27

De wereld staat een keerpunt in de tijd te wachten, dat buitengewoon belangrijk is. Want het goede geestelijke daalt naar de aarde af en brengt door buitengewone gebeurtenissen, die met de wil van God overeenkomen, een geweldige omwenteling van het denken teweeg. De strijd tussen de verschillende geestelijke richtingen zal een enorme omvang aannemen en dit zal een scheiding tot gevolg hebben tussen degenen die voor of tegen God strijden.

Er zijn geen bijzondere kentekenen, die aan deze tijd voorafgaan. De mens zal enkel vaker gewezen worden op bovenaardse zaken. Hij zal in zekere zin tot nadenken hierover aangespoord worden en het zal er zodoende aanleiding toe geven, dat er stelling genomen wordt over vragen, die buiten het aardse liggen. En hij zal zich nu bij deze of gene geestelijke richting aansluiten en een strijder voor zijn mening worden.

En zo breekt er een nieuwe tijd aan. Een tijd waar enerzijds helderheid van de geest en anderzijds de diepste geestelijke duisternis de mensen van elkaar zal scheiden. Een tijd, waar het geestelijk streven van de één duidelijk merkbaar wordt door zijn instelling ten opzichte van aardse goederen, dat de alleen wereldsgezinde mens met alle ijver probeert te laten toenemen, maar dat door de ander veracht wordt.

En nu ondervindt de mensheid een verandering van het denken. De geestelijke wereld zal zich belichamen in de naar God toegekeerde mensen en zij zullen in staat zijn helder en duidelijk innerlijk waar te nemen en met de volste overtuiging op kunnen komen voor dat, wat de geestelijke wereld hun geeft. Maar zij zullen moeten vechten voor de geestelijke vrijheid. Wie voor God is, wordt vogelvrij verklaard en aan voortdurende bedreiging blootgesteld, want de goddelozen zijn in de meerderheid en hun macht is groot, omdat ze veel steun vinden bij de heersende macht. En toch zal het goede geestelijke overwinnen, want diens kracht is groot, omdat liefde zijn wapen is.

De nieuwe tijd zal geestelijke vooruitgang brengen. Dit zal tot groot voordeel voor de ziel strekken. De mensheid zal toegankelijker voor de waarheid zijn en zich meer door de liefde laten leiden. De mensen, die de geestelijke krachten macht over zich geven, zullen gekenmerkt worden door een bewust streven naar God. Een vreedzamere toestand zal de mensen gelukkig maken, ondanks onderdrukking van buiten en schijnbare hindernissen, want deze mensen weten dat ze goed door het leven gaan en daarom voelen ze zich zeker en goed geborgen in de goddelijke bescherming en slaan ze weinig acht op de vijandelijkheden van menselijke zijde. Ze staan sterk in het geloof, hopen vol vertrouwen en zijn machtig in de liefde. En aan hen richten zich ook degenen op, die nog twijfelen, want het diepe levende geloof overtuigt meer dan veel praten gedaan weet te krijgen.

Eens worstelde Jezus op aarde om de zielen en ook toen begon een tijd van geestelijk strijden. Ook toen stonden de mensen voor de beslissing om wel of geen aanhanger te worden van Jezus Christus. Net zo zal ook deze keer de vraag beslissend zijn. Ook nu zal de mens moeten beslissen of hij Jezus Christus erkent en Hem voor de hele wereld belijdt of Hem afwijst. En de beantwoording van deze vraag zal weer zijn opwaartse ontwikkeling bepalen. Want enkel degene, die Hem belijdt, zal uit zijn aardse leven voordeel voor de ziel halen.

En het goddelijke woord moet weer verspreid worden. IJverige volgelingen moeten het evangelie in de hele wereld uitdragen en van tevoren moet er een onvoorstelbaar werk beginnen, zodat deze volgelingen onderwezen worden, opdat ze goed onderwijs kunnen geven volgens Gods wil.

En dit zijn al de tekenen van de komende nieuwe tijd, dat deze goddelijke leer rechtstreeks uit de hoogte tot de mensen komt. Dat dus de leer van Christus hun weer net zo onvervalst aangereikt wordt, zoals het ten tijde van Jezus Christus op aarde was, vergezeld door wonderen en buitengewone gebeurtenissen, want ook de komende tijd zal wonderen brengen, waaruit de goddelijke wil herkenbaar zal spreken. Toch zullen deze wonderen alleen maar verklaarbaar zijn voor degenen, die al het geestelijke werkzaam zijn in zichzelf ervaren hebben en die zich daarom steeds inniger bij Jezus Christus aansluiten en Hem voor de hele wereld belijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De nood van de ziel vereist leed - "Vader, uw wil geschiede"

B.D. 1749 from 25. december 1940, taken from Book No. 27

Het grenzeloze vertrouwen op de goddelijke leiding maakt u de levenswandel op aarde gemakkelijk. Want u aanvaardt alles met een zekere gelijkmoedigheid indien u bedenkt dat het zo en niet anders door God werd voorbeschikt in overgrote zorg voor uw ziel. Alles wat het leven u oplegt te dragen is noodzakelijk voor het rijp worden van uw ziel. En het zal u des te zwaarder belasten, hoe noodzakelijker het voor u is. Tracht u dus eerst te vormen overeenkomstig de goddelijke wil en het leed zal steeds minder worden en uiteindelijk helemaal van u worden afgenomen. Oefen u in de liefde, in zachtmoedigheid en geduld. Oefen u in barmhartigheid, in vredelievendheid en vraag daarvoor God steeds om kracht, en u zult alles met gemak overwinnen. U zult uw omgeving tot zegen zijn, want ze zal er naar streven u na te volgen. En uw aards bestaan zal een gemakkelijk bestaan worden. U bent als overwinnaar uit de strijd tegen het kwade tevoorschijn gekomen en door de smeekbeden om kracht dichter bij God gekomen.

Als u God wilt bereiken, zult u zich onbeperkt aan Hem moeten overgeven. U zult steeds moeten bidden: "Vader, uw wil geschiede". U getuigt daardoor van uw vertrouwen op Zijn leiding. U offert Hem uw wil, u onderwerpt u deemoedig aan Zijn wil en erkent Hem als uw Vader. En dan bent u geworden zoals het God welgevallig is: geduldig, zachtmoedig, deemoedig, vredelievend. U beoefent de liefde als u zich in barmhartigheid ook over uw medemens buigt en hem probeert te bewegen dezelfde levenswandel te gaan. En uw wezen veredelt zich en het wordt licht en helder om uw ziel, want ze zal steeds meer in staat zijn goddelijk licht op te nemen en dus ook te verspreiden.

Klaag daarom niet als u wordt getroffen door leed. Draag alles met geduld en weet dat u het leed nog nodig hebt, dat uw ziel nog in nood verkeert en dat God in Zijn liefde u wil bijstaan en graag de ziel vrij wil maken van de haar nog beklemmende omhulling. De ziel worstelt nog om haar vrijheid. Ze is nog geketend door een macht die haar niet vrij wil laten. De eigen wil is nog te zwak en om haar wil te versterken moet ze God vragen om de kracht daarvoor. Doet ze dat niet uit eigen beweging, dan moet God haar door leed trachten te bewegen zich tot Hem te wenden om hulp.

En vaak duurt het onuitsprekelijk lang voordat de ziel de weg naar God neemt. En net zolang moet ze zich afbeulen en een toestand verdragen die haar terneerdrukt. En het zou zo gemakkelijk zijn zich daarvan te bevrijden. Ze geeft echter vaak toe aan het aandringen van de tegenstander en verzet zich tegen haar lot. Ze mort en klaagt en kan daarom ook niet bevrijd worden van het leed. En het is verkeerd dat u de liefde Gods niet inziet en Hem dankbaar bent dat Hij u omhoog wil leiden. Als u in Zijn liefde gelooft, zal het u ook gemakkelijk vallen u aan Hem toe te vertrouwen. En elke dag, al is deze nog zo droevig, zal zegen brengend zijn voor uw ziel en bevorderlijk voor uw geestelijke ontwikkeling.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het aangaan van geestelijke verbindingen op aarde – Hulp van wezens in het hiernamaals

B.D. 1750 from 25. december 1940, taken from Book No. 27

De bewoners van de geestelijke wereld zijn onvoorstelbaar actief en ze vervullen hun taak met een toewijding en doorzettingsvermogen, die hen ook succes oplevert. Ze wenden zich steeds weer tot die mensen, die aan hun zorg toevertrouwd zijn en ze proberen hen aanleiding te geven om vragen te stellen om hen dan via de gedachten antwoord te kunnen geven. En daarom is het van het grootste belang dat de mensen onderling elke gelegenheid benutten voor de uitwisseling van hun meningen. Want pas nu kunnen de geestelijke wezens in actie komen, doordat ze de vragen en antwoorden de mensen op die manier ingeven, dat wil zeggen hen via de gedachten influisteren, dat steeds diepere vraagstukken opgeworpen kunnen worden en zodoende het onderricht van de vrienden in het hiernamaals kan beginnen.

Zo’n uitwisseling van gedachten kan ongelooflijk succesvol zijn, want het spoort ook naderhand tot nadenken aan en de onderrichtingen via de gedachten kunnen nu overeenkomstig het verlangen naar opheldering voortgezet worden. En daarom wordt het ook buitengewoon vrolijk door de geestelijke wezens begroet, wanneer de wil van een mens steeds nieuwe geestelijke verbindingen aanknoopt, want alle inspanningen van deze wezens worden in het hiernamaals herkend en direct benut en het komt nu alleen op de wil van de mens aan in hoeverre deze toegankelijk is voor het onderricht.

Onophoudelijk worden er draden van het hiernamaals naar de aarde gesponnen en als een mensenkind behulpzaam is om zulke verbindingen tot stand te brengen, wordt de taak van het wezen in het hiernamaals wezenlijk verlicht, want de deur van het hart moet een beetje geopend worden en dit is het geval wanneer een vraag het denken van de mens bezighoudt en hij het antwoord verwacht. Dan luistert het hart aandachtig naar de stem in zijn binnenste en dan kan het wezen in het hiernamaals zich uiten en het kan erop rekenen ook gehoord te worden.

En als daarom de mens elke gelegenheid benut om de medemensen naar geestelijke vraagstukken te leiden, helpt hij in zekere zin de deur van het hart te openen en hij maakt voor dit geestelijke wezen de weg vrij tot het binnenste van het hart. Deze hulpverlening is buitengewoon belangrijk, want ze kan toch de eerste aanleiding zijn voor een volledige verandering van het denken.

De mens kan vanaf dat ogenblik in de innigste verbinding blijven met de gevende wezens in het hiernamaals en hem kan nu door hen een omvangrijke kennis gegeven worden, als het de wil van de mens is om in de waarheid te staan en hij daarom gehoor schenkt aan de influisteringen van deze wezens, die nu met opofferende overgave hun taak vervullen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Onvolmaaktheid – Vrije wil – Rechtvaardigheid

B.D. 1751 from 26. december 1940, taken from Book No. 27

In het aardse leven is alleen dat, wat aan de verlossing van de ziel bijdraagt, van belang. Het gebed om kracht daarvoor zal steeds verhoring vinden. De liefde van God probeert jullie mensen de nood van jullie ziel bekend te maken, doordat Hij het lichaam aardse nood en bezorgdheid laat voelen.

Maar diens lijden is minimaal in verhouding tot de kwellingen van een niet-verloste ziel en de kwellende toestand van de ziel wordt weer zelf gewild. Dat wil zeggen dat het wezen het zelf veroorzaakt heeft en het moet het ook zelf overwinnen. Dit kan geen enkel wezen voor de ander doen. Het kan hem alleen maar door de liefde behulpzaam zijn.

De mens wil niet begrijpen dat God niet de veroorzaker van de kwellingen en het leed is, maar het wezen zelf. En dat God ondanks Zijn zeer grote liefde niet willekeurig de toestand van lijden kan beëindigen, omdat er dan iets, wat niet vrij is, zou blijven bestaan. Dit iets zou niet gerechtvaardigd zijn om in de eeuwigheid in gelukzaligheid te leven.

Om in Gods nabijheid te mogen verblijven, moet het wezen volmaakt zijn en zijn vrije wil moet al het onvolmaakte overwonnen hebben. Maar die onvolmaaktheid was zijn eigen schuld, doordat de vrije wil zich naar degene keerde, die de tegenstander van het volmaakte was. Om volmaakt te worden, moet het wezen zijn vrije wil weer op het volmaakte richten. Als hij dat niet doet, dan kan zijn lot niets anders zijn dan de kwellende toestand, want hij is dan ver van God verwijderd en dit betekent leed en kwellingen voor het wezen.

God is barmhartig, goedmoedig en liefdevol, maar ook rechtvaardig. Hij kan in Zijn liefde, goedheid en barmhartigheid wel alle mogelijkheden toegankelijk maken om zich tot volmaaktheid te ontwikkelen, maar Hij kan de rechtvaardigheid niet omzeilen, doordat Hij het wezen het leed bespaart en hem de eeuwige heerlijkheid in onvolmaakte toestand doet toekomen. Maar Hij kan het wezen ook niet volmaakt laten worden zonder diens wil, omdat volmaaktheid zonder vrije wil ondenkbaar is. Elke toestand van lijden, of het nu op aarde of in het hiernamaals is, is alleen maar een bijverschijnsel van de onvolmaaktheid, omdat het tegelijkertijd het middel moet zijn om deze onvolmaaktheid op te heffen.

Betreft het gebed van de mens nu de rijpheidstoestand van de ziel, dan ontvangt de mens mateloos kracht en het zal gemakkelijk voor hem worden om ook het aardse leed te overwinnen, want dan heeft hij de zin en het doel hiervan begrepen. Denk er daarom niet zozeer aan, wat ondraaglijk voor het lichaam lijkt, maar denk eraan dat de ziel veel meer onder haar niet vrije toestand moet lijden en probeer haar te helpen, doordat u in het gebed om de kracht uit God vraagt. Dat wil zeggen dat u alles doet om uw wezen te veredelen, dat u ook in nood en leed liefhebbend werkzaam bent, dat u daardoor de boeien om de ziel losser maakt, opdat nu ook de boeien van het lichaam, het lijden, verminderd kunnen worden en u innerlijk en uiterlijk de vrede ten deel valt. Want God laat het leed niet over u komen om u te onderdrukken, maar om u te bevrijden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Noodzaak van het goddelijke werkzaam zijn – Oprechtheid

B.D. 1752 from 26. december 1940, taken from Book No. 27

De mensen hebben bemiddelaars nodig tussen zichzelf en God omdat ze zich niet zelf in verbinding met Hem stellen, maar God wil hen in Zijn liefde niet zonder hulp laten. En dat is de reden waarom een directe verbinding van het hiernamaals naar de aarde toegelaten wordt in een vorm, die elke twijfel aan het goddelijke werkzaam zijn weg moet nemen. De eerste verklaring is in de noodsituatie van de mensheid te zoeken en verder wordt er op aarde zo weinig voor de waarheid opgekomen, dat het alleen maar op deze manier mogelijk is om de waarheid naar de aarde te sturen.

De leer van Christus heeft door menselijke invloeden in de loop van de tijd veranderingen ondergaan en moet dus weer zo dichter bij de mensheid gebracht worden, zoals ze van oorsprong was. En zodoende is daaruit al de noodzaak van het goddelijke werkzaam zijn op te maken. Want God als de eeuwige waarheid kan het niet toestaan, dat iets als zuivere waarheid verspreid wordt, wat hier niet meer mee overeenkomt. Dus moeten wetende wezens de waarheid naar de aarde overbrengen en een bereidwillig mens zoeken, dat zich bereid verklaart bemiddelaar te zijn en geestelijke gaven in ontvangst neemt om deze door te geven.

Het bewust God willen dienen, stelt de mens in staat om een buitengewone taak te vervullen, namelijk met het geestelijke oor te luisteren en de resultaten te verzamelen om ze dan als geestelijk goed te gebruiken. Er ontstaat dus iets zuiver geestelijks in aardse vorm. Door de goddelijke liefde worden eeuwige wijsheden naar de aarde gestuurd en zodoende wordt daardoor de geestelijke duisternis verdreven en de geestelijke staat van de mensheid wordt lichter.

En toch gaat het grootste deel van de mensen daar achteloos aan voorbij en dat enkel en alleen om die reden, dat ze een zo duidelijke uiting van God niet willen erkennen. Niet voordat iemand met volle overtuiging het werkzaam zijn van God bekendmaakt als een geestelijke gebeurtenis, zal hij moeilijk gelovige aanhangers onder de mensen vinden. En zodoende voorziet God hem van grote kracht en Hij laat hem het buitengewone tot stand brengen en wil zo het geloof van de mens op Hem laten richten.

En zo geeft God de mensen de waarheid en de verkondigers grote kracht. Hij laat hen herkennen wanneer het Gods wil is om deze kracht te gebruiken en dan werkt God Zelf door deze mensen en leidt Hij de aandacht naar de van boven aangeboden goddelijke gaven. En nu zal blijken dat woord en daad overeenstemmen. Dat alles, wat door de goddelijke waarheid bekendgemaakt wordt, de mensen zo kan vormen, dat ze zelf drager van goddelijke kracht worden. Zodoende nu ook door deze kracht werkzaam kunnen zijn en dat dientengevolge de mens alles tot stand brengt, als hij het hem gegeven goddelijke woord in ontvangst neemt en het opvolgt, omdat dezelfde kracht hierin aanwezig is. Dan zal het goddelijke woord door velen aangenomen worden, want hun wordt het bewijs geleverd, dat Gods woord waarheid in zichzelf is.

Maar steeds moet de wil van het mensenkind eraan voorafgaan. Het moet bereid zijn te geloven en tot op zekere hoogte van die bereidwilligheid getuigen, doordat het doet wat door het goddelijke woord van hem verlangd wordt. Dan wordt hij aan zichzelf de kracht van het woord gewaar, doordat zijn verlangen ernaar steeds groter wordt. En de wil om de Heer van dienst te zijn, stelt hem ook in staat om werkzaam voor Hem te zijn. En zo bewijst God aan de mensheid de waarachtigheid van dat, wat de mensen van boven als waarheid toegestuurd wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

“Mij komt de wraak toe”

B.D. 1753 from 27. december 1940, taken from Book No. 27

Wraak oefenen is niet juist voor God, want de mens heeft dan deel aan een schuld, omdat hij aan een boos verlangen in zichzelf toegaf en nu niet meer zuiver in het hart is. Elk gevoel van liefdeloosheid is een hindernis op de weg naar de hoogte. Daarentegen is de innerlijke strijd een vooruitgang.

Zodra de mens nu een vijandelijke opstelling ten opzichte van zijn medemens heeft en op wraak zint, geeft hij zich over aan de macht van het kwaad en hij moet nu diens wil vervullen, die steeds de toename van de liefdeloosheid betreft. En de toestand van zijn ziel is nu in gevaar gebracht, want als hij eenmaal aan het verlangen van de vijand toegegeven heeft, dan valt het hem zwaar om de liefde te beoefenen, want de wraakgedachte vergiftigt zijn gevoel.

Wat de medemens hem aangedaan heeft, is veel minder dan wat hij zichzelf nu aandoet, want het onrecht van de medemens bestond erin hem lichamelijk te beschadigen, maar hij beschadigt zijn ziel en legt nu door iedere daad van liefdeloosheid nieuwe boeien aan. Hij heeft daar geen ander voordeel van dan het gevoel van een bevredigende wraak en geeft zich daardoor over aan de macht van de tegenstander en nu de weg weer terugvinden naar werken van liefde is heel moeilijk en kan alleen maar dan mogelijk zijn, wanneer hij zijn onrecht inziet en er spijt van heeft. Maar de wraakzuchtige mens verheugt zich in zijn daad en is ver van de staat van berouw verwijderd.

De mens moet kwaad met goed vergelden. Dan verzwakt hij de macht van het kwaad, verwerft hij liefde en bevrijdt hij zichzelf en ook de tegenstander van de invloed van de slechte macht, want de tegenstander ervaart dit als een daad van liefdadigheid, voor zover hij niet heel koppig is en hij spijt heeft van zijn daad.

Maar wraak is Gods taak. En God is rechtvaardig en Hij oefent de wraak waarlijk naar verdienste. Hij kijkt in het hart van de mens en voor Hem blijft er niets verborgen. En het is Zijn wil om de mensen te verbeteren en hen hun onrecht te laten herkennen, zoals Hij degene zegent, die het onrecht van de naaste verdraagt zonder zich te verzetten of op wraak te zinnen. “Mij komt de wraak toe”, spreekt de Heer. Hij maakt daardoor Zijn wil bekend om het oefenen van wraak aan Hem over te laten, opdat jullie je ziel geen schade berokkenen, die veel groter is dan de medemensen jullie kunnen berokkenen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Openbaring van God is een buitengewone genade

B.D. 1754 from 28. december 1940, taken from Book No. 27

Als jullie je de buitengewone genade, dat de Heer zich tot jullie neerbuigt en jullie Zijn wijsheid onderwijst, voorstellen, dan moeten jullie Hem eer en lof toezingen en Hem zonder ophouden bedanken.

Jullie zullen deze genade echter nooit in zijn volle omvang kunnen beseffen, want jullie weten niet hoe onmetelijk hoog Hij boven jullie mensenkinderen staat en welke overvloed van liefde Hem er aanleiding toe geeft om zich om wezens te bekommeren, die nietige schepselen ten opzichte van Hem zijn. En daarom nemen jullie deze genade zo gelaten aan en waarderen jullie het vaak niet overeenkomstig de liefde. En het is vaak slechts een kortstondige opwelling, waar de mensen zouden moeten rillen van de grootste verrukking.

Maar God laat de mensen deze genade onophoudelijk toekomen om hun de mogelijkheden te geven om opwaarts te gaan om de grote afstand van de wezens tot Zichzelf te verkleinen. Hij geeft de mensen op aarde daarom Zijn woord. Hij laat hen toehoorders van dit woord worden. Hij maakt hen vertrouwd met een kennis, die niet van deze wereld is. Hij ontsluit voor hen een gebied, dat aards niet te betreden is. Dat wil zeggen dat er op aarde geen onderwijzer is, die daar volledige opheldering over kan geven, tenzij hij deze kennis eerst uit juist dezelfde goddelijke bron geput heeft. En hoe meer de mens naar deze kennis verlangt, des te rijker zal hij bedacht worden, des te meer zal hij mogen ontvangen.

Maar deze genade is zo onmetelijk, dat het begrijpelijk is, dat ze de mensheid tot zegen moet strekken. God zal de wereld nooit iets bieden, wat aan waarde zou kunnen verliezen of ooit minder nuttig genoemd zou kunnen worden. Wat van God komt, moet ook voor tijd en eeuwigheid betrouwbaar zijn. Zijn woord zal niet afgezwakt kunnen worden door mensen, ofschoon er ook tijden voorbijgaan.

Dat God Zichzelf weer belichaamt in Hem bereidwillig dienende mensenkinderen is zo geweldig, dat jullie mensen niet in staat zijn om het te begrijpen. Dat Hij Zich liefdevol tot hen neerbuigt en hen de meest begaanbare weg naar de hoogte wijst, is een werk van buitengewone barmhartigheid, want Hij doet daardoor meer, dan de wezens verdienen. Hij ziet in Zijn liefde voorbij aan de afvallige wil van de mens en Hij ziet alleen maar diens zwakte.

En zo komt Hij hen met een doeltreffend middel tegemoet. Hij vertelt hun wat niet goed is en adviseert hen wat ze moeten doen. Hij doet degenen, die niet geheel afwijzend tegenover Hem staan, een buitengewone krachtschenking. Hij deelt de goddelijke genade uit aan degenen, die Hem daar vanuit het hart om vragen. Hij openbaart Zich aan hen. Hij geeft Zich te kennen. Hij is in de nabijheid van de aarde en degene, die de verbinding met Hem aan wil knopen, zal ook het bewijs van Zijn nabijheid, van Zijn kracht en Zijn liefde krijgen. Hij wil door hen erkend worden. Hij wil door hen begeerd worden en hij wil dan ook in overeenstemming met deze begeerte uitdelen.

Hij wil de aardse weg van de wezens inkorten, want als ze eenmaal de weg naar de Heer gevonden hebben, hebben ze de lichamelijke last op aarde niet meer nodig en ze kunnen hun aardse leven dus besluiten, indien ze uit eigen beweging aan de goddelijke wil beantwoorden en zodoende leven, zoals het God welgevallig is.

En dat beoogt de Heer door deze grote genade. Dat de mensen, om deze genade waardig te worden, zich inspannen om volgens het goddelijke woord te leven, opdat Hij hen dan kan belonen met werkelijk goddelijke gaven. Dat Hij hun het besef van Zijn liefde, Zijn almacht en Zijn wijsheid kan geven en dat dit licht en kracht voor de mensen betekent. Dat zodoende de toestand van de nog op aarde verblijvende wezens vrijer wordt en dus de verlossing tegemoet gaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De strijd van het kwaad tegen het goede – De waardeloosheid van bezit

B.D. 1755 from 29. december 1940, taken from Book No. 27

U moet de Heer voor alles dankbaar zijn, want alles bewijst enkel Zijn liefde. Wat elke dag u ook brengen mag, het is zo door God bepaald en steeds alleen maar voor uw bestwil, ook wanneer het onbegrijpelijk voor u lijkt. Want de geest van eeuwigheid leidt en bestuurt alles en Zijn leiding is waarlijk boven alles wijs en liefdevol. En niets is zonder zin en doel. En vertrouw daarom de goddelijke leiding en probeer steeds maar in elke aardse noodsituatie de goddelijke werken van liefde aan u te herkennen en elke dag zal u tot zegen strekken.

Zolang de mens zich tegen goede geestelijke beïnvloeding verzet, is zijn wezen ongedurig en bedrukt, korzelig en ontevreden of ook onverschillig, lichtzinnig, genotzuchtig en op aardse genoegens bedacht. Want hij doet niets om daartegen te vechten, omdat hij zijn wil overgeeft aan het werkzaam zijn van lage geestelijke krachten, die nu al het mogelijke doen om hem ver weg te houden van de invloed van goede geestelijke krachten. En daarom is het ook heel moeilijk om geestelijke kennis dichter bij zulke mensen te brengen. Wat nu afwijst, is de wil van deze slechte wezens, die de mens volledig beheersen en zodoende strijdt het boze in de mens tegen het goede, dat hem wil helpen. En deze strijd van het geestelijke is te herkennen aan grote innerlijke ontevredenheid.

Het is voor de mens wel duidelijk dat het geen volmaakte toestand is, waarin hij zich bevindt en toch is zijn wil te zwak om deze toestand op te heffen, zolang hij zijn wil aan de tegenstander overgeeft. En de strijd zal net zo lang aanhouden, totdat hij zich geheel aan de ene of aan de andere macht overgegeven heeft. Zich overgeven aan de goede geestelijke krachten brengt hem spoedig innerlijke vrede en een bewust streven naar God zal het gevolg zijn. Maar zich geheel aan de slechte krachten in eigendom geven, zal hem eveneens een aangenaam leven bezorgen, maar enkel in aardse zin, want nu vervult deze boze macht elk verlangen van de mens om hem ver weg te houden van geestelijke gedachten. De tegenstander vervult zijn aardse verlangens en bindt hem daardoor met sterke banden aan zichzelf vast.

Het worstelen om zulke zielen is uiterst moeilijk en kan slechts dan succes opleveren, wanneer het de goede wezens lukt om in hen weerzin op te wekken tegen dat, waar ze hevig naar verlangen en de mens zodoende na begint te denken over de waarde of waardeloosheid van dat, wat hij bezit. Dan is er weer een mogelijkheid om via de gedachten op hem in te werken en begint de strijd tussen het zuivere en onzuivere geestelijke opnieuw.

Maar de mens leert de waardeloosheid van bezit pas dan kennen, wanneer hij ziet hoe snel dit kan vergaan. En daarom grijpt God Zelf vaak dan in, wanneer de intriges van de tegenstander gelukt zijn en hij het denken van de mens door en door materieel gevormd heeft. Dan stelt God Zijn wil daar tegenover en laat aan de vernietiging ten prooi vallen, wat het hart van de mens gevangenhoudt. Hij neemt de mensen het bezit op de meest verschillende manieren af, doordat Hij de natuurkrachten ertoe brengt om Zijn wil te gehoorzamen. Maar ook het werkzaam zijn van Satan zelf, die de mensen tot het verwoesten van scheppingswerken aanzet, wordt toch nog tot zegen voor de individuele mens, voor zover de mens het hem nu aangedane lijden voor een goddelijke beschikking houdt en zich berustend schikt en zodoende nu ook de waardeloosheid van aards bezit begint te beseffen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Dienen in liefde – Lichtoverdracht – De zon is een lichtdrager

B.D. 1756 from 29. december 1940, taken from Book No. 27

Alles in het heelal dient het wezen tot de opwaartse ontwikkeling, maar wat de graad van rijpheid bereikt heeft, is volledig onafhankelijk van wat voor scheppingswerk dan ook. Elk scheppingswerk heeft het doel om onvolmaakt geestelijks naar de volmaaktheid te leiden. Dat wil zeggen taken te geven, waarvan de vervulling geestelijke vooruitgang betekent. En steeds zal onder deze taken een dienen in liefde te begrijpen zijn.

Maar nu zijn er verschillende soorten scheppingswerken en zodoende moeten ook de taken van dat ogenblik uiteenlopend zijn. Dat wil zeggen dat het wezen die werkzaamheid moet verrichten, die hem geestelijke vooruitgang oplevert. En daarom zijn de verschillende scheppingswerken geheel afwijkend van elkaar, zowel in hun gedaante, alsook in hun verblijfsomstandigheden, maar steeds aan de rijpheidsgraad van het hun bewonende wezen aangepast.

Hoe bereidwilliger het wezen is om zich door dienende activiteiten in de wil van God te schikken, des te grotere taken worden hem gegeven en des te eerder mag het deze schepping als verblijfplaats nemen, waar een hoog geestelijk niveau dit verblijf tot een aangenaam en gelukzalig verblijf laat worden. Want een bewust dienen in liefde zal ook een verandering in licht betekenen en dit zal steeds een gelukstoestand veroorzaken. Maar het dienen in liefde bestaat hierin, dat het wezen de volheid van licht door wil geven.

Maar licht is kennis, dus geeft het zich in lichtsferen bevindende wezen zijn kennis aan de nog onwetende wezens en beschijnt zodoende de wezens, die het nog aan licht ontbreekt, met zijn licht. Zo moeten dus steeds lichtgevende scheppingen in een bepaald verband staan met scheppingen, die zonder licht zijn. De scheppingen die zonder licht zijn, moeten afhankelijk zijn van degenen, die licht uitstralen en in dit opzicht dienen de wezens van het ene scheppingswerk de wezens van het andere scheppingswerk.

Het gebeuren van de lichtoverdracht is zodoende een overdragen van kennis, dat echter uiterlijk zichtbaar wordt door de afgifte van licht en lichtkracht aan scheppingswerken, die arm zijn aan licht. De uitstraling van het licht is in dit opzicht voortdurende werkzaamheid van de wezens die in staat zijn licht over te dragen, als deze wezens het licht in de vorm van gedachten naar de nog onwetende wezens sturen. Elke gedachte is licht en kracht, maar dit hoeft niet door het wezen dat licht nodig heeft, opgenomen te worden. De lichtoverdracht kan dan dus niet uitgevoerd worden en de duistere toestand blijft bestaan.

De wezens van zulke scheppingswerken, tot wie het licht niet doordringt omdat ze er niet naar verlangen, zijn nog ver van God verwijderd. Hun kennis is gering en hun wil naar God is heel zwak en de al in het licht verblijvende wezens hebben geen macht om hen tot het aannemen van het licht te dwingen. Zodoende beschijnen ze met hun volheid van licht overwegend deze scheppingswerken, waarvan de bewoners zich naar het licht toekeren. Die naar de wijsheid uit God verlangen en die zich daarom bereidwillig laten onderwijzen en zodoende licht in de vorm van geestelijke kennis aannemen.

De onderwijsactiviteiten van zulke wezens, die dus scheppingen bewonen die in staat zijn om licht over te dragen, zijn nu in zekere zin ook de verklaring voor de lichtstraling van zulke sterren. Steeds zal een lichtgevend lichaam, een zon, talloze niet-lichtgevende scheppingen beschijnen en dit is een werkzaam zijn in liefde van de wezens in het hiernamaals, die al een hogere rijpheidsgraad hebben en het licht, dat ze voortdurend mogen ontvangen, weer af willen geven aan de wezens, die zich nog in de duisternis bevinden. Die dus scheppingen bewonen die met de geestelijke toestand overeenkomen. Dat wil zeggen dat ze er zelf nog ver verwijderd van zijn om lichtdrager te zijn, maar licht en lichtkracht van andere scheppingswerken toegezonden krijgen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gedachten zijn geestelijke kracht

B.D. 1757 from 30. december 1940, taken from Book No. 27

Als de mens inzicht heeft, beschouwt hij zijn gedachten en opvattingen niet meer als zelf verworven, d.w.z. als uit hem zelf afkomstig maar als dat wat het werkelijk is - als uitstraling van geestelijke wezens die hun kennis aan de mens willen doorgeven, en het hem daarom zolang trachten over te brengen, tot hij het als geestelijk bezit zich heeft toegeeigend.

Een gedachte is derhalve geestelijke kracht - dus iets geestelijks dat zich uit het rijk hierna een weg naar de aarde gebaand heeft om door het gedachtenapparaat van de mens te worden opgenomen, waar het hem dan bewust wordt. Het denken van de mens moet nu bijgevolg met de geest van dat wezen overeenstemmen dat van de mens bezit neemt, of aan wie de mens zich overgeeft.

Deze uitstraling van kracht van de geestelijke wezens is enorm, doch doen goede zowel als slechte wezens moeite hun uitstralingen naar de aarde te zenden, maar altijd zal deze uitstraling alleen ontvangen worden door gelijk gezinde aardse wezens. Zo zal dus ieder mens dat toegezonden krijgen wat d.m.v. gedachten wordt doorgegeven, wat overeenstemt met zijn wezen. Altijd zal dàt uitgedeeld worden wat verlangd wordt, en dus zal daar waarheid worden aangeboden waar de mens hongerig is naar waarheid, leugen echter daar waar de leugen woont.

Het geestelijk bezit van de mens zal dus van dien aard zijn zoals de mens het zelf wil, daar hem dit, beantwoordend aan zijn wil, ook geschonken wordt door de geestelijke wezens. De mens kan niets uit zichzelf voortbrengen, hij is niet in staat vanuit zichzelf gedachten te laten ontstaan, juist - omdat gedachten geestelijke kracht zijn, deze kracht hem echter eerst moet worden toegezonden uit het geestelijke rijk.

Alleen de onwetende mens gelooft van zichzelf de geestelijke vader van zijn gedachten te zijn. Hij praat alleen de mening na van hen die van de wereld zijn en die beweren, dat het denken enkel een functie is van bepaalde organen en totaal onafhankelijk van vreemde inwerking, tot stand komt. Dat derhalve de mens al zijn gedachten zelf heeft en er geen directe of indirecte beïnvloeding van het denken aan ten grondslag ligt. Dat dus goede of slechte, diepe of oppervlakkige gedachten steeds van de mens zelf uitgaan en daarom eigen verdiensten zijn.

De geestelijke kracht die daarbij beschikbaar is loochent hij, omdat hij die helemaal niet erkent. Derhalve zijn zulke mensen ook niet gemakkelijk van de waarheid te overtuigen als deze d.m.v. gedachten overgebracht zou worden, daar zij het proces van het denken nog niet juist begrijpen - dus ook niet geloven kunnen.

Het eigenlijke wezen van de gedachte is hun nog iets onbegrijpelijks - en zal het ook blijven - zolang, tot zij hun eigen ontoereikendheid inzien als het erom gaat diepgaande problemen op te lossen, als de gedachtengang faalt, als de mens vanuit zichzelf de laatste verklaring geven wil. Pas als hij zich met vertrouwen- en verlangend naar de waarheid-wendt tot de geestelijke wezens en hun om opheldering verzoekt, zal hij ondervinden hoe hem nu geestelijke kracht in de vorm van gedachten toevloeit, en hij zal beseffen dat hij niet de schepper van zulke gedachten kan zijn, maar dat hem iets geestelijks wordt overgebracht door geestelijke wezens uit het rijk hierna.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Aardse en geestelijke gedachtenrichting

B.D. 1758 from 31. december 1940, taken from Book No. 27

Elke gedachte, die zich op het geestelijke richt, is een overvloeien van goddelijke krachtstromen, die door talloze geestelijk rijpe wezens geleid worden en de mensen door deze wezens toegevoerd worden. Het is bovendien in zoverre een geestelijk werkzaam zijn, als de wezens in het hiernamaals hun liefdeswerken daarmee vullen, doordat ze licht en kennis doorgeven, ze zich zodoende inspannen de nog onwetende mens in de vorm van gedachten dat mee te delen, wat ze zelf in alle overvloed bezitten, maar wat de mens nog ontbreekt.

Deze krachtstromen worden de mensen niet willekeurig toegestuurd, maar steeds pas als gevolg van de menselijke wil om ze in ontvangst te nemen. Dat wil zeggen dat de wil van de mens de gedachtenrichting vormgeeft. Hij kan naar geestelijke kennis verlangen, maar zich net zo op aardse vragen instellen en overeenkomstig hiermee wordt de mens met geestelijke kracht bedeeld of hij geeft zichzelf het gewenste antwoord.

Dat zelf denken is enkel en alleen een functie van organen, die hiervoor bestemd zijn. Het is een gebruikmaking van de elk mens toegestuurde levenskracht, die hij gebruiken kan, zoals het hem goeddunkt, maar die niet nuttig voor hem is, als hij deze functie gebruikt voor waardeloze zaken. Voor zaken die waardeloos zijn voor de eeuwigheid.

Als hij nu deze kracht gebruikt om de rijkdom van zijn ziel te vergroten, om zodoende opheldering te krijgen over zijn geestelijke leven, zijn doel en zijn levenstaak, dan komt er ook geestelijke kracht bij en nu worden deze krachtstromen hem gegeven, waarvoor hij zelf door zijn wil actief moet zijn om deze te ontvangen. Maar dan is het resultaat onvoorstelbaar, want de mens wordt als het ware deze wereld binnen getrokken. Hij is, als hij aan deze gedachten toegeeft, ook zelf in het rijk van het geestelijke. Zijn gedachten zijn ver van het aardse verwijderd, want ze gaan naar daar terug, waar hun oorsprong was.

De aardsgezinde mens zal deze kracht nooit gegeven worden, want dit zou betekenen dat hij tegen zijn wil wetend zou worden. De kracht uit God heeft dezelfde betekenis als licht en kennis. Bij degene die deze kracht ontvangt, moet ook de kennis toenemen. Maar als de mens deze kennis tegen zijn wil gegeven zou worden, dan zou hij niet in staat zijn deze kennis te begrijpen. Dan is het ook verklaarbaar dat zelfs het van boven ontvangen woord, dat de mens over elke vraag opheldering geeft, onbegrijpelijk blijft voor de mens die niet naar kennis verlangt en het daarom ook afgewezen wordt, omdat het alleen maar als kaal woord tot hem komt, maar niet als goddelijke openbaring en hij hoort dit woord alleen maar met de oren, maar niet met het hart.

Zodoende is zijn gedachtegang alleen maar op aardse zaken gericht. Hij is dus puur verstandsmatig actief. Dat wil zeggen dat in hem enkel de kracht werkt die hem tot bestaan, tot leven, gegeven werd, maar die niet toereikend is om de goddelijke wijsheid te begrijpen. Als deze goddelijke krachten begrijpelijk voor hem moeten worden, dan moet hij zich bewust of onbewust met geestelijke krachten in verbinding stellen. Hij moet ze om hulp vragen of willen dat andere, dat wil zeggen geestelijke, gebieden voor hem ontsloten worden. Deze wil is het onbewust een beroep doen op geestelijke krachten en hier zal aan voldaan worden, doordat zijn gedachten nu deze richting nemen, die naar de waarheid leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Wereldramp

B.D. 1759 from 31. december 1940, taken from Book No. 27

Een wereldschokkende natuurramp zal de verschrikkingen van de oorlog opvolgen en de mensheid zal veel meer te verdragen hebben, dat het tot nog toe verdragen heeft. En dit is sinds eeuwigheid zo bepaald ter wille van de redding van talloze zielen.

Hoe verder de mensheid zich van God verwijdert, des te dichter komt dit gebeuren naderbij en enkel het eindeloze geduld en de lankmoedigheid van God geeft een laatste uitstel, waarin nog onnoemelijk lijden de mensen zal deprimeren om hen nog voor de gebeurtenis naar God toe te leiden, opdat Hij hen dan hulp kan verlenen.

En in deze tijd zal de hel op aarde losgebroken zijn en een onvoorstelbare ellende zal de mensen treffen en aan het gejammer zal geen einde komen, want de krachten uit de onderwereld vergiftigen het denken van de mensen op die manier, dat deze woest tekeergaan en meedogenloos tegen elkaar optreden.

En God de Heer ziet het optreden van de mensheid en verafschuwt het. En Hij roept dit een halt toe op een manier, die duidelijk Zijn wil laat herkennen aan degenen die deze wil herkennen willen. Hij zal de mensen hetzelfde toesturen, als wat ze elkaar aandoen en het zal niet meer van de menselijke wil afhankelijk zijn om het einde te bepalen van dat, wat de wereld nu met ontzetting vervult. Ze zal het moeten accepteren en het niet af kunnen wenden en er zal een nood over de aarde komen, die de mensen ondraaglijk voorkomt. En toch zullen ze het moeten dragen. Ze zullen duidelijk de hand van God voelen en zich niet kunnen verzetten en enkel berusting in hun lot kan dit lichter maken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Genialiteit – Zelfverheffing

B.D. 1760 from 1. januari 1941, taken from Book No. 27

De genialiteit van de mens is ook een zeker gevaar voor hem, want hij brengt zijn innerlijke leven ten offer. De zekerheid van een hoger niveau te zijn, kan vaak een verderfelijke uitwerking hebben, want de mens is arrogant en voelt zich in elk opzicht in kennis en beoordelingsvermogen superieur aan de medemensen.

Maar de verwaandheid is de hindernis voor het herkennen van de waarheid. Enkel waar de deemoed van het hart de mens siert, vindt de waarheid ingang, want de goddelijke genade stroomt naar hem. Waar zich de mening gevormd heeft dat voor het herkennen van de waarheid ook aards zichtbare aanleg meespreekt, is een bepaalde zelfverheffing op te tekenen en daarom ook een gebrek aan onderscheidingsvermogen.

Het antireligieuze streven bevordert een opgeven van elk geloof in dat, wat door overleveringen gemeengoed van de mensen werd. Daarom wordt vaak zonder enig bezwaar alles opgegeven wat van goddelijke oorsprong is: de leer in een God van liefde, almacht en wijsheid. En de huidige instelling van de mens wordt objectief op de meest overtuigende manier gestaafd, maar steeds uitgaand van de verkeerde opvatting dat het leven met de lichamelijke dood beëindigd is. En daarom zal het nu opgerichte gebouw het fundament ontberen en zal daarom tegen een stormaanval van bewijsvoering van een diepgelovig mens niet standhouden. Maar deze bewijsvoering wordt net zo hardnekkig afgewezen om hetgeen zelf opgebouwd is niet aan instortingsgevaar bloot te stellen.

Wanneer het hoogontwikkelde menselijke verstand zich niet in deemoed voor de ondoorgrondelijke Godheid buigt, zal hij alleen maar verkeerde opvattingen verwekken en met deze opvattingen de zelfverheffing versterken en dit heeft een beklagenswaardige zielentoestand tot gevolg. Zo’n mens kan alleen maar door lijden tot besef van zijn zwakte en onbeduidendheid gebracht worden. Er moet hem bewezen worden dat zijn scherpzinnigheid en beoordelingsvermogen gebrekkig zijn, doordat hij geen middelen heeft om de eigen machteloosheid op te heffen als God Zelf door de natuurkrachten tot uiting komt. Dan wordt elk mens klein, om het even welke begaafdheid, welke verstandelijke kennis hij de zijne noemt.

In een aardse noodsituatie, die hem de eigen onmacht bewijst, is enkel de innerlijke verhouding, de instelling ten opzichte van God, van betekenis en dit bepaalt zijn verdere leven, aards en ook geestelijk. Alle overige kwaliteiten van de mens, die enkel puur aards te waarderen zijn, komen niet tot hun recht en elke vooropgezette mening zal tot wankelen gebracht worden, want ze houdt geen stand bij het zien van de catastrofe, die al het menselijke voorstellingsvermogen overtreft, die God stuurt om juist deze mensen nog een mogelijkheid te geven juist te denken. Tot geloof in Hem te komen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De geestelijke zon – Het woord van God

B.D. 1761 from 1. januari 1941, taken from Book No. 27

Wanneer in tijden van knechtschap van de ziel de liefde van de Heer zichtbaar tot uiting komt en Hij in het woord naar de aarde afdaalt, dan betekent dit een tevoorschijn komen van de geestelijke zon door de donkere wolken. De liefde van God Zelf is de zon, die de dag stralend helder verlicht, want Gods liefde wil de duisternis van de geest overwinnen. Ze wil dat iedereen, die daar maar naar verlangt, zich in het licht van de geestelijke waarheid bevindt. Deze zon verlicht alles. Ze staat geen duisternis toe. Ze gedoogt geen schaduw. Ze straalt overal helder licht uit en is buitengewoon weldadig voor de wandelaar op aarde, die voorheen moeizaam een weg zocht in de duisternis van de nacht.

Licht is leven, duisternis is dood. Licht is waakzaamheid, duisternis is slaap. In stralend zonlicht zal alles wat voorheen in de duisternis sluimerde tot leven ontwaken. En voor al het wezenlijke betekent het licht van de zon vervuld verlangen. Want in de duisternis lijdt het en verlangt het naar het licht. En Degene, Die in Zichzelf het licht is, doorbreekt de duisternis en Hij neemt de weg naar de aarde. Hij zoekt een vat, dat voor het opnemen van licht geschikt is en ontsteekt daarin een vlam, die tot in de wijde omtrek tot zegen van de mensheid schijnen zal.

Goddelijke wijsheid straalt als een zon op de aarde en wekt met haar schijnsel tot leven, wat voorheen in een diepe sluimer lag. Hoe onnoemelijk genaderijk bedenkt de eeuwige liefde de verdwaalde mensheid? Hoe zou ze moeten jubelen over het licht, dat uit de hemel komt en hoe dankbaar voor de stralen van de geestelijke zon, waar ze zich door laat verlichten en verwarmen?

Maar de mensheid is geestelijk blind. Ze slaat geen acht op het licht. Ze slaat geen acht op de weldadige, leven opwekkende stralen van de goddelijke liefde. Ze sluit de ogen en houdt de duistere toestand overeind. Ze vlucht voor het heldere schijnsel, omdat ze dat licht niet verdragen kan. Ze is niet rijp voor het goddelijke werkzaam zijn. Ze verdraagt de weldadige warmte van de zon niet, haar stralende licht niet. Ze voelt zich goed in de donkere nacht en zodoende kunnen er op aarde tegelijkertijd twee werelden bestaan. Een zonnige, buitengewoon lieflijke vallei, waar goddelijke liefde de mensen alles biedt, wat ze verlangen. En een vallei, waar duisternis, dorheid en onvruchtbaarheid de mensen een karig bestaan biedt en dit moet zuiver geestelijk begrepen worden.

Waar de zon van de geest niet schijnt, is de aarde zonder licht en er kan niets groeien of gedijen. Dat wil zeggen dat al het wezenlijke in nood is. Maar waar God Zelf Zijn stralen naar de aarde stuurt, daar zal licht en zon zijn, daar zal leven en vreugde zijn, daar zal de ziel tot leven ontwaken en in de stralen van de goddelijke liefdeszon tot een heerlijke vrucht rijpen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De strijd tegen de leer van CHRISTUS De vervolging van hen die HEM belijden

B.D. 1762 from 2. januari 1941, taken from Book No. 27

Het is onbetwistbaar beter zich voor de wereld openlijk voor de kerk van CHRISTUS uit te spreken dan de tegenstander ter wille te zijn en CHRISTUS te verloochenen, want wie machtig is in de wereld heeft toch niet de macht tegen te houden wat GOD hem toezendt.

Wie dus CHRISTUS verloochent die verloochent GOD, zelfs al spreekt hij Zijn Naam uit om zijn geloof te bewijzen. Als hij diep gelovig is ziet hij ook de Godheid van JEZUS in, want dan leeft hij in de liefde en de liefde onderkent JEZUS als GOD's Zoon en Verlosser van de wereld. Dat inzicht is een gevolg van een diep geloof, terwijl het ongeloof de mens onbekwaam maakt de Godheid in JEZUS in te zien. Als dus JEZUS CHRISTUS verworpen wordt, is ook het bewijs van de ongelovigheid van de mensen geleverd en deze mensen behoren dan tot de wereld, die zich openlijk tegen JEZUS CHRISTUS opstelt. De wereld zal eisen HEM geheel af te wijzen, want ze wil dat Zijn Naam niet meer genoemd zal worden. Ze wil iedere herinnering aan HEM uitwissen en de komende geslachten in onwetendheid opvoeden. Ze wil alles vernietigen wat op HEM betrekking heeft om zo een einde te maken aan de kennis over HEM en Zijn daden, en zodoende zal de strijd ontbranden.

De zijnen zullen Zijn Naam verdedigen, HEM belijden voor de wereld en vol vuur over HEM en Zijn leer spreken. Maar zij zullen vervolgd worden terwille van Zijn Naam maar toch de vervolging geduldig verdragen. Zij zullen van Boven kracht ontvangen zodat zij deste ijveriger Zijn leer verkondigen, hoe meer zij bestreden worden. De kracht van GOD zal zichtbaar met hen zijn en Zijn Liefde zal hen behoeden, machtigen van de wereld zullen moeten inzien dat hun macht daar niet tegen opgewassen is. Zij zullen moeten erkennen dat er Eén machtiger is, Wiens werkzaam zijn duidelijk te zien is.

Dat maakt hen woedend en zij proberen met alle middelen zich zelf waar te maken en hun wil door te zetten. Maar zij zullen door GOD's Hand getuchtigd worden, want wanneer de mensen zich aanmatigen tegen GOD Zelf te willen opstaan zijn zij geheel en al in de macht van de tegenstander - en dan maakt GOD hier een einde aan. Dus zal er een tijd komen waarin wet na wet uitgevaardigd wordt en de mensen voor de keus worden gesteld zich uit te spreken, voor of tegen CHRISTUS. De aanhangers van de wereld zullen HEM prijsgeven terwille van ijdel loon, zij zullen wel aardse voordelen verwerven maar daarvoor hun zielen verkopen. Velen zullen prijsgeven wat eigenlijk hun heiligste goed moest zijn, nml. de goddelijke Verlosser en Heiland van de wereld.

Maar die ter wille van Zijn Naam vervolgd worden zullen duizendvoudig gezegend zijn, want HIJzelf zal hun nabij zijn. HIJ zal hun Leider zijn in deze strijd en waar HIJ de "Legeraanvoerder" is, daar zal ook de overwinning zijn.

Zelfs als het lijkt alsof de plannen van de tegenstander lukken is dat toch bedriegelijk, de strijd duurt maar kort en die voor de Naam van JEZUS strijden zullen overwinnaar zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

In alle eenvoud verlangen naar de goddelijke geest

B.D. 1763 from 3. januari 1941, taken from Book No. 27

(1 Kor. 1, 19-21)

In alle eenvoud naar de goddelijke geest verlangen, levert grotere successen op dan wetenschappelijke studie zonder het juiste geloof. In een tijd van onderzoek op ieder gebied zal degene, die wetenschappelijk gevormd is en over een grote kennis beschikt, die hij zich via de weg van studie volgens een bepaald systeem eigen gemaakt heeft, voor de wereld in een hoog aanzien staan. Hoe ijveriger hij zijn doel nastreeft om dat in zich op te nemen, wat aan geestelijk goed beschikbaar is, des te wijzer gelooft de mens te zijn.

En toch kan een mensenkind, dat zich in diep geloof tot God Zelf wendt om door Hem onderwezen te worden, in wijsheid superieur aan hem zijn. Omdat deze elke verstandsmatige onderzoeker ver in wijsheid zal overtreffen. Er zijn vraagstukken die met het verstand alleen niet opgelost kunnen worden en toch ook oplosbaar zijn, als God Zelf om de oplossing hiervan gevraagd wordt. En daar hoort alleen maar de deemoedige onderwerping van een mens aan Hem bij en de vertrouwensvolle vraag om opheldering, want deze vraagt om het werkzaam zijn van de geest en de geest uit God leidt hem naar de waarheid.

En net zo zal een gelovig mens, die de waarheid verstandsmatig probeert te doorgronden, het duidelijk herkennen wanneer al bestaande verklaringen verkeerd zijn. Het diepe geloof zal een betere leermeester zijn dan aardse onderwijzers, bij wie het aan geloof ontbreekt. Daarom kunnen de aardse resultaten van het wereldse onderzoek de waarheid naderen, als zulke wel verstandsmatig, maar in het diepe geloof behaald worden. Want de goddelijke geestelijke kracht heeft zulke onderzoekers eveneens geholpen en hen naar het juiste denken geleid.

Maar werelds onderzoek kan geheel gemeden worden, als de mens zich in alle eenvoud, dat wil zeggen op de meeste eenvoudige, ongekunstelde manier, met God verbindt, Die Zelf de eeuwige waarheid is. Diens geloof stelt hem in staat tot het in ontvangst nemen van het goddelijke woord en bijgevolg is God Zelf de leermeester van een gelovig mensenkind en Hij geeft hem meer aan wijsheid dan een aardse onderwijzer hem kan geven. Volharding in wetenschappelijke scholing, lichamelijke en verstandelijke arbeid leveren niet de resultaten op, die geloof, liefde en deemoed van het hart opleveren. God houdt alle wijsheid gereed voor de mensenkinderen die hiernaar verlangen en Hem willen dienen. En Hij geeft hun alle kennis, als ze hun harten bereidwillig openen om de wijsheid van God te ontvangen.

Maar voor de wereld is deze gebeurtenis niet geloofwaardig te maken. Ze richt zich alleen maar op zaken, die met het verstand te verklaren zijn, maar ze wijst af, waarvoor ze aards geen verklaring kan geven. En degene die met wereldse ogen kijkt, vindt ook geen verklaring. Maar de gelovige mens weet dat bij God geen ding onmogelijk is. En zodoende doet God het verstand van degenen die verstandig zijn teniet en wijst Hij de wijsheid van de wijzen af. Maar Hij bedenkt degenen, die zich vol overgave aan Hem toevertrouwen, onbeperkt met Zijn woord en Hij spreekt door de mond van dezen tot allen, die Hem willen horen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Leven-Activiteit – Inactiviteit-Levenloosheid

B.D. 1764 from 4. januari 1941, taken from Book No. 27

Leven wil zeggen voortdurend actief zijn. De passieve toestand is als het ware een volharden in levenloosheid. Het is iets zonder wil, iets gebondens. Het is een stilstand in de daadkracht en dit zijn allemaal tekenen van de dood. Alles wat leeft, dus actief is, brengt iets nieuws tot stand, doordat dat, wat is, niet in dezelfde staat blijft, maar zich voortdurend verandert, omdat het anders geen leven genoemd zou kunnen worden, terwijl de dood onveranderd blijft.

Nu kan hetgeen dood lijkt echter op zich ook innerlijk leven bevatten. Dat wil zeggen dat in hem een kracht aanwezig kan zijn, die het schijnbaar levenloze toch tot activiteit aanzet, dus dat enkel de uiterlijke vorm levenloos genoemd kan worden, zolang ze niet tot een activiteit toegelaten is, terwijl de kracht, het geestelijke in de vorm, bereidwillig is om actief te zijn, omdat het inactief zijn hem niet meer bevalt.

Deze wil van het dode, dat ernaar verlangt te leven, is net als het ontwaken uit de diepste nacht. En het is uiterlijk te herkennen aan bijna onmerkbare veranderingen, die nu voor de dag komen. Het leven begint, doordat de huidige vorm verandert, dus op zichzelf actief wordt. De activiteit van zulke schijnbaar levenloze vormen is voor het oog niet herkenbaar, omdat ze aanvankelijk eindeloos lange tijd nodig hebben en de vorm daarom voor levenloos aangezien wordt.

Maar als eenmaal de wil van het geestelijke in deze vorm op het werkzaam zijn gericht is, is ook de dode toestand overwonnen en elke seconde brengt nu, zij het minimale, veranderingen tot stand. En het zodoende beginnende leven is ook de beginnende verlossing van het geestelijke uit de vorm. Want actief zijn betekent ook dienen. Het betekent iets uitvoeren wat met de goddelijke wil overeenkomt en de goddelijke wil heeft elke activiteit een zin en doel toebedacht. En als aan het doel voldaan wordt, is dit een dienen. Bijgevolg moet dat, wat leven wil, actief zijn, dus dienen.

Als echter de wil om te dienen geheel ontbreekt, dan kan alleen maar van iets doods sprake zijn, want het wezenlijke blijft dan in de vorm en blijft zich verzetten. Het kan er niet toe besluiten om te gaan dienen. Het is willoos, inactief, dus volledig levenloos, ofschoon in de vorm wel geestelijks aanwezig is, dat zich echter geheel verzet tegen de macht, Die het tot dienen bestemd heeft. Dit wezenlijke is de tegenstander van God nog toegenegen en die hindert het in het dienen.

Zodoende ontneemt God hem ook elke kracht om werkzaam te zijn, omdat deze werkzaamheid weer enkel de tegenstander van God zou betreffen. En het wezenlijke zal niet eerder uit de levenloze toestand bevrijd worden, dan totdat het zijn wil om dienend werkzaam te zijn, bekendgemaakt heeft. Pas dan wordt de uiterlijke vorm losser gemaakt. Dat wil zeggen dat ze in zichzelf kan veranderen en dat de mogelijkheid bestaat, dat ze zich na ondenkbaar lange tijd volledig veranderd heeft en dat dit zich zichtbaar voor de mensen afspeelt, zodat uiterlijk een leven herkenbaar is. Zodat de vorm dus niet meer levenloos genoemd kan worden, omdat ze nu dus door voortdurende werkzaamheid van leven getuigt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Juistheid van denken en handelen naar de aan God onderworpen wil

B.D. 1765 from 5. januari 1941, taken from Book No. 27

De innerlijke aandrang verwijst de mens juist indien hij ernaar streeft Gods wil te vervullen. Hij hoeft dus niet te vrezen iets verkeerds te doen, want de in hem belichaamde intelligenties, de substanties van zijn ziel, wijzen hem aan hoe te denken en te handelen. De ziel moet nu als het ware willen zoals God het wil, daar de menselijke wil zich bewust heeft onderworpen aan de goddelijke wil. Een eigen wil die tegen God is gericht valt dan af.

Het is onmogelijk dat een mens die Gods wil vervullen wil iets kan doen wat niet overeenstemt met de goddelijke wil, alleen moet zijn wil heel serieus op God gericht zijn, niet dat alleen gedachteloos uitgesproken woorden uiterlijk getuigenis zullen afleggen van de aan God ondergeschikte wil. Wie probeert nader tot God te komen zal steeds trachten naar de goddelijke wil te leven. En alles wat hij denkt en doet is afhankelijk van zijn huidige wil. Het wezenlijke in de mens wordt nu bepaald door goddelijke geestkracht, dat wil zeggen: het geestelijke buiten de mens tracht zich te verbinden met het geestelijke in de mens en brengt als het ware zijn wil - die overeenstemt met de goddelijke wil - over op het geestelijke dat de mens in zich draagt. Dit herkent dadelijk de wil en geeft er zonder tegenspraak gevolg aan. De mens handelt dus vanuit innerlijke aandrang, wat het werk is van geestelijke krachten in het hiernamaals.

Wat de mens nu aanvangt, kan soms wel de indruk wekken niet juist te zijn, en toch moet de mens zich niet in de war laten brengen. Het is juist, alleen voor de mens niet altijd even begrijpelijk. Want als hij zich op God richt en dus de juiste verhouding tot de Vader als Diens kind tot stand brengt, dan beschermt de Vader het ook tegen verkeerd denken en tegen elk onjuist handelen. Hij laat Zijn kind zich niet vergissen. Hij zal het zorgzaam op de juiste weg leiden, ook wanneer deze weg het kind nog onbegaanbaar toeschijnt zodat het zal vrezen verkeerd te zijn gegaan. De mens moet dan het vaste geloof en het diepe vertrouwen in God bewijzen dat God nooit iets kan toelaten wat Zijn schepsel tot nadeel voor de ziel strekt wanneer dit toch God om bijstand vraagt ter wille van zijn ziel.

Het innige gebed: "Heer, uw wil geschiede" duidt op volledige onderwerping en is tegelijkertijd ook een beroep op Zijn zorg. Want nu heeft het mensenkind zijn leven, zijn denken en doen geheel toevertrouwd aan de hemelse Vader in het geloof nu door Hem zelf met zorg te worden omringd en geleid. En dit geloof laat God niet verloren gaan. En vanaf dat ogenblik is de mens van zijn verantwoordelijkheid ontheven, want God zelf bepaalt nu het denken en handelen van degene die met al zijn liefde en vol overgave aan Hem de vrije wil heeft geofferd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De liefde, wijsheid en almacht van God

B.D. 1766 from 6. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles in het heelal getuigt van de liefde, almacht en wijsheid van God. Wat is, ontstond door de liefde, want de liefde is de oorsprong van de hele schepping. Het is de kracht, die voorwaarde was voor het ontstaan van de schepping en die door de goddelijke wil tot vorm werd. Elk scheppingswerk verraadt zodoende de nooit eindigende wil van Gods liefde, maar tegelijkertijd ook een niet te overtreffen wijsheid, die ten grondslag ligt aan de gedachten die Hij als werken in het heelal plaatst.

Talloze scheppingen zijn ontstaan. Elk werk is als het ware een wereld op zichzelf en toch staan alle scheppingen met elkaar in verband, in de wijste ordening aanvullend aan elkaar en voor elkaar geschapen. Talloze variaties laten weer de wijste scheppersgeest in elk scheppingswerk zien. Er is niets wat gebrekkig of niet doelmatig zou zijn. Er is niets wat onvolmaakt is of verbetering behoeft. Alles getuigt van de hoogste wijsheid en is buitengewoon volmaakt. Wat Zijn wijsheid bedacht en Zijn liefde wilde, bracht Zijn almacht tot uitvoering.

Er zijn geen grenzen aan de mogelijkheden wat de uitvoering betreft, waar Gods wil werkzaam is. Alles staat Hem ter beschikking. Zijn kracht overtreft Zijn wil om vorm te geven en zodoende kan Hij alles realiseren wat Hij wil. Hij is dus de onbeperkte Heerser van de hele schepping, want wat voor Hem mogelijk was om te scheppen, moest voortaan ook ondergeschikt zijn aan Zijn wil, omdat Zijn wil het in het leven riep.

Waar dus de liefde, de wijsheid en de almacht van God samenwerken, moeten nieuwe scheppingen ontstaan en deze moeten ook weer van Gods liefde, wijsheid en almacht getuigen. Dat wil zeggen dat wat de liefde als schepper heeft, liefde uit moet stralen, dus als een werk van liefde herkenbaar moet zijn. Wat Gods wijsheid zo liet ontstaan zoals het is, moet eveneens buitengewoon wijs voorkomen en elke menselijke voorstelling overtreffen. Zoals ook de goddelijke almacht uit elk scheppingswerk moet spreken, omdat zonder dit niets zou kunnen ontstaan, wat geschapen is.

Maar waar de liefde, de wijsheid en de almacht van God eenmaal actief was, zal geen vergaan bestaan en zodoende behoort daar onvermijdelijk het begrip “eeuwig” bij. Wat God in Zijn liefde wilde, in Zijn wijsheid bepaalde en door Zijn almacht liet ontstaan, kan nooit vergaan. Gods schepping is onvergankelijk. Dat wil zeggen dat wat de liefde, de wijsheid en de almacht van God tot verwekker heeft, zo volmaakt moet zijn, dat het voor de eeuwigheid bestemd is.

Het kan alleen maar door de goddelijke wil een verandering ondergaan, die echter weer de liefde, wijsheid en almacht van God vereist. Deze verandering betekent dus nooit een ontbinden van dat, wat is, maar alleen maar het bereiken van het doel, waar God vanaf het begin het scheppingswerk voor gesteld heeft. Dat dus, omdat alle scheppingswerken aan een doel moeten beantwoorden, dit doel alleen maar door een omvormen van het scheppingswerk te bereiken is.

De liefde, de wijsheid en de almacht van God zijn onherroepelijk de diepste grond van alles wat bestaat en dit moet onvermijdelijk erkend worden, waardoor de mens nu bewijst in een goddelijk wezen te geloven, dat mateloos volmaakt is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke wil – Wijze regering

B.D. 1767 from 7. januari 1941, taken from Book No. 27

De veelzijdigheid van dat, wat God geschapen heeft, heeft een buitengewoon wijze regering nodig, want elke schepping moet haar opdracht vervullen en net zo moet alles onderhouden en verzorgd worden. En het schijnbaar vergankelijke moet in een nieuwe vorm weer zichtbaar worden. En zodoende stuurt en leidt God alles volgens het wijste plan en deze leiding betekent in het scheppingswerk zelfs nog meer dan het scheppen van de dingen zelf. Wat is, moet leven en dus werkzaam zijn. Die werkzaamheid moet een zin en een doel hebben. Het werkzaam zijn vereist kracht, die de hele schepping voortdurend toegestuurd moet worden.

Er gebeurt niets zonder plan. Niets wat niet zijn grondslag heeft in Gods wijsheid en liefde. En alles wordt door Zijn wil geleid. De goddelijke wil is de scepter. Het komt tot uitdrukking in alles wat er gebeurt, in alles wat er is en in alles wat leeft. Alles moet zich naar Zijn wil schikken, als het niet door zijn weerstand Zijn liefde en genade wil verspelen en uit Zijn nabijheid verbannen wil worden. Maar het buigen voor Zijn wil is geenszins een verdeemoedigd worden. Het is integendeel een deelnemen aan Zijn kracht en heerlijkheid, terwijl het zich verzetten zwakheid en krachteloosheid betekent en dus een beklagenswaardige toestand tot gevolg heeft.

De schepping bevat het wezenlijke, dat weer naar God streeft en het schikt zich dus in de goddelijke wil, ofschoon ook onder een bepaalde dwang. Maar het heeft zijn bereidwilligheid om aan Gods wil te beantwoorden al duidelijk gemaakt en het werd daarom in de scheppingswerken geplaatst, die God met een doel liet ontstaan.

Er zijn talloze werelden in het heelal en boven dat alles staat een wil, die de diepste liefde, de hoogste wijsheid en de grootste almacht in zich verenigt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Brug van de aarde naar het hiernamaals

B.D. 1768 from 7. januari 1941, taken from Book No. 27

Er wordt zelden gebruik gemaakt van de brug, die van de aarde naar het hiernamaals gaat en die zou toch de meest natuurlijke weg naar God zijn. Het bewustzijn van de afstand tot God werd de mensen zo begrijpelijk gemaakt, dat ze Hem nu ook alleen maar in de verte zoeken. Ze veroorzaken daardoor voor zichzelf een nog grotere afstand, doordat ze elke mogelijkheid om Hem te kunnen naderen, afwijzen. Dat wil zeggen dat ze elke opheldering daarover voor ongeloofwaardig houden. Het lijkt hen veel geloofwaardiger, dat God geen acht slaat op Zijn kleine schepselen. Dat ze alleen maar Zijn schepping voor korte tijd bewonen en dat de eeuwige Godheid te verheven is, om Zich te willen bekommeren om de mensenkinderen op die manier, dat Ze Zich met hen verbindt. Maar zulke verbindingen kunnen alleen maar dan tot stand komen, wanneer het geloof daarin aanwezig is. Die brug heeft Jezus Christus door Zijn verlossingswerk Zelf vanaf het eeuwige rijk naar de aarde geslagen en iedereen, die naar God en naar deze regionen verlangt, waar het ware vaderland van zijn geest is, mag deze brug betreden.

Maar hoe zelden wordt de brug betreden. Ze wordt niet als zodanig herkend en op de genade, die Jezus voor de mensen verworven heeft, wordt geen acht geslagen en er wordt niet naar verlangd. Onophoudelijk proberen de wezens in het hiernamaals de mensen daarheen te leiden. Ze proberen hun gedachten naar boven te leiden en willen zo met hen in verbinding treden om hen nu op de grote genade opmerkzaam te maken en in hen het verlangen op te wekken om zelf met God te spreken. Want dan hebben ze de brug betreden, die van de aarde naar het hiernamaals leidt.

Elk gebed is een bewust verbinden met God. Het is de stille dialoog van het kind met zijn Vader. Elke gedachte aan het hiernamaals is eveneens het betreden van deze brug, want waar de mens steeds verlangt naar geestelijke regionen, daar is een toegang tot deze brug, die door de goddelijke wil het hiernamaals met de aarde verbindt. En het is op geen enkele manier aanmatigend om de weg naar de Vader rechtstreeks te willen gaan. Hij zal Zijn kind, dat in gelovig vertrouwen de weg naar Hem genomen heeft, tegemoetkomen, want Hij is in de nabijheid van degenen, die ernaar verlangen in Zijn nabijheid te zijn en Hij is ver verwijderd van degenen, die menen ver van Hem verwijderd te zijn. Het geloof brengt de verbinding tot stand. Er waar er geen geloof is, waar aan de mogelijkheid van een verbinding getwijfeld wordt, daar richt de mens voor zichzelf een barrière op. Voor hem is de verbinding ook niet mogelijk.

Maar wat een zegen betekent het voor de mensheid als God Zelf duidelijk naar de aarde afdaalt en de brug duidelijk kenbaar maakt, opdat de mens de weg naar het geloof makkelijker vindt, als hij maar de juiste wil daartoe heeft. Hij geeft steeds weer bewijzen van Zijn zorg, die Zijn schepselen betreft. Hij wil hun verkeerde opvatting, dat Hij onbereikbaar is voor de mensen, tenietdoen. Hij dingt naar hun liefde, omdat Hij hen met Zijn liefde gelukkig zou willen maken.

En zodoende maakt Hij Zich op een duidelijke manier bekend en maant Hij hen om dezelfde weg te gaan. De brug te gebruiken, die naar Hem leidt, die Hij in Zijn enorme liefde, goedheid en barmhartigheid vanuit het eeuwige rijk naar de aarde geslagen heeft om voor hen de lange pelgrimstocht op aarde in te korten, want het verblijf in geestelijke streken onttrekt hen in zekere zin aan het aardse leven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Opgedrongen gedachtenrichting

B.D. 1769 from 7. januari 1941, taken from Book No. 27

De mens is niet vrij in zijn denken, als er wijsheden op hem over worden gedragen, die menselijke resultaten zijn. Dat wil zeggen dat wanneer verstandsmatig verworden kennis weer aan de medemensen gegeven wordt en deze als het ware als onweerlegbaar voorgesteld wordt, zodat diens gedachtegang in een richting gestuurd wordt, die van de waarheid afwijkt, maar hij zelf in het geheel niet in aanmerking neemt, dat hij verkeerd zou kunnen denken. Deze gedachtenrichting werd hem nu in zekere zin opgedrongen en nu is het moeilijk voor de wezens in het hiernamaals om hem zulke gedachten over te dragen, die hem laten twijfelen aan de juistheid van deze schools overgedragen wijsheden.

Daar moeten de mensenkinderen, die de juiste kennis hebben, nu helpend ingrijpen, doordat ze onverdroten proberen het verkeerde van deze leer duidelijk te maken. Ze moeten zulke dwalende mensen aansporen om zelf na te denken. Ze moeten hun proberen te bewijzen dat een wijsheid, die uit de hemel komt, die zonder enige voorkennis verworven werd, onmiskenbaar geloofwaardiger is dan zo één, die het menselijke verstand verzon en door menselijke wil doorgegeven werd. En er moet onverdroten gewag worden gemaakt van het goddelijke werkzaam zijn, want enkel de op zo buitengewone manier verworven kennis vindt instemming, voor zover de mens beseft, dat de eigen kennis gebrekkig is. Meestal zal zijn weerstand echter groter worden, omdat hij zijn huidige kennis niet op wil geven.

Maar zonder geestelijke hulp zullen ze moeilijk de weg naar de waarheid vinden, want om deze te verwerven, moet de mens zelf geestelijk actief zijn. Maar hij mag niets in zijn denken binnen laten dringen of iets als waarheid aannemen, zonder het zelf door eigen denkwerk als geestelijk goed toegeëigend te hebben.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voldaan aan de voorwaarden voor de ontvangst – Deelname van de wezens in het hiernamaals aan de onderrichtingen

B.D. 1770 from 8. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles wat jou van boven aangeboden wordt om op te schrijven, is door God gewild. Een kring van onderwijzende geestelijke wezens heeft de opdracht gekregen om jou te onderwijzen en er zijn bepaalde voorwaarden, waar zowel de onderwijzende, alsook degene die onderwezen wordt, acht op moet slaan. Dienovereenkomstig zijn ook de individuele bekendmakingen. Dat wil zeggen dat steeds alleen maar die onderwijzende wezens in actie kunnen komen, bij wie de eisen door het mensenkind nauwgezet vervuld werden.

De geestelijke wezens zijn onderworpen aan de goddelijke wil. Dat wil zeggen dat ze volgens de goddelijke wil handelen. Ze kunnen zodoende niet willekeurig van de voorwaarden afzien en toch het mensenkind onderwijzen. En zo zullen de onderwijzende wezens zich steeds gereedhouden om volgens de goddelijke voorschriften het mensenkind te mogen onderwijzen.

Elk onderricht heeft naast het onderrichten van de ontvanger ook een voortdurend onderwijzen van de onwetende zielen in het hiernamaals ten doel en daarom worden er vaak onderwerpen gekozen, die juist voor deze zielen bijzonder wetenswaardig zijn. Deze onderwerpen stellen het mensenkind zodoende soms niet bijster tevreden, maar voor de zielen in het hiernamaals zijn ze vaak uiterst veelbetekenend. Want elke bekendmaking geeft licht en opheldering. Aan elke bekendmaking is op aarde of in het hiernamaals een vraag voorafgegaan.

Maar vaak bedient God zich ook van de mensen, doordat deze vragen stellen, zodat Hij deze kan beantwoorden. Want alleen maar door voortdurend te vragen, kan de mens zijn kennis verrijken, maar vooral dan wanneer God Zelf zijn leermeester is en hem het voorrecht verzekerd heeft om elke gestelde vraag te beantwoorden.

Want nu is het uiterst gunstig om deze voordelen ten volle te benutten om elke lacune in de menselijke kennis op te vullen en geestelijke rijkdom te verzamelen, want de mens hoeft nu nooit te vrezen, dat verkeerde of onbegrijpelijke bekendmakingen naar de aarde gestuurd worden, die dus iets anders dan werkelijk iets goeds tot gevolg zouden kunnen hebben, zelfs wanneer ze aanvankelijk verkeerd leken, want Gods boodschappers kunnen niets anders dan de waarheid bekendmaken aan het mensenkind, dat de waarheid ontvangen wil.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het aannemen en begrijpelijk worden van de verlossingsleer

B.D. 1771 from 4. januari 1941, taken from Book No. 27

Het blijft een uitzichtloze onderneming om de wereld de betekenis van het verlossingswerk duidelijk te willen maken, want degene die naar de wereld verlangt en enkel haar zijn aandacht, zijn denken en streven schenkt, zal nooit begrip hebben voor iets geestelijks. Maar het verlossingswerk is een zuiver geestelijke aangelegenheid, want het raakt alleen het zielenleven van de mens.

De wereldse mens besteedt echter maar weinig aandacht aan zijn zielenleven. Hij heeft alleen maar interesse in zijn lichamelijke welzijn en zijn gehele streven betreft alleen maar het vermeerderen van aardse goederen en aards genot. Hem de waarde en de betekenis van het verlossingswerk begrijpelijk te willen maken blijft zonder resultaat, ook omdat hij er zonder geloof op los leeft.

Het wereldse leven en het geestelijke streven zijn volledig van elkaar gescheiden. Een werelds streven is de op de tegenstander van God gerichte wil. Een geestelijk streven getuigt van het verlangen naar God. De tegenstander van God zal zijn aanhangers nooit naar de goddelijke Verlosser leiden. Hij zal veeleer alles doen om hen ver weg te houden van de kennis van het verlossingswerk, hen dus zo beïnvloeden, dat ze het afwijzen.

Pas wanneer de mens de wereld en haar goederen leert verachten, houdt hij zich in gedachten met de goddelijke Verlosser bezig en neemt hij de vraag over de menswording van God in overweging. En er zal steeds daar geloof in Jezus Christus zijn, waar de wereld aan bekoorlijkheid verloren heeft. Waar ze de mens als louter begoocheling voorkomt en daarom veracht wordt. Want de verlossingsgedachte kan pas dan een plaats krijgen in het menselijke hart wanneer dit hart vrij is van aardse verlangens. Wanneer het zich ernstig met geestelijke zaken bezighoudt. Wanneer de toestand van de ziel de mens zorgen baart en het hart zodoende de ziel hulp zou willen brengen.

Pas dan wordt de betekenis van het verlossingswerk begrijpelijk voor hem. Pas dan zal hij een beroep willen doen op de genade van het verlossingswerk en nu zoekt hij bewust de verbinding met de goddelijke Verlosser, legt Hem al zijn zonden voor, smeekt Hem om kwijtschelding van zijn schuld en geeft zich aan Hem en Zijn genade over. Dan heeft hij zich van de tegenstander van God afgewend en zijn wil streeft nu bewust naar de goddelijke Heiland en Verlosser.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Leven in de eeuwigheid - Betrekkingen - Weerzien

B.D. 1772 from 10. januari 1941, taken from Book No. 27

De omgeving die een ziel die in het geloof in Jezus Christus uit het leven is heengegaan tot verblijfplaats heeft, is van onbeschrijflijke bekoorlijkheid. Het is een paradijs te noemen in vergelijking met het aardse dal. Het is een buitengewoon mooie streek, die toch ook weer aan aardse dreven doet denken, hoewel ze onvergelijkelijk gelukkig makend op de ziel inwerkt. Wat de ziel op aarde bijzonder bekoorlijk voorkwam, zal ze in de huidige omgeving zeker aantreffen, alleen veel mooier en volmaakter. De ziel kan in het hiernamaals hetzelfde leven leiden als op aarde, voor zover dit haar verlossing heeft opgeleverd. Zo gauw dus het aardse bestaan niet belemmerend was om geestelijk rijper te worden, kan ze in de geestelijke atmosfeer vertoeven en kan dus de haar gelukkig makende toestand bestaan uit de vreugden waarnaar ze op aarde hevig verlangde. Maar meestal begeren juist verder ontwikkelde zielen zo’n verblijf niet meer. Ze zijn al te zeer vervreemd van de wereld, omdat ze geestelijk zoekend waren. Dus zal de huidige omgeving van deze ziel het lichtrijk zijn en niet veel kinderen van de aarde dringen door in dit rijk, dat wil zeggen: het kan hun niet aanschouwelijk worden gemaakt.

Het zijn onvoorstelbare scheppingen vol van betoverend licht, die welke aardse scheppingswerken dan ook missen. De ziel wordt op waarachtig zorgzame wijze door de haar tegemoetkomende lichtwezens in het nieuwe vaderland geleid. Om haar heen is alles stralend licht en het geestelijke oog ziet de meest zonderlinge bouwwerken van gigantische schoonheid, steeds in overeenstemming met het gevoel tot nu toe, zodat dus de ziel gelukkig moet zijn omdat ze mag zien, horen en bezitten wat haar de grootste gelukzaligheden bereidt. En nooit zal ze alleen genieten van het geluk, maar steeds zullen die wezens met haar samen zijn die dezelfde gevoelens, dezelfde geestelijke rijpheid hebben en dezelfde taken moeten vervullen. Dit geestelijke overeenstemmen van het gevoelsleven van meerdere zielen verrukt de ziel uitermate. De geestelijk op gelijk niveau staande zielen sluiten zich dus innig aaneen en vormen zo weer een harmonieus geheel zonder een enkele wanklank of geestelijke strijd.

Het is echter maar zelden aan te nemen dat zo’n ziel veel van haar verwanten die tevoren stierven zal weerzien. Want zelden is bij allen hetzelfde geestelijke streven eigen geweest en dus zijn ook de omgevingen van deze zielen heel verschillend. En in overeenstemming met hun volheid van licht, houden ze zich ook op in de nabijheid van de aarde, dat wil zeggen: bij de hun geestelijk verwante zielen. Bij al deze zielen kunnen er zich dus ook aardse scheppingen rondom hen bevinden. Echter alleen die zielen zullen daarnaar verlangen, die nog aan de aarde en haar goederen hangen. Daarom zijn de beschrijvingen van zo’n geestelijk weerzien niet steeds als onjuist te beschouwen, alleen zou voor een strevende ziel die sfeer niet als doel moeten gelden.

Wat voor de mensen op aarde begrijpelijk is, is nu eenmaal ook nog zeer aards, zeer menselijk. Maar wat daar bovenuit gaat, is wederom voor de mensen niet zo begrijpelijk te maken. Deze sferen zijn zo overweldigend mooi en harmonieus, dat hun bewoners niet graag naar de aarde terugkeren en ook hun verwanten zelden naderbij komen, daar deze nabijheid voor hen een ongewone atmosfeer is die ze zo vlug mogelijk weer verlaten en ze zich naar hun eigenlijke vaderland keren dat hun zoveel heerlijks biedt en waar, door de aaneensluiting met geestelijk rijpe wezens, steeds stralender licht wordt verspreid, en dit dus onvoorstelbaar is voor de mensenkinderen die zelf nog veel meer aandacht aan de wereld schenken dan dat ze zouden kunnen doordringen in het zuiver geestelijke gebied.

Hoe het leven na de dood zich in de eeuwigheid afspeelt, is door geestelijk schouwen maar aan zeer weinigen over te brengen. Maar zoveel staat vast, dat maar zelden dezelfde betrekkingen in het hiernamaals worden aangeknoopt die op aarde hebben bestaan. Want in de zeldzaamste gevallen is een zelfde geestelijke instelling, dezelfde geestelijke rijpheid en een even vlijtig streven naar God aan te treffen bij de op aarde bij elkaar horende mensen. Bijgevolg zal ook in de eeuwigheid alleen de gelijke verhouding van geestelijke rijpheid de vereniging van de wezens tot gevolg hebben. Maar dit kunnen aards gezien geheel vreemde mensenzielen zijn die elkaar daar vinden om onuitsprekelijk gelukkig te zijn door uitoefening van werken van liefde die weer de nog onvolmaakte wezens op aarde en in het hiernamaals gelden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Positieve en negatieve krachten

B.D. 1773 from 11. januari 1941, taken from Book No. 27

Onder de invloed van positieve krachten moet de ontwikkeling van al het wezenlijke een opwaarts streven hebben, want toestromende kracht moet dat, wat is, naar de volmaaktheid leiden. En zo is de ontwikkelingsgang van het wezen steeds gegarandeerd, voor zover geestelijke rijpe krachten zich om hem bekommeren, terwijl al het onrijpe geestelijke de ontwikkelingsgang op negatieve wijze beïnvloedt, omdat het wezen zich dan afscheidt van de krachtbron en in zichzelf zwakker wordt, dus achteruitgaat.

Want nu vindt er een scheiding plaats, doordat de geestelijke substantie zich weer verbindt met dat, wat voorheen al zijn verblijfplaats geweest is. Met de materie, die het veiligste middel van de geestelijk onrijpe wezens is. En deze verbinding moet onvermijdelijk het scheiden van de geestelijke wereld betekenen, want beide tegelijkertijd kan niet. Het ene moet altijd ten koste van het andere gaan.

Wanneer nu dus goede geestelijke kracht de toegang ontzegd wordt, bestaat er ook geen mogelijkheid om tot de hoogte te geraken, want dan nemen de vijandelijke krachten het wezen onmiddellijk in bezit en trekken het naar beneden tot binnen hun bereik. Zoals andersom het wezen ongelooflijk snel tot de hoogte geraakt, wanneer deze krachten geen macht gegeven wordt, maar er daarentegen naar goede geestelijke krachten verlangd wordt en het dus ook ontvangen zal.

Elke goede gedachte, elke daad van liefde, elk vroom gebed en de op God gerichte wil zijn verzoeken van de goede geestelijke kracht. Deze veroorzaken zodoende ook al de effecten hiervan en hebben zo onvermijdelijk al de opwaartse ontwikkeling van het wezen tot gevolg.

Het verlangen naar aardse goederen, aardse vreugden, zelfzucht of liefdeloosheid daarentegen is onmiskenbaar het werkzaam zijn van slechte krachten. Het kan nooit tot de hoogte, maar wel naar de afgrond leiden, omdat ze geen opbouwende, maar een verwoestende invloed hebben op al het wezenlijke en dus voor dit geestelijke alleen maar een achteruitgang kan betekenen.

En daar komt uit voort dat al het goede het geestelijke in zichzelf doet toenemen, maar dat al het slechte verwoestend werkt. En verder komt eruit voort, dat elk geestelijk streven succes moet hebben, omdat het goede geestelijke daar als het ware door wordt aangetrokken en nu juist ook een toename hiervan plaats moet hebben, wat in zichzelf geestelijke substantie is. Want het goede streeft ernaar zich met elkaar te verbinden, zoals ook het slechte probeert zich met elkaar te verbinden, maar beide wegen zullen geheel tegengesteld aan elkaar zijn, dus tot de hoogste hoogte of tot de diepste diepte moeten leiden, al naar gelang de goede of de slechte krachten de toegang toegestaan wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het werkzaam zijn van de lichtgeest – Misleiding door de tegenstander

B.D. 1774 from 12. januari 1941, taken from Book No. 27

Het werkzaam zijn van de lichtgeest is onmiskenbaar, ofschoon men dit hem van alle kanten zou willen ontzeggen. Niets van wat de tegenstander onderneemt, zal duurzaam zijn, ofschoon hij ook licht voorwenden wil. Het is enkel louter misleiding, dat geen schijnsel uit zichzelf afgeeft, terwijl het licht uit de hemel tot ver in de omtrek schijnt.

Zodra de mens zich blootstelt aan de stralen van dit licht zal het hem aangenaam beroeren en waar het niet dit effect veroorzaakt, daar is het de wil van de mens, die dit effect niet toelaat, omdat verwaand denken, onwetendheid en verkeerde geestdrift zijn blik vertroebelen en zijn vermogen om het te beseffen verzwakt hebben. Want het werkzaam zijn van God niet herkennen, veronderstelt een menselijk gebrek.

Een innig smekende gedachte, een smeekbede tot God om juist te denken, zal de mens ook een duidelijke herkenning opleveren van wat het werkzaam zijn van goede of van boze krachten is. Het licht uit de hemel zal niet zwakker worden en het zal zijn lichtintensiteit behouden. Het zal tot in de verste uithoeken schijnen. En degene die zich niet aan zijn lichtsterkte onttrekt, zal steeds door zijn stralen verwarmd worden.

Maar de misleiding van de tegenstander zal spoedig verbleken. Het zal de duisternis niet doordringen. Wat als bedrieglijk licht van beneden de mensen toegestuurd wordt, zal niet duurzaam zijn. En in de tijd, waarin de Satan erop bedacht is om grote verwarring onder de mensen te stichten, zal hij wel overal zijn vonken willen ontsteken, doordat hij probeert de leugen te verspreiden. Maar het licht uit de hemel zal zijn activiteiten helder belichten en zo herkent de mens helder en duidelijk waar het licht en waar de duisternis is, als hij maar bereid is om God te dienen, want diens blik wordt scherper gemaakt en zijn ziel wordt ontvankelijk voor de weldaad van het licht uit de hemel.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vergeving van zonden – “Als je geen teken ziet, geloof je niet”

B.D. 1775 from 13. januari 1941, taken from Book No. 27

Het diepe berouw moet aan de vergeving van de zondenschuld voorafgaan. Deze voorwaarde moet gesteld worden om het mensenkind de grootte van zijn onrecht, dat hij God aangedaan heeft, bewust te laten worden.

Wie God boven alles liefheeft, kan niet zondigen. Zodoende is zonde altijd een gebrek aan liefde en vanuit dit gebrek zondigt de mens tegen God. Maar tegelijkertijd is de zonde het binnengaan in de wil van de tegenstander, die steeds dat wil, wat tegen de wil van God ingaat. Zodoende heeft de mens de wil van de tegenstander boven de goddelijke wil geplaatst. Hij heeft hem gehoorzaamd, maar zich tegen de goddelijke wil verzet. De mens moet dus de grootte van zijn onrecht herkennen. Hij zal pas dan berouw hebben, als hij de liefde voor God heeft en dan zal hij ook in het hart God om vergeving kunnen smeken, opdat hem nu ook vergeven wordt.

De zondenbelijdenis, de vraag om vergeving, is geen formele daad, maar ze stijgt uit de diepste grond van het hart op naar het oor van de hemelse Vader. En dat is het goddelijke in de mens, zodat hij kan herkennen wanneer hij goed doet, zodat hij niet in onwetendheid op de tast loopt, wanneer zijn wil maar naar God toegekeerd is. Via de gedachten zal hij tot het inzicht in het goede gebracht worden en als hij nu in overeenstemming met dit inzicht handelt, dan handelt hij volgens de goddelijke wil.

Wanneer de bewijzen van de zondenvergeving voor de wereld, voor de ogen van de medemensen geëist worden, dan is dit een teken van een zwak geloof in de liefde van God. Want God kijkt in de harten en Hij hoeft werkelijk niet uiterlijk waarneembare bevestigingen van de vergeving van zonden te geven. Zijn liefde geeft weliswaar vaak zichtbare tekenen dat Hij het mensenkind zijn zonden vergeven heeft, maar die tekenen mogen niet als bewijs van de vergeving dienen. “Als jullie geen teken zien, geloven jullie niet”, spreekt de Heer, “maar zalig zijn degenen, die niet zien en toch geloven”.

Wie God in de geest en in de waarheid om erbarming smeekt, die herkent zijn onwaardigheid en heft de handen worstelend naar de Vader omhoog. Hij zal uit de nood van de ziel geholpen worden, want hij wil naar God en zodoende helpt God hem op zo’n manier, zoals dat nuttig voor hem is. In zoverre de mens zijn weg direct naar God neemt, komt God hem ook tegemoet.

Zijn dienaren onderwijzen hem en ze leren hem goed. Maar het is beter dat de mens zich overgeeft aan geestelijke wezens, die in dienst van God staan, dan dat hij hulp zoekt bij degenen, die zich op aarde Gods dienaren noemen, maar die nog ver van de juiste godsdienst verwijderd zijn. Want het zijn niet allemaal werkelijke dienaren van God, die dit ambt wel uitoefenen. En als het werkelijk mannen naar Gods hart zijn, mogen ze het aardse kind, dat zich in het volle geloof rechtstreeks aan de hemelse Vader toevertrouwt, niet veroordelen.

En dit geloof zal het ook zijn zondigheid, zijn geringheid en zijn hulpbehoevendheid laten herkennen en hij zal uit het diepste van het hart de Vader om erbarming smeken. En daarom nadert God hem nu duidelijk en laat Hij Zijn genade naar hem toestromen, ten teken dat geen gebed onverhoord wegsterft, dat in geest en waarheid naar Hem omhoog gestuurd wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Rechtvaardig denken en handelen

B.D. 1776 from 14. januari 1941, taken from Book No. 27

De rechtvaardige zal zich nooit hoeven te schamen voor zijn handelswijze, ofschoon hij daarvoor niet altijd de erkenning van zijn medemensen krijgt. Want het rechtvaardige grondbeginsel is om voor alles wat hij doet de verantwoordelijkheid tegenover de medemensen en ook tegenover God te kunnen nemen.

God zal zijn handelswijze steeds goedkeuren, maar de medemensen niet, want deze willen alleen maar dat goedkeuren, wat nuttig voor hen is. Uit een rechtvaardige handelswijze is echter niet altijd eigen voordeel te behalen, precies zoals er niet altijd aardse zegen voor de medemensen uit voortvloeit. Maar het rechtvaardige denken is in hoge mate nuttig voor de ziel, want het bewijst de geneigdheid naar de waarheid, alsook de wil tot het goede. Want alleen degene, die het goede wil, zal ook een rechtvaardige instelling de zijne noemen. Zodoende zal elke rechtvaardige handeling Gods zegen tot gevolg hebben. Degene die rechtvaardig denkt, zal Gods welgevallen verkrijgen en wat de onrechtvaardige mens hem soms ontzegt, zal de naasten worden toegekend. Rechtvaardig ten opzichte van de naaste te handelen, betekent steeds voor hem hetzelfde te doen of te geven, wat de mens voor zichzelf verlangt.

De rechtvaardigheid van de mens kan goed door opvoeding eigen gemaakt worden, doordat hij van kinds af aan gedwongen wordt zijn eigen wensen op de achtergrond te zetten en eerst dat te vervullen, wat voor het welzijn van de medemensen bevorderlijk is. Hij moet daar door zijn liefde toe gedrongen worden en het moet hem tegenstaan om naar zulke middelen te grijpen, die duidelijk onrechtvaardig genoemd kunnen worden.

Hij moet altijd naar eer en geweten handelen. Hij mag niet de één of de ander voortrekken, maar hij moet om goddelijke hulp vragen, dan zal het onmogelijk voor hem zijn om iets te doen, wat tegen de rechtvaardigheid ingaat en hij mag daarom de aardse macht niet vrezen. Want Degene Die de mensen zulke geboden geeft, Die zal ook de geest in de mens tot het juiste denken leiden, zodat hij steeds zal weten wat recht en onrecht is en wat overeenstemt met de goddelijke wil. En hij zal de innerlijke stem volgen, die hem werkelijk goed raad geeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werktuig van God – Missie – Werkzaam zijn van God

B.D. 1777 from 18. januari 1941, taken from Book No. 27

Degenen die zich geroepen voelen om voor de Heer werkzaam te zijn, zijn onderworpen aan een geestelijke leiding. Ze worden verzorgd en in alle liefde gestuurd en geleid. Want als ze zich bereid verklaren om op aarde dienend werkzaam te zijn, moeten ze voortdurend onderwezen worden om ook hun plicht te kunnen doen. Ze moeten een missie uitvoeren en deze bestaat er in de eerste plaats in om door te geven, wat hun aan wijsheid gegeven werd. Maar dan moeten ze altijd bereid zijn om zich zonder verzet als werktuig van de Heer te laten gebruiken. Ze moeten zich, als de Heer door hen werken wil, geheel aan Hem overgeven, hun wil opgeven en nu dus de goddelijke wil uitvoeren om daardoor nu het werkzaam zijn van God zichtbaar laten worden voor de wereld.

Want de buitengewone liefde van God probeert de aanhangers van de wereld te bereiken en zoekt een weg naar hun harten. En een gelovig mensenkind moet nu de brug vormen, omdat God Zich niet op die manier aan hen openbaren kan, dat Hij door hen herkend wordt. Een God toegenegen wil wordt onmiddellijk door die geestelijke wezens gegrepen, die de taak hebben om voor de mensen op de wereld te zorgen. Zij benutten elke gelegenheid om hen te hulp te komen en kunnen met de hulp van dit bereidwillig mensenkind grote successen boeken.

Maar ze moeten er nu op bedacht zijn dat ze hun kracht eerst op de bereidwillige mens overdragen, opdat deze dan dat door kan geven, wat hem eerst bovenaards overgedragen werd. Daarom betreft de zorg van de geestelijke wezens het voortdurend onderrichten van degenen, die God hun diensten aanbieden. Ze proberen het voor hen begrijpelijk te maken dat alleen maar voortdurende arbeid aan zichzelf die toestand tot gevolg heeft, waarin God door de mens werkzaam kan zijn. God kan pas dan bezitnemen van de wil van de mens, wanneer deze zich uit eigen beweging naar Hem toegekeerd heeft.

Maar hij zal zich pas dan geheel ondergeschikt maken aan Hem, wanneer niets hem meer aan de aardse wereld bindt. Zodoende moet de mens van tevoren eerst elke verbinding met haar verbreken. Hij moet vrijwillig alles opgeven, wat hem zou kunnen hinderen bij de verbinding met God. Hij moet onophoudelijk geven, want hij ontvangt enkel door te geven, omdat God Zelf Zich steeds inniger met hem verbindt.

En als hij dus liefde geworden is, als God in zijn hart binnentrekken kan, kan Hij nu ook in en door deze mens werkzaam zijn. Hij kan hem er nu toe brengen dingen te volbrengen, die aards niet uitvoerbaar zijn, want dat doet de mens dan niet meer uit zichzelf, maar God Zelf is de uitvoerende. God is nu werkzaam door het mensenkind en maakt Zijn grootheid bekend aan degenen, die Hij voor Zich winnen wil.

En zodoende verenigen de hemel en de aarde zich. Dat wil zeggen dat de hoogste lichtwezens uit het lichtrijk zich om de onderdrukte mensheid bekommeren en proberen hun licht te brengen en ze bedienen zich daarbij van een mens, wiens wil geheel in de goddelijke wil opgaat en dus zodoende goed geschikt is om als werktuig van God te dienen. Hij moet echter diepgelovig zijn en God als het hoogste, meest liefdevolle en wijste wezen erkennen, opdat de liefde, wijsheid en almacht van God door dit mensenkind tot uiting kan komen en de mensheid tot kennis leidt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Deelname van de wezens in het hiernamaals aan de onderrichtingen

B.D. 1778 from 16. januari 1941, taken from Book No. 27

Het regelmatige onderwijs op geestelijk gebied geeft de mensen op aarde, evenals de zielen in het hiernamaals, een omvangrijke kennis, die ook noodzakelijk is als het wezen de hem toegewezen taak moet vervullen, zodra deze het rijk aan de overkant binnengegaan is, want er is veel werk te verrichten en dit betreft meestal de zielen die onwetend zijn, maar niet onwillig om het woord van God te horen. Hun wordt zodoende nu de kennis gegeven, die hen ontbreekt en die ze in staat zijn op te nemen.

Als ze naar opheldering verlangen, dan wordt deze hun direct toegestuurd en elk antwoord spoort hen tot ijverig nadenken aan en maar zelden, en dat in gevallen van een sterke afwijzing, slaan de zielen in het hiernamaals geen acht op wat hun toegestuurd wordt en dan blijven deze zielen ook niet in de nabijheid van de gevende lichtwezens, maar worden ze naar een plaats verbannen, waar de lichtgevers zich verre van houden. Waar dus de diepste duisternis heerst en zich dienovereenkomstig weinig wetende zielen ophouden. Daar kunnen deze zielen eindeloze tijden doorbrengen, als in hen het verlangen naar kennis niet actief wordt.

Maar de zielen die voortdurend door lichtwezens onderwezen worden, laten deze wezens in nood niet alleen. Ze zoeken hen op en geven hun een beschrijving van het werkzaam zijn van liefhebbende wezens voor de mensen op aarde en de zielen in het hiernamaals. En zulke beschrijvingen kunnen de onwetende wezens ertoe brengen om een onderricht bij te wonen. Ze bekijken dan het gebeuren met nog aardse gevoelens. Ze zien dat er een verbinding is tussen de aarde en het hiernamaals en omdat ze zelf nog erg aan het aardse hechten, geloven ze eveneens de verbinding met hun dierbaren tot stand te kunnen brengen.

En dit brengt hen ertoe steeds weer naar de plaats van het onderricht terug te keren en zodoende zijn ze er ook getuige van hoe de ontvanger van de boodschappen uit het hiernamaals gedurende de tijd van het opnemen met licht omstraald wordt en hoe aangenaam de uitstraling van licht door de omgevende wezens gevoeld wordt. Dat wil zeggen hoe blij de zielen in het hiernamaals aan elk onderricht deelnemen, omdat hun kennis daardoor toeneemt en ze met deze kennis weer talloze, nog armere zielen gelukkig kunnen maken.

Alleen degene die kennis heeft, kan de hem opgedragen taak vervullen, want onwetende wezens kunnen zelf niets geven, maar enkel het gevende wezen zal zich kunnen bevrijden. Enkel geestelijke goederen kunnen weer doorgegeven worden en daarom moet het eerst eigendom van het wezen worden, dus door deze bereidwillig in ontvangst genomen worden, zodat het uitgedeeld kan worden. Want dat laatste is een dienen in liefde, waardoor het wezen zichzelf bevrijdt.

Degene die dus veel ontvangt, kan ook veel uitdelen en daarom zijn de zielen in het hiernamaals onvermoeibare toehoorders bij alle onderrichtingen, die van het hiernamaals naar de aarde plaatsvinden. En wat een wezen gegeven wordt, is weer de basis voor het werkzaam zijn in liefde, want het werkzaam zijn in liefde, zowel op aarde als in het hiernamaals, bestaat hierin, dat deze kennis verspreid wordt, opdat het overal licht wordt waar de wezens in liefde voor elkaar werkzaam zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De juiste en de verkeerde weg

B.D. 1779 from 18. januari 1941, taken from Book No. 27

De weg naar God is voor veel mensen moeilijk begaanbaar, omdat een andere weg hen aantrekkelijker lijkt. Dat wil zeggen dat de weg, die ze zouden willen gaan, hen naar het juiste doel lijkt te leiden. Maar ze hebben geen idee, welk doel hun als mens gesteld is. En zodoende streven ze iets na, wat in de verste verte niet in de buurt van de opdracht komt, die hun voor het aardse leven gegeven is.

Hun kracht, hun denken en streven betreft het oplossen van vraagstukken, die voor het zielenheil van de mens hoogst onbelangrijk zijn. Ze zetten zich met alle ijver in voor een gewelddadige omvorming van de bestaande wetten. Ze wijzen de ene mens alle rechten toe, terwijl ze het de ander geheel en al ontzeggen en ze noemen dat een dienen van de natie. De laatste weerstand tegen zo’n reorganisatie zal met geweld gebroken worden, zogenaamd tot zegen voor een volk.

Van degenen die juist denken, zal het recht van de vrije meningsuiting afgenomen worden en erkend wordt enkel degene, die zich inspant om in dezelfde richting te denken als degenen, die de taak hebben om de massa te leiden. Deze richting is doorslaggevend en zodoende worden talloze mensen naar een weg gedrongen, die niet de weg naar God genoemd kan worden. Want de weg naar God laat veel stenen des aanstoots zien. Deze weg gaat dan wel door doornen en struikgewas, maar leidt beslist opwaarts. De andere weg is een weg, die recht vooruit lijkt te leiden, maar zich steeds verder van het juist doel, van de ware kennis van God, verwijdert.

Want wie God goed wil waarnemen, moet al Zijn schepselen erkennen. Hij kan het ene schepsel niet meer bevoegdheden in het leven geven, dan het andere. Degene, die God goed wil waarnemen, moet alles in de schepping als Zijn werk beschouwen en dus niet in de laatste plaats ook de mensen, die eveneens Zijn producten zijn en ook een doel hebben. Hij moet acht slaan op Gods wijsheid, die werkelijk niet zonder plan schepselen op de wereld zet.

Zodoende heeft de mens er geen recht op om de waarde van het individu te bepalen. Dat wil zeggen een bepaalde menselijke klasse als waardevol en de andere voor de hele wereld als minderwaardig voor te stellen en overeenkomstig deze instelling maatregelen te treffen, die geheel tegen de wil van God indruisen.

De rekenfout bestaat hierin, dat God Zelf in elk menselijk lot in kan grijpen, wanneer Hij dat wil. En Hij zal het ook doen, als de maatregelen van de mensen zulke vormen aannemen, dat het grote gevaar bestaat de juiste weg naar God geheel over het hoofd te zien, wanneer de verkeerde weg betreden wordt door allen die zich intelligent en wijs wanen en dat degenen, die met het juist inzicht de smalle weg naar God kiezen, uitgelachen worden. Dan zal God Zich uiten en Zijn stem zal ook voor degenen, die de verkeerde weg bewandelen, hoorbaar zijn, zodat ze nu kunnen besluiten om deze te verlaten en de juiste weg, die naar boven leidt, te betreden. De weg naar God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof en vertrouwen – Gebeurtenis – Natuurkracht en essentie

B.D. 1780 from 19. januari 1941, taken from Book No. 27

Tijdens een algemene radeloosheid zal blijken, hoeveel rustiger de mensen blijven, in wier hart het diepe geloof en het vertrouwen in God geworteld is. Waar elke hulp onmogelijk lijkt, daar hopen deze mensen toch op de hulp van de Heer. En deze hoop zal God nooit beschamen. Hij stuurt hun Zijn hulp, ook wanneer deze aards niet als zodanig herkenbaar is. Maar Hij laat zulke smekende en vertrouwende mensen nooit achter in de nood van de ziel.

Zelfs wanneer ze het naderende einde zien komen, geeft Hij hun plotseling het innerlijke besef, dat hun bestaan op aarde gaat eindigen en ze het aardse leven nu voor een veel mooier leven verruilen, zodat ze dus het aardse leven graag en blij opgeven en niet meer om het behoud hiervan vragen. Ze beseffen nu dat ze een missie vervullen. Dat hun aards verscheiden weer andere zielen naar de hoogte brengen moet en hun kennis van God laat hen met een licht hart het offer brengen, dat echter enkel voor de medemensen een offer lijkt.

Geloof en vertrouwen maken ook de moeilijkste momenten gemakkelijk. Zich steeds gelovig aan God toevertrouwen, de hemelse Vader naar Zijn goeddunken laten besturen en zonder vrees wachten op wat komen gaat, geeft de grootste kracht. En deze kracht zal de mensheid in de komende tijd beslist nodig hebben. Het leven zal bijna ondraaglijk zijn voor de mensen, wie het aan geloof en zodoende ook kracht ontbreekt.

Een bovenaards werkzaam zijn zal herkend worden, want de aardse macht kan niets veranderen aan het onheil, dat over de mensen komt. Zich echter smekend en overgevend tot een bovenaards Wezen te wenden, daar verzet de mensheid zich tegen en het is toch de enige mogelijkheid om de moeilijke toestand te verbeteren. En de aardse lasten zullen gewoonweg aan het bidden herinneren en goed voor degene, die zich niet voor deze waarschuwing afsluit en de weg naar God vindt, doordat hij tot Hem zijn toevlucht neemt.

Maar de mensheid is zelfs heel arrogant en zelfs in het zwaarste leed wil ze niet buigen. Ze heeft geen geloof in een Wezen, Dat altijd tot hulp bereid is, en vraagt dit Wezen daarom ook niet om raad. En zodoende ziet de mens zichzelf als een schepsel, dat geen machtiger schepsel boven zich heeft en op deze verkeerde hoofdgedachte wordt nu ook een geheel verkeerde denkrichting ontwikkeld. Een berekening, waar vanaf het beging een fout in geslopen is, kan nooit kloppen.

Maar God zou dit verkeerde denken toch nog in de juiste richting willen sturen. Hij zou de mensen zich bewust willen laten worden van Hemzelf. Hij wil alleen maar dat ze Hem herkennen als de machtigste geest van de hemel en de aarde. En Hij bewijst hun daarom Zijn macht. Hij vestigt de aandacht van de wereld op een buitengewone gebeurtenis, die weer alleen maar met de almacht van God te verklaren valt. Hij brengt de natuurkrachten in beroering. De Wetgever van eeuwigheid af gooit bepaalde natuurkrachten omver. Hij komt in zekere zin door natuurkrachten tot uiting. Hij wil echter als wezen erkend en begrepen worden. Dat wil zeggen in het gebed door de mensen aangeroepen worden, omdat dit aanroepen van God getuigt van geloof.

Het gebed zal niet al te vaak gebruikt worden, want de mensen willen wel een natuurkracht laten gelden, maar ze zullen nooit geloven, dat een hoogst volmaakt Wezen Zich met aardse schepselen in verbinding zou kunnen stellen en daarom gebruiken ze het gebed ook niet, ondanks voortdurende innerlijke aanwijzingen. En nu bevinden ze zich in het dubbele gevaar zowel het aardse alsook het geestelijke leven te moeten verliezen, want bij wie het geloof in de macht en de kracht van het gebed ontbreekt, kan weer noch geestelijke, noch lichamelijke hulp verleend worden. Zijn ziel verkeert in een erbarmelijke toestand, als hij het aardse leven verliest en zonder enig geloof het hiernamaals binnengaat.

Want de ziel zal zich in het hiernamaals net zo afwijzend tegenover de onderrichtingen opstellen, want ze kan nu eenmaal niet anders vertrouwd worden gemaakt met de kennis van de eeuwige Godheid als op aarde. Ze zal in het hiernamaals onnoemelijk moeten lijden en het leed zal pas dan van haar afgenomen worden, als ze de goddelijke leer, die ze op aarde afgewezen had, aanneemt.

Het zal een eindeloos lange weg zijn, die ze in het hiernamaals af te leggen heeft, totdat ze dat bereikt, wat ze op aarde gemakkelijk had kunnen bereiken. Tot ze naar God verlangt en door dat verlangen haar wil bekend maakt om zich aan de goddelijke wil ondergeschikt te maken, tot ze Hem, tegenover Wie ze arrogant was, in de diepste deemoed mag naderen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Goddelijke genade – Het vragen hierom

B.D. 1781 from 20. januari 1941, taken from Book No. 27

Het belangrijkste moment in het aardse leven is het bewust worden van de eigen zwakte en de schenking van de goddelijke genade. De mens zal dit laatste nooit beseffen, zolang hij meent sterk te zijn. Pas het gevoel van zwakte stelt hem in staat tot de gebruikmaking van de goddelijke genade. Dat wil zeggen dat hij naar iets verlangt, wat het zwaktegevoel bij hem doet afnemen en hij herkent dan deze voor hem voelbare hulpverlening als genade. Als een geschenk, door God hem in liefde aangeboden. En dit besef is daarom zo belangrijk voor hem, omdat de mens nu, doordat hij om genade smeekt, ook bewust de verbinding met God tot stand brengt en dit zowel zijn geloof alsook zijn verlangen naar God bewijst, wat nu met zekerheid de opwaartse ontwikkeling van de ziel tot gevolg heeft.

Goddelijke genade is een hulpmiddel op de weg omhoog. Goddelijke genade is verder ook al de vervulling van het gebed. Ze is een bewijs van de liefde van God. En waar deze tot uiting komt, daar hoeft de mens niet te vrezen dat hij ooit door God verlaten wordt. Hij hoeft niet te vrezen voor een geestelijke ondergang. En hij hoeft ook aards niet bang te zijn, want de vraag om de goddelijke genade zal nooit onverhoord blijven en als de mens de goddelijke genade heeft, zal hij alles overwinnen. Want goddelijke genade is kracht, die God de mensen doet toekomen, zonder dat ze enige verdienste hebben.

De goddelijke genade wordt niet naar waardigheid uitgedeeld, maar alle mensen kunnen haar onbeperkt ontvangen. Ze moeten hier alleen maar naar verlangen en hier dus om vragen. Maar ongevraagd kan de genade niet uitgedeeld worden. God zal proberen de mensen opmerkzaam te maken of hen aan te sporen naar Zijn genade te verlangen, maar nooit zal Hij de mensen Zijn genade schenken, als ze geloven deze niet nodig te hebben.

Deze mensen zijn arrogant. Ze weten niet dat ze niets zijn als God dat wil, maar ze geloven alles in de wereld vanuit eigen kracht de baas te kunnen worden. God moet deze mensen Zijn kracht laten zien. Hij moet hen hulpeloos maken, opdat ze hem nu aanroepen om Zijn genade, want dan geeft Hij deze aan de mensen en pas dan begint de ziel van de mens te rijpen. Maar eerst was de tocht over de aarde zonder groot geestelijk succes, ofschoon de mens aards wel vreugde en lichamelijke bevrediging vond.

Alleen wat nuttig is voor de ziel heeft blijvende waarde, maar niet waar het lichaam naar verlangt en wat het krijgt. En als de mens voortdurend om genade smeekt, zal de aanvoer nooit opdrogen en in de goddelijke genade te leven, levert de ziel onnoemelijke zegen op en is daarom het eerste en belangrijkste wat ingezien moet worden. Want pas nu werkt de mens bewust aan zijn ziel als hij voortdurend om de goddelijke genade vraagt, opdat ze hem mateloos toe kan stromen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Innerlijke stem

B.D. 1782 from 21. januari 1941, taken from Book No. 27

Degene, die zich niet voor de stem van het hart afsluit, moet onvermijdelijk dat doen, wat God welgevallig is, want deze stem klinkt alleen maar daar, waar de mens naar God streeft. Dat wil zeggen dat de innerlijke stem zwijgt, zodra hij zich van God afgekeerd heeft. Maar het is niet zo dat ze dan eveneens spreekt en de mens tot het kwade aan zou kunnen zetten.

De mens, die aan het aandringen van de boze krachten toegeeft, dus dat doet wat in strijd is met Gods wil, zal nooit een innerlijke vermanende of waarschuwende roep horen. Hij heeft de stem in zich tot zwijgen gebracht, doordat hij haar niet in acht nam, als ze hem vermaande of waarschuwde. Als dus de stem in het hart klinkt, is het steeds de goddelijke stem en wat ze de mens gebiedt te doen, zal ook steeds juist zijn voor God. Dus de mens, die acht slaat op zijn innerlijke stem en haar opvolgt, kan nooit verkeerd handelen voor God, want deze heeft de wil tot het goede en kan daarom niet slecht handelen.

Alleen maar wanneer hij zich nog niet vrij gemaakt heeft van wereldse verlangens, wanneer hij aardse verlangens vervullen wil, lokt hij de vijand juist door die aardse verlangens aan en deze houdt de mens alle aardse vreugden en lusten voor, tegen de drang van het hart in. En dan bestaat het gevaar, dat er geen acht geslagen wordt op de innerlijke stem. Dan heeft het lichaam de overhand gekregen over het hart. En de wil van de mens heeft zich toegekeerd naar dat, wat het had moeten overwinnen.

Dus de maatstaf zal steeds zijn, wanneer de goddelijke wil vervuld wordt. Of er voldaan wordt aan het lichaam en zijn verlangens of dat, wat de mens doet en denkt, tot nut van de ziel is. En de stem van het hart zal het opnemen eisen van dat, wat bevorderlijk is voor de ziel, maar nooit ten gunste van de verlangens van het lichaam klinken.

Degene die nu ernstig de wil van God wil vervullen, hoort de stem ook duidelijk genoeg. Hij weet altijd wat God van hem verlangt, maar soms ontbreekt het hem aan kracht om dat ook uit te voeren. Maar dan hoeft hij maar te vragen en de kracht zal hem toegestuurd worden. Zijn wil en zijn gebed weten alles gedaan te krijgen. Ontbreekt het echter aan één van beiden, dan is zijn leven net zo lang een strijden en worstelen, totdat hij vurig bidt en heel ernstig wil.

De wil van de mens brengt alles tot stand, als hij zich met de goddelijke wil verbindt. En het gebed moet daarom de nog zwakke wil betreffen, want wat voor de mensen onbegrijpelijk is, wordt duidelijk voor hem als hij zichzelf als een scheppingswerk van God beschouwt, dat onscheidbaar is van zijn Schepper. En daarom staat dat wezen ook in voortdurende verbinding met Hem en het hoeft maar te willen dat het deze verbinding ook gewaarwordt. Door de goddelijke stem, die de mens voortdurend onderricht over wat hij moet doen en laten.

Maar het is alleen van zijn wil afhankelijk of hij ernaar luistert, want God vermaant en waarschuwt wel al Zijn schepselen, maar Hij dwingt hen niet om Hem te gehoorzamen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De komende heerser naar Gods wil

B.D. 1783 from 22. januari 1941, taken from Book No. 27

En het is mijn wil dat er zich op aarde een macht vormt die elke gewelddadigheid vermijdt en alleen in liefde haar heerschappij uitoefent. En deze macht zal Ik in het leven roepen. Ik zal haar mijn zegen geven. Ik zal ze groot laten worden en de wereld zal inzien dat ze door Mij is ingesteld.

In afzienbare tijd zal iemand de troon bestijgen, dat wil zeggen: Ik zal hem macht geven over vele landen. Ik zal de mensen ertoe brengen hem te kiezen tot hun vorst, tot hun bestuurder en hij zal de liefde en het aanzien van alle volkeren verwerven. Hij zal oprecht zijn en Mij alleen de eer geven en daarom wil Ik zijn werkzaam zijn op aarde zegenen.

Maar voordat deze komt gaat er een onuitsprekelijke rampspoed over de aarde, want nog heerst de tegenstander en diens invloed tracht verwoesting teweeg te brengen. Hij zet alle slechte krachten aan tot reusachtige activiteiten en dus zal de aarde in beroering worden gebracht. Al het slechte geestelijke zal de overhand krijgen en er zullen aardse maatregelen worden getroffen die eveneens terug te voeren zijn op satanische invloed. En de wereldlijk heersende macht zal leven zonder God en zo zal ook de uitoefening van het gezag zijn: rechteloos, meedogenloos en het licht van de waarheid vermijdend. En de mensheid zal steeds duidelijker de slechte invloed herkennen en de heimelijke wens koesteren dat deze heerschappij zal worden opgevolgd door een macht die beantwoordt aan de goddelijke wil.

God heeft deze verandering voorzien, maar de tijd is nog niet gekomen. Want eerst moet het werkzaam zijn van de satan duidelijk zichtbaar worden, ook bij diegenen die hier totaal voor opkwamen. Want pas wanneer het slechte wordt ingezien zal het ook verafschuwd worden. En dan pas wordt het goede streven van de heersende macht erkend en daarmee in overeenstemming gewaardeerd. Want God wil dat de mensen wijs worden geregeerd, ook door de wereldlijke macht. Hij wil dat ook op aarde dezelfde verhouding tussen het volk en zijn heerser zal bestaan, zoals God het voor zichzelf van de mensen verlangt. De mens moet zich gewillig onderwerpen aan de macht die hem als overheid door God werd gegeven.

Waar het volk wijs wordt geregeerd, daar zal het de overheid ook genegen zijn. En het zal alles doen om de beste verstandhouding tot stand te brengen. De overheid, dat wil zeggen de heerser zal steeds als de goddelijke vertegenwoordiger worden gezien en geëerd. En deze verhouding tussen het volk en zijn heerser is in overeenstemming met de goddelijke wil, dus zal Hij zowel de heerser als ook het volk zegenen, omdat beide zich de goddelijke wil tot richtsnoer voor het leven maken en voor elkaar leven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De duivel in de mens – De liefde is de sterkste tegenstander

B.D. 1784 from 23. januari 1941, taken from Book No. 27

De duivel regeert de wereld en zijn invloed is te herkennen aan het handelen en denken van de mensheid. Zonder schroom verricht deze nu de meest afschuwwekkende handelingen. Ze geeft zichzelf geen rekenschap over wat ze volbrengt, maar ze overtreft zichzelf in mogelijkheden om de naaste schade te berokkenen. Want het is de geest van de liefdeloosheid, die haar tot zulk handelen en denken aanzet.

De mensen zijn gespeend van elke liefde en deze lage stand van hun ziel heeft effect op al hun handelingen. Ze zullen nooit opbouwend werkzaam zijn, maar altijd verwoestend, zij het aards of geestelijk. Ze zullen de waarheid willen verdringen en de leugen verspreiden. Ze zullen elke geestelijke stroming tegengaan, maar alles wat vijandig staat ten opzichte van het geloof goedkeuren en steunen. Ze zullen geen eigendom respecteren, maar proberen zich het bezit wederrechtelijk toe te eigenen. Ze zullen geen middel schuwen, dat aards voordeel belooft, zelfs wanneer het afschuwwekkend is, want het kwaad vraagt niet naar recht en rechtvaardigheid, maar gaat onwettig en met geweld te werk.

En de mensen zijn volledig in de ban van het kwaad. Ze hebben zichzelf in deze macht begeven door hun verlangen naar aards bezit, door hun liefdeloos karakter en hun eigenliefde en daarom bereikt de duivel goede resultaten bij zo’n geaarde mensheid. Want ze verzuimen het om God om hulp te smeken tegen de vijandelijke macht. Ze zijn het veeleer met alles eens, wat de boze macht eist en zodoende verwijdert het goddelijke zich veel verder van hen. De scheiding tussen God en de mensen wordt steeds duidelijker. Er wordt immers openlijk tegen God en Zijn aanhangers opgetreden.

Maar waar nu het werkzaam zijn van de tegenstander van God zo duidelijk aan de dag treedt, daar komt God net zo zichtbaar tot uiting om de mensheid terug te leiden. Hij geeft buitengewone bewijzen van Zijn almacht en liefde, doordat Hij overal mensen opwekt, die Zijn wil aan de mensheid bekendmaken. Maar hoe weinig mensen begrijpen dit genadegeschenk en hoe weinig mensen vervullen de goddelijke wil.

Wat de wereld doet, en dus de tegenstander door hen, wordt zonder verzet aangenomen, maar wat God de mensen in Zijn grote liefde aanbiedt, wordt eerst aan een onderzoek onderworpen en dan vaak ook nog afgewezen, omdat het geen aards voordeel oplevert. En zodoende strijdt het goede tegen de duivel in de mens en als God niet zou willen helpen en het werkzaam zijn van de tegenstander niet duidelijk zou willen beschijnen, dan zou de mensheid in het gevaar van een volledige ondergang verkeren.

Maar God stelt grenzen aan het werkzaam zijn van de tegenstander. Hij geeft de bewoners van het lichtrijk de opdracht om zich om de misleide mensheid te bekommeren en hen zo te leiden, dat ze het slechte duidelijk als slecht herkennen en dat ze met de grootste toewijding proberen God te dienen. En de macht van het kwaad zal gebroken worden en het zal geen invloed meer hebben op het denken van de mensen, die God in zich dragen, waarheidlievend zijn, gelovig en door liefdadigheid van hun vereniging met God getuigen. Want deze mensen herkennen het slechte en willen het goede en zodoende zijn ze sterker dan de duivel, want ze hebben de goddelijke Heer en Heiland gevonden en de boze kracht stuit zonder effect van hen terug. In hen is de liefde overheersend, want de liefde is de felste tegenstander van de duivel.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het werkzaam zijn van de duistere krachten – Ten opzichte van deze gebeurtenis

B.D. 1785 from 25. januari 1941, taken from Book No. 27

Het hart van degene, die in de krachten van de duisternis de verklaring van een gebeurtenis zoekt, die uit een goed geestelijk werkzaam zijn bestaat, staat onder dwang van juist deze krachten van de duisternis. Deze mens geeft deze krachten macht over zich door een te zwak geloof. Hij verzet zich niet of maar weinig en daarom is de tegenstander sterk.

Het is het streven van de tegenstander om zijn rijk te vergroten en waar voor de redding van dwalende zielen gewerkt wordt, daar zetten de duistere krachten zich bijzonder daadkrachtig in om het werkzaam zijn van goede geestelijke krachten te verwoesten. Er is een sterke wil nodig om deze krachten de baas te blijven. En daarom moet de mens nadrukkelijk om de genade van God smeken, om kracht om zich te verzetten en om het inzicht in dat, wat goed of verkeerd is voor God. De hemelse Vader ziet het worstelen van Zijn mensenkinderen en Hij helpt hen in hun nood, als ze Hem maar niet afwijzen en door eigen kracht de moeilijke omstandigheden meester proberen te worden.

Het strijden tussen de goede en slechte krachten is in deze tijd ontzaglijk, want de tegenstander gebruikt alles om tot heerschappij te komen. Maar evenzo zijn er talloze lichtwezens in de nabijheid van de aarde en hun werkzaam zijn is eveneens onvoorstelbaar voor de mensen. Ze versterken de wil van de mensen die naar God toegekeerd zijn, zodat ze ondanks de grootste tegenstand niet wankelmoedig worden. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Dienen betekent vrij worden – Kennis daarover nodig

B.D. 1786 from 25. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles wat nog in de vorm verbannen is, dringt aan op bevrijding. Het wezenlijke staat onder dwang en het ervaart deze dwang als kwelling. De dwang die God op het wezen uitoefent, doordat Hij hem de vrijheid afneemt, is echter op geen enkele manier doorslaggevend voor het wezen, maar enkel in zoverre bevorderend, dat het verlangen om juist deze gebonden toestand te ontvluchten sterk in hem wordt en het nu tot iets besluit, wat het tot nog toe weigerde te doen: dat het bereid is om te dienen. Zodoende betekent dienen tegelijkertijd een vrij worden.

Het wezen dat er niet de goede wil toe heeft, moet zich deze boeien laten welgevallen. Het moet lijden en zo zal het wezen de toestand van lijden weer niet bespaard blijven, zolang het weigert een dienende verhouding aan te gaan. Het moet zodoende een activiteit uitvoeren die de toestand van lijden van een ander wezen vermindert. Het moet iets op zich nemen, wat het andere wezen zou moeten dragen. Het bevrijdt daardoor zichzelf en ook het wezen, dat het dient. Hoe bereidwilliger het wezen nu een dienende verhouding aangaat, des te meer maakt God de gebonden wil van dit wezen losser om hem uiteindelijk elke boei van de wil af te doen en nu de bevrijding aan hemzelf overlaat, doordat het hem de vrije beslissing geeft, zodat het dus niet meer tot dienen gedwongen wordt, maar dit vrijwillig moet doen om vrij te komen uit de laatste vorm.

Maar het vrijwillig dienen vereist ook een kennis van de zin en het doel hiervan. Het moet het wezen medegedeeld worden wat het aardse leven voor hem betekent. Het kan niet in onwetendheid gelaten worden over de zin en het doel van het leven, maar hem moet eerst al het wetenswaardige in overweging gegeven worden, voordat het ter verantwoording geroepen kan worden voor dat, wat het op aarde verzuimt. Het zou geen waarde hebben, wanneer het wezen in zekere zin gedwongen tot dienende activiteit aangezet zou worden. Het moet hem vrijstaan te dienen of zich ook aan dit dienen te onttrekken.

Het wezen is door de lange gang op aarde, voor de belichaming als mens, zo gevormd, dat het wezen een bepaalde rijpheid heeft, dus heel goed de bekwaamheid heeft om te beseffen wat de goddelijke wil is. Maar het moet de goddelijke wil uit eigen beweging vervullen. Het kan er niet gedwongen toe gebracht worden om als mens te handelen en te denken, anders zou dit geen volkomen verlossing zijn, want de wil van de tegenstander zou dan nog niet geheel overwonnen zijn.

Het goddelijke in de mens is pas dan tot de enige heerschappij gekomen als de tegenstander volledig overwonnen is. Er mag niet de minste verbinding bestaan tussen de mens en de tegenstander. Het verlangen van de mens moet veeleer God betreffen en dit verlangen naar Hem brengt de mens er ook toe te dienen. Hij doet alles wat God wil. Hij heeft elke arrogantie opgegeven en zich tot liefde en deemoed gevormd en zich zodoende verlost van elke invloed van de tegenstander en hij is nu ook volkomen bevrijd van elke hem bindende vorm, want het wezen is nu zo geworden, zoals het zijn moet om zich weer met God te verenigen. Het heeft de oertoestand bereikt. Het is wat het vanaf het begin was.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Innerlijk verzet tegen God – Heimelijke tegenstand

B.D. 1787 from 26. januari 1941, taken from Book No. 27

Het onvermogen om geestelijke resultaten te beoordelen, is weer een gevolg van het innerlijke verzet tegen God. Een mens hoeft absoluut geen openbare loochenaar van God te zijn en toch kan zijn innerlijk gevoel ingaan tegen alles, wat hem tot geloven in Hem maant.

Dan is zijn ziel nog ver van God verwijderd, dus ze draagt nog de heimelijke weerstand in zich, ofschoon ze de belichaming op aarde aanging met de wil zich van elke vorm vrij te maken. Deze ziel wordt nog te zeer door de duivel overheerst. Door haar grootste vijand, die het wezen weer terug zou willen winnen voor zijn rijk. Hij laat de ziel als het ware in opstand komen tegen al het goddelijke. Hij brengt er de begoochelingen van het aardse leven tegenin en hij probeert de gang over de aarde als het laatste stadium van het bestaan voor te stellen.

En nu wil de ziel alles ten volle benutten voor het aardse genot. Maar het godsbesef kan alleen maar verkregen worden door de aardse genietingen op de achtergrond te zetten. De mens moet dat laatste verachten en hij mag geen slaaf worden van dat, wat deel is van de tegenstander van God. Hij moet zich los kunnen maken van alles wat hij liefheeft en dit bereidwillig aan zijn medemensen bekendmaken, als het dezen aan deze kennis ontbreekt. Pas dan wordt de invloed van het kwaad minder en dus ook de afkeer van het goddelijke.

Een openlijke loochenaar van God kan gemakkelijker bestreden worden, doordat er openlijk gesproken kan worden over iets, dat hij afwijst. Maar degenen die de afwijzing niet openlijk laten zien, maar deze des te hardnekkiger in het hart dragen, zijn moeilijk te onderrichten, want ze zullen er maar weinig op in gaan. Ze zullen zich daar noch beamend, noch afwijzend over uiten. Ze zullen er ook, omdat ze onder slechte invloed staan, weinig over nadenken.

En ter wille van zulke mensen uit God Zich hoorbaar, zij het ook op een manier, die hen weinig bevalt. Een natuurgebeuren geeft vaak ook wereldsgezinde mensen aanleiding tot nadenken. Ze beginnen zich dan soms het eindresultaat van hun levenswandel voor ogen te houden en de volgende vraag stijgt dan in hen op: Waarvoor bestaat alles? Er bestaat niets zonder doel. Wat is het doel van het aardse leven?

En dan kan er een verandering van het denken beginnen, omdat tegelijkertijd de geneigdheid naar aardse goederen zwakker geworden is door het besef van de vergankelijkheid hiervan. Het vernietigingswerk heeft hen dit besef opgeleverd. Want Gods liefde probeert al Zijn schepselen voor Zich en Zijn rijk te winnen en wie de liefde van God niet aan een zorgeloos aards bestaan herkent, die moet nood en zorgen ervaren, om juist hierdoor te gaan beseffen, wat hij verzuimd heeft. Hij moet zichzelf en zijn denken veranderen. Hij moet liefde worden om de hoogste liefde te kunnen herkennen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gedachten volgen de wil

B.D. 1788 from 26. januari 1941, taken from Book No. 27

De gedachten van de mens volgen de richting, die met zijn wil overeenkomt. En daaruit kan men concluderen dat de mens ook verantwoordelijk kan worden gehouden voor zijn gedachten. Hij is dus bereid om zulke geestelijke berichten te ontvangen, waar zijn wil zich niet tegen verzet. Hij doet een beroep op de kracht van wezens in het hiernamaals, die willen geven en al naargelang zijn wil toegankelijk is voor de waarheid of de leugen, zijn de gevende wezens goed of slecht. Als de mens innerlijk een denken opgedrongen wordt, dan verzet hij zich te weinig tegen de geestelijke kracht, die zich uiten wil. En deze kracht krijgt nu de overhand.

Goede en slechte krachten willen bezitnemen van de mens. Wat de mens nu wil, is doorslaggevend. Zoals hij zelf is, zoals zijn wezen geaard is, zo zijn ook de wezens die hem benaderen. Als de mens het goede wil, dan naderen de goede wezens hem, precies zoals de boze wil ook de boze wezens aantrekt, die zich nu ook aan hem bekend willen maken. Maar nooit wordt een mens tegen zijn wil door wezens onderwezen. Steeds is eerst de wil doorslaggevend voor dat, wat hem nu als kennis toegestuurd wordt. De gedachten waar de wil van de mens om vraagt, zijn dus overdrachten uit het rijk aan de andere kant.

Maar de wil is volledig vrij. Hij kan vragen naar zaken waartoe hij zich aangetrokken voelt, maar dit trekt ook de gevolgen tot zich en die gevolgen zijn nu tot voor- of nadeel voor de ziel. Zodoende is de wil verantwoordelijk voor de schade aan de ziel, want alle gedachten die de mensen toegestuurd worden, die overdrachten van lagere geestelijke wezens zijn, kunnen nu niet anders dan een slechte invloed op de ziel hebben en zodoende kan de opwaartse ontwikkeling van de ziel in twijfel getrokken worden, terwijl elk bericht van goede geestelijke wezens ook weer iets goeds ten gevolge moet hebben en dan is de wil de aanleiding tot geestelijke vooruitgang.

En daarom is het streven naar de waarheid, het verlangen naar God, afhankelijk van de menselijke wil. Elke gedachte komt voort uit de menselijke wil, dat wil zeggen dat het in de eerste plaats het gevolg is van de wilsbeslissing van de mens. De gedachten zullen steeds van dien aard zijn, dat ze de menselijke wil bevallen. Of ook, de menselijke wil kiest voor zulke gedachten, die in zijn wezen gegrondvest zijn. Daarom zal de mens er ook verantwoordelijke voor gehouden worden, wanneer zijn wil het gedachtengoed nastreeft, dat zijn ziel schade oplevert, omdat het hem ook vrij stond het goede te herkennen en ernaar te verlangen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid van het individu

B.D. 1789 from 27. januari 1941, taken from Book No. 27

Het individu legt de aardse weg overeenkomstig zijn bestemming af. Dat wil zeggen dat het niet willekeurig de werkzaamheid of taak van een ander wezen kan vervullen, omdat juist deze taken van het wezen in de verschillende belichamingen ook verschillend zijn. Het is een orde in de schepping, die niet omver gestoten kan worden, dat elk individueel schepsel voor een werkzaamheid bestemd is, die weer bijdraagt aan de instandhouding van het totale scheppingswerk. Niets is zonder doel en zin, dus moet ook de taak van elk wezen met deze zin en dit doel overeenkomen.

Of ze als zodanig door de mensen herkend wordt, is soms wel twijfelachtig, want de mens bezit niet de kennis van de verbanden in de schepping, maar als hij God als een buitengewoon wijs schepsel erkent, mag hij niet door twijfel bevangen worden, want er kan niets van wat de wijste Schepper geschapen heeft, zonder doel in de schepping bestaan.

Elk individueel wezen is ervoor bestemd om een bepaalde tijd geïsoleerd zijn aardse weg te gaan om nu te rijpen door het vervullen van de hem opgelegde taak. In de opwaartse ontwikkeling van het wezen bestaat ook de mogelijkheid van de vereniging met andere, net zulke rijpe wezens, die nu weer een nieuw omhulsel krijgen om weer als individueel wezen de aarde te bewonen. En deze ontwikkeling gaat steeds zo door, tot uiteindelijk de uiterlijke vorm door talloze geestelijke wezens, die zich mochten verenigen, het menselijk vleselijke lichaam geworden is en nu staat het geheel voor de grootste en laatste opdracht op aarde om zich zo te ontwikkelen, dat het zonder enige uiterlijke vorm eens de aarde verlaten kan.

Weer moet nu het wezen, de mens, een werk verrichten, dat hem de rijpe toestand op kan leveren en deze werkzaamheid, die hem de uiteindelijke bevrijding kan brengen, is een werkzaam zijn in liefde. De mens moet wel ook zijn aardse taak vervullen, onafhankelijk van de geestelijke taak, om zich tot volmaaktheid te vormen. En ook de aardse werkzaamheid draagt weer aan de instandhouding bij van wat God geschapen heeft. Maar die aardse werkzaamheid is steeds alleen maar het middel tot het doel, want het eerste en belangrijkste doel van het aardse leven is de ontwikkeling van de ziel, die afzonderlijk van de aardse werkzaamheid uitgevoerd moet worden.

En dat vereist steeds de verbinding van het wezen met God, want zonder deze verbinding kan het wel alle aardse plichten vervullen, zoals dat bedoeld is, maar de ziel kan zich nooit volgens Gods wil ontwikkelen, want daarvoor is buitengewone kracht noodzakelijk, die het wezen weliswaar mateloos ter beschikking staat, maar aan God gevraagd moet worden, dus eerst moet de verbinding met Hem tot stand gebracht worden, wat het eerste en laatste doel van al het wezenlijke in de schepping is.

Want de toenmalige scheiding van God was de aanleiding voor het ontstaan van de scheppingswerken. Zodoende moet de vereniging met God het doel en de zin van al dat zijn, wat God liet ontstaan. De gang van het wezen op aarde moet uiteindelijk tot de vereniging met Hem leiden, voor zover het wezen in het laatste stadium als mens niet opnieuw misbruik maakt van zijn vrije wil en zich weer uit eigen beweging van God verwijdert.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geloof in het verlossingswerk ketent de macht van het kwaad

B.D. 1790 from 27. januari 1941, taken from Book No. 27

De geringste wil tot God is voldoende om de mens geestelijke hulp toe te sturen en daarom is het verkeerd om aan te nemen, dat een worstelende ziel geen genade vindt in de ogen van de hemelse Vader, ook wanneer ze gezondigd heeft. Degene die Hem zoekt, zal Hem ook heel zeker vinden, want de Vader in de hemel legt niet de maatstaf aan de misstappen van Zijn mensenkinderen aan, zoals de mensen op aarde dat doen. Hij maakt het Zijn kinderen niet zo moeilijk om Hem te vinden, want Hijzelf komt hun tegemoet en strekt Zijn handen uit naar het kind, dat naar Hem verlangt.

En daarom moeten de mensen ervoor uitkijken om God als onbarmhartig voor te stellen. Dat Hij degenen, die de wil hebben om Hem te naderen, in de macht van de tegenstander zou kunnen laten. De wil is het enige, dat God van de mensen eist. Degene die nu zijn wil overgeeft, kan steeds Zijn hulp verwachten. Want al is de tegenstander nog zo sterk en gaat hij met sluwheid te werk, Gods bescherming en liefde zijn toch veel sterker en kunnen de mens geheel van deze macht bevrijden.

Maar de mensen moeten naar God willen en dat met volle ernst. Dan neemt God Zelf het hart van de mens in Zijn bezit. Het wezen van degene die ernstig wil en God daarom ook probeert te dienen, doordat hij Zijn geboden vervult, die dus werkelijk in liefde werkzaam is, schrikt ook niet angstig voor de macht van het kwaad terug, want zijn geloof en zijn liefde geeft hem de kracht om moedig tegen de vijandelijkheden van de tegenstander op te treden. Hij zal steeds in God de sterkere macht erkennen en zich vol vertrouwen aan Hem overgeven.

De uit het hart komende roep van de goddelijke Verlosser ketent elke macht uit de onderwereld en daarom is het diepe geloof in het verlossingswerk de scheidingswand van het werkzaam zijn van de satanische macht. Jezus Christus als Verlosser te erkennen, betekent ook barrières op te richten tussen zichzelf en de tegenstander. En waar de mens probeert zich te scheiden van het kwaad, daar zijn de goede krachten onmiddellijk bereid om de kracht van de mens toe te laten nemen. Ze stellen zich samen beschermend rondom de worstelende mens op, wiens hart naar God gedreven wordt.

En daarom zal een werkelijk strijdend mens, die God wil naderen, nooit zonder bescherming zijn tegen de verleidingen van het kwaad, want God is de liefde en de liefde probeert te verlossen, maar ze zal niet passief toekijken, hoe de mensen in liefde en vurig verlangen verteerd worden en toch door de boze macht geketend blijven. De wil tot God is al een afwijzen van de tegenstander en steeds wordt de wil ernaar beoordeelt in hoeverre die zich naar God toekeert. Maar de mens ontvangt elke mogelijke hulp, opdat zijn worstelen niet zonder succes blijft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk keerpunt – Juiste instelling ten opzichte van God

B.D. 1791 from 28. januari 1941, taken from Book No. 27

De omwenteling, die zich zowel geestelijk alsook aards voltrekken zal, is zo enorm, dat van een keerpunt gesproken kan worden. De instelling van de gehele mensheid ten opzichte van God heeft veroorzaakt dat nu een goddelijk ingrijpen te verwachten is. Voor de mensen is het nu noodzakelijk dat ze een vrije beslissing nemen. Ze moeten in zo’n nood geraken, dat ze gedwongen zijn om een hoger Wezen om hulp te vragen, voor zover ze nog een beetje geloof in dit hoogste Wezen in zich dragen. En nu zal er beslist worden, wie nog zoveel geloof heeft, dat hij toevlucht neemt tot een hogere macht.

Het juiste standpunt ten opzichte van God is het enige dat doorslag geeft ten aanzien de gang over de aarde. En de mensheid verkeert nu in het grootste gevaar, omdat hun instelling ten opzichte van God hetzelfde betekent als een afwijzing. Alleen iets wat hen buitengewoon treft, kan hen de juiste instelling ten opzichte van Hem laten vinden. En het zal steeds als een keerpunt in het leven van het individu op te tekenen zijn, als hij geestelijk ontwaakt. Dat wil zeggen als hij in nauwer contact treedt met de eeuwige Godheid door een bewust nadenken over de eindeloosheid van haar Schepper of door het aanroepen van het hoogste goddelijk Wezen om hulp.

God wil dat uit eigen beweging de juiste verhouding met Hem tot stand gebracht wordt. Dat de mens zoekt en om inzicht worstelt. Dat hij probeert zijn Schepper te naderen. Waar echter de eigen aandrang ontbreekt, daar wil God de mensen te hulp komen, doordat Hij hen zo leidt, dat ze hulp nodig hebben en ze zich nu genoodzaakt zien om zich smekend om hulp tot Hem te wenden, zodat zodoende de verbinding van de mens met God tot stand gebracht wordt, ofschoon ook alleen maar als gevolg van een noodsituatie.

Maar steeds wordt het denken van de mens in andere banen geleid en dit is al een geestelijk keerpunt, want de mens verwijdert zich tot op zekere hoogte van aardse dingen en schenkt meer aandacht aan het ondoorgrondelijke. Hij piekert over de zin en het doel van het bestaan. Hij krijgt een andere opvatting over zijn leven en zweeft via zijn gedachten in het eeuwige rijk. En nu zal het weer doorslaggevend zijn in hoeverre aardse nood de mensen tot liefdadigheid onder elkaar aanspoort. Dienovereenkomstig zal het ook een geestelijke erkenning zijn, want aan degene die de mensen liefde bewijst, zal God ook Zijn liefde schenken en hem tot zich trekken.

En daarom moet aardse nood steeds een bepaalde verandering van het denken tot gevolg hebben, omdat deze aardse nood juist alleen maar door een werkzaam zijn in liefde opgeheven kan worden. En dit is het laatste middel dat God kan gebruiken om de mensheid tot liefde op te voeden om voor hen daardoor dus geestelijke vooruitgang mogelijk te maken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Hemelse gelukzaligheid - Eeuwige heerlijkheid

B.D. 1792 from 28. januari 1941, taken from Book No. 27

In een omgeving vol van licht te vertoeven is onbeschrijfelijk gelukkig makend voor het wezen. Al het drukkende, belastende is van hem afgenomen. Het is niet aan kwellingen van onrijpe geestelijke wezens blootgesteld, er zijn geen schaduwen of donkere toestanden die het zouden kunnen beangstigen. Overal is vreugde, harmonie en het stralendste licht. En innige liefde en dankbaarheid vervullen het wezen, dat zich in Gods nabijheid voelt, ook wanneer het nog niet geheel met God is samengesmolten. Het mag echter licht en kracht van Hem in ontvangst nemen, en dus neemt het al deel aan de eeuwige heerlijkheid. Het mag een gelukkig makende bezigheid uitvoeren, het mag in overeenstemming met de goddelijke wil actief zijn, doordat het andere wezens dat overbrengt wat het zelf ontvangt.

De wezens hebben voor hun positieve ontwikkeling voortdurend toevoer van goddelijke kracht nodig en de lichtwezens zijn zulke krachtstations die van God ontvangen kracht voortdurend verder leiden en daardoor zich zelf een onvoorstelbare staat van geluk verschaffen. De mens op aarde begrijpt noch de bezigheid van de lichtwezens, noch het gebeuren van het verder leiden van kracht naar de wezens die kracht nodig hebben en hij is daarom zonder enige voorstelling. En daarom is hem de gedachte aan een eeuwigheid in gelukzaligheid een denkbeeld dat hij zou willen verwerpen, dat hij niet als werkelijkheid aan wil nemen.

Hij meet alles met de maatstaf die aardse gebeurtenissen kan worden aangelegd. Hij denkt er niet aan dat buiten de aarde andere wetten gelden, dat zich daar gebeurtenissen afspelen die aards niet te begrijpen zijn. Want de aarde is een van de nietigste scheppingswerken en dus kunnen haar bewoners zich niets anders voorstellen dan wat ze op aarde aantreffen, want daar bovenuit gaat het voorstellingsvermogen van de mensen niet. En om zich bij benadering het lichtrijk te kunnen voorstellen, moeten de mensen al heel ver zijn voortgeschreden, maar ook dan kunnen ze de waarheidsgetrouwe beschrijving moeilijk begrijpen, want er zou hun een volledig nieuw weten moeten worden ontsloten, tot opname waarvan de mens zelden in staat is.

En daarom kunnen die gebieden steeds alleen als eeuwige heerlijkheden worden bestempeld, want ze zijn bovenmate heerlijk en lieflijk om aan te zien en ze verplaatsen het wezen in een staat die hoogste gelukzaligheid kan worden genoemd. En toch kan de mens zich geen voorstelling maken van wat het in werkelijkheid is. En daarom zullen de mensen bij de woorden "hemelse gelukzaligheid" en "eeuwige heerlijkheid" steeds sterk gaan twijfelen over de waarachtigheid van zulke woorden, omdat ze iets wat hun niet begrijpelijk en verklaarbaar is niet als waarheid willen aannemen.

Wederom echter is het onmogelijk hen nauwkeuriger in te wijden en hun een kijkje in het lichtrijk toe te staan, voordat ze hun bijdrage leveren om zelf drager van licht en kracht te worden. Ze kunnen dit wel nog op aarde bereiken, maar er is een sterke wil voor nodig en diepste liefde voor God. Dan echter zal het hun veel gemakkelijker zijn die sferen te begrijpen, die eens hun verblijfplaats moeten zijn. Want dan is het in hen zelf licht en helder geworden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Een werkzaamheid in liefde is geestelijke vooruitgang

B.D. 1793 from 29. januari 1941, taken from Book No. 27

Alles wat als de uitvoering van een werk van liefde bestempeld kan worden, is bevorderlijk voor de opwaartse ontwikkeling van de ziel. Zodoende is elk werk van liefde een geestelijke vooruitgang. Maar dan moet ook elk overwinnen van aardse begeerten, evenals het verzet tegen al het kwaad, als zodanig beschouwd worden, want het laatste betekent een verzwakking van de tegenstander en een vergroten van de eigen kracht.

En de mens moet onvermijdelijk opwaarts klimmen, als hij naar boven, naar God, verlangt en de diepte wil ontvluchten in het geloof in Jezus Christus, de goddelijke Verlosser en Overwinnaar van de dood. Want aan degene die in het geloof in Hem God om kracht vraagt, zal het ook gegeven worden en elke toevoer van kracht uit God moet de rijpheid van de ziel verhogen en voor het wezen de geestelijke verdere ontwikkeling betekenen.

En weer is alleen maar de sterkte van de wil doorslaggevend of de weg omhoog met grote strijd of zonder strijd afgelegd moet worden. Want bij een nog zwakke wil strijdt de tegenstander er ook om, om de wil weer op zichzelf te richten en dan vergt het een innerlijke strijd om de tegenstander de baas te worden. Een sterke wil, dat wil zeggen een wil die onvoorwaardelijk naar God toegekeerd is, is geen aanvalsdoel voor de tegenstander. En daarom zullen de geestelijke weerstanden niet zo groot zijn.

Maar de mens kan alle weerstand met gemak overwinnen, als hij in liefde werkzaam is, want dan helpt God hem Zelf. Hij verricht een werk voor de naaste, zodat diens nood vermindert. Daarom deelt God hetzelfde uit. Hij vermindert ook zijn nood en helpt daar, waar de mensen dreigen te falen. En daarom moet de mens, die in liefde werkzaam is, onvermijdelijk opwaarts klimmen. De staat van zijn ziel moet een bepaalde rijpheid krijgen, want hij staat in de liefde en is derhalve ook in God, want God is de liefde Zelf.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Redenaarstalent en het juiste gebruik

B.D. 1794 from 29. januari 1941, taken from Book No. 27

God heeft de mens de gave om te spreken vaak onthouden om hem klein en bescheiden te laten blijven, want een buitengewoon goed ontwikkeld redenaarstalent zou de mensen meestal ook arrogant laten worden. Het is ook een werkzaam zijn van de tegenstander, dat hij de welbespraakte mens vaak meegaand maakt met zijn wil en hij hem dan gebruikt als voorvechter van alles, wat tegen God gericht is. Want een goede spreker zal aanzienlijk meer aanhangers vinden dan een mens, die het aan woorden ontbreekt om zijn mening bekend te maken.

De mens daarentegen, die arm aan woorden is, zal meestal diepere gedachten hebben en zodoende zal ook de zuivere waarheid gemakkelijker door deze mens herkend worden, terwijl de welbespraakte mens oppervlakkiger spreekt over alles wat hem beweegt en, omdat hij zichzelf graag hoort spreken, zijn welbespraaktheid ervoor gebruikt om uitvoerig over onbelangrijke zaken te spreken, dus aan zijn spreken kan geen bijzondere waarde toegeschreven worden. Bij zulke mensen is vaak een zekere eigenliefde aan te treffen en daarom zullen ze ook nooit de mening van andere mensen goedvinden, maar enkel tevredengesteld zijn, wanneer met hun mening ingestemd wordt.

Als ze hun redenaarstalent zouden willen gebruiken door voor de Heer te spreken om de leer van Christus te verspreiden en dwalende zielen op de juiste weg te helpen, dan zouden ze het geschenk van God goed gebruiken en het zou enkel zegen brengen voor de mensheid en voor de spreker zelf. Maar juist daar willen zulke mensen weinig over horen en ze zijn eerder bereid om te pleiten tegen dat, wat Gods wil is. Want waar de eigenliefde de plaats ingenomen heeft, daar ontbreekt het inzicht in de waarheid. En ze zijn daarom weinig gelovig, omdat ze ook niet met overtuiging kunnen opkomen voor dat, wat ze zelf niet begrijpen, dus ook niet geloven.

En daarom moet God mensen opwekken en hun de gave van het spreken schenken, zodat ze voor Hem en Zijn naam opkomen en in de wereld van Gods werkzaam zijn getuigenis afleggen. En deze mensen zullen volgens Zijn wil spreken. Ze zullen met het zwaard van hun mond strijden en hun redenaarstalent zal de mensen overtuigen, omdat er niet met verwaandheid gesproken wordt door degenen, die de goddelijke wil bekendmaken, maar wier wijsheid in de diepste deemoed van het hart ontvangen wordt.

En zodoende is hier de waarde van het gesproken woord aan te herkennen, of de redenaar vanuit deemoed of verwaandheid spreekt en zo zal ook het effect op de medemensen zijn. De blinden en onwetenden zullen de praatjes van degenen, die verwaand zijn, accepteren, maar degenen die zien, voor wie het licht van de geest al straalt, zullen de goddelijke waarheid herkennen, als deze hun aangeboden wordt door sprekers, die God willen dienen.

Als de mens het woord van God aan de medemensen door wil geven, dan zal hij als met engelentongen kunnen spreken. De woorden worden hem als het ware in de mond gelegd en hij zal in staat zijn om net als de grootste sprekers de woorden te gebruiken en met volle overtuiging dat verdedigen, wat hij tot de mensen spreekt.

En zodoende kan de gave van het spreken ervoor dienen om de influisteringen van de tegenstander weer te geven, maar ze kan ook een goddelijk genadegeschenk zijn om goddelijke wijsheden te verdedigen. En het kenmerk van beide sprekers zal de liefde voor de naaste of de eigenliefde zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voortekenen van de wereldcatastrofe

B.D. 1795 from 30. januari 1941, taken from Book No. 27

Aan elke wereldcatastrofe gaan voortekenen vooraf opdat de mensheid het naderen er van herkent, want GOD heeft ze te allen tijde verkondigd door Zijn Woord. En wanneer u acht slaat op deze aankondigingen weet u dat nu die tijd gekomen is en u zich voorbereiden moet, opdat u niet de volledige ondergang tegemoet gaat. Alles wat GOD doet en ook nu over de aarde laat komen, hangt af van de menselijke wil, d.w.z. de menselijke wil brengt weliswaar niet de catastrofe teweeg, maar hij is door zijn totale verkeerdheid daar de aanleiding toe. De menselijke wil wordt zodanig misbruikt dat een wereldcatastrofe het onafwendbare gevolg moet zijn, want deze verkeerd gerichte wil kan alleen nog door iets buitengewoons - in zekere zin onnatuurlijks, in de juiste baan geleid worden.

Hoe meer nu de menselijke gedachte de verkeerde richting opgaat des te nadrukkelijker is het goddelijke ingrijpen, want de kostbare aardse tijd gaat heen zonder het wezen de noodzakelijke hogere rijpheid te brengen. De misbruikte wil kan echter nooit een hogere ontwikkeling bevorderen, maar ze alleen verhinderen. De gebeurtenissen van de tijd, de steeds toenemende liefdeloosheid, het antichristelijke streven en de door GOD opgeroepen verkondigers van Zijn Woord moeten u vermanen dat de tijd gekomen is waarover de HEER op aarde gesproken heeft. En daarom moet u ijverig zijn en aan het heil van uw ziel denken, al lijkt het u nog zo ongeloofwaardig toe dat een natuurcatastrofe over de aarde zal uitbreken. Bedenk dat bij GOD geen ding onmogelijk is en alles kan gebeuren wanneer GOD dat wil, en dat GOD het wil is op het gedrag van de mensen door de verkeerde houding tot HEM, gebaseerd.

Als de mensen het aardse leven gegeven is voor een bepaald doel maar zij niet in overeenstemming met dat doel leven, laten zij een goddelijke genadegave voorbij gaan en GOD waarschuwt nu nog eenmaal met onverbiddelijke Woorden die niemand naast zich neer kan leggen. De menselijke wil alleen is aanleiding tot een vernietigingswerk van onvoorstelbare omvang, en toen de HEER dit aankondigde, voorzag HIJ de verkeerde wil van de mensen. Maar Zijn voornemen is de misleide mensheid terug te winnen en HIJ wendt daarom het laatste middel aan dat schijnbaar een daad is van onbeschrijflijke wreedheid, en toch alleen de goddelijke Liefde en Barmhartigheid als beweegreden heeft. Want talrijke mensen zullen tot inzicht komen - en dezen zijn gered voor alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Er moet om het levende woord gevraagd worden

B.D. 1796 from 30. januari 1941, taken from Book No. 27

Het is een buitengewone genade om het levende woord te horen, dat voortdurend gevraagd moet worden, omdat ze niet ongevraagd gegeven kan worden. Zoals het verlangen van het mensenkind uit het diepste van het hart opstijgt naar de hemelse Vader, zal het precies overeenkomstig dit verlangen bedacht worden. Maar eerst moet de weg naar Hem genomen worden. Het gebed moet de brug van de mens naar God slaan. Het geopende vat moet klaargezet zijn, opdat de goddelijke genadegave hierin kan stromen. En zo biedt God Zichzelf in het woord aan de mensen aan, want God is het woord van eeuwigheid af.

Hij verbindt Zich met elk mens dat Hem zoekt en naar Hem verlangt, maar niet zo duidelijk, want Hij deelt Zijn geschenk zo uit, zoals het met het doel ervan overeenkomt. De mensen moet af en toe buitengewone bewijzen van Zijn liefde geboden worden om in de twijfelaars het geloof sterk te laten worden of geheel ongelovigen tot het geloof te bekeren.

Alles wat tot de dagelijkse levensverschijnselen behoort, verliest zijn effect. Als het woord van God ook in deze vorm aangeboden zou worden, zou het voor de mensen spoedig een alledaags verschijnsel worden en zodoende op de meeste mensen geen indruk meer maken. Daarom is dit gebeuren ook alleen uiterlijk herkenbaar, als het de goddelijke wil is. Dat wil zeggen als de noodzaak bestaat om de dwalende mensheid het bewijs te leveren van een zichtbaar werkzaam zijn van God. Maar dan zal het mensenkind op elk moment, op iedere plaats en in elke levenssituatie het goddelijke woord mogen horen, als zijn wil maar de verbinding met de hemelse Vader tot stand brengt en het aandachtig luistert naar wat de Vader hem bekendmaakt. Het moet het vurigste verlangen zijn om Zijn stem te horen. Er moet naar niets anders verlangd worden en elke beschikbare tijd moet gebruikt worden om de Heer te dienen en tegelijkertijd de grootste genade te ontvangen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De plicht om de goddelijke openbaringen te verspreiden

B.D. 1797 from 30. januari 1941, taken from Book No. 27

Het is een onbeschrijflijk grote verdienste het woord Gods te verspreiden. Dat wat door Gods genade aan de mensen wordt overgebracht, moet niet alleen het bezit van een enkeling blijven. Integendeel, het moet verder worden geleid naar de vele mensen die het nodig hebben voor hun zielenheil. De mensheid bevindt zich erg in nood. Ze staat zo ver van God af, dat ze ook Zijn wil niet meer herkent en in volledige onwetendheid door het leven op aarde gaat. De taak van de mens op aarde vereist echter kennis van wat God van de mensen verlangt en dus moet deze hun worden overgebracht. En daarom kiest God mensenkinderen uit die bereid zijn Hem te dienen en geeft hun de opdracht de mensen Zijn wil bekend te maken. Hij zelf onderricht hen tevoren, opdat ze nu hun weten kunnen doorgeven aan de medemensen. Zonder daadkrachtige hulp gaat de mensheid te gronde en daadkrachtige hulp kan alleen het woord van God zijn.

Maar tegenwoordig wordt door de mensen alles afgewezen wat aan God doet denken of op gebruikelijke, traditionele wijze over God wordt geleerd. En daarom geeft God de mensen opnieuw Zijn woord. Hij geeft hun opheldering over hun bestemming en hun taak. Hij wil door Zijn woord dichter bij hen komen. Hij wil ze vertrouwd maken met alles wat de schepping in zich draagt. Hij laat hun de samenhang van alle dingen inzien en geeft hun de geboden die basisvoorwaarde zijn voor het opgaan naar God. En bereidwillige mensen moeten de goddelijke gaven helpen verbreiden. Ze moeten er vlijtig naar streven de goddelijke openbaringen voor de mensheid toegankelijk te maken. Ze moeten als ijverige dienaren van God voortdurend Zijn werkzaamheid verkondigen. Ze moeten de medemensen laten delen in het kostelijke geschenk van genade, opdat het goddelijke woord ingang zal vinden onder de mensen, hun geloof zal versterken en hen aanspoort alles te doen om naar Gods welgevallen te leven, dus de geboden van de liefde voor God en de naaste te vervullen.

Als de mens op de hoogte is van Gods wil, kan hij pas ter verantwoording worden geroepen wanneer hij deze niet nakomt. De onwetenden kunnen weliswaar niet ter verantwoording worden geroepen, maar ze kunnen ook niet hun bestaan op aarde benutten en tot hogere geestelijke rijpheid komen, ofwel ze moeten uit eigen aandrang buitengewoon werkzaam zijn in liefde. Dat wil zeggen: de liefde moet in hen zijn, maar dan zullen ze ook op de hoogte zijn van de zin en het doel van het aardse bestaan en van hun taak. Want God deelt Zijn woord mee aan allen die het begeren, alleen niet altijd uiterlijk zichtbaar, maar in de vorm van de overdracht van gedachten. Maar diegenen tot wie het woord zo komt dat ze het kunnen opschrijven, hebben in het bijzonder ook de verspreiding van dit woord als taak, want ze ontvangen grote genade en moeten daarom ook geven. Ze moeten het evangelie verkondigen aan allen die het niet afwijzen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het uur van de dood

B.D. 1798 from 31. januari 1941, taken from Book No. 27

Voor veel mensen is het moment van de dood tot onderwerp van onoverwinnelijke angst geworden. Ze zijn er bang voor en schrikken terug voor iedere gedachte daaraan en dit is altijd een teken van gebrek aan rijpheid van de ziel. Onbewust ervaart de ziel haar gebrekkige toestand en beseft zij ook de lichamelijke dood als het einde van haar aardse loopbaan. Ze voelt instinctief dat ze het leven op aarde niet juist benut heeft en daarom is de gedachte aan de dood voor de mens afschrikwekkend. De onzekerheid na de dood verontrust hem. Hij is vol twijfel over een voortbestaan, maar toch is hij er ook weer niet geheel van overtuigd dat het leven definitief voorbij is. En het is juist deze onzekerheid over het "hiernamaals", wat de mensen angstig maakt voor het uur van het afscheid van deze wereld. Hoe rijper de mens is, des te minder hindert hem de gedachte aan de dood, en dat komt voort uit het besef dat het eigenlijke leven pas na de lichamelijke dood begint. Het gemakkelijk kunnen opgeven van het aardse leven is de voorwaarde voor het betreden van de lichtsferen, want de mens verlangt dan niet meer naar aardse goederen; hij heeft de materie overwonnen.

Alles wat de mens op aarde achterlaat zijn aardse goederen en die moeten niet meer worden begeerd maar graag en met vreugde opgegeven worden. Alles wat de mens liefheeft op aarde moet hij moeiteloos kunnen opgeven, dan is zijn scheiden van de wereld gemakkelijk. Er moet niets zijn waaraan de mens zich hecht, omdat anders zijn loskomen van de aarde altijd een strijd zou zijn. En daarom moet elke begeerte vroegtijdig worden overwonnen, opdat de dood op ieder moment op de mens kan afkomen en hem nooit kan verrassen. Het verlangen naar God is eveneens doorslaggevend voor het lichamelijke einde van de mens, want wie naar God verlangt is gelukkig wanneer zijn aardse leven voorbij is. Geestelijk bevindt hij zich al in andere sferen en hij verlangt alleen nog naar het uur dat hem definitief daarheen brengt, waar de geest naar verlangt, waar zijn ware vaderland is. En daarom kan het uur van de dood voor de één wel bangheid, angst en schrik betekenen, maar voor de ander een inwilliging van wat de mens al lang gedroomd en gehoopt had. Het is voor hem het uur van bevrijding uit iedere vorm, het betekent voor hem het binnengaan in het eeuwige rijk, in de eeuwige heerlijkheid.

En wat de mens als de dood beschouwt, kan voor hem het binnengaan van het eeuwige leven zijn wanneer hij het aardse leven bewust, dat wil zeggen: met God, geleefd heeft en dus rijp is voor het leven in de eeuwigheid. Het kan voor hem echter ook werkelijk dood betekenen en dan bespeurt de ziel dit en schrikt ze terug voor dit uur, dat echter onvermijdelijk komt wanneer de tijd van het aardse leven, die God de mens gesteld heeft, voorbij is. En daarom moet ieder mens stilstaan bij het uur van zijn dood en met het oog hierop zijn aardse leven bewust leven, dat wil zeggen: werken aan zijn ziel, opdat zij die graad van rijpheid bereikt, die een gemakkelijke en pijnloze overgang van de aarde naar het eeuwige rijk waarborgt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Woorden van de Vader – De ware kerk van Christus – Traditie

B.D. 1799 from 1. februari 1941, taken from Book No. 27

Ik ben alle dagen bij u en u mag Mijn genade steeds verwachten. De lijdensweg op aarde is een sport van de ladder naar boven. U moet sport voor sport proberen te nemen en zodoende ook elk leed, dat Ik u stuur, op u nemen.

Maar eens zult u Mij dankbaar zijn, als u op de aardse weg terugblikt, want steeds is Mijn liefde uw voortdurende begeleider en als u zich dat voor ogen houdt, zult u de komende tijd vol vertrouwen tegemoet zien en alles zal u draaglijk lijken. Weet toch dat Ik het als het ware met u meedraag.

Elke pijn zal u rijper laten worden en u dichter bij Mij brengen. Maar als u in het gebed Mijn hulp nodig hebt, zult u niet teleurgesteld worden. Ik ken uw nood en wacht alleen maar totdat u tot Mij komt, opdat Ik u kan helpen. En laat Mij daarom altijd maar besturen en wees niet ongelovig, maar gelovig. Want de nood is niet groter dan de Helper en wat u leed lijkt, wil Ik in vreugde veranderen, als u gelooft en Mij laat besturen. Amen

Elk mens, dat wel het gevoel heeft bij een kerk te behoren, dat wil zeggen aan een bepaalde traditie vasthoudt zonder daar een innerlijke tevredenheid bij te hebben, is niet vrij. Hij doet wat hij volgens de voorschriften moet doen, maar hij heeft noch het vaste geloof dat hij door zijn handelingen dichter bij God komt, noch brengt hij zelf de verbinding met God tot stand, juist omdat het geloof hem ontbreekt. Maar bovendien denken juist deze mensen weinig over God en het ware geloof na. Ze werden in zekere zin in iets naar binnen geduwd, wat hen hindert om een eigen mening te hebben. En zo’n geloof heeft voor God weinig waarde, want het is geen waar geloof, maar alleen maar het mechanisch uitvoeren van door mensen uitgevaardigde geboden, dat zonder enig menselijk denken plaatsvindt.

Een onwankelbaar geloof dat God bestaat. Dat Hij een buitengewoon liefdevol Wezen is, Dat Zijn liefde op alle scheppingen over zou willen dragen. En dan dit Wezen aanbidden. Hem het volste geloof schenken en nu op elke manier gevolg geven aan Hem door de vervulling van Zijn geboden, Hem lief te hebben boven alles en de naaste als zichzelf. Dat brengt elk mens dichter bij God en levert hem ook Diens onverdeelde liefde op.

Deze mens leeft het leven dan bewust in navolging van Jezus. Hij leeft de zuivere Christelijke leer. Hij behoort tot de ware kerk van Christus, want hij is gelovig volgens Gods wil. Hij houdt zich verre van door mensen uitgevaardigde geboden en spant zich daarentegen ijverig in om zichzelf tot zegenbrenger van de mensheid te maken, doordat hij bereid is God te dienen en zodoende voor het ware geloof opkomt, dat de wereld al helemaal verloren heeft. Want pas nu kan de wereld weer het juiste verkondigd worden. De waarheid kan van bovenaf aangeboden worden en het geloof kan pas nu weer levend worden, omdat God Zelf tot de mensen spreekt en hun bekendmaakt, welke weg het begaanbaarst is en nochtans tot het doel leidt.

Hoe weinig houdt de wereld zich aan wat alleen juist is voor God en wat onder de ware kerk van Christus verstaan kan worden. Maar hoe ijverig neemt ze vaak dat in acht, wat door de aardse kerk verlangd wordt en wat toch zo weinig waarde heeft voor God, omdat het aan de opwaartse ontwikkeling van de ziel niet het minste bijdraagt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het geheim van het goddelijk besturen en werkzaam zijn

B.D. 1800 from 3. februari 1941, taken from Book No. 27

Voor jullie mensen is het geheim van het goddelijke besturen en werkzaam zijn in de schepping verborgen. Dat wil zeggen dat het voor jullie niet uiterlijk herkenbaar is, hoe de ontwikkeling van al het wezenlijke zich voltrekt. Hoe het geestelijke en het aardse werkzaam zijn met elkaar in verbinding staat en welke ontwikkelingsmogelijkheden het wezenlijke heeft om zich op het einddoel in de eeuwigheid voor te bereiden. Dit moet ook tot op zekere hoogte een geheim blijven, zolang de mens er geen diepere interesse in heeft dit geheim te ontsluieren. Het wordt hem echter niet belet om in iets binnen te dringen, wat voor de gemeenschap ondoorgrondelijk is.

Er zijn wel grenzen gesteld, die de mens echter kan slechten, wanneer hij dat wil. Er is als het ware een gordijn opgetrokken, dat iets verbergt, wat de mensheid niet zou begrijpen. Het wordt degene, die een blik achter het gordijn wil werpen, niet belet. Integendeel, er wordt hem voortdurend opheldering gegeven. Hij mag de sluier, die over het besturen en werkzaam zijn van God uitgespreid is, zo vaak optillen als hij wil.

Dat God nu de kennis daarvan de gemeenschap onthoudt, heeft zijn wijze reden. De nietszeggende kennis, die alleen maar het verstand van de mens, maar niet het hart zou willen ontvangen, zou geen enkele geestelijke waarde hebben en zou alleen maar tot verwarring van het menselijke denken leiden. Een geestelijk werkzaam zijn kan enkel met de geest begrepen worden en er valt weer niets van de schepping te begrijpen, zolang het geestelijke doel niet duidelijk gemaakt wordt, want aan het aardse scheppingswerk liggen geestelijke oorzaken ten grondslag.

De wil om de diepe betekenis van al dat, wat geschapen is, te leren kennen, heeft ook het ontsluiten van kennis tot gevolg. De mens leert dan de aardse bestemming van de scheppingswerken als onbeduidend te herkennen en de geestelijke bestemming de diepere betekenis toe te kennen. En nu licht hij de sluier op, omdat hij wil weten. De wil is de basisvoorwaarde. Er moet niets uitgespreid worden voor de ogen van degenen die niet willen, wat degenen die willen weten onnoemlijk gelukkig maakt, maar wat door de eersten in ontvangst genomen zou worden en waarvan ze totaal niet onder de indruk zouden raken.

Wat voor dezen nu een geheim blijft, is voor de mens, die naar kennis verlangt, net als een uiterst leerzaam boek, waarin hij zich naar believen kan verdiepen en daar de diepste wijsheid uit kan putten. Hij begint nu de geestelijke stromingen te begrijpen. Hij herkent het werkzaam zijn van God. Hij herkent het verband van de individuele scheppingswerken met elkaar en hun doel. En nu begrijpt hij ook zijn missie. Hij leeft nu bewust, terwijl degene, die niet weet, zijn leven nutteloos leeft, dat wil zeggen alleen maar zijn aardse taak vervult. Hij loopt langs het gordijn. Hij gaat eraan voorbij en weet niet welke heerlijkheden zich daarachter verbergen.

De goddelijke liefde onthoudt geen mens de kennis van Zijn werkzaam zijn en Zijn besturen. God stelt slechts voorwaarden. De mens stelt dus zelf de grenzen. Als hij aan de voorwaarden voldoet, dan is ook het geschenk, dat hem nu aangeboden wordt, onbeperkt. In het andere geval scheidt hij zichzelf af. Hij sluit de ogen, die zouden kunnen zien en de oren, die zouden kunnen horen. Hij doet geen beroep op de goddelijke genade, tot nadeel van zichzelf.

Deze geestelijk verworven kennis zou nu van mens tot mens overgedragen kunnen worden, maar ook nu zou het gordijn er weer voor geschoven worden, want het ontbreekt de mens, die niet ernstig wil, ook aan de kracht van het inzicht. Dus de wil is weer vereist om dat te kunnen begrijpen, wat hem over het besturen en werkzaam zijn van God in de schepping ter overweging gegeven wordt.

De mens kan het aardse leven afleggen zonder de geringste kennis over dit goddelijke geheim verworven te hebben, maar eens zal het hem duidelijk worden, als hij in het hiernamaals de hoogte bereikt heeft. Maar onvermijdelijk ontwikkelt hij zich sneller als hij zich deze kennis daarvan al op aarde eigen maakt, want nu kan al zijn denken en handelen hem tot zegen strekken, omdat hij het leven bewust leeft. Omdat hij de geestelijke stromingen bewust gebruikt en zodoende in innig contact staat met de geestelijke kracht en haar schenker, die dus als het ware het doel bereikt heeft, waarvoor elk scheppingswerk door God geplaatst werd: het zich bewust toekeren naar God, wat het doel en de zin van de hele schepping is.

De kennis van alles maakt het makkelijker voor de mens om zich naar God toe te keren. De geringste wil naar God geeft de mensen ook de kennis, zodoende moet steeds eerst de wil actief worden, maar dan kan de mens het grootste geestelijke succes boeken, want hij wordt wetend en treedt door de kennis en diens overdracht ook in innige verbinding met God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Niet te verscheuren band van het hiernamaals naar de aarde

B.D. 1801 from 4. februari 1941, taken from Book No. 27

De liefde van God laat het toe, dat geestelijk volmaakte wezens verbinding maken met de onvolmaakte aardse mensen. Volgens Zijn wil worden er draden gesponnen van het hiernamaals naar de aarde, maar toch wordt er maar weinig acht op deze verbindingen geslagen. Het zou een grote belevenis voor de mens moeten zijn, als hij het bericht krijgt, dat God Zelf Zich uit en Zijn wil bekendmaakt. Het doet de meeste mensen echter nauwelijks iets en slechts een heel klein aantal erkent deze gebeurtenis als iets ongewoons en is verblijd door de duidelijke genadeschenking van God.

Het is als een ondoordringbare nevel, die zich over de zielen van de mensen uitgespreid heeft en de stralen van de geestelijke zon zijn niet in staat deze nevel te doorbreken. En het is weer alsof de mensen zich tegen het inzicht verzetten. Ze willen helemaal niet vanuit de duisternis naar het licht geleid worden. Ze ervaren de toestand van hun ziel niet als zo gebrekkig, dat ze deze op zouden willen heffen. Ze voelen zich goed in hun onwetendheid en verlangen daarom niet naar kennis. En dat is uiterst betreurenswaardig, want het kostbaarste genadegeschenk gaat ongebruikt aan hen voorbij.

En zelfs degenen die God zoeken, ontbreekt het aan het juiste begrip, want zij zijn niet onbevooroordeeld. Ze zijn in hun gevormde meningen verstrikt geraakt en komen hier niet meer van los. Ze nemen wel kennis van het goddelijke werkzaam zijn, maar hun harten hebben geen sterk verlangen naar goddelijke wijsheid en zodoende kunnen ze deze ook niet ontvangen, of ze zien dit wonder niet als zodanig. Ze beschouwen de ontvangen wijsheden als producten van menselijke gedachten en kennen er daarom niet de diepe waarde aan toe.

Ze wijken ook geen haarbreed af van de leer, die mensen hun geven en deze laat zich in het geheel niet met de goddelijke leer verenigen. Ze weigeren echter de oude, verkeerde leer op te geven en daarom kunnen de uitingen van God zich nog zo duidelijk afspelen, slechts steeds die mensen geloven het, die geheel onbedorven zijn in de geest, dat wil zeggen van wie het kennisniveau onbeduidend is en die daarom niet geacht worden door de wereld. Deze zullen een fijnere gevoeligheid hebben en ook duidelijk de band beseffen, die Gods innige vaderliefde met de mensen op aarde aangeknoopt heeft. En deze band is niet te verscheuren.

Gods liefde liet iets ontstaan, dat gedurende eindeloze tijden zal blijven bestaan. Hij wil veel mensen daardoor redding brengen. Hen naar het inzicht en een levend geloof leiden, want degene die in dit gebeuren het zichtbare werkzaam zijn van God herkent, moet ook onvermijdelijk tot een diep levend geloof komen. Het is het betrouwbaarste teken van de goddelijke boodschap, dat dit het geloof in een niet te overtreffen Godheid bevordert en dat dit geloof het grootste succes oplevert.

Als de mens dit geloof op kan brengen, dan zal het ook gemakkelijk voor hem zijn om het werkzaam zijn van God te erkennen en te begrijpen, want hij erkent dan ook een rijk buiten de aarde. En voor hem is de verbinding tussen beide werelden absoluut niet onmogelijk, omdat hij dan ook in de eindeloze liefde van God gelooft en hierin de verklaring vindt voor alles wat er is. God geeft Zijn woord aan de mensen en dit is het betrouwbaarste teken en zalig zijn degenen, die het in het diepste geloof aannemen en aandacht schenken aan de wil van God, die Hij door dit woord bekendmaakt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Krachtbron – Ontkenner van God

B.D. 1802a from 5. februari 1941, taken from Book No. 27

Niets in de wereld kan zich bevrijden van de kracht, die alles in stand houdt. Want zonder deze kracht is er geen bestaan. Een zich losmaken van de alles onderhoudende kracht zou zodoende hetzelfde betekenen als “een niet bestaan”. En zo moet alles wat bestaat getuigenis afleggen van een kracht, die geen andere oorsprong heeft dan God Zelf. Want er moet iets bestaan, waar de kracht van uitgaat. Er moet een krachtbron zijn. Hoe de krachtbron genoemd wordt, is om het even, als Hij maar eenmaal erkend wordt.

Zich een wezen als een krachtbron voor te kunnen stellen is pas het gevolg van het erkennen van dit wezen. Zolang de mens nu in het diepste van zijn innerlijk zich van een kracht bewust is, die het scheppingswerk in stand houdt, ontkent hij ook de eeuwige Godheid niet, want hij erkent deze kracht juist als iets goddelijks, ofschoon hij deze niet in een vorm tot uitdrukking laat komen. Hij moet steeds alleen maar het verband met elk scheppingswerk beamen en zodoende ook zichzelf als zo’n scheppingswerk beschouwen, dat als het ware in het nauwste verband staat met deze alles onderhoudende kracht.

Maar wanneer hij het verband van de scheppende kracht met de geschapen dingen, waartoe dus ook de mens behoort, betwist, dus de geschapen dingen als eens ontstaan, onafhankelijk van de scheppende kracht veronderstelt, dan ontkent hij God, geheel om het even wat hij zich bij het begrip “God” voorstelt. Want dan stelt hij zich alles wat er in de schepping is, als een door zichzelf veroorzaakt gebeuren voor, dat nu eenmaal zonder plan, zonder zin en zonder doel ontstaan is. Dan ontkent hij dat er voor het totale scheppingswerk een wijze reden is, een verband tussen de individuele scheppingen en een doel.

Dan herkent hij geen doel aan wat hij ziet, maar hij beschouwt alles slechts als een product van een proces, dat zich voortdurend herhaalt, maar dat niet dieper getaxeerd kan worden. Dat wil zeggen dat het noch aan een reden, noch aan doelmatigheid toe te schrijven is. Wat bestaat, is volgens zijn mening vanuit zichzelf zo ontstaan en heeft noch een schepper, noch een leider boven zich. Het heeft dus noch een diepere zin, noch een bepaald doel, dan alleen maar dat, wat de mens er zelf aan gegeven heeft.

Elke mogelijkheid van een verband tussen het ene scheppingswerk en het andere ontkent hij. En de mens als zodanig is voor hem ook alleen maar een volledig geïsoleerd staand schepsel, dat nu al naar zijn bekwaamheid zich aan de hele schepping aanpast en het grootst mogelijke voordeel moet halen uit dat, wat rondom hem is. En dan geeft hij elk scheppingswerk, ook de mens, gewoonweg alleen maar de korte tijd van bestaan en is hij ervan overtuigd, dat het zich na deze korte tijd op aarde weer in het niets oplost en vergaat.

Zo’n mening is nu totaal verkeerd. Als de eeuwige Godheid de schepping overeenkomstig deze mening met Zijn kracht zou bedenken, dat wil zeggen het verband met de scheppingswerken los zou maken, zoals de mens zich dat voorstelt, dan zou er plotseling niets meer zijn, want indien de kracht die alles onderhoudt van het schepsel teruggetrokken wordt, is zijn bestaan beëindigd. Dus doet God ook, zonder dat Hij erkend wordt, nog steeds Zijn kracht toekomen aan de mensen, die Hem ontkennen. Zodoende heeft deze verkeerde mening nauwelijks een nadelig effect, maar geestelijk is de schade onvoorstelbaar.

Vertaald door Peter Schelling

Gevolgen van het niet erkennen van een werkelijke God

B.D. 1802b from 5. februari 1941, taken from Book No. 27

Hoe halsstarriger de mens in zijn mening volhardt dat de schepping wel een natuurkracht verraadt, maar niet het werkzaam zijn van een buitengewoon volmaakt wezen, des te harder probeert het geestelijke in hem zich van de alles onderhoudende kracht los te maken en de wil om zich te verwijderen, vermindert ook de krachttoevoer, zodat dit geestelijke zich niet bevrijdt.

Het niet willen erkennen van een werkelijke Godheid is een afwijzen van de kracht, die God de mensen zou willen geven. De mens heeft elk saamhorigheidsgevoel met God verloren. Hij heeft ondanks zijn eerdere lange gang over de aarde nog de sterkste weerstand tegen Hem. Hij ontkent Hem, omdat zijn geest Hem niet wil erkennen, wat nu door een totaal verkeerde mening over het scheppingswerk en diens ontstaan tot uitdrukking komt.

Wie zich totaal onafhankelijk waant van de scheppende macht, dat wil zeggen wie zich niet nauw verbonden voelt met deze macht, die is het ook niet, voor zover hij voor zichzelf deze krachttoevoer, die een geestelijke herkenning tot gevolg heeft, kwijtraakt. God te ontkennen, moet een geestelijke achteruitgang tot gevolg hebben, want de mens is verwaand als hij gelooft volledig onafhankelijk zijn aardse leven vorm te kunnen geven.

De tegenstander van God zal zulke mensen steeds steunen, doordat hij deze verkeerde mening nog probeert te versterken en zodoende de mens ertoe zou willen brengen om zich te verzetten tegen de acceptatie, dat een werkelijke Godheid het heelal bestuurt en het lot van de individuele mens bepaalt. Deze mens ervaart zulke gedachten dan als last en bezwaardheid en daarom wijst hij deze af en gelooft zich van de Godheid vrij te kunnen maken, wanneer hij Haar afwijst. En hij bezondigt zich opnieuw tegen God, omdat hij de genade van de belichaming als mens niet benut, dus ook moeilijk de verbinding met God tot stand kan brengen en hij zo zijn aardse leven vergeefs leeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Verbindingen van de aarde naar het hiernamaals in de staat van rijpheid

B.D. 1803 from 6. februari 1941, taken from Book No. 27

Er mag geen onduidelijkheid over bestaan, dat alleen maar de geestelijk gevorderde mens de verbinding met krachten in het hiernamaals tot stand kan brengen, met als resultaat dat hem de goddelijke wijsheid en een onbeperkte kennis gegeven wordt. Als de verbindingen met het hiernamaals zonder de noodzakelijke geestelijke rijpheid tot stand gebracht worden, dan worden zulke gelegenheden door eveneens onrijpe wezens in het hiernamaals benut en het resultaat is een bewuste en onbewuste misleiding door slechte en onwetende krachten. Voor zulke verbindingen moet alleen maar gewaarschuwd worden, want ze brengen noch de mensen, noch de wezens in het hiernamaals geestelijke vooruitgang, maar ze zijn een groot gevaar voor hen.

De mensen mogen altijd goede geestelijke krachten aanroepen voor bescherming, voor hulp en ook voor onderricht via de gedachten. En ze zullen ook steeds voor de mensenkinderen klaar staan. Maar dan is de stille roep in de gedachten ook voldoende.

Maar als de mens een duidelijke verbinding tot stand probeert te brengen met de verwachting dat de krachten in het hiernamaals zich herkenbaar uiten, dan is een zekere geestelijke rijpheid een voorwaarde, zodat wetende krachten zich nu bekendmaken en deze krachten, die door het naar wijsheid hongerende mensenkind verlangd en aangeroepen werden, zullen zich uiten.

Geestelijk onrijpe mensen hebben geen verlangen naar de zuivere waarheid, maar ze zoeken slechts opheldering over aardse vragen en hun gehele kennisbegeerte bestaat slechts daarin, dat ze zo veel mogelijk over het aardse leven, over de toekomst en over aardse successen te weten komen. En zodoende wordt door eveneens aardsgezinde wezens in het hiernamaals aan zulke wensen voldaan.

Maar begrijpelijkerwijs kunnen zulke mededelingen geen succes opleveren voor de ziel en daarom zouden ze beter achterwege kunnen blijven, wanneer ze mensen niet aansporen tot nadenken over het voortleven na de dood en de eigenlijke opdracht gedurende het aardse bestaan. Dan kunnen ook zulke verbindingen een voordeel voor de ziel betekenen, vooropgesteld dat de mens zulke gedachten niet gelijk verwerpt, maar ze er nu aanleiding voor zijn dat de mens in zichzelf keert en zijn leven nu overeenkomstig verandert. Zo’n lichtzinnig tot stand gebrachte verbinding heeft dan zegen gebracht, als de mens dan ernstig de geestelijke verbinding tot stand brengt met de goede, wetende krachten, omdat hij nu in hen gelooft en hen nu in het volste geloof in hun werkzaam zijn aanroept.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Maatregelen van de aardse macht tegen het geloof in Jezus Christus

B.D. 1804 from 8. februari 1941, taken from Book No. 27

Het blijft een uitzichtloze onderneming van de wereld om de mensen geheel van Christus los te maken, dus hen te vervreemden van Zijn naam en Zijn leer totaal te vernietigen. Het zal er de schijn van hebben dat de wereldse macht dit zal lukken, maar ze zal de mensen alleen maar tot een bepaalde grens kunnen dwingen om Jezus Christus te ontkennen, want er zal in dezelfde mate als er tegen gewerkt wordt ook voor gewerkt worden.

En de volgelingen van Jezus zullen ook over een kracht beschikken, die de wereldse kracht ver overtreft. Ze zullen enkel onder het aanroepen van Zijn naam dingen volbrengen, die voor de wereldse macht onmogelijk zijn en dit zal de schare van Zijn aanhangers vergroten en nu zal het geloof van de mensen levend worden en de achting voor de wereldse macht zal in dezelfde mate verdwijnen, zoals het geloof in Jezus Christus toe zal nemen.

En de aardse macht zal dit niet met welgevallen bekijken. Ze zal veeleer met alle macht proberen om het geloof in Jezus Christus aan het wankelen te brengen. Ze zal een dreigende houding aannemen en degenen, die zich voor de verspreiding van het goddelijke woord inzetten en zodoende belijden een aanhanger van Jezus te zijn, met de zwaarste straffen bedreigen. Dezen zullen zich voor de aardse macht moeten buigen en aan de grootste kwellingen blootgesteld worden.

Maar mag het ook aards lijken, dat alle macht aan de zijde van de aardse macht staat, ze zijn tegen de geloofskracht van degenen die voor God strijden, tot niets in staat. Dezen zullen zich door duidelijke tekenen en wonderen uiten, die God Zelf in en door gelovigen tot stand brengt.

En waar de gelovigen geen raad meer weten, daar zal God Zelf zichtbaar worden en de mensen vertellen wat ze moeten doen en de mensen zullen spreken, wanneer en hoe God het wil en alle maatregelen die de wereld en haar vertegenwoordigers nemen om het geloof in God, in de goddelijke Verlosser, totaal te vernietigen, zullen zwak mensenwerk zijn. Ze zullen weinig succes boeken en dit zal hun woede zo vergroten, dat ze maatregel na maatregel treffen, maar zonder echt succes, zonder het doel te bereiken.

In deze tijd zullen er wel velen het geloof in Jezus Christus verliezen, maar het geloof van degenen die standhouden en Hem belijden, doorstaat nu de ergste beproevingen. Ze geven niet meer weg, wat ze bezitten, want voor hen betekent Jezus Christus veel meer, dan wat de aardse macht hun bieden kan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De leer van Christus – Het vervullen van de tien geboden – Het gebod van de liefde

B.D. 1805 from 9. februari 1941, taken from Book No. 27

Zelden is de mens tot het aannemen van een leer te bewegen, die hem lastig lijkt en daarom moet deze leer hem zo aangeboden worden, dat elke wanklank vermeden wordt. Ze moet eerst eens objectief gestaafd worden en de mens moet inzien, dat enkel de liefde van God zo’n leer ter wille van de eigen veredeling van de mens geeft.

Het wordt de mens getoond, wat hij moet doen en hoe hij moet zijn om volmaakt te worden. Hij moet onderwezen worden. En hem moeten geboden gegeven worden en hij moet zich bereidwillig onderwerpen aan alles wat geëist wordt. Dan is de leer van boven succesvol. Dan levert het hem op, wat haar doel is, de rijpheidsgraad van de ziel, die voor het binnengaan in het eeuwige leven de voorwaarde is.

De leer van Christus omvat nu alle geboden en de vervulling ervan draagt bij aan het vormen van de ziel volgens Gods wil. De mensen worden richtlijnen gegeven, waaraan ze zich moeten houden. Ze worden door God onderwezen over wat goed en wat verkeerd is, wat ze moeten doen en wat ze moeten laten. En als ze nu een God welgevallig leven willen leiden, als ze Hem willen dienen, Zijn liefde verkrijgen, dan moeten ze zich precies aan de vervulling van deze geboden houden, ook wanneer deze geboden hen niet bijzonder bevalt.

Steeds zal voor het vervullen van Gods geboden zelfbeheersing nodig zijn. Het zal zelfverloochening of zelfoverwinning vereisen en steeds zal de mens iets op moeten geven, als hij de goddelijke geboden geheel en al wil vervullen. Want steeds betekent het vervullen van de geboden zelfverloochening.

God heeft deze geboden uitgevaardigd, omdat de mensen juist het tegendeel nastreven van wat God wil en Hij brengt dit door Zijn geboden tot uitdrukking. Zodoende moet Hij de mensen een bepaalde dwang opleggen. Ze moeten als het ware tegen een sterk verlangen in hen strijden, wat ze echter niet zouden doen, als het niet door God verlangd zou worden en het gevolg daarvan zou zijn, dat ze aan het innerlijke verlangen toe zouden geven en hun staat van rijpheid zou dan uitermate veel gevaar lopen.

God heeft al Zijn geboden vastgelegd en voor de mensen is het noodzakelijk om deze in acht te nemen. Hij heeft deze geboden samengevat in Zijn gebod van de liefde: God boven alles lief te hebben en de naaste als zichzelf. Degene die deze geboden trouw vervult, zal vanzelf alles doen, wat God de mensen door de tien geboden gebiedt te doen.

En zo zal de goddelijke leer steeds alleen maar tot liefde manen en wie zich inspant om in de liefde te leven, die leeft ook geheel overeenkomstig de goddelijke leer. Hem zullen niet veel geboden gegeven hoeven te worden, want hij zal vanuit zichzelf, omdat hij in de liefde leeft, elk mens ook zijn liefde schenken. Hij zal voor alles terugschrikken, wat tegen de goddelijke geboden ingaat. Want omdat hij zich al tot liefde gevormd heeft, kan hij ook niet anders dan liefde geven en zijn leven steeds overeenkomstig de goddelijke leer leven.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Draag het kruis geduldig en berustend

B.D. 1806 from 11. februari 1941, taken from Book No. 27

Er ontsluiten zich onbegrensde mogelijkheden voor de mens, als hij bereid is zich in overeenstemming met de wil van God te vormen, wanneer hij dus bewust aan zijn ziel werkt. Vanaf het moment dat hij inziet dat zijn aardse doel de opwaartse ontwikkeling van zijn ziel is, is zijn gang over de aarde een eindeloze reeks van gelegenheden, waar hij door zelfoverwinning en actieve naastenliefde deze geestelijke rijpheid verwerven kan.

En zodoende zal zijn aardse leven vanaf dat ogenblik beproevingen met zich meebrengen, die hij moet doorstaan. Het zal ook niet zonder strijd aan hem voorbijgaan, want juist door de strijd zal zijn wil gestaald worden en zal zijn kracht toenemen. Zodoende zal het leven veeleer uit tegenstand en gebreken lijken te bestaan, dan dat hij zich aan een onbezorgde levensvreugde over zou kunnen geven. Dit zijn de eerste moeilijkheden, waartegen zijn levensscheepje niet te pletter mag slaan. Hij moet het met vaste hand en in gelovig vertrouwen in God om alle klippen heen leiden. Pas dan doorstaat hij de proef en benut hij de mogelijkheden voor een geestelijke opwaartse ontwikkeling.

Jezus Christus heeft dit de mensen Zelf als opdracht gegeven met de woorden: “Wie Mij na wil volgen, die moet gewillig zijn kruis op zich nemen”. Hij zegt niet dat Hij hem zijn kruis af wil nemen, dat Hij hen wil ontlasten. Hij verkondigt hen integendeel dat het navolgen van Jezus erin bestaat het kruis te dragen, dat Hij de mensen oplegt.

Het onnoemelijke leed, dat Jezus Christus op Zich nam, was de boetedoening voor de grote zondenschuld van de mensheid. Hij droeg Zijn kruis zonder morren en klagen. Wat Hij voor de mensheid geduldig verdroeg, loste in zekere zin hun schuld in. Wie Jezus na wil volgen, moet dus eveneens voor de zondige mensheid boeten. Dat wil zeggen leed dragen, dat de mensheid door de zonde op zich geladen heeft. De liefde voor de medemensen moet de mensheid er nu toe bewegen om voor hun zonde leed te dragen. Dat wil zeggen door leed de zondenschuld te verminderen en daardoor verlossend bezig te zijn op aarde.

En de liefhebbende mens zal daar ook steeds toe bereid zijn, want zijn ziel kent de onderdrukte toestand van degenen, die in een grote zondenschuld verstrikt geraakt zijn en hij zou hen graag helpen. En daarom zal elk in de liefde staand mens zich niet tegen de goddelijke wil verzetten, als deze hem een kruis oplegt en zijn aardse leven nu niet meer in stille vrede verstrijkt. Hij weet dat een bestaan zonder strijd niet geschikt zou zijn voor de hogere ontwikkeling van de ziel en zodoende verzet hij zich niet, ofschoon het kruis hem ondraaglijk lijkt.

En daarom moet de mens de moed niet verliezen, als zijn leven schijnbaar zwaarder is dan dat van de medemensen. God legt de mens echter geen zwaarder lot op, dan deze kan dragen en het is de kracht uit God, die dit kruis gemakkelijker te dragen laat worden. Het is de krachttoevoer, waar de mens bewust om kan vragen, maar die juist ook gevraagd moet worden. Maar dan is elk nog zo zwaar lijkend kruis niet zo’n zware last meer als voorheen.

Maar het kruis van Christus op zich nemen, betekent zonder morren en tegenspraak zich in alles schikken, wat God de mensen laat overkomen. Want de minste weerstand heft het werkzaam zijn van de goddelijke kracht op en de mens moet zwaar strijden, zodat hij de overwinnaar blijft in de levensstrijd en op aarde al verlossend werkzaam kan zijn. Hij moet steeds alleen maar in alle leed, in het kruis dat hem opgelegd is, de liefde van God herkennen, die de mensen tot geestelijke volmaaktheid zou willen laten komen en de snelste en zekerste weg is om met alle geduld en berusting naar Gods wil het kruis op zich te nemen en de goddelijke Heer en Heiland na te volgen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Om goddelijke genade moet worden gebeden - Niet willekeurig - Predestinatie

B.D. 1807 from 12. februari 1941, taken from Book No. 27

Wie zich tot Mij voelt aangetrokken, wie in elke nood en droefenis naar Mij vlucht, diens verzoeken wil Ik verhoren. Want hij erkent Mij als zijn Vader en zijn smeken is kinderlijk en vol vertrouwen. En steeds is de Vader bereid de nood van zijn kinderen te verminderen. En zo wil Ik u ook redden en u vrede geven. Het is alleen ter wille van uw ziel nodig, dat u in een benarde toestand komt, opdat u Mij zult zoeken en uw hart de roep naar Mij opzendt. Want alleen het leed brengt u dichter bij Mij. Maar u bent nooit verlaten, als u Mij maar niet opgeeft, als u zich niet van Mij afwendt. Vertrouw daarom altijd op Mijn Liefde tot u hulp krijgt.

Het is nooit de eigen verdienste van de mens als hij opwaarts klimt. Integendeel, dit wordt door Gods genade bewerkstelligd. Maar de mens mag zich niet ervan weerhouden om aan zichzelf te werken. Hij mag nooit denken dat hij nu niets daarvoor hoeft te doen en alleen op de genade van God hoeft te vertrouwen. Hij zal alleen dan de genade Gods waardig worden gekeurd, wanneer hij door zijn daden, door zijn gedrag, zijn denken en handelen, het bewijs levert, dat hij opwaarts wil. Deze wil, die hem nu in het gebed de hulp van God doet afsmeken, levert hem nu de genade op die weer de vervolmaking van zijn ziel tot gevolg heeft.

De goddelijke genade is dus in geen geval een geschenk van God dat de mens willekeurig wordt toegestuurd, waarmee dus de ene mens wordt bedacht, terwijl de andere mens gebrek zou moeten lijden. Nee, de goddelijke genade staat ieder mens onmetelijk ter beschikking. Er zal geen mens tevergeefs de genade Gods afsmeken. Maar nooit kan ze de mens worden overgebracht, zonder dat ze wordt gevraagd. En daarom zal de enige verdienste van de mens daarin bestaan, dat hij zich steeds weer in gebed tot de hemelse Vader wendt en deemoedig om diens genade vraagt. Al het overige bewerkstelligt dan de Liefde Gods Zelf bij een mens, die dus zijn wil aan God offerde en bewust een beroep doet op de toevoer van Gods kracht.

En daarom is het onjuist aan te nemen dat God naar believen de mens Zijn genade doet toekomen. Dit zou een daad van de grootste onrechtvaardigheid zijn, want dan zouden steeds alleen maar die mensen zalig kunnen worden, die door goddelijke genade waren uitverkoren. Dan zou dus het bewuste streven naar volmaaktheid elke zin verliezen, want begrijpelijkerwijs zou daarbij de vraag kunnen worden opgeworpen: “Hoor ik bij diegenen die God heeft uitverkoren voor het eeuwige rijk?” Een dergelijke opvatting zou ertoe moeten leiden dat de mens de arbeid aan zijn ziel nalaat en steeds alleen de tegenwerping zou willen doen gelden, dat alleen de goddelijke genade hem vrij zou kunnen maken, maar deze niet kan worden verkregen. Integendeel, de mens zou in rust en geduld moeten wachten tot de genade Gods hem toestroomt. En als dat niet het geval is, zou hij voor eeuwig verloren moeten gaan. Wie deze zienswijze heeft is in een vreselijke geestelijke gemoedsgesteldheid. Hij moet twijfelen aan de Liefde van God, aan Zijn goedheid en barmhartigheid. Verder zou hij zijn leven op aarde als nutteloos moeten beschouwen, als de genade Gods hem niet is beschoren. En toch heeft de mens het zelf in de hand, zich onbeperkt van de goddelijke genade te bedienen.

Het staat ieder mens vrij, zo vaak hij wil, tot God te komen, dat wil zeggen: in gebed al datgene te vragen wat gewoonlijk genade wordt genoemd. Hoe inniger het mensenkind erom vraagt, des te rijker bedenkt God het. En nu pas kan het zo op aarde wandelen, zoals het God welgevallig is. Zijn levenswandel is dan dus niet meer zijn eigen verdienste, maar dat hij deze zo kan leiden zoals hij nu doet, is nu het werkzaam zijn van de goddelijke genade. Vragen kan ieder mens, dus hij zal ook in overeenstemming met zijn gebed ontvangen. Hij zal met de genade Gods worden bedacht en nu succesvol de weg omhoog afleggen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Geestelijke nood – Verantwoordelijkheidsgevoel – Harde vermaningen

B.D. 1808 from 18. februari 1941, taken from Book No. 27

Hoe onverantwoordelijk handelen de mensen ten opzichte van hun ziel, als ze zich voor het juiste inzicht afsluiten en elke hulp, die hun toegezonden wordt, afwijzen. Elke vermaning en waarschuwing is tevergeefs. Ze kennen te weinig betekenis aan het leven toe en ze hebben ook geen verantwoordelijkheidsgevoel. En toch spant God Zich in Zijn lankmoedigheid en geduld steeds weer in om hen tot het juiste denken op te voeden. Maar ze beseffen dit niet. En hoe koppiger ze zich voor Zijn woord afsluiten, des te dikker wordt het omhulsel van de ziel en er zijn heel grote schokken voor nodig om deze omhulsels open te laten barsten en de ziel vrij te laten komen. De geestelijke nood is veel groter, dan de individuele mens in staat is te herkennen.

Maar zelden is er, waar er meerdere mensen verzameld zijn, een gelovig mens bij en deze gelovige wordt uitgelachen, waar er naar hem geluisterd zou moeten worden. Maar zelden dringt het goddelijke woord de harten van de mensen binnen, want de wereld wil iets anders horen. Ze wil werelds vermaakt worden. Ze wil zich afleiding verschaffen en zich verheugen in wereldse praatjes. Ze wil niet onderricht worden en niet op de lichamelijke dood gewezen worden. Ze wenst alleen maar te leven, dat wil zeggen het aardse leven ten volle te benutten en te genieten. En de goddelijke woorden zijn daarvoor een hindernis. Ze bemoeilijken de drang naar het aardse leven. Ze belemmeren de roes van vreugde en verlagen het aardse genot.

Hoe bekrompener de mensen zijn, des te moeilijker is voor hen het goddelijke werkzaam zijn te verklaren, want dan hebben ze voor een geestelijke opwekken geen begrip. En ze proberen nu het ontbrekende begrip met een verhoogd werelds verlangen te compenseren, want ze ervaren hetgeen voor hen onbegrijpelijk is alleen maar als een druk en belasting en ze willen hieraan ontsnappen door de wereld nu echt toegedaan te zijn. En zonder de wil om de waarheid te kennen, kan deze hun niet aangeboden worden. En als deze hun aangeboden wordt, dan begrijpen ze het niet, omdat ze daar niet de wil toe hebben en het verlangen naar God slechts zwak in hen ontwikkeld is.

En daarom moet God hun andere vermaners sturen, die al hun verlangen naar wereldse genietingen in hen laat verstommen. Hij moet hen harder aanpakken, omdat ze geen acht slaan op de zachte aanrakingen, omdat ze de nabijheid van God niet voelen, als Hij Zich aan hen bekendmaakt. En zo wordt de mensheid een steeds zwaarder lot opgelegd en ze zal onder de druk moeten smachten en in de wereld en haar vermeende vreugden geen schadeloosstelling vinden. Het leven zal zo moeilijk te verdragen zijn, dat de ware troost alleen maar bij God te vinden zal zijn. In Zijn woord, dat Zijn liefde en barmhartigheid aan eenieder belooft, die zich naar Hem toekeert en de wereld opgeeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Doel van de schepping – Bewijs van liefde – Verkeerde wil

B.D. 1809 from 14. februari 1941, taken from Book No. 27

Stelt u zich zo goed als u kunt de grootte van het scheppingswerk voor en herken daaraan de almacht van de goddelijke liefde. Want alles wat u ziet, is geschapen voor jullie, die nog onvolmaakt zijn en daarom eindeloos ver verwijderd zijn van God. Maar Zijn liefde wil jullie niet op deze afstand laten blijven en liet daarom iets als middel ontstaan om de afstand tot Hem te verminderen. De schepping is een bewijs van Zijn liefde en genade, want er is geen andere weg voor het zich tegen Hem verzettend geestelijke, om het weer naar Hem toe te leiden, dan juist de gang door de schepping, die een bepaalde onderwerping aan de goddelijke wil vereist en dit betekent al een nadering tot God.

Echter wordt de wil van het wezen nooit gedwongen om God te naderen. Het wordt het wezen alleen maar in het bewustzijn gebracht wat het betekent om zijn vrije wil niet meer te kunnen gebruiken om het aan te sporen de vrije wil weer te kunnen gaan gebruiken. Dit laatste moet het wezen zelf bewerkstellingen. Zodoende werd het naderen van God nooit tegen de wil van het wezen teweeggebracht, als dit eenmaal plaatsgevonden heeft, want het wezen heeft daar zelf toe besloten en liet nu de wil actief worden.

En om in het wezen het verlangen naar de vrijheid van de wil op te wekken, moest het de lange weg door de schepping gaan en de gebonden toestand als kwelling leren ervaren, want alleen dan kon het bewust de vrijheid nastreven. Elk scheppingswerk is daarom als een liefdesbewijs van God te beschouwen, want het dient er toch toe om het wezen uit zijn van God verwijderde toestand te verlossen, die voor het wezen noch gelukkig makend, noch bevredigend is.

Wat uit God voortgekomen is, heeft goddelijke gevoelens en goddelijke taken. En het vervullen van deze taken veroorzaakt het grootste geluksgevoel. Maar als het wezen door eigen schuld zo ver van God verwijderd is, dat het zijn taak niet meer herkent, dan moet het geluksgevoel in overeenstemming daarmee verminderen. Het wezen is dus onvolmaakt geworden en de staat van onvolmaaktheid bezorgt hem kwellingen.

De liefde van God wil elk wezen terugbrengen en hem weer zijn oorspronkelijke overvloed aan kracht toesturen om het voor zijn eigenlijke opdracht bekwaam te maken en tegelijkertijd het wezen weer in de staat van gelukzaligheid te brengen. En dit kan alleen maar gebeuren, wanneer het wezen zelf zijn wil, die verkeerd is, opgeeft en zich aan de goddelijke wil onderwerpt.

Maar het wezen heeft zijn vermogen om het te beseffen verloren door zijn verwijdering van God en dus moet hem zijn verkeerde wil duidelijk tot bewustzijn gebracht worden en daarom liet God de schepping ontstaan, die de wil van het wezen net zo lang bindt, tot het wezen het gebonden zijn als kwellend ervaart en daarvan vrij zou willen komen. Dan begint zijn wil zich weer naar God toe te keren en de verwijdering van Hem wordt steeds minder.

En hoewel het scheppingswerk ook schijnbaar een vastbinden van de wil is, is dit toch de enige mogelijkheid om het wezen het verkeerde van zijn vroegere wil te laten ervaren en te laten beseffen, want pas het besef brengt de wil ertoe om een andere richting in te slaan. Maar de wil van het wezen kan nooit gedwongen worden, omdat anders de volmaaktheid onmogelijk weer bereikt zou kunnen worden.

Eeuwig en altijd is de eindeloze liefde van God aan het werk om alles wat van Hem afvallig geworden is, weer naar Zich toe te leiden. En alles wat er is, wat voor de mens als scheppingswerk zichtbaar is, bewijst alleen maar de grote liefde van God voor de wezens, die door eigen schuld met God braken, maar hun verbondenheid met Hem kunnen ze nooit verliezen. Ze moeten alleen maar weer tot het bewustzijn van de verbondenheid met God komen. En dit is het doel van het scheppingswerk, dat daarom enkel de eindeloze liefde, goedheid en barmhartigheid van God toont.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Scheppingen - Miniaturen

B.D. 1810 from 14. februari 1941, taken from Book No. 27

Wat voortgebracht is uit de wil van de goddelijke liefde moet in zijn wording de meest wijze scheppende Geest verraden. Daarvan getuigen de oneindig vele scheppingswerken die de mens, als hij ze aandachtig beschouwt, de meest ware wonderwerken onthullen. Gods scheppingswerk zou, in de nietigste deeltjes uit elkaar genomen, steeds weer dezelfde scheppingen in miniatuur tonen. Elk scheppingswerk is weer een wereld op zichzelf, die echter eveneens alles in zich draagt wat het universum inhoudt. Dit is voor de mens onbegrijpelijk, omdat hij met het blote oog deze miniatuur wonderwerken niet kan aanschouwen. Enkele scheppingswerken doen hem weliswaar hetzelfde blijken, maar hij houdt dit voor afzonderlijke gevallen. Maar het is hem niet bekend dat elk scheppingswerk een miniatuur is van het grote scheppingswerk Gods en weer miljarden van zulke miniaturen bevat die voor de mens pas zichtbaar zijn als hij in staat is met geestelijke ogen te zien. Dan zal zijn verbazing geen grenzen kennen en dan pas wordt voor hem de grootte ten volle begrijpelijk van de eeuwige Godheid die bij machte is zoiets te scheppen.

Het heelal is oneindig. Dat wil zeggen: het kent geen grenzen, geen begin en geen einde. En net zo oneindig en onbegrensd zijn de scheppingen daarin. De wil van de goddelijke Liefde nam vorm aan en werd dus tot de meest onvoorstelbare werken. En het kleinste scheppingswerk is door zijn wijze Schepper zorgzaam bedacht. Het omsluit weer ontelbare scheppingen die voor de grote scheppingswerken niet in het minst onderdoen, veeleer door hun fijnheid nog betoverender aandoen en daarom heerlijk zijn om te aanschouwen. En elke nog zo kleine schepping bevat levende wezens die in vele duizendvoudige verkleining dezelfde functies verrichten in een wereld die overstemt met hun nietige geaardheid. En alles is onderworpen aan dezelfde wetmatigheid, alles is tot in het kleinste weloverwogen en wordt door de goddelijke wil gestuurd en geleid. God is in het nietigste zandkorreltje net zo aanwezig als in het gehele universum. Niet het geringste ontgaat Hem en niets is te weinig of te klein om door Hem aandacht te worden geschonken. Alles, ook het kleinste, is de tot vorm geworden gedachte van God, die - eenmaal uitgestraald - eeuwig niet vergaat of zich losmaakt van God. En daarom wordt het voortdurend door de almacht van de goddelijke Liefde vastgepakt en blijft het bestaan tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Menselijke "correctie" van de boodschappen van boven

B.D. 1811 from 15. februari 1941, taken from Book No. 27

De boodschappen van boven moeten onveranderd opgeschreven worden, anders verzet de menselijke wil zich tegen de Wil van GOD. Elke boodschap heeft daarom zijn eigen doel, ook al herkent de mens vaak dat doel niet. En omdat reeds de verandering van Mijn Woord vaak aan de boodschap een andere betekenis geeft, zal op die manier het oorspronkelijke doel gemist worden.

GOD maakt Zelf de mensen bekend met wat niet met Zijn Wil overeenstemt, wanneer door menselijke onbekwaamheid Zijn Woord niet zo is aangenomen als het werd gegeven. De mensen hebben dus geenszins het recht de boodschappen te veranderen, want hun beoordelingsvermogen is niet in staat een werk te toetsen dat niet alleen voor de tegenwoordige tijd bedoeld is - maar tijden moet overbruggen.

De mens kan wel het beste willen, maar moet toch een zekere graad van geestelijke rijpheid bezitten om over een kennis te beschikken die hem in staat stelt naar de Wil van GOD correcties uit te voeren. Want menselijke kennis alleen maakt hem niet bekwaam de waarheid op zijn inhoud te toetsen.

Alleen de GEEST van GOD brengt de zuivere waarheid voort, en zolang de ziel van een menselijke middelaar niet in staat is deze waarheid woordgetrouw over te nemen, zal toch zijn denken zo geleid worden dat hij geen dwaling neerschrijft. De schriftuur mag dan misschien minder volmaakt zijn, zij is echter nooit helemaal fout.

Elke menselijke correctie kan echter dwaling in zich bergen en is daarom niet volgens de goddelijke Wil. De GEEST van GOD kan Zich des te zuiverder uiten naarmate de ontvanger minder weerstand biedt bij het ontvangen van de boodschappen, daarom moet elke vorm van eigen interpretatie tijdens het ontvangen van de boodschap achterwege blijven. Alleen de wil GOD te dienen is de beste waarborg voor een zuivere en ongehinderde ontvangst, en de ontvanger hoeft dan niet te vrezen iets anders neer te schrijven dan in de bedoeling ligt van de goddelijke Wil. Deze Wil behoedt het denken van de ontvanger voor dwaling, want wat GOD tot de mensen brengen wil zal HIJ ook behoeden voor dat soort interpretaties die de aardse kinderen van de juiste weg zouden afbrengen.- Het is waarlijk Zijn Wil de mensheid de zuivere waarheid te geven en haar op de juiste wijze te onderwijzen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De geestelijke wereld - Paradijselijke staat

B.D. 1812 from 15. februari 1941, taken from Book No. 27

De dood van het lichaam is de afsluiting van het aardse bestaan en het begin van het leven in de eeuwigheid. Dit zijn twee totaal verschillende werelden.

De ene die deel uitmaakt van het verleden en ook in zich vergankelijk is, dat wil zeggen aan voortdurende omvorming onderhevig, is de wereld van de zichtbare en tastbare scheppingswerken van God. Een wereld die materie is, in tegenstelling tot de wereld van het hiernamaals, waar materiële scheppingen niet bestaan, maar die alleen nog de onvolmaakte wezens als gedachten voor ogen staan tot aan het moment van definitieve overwinning. Het vleselijke lichaam had aardse, dat wil zeggen materiële scheppingen nodig, daar het zelf eveneens zo’n schepping was. Maar zodra het vleselijke omhulsel wegvalt en de ziel overgaat in het geestelijke rijk, is ze volledig onafhankelijk van zichtbare scheppingswerken, wanneer ze een zekere graad van rijpheid heeft bereikt. De wereld van nu is een wereld van wensen.

Iedere ziel treft dat aan, wat ze begeert. En dus zal het leven in de eeuwigheid voor de mens een paradijselijke staat zijn, vooropgesteld dat de ziel in het paradijs zou willen vertoeven. Want ze kan evenzo dat begeren, wat nog heel menselijk aards is. Maar dan is de toestand niet paradijselijk te noemen, want aardse begeerten schakelen zoiets uit. In hogere sferen echter wordt aards- materieel niets meer begeerd, maar beschouwd als deel uitmakend van het verleden en in plaats hiervan wordt alleen geestelijk goed nagestreefd. Maar geestelijk goed is voor het eerst de krachtstroom die het wezen in de eeuwigheid aanmerkelijk gewaarwordt en als bevorderlijk voor zijn vooruitgang inziet en waar het vurig naar verlangt. In deze wereld is niets tastbaar of stoffelijk zichtbaar, maar alleen voor het geestelijke oog zichtbaar. Dat wil zeggen: alles bestaat uit “geestelijke substanties”. Het is alleen in het gevoelsleven kenbaar. De graad van liefde van het wezen zal in zekere zin de sferen bepalen die de nieuwe verblijfplaats van de ziel nu is. Want als de ziel gewillig is te geven, ontvangt ze ook. En nu is ontvangen en geven voor het wezen een gelukkig makende bezigheid. Het begeert niet iets tastbaars. Integendeel, alleen iets kostelijks, wat in het gevoelsleven tot uitdrukking komt. En dus is het leven in de eeuwigheid een gestadig toestromen en uitdelen van goddelijke kracht. Er wordt alleen geestelijks begeerd en ontvangen en het gevoelsleven wordt tot onvoorstelbare diepte ontwikkeld, zodat de gelukzaligheid steeds grotere omvang kan aannemen. Er doet zich dus noch stilstand, noch achteruitgang voor van datgene, wat wezen van het eeuwige leven is: de eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het aanroepen van God is de garantie voor de waarheid

B.D. 1813 from 16. februari 1941, taken from Book No. 27

Het zal de mens betrekkelijk moeilijk lijken om het ware te herkennen, zolang hij alleen maar met het verstand tot inzicht in de waarheid wil komen. Wat de mens ook doet, als het tot het juiste resultaat moet leiden, dan mag God nooit uitgeschakeld worden. Dus de mens kan nooit juist denken als hij zich niet tot God, als de waarheid Zelf, wendt en om Zijn hulp, Zijn genade vraagt.

Want ofschoon hij zich ook niet bewust aan de boze krachten overgeeft, zullen deze echter hun invloed doen gelden en ze kunnen dit ook, zolang hier niet de wil tot God en het verlangen naar de waarheid tegenover gezet wordt. Daarom zal de mens, die gelooft om zonder God belangrijke geestelijke vraagstukken op te kunnen lossen, steeds onder de invloed van boze krachten staan, van wie het doel is om de waarheid uit de wereld te werken. Die alles met leugen en dwaling willen vermengen om de weg naar God te versperren.

De strijd van het kwaad tegen het goede is ontzettend en de strijd kan alleen maar tot de zege leiden als God Zelf om hulp geroepen wordt. Daarom zal de mens die werkelijk zoekend is ook nooit tevreden zijn met het resultaat van zijn verstandelijk onderzoeken, want zijn ziel voelt dat ze nog niet het ware gevonden heeft en ze probeert hem de gebrekkige toestand begrijpelijk te maken. Want God laat een ernstig zoekend mens niet zonder hulp. Hij zal ook steeds weer de waarheid dichter bij hem proberen te brengen, maar de liefde van God moet dan ook ingezien worden.

De mens moet ook bereid zijn om dat, wat niet met zijn gedachtegang tot nog toe overeenstemt, aan een onderzoek te onderwerpen. Zijn wil mag niet zo sterk zijn, dat hij niet meer voor onderricht toegankelijk is en gelooft dat zijn kennis compleet is. En alleen maar een verstandelijk denken is nooit een garantie voor de zuivere waarheid, maar als dit denken aan God overgelaten wordt, als de mens voor het oplossen van geestelijke vragen bewust de verbinding met God tot stand brengt, kan hij in de volste overtuiging zijn nu verworven kennis als waarheid aannemen, want God als de eeuwige waarheid beschermt hem voor het in ontvangst nemen van vergissingen.

En hij zal het ook gemakkelijk inzien. Er zal begrijpelijk voor hem worden, wat hem eerst onbegrijpelijk leek en elke twijfel zal ook uit het hart verdreven worden. Hij zal er nu van overtuigd zijn dat hij “weet” en hij zal niet meer hoeven te vrezen dat hij alleen maar vermoedt. En deze innerlijke zekerheid in de waarheid te staan, laat hem ook met volle overtuiging opkomen voor dat, wat hij nu als waarheid herkent.

Zich ongeremd aan God wijden, dat wil zeggen Hem Zelf alles uiteenzetten, waarvan de mens meent, dat het wetenswaardig is en deemoedig om opheldering vragen, is de enige garantie voor de zuivere waarheid. Maar op andere manieren zal nooit hetzelfde geestelijke resultaat behaald worden, want alleen God kan de zuivere waarheid uitdelen en Hij doet dit aan degenen, die Hem gelovig in vertrouwen nemen en Hem om opheldering vragen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gemeenschappelijke godsdienst - Traditie

B.D. 1814 from 16. februari 1941, taken from Book No. 27

De gemeenschappelijke godsdienst kan weliswaar ook stroken met de Wil van God, wanneer bij alle mensen te zelfder tijd het diepe verlangen aanwezig is met de goddelijke Heer en Heiland in verbinding te treden en dus ook ieder bereid is God te dienen. Maar meestal voldoen de mensen alleen maar aan een gebruik, een gewoonte die zich door tradities heen in stand heeft gehouden, dus minder een diep innerlijk verlangen is. Wat eigenlijk voor de mensen iets uiterst belangrijks moet zijn, is een mechanische handeling geworden. De mensen stellen zich erop in, de verbinding met God tot stand te brengen, maar doen dit alleen puur verstandelijk. Dat wil zeggen ze zetten zich wel in om de gedachten tot Hem te verheffen en toch hoeft het hart daar niet bij betrokken te zijn. Maar de verbinding met God moet vanuit het hart tot stand worden gebracht. De verbinding met God aangaan is de staat, die het enige doel moet zijn van de mens in zijn leven op aarde, want dan is in hem het gevoel ontwaakt bij Hem te horen, van Wie hij is uitgegaan. Hij was eeuwig niet gescheiden van de Oerkracht, maar hij besefte dit alleen niet en voelde zich daarom ver van Hem verwijderd, terwijl door de bewuste verbinding met God de schijnbare scheiding wordt overbrugd en het wezen zichzelf ziet als eeuwig verbonden met zijn Schepper. Komen nu waarachtig gelovigen bij elkaar voor een gemeenschappelijke godsdienst, dan dringt het vereende gebed omhoog tot de hemelse Vader en God vindt daarin Zijn welgevallen.

Maar waar geen diepe gelovigheid, maar alleen het vervullen van zekere traditionele verplichtingen de mensen doet samen komen, daar zullen niet zelden de gedachten van hen ronddwalen en van innige verbondenheid met God zal geen sprake zijn. Men doet ook wel zijn best het Woord Gods in zich op te nemen, maar ook dit weerklinkt slechts meer in het oor dan in het hart en zal ook alleen dan een geestelijk bevorderende uitwerking hebben, wanneer de mens zich inzet het in daden om te zetten. Maar meestal zijn de mensen met deze korte tijd van gezamenlijke godsdienst tevreden en geloven ze hun plicht vervuld te hebben, doordat zij hem bijwoonden, dat wil zeggen zich openlijk voor God uitspraken. Maar God hecht geen waarde aan uiterlijke handelingen, doch Hij legt de maatstaf bij het verlangen van het hart naar Hem. En een hart dat naar Hem uit gaat, richt zich niet naar tijd en uiterlijkheden. Het brengt de verbinding met Hem tot stand, wanneer en waar het zich daartoe gedrongen voelt. Het zoekt God in innerlijk verlangen, maar niet om de wereld een bewijs van zijn gelovigheid te geven. En derhalve is alleen van belang de innigheid van het contact tussen de mens en zijn Schepper. En de gemeenschappelijke godsdienst is dan een bijeenkomst van geheel gelovige mensen, wanneer zij de wil zich met Hem te verenigen in het hart dragen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het streven van de tegenstander al het mystieke als dwaling voor te stellen

B.D. 1815 from 16. februari 1941, taken from Book No. 27

Er zijn zaken, waarvan de mens niet in staat is die te verklaren en die hij bijgevolg als onoplosbaar probleem afwijst. Hij is niet weetgierig en piekert er daarom ook niet over. En zo zullen hem die zaken ook steeds onverklaarbaar blijven, daar zijn wil er niet naar streeft de oplossing te zoeken. Wat nu niet begrijpelijk schijnt, kan echter niet als “niet bestaand” worden afgedaan of met gebrekkige bewijsvoering naar het gebied van bedrog of tovenarij worden verwezen. Dit geldt in het bijzonder voor alle mystieke verschijnselen, die met het blote mensenverstand niet zijn te ontraadselen en daarom zonder bedenking worden afgedaan als opzettelijke misleiding of ziekelijke machinatie (heimelijke of oneerlijke methode om iets gedaan te krijgen) van een mens.

Mystieke verschijnselen zullen alleen door mystici verklaard kunnen worden. Dat wil zeggen, alleen de geestelijk strevende mens dringt in geestelijke gebieden door. Doch mensen, die alleen verstandelijk denken, zullen nooit de sluier kunnen oplichten en ze proberen daarom elk geloof aan bovenaardse zaken, aan bovenaards werkzaam zijn, ook bij de medemensen te vernietigen. En dit noemen ze dan verlichting (rationalisme) en ze werpen nu een sluier over datgene, wat de mens als het voornaamste zou moeten inzien: over het werkzaam zijn van geestelijke krachten uit het hiernamaals, die daardoor de mensen het bewijs zouden willen leveren, dat het leven na de dood op aarde niet beëindigd is.

O wereld vol van ongelovigen en spotters. Waar u een klaarblijkelijk teken wordt geboden, daar tracht u het te ontkrachten en u belet daardoor de wezens uit het hiernamaals de toegang tot u. U wilt met uw wijsheid het werkzaam zijn van deze krachten tenietdoen. Het bevalt u beter, het geestelijke streven van diepdenkende mensen belachelijk te maken in de ogen van de mensen en u verspert voor u in zekere mate zelf de toegang tot dat rijk, waaruit de mensen signalen worden gezonden, opdat voor hen het inzien gemakkelijk zal worden. En duidelijk komt het werkzaam zijn van slechte krachten tot uitdrukking bij die mensen, die al het geestelijke, al het bovenaardse met volle overtuiging ontkennen. Ze spreken het woord van de tegenstander, want deze is het, die het geloof aan een voortleven na de dood, een leven in de eeuwigheid en een tijd van verantwoording wil vernietigen.

En de mensen gaan onmiddellijk op diens wil in en schrikken er niet voor terug, zonder bezwaar het geloof prijs te geven, dus alleen maar positief te staan tegenover wat voor hen voor de hand ligt of zichtbaar is, maar al het bovennatuurlijk lijkende ontkennen. Hoe hoog beoordeelt toch de mens zijn verstand. En hoe weinig bereikt hij ermee, als niet God Zelf hem bijstaat en hem tot inzicht brengt. Maar wederom is het menselijke verstand maatgevend voor de mensheid. Ze neemt onvoorwaardelijk aan, wat haar hierdoor wordt voorgehouden. Ze offert de verkregen geestelijke waarheden vaak zonder bezwaar op, omdat de tegenstander van God de kunst verstaat, door overtuigd spreken de boventoon te voeren. En zo vindt hij overal gewillige toehoorders, want de wereld wil liever horen, dat het leven met de lichamelijke dood zijn einde heeft. En ze zal er daarom bereidwillig mee instemmen, wanneer uitingen uit de geestelijke wereld als fantasie, bedrog of dwaling worden bestempeld en daarom totaal worden verworpen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De strijd tegen Christus – Strijders van God – Levensbeschouwing

B.D. 1816 from 17. februari 1941, taken from Book No. 27

De geestelijke strijd wordt in de hele wereld merkbaar, maar het wordt niet openlijk gevoerd. Een levensbeschouwing, waar aan de instelling tot God slechts terloops aandacht geschonken wordt, is al een onderdrukken van dat, wat eigenlijk het belangrijkste in het aardse leven is.

Het gevolg van zo’n levensbeschouwing moet daarom de strijd tegen al het geestelijke zijn, want waar de juiste verhouding tot God niet tot stand gebracht wordt, daar staat de mensheid in een afhankelijke positie van de macht, die de tegenstander van God is en deze brengt de mens ertoe om te strijden tegen alles wat goddelijk is. Het verkeerde denken van de mens is enkel en alleen terug te voeren op de invloed van deze macht en de enige bescherming daartegen blijft het aanroepen van de goede geestelijke kracht, het aanroepen van God.

Maar hoe kan God tot hulp bereid zijn, als deze bereidheid ontkend wordt? En het is een ontkennen, als God niet als wezen erkend wordt, Die in het nauwste contact met Zijn schepselen staat. Men probeert de mensheid dit geloof in een werkelijke Godheid af te nemen en daardoor maakt men ook de juiste verhouding ten opzichte van God onmogelijk. Dit zijn de voortekenen van de eigenlijke, dat wil zeggen openlijke strijd tegen Christus en Zijn leer. En deze strijd zal zulke vormen aannemen, dat het werkzaam zijn van de vijandelijke krachten geheel zichtbaar is.

En daarom geeft God net zo zichtbaar de bewijzen van Zijn werkzaam zijn en Zijn liefde voor de misleide mensheid. Daarom laat Hij overal Zijn goddelijke woord naar de aarde stromen, opdat de weinigen, die nog de juiste instelling ten opzichte van God hebben, ook de gevolgen hiervan herkennen, dat deze weinigen in de waarheid staan en met de volste overtuiging op kunnen komen voor het zichtbare werkzaam zijn van God en voor Zijn goddelijke leer.

En zulke zichtbare bewijzen worden toegelaten, omdat de tegenstander van God geen middel schuwt om Hem uit het hart van de mensen te verdringen. God hindert het werkzaam zijn van deze krachten niet, maar zendt op dezelfde manier Zijn strijders uit en voorziet hen van Zijn kracht. Hij geeft daar, waar de mens bereidwillig is het zuivere goddelijke woord op te nemen en daalt zodoende Zelf in het woord naar de aarde af om Zijn strijders voor te bereiden op de strijd, die het geestelijke betreft.

En het zal blijken dat de kleine schare van goddelijke strijders machtiger is dan de tegenstander, die wel met de hulp van alle krachten uit de onderwereld zijn strijd voert, maar toch overwonnen wordt, omdat de strijders van God over een kracht beschikken, die deze ver overtreft. God laat niet met Zich spotten. Hij is liefdevol en barmhartig en Hij wil de mensen, die dwalen en uit onwetendheid zondigen, te hulp komen, maar nooit laat Hij toe, dat de geest van de duisternis de wereld regeert en deze probeert zijn heerschappij nu te aanvaarden. Daarom zal de strijd nu beslist moeten worden en nu zullen werkelijk de belijders van de werkelijke Godheid, de belijders van Christus, als overwinnaars uit de strijd tevoorschijn komen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Waarom en wanneer is de kennis van vorige levens nodig?

B.D. 1817 from 17. februari 1941, taken from Book No. 27

Het is niet van belang wat voor standpunt de mensen innemen over een leer, die het vorige leven van de ziel behandelt, als ze op aarde maar een God welgevallig leven leiden. Voor hen is de kennis van de tijd vóór het aardse leven niet absoluut noodzakelijk. Maar de mensen, die er onverantwoord op los leven, niet aan hun ziel en de eeuwigheid denken en alleen maar het aardse leven de moeite waard vinden, moet de draagwijdte van hun levenswandel voor ogen gehouden worden en dus de kennis hiervan ter overweging gegeven worden, voor wat betreft de onnoemelijk kwellende en eindeloos lange weg die de ziel al afgelegd heeft en welke gevolgen een onbenut aards leven tot gevolg heeft.

De herinnering moet van de mens afgenomen worden, maar de kennis van de tijd vóór de belichaming als mens kan hem gegeven worden, omdat het hem vrijstaat het al dan niet aan te nemen. De ongelovige mens zal de waarheid hiervan namelijk bestrijden en hij zal zich daar niet door beïnvloed voelen. God laat hem echter de waarschuwing toekomen, opdat hij hoe dan ook zijn standpunt hierover bepaalt, er dus positief of negatief tegenover staat.

Onder de mensheid overheerst een ongelooflijke onverschilligheid. Het leven wordt als een vanzelfsprekendheid aangenomen, maar er wordt in de verste verte niet aan gedacht dat de mens ook een verantwoordelijkheid heeft voor de tijd van zijn aardse leven. Dat van hem een prestatie verwacht wordt. Dat hij een opdracht gekregen heeft, die hij vervullen moet. En om dit verantwoordelijkheidsgevoel in hem op te wekken, moet hij van zijn vorige leven weten, voor zover dit zonder geloofsdwang mogelijk is. De gedachte daaraan kan een aansporing zijn tot een bewuster leven en daarom geeft God de mensen deze kennis, dat nu door gewillige mensenkinderen aangenomen kan worden. Maar het hoeft ook weer niet dichter bij alle mensen gebracht te worden, voor het geval dat ze zich zonder deze kennis inspannen om een God welgevallig leven te leiden.

Maar de mensen de herinnering te geven, zou hen mateloos belasten en onbekwaam maken voor het aardse bestaan, want dit zou dan niet meer in vrije wil geleefd worden, maar de mens zou dwangmatig besluiten om binnen Gods wil te leven, als het mogelijk voor hem zou zijn om terugblikkend zijn lange gang over de aarde te zien. Als de mens zich echter inspant om een goed leven te leiden, dan zou de kennis van het vorige leven hem ook niet aan het schrikken maken, maar het zou het streven in hem vergroten om te voldoen aan de eisen van het leven en zich overeenkomstig de goddelijke wil te ontwikkelen.

De mens verzet zich namelijk vaak als hij iets volkomen onbekends als waarheid aan moet nemen. Daarom moet hem tegelijkertijd de verklaring gegeven worden en dan zal het hem begrijpelijk voorkomen, dat dit ook alleen maar een hulpmiddel zal zijn om de misleide mensen naar de juiste weg van het geloof terug te leiden. En zo bekeken, zal het ook aanvaardbaar voor hem zijn, wat hem over het voortleven van de ziel meegedeeld werd.

De mensheid, die zo ver van God afstaat, heeft zulke middelen nodig, want God kent haar nood en geeft haar daarom een kennis, die geschikt is om de geestelijke nood op te heffen. Maar de wil van de mens blijft evenwel vrij. Als hij tegenstribbelt om de kennis daarvan als waarheid aan te nemen, zal hij niet gedwongen worden. De tijd vóór de belichaming als mens kan hem immers niet anders duidelijk gemaakt worden dan door zulke leringen, die met goddelijke toestemming aan de aardse mens gegeven worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof in bovennatuurlijke zaken – Goddelijke belofte

B.D. 1818 from 18. februari 1941, taken from Book No. 27

Het geloof in de liefde, almacht en wijsheid van God is absoluut noodzakelijk om de verklaring te kunnen vinden voor iets, wat buiten het natuurlijke ligt. Alles wat bovennatuurlijk lijkt, wordt in twijfel getrokken. Dat wil zeggen dat het bovennatuurlijke betwist wordt en er wordt geprobeerd het als iets natuurlijks voor te stellen, dat hoogstens buiten het menselijke weten ligt. Enkel de diepgelovige mens accepteert de mogelijkheid, dat het een goddelijk werkzaam zou kunnen zijn, omdat de liefde, almacht en wijsheid van God daarvoor voor hem voldoende verklaring is.

En ofschoon de mens ook lijkt te geloven, dan is dit geloof niet diep genoeg, zolang hij een duidelijk werkzaam zijn van God aan de mensen niet voor mogelijk houdt. De mensen scheiden het aardse leven nog te veel van het geestelijke leven. Ze zijn nog te veel met de aarde verbonden om voor een geestelijk werkzaam zijn begrip te hebben. Ze roepen wel naar God, maar als Hij Zich aan hen kenbaar wil maken, vluchten ze. God te ervaren is enkel dan mogelijk, als Hij zonder twijfel erkend wordt. Maar Hem zonder twijfel erkennen, betekent ook het onvoorstelbare voor mogelijk te houden, als het Gods wil is.

Maar de mens moet de goddelijke wil niet zelf willen bepalen. Hoe stelt de mens zich de liefde van God voor, als ze zich niet zou willen uiten in de grootste nood? Wanneer ze haar schepselen zonder hulp zou willen laten, als ze zichzelf niet meer zouden kunnen helpen. Wanneer ze de worstelende mensen geen troost en kracht zou willen sturen om hen voor de uitputting te behoeden. En hoe klein zou deze liefde zijn, als Hij niet elk middel aan zou willen wenden om de mensenkinderen weer naar de Vader terug te leiden? En Zijn almacht en wijsheid zou waarlijk het juiste middel kiezen en de mensenkinderen zo willen en kunnen bedenken, dat dit zegen voor hun zielen tot gevolg kan hebben.

Zodoende moet alles wat van God komt, bovennatuurlijk zijn. Als de mens God erkent, dan mag hij bovennatuurlijke krachten niet ontkennen. Hij kan er alleen maar voor vrezen om aan kwade bovennatuurlijke krachten ten prooi te vallen. Maar wat deze de mensen bieden, wijst werkelijk niet op God. En als een mens zich inspant om de goddelijke wil te vervullen, roept hij niet de krachten van de onderwereld tot zich. Deze zullen een godvruchtig mens weliswaar zwaar benauwen, maar de wil tot God geeft hem ook de kracht uit God, want deze wil tot God maakt hij door zijn gebed bekend en hij vraagt daardoor om de kracht uit God.

„Het geloof verzet bergen”, zo spreekt de Heer, maar wie gelooft Zijn beloftes? God is de liefde en wie in de liefde leeft, die blijft in God en God in hem. Als jullie nu aan deze woorden geloof schenken, hoe kunnen jullie het dan nu een wonder noemen, dat God Zelf door een mens spreekt. “Ik wil jullie Mijn geest sturen, die jullie in alle waarheid binnenleidt”. En als God Zijn geest naar jullie stuurt, dan geloven jullie niet. Maar zonder geloof kan jullie het brood uit de hemel niet geboden worden, want jullie herkennen het niet als zodanig, maar jullie willen dit beschouwen als menselijk werk.

En zo kan jullie geen troost en kracht toegestuurd worden en jullie zullen met lege handen vertrekken en zwaar moeten strijden in de nood van de komende tijd. En andermaal is jullie eigen wil een hindernis, want deze werpt barrières op, die God Zelf af zou willen breken om in de geest dichter bij jullie te zijn. En jullie knopen de levende verbinding niet met Hem aan, want anders zouden jullie Zijn stem moeten herkennen, als Hij tot jullie spreekt. Al Zijn woorden moet jullie leven erop vooruit doen gaan, als jullie deze opvolgen, opdat de beloftes zich ook voor jullie vervullen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geest van de waarheid – Rots van het geloof – De genade van God

B.D. 1819 from 18. februari 1941, taken from Book No. 27

De geest van de waarheid zal over deze mensen uitgegoten worden, die getrouw vervullen wat God door Zijn geboden van hen verlangt, want de Heer zegt: “die Ik jullie sturen zal”. En als Hij nu Zijn belofte vervult, dan lijkt het ongeloofwaardig voor jullie. En zodoende hechten jullie geen belang aan Zijn woorden. Jullie nemen het niet serieus of het wordt niet levend in jullie. Het blijft slechts een leeg woord, zodat jullie alleen maar volgens de letter lezen, maar er geen diepere betekenis aan geven.

Wat jullie nu van boven bekendgemaakt wordt, zou voor jullie een bewijs moeten zijn, dat alles zich vervult zoals het geschreven staat. Dat alleen maar de mens het zijne moet doen om het goddelijke woord waardig te worden. Hij moet tot een sterk geloof komen, zodat levend water uit deze rots van geloof kan stromen.

En juist het geloof is nog heel zwak onder jullie mensen. Jullie geloven alleen maar wat jullie verstand goedkeurt, maar jullie moeten ook dat geloven, wat jullie verstand niet begrijpt en, om dit te kunnen geloven, smeken om de genade van bovenaf, want zonder de genade van God zijn jullie niet in staat om de waarheid te herkennen. Zodoende zal degene, die om de goddelijke genade smeekt, helder en duidelijk herkennen wat waarheid en wat leugen is.

En omdat God Zijn zegen belooft aan degene, die de waarheid, die van boven komt, verspreidt, zal deze dit heerlijke genadegeschenk ook nooit voor zichzelf houden, maar proberen deze aan de medemensen mede te delen, wat hem zelf mateloos gelukkig maakt. En hij zal zich onvermoeibaar voor de verspreiding van het goddelijke woord inzetten, ook wanneer het af en toe en ook wel vaker afgewezen wordt. Want hij laat nooit, wat hij als waarheid erkend heeft, voor wat het is, want hij heeft het diepste geloof in het werkzaam zijn van God, voor Wie geen ding onmogelijk is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het opdrogen van de goddelijke krachtbron door verzet

B.D. 1820 from 19. februari 1941, taken from Book No. 27

Degene die zich tegen het goddelijke werkzaam zijn verzet, verspeelt een onnoemelijke genade, want hij wijst God Zelf af, Die Zijn kracht aan de mensen geven wil. De toestroom van goddelijke kracht is voor het lichaam weliswaar niet in die mate gewaar te worden, zoals de ziel het ervaart. Het lichaam wordt er daardoor immers zelfs toe gebracht zich gedwongen aardse vreugden te ontzeggen en deze verzet zich daartegen. Dat wil zeggen dat de ziel door de goddelijke kracht naar het geestelijke in zich geduwd wordt, terwijl het lichaam eveneens een toewijding aan haar eist en zodoende staat de mens in strijd met zichzelf en de wil mag nu niet aan het wankelen gebracht worden. Het lichaam mag niet de opperheerschappij verkrijgen, want het zou schade, het opdrogen van de krachtstroom uit God, betekenen en de ziel in gevaar brengen en haar geestelijke stilstand of achteruitgang opleveren.

De menselijke wil kan niet gedwongen worden en daarom moet hij zelf beslissen. Hij moet uit eigen beweging de ziel vrijlaten. Hij moet haar verlangen om zich met het geestelijke in verbinding te stellen, ondersteunen, maar hij mag het lichaam niet voor zich laten spreken. Hij mag niet tegelijkertijd zijn zinnen zetten op de wereld en de ziel dwingen om deel te nemen aan de begeerten van het lichaam.

De toestroom van geestelijke kracht kan weer alleen maar gevraagd worden en het wereldse verlangen hindert de mensen vaak om te vragen om geestelijke goederen. En zodoende verzet de mens zich tegen dit geschenk van boven. Hij neemt deze niet dankbaar in ontvangst, maar met tegenzin en deze weerstand heeft het opdrogen van de goddelijke krachtbron tot gevolg en de mens bevindt zich later in een betreurenswaardige toestand. Hij zoekt wereldse vreugden en vindt deze niet. Maar hij verlangt niet naar geestelijke goederen en deze kunnen hem daarom niet aangeboden worden.

En ofschoon het leven ook zonder diepe opgewondenheid voorbijgaat, vindt hij geen bevrediging in het leven. Hij ziet er niets moois in, want hij is arm aan geestelijke goederen, maar hij heeft eerder al diens genadevolle werking leren kennen. De mens moet innig en deemoedig om de kracht uit God vragen, maar elk afwijzen is een weerstand tegen deze kracht en zodoende trekt God deze kracht terug en het gevolg daarvan is nood van de ziel, maar nooit geestelijke vooruitgang.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Lichtintensiteit van de zon

B.D. 1821 from 20. februari 1941, taken from Book No. 27

Een nog onontgonnen gebied is de lichtintensiteit van de zon, die wel voor elk mens lichamelijk voelbaar en voor het menselijke oog zichtbaar is, die als iets vanzelfsprekends aangenomen wordt en waar toch nog geen verklaring voor gevonden is, die met de waarheid overeenkomt.

De mensen mogen nog zo grondig en precies onderzoek doen, ze zullen dit vraagstuk nooit op grond van hun menselijke verstand op kunnen lossen. Want de mens is alleen maar in staat om hetgeen zich op de aarde en in haar omgeving bevindt, te doorgronden, voor zover het deel uitmaakt van de wereld. Maar daar voorbij is het menselijke onderzoeken ontoereikend. De mens gaat van natuurwetten uit, die op aarde wel overal hetzelfde zijn, maar niet meer regeren over alle scheppingen buiten de aarde.

En zo zijn in de eerste plaats de basisvoorwaarden voor een onderzoek naar onbekende scheppingswerken niet aanwezig. Daarom kunnen ook de resultaten niet onweerlegbaar zijn, want ze zijn op een verkeerde grondslag gebaseerd. Maar de mensen zijn van de juistheid van de resultaten van deze menselijke onderzoeken overtuigd, ofschoon ze bij dieper nadenken, voor zover ze gelovig zijn, op tegenstrijdigheden zouden moeten stuiten. Of ze zijn niet diepgelovig, of ze denken niet na. En dan kan voor hen de vergissing ook niet opgehelderd worden en daarom is er onder de mensen een opvatting verspreid geraakt, die gewoonweg verkeerd genoemd moet worden in vergelijking met de waarheid.

Het zonnelichaam herbergt net als elke andere ster levende wezens op zijn oppervlak. Het wordt dus bewoond. Daarom kan dit lichaam geen gloeiende massa zijn, die onophoudelijk haar lichtschijnsel naar de aarde zendt. Deze gedachte is bijna naïef te noemen, want een solide lichaam, dat voortdurend gloeit, verliest zijn stevigheid en zou dus ook aan vorm verliezen. Evenzo moet ook in aanmerking genomen worden dat elk ontbranden van een massa brandbare stoffen vereist. Dat er zodoende één of andere materie moet zijn, die door het vuur gegrepen en dienovereenkomstig opgebruikt wordt. Alles wat de zon bevat, zou dus aardse materie moeten zijn, dus een grondstof, die door vuur vernietigbaar zou zijn. Door een element, dat eveneens aards beperkt is. Maar als nu zowel de materie alsook het element komt te vervallen, is er geen opheldering gegeven voor een schijnend hemellichaam.

Alles wat zich buiten de aarde bevindt, is echter nooit onderhevig aan de natuurwetten die voor de aarde gelden. Het menselijke verstand begrijpt alleen maar wat hem door eveneens aardse natuurwetten bewezen kan worden. Maar dat er in Gods oneindige schepping veel is, waarvoor de kennis, die de aardse mensen ter beschikking staat, waarlijk niet toereikend is, zal door elk wetend en gelovig mens erkend moeten worden, want de aarde is alleen maar een nietig scheppingswerk in vergelijking met de oneindigheid.

En het is begrijpelijk dat de bewoners van deze aarde niet volledig ingewijd kunnen zijn in de gebeurtenissen en hoedanigheid van elk scheppingswerk. Dingen, die nooit op aarde bestaan, waarmee geen overeenkomsten te vinden zijn op aarde, onttrekken zich begrijpelijkerwijs aan het verstandelijke weten van de mens. Hij kan niet rekenen met natuurwetten die hij niet kent, die hem daarom onbekend zijn, omdat de voorwaarden daarvoor niet gegeven zijn. Hij kan zich daarom ook geen voorstelling van hun werkingen maken. Dus kunnen ze ook geen berekeningen maken, omdat deze op niets gebaseerd zouden zijn.

Toch kan de mens hier geestelijk opheldering over gegeven worden, maar hij moet het wel geloven, omdat hem, zolang hij op aarde leeft, niets bewezen kan worden. Maar ook de wereldse onderzoekers kunnen hun resultaten niet bewijzen. Ze moeten eveneens alleen maar geloofd worden en ze worden geloofd, omdat het menselijke verstand niet toereikend is om verkeerde conclusies te herkennen en af te wijzen.

En er bouwt zich nu op zo’n verkeerde conclusie een hele gedachteconstructie op en het krijgt nu vorm door vaststaande leringen. Er wordt nu een aards-wereldse opvatting over de mensen uitgespreid. Er wordt een bewering gedaan over een gebeurtenis, die een heel gebrekkige verklaring voor het ontstaan van het licht, de zonnestralen, is.

En de mensen leven nu met deze verkeerde opvatting en ze zijn met zo’n verklaring tevreden. Ze krijgen daardoor een verkeerd beeld, omdat het einddoel van de menselijke ziel hen volledig onbekend is. Maar in het andere geval accepteren ze de verklaring over dat laatste niet, omdat hen juist alles aards, dat wil zeggen als natuurlijke effecten, verklaard wordt, zoals dat bij zulke misleidende leringen gaat.

Als de mens gelovig is, aarzelt hij om de menselijke wijsheid aan te nemen, ofschoon hij zichzelf ook geen betere verklaring kan geven. Maar de geest in hem waarschuwt hem voor het aannemen van zo’n menselijke leer. Dan beschouwt hij de schepping buiten de aarde als een onopgelost raadsel en dat is veel beter, dan zich daar een afgeronde mening over te vormen, die geheel in tegenspraak is met de waarheid. Want iemand die ernaar vraagt, kan altijd nog door geestelijke krachten die weten de juiste verklaring gegeven worden. Iemand die gelooft het al te weten, is moeilijk een met de waarheid overeenkomende verklaring te geven. En toch hangt er van de juiste kennis hierover zo veel af.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het proces van de lichtuitstraling

B.D. 1822 from 20. februari 1941, taken from Book No. 27

Het proces van de lichtuitstraling is te vergelijken met een voortdurend werkzaam zijn in liefde. Dat valt in dit opzicht niet goed te begrijpen, omdat de lichtstralen zichtbaar zijn, zich dus als iets bestaands niet laten ontkennen, ofschoon het geen scheppingswerk is, dat ruimte nodig heeft, maar dat een werkzaam zijn in liefde een daad is, die als product een nieuwe vorm tot resultaat zou moeten hebben.

Maar het licht is meer als een proces, dan als een vorm te beschouwen, want het is niet tastbaar, maar wel waarneembaar. De mens zou daar ook geen vorm van kunnen maken en dit is weer een bewijs, dat het licht een kracht uit het bovenaardse rijk is, want alles wat aards is, laat zich tot vorm maken, indien de menselijke wil serieus werkzaam is.

Maar om de lichtstralen op één of andere manier te vormen, moeten de geestelijke wezens die deze taak hebben, een bepaalde staat van rijpheid hebben. Deze wezens moeten volledig onafhankelijk zijn van de aarde en haar wetten. Ze moeten besloten hebben tot een werkzaam zijn, dat diepe liefde vereist. Ze moeten tot een voortdurend geven bereid zijn en vanuit een kracht willen geven, die hen eveneens toestroomt.

Deze kracht gaat van God uit, is dientengevolge geestelijke substantie, die op zichzelf stralend is, omdat alles wat van God komt, een onvoorstelbare lichtintensiteit bezit. Want God Zelf is het licht. Zodoende is elke zonnestraal eerst de kracht uit God, die door talloze wezens die weer hun missie vervullen, doordat ze als dragers van goddelijke kracht fungeren, naar de aarde geleid wordt.

Maar ten tweede zijn de zonnestralen het bewijs van een onvermoeibaar actief zijn van deze wezens. Ze zijn in zekere zin een reservoir, waaruit onophoudelijk alles in de schepping gevoed wordt. Hier is een proces gaande, dat pas dan begrijpelijk is, wanneer beseft wordt dat zonder dit doorgeven van de kracht uit God de schepping zou moeten vergaan. Ze is zodoende afhankelijk van de activiteit van deze wezens, die onophoudelijk deze krachtoverdracht, het doorgeven aan alles, wat deze kracht uit God nodig heeft, tot taak hebben. Dat het dus een hoge graad van liefde vereist om voortdurend te geven, wat deze wezens zelf ontvangen.

Deze missie is een werkzaam zijn in liefde van het volmaakte wezen voor het nog onvolmaakt wezenlijke, dat in de schepping gebonden is en de krachttoevoer uit God nodig heeft, die het uit de vorm bevrijde geestelijke in overvloed ontvangt en op grond van zijn liefde voor het niet-verloste voortdurend deze kracht geeft.

Dit is de zuiver geestelijke verklaring van een proces, dat aards nog niet opgehelderd is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Erupties - Verscheidenheid van hemellichamen

B.D. 1823 from 21. februari 1941, taken from Book No. 27

Voor het universum geldt één natuurwet: de onverwoestbaarheid van datgene wat bestaat. Niets kan er vergaan, maar alleen maar veranderen volgens de Wil van GOD. En deze verandering gebeurt weer zo, dat er iets onzichtbaar wordt om ergens anders weer zichtbaar tevoorschijn te komen. Elk nog zo klein scheppingswerk draagt deze wet in zich, zodat dus het schijnbare verval alleen maar een omvorming betekent van datgeen wat er eerst was. Derhalve kunnen ook grote scheppingswerken, zoals hemellichamen, een andere vorm aannemen; dit is echter een proces dat zich over een ontzaglijk grote tijdsruimte uitstrekt, dat, naar aardse tijdrekening, duizenden jaren vergt en dus nooit door mensen kan worden gadegeslagen inzover het gaat om fundamentele veranderingen van een scheppingswerk. Meestal zijn het de erupties van afzonderlijke scheppingswerken die aanleiding zijn om opnieuw dezelfde scheppingen van kleinere afmeting te vormen.

Deze nieuwe scheppingen vertonen dezelfde aard en gesteldheid als het scheppingswerk waaruit ze tevoorschijn zijn gekomen. Dus zullen zich in de omtrek van een zon steeds zulke hemellichamen bevinden waar dezelfde samenstellende (opbouw) stoffen en dezelfde natuurwetten laten zien dat ze juist bij deze zon horen. Aards gezien kan nu de zon niets anders zijn dan een oneindig vergroot bouwwerk met dezelfde gesteldheid als de haar omringende planeten, daar deze uit haar voortgekomen scheppingswerken zijn. Bijgevolg zouden ook al deze hemellichamen met dezelfde wezens bevolkt moeten zijn. Maar hier vertonen zich nu de meest enorme verschillen.

Geen enkel scheppingswerk wordt bewoond door levende wezens die hetzelfde zijn als die van andere scheppingswerken en bijgevolg is ook de uiterlijke gesteldheid van elk hemellichaam een andere en wel steeds aangepast aan de levende wezens die er op leven. En dat schakelt nu ook weer een zelfde samenstelling in stoffelijk opzicht uit. Het is dus alleen maar de kern van elk hemellichaam die uit dezelfde grondstof bestaat, de uiterlijke vorm echter is in overeenstemming met de hem toegewezen levende wezens. Alles wat zich in de omgeving van een zon bevindt, is voortgekomen uit deze zon, d.w.z. door deze uitgestoten, maar heeft vanaf het moment van zijn zelfstandigheid de gesteldheid aangenomen die past bij de levende wezens die dit scheppingswerk als verblijfplaats zullen krijgen. De oneindig veel verschillende graden van rijpheid van het nog onvolmaakte geestelijke vereisen ook oneindig veel scheppingen van 'n verschillende gesteldheid, zodat daarin al de reden ligt voor de verscheidenheid van de hemellichamen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Onbekende natuurkrachten zijn oorzaken van het licht

B.D. 1824 from 22. februari 1941, taken from Book No. 27

In de grote afstand van al het gesternte tussen elkaar en de zon, die dit gesternte onophoudelijk voedt met licht en kracht, is de verklaring te zoeken voor de geringe tegenstand, die de individuele scheppingen ertegenover stellen. Dientengevolge ontstaan er geen wrijvingen en zodoende is het ook onmogelijk dat één van deze scheppingen lichtgevend zijn of zouden kunnen worden.

Dat door wrijvingen licht voortgebracht wordt, is een natuurwet, die zich over alle scheppingen uitstrekt. De zon daarentegen is de moederster, het is het scheppingswerk, dat de opdracht heeft om warmte- en lichtschenker te zijn voor al deze sterren, die oorspronkelijk bij de zon hoorden.

De zon is, door aardse ogen gezien, een vuurlichaam. Dat wil zeggen dat de mensen door de licht- en warmtekracht van de zonnestralen concluderen, dat deze een oorsprong hebben, die op zich vuur is. Deze opvatting is in zoverre verkeerd, dat er geen enkele voorwaarde voor zo’n brandhaard gegeven is. De atmosfeer, welke de zon omgeeft, is geheel afwijkend van de aarde en er worden daardoor weer natuurkrachten veroorzaakt, waarvoor de mens geen begrip heeft, omdat hij het bestaan ervan niet kent. Deze natuurkrachten zijn zodoende in zekere zin de veroorzakers van de uitstraling van het licht, als men het lichtproces op zichzelf wil verklaren.

Maar het resultaat van wereldse onderzoeken stemt in dit opzicht niet met de waarheid overeen, als de mens zich aardse processen voorstelt, in vergrootte mate werkzaam, dat hij het licht en de lichtintensiteit onbeperkt een oorsprong zou mogen geven, die hij zich aards voorstelt, maar die in natuurkrachten en wetten gezocht moet worden, waarover het de mens aan kennis ontbreekt, maar die hem ook door de staat van rijpheid op aarde ook niet gegeven kan worden.

Alle aards voorstelbare veronderstellingen komen niet in aanmerking en elke opheldering daarvan is net zo lang onacceptabel voor de mens, tot zijn geest een blik mag werpen in hogere sferen. Pas dan zal hem opheldering gegeven kunnen worden. Maar zolang de mens op aarde verblijft, is hij hier niet ontvankelijk voor.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Toestand van moeten – Licht – Invloed op het niet-verloste

B.D. 1825 from 23. februari 1941, taken from Book No. 27

Het licht van de geest dringt elke materie binnen. Dat wil zeggen dat het zich in de materie bevindend geestelijke voortdurend beïnvloed wordt door het geestelijke buiten de materie om dat te doen, wat tot de bevrijding moet leiden. Het geestelijke buiten de materie wordt dus door Gods wil geregeerd of, beter gezegd, het is aan Gods wil ondergeschikt gemaakt. Het zal daarom invloed uitoefenen, zoals God het bepaalt.

Dit geestelijke ressorteert dus onder het nog aan het begin van zijn ontwikkeling staand geestelijke in de materie en het voert ten laatste nu uit, wat het rijpe geestelijke wil. Dit is de toestand van moeten, die elk wezen door moet maken, voordat het zijn vrije wil als mens krijgt. Maar tegelijkertijd maakt het rijpe geestelijke het nog onontwikkelde geestelijke bewust van zijn gedwongen toestand in de geketende vorm en spoort het tot werkzaamheid aan, want voor het wezen is dan het duistere verblijf in de vaste vorm een kwelling. En als een lichtwezen deze duisternis doorbreekt en het geestelijke in de vorm een zweempje licht toe laat komen, wordt het verlangen in het wezen gewekt en dan voert het ook bereidwillig uit wat van hem verlangd wordt en het omhulsel wordt iets losser gemaakt. De geest kan nu al aanzienlijk gemakkelijker met het geestelijke buiten in verbinding treden.

Licht is dus tegelijkertijd middel en doel. Het toestromen van licht betekent hongerig worden naar licht. Naar licht verlangen betekent vervulling. Want het verlangende wezen wordt licht gegeven. Daaruit blijkt welke liefde de eeuwige Godheid met haar schepselen verbindt. Dat ze de wil in zich werkzaam kunnen laten worden. Dat wil zeggen dat ze weliswaar in de vorm enkel de goddelijke wil uitvoeren, maar dat het van het grootste voordeel voor het wezen is, wanneer de eigen wil al net zo is als de goddelijke wil, zolang het nog in de toestand van moeten verkeert. Zo’n wezen zal de gang over de aarde veel succesvoller afleggen. Het zal elke vorm na een kort verblijf weer kunnen verlaten, omdat het gewillig uitvoert, wat voor het wezen bevrijding betekent.

Maar op welke manier het rijpe geestelijke het geboeide geestelijke helpt, is moeilijk te verklaren. Dit zijn geestelijke stromingen, die elk scheppingswerk gewaar moet worden en die het sluimerende geestelijke nu moet doen ontwaken.

Alleen het heel weerspannig geestelijke volhardt in zijn tegen God verzettende wil en daarom is diens uiterlijke vorm nog heel hard, omdat zelfs de liefde van de rijpe geestelijke wezens niet in staat is om de koppige geest te breken, omdat het licht in het in verzet tegen God volhardende wezen slechts hoogst zelden schijnt en de koppige geest daarom tot zijn eigen leedwezen niet gemakkelijk gebroken kan worden, want het herkent door zijn eigen gebrek aan licht niet, dat er hulp voor het onrijpe wezenlijke is en het verlangt daarom uit eigen beweging ook niet naar hulp.

Daarom wordt het ook vaak met geweld uit zijn stijfkoppigheid opgeschrikt, opdat het in een staat van voorbijgaande vrijheid nu het voordeel van een vrije toestand heeft leren kennen en dan met des te meer verlangen naar licht streeft, dus de geestelijk rijpe krachten nu toegang hebben en overeenkomstig succesvol het geboeide geestelijke kunnen beïnvloeden, opdat het nu ijverig dat vervult, wat er van hem verlangd wordt en de hardheid van de vorm rondom zich nu aanzienlijk begint te verminderen, nu het vrijkomen uit deze vormen verhoudingsgewijs snel plaatsvindt en de geest uit God ongehinderd toegang heeft tot het in de materie aanwezig geestelijke, dat naar bevrijding smacht.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijke verklaring van erupties – Dienen in het licht

B.D. 1826 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Om het geestelijke zijn geboeid zijn te laten voelen, moet hem zowel de eigen gedwongen toestand als ook de vrijheid van de wil duidelijk zichtbaar gemaakt worden. Het geestelijke moet het ene als een kwelling ervaren en het andere als nastrevenswaardig beschouwen. Pas dan zal hij het zijne doen om vrij te komen uit de eerste toestand en tot vrijheid van de wil te komen.

Dus moeten de wezens van het licht dit laatste uitstralen op scheppingswerken, van wie de geest nog in volledige duisternis smacht. Deze moeten de lichtstraal als aangenaam ervaren en er nu voortaan naar verlangen. Het moet dus naar de hoogte verlangen, waar er licht in overvloed is. Maar elke lichtuitstraling is het gevolg van een dienende werkzaamheid, dus het op één of andere manier dienen moet voorafgaan, voordat een echte lichtuitstraling plaats kan vinden.

Weliswaar is elke uiterlijke vorm aan lichtuitstraling blootgesteld, maar het geheel verharde geestelijke wendt zich hiervan af en heeft een eindeloos lange tijd nodig voordat het zich voor het licht opent, dat wil zeggen dit op zich in laat werken. Maar dan breekt het verlangen ernaar met oerkracht door. Dan dringt alles, wat voordien in de diepte was, naar de oppervlakte en streeft naar het licht en dan wordt al het verlangende geestelijke door erupties uit zijn lange gevangenschap bevrijd en gaat het in een veranderde uiterlijke vorm verder met zijn ontwikkelingsgang. En de aarde, wiens geboeide geestelijke wezens naar bevrijding verlangen, naar licht en dienende werkzaamheid, staat nu ook voor zo’n geweldige eruptie.

En juist dan dringt het in de diepte en de duisternis smachtend geestelijke naar de hoogte, wanneer het geestelijke op aarde de hun toestromende overvloed aan licht niet benut en er in zekere zin geen acht op geslagen wordt. Dan probeert het nog niet ontwikkeld geestelijke zich deze overvloed aan licht toe te eigenen en het streeft er met oerkracht naar, wat door natuurrampen tot uitdrukking komt en radicale veranderingen veroorzaakt met betrekking tot geestelijke stromingen. Want het zich op het aardoppervlak richtend geestelijke neemt nu in sterke mate elke geestelijke stroming waar en onttrekt daarom geestelijke kracht aan de al opwaarts ontwikkelde wezens, die op deze kracht geen acht slaan en onbenut laat, wat vaak het lichamelijke einde van deze wezens op aarde betekent.

Het nog niet ontwikkeld geestelijke gebruikt nu geestelijke kracht, doordat het nu zijn uiterlijke vorm aanzienlijk verandert, dat wil zeggen deze het licht toegang verschaft heeft. En nu kan dit geestelijke zijn ontwikkelingsgang op aarde afleggen en dus naar het licht streven. Het moet enkel de hem ten dienste staande kracht benutten door dienende werkzaamheid.

Maar als het verlangen naar licht eerst eenmaal in het geestelijke ontwaakt is, dan verzet het zich ook niet meer om op één of andere manier te dienen, want het ervaart deze activiteit als middel tot een grotere lichtontvangst en het wordt tegelijkertijd de daardoor losser gemaakte boeien van zijn uiterlijke vorm gewaar en ofschoon de ontwikkelingsgang zich nu via bindend opgelegde wetten afspeelt, is het wezen toch ook zelf bereid om deze gang te gaan, want zijn eigen wil, ofschoon die niet vrij is, stemt met de goddelijke wil overeen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het komen in de wolken - De wegneming (I)

B.D. 1827 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Binnenkort zult u MIJ zien komen in de wolken, dan zult u jubelen en juichen en blij zijn dat de schrift wordt vervuld. Dan zullen de rechtvaardigen Mijn Stem horen die lieflijk in hun oren zal weerklinken. Maar diegenen die MIJ verloochenen zullen stom zijn van ontzetting, en voor MIJ willen vluchten. Maar het "gericht" zal hen achterhalen waar zij zich ook zullen bevinden. Want als de dag is gekomen die IK bestemd heb voor de "terechtzitting", zal een ieder tot verantwoording worden geroepen en het vonnis niet kunnen ontvluchten.

Maar Mijn getrouwen zullen MIJ lof en dank toezingen dat IK MIJ aan hen openbaar. Zij zullen tot MIJ bidden in geest en waarheid. En als zij MIJ mogen aanschouwen zullen zij doordrongen zijn van de diepste liefde tot MIJ, en voortaan MIJ dienen in de innigste overgave. En IK zal nog veel gewillige en MIJ toegenegen dienaren nodig hebben, nà de tijd van het gericht.

IK wil namelijk een gemeente grondvesten en haar een opdracht geven. IK wil dat de mensen die MIJ onderkennen en Mijn leer verkondigen, zich verenigen. En als zij samenwerken zal deze gemeente overal invloedrijk zijn. IK wil echter uit deze gemeente die mensen afscheiden die intolerant en hovaardig zijn, omdat zij de kleine kudde van Mijn gelovigen in gevaar brengen. Want IK wil temidden van de mijnen zijn, en daarom moet diepste ootmoed en liefde aanwezig zijn bij de mensen bij wie IK binnen kom.

En als IK zal komen in de wolken zal IK allen tot MIJ "optrekken" die MIJ zo innig liefhebben dat hun harten sneller voor MIJ gaan slaan. IK zal hen verplaatsen naar een gebied waar geen leed en ellende meer is, en hen een nieuw Vaderland tot woonplaats geven. IK wil de aarde vernieuwen en toebereiden om de MIJ getrouwe dienaren op te nemen, en zij zullen voortaan werkzaam kunnen zijn voor MIJ en naar Mijn Wil.

Pas dan zal er weer een tijd zijn van vrede op aarde en alle mensen zullen leven in de liefde en MIJ, hun GOD eren en liefhebben. Zij zullen dan waarlijk Mijn "kinderen" zijn tot wie IK Zelf zal neerdalen om met hen het feestmaal te houden. IK zal ook weer mensen tezamenbrengen en hun verbond zegenen, waardoor een nieuw geslacht zal ontstaan dat geestelijk op een hoog niveau staat, en bij voortduring Mijn Woord in ontvangst neemt van MIJ. Een geslacht dat zich ootmoedig voor MIJ buigt, en toch in de diepste liefde met MIJ verbonden is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Goddelijke ordening – Zonde

B.D. 1828 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Te leven in de goddelijke ordening betekent zich zonder tegenwerking aan de wet aanpassen, die God voor al Zijn scheppingswerken gegeven heeft. Er moet als het ware acht geslagen worden op de innerlijke stem, wat die de mens voorschrijft te doen, dan zal de mens zich ook binnen de goddelijke orde bevinden, dat wil zeggen de goddelijke wil eerbiedigen en in acht nemen. En dan ontwikkelt hij zich ook opwaarts.

Elk scheppingswerk buiten de mens bevindt zich binnen de goddelijke orde, omdat de wil gebonden is. Dat wil zeggen dat het alles moet doen, wat de goddelijke wil is en wat dus overeenstemt met de wetten, die God van eeuwigheid af gegeven heeft. Alleen de mens is in staat om deze wet nietig te verklaren, dat wil zeggen in strijd te handelen met deze wet, omdat zijn wil vrij is en deze ook op een manier gebruikt kan worden, die indruist tegen de goddelijke wil, de goddelijke ordening.

Maar zo’n handelen in strijd met de goddelijke ordening heeft een schadelijk effect op zijn ziel, doordat het de opwaartse ontwikkeling in gevaar brengt. Ja, deze zelfs vaak tot stilstand brengt. Want God heeft in Zijn wijsheid alles zo geordend, dat het niet willekeurig door de mensen veranderd kan worden, zonder dat het schade oplevert. Het strikt leven volgens de goddelijke ordening is er veeleer de enige garantie voor, dat de mens voorwaarts schrijdt op zijn weg omhoog. Als hij zich door de stem van het hart laat leiden, zal hij nooit in strijd handelen met de goddelijke ordening, want deze is de stille leider en vermaner op zijn levensweg, die daar van zich laat horen, waar de mens dreigt af te wijken van de door God gewilde ordening.

De mens mag nu op geen enkele manier geloven dat God Zijn wetten verandert, als ze voor de mens onuitvoerbaar lijken, maar de mens moet alles doen om van zijn kant de hindernissen te overwinnen, die in de weg gaan staan, als hij genegen is binnen de goddelijke orde te leven. Hij moet om de daarvoor noodzakelijke kracht vragen, omdat juist door het overwinnen van weerstand de weg omhoog gegarandeerd is. Dan zal hij zich ondanks moeilijkheden voortdurend binnen de goddelijke orde bevinden, hij zal dus overeenkomstig de goddelijke wil leven.

Een zich openlijk hiertegen verzetten is een handelen in strijd met de goddelijke ordening en dus een zonde. En de mens kan nu heel goed beoordelen, wat nu tot zonde gerekend kan worden, wanneer hij zich maar de maatstaf aanlegt in hoeverre al zijn handelen, zijn denken en zijn spreken tegen de goddelijke orde ingaan. Wat dus onrechtvaardigheid is voor God, is zonde. Wanneer de goddelijke wil genegeerd wordt en daarvoor in de plaats de eigen wil actief wordt op een manier, die tegen de goddelijke wil in gaat, dan handelt de mens tegen de goddelijke orde en zondigt hij.

Leven binnen de goddelijke ordening betekent dus de hoogte bereiken, terwijl een in strijd handelen met de goddelijke orde onvermijdelijk een stap naar de diepte betekent, omdat de zonde de mens van God verwijdert, dus weer naar dat leidt waaraan hij al ontsnapt was door te leven binnen de goddelijke ordening, waar de wil gebonden was.

Het stadium van de vrije wil is in dit opzicht een gevaar voor het wezen, omdat het niet meer gedwongen is om binnen de goddelijke orde te leven, maar zijn wilsvrijheid ook misbruiken en in strijd met de goddelijke ordening leven kan, hetgeen hem echter een achteruitgang in de opwaartse ontwikkeling oplevert. Maar de wil naar God beschermt het wezen tegen elke handeling die tegen Zijn wil in gaat en de mens hoeft daarom niet te vrezen om in strijd te handelen met de goddelijke ordening, als hij naar God verlangt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Is plichtsvervulling voldoende?

B.D. 1829 from 24. februari 1941, taken from Book No. 27

Het mag voor u nooit voldoende zijn om alleen uw plichten te vervullen, maar u moet meer doen. U moet vrijwillig een taak op u nemen die u niet door mensen is opgelegd, maar die u uit liefde zult doen. Dan pas bent u werkzaam in de liefde en het volbrengen ervan zal gewaardeerd worden en u zegen opleveren voor de eeuwigheid.

De mensen geloven dat zij genoeg gedaan hebben als zij hun aardse arbeid plichtsgetrouw vervuld hebben. Hun leven is dan wel een leven van plichtsvervulling maar geen bewust dienen in liefde. Wat de plicht van u vraagt te doen, beantwoordt zonder uitzondering aan aardse doeleinden. Alles wat een veredelende invloed op de ziel heeft, zal echter noch plichtmatig geëist noch uitgevoerd worden, maar zal altijd in volle vrijheid van wil gedaan moeten worden.

Daarom kan er pas van een vooruitgang van de ziel gesproken worden als de mens boven zijn plicht uit zich werkzaam betoont, en in dat in liefde werkzaam zijn volhardt. Wat de mens echter zichzelf of anderen tot taak stelt heeft alleen louter aardse waarde, want een plicht te vervullen hoeft niet beslist de liefde tot de naaste als drijfveer te hebben. Het zijn meestal wetten gegeven door mensen die de wereldse orde moeten handhaven, waarvan het nakomen in zekere mate nodig is om de zwakheid van wil van de mensen te bestrijden - want veel mensen zouden zelfs dat niet doen wat hun tot taak gesteld is, als hun het plichtsbesef niet zou worden aangeleerd.

Alles wat zij doen is dus ergens van afhankelijk en heeft het een of ander nut tot gevolg, maar een aardse levenswandel die alleen 'n eindeloze rij van daden te zien geeft die alleen maar onder de categorie plichtsvervulling vallen, behoeft volstrekt geen toestand van zielerijpheid te bewerkstelligen. Want juist deze plichtsvervulling houdt de mens er van af werkelijk liefdadig te zijn. En ofschoon de plichtsvervulling aan de mens niet als verkeerd of onnodig kan worden voorgesteld, is ze toch in zekere mate een gevaar voor de ziel van de mens. Want hoe meer hij zich deze plichtsvervulling tot richtsnoer van zijn leven maakt en hoe belangrijker hij juist zulke plichten opneemt, des te meer gelooft hij van de ware liefdewerken ontheven te zijn. Want hij denkt zijn tijd voldoende benut te hebben, maar blijft dan nog geestelijk erg in gebreke als hij niet in de liefde leeft, d.w.z. wanneer de liefde hem niet aanzet ondanks plichten en de daarvoor gebruikte tijd, meer te doen.

Dan pas zal hij de medemens geestelijk en lichamelijk willen dienen met daden die niet vereist worden, dus ook nooit tot een plicht gesteld kunnen worden. Plichtsvervulling alleen is wel aards te waarderen maar voor de eeuwigheid niet van belang, dus moet de mens, indien mogelijk, trachten te geven en te dienen uit vrije wil. Hij mag geen genoegen nemen met z'n plicht te vervullen, maar moet uit zichzelf nog wat meer doen - geven en dienen in liefde - opdat zijn ziel verlost wordt. Want de ziel profiteert alleen van dat wat de mens uit geheel vrije wil en in onbaatzuchtige liefde doet.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verlossing uit de diepte – Een weerspannig zijn – Hernieuwde verbanning

B.D. 1830 from 25. februari 1941, taken from Book No. 27

De goddelijke liefde en barmhartigheid dalen tot aan de diepste diepten af om verlossing te brengen aan de zielen, die voor de liefde en barmhartigheid van God toegankelijk zijn. Al het geestelijke van de onderste regionen kan de hoogte bereiken, wanneer het zich niet verzet als de lichtstraal uit de hoogte tot hem doordringt. Zielen, die gedurende ondenkbaar lange tijden de ergste nood en kwellingen doorstaan hebben, worden deze lichtstraal in een flits als een weldaad gewaar en dit moment kan het verlangen naar een permanente staat van zo’n welbehagen in hen opwekken. Een kort tot zichzelf inkeren kan de ziel ontvankelijk maken voor de invloed van de om hen bezorgde lichtwezens en als dit eenmaal gelukt is, is de ziel aan de duisternis ontworsteld, want zo’n eenmaal besefte gedachte verlaat de ziel niet meer, ofschoon het worstelen van zulke zielen onnoemelijk zwaar is.

Deze aan de duisternis ontworstelde zielen vinden elkaar en spreken elkaar wederzijds moed en hoop in. Ze helpen elkaar dus bij de weg omhoog. Maar ze worden ook buitengewoon door deze duistere macht gekweld, maar juist dit spoort hen aan buiten het bereik van deze macht te komen en ze streven naar elk sprankje licht om deze macht te ontvluchten. Maar het verlangen naar licht doet hun ook hulp toekomen en zodoende zijn ze niet hulpeloos aan de duistere macht overgeleverd, als in hen maar het verlangen naar licht gewekt is.

Maar vaak wordt de liefde en barmhartigheid van God volledig afgewezen. Dan juichen de geesten van de onderwereld en nu reageren ze hun satanisch kracht onderling af. Ze berokkenen zichzelf elke denkbare schade en zo vallen ze steeds dieper. Dat wil zeggen dat de verwijdering van God steeds groter wordt en dan valt er voor zulke zielen nauwelijks nog redding te verwachten, want als er geen verbetering door de meest ondenkbare kwellingen bereikt wordt, moet dit satanisch geestelijke opnieuw geboeid worden, omdat het zijn vrijheid niet waardig betoonde, omdat het dit weer misbruikt heeft en zich opnieuw tegen God verzette.

Als de ziel van het onnoemelijke leed en de kwellingen zou weten, die het gedurende ondenkbare tijden gebonden zijn in de vaste vorm haar oplevert, zou ze er alles aan doen om zich te veranderen, voordat het te laat is, want deze kwellingen zijn zelfs voor de meest koppige ziel niet te verdragen en dit is weer het enige middel om deze ziel tot gehoorzaamheid te dwingen. Maar omdat elke dwang uitgeschakeld is, moet ze de kwellingen op zich nemen, want elk tegemoetkomen aan God werd afgewezen. Steeds weer is het de vrije wil van het wezen, die haar tot afwijzing weet te bewegen en daarom moet deze wil weer in de boeien geslagen worden, opdat zijn verzet tegen God tot een einde komt.

Het is het vreselijkste wat het wezen kan overkomen, wanneer het gedurende honderdduizenden jaren weer dezelfde weg op aarde moet gaan, wanneer het nog een keer hetzelfde moet doorstaan, wat hem al ondraaglijk leek bij zijn eerste gang over de aarde. En het kan hem toch niet bespaard blijven, omdat zijn eigen wil het nagestreefd heeft en alle denkbare hulpmiddelen vergeefs waren. Het is de nacht van de dood, die zulke wezens weer voor eindeloze tijden gevangenhoudt. Ondoordringbare duisternis, uiterst belastende boeien en een staat van totale machteloosheid. Een eeuwig wachten op bevrijding.

Deze kwellende toestand blijft net zo lang voortduren, totdat het wezen besluit het weerspannig zijn tegen God op te geven. Pas dan begint de opwaartse ontwikkeling weer, want de liefde van God laat geen wezen vallen, maar het wezen verlengt vaak zelf zijn kwellende aardse toestand door zijn verzet. En de Heer van de hemel en de aarde zou deze eindeloos lang durende kwellingen graag willen verkorten of het wezen er helemaal van bevrijden en daarom probeert Hij op alle mogelijke manieren Zijn schepselen van dit ontzettende lot te redden en daarom staat de goedheid en liefde van God steeds klaar en keurt het goed dat talloze rijpe wezens zich om de mensenkinderen bekommeren en hen lichamelijk en geestelijk helpen en als dit op aarde niet benut werd, volgen de lichtwezens zulke verharde mensen ook nog tot in het hiernamaals en proberen dan de wil van de wezens zacht en gewillig te maken en het verlangen naar licht in hen op te wekken.

Maar als ze zelf op grond van hun vrije wil op de duisternis aansturen, dan bepalen ze zelf hun lot. God kan en wil de mensen alles geven, maar zonder diens wil geen gelukkig leven in alle heerlijkheid in het hiernamaals. Deze wil moet hij echter zelf actief laten worden, omdat hij anders geen aandacht schenkt aan de wil en deze hem nu weer voor eeuwige tijden ontnomen moet worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vereniging met God

B.D. 1831 from 26. februari 1941, taken from Book No. 27

Het is een heilig verlangen om met de goddelijke Heer en Heiland verenigd te zijn. Er is werkelijk niets wat hieraan gelijkstaat. Er is geen zaligmakender gelukstoestand dan de vereniging met Hem en deze vereniging moet daarom ook het hoogste doel van elk verlangen zijn. Wat bij de aarde hoort, moet met vreugde opgegeven worden en het moet voor het zaligste ingewisseld worden. De mens moet gewillig al het leed op aarde op zich nemen en steeds maar aan het zoetste loon denken: de vereniging met God, die opweegt tegen al het leed en alle kwellingen. Die alle nood en aardse ellende beëindigt. Deze vereniging maakt zo onvoorstelbaar gelukkig, dat al het voorafgaand moeilijke hiertegenover klein lijkt. Als de mens hiervan zou weten, zou hij nog veel meer leed geduldig op zich nemen om deze hemelse genade maar waardig te worden.

En toch moet elk mens ernaar streven om ook zonder deze kennis de vereniging met God te bewerkstelligen. De liefde voor Hem en voor de naasten moet hem in deze toestand brengen, die de voorwaarde voor het hoogste geluk is. Want hij vormt zich dan eveneens tot liefde en hij moet dan onvermijdelijk de eeuwige liefde naderbij komen. Het wezenlijk in hem moet met de oerkracht samensmelten en zodoende moet het wezen weer zijn, waar hij eertijds was, in God.

Een vereniging met het hoogste Wezen moet hem nu ook alles opleveren, wat deel van het goddelijke is. Licht en kracht. En dit betekent eeuwige heerlijkheid, geluk en vrede. Want in het licht te staan, betekent overal van te weten. Aan de duisternis ontsnapt te zijn en voortaan verlossend werkzaam te mogen zijn voor het eigen geluk. En deel te mogen hebben aan de goddelijke kracht betekent net als Hem te kunnen vormen en scheppen, te kunnen geven en uit te kunnen delen, te handelen en te denken binnen de goddelijke wil en dus een leven te leiden dat aan alle wensen voldoet, want de vereniging met God is het einddoel van elk wezen.

En de mensen kunnen deze gelukkig makende toestand al op aarde bereiken, als ze zich tot liefde vormen. Ze kunnen deze onbegrijpelijke genade nog tijdens hun gang over de aarde in ontvangst nemen door het horen van de klinkende woorden in het hart. Zich voortdurend de goddelijke wil tot richtsnoer maken en er steeds naar streven om dichter bij Hem te komen, laat het hart tot liefde worden. Want de liefhebbende mens kan niet anders dan liefde geven, dus geeft God hem ook Zichzelf in het woord.

En als het mensenkind in staat is om de goddelijke stem in het hart te horen klinken, heeft de vereniging met God plaatsgevonden en het kan dan eeuwig niet meer verstoord worden. Want wat God met Zijn liefde gegrepen heeft, laat Hij eeuwig niet meer los en daarom kan de mens nu niet anders dan zich met zijn leven inzetten voor zijn goddelijke Heer en Heiland, voor Zijn naam en Zijn leer. Hij zal Hem voor de hele wereld belijden en voor deze wereld getuigenis afleggen van de goddelijke kracht, want deze stroomt zo duidelijk op zo’n mens over, dat hij de wereld de kracht en sterkte van het juiste geloof bewijzen kan, die hij nu verdedigt tegenover de mensen, die hem naar het leven staan. Want hij vreest de lichamelijke dood niet, omdat hij immers het eeuwige leven gevonden heeft door de vereniging met de Heer.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het klinkende woord is het bewijs

B.D. 1832 from 26. februari 1941, taken from Book No. 27

Het zekerste bewijs van de vereniging met God is het klinkende woord. Het is als hemelse muziek, die in het hart klinkt. Het is een onvergelijkbaar aangename toestand, die in de mens zaligheid teweegbrengt en het is het gevoel van de zoetste saamhorigheid, want de mens voelt de nabijheid van de Heer. En niets op aarde weegt tegen deze gelukkig makende toestand op. Niets anders kan zo’n zaligheid schenken dan de nabijheid van de goddelijke Heer en Heiland.

En toch staan maar weinig mensen in zo’n graad van liefde, dat ze het klinkende woord waardig zijn. God Zelf biedt de mensen op aarde het heerlijkste aan, maar slechts weinigen begeren dit kostbare geschenk, dat het leven op aarde tot een paradijs kan maken. Maar weinigen geven hun hart geheel aan de Heiland en verlangen naar niets meer van deze wereld. Maar weinigen gaan in de liefde voor de naaste op en delen alles wat ze zelf bezitten met hem. Weinigen geven alles weg om weer alles te kunnen ontvangen.

Hoe bereidwilliger het mensenkind is en hoe minder het aan het goddelijke werkzaam zijn tegenstand biedt, des te eerder zal het de stem van God in zich kunnen horen, want er moet aan de fijnste geestelijke roerselen aandacht geschonken worden en het hart moet met de volste tederheid naar God verlangen. De mens moet op aarde alleen daar maar naar streven, want als hij dit bereikt heeft, blijft hij gevrijwaard van alle verleidingen van het kwaad. Hij verlangt niets meer van het leven dan enkel de goddelijke liefde, die zich hoorbaar uit. Alle verlangens zwijgen als de Heer Zelf in het hart van de mens spreekt en dan onderwijst Hij het mensenkind en als deze Zijn stem hoort, verstomt elke twijfel.

Maar zo’n verbinding is ook alleen maar in het diepste geloof tot stand te brengen, want als de mens niet gelooft, dat bij God niets onmogelijk is, zal hij ook niet zo onvermoeibaar in zijn binnenste luisteren om de goddelijke stem te horen. En ofschoon de mensen de kennis daarover gegeven werd, is hun geloof te gering om alles in het werk te stellen om te bewijzen zo’n geschenk waardig te zijn.

Het klinkende woord levert de mens onnoemelijke zegen op, want hij gaat daardoor merkbaar opwaarts. Met het horen van het woord ontvangt de mens onvoorstelbare kracht en genade en de innige verbinding levert hem onnoemelijk geestelijk voordeel op, want al op aarde met de Heer verbonden te zijn, vereist een rijpheidsgraad, die de mens bij zijn heengaan van deze aarde een binnengaan in de lichtsferen oplevert, waarin hij God van aangezicht tot aangezicht mag zien.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Drievoudige in ontvangstneming van het goddelijke woord

B.D. 1833 from 27. februari 1941, taken from Book No. 27

Het is een belangrijk moment, waarop de mens zich van de eeuwigheid en de onvergankelijk bewust wordt, want nu is zijn worstelen op aarde niet meer doelloos, omdat hij beseft dat er een verklaring voor is. En nu zal hij zich ook niet meer tegen zijn lot verzetten. Hij zal het in overeenstemming brengen met de wijsheid en liefde van God en zich zodoende berustend aan de goddelijke wil onderwerpen.

De leiding van God wordt steeds duidelijker zichtbaar voor hem en hiermee wordt zijn vertrouwen in God kinderlijk en onwrikbaar. En van dit moment af aan leeft hij zijn leven bewust. Dat wil zeggen dat hij zich inspant om elke gebeurtenis zo op zich in te laten werken, dat het nuttig is voor de ziel. En hij zoekt in het goddelijke woord kracht om weerstand te bieden tegen de vijandigheid van de macht, die tegen God ingesteld is. Dat woord wordt hem nu door de liefde van de hemelse Vader ook gegeven.

Want zonder het woord van God is de mens niet in staat, ofschoon hij wel het besef heeft, om alles wat tegenstand biedt, te overwinnen. Het woord van God verschaft hem de genade, die absoluut noodzakelijk is om dat te bereiken, wat het doel van het aardse leven is. Het woord van God maakt de mens bekend, hoe zijn levenswandel moet zijn om de goddelijke genade deelachtig te kunnen worden. Het ene moet dus in ontvangst genomen worden, zodat de mens bidt. Dat wil zeggen dat hij met God in verbinding treedt om te vragen om de goddelijke genade, want ze kan hem niet zonder dat hij erom bidt, toegestuurd worden.

Maar het woord van God moet hem hier eerst kennis over geven. Hij moet God tot zich laten spreken, maar het staat hem volledig vrij, hoe en waar hij het goddelijke woord in ontvangst neemt. Hij kan dat doen via de weg van de systematische godsdienst, dat wil zeggen dat hij door mensen, die zichzelf aan God ten dienste aanbieden, onderwezen kan worden over de goddelijke wil. Hij kan het woord van God ook door de heilige schrift in ontvangst nemen, als hij God om opheldering vraagt over dat, wat hem onbegrijpelijk voorkomt. Maar hij kan het woord van God ook direct van Hem in ontvangst nemen, als hij zich via de gedachten laat onderwijzen door dienaren van God in het hiernamaals. En dit gebeurt door een geestelijk verdiepen en een zich verbinden met God.

Als de mens vaak probeert om met de eeuwige Godheid in verbinding te treden, doordat hij alle vragen aan deze Godheid stelt in het kinderlijke vertrouwen, dat ze hem beantwoord worden, dan wordt hij op de wonderbaarlijkste en uitvoerigste manier via de gedachten onderwezen. En het in ontvangst nemen van het woord van God in deze vorm is waarlijk het beste, want dan leeft het woord in de mens. Het dringt het hart binnen en het gaat niet als holle klank aan het oor van de mens voorbij. Want wie opheldering wil krijgen van God Zelf is er ernstig mee bezig. En hij zal grondig nadenken over elk antwoord en het dan als geestelijk eigendom behouden en nu ook doorstroomd worden met kracht en genade om zijn aardse leven zo te kunnen leven, zoals het Gods wil is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het navolgen van Jezus

B.D. 1834 from 27. februari 1941, taken from Book No. 27

Er is maar één weg die naar het eeuwige leven en naar de vereniging met God leidt en dat is de weg via Jezus Christus. En degene die Christus afwijst, zal nooit door de poort van de hemel de eeuwige gelukzaligheid binnen kunnen gaan.

De mens moet dezelfde weg gaan, die Jezus op aarde ging. De weg van liefde en leed, want alleen door de liefde kan hij zich verlossen en door het lijden de zondenschuld verminderen. En om dit te kunnen, moet hem de door de kruisdood van Jezus verworven genade gegeven worden, die hij weer alleen maar ontvangen kan, wanneer hij Jezus Christus als Verlosser en als de Zoon van God erkent. Hij moet geloven in de goddelijke Verlosser. Hij moet geloven dat God Zelf Hem naar de aarde gezonden heeft om nu in de hele volheid intrek in Hem te kunnen nemen. Hij moet geloven dat de goddelijke liefde zelf tot de mensen afgedaald is en hij bewijst pas dan het geloof in God, wanneer hij het verlossingswerk als een daad van de grootste liefde voor de mensen erkent en hij deel zou willen hebben aan de zegen van het verlossingswerk.

Jezus zegt: “Niemand komt tot de Vader dan door Mij”. Jezus spreekt deze woorden niet als mens, maar deze woorden moeten geestelijk begrepen worden. Hijzelf was pure liefde en zodoende moet de mens zich tot liefde vormen om met de Vader, Die de liefde Zelf is, verenigd te worden. Maar als de mens in de liefde staat, zal hij ook inzien dat Jezus Christus ook de belichaming van de eeuwige Godheid is. Hij zal niet meer in staat zijn om Christus van God te scheiden en zodoende zal de liefde de enige weg zijn om tot God te geraken. Maar als de mens Christus niet erkent, kan hij nooit juiste gedachten hierover hebben. En ofschoon hij ook positief staat ten opzichte van God, is het geen diep geloof, als dat geloof God en Christus van elkaar scheidt. Hij heeft een verkeerd idee van de eeuwige Godheid.

De Christelijke leer schrijft als belangrijkste deze beide geboden voor: Je moet God liefhebben boven alles en je naasten als jezelf. Om deze geboden te kunnen vervullen, moet hij zelf liefde zijn en dus moet hij dezelfde weg gaan als Jezus op aarde ging. Hij moet op al zijn levenswegen liefde uitdelen en omdat God de liefde Zelf is, komt hij met elk werk van liefde de eeuwige Godheid naderbij. Zodoende verenigt hij zich met Haar en dan vindt plaats, wat Jezus tot de volgende woorden bracht: “De Vader en Ik zijn één”. Hij verenigde Zich door Zijn enorme liefde eveneens met God, zodat Hij met het volste recht deze woorden uit kon spreken, want Zijn wezen was volledig doordrongen van de goddelijke geest. Dus was de Vader, de eeuwige Godheid, in de Zoon, in Degene Die van Hem afkomstig was en ze konden eeuwig niet meer van elkaar gescheiden worden.

En dit samensmelten met de oorspronkelijke kracht zal steeds het gevolg van de innige liefde voor God en voor de mensen zijn, dus is de liefde de weg die naar God leidt. Het verlossingswerk was het grootste werk van liefde van een mens voor de totale mensheid. Wie dit niet erkent, moet van elke liefde gespeend zijn, omdat hij anders het verband heel duidelijk zou herkennen en elke twijfel over de goddelijkheid van Jezus zou verdwijnen. Maar zonder liefde zal de weg naar de hoogte nooit afgelegd kunnen worden. Want de mens volgt Jezus dan niet na. Hij behoort niet tot degenen, die door Zijn dood aan het kruis verlost worden en bijgevolg is hij voor eeuwigheden verloren.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het overwinnen van de materie – De toename van het geestelijke

B.D. 1835 from 1. maart 1941, taken from Book No. 28

De gang door de materie is een eindeloos lange gevangenschap voor het wezenlijke en daarom moet de bevrijding een verlossing voor het wezen betekenen. Hoe knellender de dwang was, des te meer maakt de bevrijding uit de vorm gelukkig en daarom is het heel waardevol, wanneer de mens zich geheel van materiële dingen kan scheiden, want des te eerder kan de ziel zich van haar last bevrijden en zich tot de hoogte verheffen. Vrij komen uit de vorm betekent vrij worden van het verlangen, zodat niets werelds hem meer begerenswaardig lijkt en hij dus alle materie overwonnen heeft. En dan is het gemakkelijk voor de geest om zich te ontplooien.

De materie is de hindernis voor het geestelijke streven. Ze is er eigenlijk voor de mens, maar moet toch overwonnen worden. Dat wil zeggen dat de geneigdheid ernaar uit het hart gerukt moet worden, want als de mens naar iets werelds verlangt, dan knoopt hij door zijn verkeerde liefde in zekere zin weer de verbinding met dit wereldse aan en zodoende gaat zijn ontwikkeling achteruit. Zijn verlangen betreft een uiterlijke vorm, die hij al overwonnen had en het daarin verborgen geestelijke probeert zich nu te vermenigvuldigen, doordat deze het al vergevorderde geestelijke binnen zijn bereikt trekt en dit betekent weer een groter verlangen naar de materie.

Het verblijf in de vorm moet voor het geestelijke een dwang zijn, zodat het probeert zich daaruit te bevrijden. Als het eenmaal uit deze uiterlijke vorm bevrijd is en in de volgende ontwikkelingsfasen ook door verdere vormen gegaan is, dan mag het nu niet meer naar deze uiterlijke vormen verlangen, die het al overwonnen heeft. Het moet veeleer zulke vormen leren verachten. Dat wil zeggen dat ze voor de mens niet meer zo veel mogen betekenen, dat hij ernaar verlangt.

Maar waar het verlangen naar de materie nog heel sterk is, daar kan men van een overmacht van het onrijpe geestelijke spreken, waar de mens aan ten prooi valt. De wil van de mens is zwak en laat zich door het geestelijke in de materie overheersen. Zodoende wordt ze weer een prooi van het werkzaam zijn van satanische krachten, die de mens de materie als misleiding voorhoudt om het streven naar God, het bewuste gebed, tegen te gaan en dat lukt deze kracht ook nog.

Dan neemt de materie het al rijpere geestelijke weer in zich op, zodat het onrijpe geestelijke in die materie toeneemt. Dit doet afbreuk aan het geestelijke, dat zich opwaarts ontwikkelt. Voor de mens betekent dit weer een geestelijke achteruitgang. Zo’n mens zal voortdurend in de ban zijn van datgene, waar het naar verlangt. Het valt hem steeds zwaarder zich daarvan te bevrijden en hij wordt meer en meer slaaf van dat, waar hij meester over zou moeten zijn of zou moeten overwinnen. Dan begint de macht, die onderworpen had moeten zijn, de overhand te krijgen en het gevolg daarvan zal zijn, dat hij haar ook in het hiernamaals nog toegedaan is, doordat hij naar aardse goederen streeft en weinig of helemaal niet aan zijn ziel denkt. Hij kan dus in het gunstigste geval op dezelfde trede blijven staan.

Maar het gevaar is heel nabij, dat het verlangen naar aardse goederen zo groot is, dat God aan dit verlangen voldoet en het geestelijke opnieuw door deze vorm ingelijfd wordt, die zijn gezindheid en denken vervult. Dat het wezen dezelfde weg af moet leggen en opnieuw de uiterlijke vorm als drukkende last ervaart, tot het zich uiteindelijk van het verlangen ernaar vrijgemaakt heeft. Tot het uiteindelijk de materie overwonnen heeft en alleen nog maar naar geestelijke goederen verlangt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Arbeiders in de wijngaard van de Heer

B.D. 1836 from 2. maart 1941, taken from Book No. 28

Degene die het zich tot opdracht gemaakt heeft om de medemens het evangelie te prediken, die elke gelegenheid benut om aanhangers te winnen voor het rijk van God, die zich steeds maar het grote leed in het hiernamaals voor ogen houdt, die de zielen tegemoet gaan die God in het aardse leven niet vonden en daarom de mensen zou willen helpen, voor zover het binnen zijn vermogen ligt, doet het grootste werk van naastenliefde en zal eens het grootste loon in de eeuwigheid oogsten. Het doel van de hele schepping is het verlossen van het geestelijke en als de mens aan de verlossing bijdraagt, vervult hij de grootste en belangrijkste opdracht in zijn leven op aarde.

Als de goddelijke wil door de mond van een mens aan de mensheid gegeven wordt, is binnen het kader van het natuurlijke een voortdurend onderricht van de mensen mogelijk en aan dit onderricht kunnen talloze zielen deelnemen, zowel gevend als ook ontvangend. De gevende beoefent daardoor de liefde en de ontvangende bereid zich op liefdadigheid voor, want de ontvangende zal, als hij de waarde van het geschenk beseft heeft, hetzelfde doen. Hij zal willen geven waar hij maar kan, want de liefde spoort hem hiertoe aan.

En zo neemt al het geestelijke deel aan het verlossingswerk en het is waarlijk het mooiste om in liefde werkzaam te zijn om voor de zielen van de mensen werkzaam te zijn. Dit is de akker die voortdurend bebouwd moet worden, waarop van tevoren het onkruid verwijderd en het goede zaad gezaaid moet worden, opdat eens rijpe vruchten geoogst kunnen worden. En nooit mag de mens een akker braak laten liggen. Nooit mag hij aan een mens voorbijgaan, die in geestelijke nood verkeert, want zijn ziel smeekt om hulp en ze is hem eindeloos dankbaar als hij deze hulp verleent.

Zolang de mens op aarde verblijft, is noch de nood van een worstelende ziel, noch het geluk van een verloste ziel duidelijk zichtbaar voor hem. Maar als hij het rijk aan de overkant binnengegaan is, ziet hij hoeveel een mens bij kan dragen om de geestelijke nood op aarde te verminderen en de zielen in het hiernamaals te helpen op de weg naar gelukzaligheid. En daarom moet de tijd op aarde gebruikt worden om te werken aan de ziel. Er moeten onophoudelijk aanhangers gewonnen worden voor het geestelijke rijk. Er moet gestreden worden voor de naam van Jezus en Zijn leer en alles moet gedaan worden om de duistere toestand van de mensheid op te heffen.

Het hoeven niet volledig door de wereld bekrachtigde dienaren van God te zijn, die het evangelie verkondigen. Elk mens kan dit doen, als hij maar de wil heeft om God te dienen en Hem zielen toe te voeren. Want deze wil zal hem bekwaam maken om steeds dat te onderwijzen wat nuttig is voor het heil van hun ziel. God zal de mens, die verlossend werkzaam wil zijn, het juist inzicht geven. Hem de juiste woorden in de mond leggen. Hem zielen toevoeren, die zijn hulp nodig hebben en hem kracht geven om voor Hem werkzaam te zijn, want als hij zich ten dienste aan Hem aanbiedt, wordt hij aangenomen als arbeider in de wijngaard van de Heer en steeds zal hem zo toegewezen worden, zoals hij dit aankan. Want de Heer heeft veel maaiers nodig, wanneer de oogst rijp zal zijn en Hij neem iedereen aan, die zich aan Hem ten dienste aanbiedt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het gevolg van boosaardige vernietigingen

B.D. 1837 from 3. maart 1941, taken from Book No. 28

De zichtbare wereld bestaat uit een verharde substantie. Dit is uit het geestelijke weggenomen. Het moet tot verblijfplaats van het geestelijke dienen en zich weer in geestelijke substantie veranderen, zodra ze haar doel vervuld heeft. Zodoende heeft alles wat zichtbaar is een opdracht gekregen en het vervult deze opdracht ook, zolang de mens daar geen invloed op heeft.

Maar deze mens kan op grond van zijn wil ook een belemmering zijn. Hij kan door het vroegtijdig vernietigen van een zichtbaar scheppingswerk de geestelijke substantie vόόr de hem toegewezen tijd tot ontbinding brengen, dus voordat het zijn doel vervuld heeft. En dan handelt de mens tegen de goddelijke orde, want hij handelt in strijd met wetten, die God Zelf gegeven heeft. Hij grijpt in de goddelijke beschikking in. Hij hindert het geestelijke bij het uitrijpen en dit geestelijke tracht weer compensatie te krijgen voor het hem overkomen onrecht, omdat zo’n onderbreking zijn ontwikkeling verlengt en het nu de toestand van lijden langer moet verdragen. Dit voortijdig vrij gekomen geestelijke kwelt de mensen en, omdat het zelf nog niet rijp is, op een manier, die een schadelijk effect heeft op de ziel.

Alles wat zichtbaar is, kan de mens niet schadelijk beïnvloeden, want het is gebonden in de vorm. Maar zodra het eenmaal voor de mensen onzichtbaar geworden is, heeft het geestelijke macht over de mensen, hoewel ook op de meest verschillende manieren. Daarom hebben vernietigingen, van welke aard dan ook, steeds een nadelig effect voor de mensen. En nu is het begrijpelijk dat de geestelijke gesteldheid van de mensen enerzijds een gevolg is van dit vernietigingswerk, maar dat anderzijds dat laatste weer toe zal nemen, omdat de geestelijke wezens zich goed voelen bij de vrijheid en geloven de gebonden toestand te kunnen ontvluchten.

Dus zal veel onzichtbaar geestelijks en net zo veel onvolmaakt geestelijks hopen de vorm voor altijd te kunnen ontvluchten en daarom zet het de mensen aan om hun vrije wil zo te gebruiken, dat ze zichtbare scheppingen vernietigen, want het gelooft daardoor de vrijheid te kunnen behouden of te verkrijgen. Deze wordt hem echter spoedig weer ontnomen en nu verkeert dat geestelijke in grote nood, want het ervaart de nieuwe dwang met nog veel meer kwelling dan voorheen en zijn opwinding komt op de meest verschillende manieren tot uitdrukking. Maar steeds zo, dat de mensen gekweld worden in hun omgeving. Dat de ziel van de mens zich op een ondraaglijke manier gekweld voelt. Dat ze haar levensmoed verliest. Ze aan lichamelijke ziekten blootgesteld wordt, ze onverdraagzaam is of zich openlijk tegen God keert.

En steeds zijn dit de effecten van zulke boosaardige vernietigingen van goddelijke scheppingen, die ernstige gevolgen hebben en aards en geestelijk het grootste nadeel met zich meebrengen. Want het zijn handelingen tegen de goddelijke orde en zodoende moeten ze een schadelijk effect op het lichaam en de ziel hebben. Want steeds zijn er krachten aan het werk, die vijandig staan ten opzichte van God en ze trachten de mensen ertoe te brengen om hun vrije wil te misbruiken en dat te vernietigen, wat God liet ontstaan voor de opwaartse ontwikkeling van het onvolmaakt geestelijke.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het overwinnen van de vorm – Het verzamelen van geestelijke substantie

B.D. 1838 from 4. maart 1941, taken from Book No. 28

Talloze wezens moeten in gevecht zijn met hun uiterlijke vorm, zodat ze die rijpheid verkrijgen, die het wezen nodig heeft voor de laatste levensweg op aarde in het vlees. De strijd met de uiterlijke vorm van dat ogenblik levert hem geestelijke vooruitgang op. Zonder strijd blijft het wezen steeds op dezelfde trede staan. De overwinning van de vorm is dus een zege daarover en elke zege vergroot de kracht. In dat geval verenigt het geestelijke zich met het geestelijke. Er is zodoende sprake van een toename van geestelijke substantie, die nu weer een nieuw omhulsel krijgt om de ontwikkeling voort te zetten.

Al zulke omvormingen zijn tegelijkertijd een verzamelen van geestelijke substanties, die ongebonden in de atmosfeer verblijven en naar de vorm snakken om uiteindelijk vrij te worden. Deze laatsten zijn vrijgekomen door gewelddadige verwoestingen van de vaste vorm en ze hebben nu een nieuwe verblijfplaats nodig om verder uit te rijpen. En meestal komen zulke vrijgekomen wezens in de plantenwereld terug, indien ze eerder al een bepaalde rijpheidsgraad verkregen hebben, doordat ze in de vorige vorm dienend actief geweest zijn. In het andere geval mogen ze zo’n vorm bewonen, die op de één of andere manier nuttig voor de mensheid is.

Hoe bereidwilliger het wezen is om een dienende werkzaamheid te verrichten, des te minder tijd is er nodig tot de nieuwe uiterlijke vorm weer overwonnen is en des te sneller gaat de tocht door de plantenwereld, want daar kan in heel korte tijd de uiterlijke vorm al verwisseld worden en het wordt steeds minder belastend voor het wezen.

Maar steeds moeten bepaalde natuurrampen eerst het geestelijke vrijgeven en het geestelijke moet weer een bepaalde rijpheidsgraad hebben, zodat de levenswandel op aarde nu door de levende schepping kan beginnen en dit is als het ware de laatste gang, die de wezens af moeten leggen, zodat ze geheel vrijkomen uit elke uiterlijke vorm. En pas dan kan het wezen uit vrije wil de hindernissen overwinnen en door voortdurende strijd de hoogte bereiken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde

B.D. 1839 from 6. maart 1941, taken from Book No. 28

Liefde is leven, liefde is kracht, liefde is oorzaak en liefde is doel. Liefde is de essentie van alles wat goddelijk is, want God is de liefde in Zichzelf. Liefde is bovendien een staat van geestvervoering, een staat van het bewust zijn van kracht, een staat van actief zijn en van de innigste toewijding. Liefde is het binnenstromen van goddelijke kracht, dus een vereniging met God, die in de meest verschillende graden plaats kan hebben, dus nooit zijn toppunt bereikt, maar die zich voortdurend inniger en krachtiger voltrekt.

Waar nu de liefde heerst, waar elke werkzaamheid door liefde bepaald wordt, daar moet de meest gelukzalige toestand alles omvatten, wat binnen de stroomkring van de werken van liefde treedt. Want de liefde kan niets anders dan geluk teweegbrengen, want ze draagt liefde over op alles wat ze omvat. Waar echter verzet geboden wordt tegen het werkzaam zijn in liefde, daar blijft de liefde zonder effect, want al het goddelijke moet bereidwillig in ontvangst genomen worden, omdat anders een aan God tegengestelde toestand zou volgen. Een toestand van dwang en beïnvloeding. Maar in de liefde te leven, met liefde vervuld te zijn, is een aan God gelijke toestand en zal nooit met een niet-vrij zijn van de wil in verband gebracht kunnen worden, want alles wat zich voor God opent, ontvangt. Wat zich verzet of afsluit, vertrekt met lege handen.

Degene, Die liefde in Zichzelf is, deelt ook onophoudelijk liefde uit, maar Hij kan nooit daar verblijven en geven, waar niet eveneens liefde is. Liefde zal dus altijd de weg naar de liefde vinden. Waar echter de liefde ontbreekt, daar is geen leven, geen licht, geen kracht en geen gelukzaligheid, maar geestelijke dood en duisternis. Wat bestaat, bestaat door de liefde. Bijgevolg moet daar, waar de liefde niet is, ook een toestand zijn, die hetzelfde als een niet-zijn is, als het wezenlijke noch kracht, noch licht toestroomt en dus in passiviteit en duisternis blijft. Een toestand die geen leven genoemd kan worden.

Enkel de liefde is vervulling en waar deze niet is, daar is leegte, nood en pijn, want de liefde brengt het wezen met God in verbinding en dit betekent een samensmelten van dat, wat oorspronkelijk één was, maar zich van de eeuwige liefde scheidde. Ver van God verwijderd te zijn, betekent rusteloos zonder kennis van zijn oorsprong ronddolen, zonder te weten van de heerlijkheden, die uit de vereniging met de oorspronkelijke kracht voortvloeien. Ver verwijderd te zijn van God betekent aan al het onreine en duistere blootgesteld te zijn en op elke manier hierdoor gehinderd en gekweld te worden. Het betekent volledige machteloosheid en willoosheid ten opzichte van deze krachten. Het betekent gevangenschap en een eindeloos durend gebonden zijn van de wil.

En er is geen ander verlossingsmiddel dan de liefde, want alleen deze geeft het wezen de kracht om zich te bevrijden. Deze alleen geeft kennis en is dus de weg naar boven. Want de liefde brengt alles tot stand. Ze bevrijdt alles wat gebonden is. Ze versterkt al het zwakke, ze verlicht de duisternis, ze helpt te overwinnen en verzwakt zo de macht, die het wezen eerst gebonden hield. De liefde is goddelijke uitstralingskracht, die elke weerstand geheel en al oplost. Die onvoorstelbaar is in zijn effectiviteit, die dus door niets weerstaan kan worden. Leven in liefde betekent met God Zelf leven, dus ook alle krachten van de duisternis de baas te zijn. Want liefhebben met God garandeert eeuwig licht en eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voorwaarden voor het werkzaam zijn van de goddelijke geest

B.D. 1840 from 6. maart 1941, taken from Book No. 28

Dit zijn de voorwaarden voor het werkzaam zijn van de geest in de mens: Hij moet zich inspannen om overeenkomstig de goddelijke wil te leven. Hij moet zich tot deemoed en vredelievendheid opvoeden. Hij moet bereid zijn God en de naasten te dienen. En hij moet in liefde werkzaam zijn en zich zo ontwikkelen, dat hij een evenbeeld van God wordt.

De geest uit God in de mens gaat een verbintenis aan met de goddelijke geest buiten zichzelf, die een uitstraling van God is. Maar al het goddelijke vereist een opnamevat, dat waardig is zo’n heerlijke inhoud op te nemen. En daarom is het een voorwaarde, dat de mens zuiver van hart is. Dat hij alles wat niet goed of edel is, verafschuwt. Dat hij naar de waarheid streeft en de leugen haat. Dat hij geen onzuivere gedachten koestert, zich ver weghoudt van elke liefdeloosheid, rechtvaardig in het denken en handelen is en in liefde dient.

Dan vormt zijn hart zich zo, dat het waardig en in staat is om de goddelijke geest op te nemen, want dan is de geest in de mens vrij en kan het zich verbinden met het geestelijke buiten zichzelf, dat volmaakt is en daarom de krachtuitstraling uit God in ontvangst neemt en ze dit aan de geest in de mens overdraagt. Het sturen van de Heilige Geest is dus het overdragen van goddelijke kracht door geestelijke licht- en krachtdragers. Dat wil zeggen dat volmaakte wezens, die de vereniging met God gevonden hebben, nu onophoudelijk licht en kracht ontvangen en doorgeven.

Iedereen, die uit het diepste van het hart en in de diepste deemoed om de geest uit God vraagt, zal de goddelijke geest, het heiligste uit God, mogen ontvangen, indien hij zich inspant om zo te leven, dat het waardig is voor het heerlijkste genadegeschenk. Hij moet God erkennen als het hoogste en meest volmaakte wezen, Dat mateloos machtig en wijs is. En het dus geloven. Hij moet smeken om Diens liefde en genade, dus naar dat verlangen, wat God uit zou willen delen. En hij moet zelf in liefde werkzaam zijn, opdat de liefde van God zich aan hem kan uiten.

En God zal een mens, die zich zo vormt, met Zijn genade overschaduwen. Hij zal hem mateloos het goddelijke deel geven: Zijn geest. Hij zal hem naar het juiste denken leiden, zijn geest verlichten en hem kracht geven om het goede te herkennen. Hij zal zijn kennis verrijken en helder en duidelijk zal de schepping zich aan hem onthullen. Hij zal kennis hebben van de zin en het doel van de schepping. Hij zal in het geestelijke rijk binnendringen en de betekenis van zijn aardse leven nu pas begrijpen.

Maar één ding moet de mens zelf doen. Hij moet zijn oor bereidwillig openen, als de geest uit God zich aan hem bekend wil maken. Het hart, zijn geestelijke oor, moet zich nu tot ontvangst bereid verklaren en zich dus voorbereiden, doordat het zich voor de hele wereld afsluit, zodat het alleen maar op God gericht is en het smekend het goddelijke geschenk verwacht. En met een zacht vibreren daalt de geest van God op deze mensen neer, die gewillig zijn om het goddelijke woord te horen.

Want als ze hun hart naar boven richten, luisteren ze naar het woord, dat van boven komt en zo zacht en fijn in het hart weerklinkt, dat het alleen maar dan gehoord kan worden, wanneer de liefde van God het geestelijke oor scherper maakt, wanneer al het wereldse verlangen verstomd is en het vurige verlangen van het hart enkel het goddelijke geschenk betreft.

De uitstorting van de Heilige Geest is dus afhankelijk van de mens zelf, van zijn wil, zijn geloof en zijn liefde. Waar de wil naar God toegekeerd is, waar het geloof in het goddelijke werkzaam zijn sterk is en waar de liefde voor God en de naaste de verbinding met God tot stand brengt, daar zal de geest uit God de mensen verlichten en hen in alle waarheid binnenleiden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het erkennen van het werkzaam zijn van krachten in het hiernamaals

B.D. 1841 from 7. maart 1941, taken from Book No. 28

De mogelijkheden om geestelijke hulp te krijgen zijn onbeperkt en als de mens zich vol vertrouwen aan de krachten in het hiernamaals overgeeft, zal hij de grootste successen boeken. De ernstige wil om volmaakt te worden en de roep om hulp aan de goede geestelijke krachten garanderen dit succes, want het is immers het werk van de rijpe wezens in het hiernamaals om het onrijpe, onwetende, maar bereidwillige mensenkind te onderwijzen en zodoende zetten deze wezens nu het verlossingswerk voort, doordat ze voor de zoekende en verlangende mens elke mogelijkheid toegankelijk maken om volmaakt te worden.

En de mens zou nu geheel onbezorgd zijn aardse weg kunnen gaan, als hij diep gelovig zou zijn en het werkzaam zijn van de krachten in het hiernamaals zou erkennen. Maar helaas is dit diepe geloof in de meest toegewijde hulp zelden aanwezig en een gebrekkig geloof bemoeilijkt elke poging of verzwakt het resultaat.

En dus moet daar, waar voor de krachten in het hiernamaals door een gebrekkig geloof het werkzaam zijn bemoeilijkt wordt, de mens ongelooflijk worstelen, als hij tot inzicht komen wil. Hij moet alles in zekere zin nu zelf doen, wat de geestelijke krachten hem graag en blij uit handen genomen zouden hebben. Hij moet voortdurend smeken dat hij kracht en genade uit God ontvangt. Dit zal hem niet ontzegd worden, want nu draagt God Zijn dienaren in het hiernamaals op, dat ze de mensenkinderen helpen en hun gedachten goed leiden. Zo geeft God Zelf er de toestemming voor, dat deze wezens in het hiernamaals de mensen nu helpen, maar ook zo, dat het totaal niet herkend wordt.

Maar dit bemoeilijkt het proces van de overdracht via de gedachten buitengewoon, want de mensen voeren de opdracht, die de opwaartse ontwikkeling van de ziel tot gevolg heeft, simpelweg niet uit. Ze horen het goddelijke woord niet rechtstreeks. Ze hebben daar de wil tot God voor nodig en als deze sterk is, doorbreken ze alle hindernissen en dan legt God Zelf hun het evangelie in het hart.

De mens kan zich gelukkig prijzen als hij bewust contact met de geestelijke wezens nastreeft en zich zonder reserve aan hen toevertrouwt. De zachtste roep is voldoende en deze wezens zijn nu in zekere zin verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de mens. Want nu gebruiken ze diens wil op zo’n manier, dat ze zelf via de gedachten binnendringen in de mens en deze kan nu niet anders denken en handelen, dan de wezens in het hiernamaals het willen en zijn leven moet daarom succes opleveren.

Met de roep heeft de mens zijn toestemming al gegeven om de geestelijke kracht werkzaam te laten worden en hij is nu van de verantwoordelijkheid ontheven, zolang zijn hart naar God verlangt. Dat wil zeggen dat de wil ernstig actief geworden is om God-welgevallig te leven. Dan moet hij onvermijdelijk de hoogte bereiken en hij leeft zijn aardse leven waarlijk niet tevergeefs.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Bevestigingen van de voorspellingen Wereldgebeuren

B.D. 1842 from 8. maart 1941, taken from Book No. 28

Dit geef IK je (gesproken tot B.D.) als bevestiging, dat alles vervuld zal worden wat GOD's GEEST je heeft verkondigd. De wereld wil het weliswaar niet geloven dat zij dicht vóór het beslissende uur staat, want zij gelooft dat de tijd nog niet gekomen is die de Heer op aarde heeft verkondigd. Zodoende is de wereld ook niet voorbereid op het natuurgebeuren en daarom geeft de HEER steeds weer Zijn vermaningen, opdat de mensen HEM niet vergeten.

GOD's GEEST vergist Zich echter niet, en waar HIJ eenmaal aan 't werk is moet men aan zijn uiting ook geloof schenken en zijn openbaringen zonder vrees verspreiden. Want de "taal van GOD" is gegeven in de mond van de verspreider, die alleen weergeeft wat GOD's Wil is. En die HIJ uitkiest hebben ook het ware inzicht. Zij nemen het aan en geven het door aan anderen zoals HIJ dat wil. Het menselijke denken van hen wordt dan zo geleid dat zij de dingen zien in overeenstemming met de waarheid, en ook hun vermogen tot oordelen zal veel scherper worden en hun liefde tot rechtvaardigheid zal hen behoeden voor verkeerd denken. Wanneer zij dus spreken is elk woord in overeenstemming met de waarheid.

Schrijf dus het volgende neer:

Elk wereldgebeuren staat in verband met de geestelijke toestand van de mensen. De oorzaken daarvan zijn weliswaar alleen maar aardse strijdvragen en daardoor wordt het ontstaan en de uitwerking ervan meestal geheel aards beschouwd. Dat echter het wereldgebeuren in zekere zin het gevolg is van het lage geestelijke niveau der mensen, en tegelijker tijd een middel moet zijn dit op te heffen, te verbeteren, is voor de aards gezinde mensen niet begrijpelijk en daarom willen zij het niet geloven ondanks de steeds weer herhaalde waarschuwingen. Zodoende zal de mensheid door het natuurgebeuren onvoorbereid getroffen worden, en er zal geen mogelijkheid bestaan zich daarvoor te beschermen of dit te ontvluchten. Juist daarom is het zo dwaas zich voor GOD’s vermaningen af te sluiten als ze de mensen worden gegeven.

Dat de strijd die in die tijd de halve wereld in zijn greep heeft nog onbeslist blijft is de Wil van de goddelijke Schepper, want niet door wapengeweld mogen de mensen zich het hun vermeende recht verschaffen.

GOD gaf de mensen het gebod elkander lief te hebben, maar op dat gebod wordt niet meer gelet. Al het kwade dat de mensheid kan bedenken schikt haar, daarom moet zij ook voelbaar getroffen worden. GOD-Zelf zal dit "rechterlijke ambt" overnemen, opdat zij weer één HEER boven zich zien DIE van elk onrecht op de hoogte is.

Daarom zult u, mensen de Stem van GOD niet als ongeldig mogen afwijzen. U mag de geloofwaardigheid niet in twijfel trekken en zelf het tijdstip willen bepalen waarin elke voorspelling vervuld wordt. Want de wereld is in grote nood en kan nog slechts gered worden door de aangekondigde catastrofe die onmiddellijk op de grote beslissende veldslag zal volgen, en zodoende in werkelijkheid de beslissing zal brengen in een geweldige volkerenstrijd. En alleen een strijd om grootheid en macht, waaraan echter elk edel motief ontbreekt

Maar aan deze strijd zal een einde gemaakt worden door een hogere Macht, en het zal gebeuren zoals het verkondigd is in woord en geschrift.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Onbegrip – Ongebruikte genade

B.D. 1843 from 9. maart 1941, taken from Book No. 28

De mensen hebben maar weinig begrip voor een gebeurtenis, die van de grootste betekenis is, wanneer ze zich de resultaten van een verbinding via de gedachten met het hiernamaals niet ten nutte maken. Het is buitengewoon waardevol voor een mens om in de wil van God onderwezen te worden door geestelijk wetende krachten in het hiernamaals. En het is een onverdiende genadegave, wanneer deze onderrichtingen ook door de medemensen in ontvangst genomen mogen worden, hen dus in zekere zin hetzelfde ter beschikking staat als een zich aan God overgevend mensenkind. Elk mens kan zodoende deelhebben aan deze onverdiende genadegave.

Er wordt echter nauwelijks notie van genomen en dat bewijst dat de gebeurtenis hen helemaal niet buitengewoon lijkt. Maar aan de andere kant kan weer niets ongewoons heel zichtbaar op de mensen overgedragen worden, als deze niet in een geloofsdwang gedrongen mogen worden. En door een te zwak geloof beroven mensen zichzelf van een genade, die hen de grootste rijpheid van de ziel op zou kunnen leveren, als deze gebruikt zou worden.

Als de mens het goddelijke werkzaam zijn erkent, dan spant hij zich ook met volle overtuiging in en dan stroomt de genade van God naar hem toe. Maar degenen, die geen acht slaan op de zendingen van boven, dat wil zeggen degenen, die zich de inhoud niet eigen maken, zal de goddelijke kracht maar beperkt toevloeien. En hun denken zal verward zijn, want ze baseren zich op het oordeel van welbespraakte mensen, die uit verwaandheid afwijzen, omdat ze niet kunnen en willen begrijpen, dat ze niet zelf een opdracht toegewezen hebben gekregen, omdat hun rijpheidsgraad hen hoger lijkt, dan wel dat ze een hogere rijpheidsgraad voor willen wenden.

Daarom moeten de mensen proberen aan elkaar door te geven, opdat de genade van God goed gebruikt wordt. En de medemensen moet steeds weer de soort en de manier van het doorgeven verteld worden. Hun moet de eigen passiviteit geschilderd worden en ook de onwetendheid, die aan dit besef voorafgegaan is.

Want pas als ze ervan overtuigd zijn, dat zich hier een geheimzinnige gebeurtenis afspeelt, die aards niet op te lossen is, zijn ze geneigd om zich met de inhoud ervan vertrouwd te maken en dan is er vrij spel, want ze kunnen niets tegen de inhoud inbrengen. Ze vinden de weg in hun gedachten en ze beginnen nu over sommige dingen na te denken of ze stellen vragen, waardoor ze nu naar onderrichtingen via de gedachten verlangen en dus zelf in verbinding met de wetende krachten treden en dit is het eigenlijke doel. Dat de wetende wezens in het hiernamaals toegang vinden tot de mensen en hun eigenlijke opdracht nu aan hen uit kunnen voeren. Dat ze hen via de gedachten onderwijzen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De waarheid van de onbegrijpelijk lijkende hoofdstukken

B.D. 1844 from 10. maart 1941, taken from Book No. 28

De waarheid zoekende mens laat zich wel onderwijzen, maar hij onderwerpt alles eerst aan een nauwkeurig onderzoek, voordat hij hetgeen aan hem overgedragen wordt, accepteert. En dat is zijn goed recht, want hem is het verstand gegeven om te gebruiken, zodat hij pas na het onderzoek besluit wat hij waardig genoeg acht om te accepteren.

Maar dat, wat hij aan een onderzoek onderwerpt, moet uit een bron afkomstig zijn, die hem de waarheid lijkt te garanderen. Dat wil zeggen dat de wil om de waarheid in ontvangst te nemen hem juist uit deze bron moet laten putten. Hij moet dus bij de aanname om overeenkomstig de waarheid onderwezen te worden, leraren kiezen bij wie hij kennis veronderstelt, omdat er anders van een verlangen naar de waarheid geen sprake kan zijn.

Maar nooit zal een mens daar informatie willen halen, waar hij onwetendheid of onwaarheid vermoedt. En evenzo moet de mens, als hij zich geestelijk laat onderwijzen, er in de eerste plaats van overtuigd zijn dat de onderwijzende krachten zowel wetend al waarheidlievend zijn. Ze mogen er nooit aan twijfelen dat deze krachten kennis hebben en enkel de zuiverste waarheid over willen dragen. Dan zal ook steeds hetgeen aangeboden wordt grondig overwogen worden en nu als geestelijk eigendom in ontvangst genomen kunnen worden.

En de mens zal dan ook het nauwkeurigst herkennen, dat hij in de waarheid staat. Bewuste of onbewuste misleiding komt dan niet in aanmerking en elke twijfel moet uit het hart verdwijnen. Ook daar, waar hetgeen geboden wordt, niet aan een onderzoek onderworpen kan worden, omdat de mens noch bewijs geleverd kan worden, noch hij zichzelf kan overtuigen, zolang hij op de aarde leeft. In het laatste geval is het daarom vereist om alles wat de mens van boven, dat wil zeggen door wetende krachten, aangeboden wordt onvoorwaardelijk te aanvaarden. Want God houdt Zelf Zijn beschermende hand boven een mens, die naar de zuivere waarheid verlangt en Hij laat het niet toe, dat hij dwaalt, zolang hij de weg naar de waarheid via God neemt en het kan voor de medemensen nog zo lijken dat er krachten aan het werk zijn, bij wie het aan kennis ontbreekt.

God laat de boodschappen niet willekeurig naar de aarde gaan, indien ze niet met Zijn wil overeenstemmen. Hij staat ook de onwetende krachten geen toegang tot een mens toe, wiens wil het is om in de waarheid te staan en daarom kan de mens met volledige zekerheid ook de hem onbegrijpelijk lijkende hoofdstukken in ontvangst nemen, zonder ervoor te moeten vrezen, dat er ook maar de kleinste vergissing ingeslopen is.

Want hoe zou de volmaaktheid eruitzien, wanneer deze krachten, die in opdracht van God werken, de waarheidsliefde en de kennis ontzegd zouden worden. De onwetende krachten zouden dan de toegang niet ontzegd worden en dan zou er aan de geschriften geen geloof geschonken kunnen worden. En twijfel daarom niet, als de geest uit God zich uit en op een voor jullie onbegrijpelijke manier verklaringen geeft, die jullie alleen maar aannemen, maar nooit kunnen bewijzen. De mens kan zich vergissen, maar God vergist zich nooit en daarom kan het nooit onwaarheid zijn, wat onder het aanroepen van God en Zijn kracht van boven aan de mens gegeven wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde voor God – Het herkennen van Zijn woord

B.D. 1845 from 11. maart 1941, taken from Book No. 28

De bereidwilligheid om God te dienen, stelt de liefde voor Hem voorop, want de mens erkent een wezen boven zich, aan wie hij zich ondergeschikt voelt, maar die hij ook toegenegen is en bereid is om alles voor dit wezen te doen. Hij voelt dus liefde voor God.

Omdat de mens nu met volledig vrije wil God zijn diensten aanbiedt, is dit een bewust toekeren en verlangen naar Hem. Het is een bewust zijn van zijn verbondenheid met God en hiermee is de scheiding van Hem al overwonnen, ofschoon de mens nog niet de volmaakte toestand bereikt heeft, die op aarde voor hem mogelijk is te bereiken. Maar de liefde voor God is in hem ontwaakt en de wil om op een Hem welgevallige manier te leven.

Er zijn geen bijzondere kenmerken, die puur uiterlijk al de verbondenheid met God laten herkennen, want al het uiterlijke houdt geen stand onder de vele beproevingen, die God voor het stalen van de wil juist dit mensenkind, die in Zijn dienst treden wil, laat overkomen. Deze beproevingen moeten het innerlijke verlangen naar God vergroten. De mens moet zich in de grootste nood aan Hem toevertrouwen en altijd zijn Vader in Hem zien, zijn oorsprong en ook zijn einde.

En dat kan hij alleen maar wanneer hij diep verinnerlijkt is. Wanneer hij niet behept is met al het uiterlijke. Wanneer alleen dit hem maar vervult: het vurige verlangen om met God verenigd te zijn. Dus moet de liefde voor God in hem aanwezig zijn. Deze liefde moet al zijn handelen, denken en spreken bepalen. En een mensenkind, dat in de liefde staat, dat God in het hart draagt, zal nu ook niet anders dan in liefde werkzaam kunnen zijn en daardoor wordt de band van de liefde ook steeds inniger. God Zelf beoordeelt het gevoel, dat de mens voor Hem in het hart draagt en Hij weet waarlijk het beste in hoeverre het hart van de mens gevormd is voor de opname van de goddelijke Heer.

De mens hecht veel waarde aan een zichtbare uiting van God. Hij wil steeds weer bewijzen hebben en gelooft daarom pas dan, wanner het aantal wonderbaarlijke tekenen duidelijk toenemen, zodat twijfel uitgesloten is. Maar God wil niet dat de mens pas dan gelooft, als Hij tekenen en wonderen doet. Hij wil dat het goddelijke woord zonder tekenen aangenomen wordt. Hij wil dat de mens het herkent als het woord van God, want de verdienste van de mens is onmiskenbaar groter, wanneer hij de waarheid uit de hemel aanneemt, zonder dat deze hem door tekenen bewezen wordt. De mens is dan ook eerder geneigd te geloven, dat zijn liefde nog niet groot genoeg is om door God waardig bevonden te worden het innerlijke woord te ontvangen.

De Heer kijkt in de harten van de Zijnen en welk hart Hij nu zonder tekortkoming vindt, dat zal Hij onnoemelijk gelukkig maken, doordat Hij daar Zelf intrek in neemt. Want Hij heeft, toen Hij op aarde wandelde, de mensen de verzekering gegeven, dat Hij komen zou om met de Zijnen verenigd te worden. En de Zijnen zullen Hem ook herkennen, als Hij komen zal. Maar eerst moet hun geloof zo sterk zijn, dat ze de Heer herkennen in het woord, want dan zijn ze al innig met Hem verbonden en als Hij Zelf verschijnt, zal hun liefde, die ze Hem van tevoren bewezen hebben, bekroond worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Eeuwigheidsbegrip – Staat van licht – Niet-verloste staat

B.D. 1846 from 13. maart 1941, taken from Book No. 28

Het eeuwigheidsbegrip is onbegrijpelijk voor de mens, zolang hij nog op aarde verblijft. Maar op het moment van de dood komt zijn ziel vrij en dat onbegrijpelijke begrijpt hij nu. Er is geen wet van ruimte en tijd. Er is geen lichamelijke beperking. Alles is als een eindeloze zee, dat het verleden, het heden en de toekomst omvat. De geest is bevrijd van elke keten en ook baas over tijd en ruimte. Waar hij verblijven wil, daar kan hij zijn. Wat hij zich voorstelt, dat is voor hem aanwezig.

Niets belet hem zich in gebieden op te houden die helder en licht zijn, wanneer de ziel een rijpheidsgraad bereikt heeft, die een omhoog gaan in lichtgebieden toelaat. Ze laat alles achter, wat haar op aarde begerenswaardig leek. Ze neemt deel aan de lichtuitstraling uit God. Ze dompelt zich onder in de vloed van de goddelijke liefde. Ze hoort het koor van de hemelse heerscharen. Ze is door de poort van het eeuwige leven een lichtrijk binnen gegaan, dat een andere wereld is dan de aardse wereld. Ze wendt zich naar het licht. Ze zoekt de vereniging met geestelijk volmaakte wezens en verhoogt zo haar gelukzalige toestand. En zo is het leven in de eeuwigheid voor een ziel, die op een God welgevallige manier haar levenswandel afgelegd heeft en nu naar het eeuwige rijk weggeroepen wordt, meer dan duizendmaal begerenswaardiger dan zelfs het mooiste aardse bestaan.

God weet welke rijpheidsgraad de mens op aarde kan bereiken en roept hem tot Zich, wanneer er gevaar dreigt voor zijn ziel of wanneer de mens zijn verplichtingen nagekomen is. En steeds moeten de mensen het aan God overlaten, wanneer Zijn liefde het leven van een mens beëindigt. Steeds moeten de mensen God dankbaar zijn, als Hij een ziel verlost van haar uitwendige ketenen. Steeds moet een stille berusting in Gods wil de mens vervullen, die het grootste leed ten deel gevallen is door het heengaan van mensen, die hen nauw aan het hart lagen. Want als ze deze liefhebben, moeten ze enkel de lichttoestand in overweging nemen en jubelen en juichen, dat deze ziel de gang op aarde afgelegd en nu voorgoed beëindigd heeft.

En elk gebed moet alleen maar het verkrijgen van de rijpheid van de ziel betreffen, want dit is de voorwaarde voor een toestand in het hiernamaals, die benijdenswaardig is en voor al het aardse leed en kwellingen schadeloosstelt. Maar de mensen, die het aan de rijpheid van de ziel ontbreekt, zijn te betreuren, want ze zullen in het hiernamaals nog door een harde leerschool gaan en zullen de weg van de loutering nu pas afleggen en dat vaak op de gevoeligste manier. De levensstrijd is gemakkelijk te noemen, afgezet tegen het lijden, dat de ziel nu wacht, om deze toestand te bereiken, die toegang tot de lichtsferen geeft.

Er moeten zich nog onnoemelijke inspanningen getroost worden, tot de ziel zich van alle ketenen bevrijd heeft en zonder enig ballast naar de hoogte zweven kan. Want al het onreine, wat de ziel nog aankleeft, houdt haar als met ketenen aan de aarde vast. Ze verlangt ernaar. Ze neemt deel aan het leed en pijn van haar familieleden en wordt daardoor gehinderd in haar vlucht omhoog. En ofschoon ze ook naar het licht verlangt, heeft ze toch niet de rijpheid om lichtdrager en lichtgever te zijn en het is nu een lange gang in het hiernamaals, die ze ook als lange tijd ervaart, omdat de wet van tijd en ruimte nog niet volledig opgeheven is en dus ook het begrip “eeuwigheid” voor de ziel nog niet voor te stellen is.

Degene die door het licht opgenomen wordt, laat op aarde slechts achter, wat hij overwonnen heeft en hij verlangt er waarlijk niet naar terug. Maar wie de aarde met een gebrekkige rijpheid van de ziel verlaat, is nog heel erg in de nabijheid van de aarde en hij probeert in verbinding te komen met zijn geliefden. Hij lijdt, zoals de mensen op aarde onder de scheiding van elkaar lijden en toch is deze scheiding nog zo kort en het kan geheel overbrugd worden, als de ziel al op aarde vraagt en smeekt dat licht en genade haar door de liefde van God toe mogen stromen en dat de tijd overeenkomstig de goddelijke wil gebruikt werd. Want haar dood zal een gemakkelijk naar de naar de overkant, naar de eeuwige velden, zweven zijn en ze laat vol vreugde en graag alles op aarde achter, wat belemmerend voor de vlucht naar de hoogte is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid in liefde – Weg omhoog

B.D. 1847 from 14. maart 1941, taken from Book No. 28

De innerlijke drang om een goede daad te verrichten, mag nooit onopgemerkt blijven. Het is de goddelijke stem, die de mens daartoe aanmaant. Het is de zachte aanmaning ter vergroting van de rijpheid van de ziel en steeds zal deze bevorderd worden, wanneer de mens doet wat de innerlijke stem hem aanraadt. Wanneer de mens met open ogen om zich heen kijkt, ziet hij talloze gelegenheden om in liefde werkzaam te kunnen zijn. Hij moet er alleen niet aan voorbijgaan. Niet alleen aan zijn eigen welzijn denken en de medemens alleen laten in zijn nood.

De mens kan altijd helpend werkzaam zijn en het zal hem daartoe nooit aan kracht ontbreken, als zijn wil maar goed is en hij in de liefde staat. Pas dan vervult de mens het doel van zijn aardse leven en ontwikkelt hij zichzelf en zijn ziel op een positieve manier. De weg omhoog wil met stenen van liefde geplaveid worden. Dan zal hij steeds begaanbaar zijn.

Elke goede daad heeft weer vele andere tot gevolg, want liefde wekt wederliefde op en waar de mensen elkaar met hulp bij zouden willen staan, zou de liefde en dus God Zelf waarlijk onder hen zijn. De mensheid zou dan alleen maar goed kunnen zijn, omdat ze met God en God met haar gaat. De liefde verlost en maakt de mensen vrij van de hen onderdrukkende macht en daarom moet de liefde steeds de drijvende kracht van al het handelen en denken zijn. Wie zijn medemensen een hart vol liefde schenkt, die zal ook onophoudelijk in liefde actief zijn. Hij zal proberen het leed te verminderen. Hij zal daadkrachtige hulp verlenen. Hij zal al het zware helpen dragen en zijn omgeving steeds tot zegen zijn.

De wereld is een dal van lijden. Dat moet ze ook zijn, als de mens daardoor toch gelegenheid gegeven moet worden om zich dienend te ontwikkelen. Alleen dan leeft hij zijn leven bewust. Dat wil zeggen dat hij zijn levenstaak beseft, die alleen door een voortdurend dienen in liefde vervuld wordt. En alleen dan bereikt hij de rijpheid van de ziel, die de voorwaarde is voor het binnengaan in een hiernamaals, dat gevuld is met licht, want alleen door dienen in liefde verdwijnen de afvalstoffen. De ziel komt vrij en ze kan nu de weg omhoog onbelemmerd afleggen. Ze komt steeds dichter bij haar eigenlijke bestemming. Ze wordt zelf liefde en dringt dat tegemoet, wat eveneens liefde is. Ze heeft de stem van God in zich laten spreken, hier gevolg aan gegeven en is daardoor in de nauwste verbinding getreden met Degene, Die Zelf liefde is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levend geloof – Juiste instelling ten opzichte van God

B.D. 1848 from 15. maart 1941, taken from Book No. 28

In een tijd van rampspoed zullen degenen die ernaar streven steeds goed en edelmoedig te handelen, tot een levend geloof komen. Deze zullen duidelijk geleid worden en in verbinding treden met diep gelovige mensen en hun wordt het woord van God op zo’n manier gegeven, dat het aannemelijk voor hen lijkt en ze het zodoende met het hart horen en niet alleen maar met het oor. En dan begint het eigen denken. De mens treedt nu in verbinding met God, houdt innerlijk een dialoog met Hem en hij wordt nu via de gedachten onderwezen en op elke ernstig aan God gerichte vraag wordt antwoord gegeven.

Het geloof, dat nu in zo’n mens aanwezig is, is diep en levend en pas zo’n geloof kan goede vruchten opleveren. Alles wat nog op de één of andere manier met vormen verbonden is, met uiterlijke handelingen, die mechanisch uitgevoerd worden, legt hij nu af en hij streeft met volle overtuiging de opwaartse ontwikkeling van de geest na. Hij beseft het levensdoel en probeert zijn aardse leven nu in overeenstemming te brengen met dat, wat door het geloof van hem geëist wordt.

En God legt hem de kennis van Zijn eisen Zelf in het hart. Hij laat hem duidelijk inzien, wat Zijn wil is. Hij laat hem ook de waardeloosheid beseffen van dat, wat mensenwerk is en Hij maakt Zichzelf in zoveel dingen en bij alle gelegenheden bekend, zodat de mens gesterkt wordt in zijn geloof, zijn wil steeds actiever wordt en het hart steeds inniger de eeuwige Godheid tegemoet dringt, wat tot uitdrukking komt in een werkzaam zijn in liefde, dat de mens veredelt en omvormt, zodat hij steeds rijper wordt en dichter bij God komt.

Wie eenmaal de juiste instelling ten opzichte van God gevonden heeft, zodat hij zich bewust met Hem verbindt, zijn vrije wil aan Hem opoffert en om Zijn liefde en genade smeekt, die kan niet meer verkeerd gaan. De liefde van God grijpt hem en trekt hem naar zich toe, ze geeft hem genade en kracht en alle geestelijke hulpkrachten staan de mens ter beschikking, als hij maar gelovig is en naar de hulp van God verlangt.

De levenswandel zal dan ook in overeenstemming zijn met de eisen, die God aan de mensen stelt. Hij zal het gebod van de liefde voor God en de naasten als het eerste gebod onderhouden en moet dus ook de rijpheid van de ziel verwerven, die zijn levensdoel op aarde is. Want elk werkzaam zijn in liefde leidt tot de hoogte. Elk goed werk is een bouwsteen voor de eeuwigheid. En het levende geloof is het kostbaarste wat de mens op aarde het zijne noemen kan. Als leed en ellende de mens tot een levend geloof hebben gebracht, moet hij diep dankbaar zijn dat God hem door verdriet en nood geleid heeft, die hem het beste opgeleverd hebben, want pas nu kan de mens van een opwaartse ontwikkeling spreken. Pas nu is het voor hem mogelijk om geestelijk rijp te worden, omdat hij zijn aardse leven nu bewust leeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geheiligd worde Uw Naam

B.D. 1849 from 15. maart 1941, taken from Book No. 28

Uw Naam worde geheiligd

Geheiligd worde Uw Naam - dat moet u met diepe aan dacht uitspreken en u elke dag voor ogen houden, hoe overweldigend de Liefde is van Diegene Die u het leven gaf - en hoe Zijn GEEST in u is als u met HEM bent verbonden. U moet tot HEM bidden, met HEM spreken in diepste geloof, u moet dit geloof aan HEM belijden doordat u Zijn Naam noemt, HEM roept in gebed, HEM looft en prijst en HEM dank zegt zonder ophouden.

En als u Zijn Naam uitspreekt moet u er zich van bewust zijn dat u met het hoogste en volmaaktste WEZEN spreekt, DIE u in diepste verering moet naderen, vragend om Zijn Liefde en genade. En als u zich bewust wordt, hoe klein en nietig u bent tegenover HEM, als u in stille eerbied uw ogen opheft naar HEM, en u nu aan HEM toevertrouwt, dan zult u in diepste innigheid Zijn Naam uitspreken, hij zal voor u het heiligste betekenen en deemoedig zult u uw knie voor HEM buigen. Want de HEER wil dat u ook van Zijn Naam melding maakt, HIJ wil dat u HEM tegenover de wereld belijdt.

Het is niet voldoende dat u HEM alleen in uw hart erkent en maar stil voor u heen met HEM in verbinding treedt. Het moet in het openbaar openlijk bekend worden, dat u HEM wilt toebehoren, gelovig en moedig moet u Zijn geheiligde Naam uitspreken, uw liefde voor HEM belijden en standhouden tegen alle verzoekingen van buitenaf, HEM te verloochenen.

Het uitspreken van de goddelijke Naam is uitermate rijk aan zegen, want Zijn Naam bergt Kracht in zich en ieder kan zich deze Kracht eigen maken wanneer hij zich aan HEM toevertrouwt en in volledige innigheid Zijn Naam noemt - doordat hij innig bidt "Geheiligd worde Uw Naam".

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Troostrijke woorden van de Vader

B.D. 1850 from 17. maart 1941, taken from Book No. 28

Laat de kleintjes tot Mij komen en weer ze niet.

Komt allen tot Mij die belast en beladen bent, Ik wil u verkwikken.

Kan Ik u een betere verzekering geven dat u niet eenzaam en verlaten bent, dan door deze woorden van Mij? Ik ben de Vader van de wezen, de Vriend van de armen, de Trooster van de bedroefden, en de Beschermer van allen die bedreigd worden.

Wie naar Mij vlucht, kan waarlijk van elke zorg bevrijd zijn. En daarom moet u tot Mij komen in elke nood en Mij uw verzoek kenbaar maken. Ik wil steeds en overal aanwezig zijn waar u Mij en mijn hulp nodig hebt. Ik wil u leiden op al uw wegen, Mij tegemoet. Ik wil het leed afwenden en het in vreugde veranderen, en dus zult u niet verlaten en hulpeloos zijn in het leed dat Ik tot beproeving over u laat komen. Ik verlang uw hart. Ik wil dat u zich innig met Mij verbindt. Ik wil dat u in de komende tijd van nood sterk staat in het geloof in Mij en mijn liefde.

Ik wil dat u uit volle overtuiging voor Mij kunt opkomen, dat u Mij in het openbaar kunt verdedigen. Ik wil dat mijn liefde bij u duidelijk zal worden, dat u Mij in uw nabijheid gewaar wordt.

Ik wil dat u rustig wordt in uw leed, dat u zich berustend en gelovig aan Mij toevertrouwt om zichtbaar bij u te kunnen werken, opdat u mijn kracht en sterkte gewaar zult worden, opdat Ik in uw hart zal leven. Dat u met Mij omgaat als met uw Broeder, dat u niet bang bent, maar gelovig. Want mijn liefde is groter dan alle nood. Mijn arm is sterker dan het gevaar. En wat voor u groot leed betekent, zal u een toestand van rijpheid opleveren die u anders nooit kunt bereiken. En zo roep Ik u toe: Geloof, heb lief en vertrouw.

Word als de kleine kinderen die zorgeloos alles aan de Vader overlaten, omdat ze weten dat Diens liefde alleen het beste voor Zijn kinderen wil.

En kom in alle nood naar Mij. Ik wil u helpen en nooit zult u tevergeefs tot Mij om hulp roepen, want Ik verhoor het gebed van diegenen die Mij als hun Vader erkennen en tot Mij smeken in alle nood.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Erupties – Activiteit van het ongebonden geestelijke

B.D. 1851 from 18. maart 1941, taken from Book No. 28

Zodra de kern van de aarde in beweging komt, gaat er een geweldig geraas door de lucht, want de omgeving van de aarde wordt de ontsnapping van het geestelijke uit het innerlijk van de aarde gewaar en er wordt een enorme schade aangericht. Want hetgeen in de hardste vorm gebonden was, wordt door zijn plotselinge vrijheid buitengewoon actief en beïnvloedt nu het al rijpere geestelijke op zo’n manier, dat in de natuur de meest merkwaardige veranderingen plaatsvinden, omdat het vrij geworden geestelijke, dat nog in het begin van zijn ontwikkeling staat, probeert zijn ontwikkelingsproces naar eigen goeddunken vorm te geven.

Het zou zich willen belichamen in scheppingen, die een hogere rijpheidsgraad als voorwaarde hebben. Maar het geestelijke in de vorm verweert zich daartegen en zodoende wordt er een strijd uitgevochten tussen het al rijpere geestelijke en het nog onvolmaakte en dit heeft een tumultueuze uitbarsting tot gevolg, die in de wereld hoorbaar zal zijn. En dit zal het begin zijn van dat, wat de gehele wereld in ontzetting zal brengen.

Het geestelijke in de aarde dringt naar de oppervlakte. Het verlangt naar licht en de plotselinge verandering van het gebied van het volledig nog niet verloste naar het rijk, dat ook al het geestelijke in zich bevat, dat de verlossing nabij is, is heel geschikt om de meest ongelooflijke gebeurtenissen in de natuur teweeg te brengen, die de mens niet aards verklaren kan, die echter allemaal wel hun verklaring hebben.

De toestroom van geestelijke wezens, die besloten hebben dienend werkzaam te zullen zijn en zich dus daartoe bereid verklaard hebben, vullen de ruimte buiten de aarde, waar de uitbarstingen plaatsvinden met een drang tot activiteit, die zich nog niet kan ontplooien en het spoort het zich in de atmosfeer bevindend nog ongebonden geestelijke tot buitengewone activiteit aan, zodat onvoorstelbare stormen zulke natuurrampen begeleiden en er natuurkrachten uitbreken. De mens zich geen idee kan vormen van de kracht en het gevolg hiervan. En daarom zal hij ook van elk denkvermogen beroofd zijn. Het geestelijke zal hem zo hard benauwen, dat hem elk verstandelijk beoordelen van het gebeuren ontbreekt en hij zwak en willoos alles over zich heen laat komen.

Zodra het geestelijke zich nu op de één of andere manier kan uiten en zijn drang tot activiteit eenmaal tot uitbraak laat komen, verminderen de bevingen op aarde. Hetgeen wil dienen scheidt zich af van hetgeen zich nog tegen God verzet. Het dringt naar de oppervlakte van de aarde, voegt zich bij een geestelijk wezen dat werkzaam is en met toegenomen kracht wordt nu de laatste werkzaamheid verricht.

Al deze wezens zijn nog ongebonden en razen daarom op een heel verwoestende manier uit. Ze zijn sterker dan het al gebonden geestelijke in de planten- en dierenwereld en dit geestelijke kan niet voldoende tegenstand bieden en zich niet verweren, zodat het ongebonden geestelijke de uiterlijke vorm hiervan verwoest en zodoende worden er vaak scheppingen ontbonden door juist deze natuurkrachten en dit met goddelijke toestemming. Want als de tijd gekomen is, die God voor het beëindigen van zulke rampen gesteld heeft, bindt Hij het nu vrij geworden geestelijke opnieuw in een uiterlijke vorm en wijst deze opnieuw haar werkzaamheid toe.

Er ontstaan zodoende weer volledig nieuwe scheppingen van allerlei soort. Wat leeft, vergaat en er ontstaat nieuw leven, wat God daarvoor bestemt. Daarom zullen zulke natuurrampen niet van lange duur zijn. Hoe ongeremder de vrij geworden krachten uitrazen, des te sneller worden ze weer gebonden, omdat anders een volledige vernietiging van het bestaande het gevolg zou zijn, wat echter niet de goddelijke wil is.

Er is alleen maar een verandering van het bestaande toegelaten, dat wil zeggen dat het door God gewild is, maar geen vernietiging van wat er bestaat. Maar de veranderingen zijn zo enorm, dat de mens hier tegenover een goddelijke wilsuiting staat, die hem in de diepste diepte moet aangrijpen, voor zover hij niet enkel puur werelds ingesteld is en de gebeurtenis alleen maar materieel beschouwt.

Wanneer de stem van God zelfs tijdens zulke gebeurtenissen niet tot hem spreekt, dan zijn de vreselijkste natuurverschijnselen zonder zin voor diens ziel. Dan is het geestelijke in hem zelfs nog ver achteruitgegaan en er is nauwelijks nog een andere mogelijkheid voor een geestelijk opwaartse ontwikkeling van zulke mensen, die zich tijdens zulke natuurrampen niet bewust worden van de grootte en almacht van God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De kracht van het goddelijke woord – De strijd tegen Christus

B.D. 1852 from 18. maart 1941, taken from Book No. 28

De kracht van het goddelijke woord zal doordringen, wanneer de strijd tegen Christus met alle middelen gevoerd zal worden. De mens is nog een zekere vrijheid van denken gelaten, maar ook deze vrijheid zal de wereld willen onderdrukken, doordat het een einde wil maken aan elke geestelijke richting, die Jezus Christus als de Verlosser van de wereld aanvaardt, dus de mens opzettelijk elke kennis daarover onthouden wil. En dit leidt tot een openlijke strijd, die alleen maar met het zwaard van de mond uitgevochten kan worden.

Degene die moedig en zonder schroom de naam van Jezus uitspreekt en voor Hem opkomt, zal gevuld zijn met geest, ofschoon hij in het gevaar verkeert zijn leven te verliezen. En dan zal blijken dat het goddelijke woord werkelijk grote kracht heeft. Het zal met ware gulzigheid opgenomen worden, waar het de mens bekendgemaakt wordt. Degene die het hoort, zal de kracht in zich gewaarworden en dit zal hem waarlijk goed doen, want de mens lijdt gebrek als niet God Zelf Zich om hem bekommert.

Het zuivere woord van God, weergegeven door mensen die het rechtstreeks van Hem ontvangen hebben, zal zo overtuigend en effectief klinken voor degenen, die Jezus Christus in het hart dragen en toch niet in staat zijn zich geheel van de wereld te scheiden. Ze zullen tot zuiverheid van het denken komen als hun het goddelijke woord gepredikt wordt, want God heeft dit woord Zijn kracht gegeven, zodat degene die het gewillig hoort en in zijn hart opneemt, door deze kracht doorstroomd zal worden en bovendien alleen nog maar voor dit woord opkomt. En dan zal blijken, dat niets daarvan weerlegd kan worden. Dat onvoorwaardelijk alles aangenomen kan worden, wat door de dragers van dit woord aan de mensheid gegeven zal worden.

De aanhangers van Christus kunnen zonder het woord van God niet zegerijk uit deze strijd tevoorschijn komen, maar waar de zuivere waarheid, het licht uit de hemel, onderwezen wordt, zal wel geestelijke overmacht zijn. De dragers van deze goddelijke waarheid zullen niets weerlegd kunnen worden. Ze zullen elke onduidelijkheid laten zien, elke dwaling belichten en elke onwaarheid brandmerken en zodoende zullen ze ook vervolgd worden door de vertegenwoordigers van de God vijandelijk gezinde macht. Ze zullen elkaar vinden en gemeenschappelijk werken. En geen aardse macht zal tegen hen stand kunnen houden, want God Zelf is met de strijders en de overwinning zal waarlijk daar zijn, waar de waarheid, het geschenk van God, herkend wordt, als het heiligste goed bewaard wordt en er voor de wereld duidelijk voor op zal worden gekomen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geen titel

B.D. 1853 from 19. maart 1941, taken from Book No. 28

Met het oog op de geestelijke nood daalt de Heer Zelf weer naar de aarde af om de mensheid te helpen. Dit is een bewijs van Zijn eindeloze liefde en barmhartigheid. Hij laat de mensen niet aan hun lot over, maar Hij probeert hen te redden uit de macht van de vijand. Het geloof daarin is de eerste voorwaarde om het van boven ontvangen woord als waarheid te kunnen accepteren. Bij degene, die het aan het geloof ontbreekt, kan ook geen ander bewijs van de waarheid gebracht worden.

Het is ook een teken van de tijd, dat degenen die Hem willen dienen, elkaar bestrijden en dat deze geloven Hem te dienen, als ze dit woord afwijzen en veroordelen. De liefde van God wordt onderwezen, maar waar deze zich uit, wordt het niet herkent. De woorden van de heilige schrift worden alleen maar met het verstand gelezen, maar niet met het hart en haar interpretatie wijkt daarom vaak geheel van de eigenlijke betekenis af.

En als God Zich over de mensheid erbarmt en haar geest naar het inzicht wil leiden, stuit Hij op harde tegenstand en de uitstroom van Zijn liefde wordt geminacht en, alsof het uit het rijk van de demonen stamt, afgewezen. En zo kan God Zich telkens weer openbaren, de wil van de mens verzet zich tegen Zijn liefde. De wil van de mens doet de werkzaamheid van het goddelijke woord teniet, want de liefde van God kan de mens niet opgedrongen worden. Ze moet in vrije wil als zodanig herkend worden. En daarom zal ook de kracht van het goddelijke woord in hen niet tot uitdrukking kunnen komen, want zijzelf verzetten zich tegen deze genezende kracht en laten zich niet door de goddelijke liefde grijpen.

En God oefent niet de minste dwang uit op de vrije wil van de mens. Deze mens is helemaal vrij in wat hij doet, denkt en spreekt. Toch zal degene, die zich overgevend aan Hem toevertrouwt en Hem om genade en kracht smeekt om het juiste te doen om de waarheid te herkennen, de stem van God herkennen. De wil om in de waarheid te staan en de wil om God te dienen, stelt de mens ook in staat om zonder vooroordeel te kunnen onderzoeken.

Maar deze wil moet aanwezig zijn, omdat anders een onderzoek met het juiste resultaat niet mogelijk is. Wat God aan de mens geeft, zal ook als waarheid herkend kunnen worden, zodra de mens God om een openbaring in de geest smeekt. Maar enkel hersenwerk is niet voldoende voor het onderzoeken van dat, wat alleen maar met de geest begrepen kan worden. Wat de geest uit God aan de geest in de mens geeft. Wie daarom onderzoekt zonder zich innig met God verbonden te hebben, zal nauwelijks in staat zijn om de waarheid van de leugen te onderscheiden en zijn beoordeling zal daarom niet waardevol zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gevaar van het bezit – Werkeloze materie

B.D. 1854 from 20. maart 1941, taken from Book No. 28

Ofschoon de materie zich in een voortdurende verandering bevindt, is ze toch zo lang niet als ontbonden te beschouwen, als ze nog op één of andere manier nuttig kan zijn. Pas wanneer ze volledig nutteloos is, heeft de geest in haar de materie overwonnen en het duurt vaak lange tijd voordat het de oude vorm kan verlaten om in een nieuwe vorm nieuwe taken te verrichten.

Zo is voor het geestelijke de weg over de aarde door de materie een onnoemelijk kwellende gevangenschap van heel verschillende tijdsduur. En de kennis daarvan kan de mens ertoe bewegen om deze toestand te verkorten, wanneer alles in gebruik genomen wordt om het geestelijke tot dienen te brengen, omdat de materie onnoemelijk lange tijd het geestelijke in zich bevat, dat nooit tot dienen toegelaten wordt. Dat dus als dood bezit onbenut gelaten wordt.

En nu is het ook begrijpelijk waarom de mens zijn hart niet aan bezit moet laten hangen, want hoe groter zijn liefde voor de goederen van de wereld, des te minder gelegenheid geeft hij deze tot dienen. Het geestelijke in zulk ongebruikt blijvende materie is nu tegen zijn wil veroordeeld tot werkeloosheid. Het is tot dienen bereid en wordt niet toegelaten en het lijdt daar onvoorstelbaar onder.

Als nu een mens zich in de omgeving van materie ophoudt, die dus werkeloos moet blijven, dan heeft dit ook effect op de ziel van de mens, die eveneens een prooi wordt van een zekere traagheid en haar levenstaak weinig vervult. Als de ziel vervuld zou zijn van een drang tot werkzaamheid, dan zou ze willen geven en zich zodoende van haar bezit ontdoen, hetgeen een onmiddellijk beginnende werkzaamheid van het geestelijke in de materie tot gevolg zou hebben, wat dus een beginnende verlossing zou betekenen.

Maar al het geestelijke, dat geholpen wordt om tot dienen te komen, helpt de mens weer bij zijn eigen opwaartse ontwikkeling, om welke reden een mens, die zich te midden van steeds actievere materie bevindt, aanzienlijk gemakkelijker de rijpheid van de ziel verwerft. Zodoende zal toegenomen aardse activiteit tegelijkertijd het vrij komen van het gebonden geestelijke bevorderen, als hetgeen nu ontstaan is, weer iets is, dat bruikbaar is voor de mens.

Als nu door Gods wil braakliggende materie verwoest wordt, dan betekent dit voor het geestelijke daarin weer hulp, in zoverre het nu verder een andere vorm aan kan nemen en er nu de mogelijkheid bestaat om sneller dienend werkzaam te kunnen zijn. Verwoestingen van bezit dwingen de mensen tot gebruikmaking van zulke materie, die nog niet tot werkzaamheid toegelaten werd. En dat is altijd tot voordeel voor het geestelijke daarin.

Toegenomen bezit is dus een gevaar, terwijl de verwoesting daarvan, wanneer dit door God gewild is, een zegen kan zijn voor het niet verlost geestelijke, dat zich tot dienen bereid verklaard heeft, maar door menselijke hebzucht en liefde voor de materie ver weggehouden wordt van de dienende bestemming. Het uiterlijke omhulsel wordt dan met geweld opgelost. Het geestelijke komt daaruit vrij, echter alleen maar om opnieuw in de vorm gebonden te worden, maar nu eerder gelegenheid tot dienen vindt, omdat anders eindeloze tijden voorbij kunnen gaan, voordat het tot dienen toegelaten wordt.

Er ontstaan door mensenhand en menselijke wil zo veel dingen, die volledig nutteloos en doelloos zijn en die elke dienende functie ontnomen worden. De mens zou zich eraan gelegen moeten laten liggen om deze dingen geestelijke hulp te brengen, doordat hij zulke nutteloze dingen één of andere bestemming toewijst, opdat de materie eens, ofschoon ook na lange tijd, opgelost wordt, want alleen door dienen komt het geestelijke daarin vrij.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vrije wil – Toestand van moeten – Opoffering hiervan

B.D. 1855 from 21. maart 1941, taken from Book No. 28

Alleen de mens is in staat om zijn vrije wil te gebruiken. Dat wil zeggen dat hij het enige schepsel is dat zich in de toestand van onvolmaaktheid bevindt en toch een vrije wil heeft. Dit is een voorrecht, dat hij pas goed beoordelen kan, wanneer zijn vleselijk omhulsel van hem afgenomen is en hij de lichtsferen binnengegaan is. Pas dan herkent hij de eindeloze liefde van God, die hem gelegenheid gaf om zijn wil naar eigen goeddunken te gebruiken.

De tijd van zijn gang over de aarde in vrije wil is wel een groot gevaar voor hem, als hij deze misbruikt. Ze kan hem echter ook de grootste rijpheid van de ziel opleveren, als de vrije wil goed gebruikt wordt. En daarom wordt elke goede daad bijzonder hoog gewaardeerd, als niet één of andere dwang daar de oorzaak van is, maar ze in volledig vrije wil volbracht wordt.

Maar als de mens zichzelf eenmaal aan God in eigendom gegeven heeft, dan is zijn wil ook voortdurend gelijk aan de goddelijke wil en dan is zijn gang over de aarde ook niet meer vol verantwoordelijkheid, omdat God Zelf Zich over die mens ontfermt, die zijn wil aan Hem opgeofferd heeft. Het opgeven van de eigen wil is eigenlijk het keerpunt in zijn leven.

Wat voor de belichaming als mens een toestand van moeten was, moet in het stadium van de vrije wil nagestreefd worden: de wil volledig onder de goddelijke wil plaatsen. Zodoende moet de mens afstand doen van dat, wat eigenlijk het voorrecht van de mens ten opzichte van alle andere scheppingswerken is. Waar het wezen tijdens de eindeloze tijd van gevangenschap, toen het in zijn geketende wil smachtte, naar verlangd heeft, moet het nu vrijwillig opgeven. Pas dan kan het werkelijk vrij komen en het licht binnengaan, want het opgeven van de wil betekent pas geestelijke vrijheid, omdat dit het volmaakt worden tot gevolg heeft. Het wezen moet het diepst deemoedig zijn ten opzichte van God, dan zal hij de hoogste hoogte bereiken. Dan accepteert het de goddelijke wil en voert nu alles uit, wat de vereniging met God teweegbrengt.

De vrije wil was aanleiding voor de afval van God en moet nu ook weer de terugkeer naar Hem bewerkstelligen. Omdat het wezen de scheiding van Hem uit vrije wil voltrok, moet het nu weer de vereniging eveneens uit vrije wil zoeken. Dit is absoluut noodzakelijk, omdat elke toestand van dwang iets onvolmaakts is. Het wezen kan dus nooit gestuurd worden, maar moet zich eerst ontwikkelen.

Maar evenzo moet voor hem de mogelijkheid openblijven om zijn vrije wil verkeerd te kunnen gebruiken, omdat juist dit de toestand van vrijheid kenmerkt. De mens heeft echter altijd de gelegenheid om de zwakte van de wil te herstellen door om geestelijke kracht te vragen. Talloze wezens helpen hem als hij dreigt te falen. Ze maken hem via de gedachten het grote gevaar van de geestelijke achteruitgang bekend en zetten hem zo aan om de vrije wil goed te gebruiken. Er is geen wezen niet in staat om zijn wil ondergeschikt te maken aan God. Het kan de taak, die hem op aarde gesteld is op grond van zijn vrije wil vervullen, wanneer het deze wil uit eigen beweging opgeeft en voor het aardse leven nu van elke verantwoordelijkheid ontheven is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk rijk – De vormen van de beelden zijn overeenkomstig de rijpheid

B.D. 1856 from 21. maart 1941, taken from Book No. 28

De mens wordt pas toegestaan het geestelijke rijk binnen te dringen, wanneer zijn geloof zo sterk is, dat er voor hem geen twijfel meer bestaat over het voortleven van de ziel. Dit geloof in het voortleven na de dood veronderstelt ook een rijk, dat buiten het aardse bestaat. En pas nu wordt ook het verlangen in de mens levend om kennis over dit rijk op te doen, onderwezen te worden over de verblijfplaats van deze zielen, zowel de volmaakte als ook de onvolmaakte zielen.

Als zo’n verlangen actief wordt in de mens, dan zijn de nu volgende vragen en beschouwingen aanleiding tot onderrichtingen op dit gebied. Want er is geen vraag, die de mens geestelijk stelt, die onbeantwoord blijft door de wetende krachten. De mens hoeft alleen maar het antwoord te verwachten en acht te slaan op de stem in zijn binnenste. De mens die zich vaak in zijn binnenste terugtrekt, wordt door wezens uit het hiernamaals omgeven, die zich allen graag bekend willen maken en alleen dan gehoord kunnen worden, wanneer de mens de aanwezigheid en het werkzaam zijn van deze wezens erkent.

Maar er kan geen wezen zich uiten zonder de wil van God en het hangt weer van de rijpheidsgraad van de mens af, welke krachten zich nu van zijn wil bedienen en dienovereenkomstig wordt hem nu ook kennis gegeven. Wanneer de pure nieuwsgierigheid de mens aanleiding geeft om zich met krachten in het hiernamaals in verbinding te stellen, zullen de geestelijke resultaten de mens nauwelijks volledig tevredenstellen. Dus spoedig zal hij weer met zijn onderneming ophouden en zich weer naar de wereld toekeren.

Maar als het verlangen naar de waarheid in de mens overheersend is, dan zijn de wetende krachten die de mens omgeven, bereidt om elke vraag te beantwoorden en hem opheldering te geven over alles wat zich buiten de aarde bevindt. En die verklaringen zullen hem zo toegestuurd worden, dat ze begrijpelijk voor hem zijn en er voor zijn geestesoog een beeld ontstaat, dat overeenkomstig de onderrichtingen is. Deze verklaringen kunnen ook alleen maar figuurlijk gegeven worden, want de mens is niet in staat om zich het geestelijke rijk zo voor te stellen, zoals het in werkelijkheid is. Maar hij zal overeenkomstig zijn zielenrijpheid in zichzelf beelden vormen.

De kracht van het geloof brengt deze beelden steeds dichter bij de waarheid. Dat wil zeggen dat de diepgelovige mens zich in gedachten iets voorstelt, dat heel dicht bij de waarheid zit. Ook zal de gelovige mens de overledenen, waarmee hij in nauwe betrekking stond, in dit rijk zoeken en als de ene of de andere zich uit, zal hij steeds alleen maar de mens dat ter kennis geven, wat door God toegestaan is. En zo kan ook aan deze boodschap het volste geloof geschonken worden. Zelfs wanneer deze niet uitgebreid of uitvoerig het leven in het hiernamaals beschrijft. De mens moet alleen naar de zuivere waarheid verlangen en hij moet hiernaar verlangen ter wille van de zuivere waarheid, dan zal hem alles gegeven worden, wat hem wetenswaardig lijkt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Over de tegenwerping der mensen dat het Woord van GOD is afgesloten

B.D. 1857 from 22. maart 1941, taken from Book No. 28

Het is volkomen fout het Woord van GOD voor afgesloten te houden en elke goddelijke openbaring af te wijzen als maaksel van slechte krachten. Wel bestaan er goede en kwade krachten die hun invloed op de mensen proberen uit te oefenen, maar alleen de goede krachten voeren de Wil uit van GOD, de slechte krachten werken GOD's Wil tegen.

Onwetende krachten, wezens uit het tussenrijk, kunnen u dus geen goede gedachten doen toekomen. Zij zijn in hun donkere geestelijke toestand nog in de ban van GOD's tegenstander en staan dus meer onder zijn invloed dan onder die van de lichtwezens, maar zodra zij hun blindheid ingezien hebben, geven zij zich aan de lichtwezens over en voegen zich dan naar de goddelijke Wil. En vanaf dat moment zullen zij alleen nog doorgeven wat zij door lichtwezens ontvangen hebben.

Dit moest eerst verklaard worden om de verkeerde mening te weerleggen dat de machten van gene zijde zich willekeurig uiten, indien goddelijke openbaringen aan de mensen worden gegeven. De HEER heeft Zelf op aarde onderwezen en Zijn Woord nader tot de mensen gebracht, het was Zijn Wil dat dit Woord neergeschreven werd om voor het nageslacht te worden bewaard. HIJ heeft echter ook door Zijn Woord de mensen steeds het werken van Zijn GEEST beloofd. HIJ heeft hun de zekerheid gegeven door het Woord bij hen te blijven tot in alle eeuwigheid, want HIJ heeft toch Zelf gezegd: "IK zal u de TROOSTER zenden, de GEEST der waarheid!".

U kunt op vele plaatsen in de bijbel lezen dat GOD steeds weer tot de mensen spreken wil, er is echter geen enkele uitspraak van de HEER te vinden waaruit op te maken is dat Zijn Woord voor afgesloten moet worden beschouwd. Wel moet Zijn Woord onveranderd bestaan blijven, d.w.z. er mag aan het evangelie dat HIJZelf tot de mensen gebracht heeft geen woord worden toegevoegd noch mag er een woord uit worden weggelaten wat de betekenis of zin van Zijn Woord zou kunnen veranderen. Dat betekent echter niet dat Zijn Woord of ZIJN boodschappen afgesloten zijn.

Er mag niets worden veranderd en geen woord worden toegevoegd aan de Woorden die de HEER destijds sprak op aarde. Maar de menselijke wijsheid probeerde te veranderen en te verbeteren. En vanuit ’n goede wil de mensheid GOD's Woord duidelijker te maken, is heel vaak de zin van Zijn Woorden misvormd of versluierd, wat er toe geleid heeft dat zelfs het door HEM verkondigde werkzaam Zijn van Zijn GEEST niet meer juist begrepen - en daarom ook niet meer erkend wordt. Voor de mensheid weten volledig verloren gegaan dat GOD steeds en steeds weer tot de mensen spreken wil, dat het vernemen van Zijn Woord in een rechtstreekse verbinding datgene is wat ieder mens reeds op aarde zou moeten nastreven. Maar inplaats daarvan schrikken de mensen er voor terug te luisteren naar de boodschappen van de goddelijke Wil. GOD benadert de mensen door Zijn Woord, maar zij herkennen het niet meer, Zijn Woord is in hen niet meer levend. Het Woord (meestal in vorm van de bijbel = opm.v.d. uitg.) wordt wel nog gelezen, maar de betekenis wordt niet begrepen. Er is een geestelijke verstarring opgetreden omdat de "Bron van het levende water" door de mensen zelf is verstopt.

GOD erbarmt Zich echter over de mensheid en laat een straal van het "levende water" ontspringen uit de rotsen.(van het geloof) HIJ laat stralen van het levende water uit de lenden vloeien van hen die, verlangend naar Zijn verkwikkende drank, hart en oor openen om Zijn goddelijk Woord in ontvangst te nemen. Daarmee wordt ook de belofte in de Heilige Schrift vervuld, anders zou ook het Woord van de HEER tijdens Zijn verblijf op aarde ongegrond zijn wanneer HIJ Zich niet meer zou openbaren en HIJ niet telkens weer in het Woord bij de mensen zou zijn en onder hen verbleef.

De mens heeft dus niet het recht om GOD's werken voor afgesloten te houden want doet hij dat, dan openbaart hij daarmee zijn onwetendheid en onbegrip over de inhoud van het geschreven Woord. Want de talrijke verwijzingen naar het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST zou hij daardoor tenietdoen en zodoende bevestigen dat hij GOD's Woord niet naar zijn betekenis begrijpt. En bijgevolg behoort hij dan tot diegenen die dwalen maar die hun dwaling nog aan hun medemensen willen doorgeven. Hij zal dan de.zuivere waarheid niet inzien en deze dan ook zijn medemensen onthouden.

De Liefde van GOD is echter onbegrensd en wil zich steeds wegschenken, maar zal nooit minder worden. De Liefde van GOD is onuitputtelijk en GOD zal Zich door Zijn Liefde steeds weer openbaren, dus willen geven. Daarom zal ieder ook Zijn Liefde mogen ontvangen dat zeif in de liefde leeft. GOD is de LIEFDE en GOD is het WOORD. Wie naar de Liefde van GOD verlangt, ontvangt ook Zijn Woord, en hij zal het mogen ontvangen tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Daadkrachtige hulp van lichtwezens en mensen

B.D. 1858 from 22. maart 1941, taken from Book No. 28

De geestelijke staat van de mens vereist daadkrachtige hulp, zowel van de zijde van de lichtwezens alsook van de mensen op aarde, die een bepaalde geestelijke rijpheid verworven hebben en nu in staat zijn om de medemensen te helpen in hun nood. De inzet van hun gehele persoon is daarvoor nodig. Maar als hij het gevaar herkent, waarin zijn medemens verkeert, is hij ook tot elk offer bereid, als hij in de liefde staat, wat immers de voorwaarde is voor een geestelijke rijpheidsgraad, waarin hij verlossend werkzaam kan zijn.

De lichtwezens hebben eveneens de taak om voor de aardse mensen te zorgen. Ze trachten alle mogelijke hulp te brengen in de vorm van aards leed, dat de mensen nadenkend moet laten worden en hun gedachten naar de eeuwigheid moet laten keren. En zodoende is elke gebeurtenis, die de mensen pijnlijk treft, te beschouwen als een noodzakelijk geworden hulpmiddel voor het uit de wereld helpen van de geestelijke nood.

Er is nog maar een heel klein deel dat God in het hart draagt, maar de meeste mensen glimlachen alleen maar bij de vermelding van de goddelijke naam, omdat het hen volledig aan geloof ontbreekt. Zodra het aardse leven draaglijk is voor de mens, denkt hij niet over geestelijke vraagstukken na. Hij wordt volop door het aardse leven geclaimd, zodat de gedachten aan God en zijn levensdoel op aarde slechts hoogst zelden in hem opduiken en deze zullen ook snel weer verworpen worden, want hij voelt zich daar onbehaaglijk bij, zolang het aardse leven hem nog vervulling brengt.

Maar als het noodlot met zijn harde hand in dit leven ingrijpt, dan komt aards genot hem banaal voor. Zijn gedachten beginnen zich naar andere regionen te bewegen. Lijden brengt de mens dichter bij God en daarom kan het hem niet bespaard blijven in een tijd, waarin de mensheid ver van God verwijderd is. Waar de invloed van de lichtwezens te gering is, waar de mens niet door zijn medemens gehoord wordt, daar probeert God door narigheid en lijden de mensen meegaand te maken, als Hij hen niet ten onder wil laten gaan, maar hen voor de eeuwige dood wil behoeden.

En dit zal de mensheid nog moeten verdragen. Ze zal nog onnoemelijk leed over de aarde zien komen, dat vaak ondraaglijk lijkt en veel pijn veroorzaakt. Maar de liefde van God bepaalt het zo om de mensenzielen te helpen. De waarheid van God kent de wegen die naar Hem leiden en niets van wat er gebeurt, is zonder zin en doel. Daarom moet de mens, wat er ook gebeuren mag, steeds weten dat narigheid en nood, zorgen en kwellingen de enige hulpmiddelen zijn om de bedreigde zielen aan het verderf te ontrukken. Want het worstelen om de zielen mag niet verminderen. Alles moet werkzaam zijn om hun hulp te bieden en er mag geen moment getalmd worden als het erom gaat de dwalende mens bij te staan. Want de tijd dringt en daarom zal de hand van God steeds merkbaarder ingrijpen, zodat de mensen in de nood de weg naar God vinden en hun zielen niet verloren gaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De kracht van het inzicht – Waarheid – God beschermt tegen dwaling

B.D. 1859 from 23. maart 1941, taken from Book No. 28

Als de mens het inzicht heeft, heeft hij geen verzekering nodig voor de geloofwaardigheid van dat, wat hem van boven gegeven wordt, want gelijktijdig met het goddelijke geschenk wordt hem de bekwaamheid toegestuurd om helder te kunnen beoordelen wat waarheid en wat leugen is. Want hij heeft de taak gekregen om dat, wat hij ontvangt, door te geven. En om dat met volle overtuiging te kunnen doen, moet hij zelf diep gelovig zijn. Hij mag niet door twijfel overvallen worden over de waarachtigheid van dat, wat hij ontvangen heeft. Maar de voorwaarde is steeds, dat hij zelf naar de zuivere waarheid verlangt.

Wanneer de mens geven wil, zal hij ook ontvangen. En alleen maar dat, waar met alle overtuigingskracht voor opgekomen wordt, zal ook als waarheid geaccepteerd worden. Omdat het Gods wil is dat de waarheid ingang vindt onder de mensen, heeft Hij toegenegen dienaren nodig, die het goddelijke woord verspreiden. En zodoende voorziet Hij deze dienaren van de kracht van het inzicht, opdat ze nu hetgeen hun geboden wordt, als geestelijke eigendom in zich op kunnen nemen en zich daar ook tegenover de medemens voor in kunnen zetten.

En door deze mensen zal niets meer dan de waarheid verspreid kunnen worden. Ze zullen steeds helder gewaarworden wat niet met de zuivere waarheid overeenstemt en dit afwijzen, zoals ze anderzijds de zuivere waarheid zullen verdedigen tegenover alle vijandigheden van de tegenstander. De aanname nu, dat een mens zich kan vergissen als hij zich bereid verklaart om de medemensen de waarheid door te willen geven, is verkeerd. Daar komt de almacht van God in actie, doordat ze elke verkeerde uitspraak verhindert, zodra de mens voor God wil werken.

De almacht van God komt nu zo tot uiting, dat de mens alleen maar dat spreken en doorgeven kan, wat met de waarheid overeenstemt. Hij wordt zodoende in zekere zin gehinderd om over zulke zaken te spreken, die hem nog onbekend zijn. En als hij van de zijde van de mensen ertoe overgehaald wordt om zich daarover te uiten, dan zal hij vrij toegeven daarover niet onderwezen te zijn en zich zodoende van elk oordeel daarover te onthouden. Dus zal de mens alleen dat maar door willen geven, wat hij zelf als waarheid geaccepteerd heeft en als zodanig erkent. Hij zal kennis hebben, maar niet wetend willen lijken, omdat God hem nog geen volledige blik toegestaan heeft.

Er zijn gebieden, waar de mens niet zo vlug doorheen kan lopen, die voor hem lange tijd onbekende landen zullen blijven en wel zo lang, tot het de geest in de mens lukt om zich zonder belemmering los te maken van het lichaam. Tot de mens nog beter in staat geworden is om volledig nieuwe wijsheden in ontvangst te kunnen nemen, wat een staat van een volledig los zijn van de aarde vereist. En zolang deze staat niet bereikt is, kan de mens moeilijk onderwezen worden over zaken, waar hij geen kennis van heeft.

Maar net zo lang zal de mens zich van een oordeel onthouden, omdat hij in zijn liefde voor de waarheid niets doorgeven wil, wat nog niet duidelijk voor hem is. Want als God voor het bekendmaken van Zijn woord een mens kiest, dan beschermt Hij hem er ook voor om iets onwaars te verspreiden en Hij geeft hem in dezelfde mate de kracht van het inzicht, zoals hij naar de waarheid verlangt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levend geloof – Dood geloof – Conflicten – Kern

B.D. 1860 from 23. maart 1941, taken from Book No. 28

De geestelijke instelling van de mensen is zo verschillend, dat vaak de geringste aanleiding voldoende is om hen tegenover elkaar te laten staan en dit zal steeds het geval zijn, wanneer ze zich te zeer aan een leer vastklampen, die een afwijking van de door Christus verkondigde leer is. Zodra deze zuivere leer van Christus in een vorm gegoten is, zien de mensen dan eerder de vorm dan de kern en ze beschouwen elke afwijking als een ondermijning van de christelijke leer.

Maar degenen die met hun hart aan de vorm blijven hangen, kunnen niet de minste verandering verdragen en beschouwen deze veranderingen met vijandelijke gevoelens. Ze geloven wel voor het rijk van God te werken, maar zijn er ongeschikt voor, want ze onderwijzen alleen maar wat hun door mensen gegeven werd, zonder er met volle overtuiging voor op te kunnen komen, omdat het hen aan een eigen beleving ontbreekt.

Wie Gods woord aan de mensen door wil geven, moet het zelf van God ontvangen hebben, omdat hij anders loze woorden spreekt, die niet tot in het hart doordringen, omdat ze niet door God met Zijn kracht gezegend zijn. De door de mensen gegeven kennis kan eveneens een levend woord worden, wanneer de verbinding met God tot stand gebracht wordt en God Zelf nu dit woord nader aan de mensen verklaart en dit zodoende niet met het oor, maar met het hart opgenomen wordt.

Maar zo’n mens zal zijn kennis gebruiken om de medemens te onderwijzen, maar zich nooit van deze willen scheiden, wanneer hij anders denkt, dus volgens zijn opvatting in dwaling verkeert. Het levende geloof verbindt de mensen steeds inniger met elkaar. Het dode geloof daarentegen leidt tot scheidingen, want het levende geloof laat het hart spreken, het dode geloof het verstand. Het hart aanvaardt, waar het verstand afwijst, als het om goddelijke zaken gaat. Want het hart staat dichter bij het goddelijke, maar het verstand hecht zich meer aan de aarde.

De schools ontvangen kennis stemt heel vaak niet overeen met de van boven aangeboden goddelijke wijsheden en dit zal steeds conflicten geven tussen de mensen, zolang deze puur verstandsmatig willen onderzoeken. Het innige contact met God geeft de mens ook helderheid in het denken en wat hem een steen des aanstoots leek, is nu in een niets veranderd. En zo laten zulke conflicten zich onmiddellijk uit de wereld helpen, wanneer een ieder zich tot God Zelf wendt en om duidelijkheid vraagt. Wanneer er twee twisten, moet de ene ongelijk hebben, maar hij beseft dit niet. En als het de mensen ernst is wat de waarheid betreft, dan laten ze de opheldering van de kwestie over aan God Zelf, maar ze bestrijden elkaar niet of blijven niet aan uiterlijkheden hangen, die onbelangrijk zijn.

De zuivere waarheid is alleen maar weinig vertegenwoordigd onder de mensen, omdat het voor hen niet volstond en ze omgeven waren door mensenwerk. Als het mensenwerk nu eenmaal aangevallen wordt, dan is er grote verontwaardiging en de mens tracht hardnekkig het uiterlijke te behouden en hij slaat geen acht op de innerlijke kern, die hem in alle zuiverheid en zonder menselijke opsmuk aangeboden wordt. Het geschenk van God leidt veeleer tot ruzie onder de mensen en er vormen zich partijen voor en tegen de leer, die de mensheid in alle zuiverheid gegeven moet worden. Maar alleen die mensen, die innig om opheldering vragen, zullen het herkennen. Want alleen zij denken juist en zullen aannemen of afwijzen, zoals het de goddelijke wil is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Honger naar licht – Verlangen naar of misbruiken van de kracht

B.D. 1861 from 24. maart 1941, taken from Book No. 28

De honger naar licht van het niet-verloste wezen is bepalend voor de tijdsduur van zijn onvrijheid. Zodra het wezen het licht als een weldaad ervaart en daarnaar verlangt, gaat het zijn definitieve bevrijding tegemoet. Want nu streeft het naar God. Het geeft dus zijn weerspannigheid op en is voor altijd uit de macht van de vijand ontsnapt. En deze toestand moet zich voorgedaan hebben, voordat het wezen zelf ontvanger van licht en kracht kan worden, omdat het dan het licht en de kracht, die hem door God toegestuurd worden, niet meer misbruikt, maar deze nu eveneens voor de verlossing van hetgeen gebonden is, gebruikt.

Alles wat gebonden is, heeft hulp nodig. Het kan uit eigen kracht niet vrij worden en de wezens, die in het volle bezit van kracht zijn, moeten hiervan afgeven aan hetgeen gebonden is. Dit kunnen ze alleen maar dan, wanneer ze zelf in het licht staan en de toestand van de bevrijding als verlossing ervaren hebben, want pas nu zijn ze onophoudelijk werkzaam om hetgeen nog gebonden is, te verlossen.

En nu is weer het verlangen van het nog niet verloste wezen naar licht en bevrijding doorslaggevend voor wat betreft welke overvloed van licht hem toegestuurd kan worden, want willekeurig en in het wilde weg kan het hem niet toegevoerd worden, opdat het niet gebruikt wordt voor de toename van de macht van het kwaad. Want het niet verloste geestelijke, van wie de wil te zwak is, wordt nog te zeer door de boze macht beïnvloed en het doet daarom de ontvangen kracht aan de tegenstander van God toekomen, als het diens wil vervult.

Maar als het wezen naar het licht verlangt, dan verlangt het naar God en het gebruikt de hem toegestuurde kracht op een God welgevallige manier en dan is het moment van het vrij worden niet ver meer weg. Het verlangen naar licht zal zodoende steeds verbonden zijn met de wil om in de nabijheid van God te komen, want het wezen wordt ook onbewust gewaar, dat God en licht niet van elkaar te scheiden zijn. Het zal nooit van de tegenstander van God afhankelijk zijn, wanneer het naar het licht streeft. En daarom kan het ook onbeperkt met licht en kracht bedacht worden, want het zal dit niet meer misbruiken, maar het voor de eigen weg omhoog gebruiken.

Als het wezen nu licht en kracht in de vorm van het goddelijke woord toegestuurd wordt, dan verkeert het al in zo’n staat, dat het licht- en krachtdrager geworden is, dus dat wat hem gegeven wordt weer doorgeven kan aan wezens, die licht en kracht nodig hebben. En nu is weer hun verlangen naar licht doorslaggevend voor wat betreft of ze daar gebruik van mogen maken of niet. De wilszwakke of koppige mens bijvoorbeeld zal nooit kracht toegestuurd kunnen worden door het overgedragen goddelijke woord, wanneer hij dit niet in het verlangen hiernaar op zich in laat werken. Als hij er niet naar verlangt, dan blijft het zonder effect. Het kan dus ook niet misbruikt worden voor de vergroting van de boze macht. Hoe groter het verlangen ernaar, des te voelbaarder is het effect. Want in het licht te staan, is een zo onvoorstelbaar gelukkig makende toestand, dat er met het volle bewustzijn naar verlangd moet worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Woorden van de VADER Het gelovig gebed - Voorspraak

B.D. 1862 from 24. maart 1941, taken from Book No. 28

Wie zich in vol geloof aan MIJ toevertrouwt, diens gebed verhoor IK. Het leven zonder strijd brengt geen rijpheid van ziel tot stand, de mens moet strijden en alleen dan kan hem de strijd bespaard worden, wannneer hij uit eigen aandrang zijn hele leven in Mijn Handen legt, wanneer hij zich aan MIJ toevertrouwt en gelovig op Mijn hulp bouwt. Dan is hij zo, zoals IK Mijn kinderen hebben wil. Hij erkent MIJ als zijn VADER, Wiens Almacht en Liefde zo groot is dat HIJ Zijn kind niet in nood laat. En hij gaat nooit alleen, maar hij roept MIJ steeds aan zijn zijde. Hij is niet bezorgd en twijfelachtig, maar vol vertrouwen. Hij vreest niet, maar gelooft. En dit geloof stel IK niet teleur. Wie zo in MIJ gelooft, zal geen vergeefs verzoek doen. IK zal hem bijstaan en zijn verwachtingen vervullen en daardoor zal zijn geloof steeds dieper en onwankelbaarder worden.

Het zal vrede in hem zijn, want hij vreest niets meer, hij weet dat hij nooit alleen en verlaten is. En diegene voor wie het gebed bedoeld is, zal de kracht ervan bemerken. Het zal geestelijke helderheid teweegbrengen en kracht om te geloven. De mensen zullen gewaarworden dat er kracht tot hen komt en de geestelijke blik zal omhoog gericht zijn. IK zal Zelf een flits van inzicht zenden in de harten van hen voor wie het gelovig gebed van Mijn kinderen geldt. Wat dezen vragen wordt hun verleend en Mijn Liefde waakt over de zwakken en hulpbehoevenden, dat ze niet vallen of verdwalen. Want zij die op aarde bidden voor hen van wie ze houden en die smeken voor het heil van hun ziel, zenden de kracht van het gebed naar die anderen en dus kan de genade aan dezen worden overgebracht.

De voorbede is een werk van naastenliefde. De voorspraak is het doeltreffendste middel om hen te helpen. Mijn GEEST zoekt nu de vereniging met hen en voert ze naar het inzicht. Wat de mens uit eigen kracht niet kan, dat bereikt een gelovig gebed dat voor hem naar MIJ omhoog wordt gezonden. En IK ontferm ME in het bijzonder om deze zielen. IK laat ze niet in onwetendheid. IK neem ze in bescherming met Mijn genade, met Mijn GEEST, want de liefde van een mensenkind smeekt niet vergeefs om Mijn bijstand. En zo, wees onbezorgd, ieder gaat de weg die hij moet gaan naar zijn voltooiing. Zoals het komt, zo is het goed voor de positieve ontwikkeling van de ziel. En als u MIJ vol geloof vertrouwt, leid IK u door alle noden het eeuwige vaderland tegemoet.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

“Raadpleeg de doden niet”

B.D. 1863 from 25. maart 1941, taken from Book No. 28

Het verkeer met het hiernamaals is voor veel mensen een steen des aanstoots, want ze zijn niet in staat om de zuiver geestelijke verbindingen te scheiden van het puur aardse verlangen om iets over het leven na de dood te weten te komen. Terwijl het eerste door God gewild is, stemt het laatste niet met de wil van God overeen. Het wordt de mens echter nooit als zonde aangerekend, zolang het niet misbruikt wordt tot schade voor de medemens. Een verbinding met het onrijpe wezen kan alleen de eigen toestand van de ziel schade toebrengen en dat is het, waarvoor gewaarschuwd moet worden.

Er zijn mensen die geloven dat elke verbinding met de geestelijke wereld als onrechtvaardig door God wordt beschouwd en deze instelling berooft hen van de grootste genade om te vragen om krachtschenking door deze wezens en deze in ontvangst te kunnen nemen. Al het goede geestelijke geeft deze kracht. Derhalve moet de verbinding hiermee tot stand worden gebracht.

Al het slechte geestelijke probeert de mensen schade te berokkenen, dus de omgang hiermee moet vermeden worden. Alles wat aardsgezind is, trekt het gelijkgezinde in het hiernamaals aan. Maar de op God gerichte wil trekt het geestelijke aan, dat dezelfde wil als God heeft. En zo trekt de mens door zijn verlangen zelf de grens. Hij richt een scheidsmuur op tussen zichzelf en de slechte geestelijke wereld, als hij naar God verlangt.

In hun onwetendheid wijzen de mensen meestal alles af, wat uit het geestelijke rijk komt, steeds vrezend voor kwade invloeden. Ze sluiten zich ook voor alles af, wat hier betrekking op heeft. Dat het de mensen verboden is om de doden te raadplegen, verklaren ze door de verwijzing naar het woord, maar ze weten niet dat de betekenis van deze woorden een heel andere is, dan ze deze toedichten. Wie wil onderwijzen, moet kennis hebben. Van de onwetenden valt geen kennis te verwachten. Zodoende moeten er vragen gesteld worden aan degenen die weten, maar niet aan degenen die in de duisternis sterven.

De wetende en onwetende toestand wordt ook in het hiernamaals aangetroffen. Degene, die in het licht staat, zal wetend zijn. Dat wil zeggen dat die met God verbonden is en Zijn uitstraling in ontvangst neemt, dus kracht en wijsheid in ontvangst neemt. Onwetend zijn de zielen, die nog ver van God verwijderd zijn en dus ook geen licht kunnen ontvangen. Maar licht is kennis en wanneer het de ziel aan kennis ontbreekt, is ook haar kennis onvoldoende en daarom zal ze ook niet uit kunnen delen, omdat ze zelf niets bezit.

De ziel is geestelijk dood. Pas dan, als ze wetend wordt, begint voor haar het leven in de eeuwigheid en zodoende kan zo’n ziel niet geraadpleegd worden over de waarheid, want ze kan nooit waarheidsgetrouw antwoord geven. Daarom moeten er ook geen vragen, welke de eeuwigheid betreffen, gesteld worden aan overledenen, omdat een goed antwoord een rijpheidsgraad vereist, waarvan een mens echter nooit weet of en wanneer de ziel van de overledene deze rijpheidsgraad bereikt heeft. Maar aardse vragen moeten eveneens achterwege blijven, want God Zelf heeft een sluier uitgespreid over zaken, die in de toekomst liggen en het binnen willen dringen in een gebied, dat God in Zijn wijsheid voor de mensen bedekt heeft, betekent onrecht voor God. Derhalve zijn niet de nagestreefde verbindingen met het hiernamaals te veroordelen, maar enkel het doel hiervan, als het een puur werelds doel is.

Al het wezenlijke staat in verbinding met elkaar, maar blijft voor de mens net zo lang verborgen, totdat hij geestelijk gaat zoeken en wel om hem aanleiding te geven om te gaan zoeken. Maar de wezens maken zich alleen maar bekend aan degenen die vragen en zoeken en ook de onwetende zielen proberen bij zulke bekendmakingen dichterbij te komen, maar ze vinden enkel daar toegang, waar alleen maar nieuwsgierigheid de drijfveer is van de pogingen om met wezens in het hiernamaals in contact te komen. Naar waarheid verlangende, zich aan God wijdende, naar de hoogte strevende mensen richten door hun instelling ten opzichte van God voor zulke onrijpe geestelijke wezens een ondoordringbare muur op en hoeven daarom niet te vrezen om door onwetende wezens bedreigd of onderwezen te worden.

Het goede geestelijke is vol kracht en macht, terwijl het slechte geestelijke onmachtig ten opzichte van het goede geestelijke is en juist alleen maar invloed op zulke wezens heeft, die geen enkel geestelijk streven in zich hebben, maar enkel de wereld en haar vreugden toegenegen zijn. En dit zouden de mensen zich moeten bedenken, voordat ze overhaast oordelen en iets als aan God tegenwerkend zouden willen uitleggen, wat zich goede geestelijke kracht toont en de mensheid onnoemelijke zegen oplevert als het als dat herkend wordt, wat het is. Als uiting van goede geestelijke wezens, die de goddelijke wil uitvoeren, dus in Zijn opdracht werkzaam zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vrije beslissing

B.D. 1864 from 25. maart 1941, taken from Book No. 28

Het is de goddelijke wil, dat de mens vrij beslist welke weg hij neemt. Dat het hem vrijstaat om beide wegen te gaan, naar boven of naar beneden en dat hij nu zelf beslist. Zonder enige dwang. Want pas dit, wat hij vrij uit zichzelf denkt en doet, waarvoor hij geheel zonder beïnvloed te worden toestemming geeft, heeft waarde voor God. Want daarin weerspiegelt zijn gehele wezen zich. Hij wordt noch tot het ene, noch tot het andere gedwongen, maar waar zijn hart hem toe drijft, is beslissend voor de eeuwigheid.

En zodoende zijn noch de uiterlijke levensomstandigheden, noch de goddelijke lotsbeschikking bepalend voor de opwaartse ontwikkeling van de menselijke ziel, maar enkel en alleen zijn vrije wil beslist dit en bijgevolg is elk mens dezelfde mogelijkheid gegeven om de rijpheidstoestand op aarde te bereiken, als hij zijn vrije wil goed gebruikt, dat wil zeggen gebruikt om God te naderen. Dan is de wil op God gericht. Dan zal hij ook zijn denken en handelen ondergeschikt maken aan God en alles doen, wat hem dichter bij God brengt en dan is zijn opwaartse ontwikkeling ook verzekerd.

De mens wordt wel onderwezen over wat hij moet doen. Zijn denken wordt de juiste weg gewezen, maar hij moet zelf vrij beslissen. Het zal hem ook altijd vrijstaan om anders te doen en te denken, dan het de goddelijke wil is. Want dit in een gedwongen toestand nakomen, levert hem geen enkele geestelijke vooruitgang op en daarom wordt alleen maar dat gewaardeerd, wat de mens vanuit de meest innerlijke aandrang doet.

Als hij de hem opgelegde taak slechts puur plichtmatig vervult, dan hebben ze ook alleen maar de waarde van een plichtsvervulling, die de mens echter geen hogere rijpheidsgraad op kan leveren. Daarentegen zal de geringste daad van naastenliefde in vrije wil, dat wil zeggen zonder aansporing of verwijzing naar een beloning, de ziel een hogere rijpheidsgraad opleveren, omdat het geschenk van de vrije beslissing op een God welgevallige manier gebruikt werd.

Een mens kan schijnbaar grote werken van naastenliefde verrichten, maar als hij dit onder een bepaalde dwang of onder invloed van andere mensen doet, dan zal hij toch geen groot loon oogsten, want alleen de mate van liefde, waarin de daad verricht werd, is doorslaggevend. Dus in hoeverre de wil door de liefde van een mens aangezet werd tot zijn handelen. Een mens die tot liefhebben in staat is, laat ook zijn wil werkzaam worden, want wie in de liefde staat, verlangt ook uit de meest innerlijke aandrang naar God, dus liefde, vrije wil en toenadering tot God gaan altijd hand in hand. Waar het ene is, is ook het andere, maar steeds is de gedwongen toestand, geheel om het even van welke kant het uitgeoefend wordt, belemmerend voor de rijpheid van de ziel. Dus de goddelijke wil mag onderwezen worden, maar er mag nooit door dwangmaatregelen tot opvolging aangezet worden, want dit zou tot geen enkele geestelijke vooruitgang leiden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vooruitgang van de ziel – Goddelijke wil

B.D. 1865 from 28. maart 1941, taken from Book No. 28

Alleen dat, wat aan de vervolmaking van de ziel bijdraagt, kan met de wil van God overeenkomen. En het is in het aardse leven belangrijk om daar de maatstaf aan aan te leggen en er aandacht aan te schenken. Het heeft geen waarde voor de eeuwigheid om dingen te volbrengen, die geen mogelijkheden bieden voor de ziel om vooruit te komen, want de mens gebruikt dan de voor de opwaartse ontwikkeling gegeven kracht op de verkeerde manier en zodoende gaat voor haar de tijd, die haar hiervoor verleend is, verloren.

Wanneer de mens zijn denken en handelen aan een onderzoek onderwerpt, dan moet hij deze steeds in overeenstemming kunnen brengen met de goddelijke wil. Dat wil zeggen dat het een rijpheid van de ziel tot gevolg moet hebben en uiterlijke handelingen, die geen uitgesproken werken van liefde zijn, dus voor de naaste tot verlossing leiden, zijn daarom niet nodig.

Een reeks goede daden garandeert het uitrijpen van de ziel. De ziel streeft de volmaaktheid tegemoet. Bijgevolg vervult de mens dan de goddelijke wil, als hij uitvoert, wat de toenadering tot God tot gevolg heeft. De afstand tot God was de aanleiding voor het ontstaan van dat, wat de mens omgeeft. Nu moet dit aan de vermindering van de verwijdering bijdragen. Alles wat voor het bereiken van dit doel ondernomen wordt, is overeenkomstig de wil van God. Maar wat enkel en alleen een doel op zichzelf is, wat het aardse welzijn dient of aan de toename van de materie bijdraagt, vergroot de verwijdering van God en kan dus ook niet door God gewild zijn. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Aardse macht en maatregelen – Goddelijke bescherming – Vast geloof

B.D. 1866 from 28. maart 1941, taken from Book No. 28

De mensen hechten te veel betekenis aan maatregelen, die van aardse zijde getroffen worden en ze denken er daarbij niet aan, dat het toch van de wil van God afhankelijk is, of deze maatregelen doorgevoerd kunnen worden. God zal wel met de vrije wil van de mens rekening houden en niet steeds ingrijpen in menselijke bepalingen, die niet met Zijn wil overeenstemmen, maar het ligt in Zijn macht om te vernietigen, wat de mens liet ontstaan. Maar de mens zelf kan niets doen om zijn lot veilig te stellen, ofschoon hij alles in acht neemt, wat van menselijke zijde van hem geëist wordt.

Als hij echter eerst aan de eisen van God voldoet, dan heeft hij het niet nodig om grote waarde toe te kennen aan de aardse bepalingen. Hij zal dan van God uit al zo geleid worden, dat hij niet in strijd met aardse wetten en de aardse macht handelt of Hij zal hem voor de ergste effecten van een onbewuste overtreding weten te beschermen. En daarom moet de mens niet bezorgd zijn om zijn aards lot, zolang hij bereidwillig is om de hoogste Heer en Regent gehoorzaam te zijn, want dan laat Deze hem Zijn bescherming ten deel vallen, als het nuttig voor hem is.

Maar omgekeerd baten alle voorzorgsmaatregelen niet, want de aardse macht kan de mens niet beschermen tegen goddelijke besluiten, die elke menselijke voorzorgsmaatregel teniet kunnen doen. Zich in tijden van nood vol vertrouwen aan God overgeven, is de enige zekerheid tegen onheil, dat van buiten op de mensen afkomt.

In een schijnbaar veilige levenssituatie ligt nog niet de garantie voor werkelijke bescherming in tijden van nood en ellende, die God Zelf over de mensen laat komen. Want aan zulke zendingen van boven zijn alle mensen blootgesteld, ofschoon ze aards nog zo gunstig door het lot bedacht zijn. En daarom zullen er voor elk mens momenten komen, waar de eigen kracht en macht niet voldoende meer is. Waar de mens zijn toevlucht moet nemen tot het gebed, waar noch de medemensen kunnen helpen, noch hij zichzelf kan bevrijden. Waar er maar één weg is, die uit de chaos wegleidt, de weg naar God Zelf.

Maar deze weg zal nooit vergeefs betreden worden, want God is steeds tot hulp bereid. Derhalve zal enkel de mens, die in het volle geloof de hemelse Vader om hulp smeekt, het recht hebben om een gemakkelijk aards leven te leiden. God vervult dit gebed, zodra het uit een diepgelovig hart opstijgt en het mensenkind God zijn nood toevertrouwt.

Daarentegen zal de mens, die enkel een aardse macht erkent, maar niet een wezen dat het nog nooit gezien heeft, onvermijdelijk in uiterste nood geraken. De aardse macht zal nu falen en geestelijke wezens, beschermengelen en dienaren van God ontfermen zich over allen, die alles gelaten over zich heen laten komen en enkel een stille smeekbede omhoog sturen, in het vaste geloof deze niet tevergeefs naar boven te sturen. Dit vaste geloof levert de mens daadwerkelijk vervulling op, terwijl de smeekbede tot de aardse macht zonder gehoord te worden, wegsterft. En ofschoon de mens een bepaalde rang en aanzien heeft, is dat alleen maar uiterlijke schijn, die echter geen diepere betekenis heeft.

En zo hoeft de mens geen enkele vrees te voelen, zolang hij in God leeft, zich als Zijn kind beschouwt en zich inspant om overeenkomstig Zijn wil te leven. Hij zal nergens van op hoeven te schrikken, want in alle levenssituaties zal de Vader in de hemel voelbaar bij die mens zijn, die God innig liefheeft. Wat er ook van buiten op u af mag komen, u moet noch morren, noch vrezen voor uw lot. God laat allen, die steeds enkel Hem voor ogen en in het hart dragen, hulp ten deel vallen.

De mensen zullen nog voor de grote beslissing gesteld worden om voor Hem of voor de vertegenwoordiger van de aardse macht te kiezen. De aardse macht is volledig krachteloos, terwijl de macht van God alles tot stand brengt en iedereen die daarin gelooft, uit zijn nood kan en zal redden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijke arrogantie is een reden voor de afwijzing

B.D. 1867 from 29. maart 1941, taken from Book No. 28

De weerstand die de mensen vrij vaak tegen het goddelijke woord hebben, is het gevolg van een bepaalde geestelijke arrogantie. Enkel de mens, die gelooft te weten, verzet zich ertegen om nu andere kennis in ontvangst te nemen. Hij wil zich niet scheiden van zijn huidige mening, maar deze komt niet overeen met het door wetende krachten aan de mensen gegeven woord van God. Hoe meer de mens van God verwijderd is, des te afwijzender instelling heeft hij hiertegen en des te meer wijkt dit woord van zijn bedoeling af en hij is niet gauw bereid om deze op te geven en het goddelijke woord in ontvangst te nemen. Het ontbreekt hem vooreerst aan de wil.

Bij een ernstig onderzoek zou een mens wel beseffen dat zijn kennis nog gebrekkig is en dus geen stand zou kunnen houden tegen geestelijke overdrachten. Maar waar de wil tot een ernstig onderzoek ontbreekt, daar is ook een heldere bewijsvoering misplaatst en doelloos. Wat geheel begrijpelijk en helder is, komt hem onbegrijpelijk voor, want de kracht van het goddelijke woord verspreidt zich alleen maar over die mensen, die ook de wil hebben om het geschenk van God aan te nemen. Deze kracht brengt tot stand dat elk woord het menselijke hart raakt. De mens voelt God Zelf in elk geschrift. In het woord dat God Zelf aan de mensen geeft, die Hem toegenegen zijn.

Maar de weerstand maakt het menselijke hart onbekwaam om te oordelen. De mens roept weliswaar het verstand te hulp, maar deze alleen zal niet tot het juiste resultaat leiden. Wanneer hij zelf dus niet in staat is om hetgeen vernomen is, als waarheid in ontvangst te nemen, dan zou hij God Zelf om verlichting moeten smeken en zonneklaar zal hem onthuld worden, wat hem tot nog toe onaannemelijk leek, want God geeft elk mens, dat Hem daarom vraagt, de kennis.

Maar meestal acht de mens zichzelf in staat om te kunnen oordelen en dit is een bepaalde geestelijke arrogantie, want eigenlijk kan de mens niets. Hij kan niets, zonder Gods hulp daartoe gevraagd te hebben. Hij zet het zuivere woord van God tegenover menselijke kennis en menselijke ervaringen, die al naar gelang zijn instelling ten opzichte van God meer of minder verkeerd zijn. Elke verbetering ervaart hij als een persoonlijke aanval en hij treedt deze strijdvaardig tegemoet. Hij komt nu ijverig voor zijn mening op, maar slaat bijna geen acht op de mening van de tegenstander.

En bijgevolg kan ook de kracht van het goddelijke woord niet werkzaam worden en zijn geest verlichten. Zodoende blijft hij in de duisternis, ofschoon het licht dichter bij hem gebracht wordt. Want de kennis van de zuivere waarheid is licht. Maar aan degene die zijn ogen sluit, als hem licht aangeboden wordt, kan geen opheldering gegeven worden. Hij volhardt in de afwijzing en is pas dan van de waarheid van hetgeen hem aangeboden werd, overtuigd, als hij zelf de wil en het verlangen naar de waarheid heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Demon van de haat en de tweedracht – Een gruwelijke ervaring

B.D. 1868 from 30. maart 1941, taken from Book No. 28

De demon van de haat en de tweedracht houdt lelijk huis en weet de mensen te bewegen tot de meest liefdeloze handelingen. Zijn invloed is zo sterk, dat de mensen de grootte van hun onrechtvaardigheid niet meer herkennen. Ze woeden tegen elkaar en ze berokkenen elkaar het grootste leed en ellende. Ze vernietigen zonder medelijden het eigendom van de naaste. Ze sparen het leven van de individuen niet. Ze beëindigen het vroegtijdig. Ze zijn onrechtvaardig in het handelen en denken en vrezen noch een wreker, noch diens wraak.

En zodoende is de mensheid volledig in de ban van het kwaad. Ze doet alles, wat er van haar verlangd wordt, maar niets wat volgens de wil van God is. En dit is van het grootste belang voor het ontwikkelingsproces van het geestelijke, want deze staat op het punt om achteruit te gaan. Het geestelijke verkeert in het gevaar om naar dat te streven, wat ze al overwonnen heeft. Het is het boze ter wille, waar het het goede ter wille moet zijn.

En Gods erbarmen richt zich nu op dit geestelijke. Hij plaatst de mensheid voor een ontzettende aardse ervaring, die wel in staat kan zijn om de geest van de liefdeloosheid te verbannen en in het hart van de mens het gevoel van liefde op te wekken. Onvoorstelbaar leed kan in de mens de wil tot helpen teweegbrengen. Het kan zo zijn dat de mens niet let op het eigen leed bij het zien van de ellende van de medemensen en dan is hij aan de macht van het kwaad ontsnapt. Dan is iets goddelijks in hem tot leven gewekt, dat de tegenstander de macht uit handen rukt. Dan is de invloed van de demon op de mens ineffectief geworden, want de liefde en barmhartigheid sporen hem nu aan om de medemensen te helpen en zichzelf daardoor te verlossen. De bereidwilligheid om te dienen zal hem een kracht bezorgen, zodat hij in staat is om elke hulp te verlenen, zodra de liefde hem daartoe aanzet.

En er zullen zware eisen aan die mensen gesteld worden, die dienend werkzaam willen zijn. Er zal zo’n onbeschrijflijke ellende in de wereld zijn, dat alleen maar door de bereidwilligheid om elkaar behulpzaam te zijn deze ellende uit de weg geruimd of verminderd kan worden. Maar als de mens in liefde werkzaam is, dan zal er ook een zeker geloof in hem zijn, want de liefde, die hij nu op de medemensen richt, brengt in hem de verbinding met God tot stand. Hij zal de eeuwige Godheid gewaarworden, ofschoon het begrip daarvoor hem nog ontbreekt. Maar hij is naar God toegekeerd en wordt door de liefde van God gegrepen, als hij zelf werken van liefde verricht, gedreven door de innerlijke drang om de medemens te helpen in zijn nood.

Weer zal er nu een scheiding zijn tussen degenen die uit de duisternis van de nacht ontwaakt zijn en degenen, die de ban van het kwaad nog niet ontvlucht zijn. Die nu weer alles doen om zich schadeloos te stellen voor de verschrikkingen van deze troosteloze gebeurtenis. Die proberen op te bouwen, wat verwoest is en op een zelfzuchtige manier handelen. Die de naasten niet willen helpen, maar enkel op hun eigen voordeel bedacht zijn en zich zo gewillig voor de invloed van de boze macht openstellen. Want dezen kan geen redding meer gebracht worden, noch tijdelijk, noch eeuwig, want ze zijn kinderen van satan en hun lot is de eeuwige duisternis.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Rechtvaardigheidsgevoel - Het veroordelen van de medemens

B.D. 1869 from 30. maart 1941, taken from Book No. 28

Het rechtvaardigheidsgevoel moet in de mens aanwezig zijn, daar hij anders geen oordeel kan vellen over een liefdeloos schijnende handelwijze. Wie zichzelf zo verheven voelt dat hij geen tegenspraak duldt omdat hij denkt onfeilbaar te zijn, zal ook nooit rechtvaardig denken, want hij kent de mens niet hetzelfde recht toe als zichzelf. Er is een groot onderscheid te maken tussen de mensen. Wie zichzelf en zijn handelen aan strenge kritiek onderwerpt, zal ook steeds zijn best doen andere mensen rechtvaardig te beoordelen. Maar wie alle fouten alleen bij de medemens zoekt en meent zelf zonder fouten te zijn, die beschouwt elke handelwijze alleen vanuit het standpunt van iemand die overal boven staat en dus is zijn oordeel verkeerd.

Ieder mens kan zich vergissen, ieder mens kan fouten maken. Maar hij moet zichzelf doorzien, dan kan hij tegen zijn fouten strijden en dus edeler worden. Maar wie niet een fout bij zichzelf ziet, streeft ook niet naar volmaaktheid. Als hij liefdeloos handelt, is hij zich daar niet van bewust, hij geeft er zich geen rekenschap van en is niet in staat zijn handelen rechtvaardig te beoordelen. Hij mist het rechtvaardigheidsgevoel, hij zal steeds zijn eigen handelen onaantastbaar vinden, maar de medemens vanwege een kleine fout trachten te kleineren. Het moet de mens duidelijk zijn dat hij niet het recht heeft de medemens een onedele handeling te verwijten zolang hij zelf niet op een moreel hoog peil staat. Hij moet steeds aan zijn eigen onvolmaaktheid denken wanneer hij de medemens diens tekortkoming wil verwijten.

Wie echter de rechtvaardigeidszin in zich draagt, die zal ook niet zo snel oordelen over de medemens. Want hij zal proberen zich in dezelfde situatie te verplaatsen en dan ook begrip hebben voor de zwakheden en fouten van de ander. Om dat te kunnen moet hij ook oprecht zijn, hij moet de dingen zien zoals ze zijn. Hij mag zichzelf niet te hoog aanslaan, de medemens echter niet te laag, want dan zal hij zijn eigen fouten met een andere maatstaf beoordelen dan de fouten van de ander en dat schakelt elk rechtvaardig denken en oordelen uit.

Het is zo onvergelijkelijk waardevol zichzelf streng aan te pakken. De mens blijft zichzelf dan trouw en hij zal niet door eigenliefde de medemens onrecht aandoen doordat hij diens handelwijze onrechtvaardig veroordeelt en zichzelf tegenover hem verheven voelt. En zo moet de mens eerst zichzelf en zijn handelen beschouwen, voordat hij dat van de medemens bekritiseert en zich tot diens rechter opwerpt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wereldse macht – Rechtvaardige leiding

B.D. 1870 from 1. april 1941, taken from Book No. 28

Het geestelijke, dat ervoor bestemd is om op aarde te heersen, om weer voor veel mensen op aarde een leider te zijn, belichaamt zich in de wereldse macht. De heersende macht kan op aarde eveneens taken volgens de wil van God vervullen, als het zich in deemoed aan Hem onderwerpt, dus Zijn zegen vraagt voor alles, wat ze op grond van haar macht uit moet voeren. Dan zal de heerser een rechtvaardige en wijze leider voor het volk zijn, want door hem wordt Gods wil bekend gemaakt. De geestelijke kracht van zo’n heerser is zodoende eveneens tot dienen bereid en haar wordt voor de tijd op aarde een ambt gegeven, dat haar de leiding over veel mensen verplicht.

Maar nu moet de leider zich op zo’n manier van zijn taak kwijten, dat daar voor de hem toevertrouwde mensen voordeel uit voortvloeit, zowel aards als geestelijk. De heerser mag zijn ambt niet misbruiken, doordat hij de mensen aan lichaam of ziel schade berokkent. Degenen die aan hem toevertrouwd zijn, mogen noch aardse, noch geestelijke schade lijden door zijn heerschappij. Ze moeten onder zijn heerschappij gelukkig en tevreden zijn en hun zielentoestand moet beter worden, dan zal de heerser zijn macht overeenkomstig de goddelijke wil uitoefenen. En dan dient deze heerser op aarde, ofschoon hij heerst. Want hij geeft eindeloos veel mensen de mogelijkheid om wat de ziel betreft uit te rijpen en tegelijkertijd beoefent hij ook de naastenliefde jegens degenen, voor wie hij het aardse leven draaglijk maakt.

Maar als hij zijn macht misbruikt om zijn ondergeschikten te onderdrukken, als hij zelfs voordeel uit hen probeert te trekken, als hij met geweld, dus in liefdeloosheid, tegen hen optreedt, als hij hun eigendom niet eerbiedigt of hen verder nog één of andere schade aan het lichaam of de ziel berokkent, dan is zijn heersen geen dienen, zoals dat door God gewild is, maar dan is hij door de tegenstander beïnvloed, die de liefde bestrijdt en alleen maar liefdeloosheid of haat laat spreken. Dan wordt het volk, dat aan zo’n heersende machthebber onderworpen is, naar lichaam en ziel in gevaar gebracht.

Want liefdeloosheid zal weer liefdeloosheid tot gevolg hebben. De mensen zullen elkaar hetzelfde berokkenen, als wat hen door deze macht berokkend wordt. Wie in het gevaar verkeert om bezit te verliezen, die zal de naasten ook het bezit willen ontnemen. Elk onrecht dat de heerser zijn volk aandoet, zal nagedaan worden en de mensen zullen zich over en weer kwellen en vijandig bejegenen, want ze volgen het voorbeeld van degene, die hun leider moet zijn.

Zoals hij hen leidt, zo lopen deze mensen. Ze zijn in zekere zin afhankelijk van hem, zolang ze hem nog niet goed herkennen. Ze doen voor hem hetzelfde, als dat hij voor hen doet en ze geloven in hun recht te staan, ook wanneer het een daad van liefdeloosheid is. En het geestelijke, dat zich in zo’n heerser bevindt, is er ver van verwijderd om zich te verlossen. Het bevindt zich nog te veel in de macht van de tegenstander en het doet wat deze wil. En dan wordt het volk verkeerd geleid en verkeert het in groot gevaar. En daarom moet de mens de kennis gegeven worden, dat ze een leider hebben, die niet de wil van God uitvoert, maar in dienst van het kwaad staat, opdat ze diens daden leren beoordelen en daar afstand van nemen en deze niet nadoen.

Een heerser moet steeds een lichtend voorbeeld voor zijn ondergeschikten zijn. Hij moet zelfs zo leven dat hen geen blaam kan treffen. Hij moet God erkennen en steeds Diens wil zoeken. Hij moet wel een strenge en rechtvaardige, maar ook een goede rechter zijn, die in liefde op zijn volk inwerkt en het zo probeert te beïnvloeden, dat het hem graag en gewillig volgt. Dan zal hij grote macht over zijn volk hebben en deze macht op de goede manier gebruiken. Dan zal hij zijn volk leiden, zoals God het wil. Hij zal voor hen een raadgever zijn in zowel aardse als in geestelijke nood. Hij zal er alleen maar op bedacht zijn om de taak, die hem gegeven werd, rechtvaardig en wijs uit te voeren. Hij zal het volk in juiste banen leiden. Hij zal God bidden om kracht voor zijn aardse taak en God zal hem helpen om voor zijn volk een rechtvaardige en liefdevolle heerser te zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Slechte gedachten – Liefdeloosheid – Gemoedstoestand

B.D. 1871 from 2. april 1941, taken from Book No. 28

Het bewust afwijzen van slechte gedachten is het zekerste middel om de gemoedstoestand te verheffen, want dan vindt er verzet plaats tegen deze krachten, die hun gehele invloed aanwenden om de mensen van God afkerig te maken. Dit vereist wel de gehele wil van de mens en als deze verzwakt is door het toegeven, dus het ingaan op zulke gedachten, moet de mens lijden. Dat wil zeggen dat een sombere stemming zich meester van hem maakt, die hem dwingt en belast. En het boze zegeviert, want zijn invloed wordt steeds groter en de wil van de mens en zijn kracht om weerstand te bieden, worden steeds zwakker.

Zulke momenten zijn een zeker gevaar voor de ziel en de mens moet zichzelf daar weer van bevrijden. Hij moet innig en met een vast vertrouwen bidden of God hem uit deze toestand zou willen bevrijden. Ook de wil van de mens is nodig, maar als de ziel worstelt om uit deze toestand bevrijd te worden, helpen de goede krachten in het hiernamaals haar, zodra de mens zich smekend om hulp naar hen toekeert, zodra hij er zelf naar verlangt om van deze druk bevrijd te worden. Maar meestal wordt de mens apathisch en verweert hij zich niet en des te moeilijker zal zijn bevrijding uit de macht van de duisternis zijn en de strijd is steeds meer nodig, de toestand van lijden wordt steeds ondraaglijker.

Het vaste geloof is het beste middel en de mens kan zich in volle gemoedsrust aan de goede krachten overgeven, als hij maar hun macht en kracht aanvaardt. Ze helpen hem heel zeker en dulden het niet dat de slechte krachten de overhand over hem krijgen. Een toegeven, zodra er slechte krachten opduiken, komt voort uit een gebrek aan geloof, want slechte gedachten keren zich tegen het goddelijke gebod. Wie vast gelooft, vervult elk gebod, dat God de mensen gegeven heeft. Maar wie zwak is in het geloof, die zal ook de goddelijke geboden minachten en zodoende zullen zijn gedachten zich tegen deze geboden keren. Hij zal gespeend zijn van elke liefde, dus liefdeloze gedachten koesteren en dit beoogt de tegenstander. Want daardoor krijgt hij de mens in zijn macht.

In een dergelijke toestand is het vaak moeilijk om de weg naar de liefde terug te vinden. De mens heeft onrecht begaan, als hij liefdeloze gedachten koestert en hij moet dit onrecht nu goedmaken, doordat hij, door lijden genoodzaakt, in het gebed worstelt om de schenking van goddelijke liefde, die elke liefdeloze gedachte terugduwt. De wil tot God zal de mens zijn onrecht laten beseffen en het zal dan ook gemakkelijk voor hem worden om tot Hem te bidden. Maar de wil moet zelf werkzaam worden. Het kan niet gericht, dat wil zeggen gedwongen, weer naar God geleid worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Een vrije beslissing voor het goede of voor het kwaad – Verlossing van het boze

B.D. 1872 from 2. april 1941, taken from Book No. 28

Het mag voor de mensen onbegrijpelijk lijken, dat de rechtvaardigheid van God niet ingrijpt, waar de activiteiten van de mensheid duidelijk het stempel van het kwaad dragen. Maar de verklaring hiervoor is dat aan elke drang de mogelijkheid gegeven moet worden zich uit te leven. Dat het de mens vrij moet staan om zowel voor het goede als voor het slechte te kiezen, omdat er anders geen enkele daad beoordeeld zou kunnen worden.

God zal een wezen nooit belemmeren uit te voeren, wat het wil. Het wezen draagt zelf de verantwoordelijkheid voor zijn handelen. Hij moet dus ook de gevolgen hiervan op zich nemen. Voor hem moeten zowel de poort naar boven, als ook die naar beneden geopend zijn. Pas dan kan de mens van een vrije beslissing spreken.

Maar als God het kwaad zou verhinderen of degenen, die het kwaad uitoefenen meteen zou vernietigen, dan zou het goede zich ook niet kunnen toetsen. De mens zou dan goed moeten zijn, omdat nu niets anders meer in aanmerking zou komen en dit zou waarlijk niet bevredigend zijn, want juist in het overwinnen van het kwaad wordt de kracht beproefd. En eens moet ook het kwaad bevrijd worden en daarom kan het niet vernietigd worden.

De geestelijke strijd is ontzettend en steeds wordt het goede aan de vijandigheden van het kwaad blootgesteld. Maar daardoor kan het weer gesterkt worden. En zo neemt de kracht van het goede toe, terwijl het kwaad steeds meer afneemt en dus uiteindelijk ook verlost moet worden. Iets volledig vernietigen, zou Gods wijsheid te schande maken, want wat God eenmaal geschapen heeft, is zo wijs door Hem bedacht, dat het niet meer aan de vernietiging ten prooi kan vallen.

Het mensenwerk behoeft wel verbetering. Het kan soms ook als niet bruikbaar weer vernietigd worden. Maar wat God geschapen heeft, zal alle tijden doorstaan. Het kan echter wel ver van God verwijderd zijn. En daarom is Zijn gehele liefde en zorg erop gericht om al het wezenlijke meer naar Zich toe te trekken. Het kan dit doel echter alleen in volledig vrije wil bereiken. Maar om in vrije wil werkzaam te kunnen zijn, moet het wezen tussen beide mogelijkheden kunnen kiezen. Als het kwaad niet zou bestaan, dan zou het wezen onvermijdelijk het goede voorstaan, maar dit zou zonder verdienste zijn. Het zou eenvoudigweg een vanzelfsprekendheid zijn, omdat die het goede wegens gebrek aan tegenstand toegedaan zou zijn.

Het is ieder wezen gegeven om goed en kwaad te herkennen. Zodoende moet de mens ook het recht hebben om te beslissen. Om goed te zijn, moet hij het kwaad herkend hebben en het verafschuwen. Pas dan verwerft hij de goddelijke genade en dan zal het kwaad voor hem ook geen gevaar meer zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof in een voortleven – Invloed door de liefde van de medemens

B.D. 1873 from 3. april 1941, taken from Book No. 28

De grootste vergissing van de mens is zich voor vergankelijk te houden, want deze opvatting brengt hem tot een geheel verkeerde leefwijze. Het moet in aanmerking genomen worden dat het aardse leven alleen maar een middel tot het doel is, terwijl de mensen die zo verkeerd denken, het aardse leven als doel zien. Ze proberen het aardse leven alles te ontlokken wat het biedt, maar miskennen het eigenlijke doel hiervan.

Degene die gelooft dat zijn aardse leven met de lichamelijke dood beëindigd is, zal zich begrijpelijkerwijs niet voor een verandering van zijn wezen inzetten, want hij houdt dit voor doelloos en zinloos. En zodoende wordt de eigenlijke opdracht van de mens niet vervuld. Maar zo’n ongelovig mens het geloof in een voortleven na de dood bij te brengen is een moeilijke opgave en kan alleen maar dan succes hebben, als het lukt om hem tot nadenken te bewegen en hij nu door lichtwezens via de gedachten beïnvloed kan worden.

Maar de liefde van een mens levert daar vaak successen op. De liefde is immers het enige middel om het verkeerde denken te veranderen. Als een mens, die vol overgave in liefde voor een ongelovig mens actief was, van deze wereld scheidt, dan volgen diens gedachten hem tot voorbij het graf. Hij probeert de verbinding met hem verder in stand te houden, doordat hij zich de overledene levend probeert voor te stellen. Hij heeft nu de wil om het voortleven te beamen, ofschoon hij het innerlijk nog niet kan, maar dan zijn de overdrachten via de gedachten hem veel makkelijker te geven. Hij speelt hier eerst mee, maar langzaam neemt hij ze op en is uiteindelijk niet meer in staat zich van deze te scheiden, want hij verlangt naar de vereniging met de geliefde overledene.

Niet zelden zullen juist zulke ongelovige mensen op aarde in liefde verzorgd worden, want de lichtwezens brengen vaak zulke mensen samen, die in liefde dicht bij elkaar staan en hierdoor beslissend in kunnen werken op hun geloof. Als een mens tot liefde in staat is, dat wil zeggen als hij een medemens diepe liefde kan schenken, dan is ook zijn zielentoestand niet hopeloos. Door deze liefde kan zijn denken in volledig andere banen geleid worden, want zolang de mens op aarde leeft, heeft hij talloze mogelijkheden om tot inzicht te komen.

Maar het eerste en belangrijkste is het geloof in een voortleven van de ziel na de dood. De gedachten aan een hiernamaals moeten zijn gehele levenswandel bepalen en dit vereist een diep geloof, dat de mens door een liefdevolle hulp van een medemens kan verwerven, als het anders niet mogelijk is. De wezens in het hiernamaals zullen alle inspanningen steunen, want deze worstelen met liefde en geduld om de dwalende wezens tot inzicht te brengen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De onsterfelijkheid van de ziel (1)

B.D. 1874a from 4. april 1941, taken from Book No. 28

De leer van de onsterfelijkheid van de ziel is voor veel mensen onaannemelijk, omdat ze de maatstaf leggen bij het aards vergankelijke. Er bestaat op aarde niets wat blijft bestaan, alles bestaat slechts tijdelijk volgens de mening van deze mensen. Met andere woorden, ze geloven op deze natuurwet geen uitzondering te vormen. Het aardse lichaam zal weliswaar evengoed aftakelen, dat wil zeggen het wordt schijnbaar opgelost en vergaat, de mens overweegt echter niet, dat het schijnbare vergaan alleen maar het middel is om een nieuwe vorm te krijgen. Bij enig nadenken zal hij moeten inzien dat al het aardse voor een of ander doel dient en hij zal constateren dat zelfs de meest nietige scheppingen in een zekere samenhang met elkaar staan en dus niet doelloos zijn.

Vergaat er nu zo'n scheppingswerk, dan nemen weer talrijke andere scheppingen de overblijfselen van het eerste in zich op en is het deze van dienst en leeft het in de nieuwe scheppingen verder. Hij hoeft alleen serieus een uiterlijke verandering te aanschouwen, dan moet hij ook toegeven, dat het innerlijke leven niet kan vergaan. En dit innerlijke leven moet hij op z'n minst ook de mens toewijzen, het moet hem duidelijk worden, dat de ziel van de mens - het gevoelsleven - niet naar eigen goeddunken is te beëindigen, dat dit gevoelsleven de eigenlijke zin van elke belichaming is. De uiterlijke vorm dient tot niets als door de mensheid de innerlijke kern niet wordt onderkend.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De onsterfelijkheid van de ziel (2)

B.D. 1874b from 4. april 1941, taken from Book No. 28

De opbouw van een menselijk wezen vraagt steeds dezelfde bestanddelen: lichaam, ziel en geest. Het lichaam, het omhulsel, verricht de functies, welke de ziel bepaalt. Dus is het lichaam alleen het orgaan waardoor de wil van de ziel ten uitvoer wordt gebracht. Op het moment van de dood heeft de ziel geen orgaan meer nodig dat haar net als op aarde - dus in het zichtbare scheppingswerk - van dienst is, omdat ze haar verblijfplaats verwisselt en overgaat naar regionen, waar naar buiten toe niets zichtbaars gedaan hoeft te worden. Het lichaam, dat alleen het middel was voor de aardse loopbaan, waarin de ziel zich moest vormen tot draagster van de goddelijke geest, is weggevallen.

De geest, het derde bestanddeel van het levende wezen, sluimert wel in ieder mens, maar komt pas in actie, wanneer de wil van de ziel hem meer aandacht schenkt dan het lichaam, wanneer dus de ziel de aardse verzoeken niet zo belangrijk vindt als de verzoeken die de geest haar stelt, die altijd een achterstellen van aardse verlangens betekenen. Want lichaam, ziel en geest horen wel bij elkaar, maar kunnen gescheiden doelen nastreven. De ziel kan haar wil meer op de eisen van het lichaam richten, maar ze kan er ook geen acht op slaan en haar wil alleen aan de geest in zich ten nutte maken en juist deze richting van de wil bepaalt haar leven in het hiernamaals, dat wil zeggen: de staat, waarin de ziel na het leven op aarde verblijft, die haar geluk of leed kan opleveren. Dus is het aardse leven, de functie van het lichaam, slechts een voorbijgaand stadium, waarin de ziel zich bevindt. De ziel zet het aan tot al het handelen op aarde, maar ze is geenszins als opgehouden te bestaan te denken, als het lichaam zijn functie niet meer kan uitoefenen. De ziel heeft het lichaam wel verlaten, omdat ze nu verblijft in regionen, waar ze een uiterlijk omhulsel niet meer nodig heeft.

Maar de ziel als eveneens opgehouden te bestaan te beschouwen, zou een volledig verkeerde opvatting van haar wezen zijn. Want de ziel is iets, wat niet kan vergaan. Ze kan wel door de lichamelijke dood van de mens het lichaam er niet meer toe brengen zijn functies uit te oefenen. Ze kan ook door gebrekkige rijpheid - dat wil zeggen wanneer ze de geest in zich te weinig aandacht heeft geschonken - in een passieve toestand vervallen, maar nooit kan ze "er niet meer zijn". Want ze is iets geestelijks dat onvergankelijk is, terwijl het lichaam uit aardse stof, uit materie bestaat en daarom aan een voortdurende verandering is onderworpen, maar zich tenslotte oplost in zijn oerbestanddelen, zodra de ziel het lichaam heeft verlaten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wedergeboorte van de geest

B.D. 1875 from 4. april 1941, taken from Book No. 28

Vanaf het moment van de geestelijke wedergeboorte wordt de mens voortdurend verzorgd door wezens in het hiernamaals, die, God de Heer dienende, zich over hem ontfermen. Als de mens nu bewust in contact komt met de geestelijke wereld en als nu zijn streven erop gericht is om een God welgevallige levenswandel te leiden, dan sluit hij in zekere zin het aardse leven af, omdat hij meer de vooruitgang van de ziel nastreeft dan werelds succes. Hij is dus een nieuw mens geworden en heeft nieuwe doelen voor ogen. In zijn hele leven heeft zich een verandering voorgedaan. Hij let meer op het leven van zijn ziel. Hij tracht zich volgens de goddelijke wil te vormen.

En dus is dit de geestelijke wedergeboorte, waar de geest in de mens ontwaakt, waar hij zich vrij kan ontplooien om met het geestelijke buiten zich in contact te komen. Nu is het gemakkelijk voor de wezens in het hiernamaals om de mensen te beïnvloeden om dat te doen, wat goed is. Dat wil zeggen wat rechtvaardig is voor God.

Hij mag alleen geen openlijke weerstand bieden tegen deze krachten, die hem goedgunstig gezind zijn. Hij mag niet, als hij zich tot een goede daad gedrongen voelt, uit bekrompen aardse bedenkingen zijn wil tegenover deze drang zetten en nu tegen zijn innerlijke overtuiging in iets anders doen, denken of spreken. Hij moet zich nu, als hij zich eenmaal aan de goddelijke wil onderworpen heeft, ook gelovig aan de eeuwige Godheid toevertrouwen. Dan is hij ook van elke verantwoordelijkheid voor zijn aardse leven ontheven. Want alle geestelijke wezens die God willen dienen, bepalen nu voor de mens zijn levenswandel.

De mens moet nog wel worstelen, opdat zijn rijpheid toeneemt, maar hij hoeft nooit te vrezen, dat zijn geest weer in de duisternis terugvalt en dat de mens naar een al lang geleden overwonnen trede teruggedrongen zou kunnen worden. De lichtwezens in het hiernamaals verhinderen dit, zodra de mens bidt om kracht en een sterk geloof. Want dit gebed geeft steeds weer de op God gerichte wil te kennen en de mens kan niet onrechtvaardig handelen, zolang hij zich naar God toekeert.

De mens is niet volmaakt en daarom zal hij voor de wereld, dat wil zeggen voor de wereldse mensen, van nog zo menige tekortkoming beschuldigd worden en hijzelf zal vaak ook niet tevreden over zichzelf zijn. Maar hij kan nooit in de afgrond storten. Dus de wedergeboorte van de geest blijft bestaan, ondanks uiterlijke gebreken en fouten. Alleen moet het gebed inniger en vaker aangewend worden, opdat de kracht tot het goede vergroot wordt en deze kracht de mensen nu door werkzame lichtwezens, die zich over de mensen ontfermen en hen helpen als ze in zielennood verkeren, toegestuurd kan worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Overgave van de wil is de geestelijke wedergeboorte

B.D. 1876 from 5. april 1941, taken from Book No. 28

De mens mag weliswaar niet in de vrije beslissing gehinderd worden, maar een naar God verlangend mens opent zijn hart voor de geestelijke boodschappen van de wezens in het hiernamaals en hun invloed dringt door. Zelfs de innerlijke worstelingen die hij moet doorstaan, zijn alleen maar ter versterking van zijn geloof en voor het toenemen van zijn verlangen naar God toegelaten en de mens hoeft niet te vrezen geheel ten prooi te vallen aan de macht van het kwaad. Dat laat de liefde van de lichtwezens niet meer toe en hun macht behaalt de zegen.

De mens, die het inzicht heeft, moet eerst wel aan de eisen van God voldoen. Hij moet de onvolmaakte toestand als een kwelling ervaren en deze uit de weg willen ruimen, dan zal ook zijn kracht toenemen en hij overwint zulke staten van neerslachtigheid en schijnbare verwijdering van God snel.

Maar als de mens eenmaal wedergeboren is in de geest, dan behoort hij niet meer tot de wereld. Hij weet dat deze alleen maar een overgang is naar het eigenlijke vaderland van de geest en hij neemt al het lijden en elke beproeving berustend in ontvangst. Hij verlangt met alle driften naar de verlossing uit de vorm. Hij heeft de weg naar God ingeslagen en gaat hier nu ook niet meer vanaf. Hij moet alleen vaak de stenen en hindernissen uit de weg ruimen, die deze weg tot een moeilijk begaanbare maken en zelfs de gehele wil van de mens vergen.

De overgave van de wil is de geestelijke wedergeboorte. Wat gedurende eindeloze tijden door een andere wil gebonden bleef, treedt nu een nieuw stadium binnen. De van God afgekeerde wil geeft zijn vroegere tegenstand op en het wezen verlangt terug naar God. Het geeft de eigen wil op om voortaan zo te willen denken en handelen, zoals dat overeenkomt met de goddelijke wil. Het erkent God als een macht boven zich en het wil Hem dienen. En God beschermt zo’n wezen tegen de terugval. Hij reikt hem hulpvaardig de hand en trekt het omhoog. En van nu af aan zal zijn levensweg omhoog leiden, het licht tegemoet.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zelfbeschikkingsrecht – Zelfverlossing

B.D. 1877 from 5. april 1941, taken from Book No. 28

De wet van de zelfbeschikking is voor het wezenlijke van het grootste belang, want daardoor wordt hem een bepaalde vrijheid toegekend, die pas een volmaakt worden mogelijk maakt. Zolang het wezen onder invloed van de tegenstander van God staat, is het volledig van deze afhankelijk, zowel wat zijn overtuiging betreft alsook in zijn werkzaamheid. De overtuiging zal altijd tegen God gericht zijn, zoals de werkzaamheid eveneens steeds in strijd zal zijn met de goddelijke wil. Maar het wezen zou ondanks zijn tegen God gerichte instelling niet ter verantwoording geroepen kunnen worden, zolang het gedwongen aan de boze macht uitgeleverd is. Pas de vrijheid van de wil rechtvaardigt een achteraf plaatsvindende verantwoording.

En zo ontnam God de tegenstander de macht over het wezenlijke en liet het dus vrij in de geestelijke wereld en Hij liet de vrije beslissing om voor of tegen Hem te zijn aan hem over. Het moest van geen enkele kant een dwang voelen, maar God wilde dat het wezenlijke vanzelf naar Hem terugverlangde en geeft hem daarom op aarde de grootste vrijheid en ook kennis over de zin en het doel van het leven op aarde en het voordeel en nadeel van een verkeerde instelling. Hij houdt hem enerzijds de vreugden van het hiernamaals en anderzijds de kwellende toestand van het berouw voor en Hij wil voor het wezenlijke de beslissing gemakkelijk maken, maar het wezen moet zelf het besluit nemen.

Zodra God de tegenstander de macht over de wil van de geschapen wezens ontnam, verzwakte Hij de macht van de tegenstander over deze wezens. Hij plaatste de wezens in die toestand, dat ze vrij zouden kunnen beslissen, maar het laatste bleef wel aan hen overgelaten. En het is dus de goddelijke wil dat niets in het heelal zich in onvrijheid van de geest bevindt. Hoewel het stadium van de vrije wil in de mens door God geleid wordt, heeft dit toch niets met zijn zelfbeschikking van doen.

De ziel, het wezenlijke in de mens, blijft volledig vrij en kan nu beslissen voor het aardse, voor de materie die deel uitmaakt van het kwaad, omdat ze het niet-verloste geestelijke in zich bevat of ook voor het geestelijke in zich, dat via een vrije beslissing de verbinding met de lichtvolle geest aan gaat, die van eeuwigheid af was. Elke dwang van de ziel wordt uitgeschakeld en bijgevolg kan men ook van een zelfverlossing spreken, omdat juist deze wil, de vrije beslissing, of verlossing, of een gebonden toestand tot gevolg heeft.

En zodoende moet elk wezen in de eeuwigheid de verantwoordelijkheid voor zijn leven zelf dragen, omdat het zich in volle vrijheid tot God kan wenden, tot de oorsprong van zijn kracht, of ook tot de tegenstander van God, die zijn tegen God gerichte wil actief liet worden bij de schepping van dit wezen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zelfbeschikkingsrecht

B.D. 1878 from 6. april 1941, taken from Book No. 28

De meest innerlijke drang naar oprechtheid kan door de mens in acht genomen worden of ook niet. Dit is eveneens een daad van zelfbeschikking in het stadium van de vrije wil. De mens wordt door niemand gedwongen anders te beslissen dan zijn meest innerlijke drang is. Maar deze drang is de uiting van de geest in hem.

Toen God de wezens vrijmaakte van de macht van de tegenstander, was dit op zich geen daad van geweld, maar een losmaken uit de macht. Het geestelijke voelde dit en het gebruikte de vrijheid, maar weer voor de afval van God. Dat wil zeggen dat het de hem geboden vrijheid niet gebruikte om voorgoed terug te keren naar God, maar hij onderwierp zich opnieuw aan de wil van de tegenstander en dus werd hem nu de vrijheid van de wil ontnomen, doordat het in de vorm gebonden werd.

Het moest nu volgens Gods wil handelen. Al het minste laten varen van de tegenstand tegen God levert hem verlichting van zijn toestand op en wekt nu in het wezen het verlangen naar volledige vrijheid op, wat tegelijkertijd in de wil tot dienen tot uitdrukking komt. Dus het wezen neemt de uiteindelijke beslissing zelf, zodra deze aan het stadium van de vrije wil kan beginnen. Zodra zijn gebonden wil tot dienen besluit. Het wezen behoudt dus het zelfbeschikkingsrecht.

De tegenstander van God werd wel gedurende ondenkbare tijden de macht ontnomen, maar nooit werd het wezen door dwang bij God gebracht. Deze terugkeer tot de Vader moet het wezen zelf bewerkstelligen en aan zijn wil wordt voldaan, als het lot in de eeuwigheid volledig met diens wil overeenstemt. Wie naar God wil, zal in Zijn nabijheid mogen verblijven. Wie zich tegen God verzet, zal door zijn verwijderd zijn van God onvoorstelbaar moeten lijden. En zowel de scheiding alsook de vereniging werd zelf teweeggebracht. Zodoende heeft het wezen van het hem toekomende zelfbeschikkingsrecht gebruik gemaakt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Materieel voordeel door het werkzaam zijn – Het juist gebruik maken hiervan

B.D. 1879 from 7. april 1941, taken from Book No. 28

Wat aan de toename van de materie bijdraagt, hoeft niet in ieder geval tegen de goddelijke wil gericht te zijn, zoals wanneer de liefde voor de naaste de drijfveer is voor de aardse werkzaamheid. De mens moet zijn aardse opdracht vervullen en dit zal hem ook materieel voordeel opleveren. Dit is niet tegen de goddelijke wil.

Het is alleen belangrijk, hoe hij de verkregen aardse goederen nu gebruikt. Als hij nu zijn eigen welzijn voor ogen heeft, dan zal hij zich ter wille van zichzelf verheugen in het bezit en hij brengt daarmee zijn ziel in gevaar. Maar als hij daarmee de nood van zijn naaste vermindert of als hij zijn goederen zo gebruikt, dat hij lichamelijke of geestelijke hulp verleent, waar dit nodig is, dan zal God Zelf zijn bezit zegenen en vergroten, want dat stemt met Zijn wil overeen.

De mens kan een ongelooflijk voordeel voor zijn ziel verwerven, als hij steeds met het oog op de opwaartse ontwikkeling van de ziel onvermoeibaar actief is. Zijn aardse werkzaamheid werkt dan tegelijkertijd verlossend, want ze wordt met het juiste inzicht uitgevoerd. Daarmee worden de boze krachten in het hiernamaals niet meer ondersteund, want hun werkzaam zijn wordt krachteloos gemaakt doordat materie verlost wordt en er weer een nieuwe vervorming in haar mogelijk wordt, maar het nu verworven bezit tegelijkertijd zo gebruikt wordt, dat het weer aardse nood opheft. Steeds moet het resultaat van aardse werkzaamheid een werk van liefde steunen, dan is het door God gewild en de werkzaamheid zal gezegend worden.

Maar wie er alleen maar op bedacht is om zijn aardse leven draaglijk vorm te geven, wie onvermoeibaar ter wille van aardse voordelen werkt, wie enkel zijn eigen ik liefheeft en deze liefde de drijfveer is van aardse werkzaamheid, wie zijn bezit voortdurend vergroot voor zijn eigen vreugde, die vergroot tegelijkertijd de kracht van het kwaad, want hij verlost het onrijpe geestelijke niet uit zijn vorm, maar hij verlengt de gebonden toestand hiervan en levert zichzelf aan deze krachten uit, die hem ongunstig beïnvloeden, doordat ze trachten de geneigdheid naar dat te vergroten, wat de mens allang overwonnen heeft. Dan is de mens blij met zijn bezit en draagt noch aan zijn eigen verlossing, noch aan de verlossing van het gebonden geestelijke bij, maar hij bindt zichzelf en het geestelijke opnieuw aan de materie door zijn verlangen naar aardse goederen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Beschaving – Vernietigingswerk – Ramp

B.D. 1880 from 7. april 1941, taken from Book No. 28

De ondergang van een beschaving staat kort voor de deur en dit is een teken van de laagste gezindheid van de mensen, die daarvoor verantwoordelijk zijn. Er is geen mens zonder gebrek en leed en ellende zijn in zekere zin een noodzakelijkheid geworden om de mensheid aanleiding te geven over zichzelf na te denken. Maar de aanstichters van dit leed zullen Gods straf krijgen en ze mogen niet op veel medelijden hopen, want duizenden onschuldige mensen lijden en ze worden van het leven beroofd, dat hen geestelijke vooruitgang op had moeten leveren en nu voortijdig beëindigd wordt.

De dag is niet ver meer weg, dat God Zijn straffende hand uitstrekt en de mensheid Zijn almacht bewijst. Hij is daar, waar de grootste nood is en waar Hij in gelovig gebed om hulp gevraagd wordt. Maar ontelbare levens zullen beëindigd worden, want de tegenstander gaat woest tekeer en verwoest alles om mateloze verwarring onder de mensheid te stichten. En dit zal hem lukken, maar het onrecht zal zo duidelijk aan de licht komen, dat er geen twijfel zal bestaan over welke kracht op aarde tot uiting komt.

En dat is het tijdstip, waarop het wereldgebeuren zal veranderen. Het moment van de kwelling is nu gekomen. Het moment, dat God Zelf met een onverzettelijke stem tot de mensen spreekt, zodat Hij door de wereld gehoord wordt. En nu is het een chaos zonder gelijke. Mensen die elkaar liefhebben, zullen uit elkaar gerukt worden. Het leed zal groot zijn en een tijd van de grootste nood zal aanbreken over de mensen voor wier ogen zich een werk van verwoesting voltrekt, dat alleen maar door het werkzaam zijn van een eeuwige Godheid verklaard kan worden.

Er is een sterk geloof nodig om God toegedaan te blijven, want de grootte van de rampspoed laat de zwakgelovigen nog wankeler in het geloof worden, want nu trekken ze helemaal de almacht en rechtvaardigheid van God in twijfel, omdat ze in hun blindheid niet kunnen begrijpen, dat de wegen van Heer anders zijn dan de wegen van de mens. En voor hen is het een sterke beproeving en in afwachting van de dingen, die God over de mensen laat komen, omdat ze hetzelfde nastreven, maar niet op het geestelijke leven van de mens letten, maar enkel aardse beweegredenen hen tot een duivels handelen brengt, zal de mensheid zich eerst hulpzoekend tot God moeten wenden en Hem moeten smeken om erbarming, als de dag gekomen is. En zo zal God dat, wat de tegenstander nastreeft, tot het beste veranderen voor de zielen, die Hem trouw toegenegen zijn.

En wat duizenden jaren bestaan heeft, zal verwoest worden. De wereld zal een schouwspel beleven, dat voor de mensen onvergetelijk zal blijven, want deze dag berooft talloze mensen van hun bezit. De mensen zullen geen innerlijke vrede meer hebben. Ze zullen steeds weer aan deze gebeurtenis denken, die kort voor de deur staat en door Gods liefde en barmhartigheid in zijn gevolgen afgezwakt kan worden voor de mensen, die Hem toegenegen zijn. Want hun wordt een taak opgedragen na de tijd van de verwoesting. Om deze taak te kunnen vervullen, moeten ze door het werkelijkheid worden van het vooraf aangekondigde sterker staan in het geloof, want het geloof is in de eerste plaats noodzakelijk om met succes voor het rijk van God te kunnen werken en op te bouwen, wat de tegenstander verwoest heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Ontbrekende besluitvaardigheid – Een beroep doen op goede krachten

B.D. 1881 from 9. april 1941, taken from Book No. 28

Het geringste verzoek aan goede krachten bevordert de besluitvaardigheid, want deze helpen de mensen in alle levenssituaties, als er een beroep op hen gedaan wordt om hulp. Want het is hun taak om kracht te geven aan het wezen, dat deze kracht nodig heeft, maar er is toestemming van het wezen voor nodig, deze moet de kracht willen ontvangen. En daarom kunnen degenen die de kracht schenken, niet zonder verzoek werkzaam zijn, omdat anders de toegenomen werkzaamheid van de mens, die een gevolg van deze toevoer van kracht zou zijn, niet in vrije wil verricht zou worden.

Het verzoek om de krachtuitstraling uit God door deze wezens moet steeds opnieuw weer gedaan worden, zolang het wezen nog niet met God verenigd is, dus om zelf rechtstreeks licht en kracht te kunnen ontvangen. Maar de wil van God plaatst hem in die situatie, dat hij overvloedig bedacht kan worden door wezens, die bereidwillig zijn om te geven en die in de liefde staan. Maar omdat de mens deze hulp altijd ter beschikking staat, moet hij deze voortdurend gebruiken, doordat hij zijn wil alleen maar werkzaam laat worden in een stille vraag om kracht.

Dit is voor elk mens uitvoerbaar, ook wanneer zijn wil zwak is en de besluitvaardigheid zal onmiddellijk merkbaar toenemen. De willoosheid zal uit de weg geruimd worden en de mens zal in een toestand komen, waarin hij makkelijker dat overwint, wat hem voorheen moeilijkheden bezorgde.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Nieuwe leefwijze na de catastrofe

B.D. 1885 from 11. april 1941, taken from Book No. 28

Het lijkt de mensen onmogelijk, dat een natuurcatastrofe zo’n uitwerking zou kunnen hebben, dat de mensen gedwongen zijn een geheel nieuwe leefwijze aan te nemen. En toch staan ze er vlak voor. En deze verandering van leven zal zo menigeen onnoemelijk zwaar vallen, want welke aardse bezigheid hij ook verricht, ze zal met allerlei soorten hindernissen verbonden zijn en het zal buitengewone liefde en geduld vragen om ze nu te kunnen uitvoeren.

En toch zal ieder zijn aardse werkzaamheden moeten verdubbelen, want er zal veel worden gevraagd van degenen die door het werk van hun handen de onvoorstelbare chaos te boven weten te komen. Deze mensen kennen de liefde. Ze zijn hulpvaardig en zoeken nu de juiste gelegenheid om hun kracht ten volle te benutten in dienst van Hem, Die al het leed over de mensen zendt, maar Die ook het leed van de mensen kan wegnemen als Hij wil. En daarom zal God die mensen met Zijn hulp terzijde staan, als hun de last ondraaglijk toeschijnt.

Doch slechts een klein deel van de mensheid zal volkomen gelovig zijn en de goddelijke Stem herkennen. De geheel gelovige mens ziet in het natuurgebeuren alleen de bevestiging van de van boven gegeven geschriften. Zodra de grote natuurcatastrofe zijn voortekenen vooraf laat gaan, let hij er extra op zich te vormen naar Gods Wil en te bidden.

Want de innerlijke Stem zegt hem wanneer de tijd gekomen is. Hij ziet zich voor grote opgaven geplaatst. Maar de mens moet hebben afgedaan met alles wat zijn hart nog heeft verheugd. Dan zal de natuurcatastrofe hem geen noemenswaardige schade berokkenen, want het doel ervan is, dat de mens leert zich los te maken van aardse goederen. Wie deze laatste vrijwillig opgeeft, zal weer van God ontvangen wat hij nodig heeft om te leven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Teruggang van de vegetatie - Stormen - Noodweer

B.D. 1888 from 14. april 1941, taken from Book No. 28

Het is geen toeval dat de vegetatie van het aardoppervlak verandert voor zover het landstreken betreft waar menselijke bemoeienissen en de menselijke wil hierin beslissend hebben ingegrepen. Dit geldt in het bijzonder voor wouden of boomaanplantingen die aan de vernietigende wil der mensen ten offer vielen, wat niet zonder invloed op het klimaat en de bodemgesteldheid blijft.

Zulk een omhakken van bomen is een groot gevaar voor de mensen als dit te vroeg geschiedt, dat wil zeggen voordat het geestelijke in de plantaardige scheppingen gerijpt is tot een verder leven in de volgende vorm. Want dit vroegtijdig vrij geworden geestelijke verlaat zijn verblijfplaats niet, zonder zich hiermee in overeenstemming schadeloos gesteld te hebben door de bestaande levens in de omgeving te bedreigen. Het kan zich in ongebonden toestand vaak ongewenst uiten, wat van God uit ook niet verhinderd wordt. De mensen in zulke landstreken zullen onder buitengewone stormen en verwoestingen te lijden hebben, wat ook de groei van alle planten erg benadeelt. Waar echter de vegetatie schraal is laten zich ook andere storingen voelen. Daar laat de watertoestand veel te wensen over, dat wil zeggen de oppervlakte van de aarde verzandt door gebrek aan watertoevoer. Zodoende kunnen deze landstreken woest en ledig worden, en ofschoon de mensen menen daar geen invloed op gehad te hebben zijn zij toch de eigenlijke veroorzakers van de onvruchtbaarheid en dorheid van hele landstreken.

Het gevaar ligt daarin dat het niet wordt ingezien en dat mensen gedachteloos steeds weer nieuwe landstreken ten offer laten vallen aan hun winstbejag - wat meestal de oorzaak is van dorheid van gehele gebieden. Wanneer de mens om aards voordeel scheppingen vernietigt is dit een toegeven aan de macht van het kwaad. Om geld en de waarde van het geld grijpt de mens in het goddelijke scheppingsplan in, dat aan alles zijn bestemming gaf en niet in de laatste plaats aan de gehele plantenwereld op het aardoppervlak. Zulk een ingrijpen zal dan ook gevolgen hebben die hiermee overeenstemmen, ofschoon deze gevolgen een bepaalde tijd nodig hebben en niet dadelijk te herkennen zijn.

Stormen en noodweer zullen de overhand krijgen, watergebrek zal dus plantenculturen bemoeilijken, wat een teruggang van de vegetatie tot gevolg zal hebben. Tegelijkertijd is het een beperking van de geestelijke ontwikkelingsmogelijkheden voor het substantiële dat zijn verblijf in de plantenwereld volgens zijn graad van rijpheid nemen wil en daarin dus gehinderd wordt, wat tot steeds nieuwe stormen en noodweer leidt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

n Bruikbaar werktuig Missie: het verbreiden van het evangelie

B.D. 1893 from 20. april 1941, taken from Book No. 28

Een enorme opgave is het, de mensheid het licht van het inzicht te brengen in een tijd die totaal donker en zonder licht genoemd kan worden.

Dit is een missie waarvoor, vanwege de uitvoering ervan, de grootste wilskracht vereist is en daarom zijn daar alleen die mensen voor geschikt die GOD zijn toegedaan en zichzelf aan HEM in Zijn dienst aanbieden, die zich zwak voelen in diepste deemoed en GOD om kracht bidden, die zich als kinderen laten leiden en toch een sterke wil hebben als het er om gaat voor HEM te strijden, die zonder vrees tegenstand bieden aan de vijand omdat ze vol vertrouwen op GOD steunen, die geen stap zetten zonder de goddelijke genade af te smeken en zodoende gesterkt in de geest een taak aanpakken waarvoor diepe onbaatzuchtige liefde noodzakelijk is.

Dezen staan zelf in het licht en kunnen bijgevolg het licht ook onder de mensheid verbreiden. Er is grote nood onder de mensen en ze hebben daadkrachtige hulp nodig, maar vaak wijzen ze deze hulp hardnekkig af en dan moeten GOD's strijders zich steeds weer met uiterst geduld inzetten om hun taak te volbrengen.

Hun inspanningen mogen nooit afnemen, ze moeten strijden met het zwaard van hun mond, d.w.z. vastberaden proberen het goddelijke Woord te verkondigen, ze moeten GOD Zelf om steun bidden en ook om de Kracht uit GOD, de Heilige GEEST, vragen, opdat ze steeds het juiste onderwijzen en dus het licht verbreiden. En nooit mogen ze moedeloos worden en waar menselijke inspanning geen resultaat heeft, daar staan ontelbare geestelijke wezens hen bij en door gezamenlijke inspanning bereiken zij die onderwijzen moeten toch het doel.

Wie zich echter voor GOD en Zijn leer inzet, wie deze probeert te verbreiden onder de mensheid, diens Geest is met zorg onderricht, hij zal alleen dat kunnen onderrichten wat volgens de waarheid is en zodoende in waarheid het licht naar de mensen brengen, want de liefde voor de medemensen stelt hem in staat het goddelijk Woord in ontvangst te nemen en dan is hij een bruikbaar werktuig voor GOD, dat verlossend werkzaam mag zijn.

Er vloeit de mensheid een onuitsprekelijke zegen toe door zulke dienaren van GOD, die doorgeven wat ze van GOD ontvangen hebben. Het is de enige redding voor talloze zielen die nog in duisternis smachten. De duisternis kan alleen verdreven worden door het Woord dat van boven komt, want dit Woord is in zich licht. En wie het goddelijk Woord tot zich laat spreken en in het hart overweegt, zal in het licht mogen wandelen. Want deze is gewillig en hem zal de kracht worden gegeven ook dat als waarheid te aanvaarden wat hem geleerd wordt.

Maar de onwilligen bevalt de duisternis van geest meer en ze kunnen niet gedwongen worden GOD's Woord aan te nemen. En toch mogen ook dezen niet genegeerd worden, steeds maar weer moet geprobeerd worden hun een licht te brengen, een klein schijnsel te verbreiden om in hen het verlangen naar licht wakker te roepen. En daarom moet de liefde aktief worden want alleen deze kan het wezen verlossen uit de duisternis, alleen liefde is in staat wederliefde te wekken en alleen de liefde zal overwinnaar zijn.

En de grote nood op aarde zal alleen door de liefde van de mensen onder elkaar kunnen worden opgeheven. Liefde die zich uit, doordat het evangelie gepredikt wordt aan hen die in het donkerst van de nacht voortgaan zonder iets te weten van de goddelijke Liefde en Barmhartigheid, van GOD's Wijsheid en Almacht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verward denken Genade - Ongeloof - Geloof

B.D. 1894 from 21. april 1941, taken from Book No. 28

In het verwarde denken van de mensen is de verklaring te vinden voor hun ongeloof. Wanneer de mensen zich aansluiten bij een bepaalde geestelijke richting die geheel verkeerd genoemd kan worden - in vergelijking met de zuivere leer van CHRISTUS, dan is dat een misleid denken - dat des te meer verstrekkende gevolgen heeft, hoe minder het met de waarheid overeenkomt.

Gedachten die tegenovergesteld zijn aan de waarheid, moeten zodoende van het juiste geloof afleiden, echter een goede bodem bereiden voor het ongeloof. De ongelovige mens zal daarom geen heldere gedachten kunnen vatten, maar sprongsgewijs nu eens het ene en dan weer het andere geloven, d.w.z. voor waar houden, dus is zijn gedachtengang verward. Het ware zal hij echter waarschijnlijk niet als waar inzien - en zodoende is zo'n toestand weinig bevredigend, die levert de mens geen geestelijke vooruitgang op maar verontrust hem voortdurend, en laat hem nochtans lang in zijn opvatting volharden. Hij zal aan de zuivere waarheid voorbijgaan want hij sluit GOD uit. Hij zal dus door eigen denken - en uit eigen kracht, het voor hem onbegrijpelijke trachten te doorgronden, en zijn denken gaat derhalve verkeerde wegen. Ofwel, zijn wil de waarheid te kennen is niet groot en ze kan hem daarom ook niet gegeven worden, terwijl daarentegen de helderste wijsheid die mens wordt toegezonden die naar inzicht verlangt terwille van de waarheid zelf.

Geloof en ongeloof hebben een tegenovergestelde basis. Om te kunnen geloven moet de mens in een kinderlijke verhouding tot GOD staan - hij moet zich zonder beperking overgeven aan de eeuwige GODHEID, hij moet zichzelf voor klein en onbeduidend houden en in de eeuwige GODHEID een WEZEN van hoogste volmaaktheid zien - en dat is geloof!

De ongelovige echter ontkent alles. Hij houdt zich voor schrander en wijs en is daarom niet toegankelijk voor onderricht - hij zal zich nimmer aan een hoger Wezen onderwerpen, daar hij het bestaan van dat Wezen loochent. Hij voelt zich dus hoog verheven.

En zo is de basis geheel verschillend. Het denken van de gelovige mens is helder en passend, terwijl de ongelovige mens in zijn gedachten geen orde heeft en ook tot geen juiste conlusie kan komen, want een mens die zich verheven voelt kan ook nooit meer de helderheid van geest gegeven worden, want hij bidt niet om die genade- en ze kan hem daarom niet geschonken worden.

Zonder de goddelijke genade kan de mens echter niet juist denken. Maar vaak is de wil van de mens te zwak om bij GOD Zelf hulp te zoeken, en zodoende zal hij in onwetendheid ronddolen en dat zolang, tot hij in gebed de helderheid van geest vraagt en dan deemoedig van de goddelijke genaden gebruik maakt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Cremeren - Het versnelde ontbindingsproces

B.D. 1899 from 28. april 1941, taken from Book No. 28

Alles gaat de verlossing tegemoet omdat het de gang van de positieve ontwikkeling moet gaan. Scheidt nu het geestelijke zich van de materie, dan heeft het deze laatste overwonnen, maar niet altijd is het geestelijke zo volledig rijp geworden dat het geen aardse (omvorming) vorm meer nodig heeft en het neemt dan weer verblijf in een nieuwe vorm die eveneens materie is. Als nu echter de ziel, het geestelijke in de mens, het lichaam verlaat, houdt de aardse omvorming op, dat wil zeggen: de ziel ontsnapt aan de laatste vorm op aarde en gaat nu vrij van elke materie binnen in een nieuw rijk dat totaal anders is dan de aarde. Het lichaam, de laatste aardse vorm, is nu weer aan de ontbinding blootgesteld, dat wil zeggen: de geestelijke substanties waaruit ook het aardse lichaam gevormd is, moeten, daar ze bestaan uit het wezenlijke dat zich nog in het beginstadium van ontwikkeling bevindt, de gang van de positieve ontwikkeling eveneens doormaken en zich voor dit doel weer voegen bij de goddelijke scheppingswerken, wier doel juist de positieve ontwikkeling van het geestelijke is.

Dit kan nu geschieden op velerlei manieren, toch moet het steeds de mogelijkheid worden gegeven, dienend werkzaam te zijn, dus moeten deze substanties zich aansluiten bij een zodanig scheppingswerk, dat het een of andere taak te vervullen heeft om door het vervullen van deze taak dienstbaar te zijn, want alleen door dienen kunnen de geestelijke substanties rijp worden. Wordt het de mogelijkheid om te dienen afgenomen, dan wordt de positieve ontwikkeling onderbroken, wat voor het wezen een toestand van uiterste kwelling betekent. De tijd van lijden van het geestelijke kan weliswaar schijnbaar worden verkort, het geestelijke is echter niet dankbaar jegens de mens die ingrijpt in zijn ontwikkelingsgang en het belemmert te dienen. Zodra nu het lichaam van de mens in zijn natuurlijke ontbinding wordt gehinderd doordat men het verteringsproces ervan tracht te bespoedigen door het te cremeren of ook wel op chemische wijze, gaat dit geestelijke een weg die veel smartelijker is en moet het deze ook gaan omdat dit proces indruist tegen de goddelijke ordening, tegen de bestemming die God elk scheppingswerk heeft gegeven. Dit is een eigenmachtige handelwijze van de mensen, die niet met de goddelijke wil overeenstemt.

Het menselijk lichaam moet aan de aarde worden toevertrouwd, zoals het zijn bestemming is: "Van de aarde bent u genomen, tot aarde zult u weer worden" - zover God zelf het niet anders beschikt door Zijn ingrijpen en beëindigen van een mensenleven op een andere manier dan door de natuurlijke dood van het menselijk lichaam. Heeft de ziel zich van het lichaam ontdaan, dan is de taak van het lichaam, dus het geestelijke waaruit het lichaam gevormd is, vervuld tegenover de ziel. Maar tot dit volledig is ontbonden, zijn het nog verdere mogelijkheden gegeven dienend in actie te komen, ofschoon dit de mens niet erg begrijpelijk voorkomt, terwijl het overblijfsel van een versneld ontbindingsproces geen enkele dienende werkzaamheid als taak heeft.

Uitermate onjuist is het daarom aan te nemen dat het lichaam van de mens zich voegt bij de ziel door een dergelijk teweeggebracht louteringsproces. Het geestelijke van de uiterlijke vorm heeft wel dezelfde bestemming zich eens te verenigen met ontelbare zielensubstanties om eveneens weer als menselijke ziel de laatste ontwikkelingsgang op aarde te gaan, maar toch zal dit nooit gebeuren zoals de mensen per vergissing geloven, omdat al het wezenlijke een bepaalde tijd om zich te ontwikkelen is gesteld, die de mens niet naar eigen goeddunken kan bekorten door een uiterlijk proces, als hij de enige mogelijkheid zich geestelijk te ontwikkelen niet ten volle benut op aarde, dat wil zeggen: hij door zijn levenswandel, zijn juiste instelling tegenover God, zijn geloof en door voortdurend in liefde werkzaam te zijn, een graad van rijpheid verwerft, die ook voor het lichamelijke omhulsel de levensweg over de aarde kan verkorten, het evenwel steeds aan de wil van God moet worden overgelaten welke dienende taak Hij dit nog toewijst.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wie in Mij gelooft (1)

B.D. 1901 from 29. april 1941, taken from Book No. 28

Wie in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven.

Zie, het was mijn wil de dood de prikkel te ontnemen, zodat mijn kinderen - de mensen die Mij zijn toegedaan - de verschrikking van de dood niet zullen proeven. Want het geloof in Mij maakt de ziel pijnloos los van het lichaam en zij zweeft naar hemelse hoogten. En daarvoor offerde Ik zelf mijn leven aan het kruis, opdat mijn kinderen de dood niet zouden smaken.

Mijn aardse lichaam droeg gewillig alle smarten, opdat mijn kinderen niet hoefden te lijden. Opdat ze door hun geloof in Mij zonder smart kunnen binnengaan in de eeuwigheid.

Wie dus gelooft, heeft het eeuwige leven. Want zijn geloof is het toegeven aan zijn verlangen naar Mij. Het kind heeft de scheiding overwonnen en de weg naar huis gevonden, naar de Vader.

En daarom zegen Ik allen die geloven. Want ze zijn in waarheid mijn kinderen, voor wie Ik de poorten open naar het paradijs. En wie dus gestorven is in het diepste geloof in Mij, zijn Schepper en Verlosser, wie Mij liefhad en op Mij heeft aangestuurd, die neem Ik op in mijn vaderhuis. Ik leid hem binnen in het rijk dat Ik heb bereid voor allen die gelovig zijn.

Want wie in Mij gelooft, zal er ook naar streven mijn geboden na te komen, en zijn wil zegen Ik.

De dood van het lichaam hoeft daarom niet te worden gevreesd. Hij maakt voor het kind immers alleen maar de weg vrij naar de Vader. En mijn liefde trekt de ziel omhoog. Zodra die ziel zich van het lichaam scheidt, wordt ze opwaarts geleid door mijn dienaren in een gebied dat vol licht en helder de tegenwoordige verblijfplaats van de ziel is. En daarom moet u op aarde niet treuren, want wat de ziel op aarde achterlaat is van generlei waarde. Ik gaf u het leven om het van u af te nemen. En Ik neem het van u af om het u terug te kunnen geven in alle heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het overwinnen van de materie - De positieve ontwikkeling van de ziel

B.D. 1903 from 1. mei 1941, taken from Book No. 28

De ziel moet zich opwaarts ontwikkelen en zich te allen tijde kunnen losmaken van de wereld en haar vreugden en zorgen. Dan pas heeft ze de materie overwonnen, want dan is de wil om op te klimmen sterker dan de wereld. Dan pas kan ze rijp worden en geestelijke rijkdom in ontvangst nemen, als ze het aardse niet meer begeert. Hoe moeilijker het haar valt naar het geestelijke rijk op te stijgen, des te groter is haar verdienste wanneer ze de tocht omhoog toch aflegt. Want door het overwinnen van de weerstanden, wint ze aan kracht voor zover ze om goddelijke bijstand vraagt. De wil van de mens die kiest voor boven, zal waarlijk worden beloond en wat de ziel prijsgeeft, ontvangt ze duizendvoudig terug. Wat ze opgeeft is aards vergankelijk, wat ze ontvangt is echter geestelijk goed dat eeuwigheidswaarde heeft. En daarom moet de mens naar dit geestelijke goed verlangen vanuit het diepst van zijn hart. Pas dan kan het hem worden aangeboden.

De zin en het doel van het aardse leven is de positieve ontwikkeling van de ziel en steeds zal dit voor de ziel een strijd moeten betekenen, daar er zonder strijd geen vooruitgang is. Steeds moet er iets worden overwonnen om succes te kunnen boeken. Wiens leven nu zonder strijd voorbijgaat, diens geestelijke rijpheid staat op losse schroeven, dus zou zijn leven nutteloos geleefd zijn. Daarom zal de mens nooit een helemaal zorgeloos leven beschoren zijn, want dit zou een tekort aan goddelijke liefde voor hem betekenen. Maar God heeft alleen dat ene doel: het opvoeden tot geestelijk rijpe wezens. En Hij moet ze daarom voortdurend in een toestand van strijd plaatsen, opdat ze de gelegenheid hebben geheel rijp te worden. Maar de mensen zien dit niet als een bewijs van Gods liefde, veeleer aanvaarden ze meestal onwillig het hun opgelegde lot. Doch strijden en lijden met overgave levert hun pas het loon van een positieve ontwikkeling op.

Alles aannemen als door God gezonden en het proberen te overwinnen met behulp van goddelijke kracht, plaatst de ziel in die toestand van rijpheid die het doel is van het aardse bestaan. Want dan pas buigt hij zich voor de wil van God. Dan onderwerpt hij zichzelf en zijn wil aan zijn Schepper en dan ziet hij de aardse vreugden als een gevaar dat hij zou moeten overwinnen om daardoor dichter bij God te komen. Want het vragen om kracht levert hem de uitstraling van de goddelijke liefde op en doet hem inniger aaneensluiten met God. De mens kan dus de aaneensluiting met God alleen vinden als hij zich zonder weerstand aan Hem overgeeft, doordat hij alles opgeeft ter wille van dit ene doel: bij God te komen.

De geest is gewillig, maar het vlees is zwak. En zolang de ziel aan het lichaam denkt en dus de wil erop richt, is de geest die graag opwaarts wil klimmen, aan banden gelegd. Dus moet de ziel strijden tegen het vlees. Ze mag geen acht slaan op de begeerten ervan, maar moet de geest de vrijheid geven. De ziel moet zich gewillig van het lichaam losmaken om zich te verenigen met de geest, al kost het ook strijd en lijkt het weinig aantrekkelijk. En dat is de zin en het doel van het leven, dat de mens dagelijks weerstand biedt aan de begeerten van het lichaam, opdat hij dit de baas zal worden en de geest in zich de vrijheid zal geven om op te stijgen naar geestelijke gewesten, daar geestelijk goed in ontvangst te nemen en dus onvergankelijke rijkdom zal vergaren voor de eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zachtmoedigheid en geduld De uitwerking op de medemensen

B.D. 1910 from 10. mei 1941, taken from Book No. 28

Om zich tot zachtmoedigheid en geduld te vormen, moet de mens zich de ziel van de medemens voorstellen die zich in de grootste nood bevindt door de verkeerde wil van de mens en nu moet hij bereid zijn deze ziel te helpen. De gevangenschap van de ziel moet u, mensen zich altijd voor de geest stellen, dan zult u vol medelijden tegenover deze mensen staan en met alle liefde en geduld trachten op hen in te werken om zijn wil ertoe te brengen de boeien van de ziel losser te maken en haar dus grotere vrijheid te geven. Maar ongeduld en opvliegendheid versterken de verkeerde wil en de ziel komt dan in steeds grotere nood. Want steeds wekken goede en liefdevolle pogingen in de medemens goede gevoelens op en alleen zo kan hij geholpen worden in de nood van zijn ziel.

En de ziel dankt allen die haar helpen de boeien losser te maken, want nu wordt het haar steeds makkelijker de wil te bewegen het goede te doen; terwijl het omhulsel van de ziel dikker wordt als de medemens haar liefdeloos behandelt, omdat zoiets alleen verstoktheid en eveneens liefdeloosheid teweeg brengt.

Wanneer de ziel een lichte versoepeling van haar boeien bespeurt, neemt ook haar weerstand af tegen datgene wat goed is. Want de keten is de macht van de tegenstander, die echter verzwakt kan worden door de wil het goede te doen. Wordt de mens liefde en geduld betoond, dan keert ook de wil zich naar het goede, want alles doet hem goed wat de liefde als reden heeft, alleen moet hij de liefde ook als zodanig herkennen.

Ongeduld en opvliegendheid zal nooit liefde doen vermoeden en dus eveneens opwinding bij de medemens uitlokken. Dat levert de ziel grote nood op. Maar u hebt de mogelijkheid zulke nood op te heffen en door uw wezen, door liefde, goedheid, geduld en zachtmoedigheid gevoelige opwellingen te veroorzaken, bijgevolg bij te dragen aan de vrijwording van de ziel uit 'n kwade macht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Hemellichamen (met) verschillende lichtsterkte (en) de zin ervan

B.D. 1919 from 16. mei 1941, taken from Book No. 28

Welke bestemming de oneindig vele hemellichamen hebben, is de mens onbekend en een verklaring daarover is ook alleen maar d.m.v. het geloof te geven en ook gelovig slechts als waarheid aan te nemen, want een bewijs kan niet geleverd worden zolang de mens nog bij de aarde hoort.

De hemellichamen hebben dezelfde taak als de aarde: de geestelijke wezens een verdere mogelijkheid te bieden zich te ontwikkelen; alleen zijn ze zo verschillend en in hun aard volledig afwijkend van de aarde, toch dienen alle hetzelfde doel: de onrijpe wezens in een hogere staat van rijpheid te brengen. En deze opgave is steeds bepalend voor de gesteldheid en samenstelling van elk hemellichaam. Elk hemellichaam is dus voor de eerste keer bewoond en wel door zodanige wezens die nog zichtbare scheppingswerken nodig hebben, omdat hun de zielerijpheid nog mankeert.

De aard en manier van de werkzaamheid van zulke wezens op een hemellichaam buiten de aarde is de mensen niet begrijpelijk te maken. Het wijkt echter totaal af van de taak van de wezens op aarde, want voor deze opdracht is materie nodig, terwijl de andere hemellichamen scheppingen zijn waar noch aardse natuurwetten worden toegepast, noch van de wezens die er op wonen werkzaamheden gevergd worden die overeenkomen met die van de aarde. Toch stelt de mens zich iets soortgelijks voor zolang hij er niets anders voor in de plaats kan stellen. Derhalve kan alleen op deze manier de mensen opheldering toekomen, en wel is het goddelijke Wil, dat de mensheid daarover opheldering gegeven wordt. Waarheen uw oog zich ook wendt, ziet u goddelijke scheppingen, maar u ziet niet het geestelijke dat ze bevatten. Dit geestelijke gaat zo door oneindig veel verblijfplaatsen, voordat het zich weer aansluit bij waar het is van uitgegaan. (16 mei) De gang door GOD's zichtbare schepping kan voldoende zijn het geestelijke weer de staat van volmaaktheid te verschaffen, zoals het eens was, dan heeft het geen verdere school van de geest meer nodig. Het kan zich in het lichtrijk aaneensluiten met net zulke rijpe wezens en zich daardoor steeds meer positief ontwikkelen.

Ontelbare zielen echter benutten het bestaan op aarde niet zoals ze het zouden kunnen, ze verlaten dan de aarde in een onvoldoende staat van rijpheid en zijn onbekwaam het Lichtrijk binnen te gaan. Dezen moet nu een andere mogelijkheid gegeven worden zich verder te ontwikkelen, want GOD's schepping is oneindig groot en vormingsplaatsen van de geest zijn er waarlijk genoeg. Elk oord beantwoordt aan de staat van rijpheid van de zielen die er nu in verblijven. Ze onderscheiden zich alleen van elkaar in de lichtsterktes, d.w.z. ze zijn meer of minder stralend, omdat de straalkracht van elk hemellichaam afhankelijk is van de rijpheid van de wezens die er op wonen, want hun graad van rijpheid is maatgevend voor de straling van het licht die ze ontvangen. Er zijn hemellichamen die van licht verstoken zijn, omdat er totaal onwetende wezens op wonen, d.w.z. die zich voor de hun aangeboden onderrichtingen afsluiten. Maar weten is licht.

Deze hemellichamen zonder licht zijn het dichtst met zielen bevolkt, want er gaan ontelbare zielen heen van de aarde die geen enkel geestelijk weten in zich hebben opgenomen en dezen kunnen daarom ook alleen aan die hemellichamen worden toegewezen, waar het nog donkere nacht is. Toch ervaren ze meestal de duisternis als 'n kwelling en dan bestaat de mogelijkheid dat ze licht begeren en zoeken. En dan kan de positieve ontwikkeling ook bij deze zielen beginnen en kunnen ze in streken met wat meer licht worden geplaatst, d.w.z. op hemellichamen die een geringe graad van lichtkracht hebben. Maar voor alle hemellichamen geldt dezelfde wet: dat de wezens werkzaam zijn in liefde - want dit geeft licht, d.w.z. het licht stroomt nu de in liefde aktieve wezens toe in de vorm van weten. Er zijn hemellichamen die een onvoorstelbare lichtintensiteit hebben. Daar zijn dus de zielen die door hun aan GOD welgevallige levenswandel op aarde en hun dienen in liefde het tot een hoge graad van zielenrijpheid hebben gebracht, of op andere hemellichamen zich inspanden om hun taak op aarde, die ze veronachtzaamden alsnog te volbrengen en die nu lichtdragers zijn, dus onophoudelijk licht ontvangen en kunnen uitdelen.

Voor deze geestelijke wezens is het niet nodig dat ze op zichtbare scheppingen verblijven. Ze zijn nu door hun hoge graad van rijpheid bekwaam te scheppen en te vormen en doen dit nu tot hun eigen gelukzaligheid. Bijgevolg zijn die hemellichamen vol van bovenmate bekoorlijke scheppingen. Dit zijn geen aardse scheppingen, dus bestaand uit materie en derhalve met een vaste vorm, maar ze stroken alleen met de verblijfplaats van de wezens in geestelijke regionen. Net zo als ook de hemellichamen zonder licht geen materiele scheppingen bevatten, echter eveneens voor de wezens waar te nemen zijn, omdat daar alles voorhanden is wat de wezens in hun donkere staat begeren. Voor hun geestelijke ogen ontstaan ook aardse scheppingen, want hun wil, hun verlangen ernaar, laat deze scheppingen zichtbaar worden, echter zonder materieel werkelijk aanwezig te zijn.

En dat betekent voor het wezen een kwelling, naar iets te verlangen en het nooit grijpbaar of voelbaar, maar alleen als inbeelding voor zich te hebben. Daardoor wordt hem de vergankelijkheid van het aardse duidelijk gemaakt zodat ze de begeerte ernaar vanzelf leren overwinnen, want zonder deze overwonnen te hebben, kan het wezen nooit de sferen vol van licht binnengaan. In de staat van volmaaktheid is het scheppen en het dingen vorm geven echter wat anders. Dit zijn geestelijke scheppingen, die geen enkel verband hebben met begerenswaardige dingen op aarde. De verschillende hemellichamen zijn derhalve verblijfplaatsen voor de zielen van hen die op aarde gestorven zijn met een verschillende graad van rijpheid. En er bestaan miljoenen en nog eens miljoenen hemellichamen van 'n zo verschillende lichtkracht dat waarlijk iedere ziel een verblijfplaats vindt die overeenkomt met haar graad van rijpheid om zich verder te kunnen ontwikkelen, zodat dus alleen de wil van het wezen maatgevend is of het de weg omhoog in kortere of langere tijd aflegt. GOD laat geen wezen vallen en geeft het steeds weer mogelijkheden zich te ontwikkelen ook buiten de aarde, dus in het hiernamaals.

Toch is het aardse leven dat niet benut is, nooit helemaal goed te maken - want alleen op de aarde kan het wezen, als het zijn wil goed gebruikt, een staat van volmaaktheid bereiken die hem het hoogste erfdeel van de hemelse VADER oplevert: het kindschap GOD's. Er zijn oneindig veel graden van gelukzaligheid, welke de wezens door hun ontwikkelingsgang omhoog kunnen verwerven op de hemellichamen. Maar nimmer zullen ze die gelukzaligheid kunnen genieten die een kind GOD's bereid is. Daartoe gaf GOD de mens het aardse leven, dat hij, zolang hij de vrije wil heeft en hem daardoor kracht en genade in onmetelijke mate ter beschikking staat, zich het allerhoogste verwerven kan: het kindschap GOD's. Want wat dit Woord betekent, kunt u allen niet begrijpen. En toch moet u, zonder de betekenis ervan te weten, door het aardse leven gaan, opdat u in volledige vrije wil al op aarde de vereniging met GOD nastreeft, en dan eens de meest gelukzalige schepselen wordt in de eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Woorden van troost

B.D. 1923 from 18. mei 1941, taken from Book No. 28

Verneem de woorden van troost: Blijf moedig en sterk in verdriet, laat uw geloof niet wankelen, neem uw toevlucht tot het gebed, en denk niet dat u verlaten bent, al dreigt er ook een wereld boven u ineen te storten. Het geloof verzet bergen en wat onmogelijk lijkt, wordt mogelijk door een vast geloof. En als u in vol vertrouwen tot Mij om hulp roept, blijft uw gebed niet onverhoord. De levensweg van ieder mens is voorgeschreven, dus moet hij hem ook gaan, omdat het rijp worden van zijn ziel daarvan afhangt. Hij zou deze weg ook gewillig en graag gaan als hij op de hoogte zou zijn van de noodzakelijkheid ervan en van de kwellingen in het hiernamaals, als hem de weg op aarde bespaard zou blijven.

Denk daarom nooit aan het aardse lijden, want dat gaat voorbij. Denk aan de eindeloos lange tijd in de eeuwigheid, die heel wat smartelijker zou zijn zonder het leed dat de mens op aarde heeft te verdragen. Dus, laat u niet terneer drukken door leed en kommer, maar word daardoor sterker in het geloof in Mij - die u liefheb en daarom vaak pijnlijk in uw leven moet ingrijpen om u te redden voor de eeuwigheid. Vergeet nooit dat Ik uw Vader ben, uw Vriend, uw Broeder en Beschermer. En leg Mij al uw noden voor, schik u gewillig en zonder tegenstand in mijn leiding en u zult waarlijk juist geleid worden. Alleen, laat u niet plagen door twijfels, stel daar het diepe geloof tegenover en hoop. Want mijn woord is waarheid en als Ik u mijn hulp beloof, hoeft u niet meer te vrezen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het toelaten van het kwade - Verlos ons van alle kwaad

B.D. 1925 from 19. mei 1941, taken from Book No. 28

Zonder de goddelijke wil kan er op aarde niets gebeuren, dus moet allereerst deze wil ten grondslag worden gelegd aan alles wat plaatsvindt, zij het goed of kwaad. Zelfs wat de mensen elkaar aandoen, zou niet uitvoerbaar zijn wanneer de goddelijke wil dit verhinderde. En toch zou het verkeerd zijn, te beweren dat God het kwade wil omdat Hij het laat gebeuren. Het krijgt in ieder geval niet Zijn toestemming, maar God hindert de wil van de mens niet opdat hij zich vrij zal ontplooien en dus beslissen kan. Alleen in deze vrijheid van de wil kan het laatste stadium van de belichaming worden afgelegd. Bijgevolg mag deze niet beknot worden, wat echter het geval zou zijn wanneer elke slechte daad, eer ze wordt uitgevoerd, zou worden verhinderd. Want dan was er alleen het goede in de wereld, maar de mogelijkheid tot vooruitgang zou de mens zijn afgenomen. De uitvoerende wordt dus maar zelden belet te handelen naar zijn wil, tenzij het een worstelende, tot God smekende mens is, die door de liefde van God wordt behoed voor onbedachtzame daden. Anders wordt hem elke wilsvrijheid toegestaan, hoewel ze veel aards leed tot gevolg heeft. Het is dus meer als een toelating van God te beschouwen, omdat God Zijn wil er niet tegenover stelt. Deze gebeurtenissen worden meer door de menselijke wil bepaald, waaraan God paal noch perk stelt. De daad kan dus worden uitgevoerd, maar hoeft niet altijd doeltreffend te zijn.

Hoe de uitwerking van een slechte daad op de mens is, dat is alleen goddelijke wil en hangt af van de noodzaak voor de rijpheid van de ziel van diegene voor wie de kwade daad bedoeld is. Hoe meer de mens naar geestelijke rijpheid streeft, des te meer zullen alle handelingen zonder effect zijn, die kwade menselijke wil de medemens heeft toegedacht. Die geen enkel geestelijk streven heeft, zal dus hiermee in overeenstemming meer moeten lijden, maar de mens die zijn zielenheil belangrijk acht, zal weinig onder de indruk blijven. En dus verandert de goddelijke wil de uitwerking van alle dingen, in overeenstemming met de toestand van rijpheid van de mensen. Uiteindelijk dient ook wat uit kwade wil is voortgekomen als opvoedingsmiddel, weer beantwoordend aan de wil van de mens om zich te laten opvoeden. Want de geestelijk strevende mens is zich van de gebrekkige toestand van zijn ziel bewust en vraagt God om het verkrijgen van de rijpheid van zijn ziel. Bijgevolg neemt hij ook berustend in ontvangst wat hem wordt gezonden, wat echter nooit de kwade wil verontschuldigt van diegene die slechte daden jegens de medemens uitvoert.

God hindert de vijandige kracht niet, als die alle middelen gebruikt om de menselijke wil af te zwakken of hem tot slechte daden aan te sporen. Hij hindert de mens zelfs niet dat te doen waartoe de wil hem aandrijft. Maar Hij beschermt de zijnen voor al te hevige aanvallen van diegenen die onder de invloed van de tegenstander staan. Hij verhindert de slechte daden niet, maar geeft de mensen volledige vrijheid. De mens is echter nooit onbeschermd aan de tomeloze aanvallen blootgesteld. Zijn eigen wil kan de uitwerking afzwakken of ook helemaal opheffen, als hij zich tot Hem wendt Die Heer is over alles. Diens wil is alleen voldoende al het kwade van hem af te wenden en Die het ook doet, al hij innig bidt: "Verlos ons van alle kwaad".

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Erfelijkheid en aanleg

B.D. 1933b from 29. mei 1941, taken from Book No. 28

Het aards bestaan van de mens beantwoordt aan zijn aanleg, d.w.z. aan zijn ziel kleven fouten en gebreken waarvan ze zich moet bevrijden door haar levenswandel op aarde. Deze fouten en gebreken zijn niet bij ieder mens gelijk - en wel daarom, omdat iedere zielesubstantie tevoren een andere uiterlijke vorm heeft bewoond, waarin dan zekere vreemde zaken, goede of slechte, meer of minder sterk ontwikkeld werden. Bijgevolg zullen ook de mensen in hun aard geheel verschillend zijn en zodoende ook verschillende opvoedingsmiddelen nodig hebben, om dat te bevorderen wat goed in hen is - en dat te overwinnen, wat gebrekkig of slecht genoemd kan worden.

Het zou nu geheel verkeerd zijn aan te nemen dat alle zielen er het zelfde uitzien, op het moment van hun belichaming op aarde. Er zijn veeleer zo velerlei verschillen - en de mens schrijft deze verschillen in aard toe aan erfelijkheid. Het kan ook wel naar buiten toe zo schijnen als zouden de kinderen voor hun aards bestaan een bepaalde (erfelijke) belasting op de koop toe moeten nemen, en wel karakteristieke eigenschappen van hun wezen, die zowel bevordelijk als ook hinderlijk kunnen zijn om zich geestelijk te ontwikkelen, waarvoor zij echter niet ter verantwoording geroepen zouden kunnen worden, omdat volgens hun motivering - het „erfgoed“ mede een rol speelt buiten hun eigen schuld - er dus in overeenstemming daarmee ook meer kracht nodig is deze aangeboren fouten te bestrijden en te overwinnen.

De mens moet tegen al zijn fouten strijden en aan zich werken om de rijpheid van ziel te verwerven. En als in hem bijzondere aandriften de overhand hebben, moet het voor hem duidelijk zijn dat niet de ouderlijke aanleg het wezen van de mens bepaalt, maar dat de mens juist deze zwakheden en fouten uit de oneindig vele belichamingen vóór het stadium als mens, tot zijn aard liet worden, waarin het wezen zich behaaglijk voelde en er niets voor deed om zich te bevrijden van zulke fouten en gebreken. Hij voelt zijn gebreken als 'n goed recht, omdat hij deze als meegekregen buiten zijn schuld beschouwt.

En toch was het zijn vrije wil zich bij die mensen aan te sluiten voor de tijd van zijn leven op aarde, die overeenkomen met zijn aard. Juist deze mensen met dezelfde aard hadden aantrekkingskracht voor de ziel die zich probeerde te belichamen - en bijgevolg spreekt men algemeen van erfelijkheid - ofschoon de lichamelijke ouders geen aandeel hebben aan de aard van de zielen, voor wie ze zorg moeten dragen gedurende de tijd op aarde.

Daarom moet ook iedere ziel de arbeid zich positief te ontwikkelen zelf ter hand nemen. Die kan nooit door een medemens, ook niet door de lichamelijke ouders van haar afgenomen worden. Evenzo zijn de ouders schuldloos aan de aanleg van hun kinderen, al heeft het ook de schijn als zouden de kinderen onder de erfenis van de ouders te lijden hebben. Ieder wezen draagt voor zichzelf de verantwoording, alleen dat de mens, zolang hij aan de hoede van de ouders nog is toevertrouwd - gewezen moet worden aan zichzelf te arbeiden, want de arbeid aan zijn ziel moet ieder mens zelf volbrengen, daar hij zich anders niet bevrijden kan van zijn zondeschuld van weleer.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wil - Genade (Tegenwerping Filippenzen 2 : 13)

B.D. 1937 from 3. juni 1941, taken from Book No. 28

De geestelijke stilstand zal zich dan voordoen, wanneer de wil van de mens te zwak is om hindernissen te overwinnen. Er kunnen helemaal geen successen worden geboekt. Alles is weliswaar afhankelijk van de genade Gods, maar de mens moet het zijne ervoor doen om nu eenmaal met genade rijk te worden bedacht. Hij moet willen en om kracht vragen, dan zoekt hij de weg omhoog. Er bestaat geen manier die de wil van de mens uitschakelt en dus moet de wil eerst actief worden. Daarvan kan de mens niet worden ontheven.

Zodra nu de genade Gods als eerste wordt bestempeld, zou de mens ervan worden ontheven zijn wil actief te laten worden. En dit is een dwaling die weer verdere dwalingen tot gevolg heeft. Wel heeft de genade en barmhartigheid Gods de mensen vastgepakt, dat ze hun alle mogelijkheden geeft voor een uiteindelijke verlossing. Want het is een onvoorstelbare genade van God dat de mens zijn weg over de aarde mag afleggen om weer bij God te komen.

Maar in het stadium van de vrije wil is alleen de vrije wil beslissend of hem verdere genade wordt toegestuurd of niet, daar anders het aardse leven immers geen proeftijd zou zijn die de mens heeft te doorstaan. God wil de zuivere waarheid naar de aarde sturen. Dus moet Hij daar opheldering geven, waar de mensen dwalen of gedwaald hebben. Hij moet rechtzetten wat tot nu toe verkeerd werd begrepen, want Hij wil de waarheid van de leugen scheiden. Stelt de mens weerstand tegenover het goddelijke streven hem de waarheid te doen toekomen, dan laat hij weliswaar ook zijn wil actief worden, maar op een aan God vijandige manier en nooit kan het in hem duidelijk worden.

God gaf de mens het vermogen te kunnen nadenken en een vrije beslissing te nemen. Dit is weer de genade Gods. De vrije beslissing is nu echter weer van de wil van de mens afhankelijk, dus moet de mens willen dat de genade Gods bij hem werkzaam zal worden. Zijn wil opent het hart, dat het ontvankelijk is voor de genade Gods en zijn wil moet de genade Gods ook benutten. Dit duidelijke inzicht laat de mens pas bewust worden van zijn verantwoording, terwijl de verkeerde opvatting tot nu toe, dat de mens tot niets in staat is zonder de goddelijke genade - dat deze pas de wil van de mens ertoe brengt actief te worden - de drang om werkzaam te zijn in hem doet verlammen. Er zou dan ook niet van een vrije wil van de mens kunnen worden gesproken, wanneer God Zelf deze wil zou beïnvloeden door het overbrengen van Zijn genade.

De hulpmiddelen staan de mens weliswaar onbeperkt ter beschikking, dus wordt het ze gemakkelijk gemaakt de wil werkzaam te laten worden, maar dit laatste moet de mens uit eigen beweging doen. Het eigenlijke doel van het leven is de beslissing in vrije wil voor of tegen God. Bijgevolg zal God nooit op deze beslissing vooruitlopen doordat Hij de wil van de mens bepaalt, want dan zou waarlijk het doel van het aardse leven zijn gemist.

En daarom wordt de mensen steeds weer bericht toegestuurd, opdat ze opletten en zich losmaken van datgene wat dwaling is, wat menselijke voorstelling en menselijke uitleg tot een dwaling liet worden, zonder dat het de bedoeling was bewust dwaling te verspreiden. Maar begrijpelijkerwijs weegt juist deze uitleg zwaar, dat het God Zelf is die de mensen tot willen beweegt, want ze leidt hen in een verkeerd denken. Noch de Godheid wordt juist gezien, noch het verantwoordelijkheidsbesef van de mens gesterkt. Hij vertrouwt tenslotte alleen op de goddelijke genade die de mens vastpakt naar gelang van de goddelijke wil die hem toestroomt in zoverre God de mens genade heeft toebedacht. Maar dan zou hij ook niet ter verantwoording kunnen worden geroepen wanneer hij het doel niet bereikt dat hem werd gesteld bij het begin van zijn belichaming.

Alleen in de vrije wil is de essentie te vinden. Wie echter de vrije wil van de mens bestrijdt, beschouwt zichzelf als een marionettenfiguur die voortdurend door een hogere macht wordt geleid zonder daarbij zelf op een of andere wijze actief te zijn. Gods wijsheid en liefde schakelen een onvrijheid van de wil uit, omdat anders de positieve ontwikkeling van de menselijke ziel onmogelijk zou zijn en er niet de lange gang over de aarde voor nodig zou zijn, wanneer Gods wil de kandidaten voor het rijk Gods zou uitzoeken doordat Hij dezen Zijn genade doet toekomen, die dan zeker de door haar vastgepakte mensen naar het hemelrijk leidt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Inzien - Willen - Genade (aanvulling op BD nr. 1937)

B.D. 1939 from 4. juni 1941, taken from Book No. 28

De gang door het aardse bestaan is de enige mogelijkheid het wezen zo ver te vormen, dat het in het stadium als mens God kan onderkennen en dus in staat is zich iets wezenlijks voor te stellen en zich met dit wezenlijke in verbinding te stellen. Dit vermogen moet het wezen nu ook gebruiken om de verbinding met God tot stand te brengen. Kunnen inzien en willen aanvaarden, dat is het doel van het verblijf van het wezenlijke op de aarde. Het eerste is een geschenk van Gods genade. Maar het wezen als mens moet zelf de Godheid willen aanvaarden. Daarvan kan God hem nooit ontslaan, daar anders het doel van het aardse bestaan zou zijn nagelaten, dat immers in het actief worden van de wil bestaat.

Maar het inzien van de oorsprong en de bestemming laat ook de wil actief worden. Bijgevolg is de genade Gods wel indirect de mens behulpzaam, ook om het willen willen. Maar de minste weerstand hiertegen maakt dat de goddelijke genade zonder uitwerking is, en weerstand is verkeerde wil. De wil zal zich in de belichaming als mens steeds uiten, alleen vaak andersom, dat wil zeggen: in aan God tegenovergestelde zin, ofschoon alles wat de mens omgeeft, getuigenis aflegt van de goddelijke Schepper en dit dus voldoende zou moeten zijn ook de wil op de juiste manier actief te laten worden. Zou de genade Gods deze wil ook richten in goddelijke ordening, dan zou de wereld verlost zijn, want er zou dan waarlijk geen wezen meer bestaan aan wie de goddelijke liefde deze genade niet zou willen doen toekomen. Dus zouden alle mensen gedurende hun leven op aarde tot het besef moeten komen en zouden alle mensen moeten aansturen op God, ofwel zou de overgrote liefde en barmhartigheid van God moeten worden ontkend, als Hij het ene of andere wezen zou laten vallen, de wezens dus niet ertoe zou brengen het juiste te willen.

Er ontstaan vaak zulke verkeerde opvattingen onder de mensen en het is veel moeilijker zo’n dwaling uit de wereld te helpen, dan hem in de wereld te verspreiden. Maar om God te kunnen onderkennen moet absoluut de leugen, de dwaling, worden uitgeschakeld. Want een verward denken van de mens draagt er niet toe bij de wil op God te richten. God moet als oneindig liefdevol, wijs en almachtig worden erkend. Dan pas is het geloof aanwezig, dan pas wordt de liefde voor dit hoogst volmaakte Wezen actief en vanuit deze liefde ook de liefde voor diens schepselen. Dan staat de mens uit eigen beweging in het juiste inzicht en de juiste wil tegenover God en dan pas kan hij zich helemaal bevrijden uit het gebonden zijn, dat het gevolg was van zijn verkeerde wil.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zelfmoord - Lot in het hiernamaals

B.D. 1951 from 13. juni 1941, taken from Book No. 28

De weg van het vlees moet tot het einde worden gegaan. Dat wil zeggen, ieder wezen moet ook de belichaming als mens meemaken. Het kan het aardse bestaan tevoren niet verkorten of afbreken door zijn wil. Echter in het stadium van de vrije wil, als mens, kan hij zijn vrije wil gebruiken en dientengevolge kan hij ook zijn aardse leven als mens eigenmachtig beëindigen, zonder dat hij daarin wordt gehinderd. Maar de gevolgen van zo'n ingreep in de goddelijke wil zijn vreselijk. Zo'n mens is nog niet rijp. Dat wil zeggen, het inzicht ontbreekt hem, daar hij anders deze stap niet zou zetten, die hem zelf van een grote genade berooft: aan zijn wezen nog verder te kunnen werken, tot God zelf zijn leven beëindigt. Het besef van zijn rampzalige daad krijgt hij echter in het hiernamaals en zijn berouw is niet te beschrijven.

Wordt het leven door Gods wil beëindigd, ofschoon de mens nog jong en niet rijp is voor de eeuwigheid, dan ziet God de noodzakelijkheid hiervan in en het beëindigen van een aards leven is een daad van genade, om óf een gevaar voor de ziel af te wenden, óf deze ziel in het hiernamaals een gelegenheid te geven die haar toestand van rijpheid in korte tijd verhoogt. Maar het middels geweld beëindigen van het leven is een grote stap achteruit in geestelijk opzicht, want het wezen is plotseling krachteloos om aan zichzelf te werken en het is op de genade van de lichtwezens of van de mensen aangewezen. Dat wil zeggen, als dezen hem niet bijstaan, blijft hij eeuwig op dezelfde trap van onvolmaaktheid staan. Eerst moet in het hiernamaals dit besef bij de ziel bovenkomen, dat een toestand van berouw veroorzaakt die onbeschrijflijk is. Is nu de ziel gewillig, dan benut ze elke gelegenheid om dienend bezig te zijn, maar haar worstelen is onbeschrijflijk zwaar. Ze moet als het ware het aardse leed dat ze wilde ontgaan, in het hiernamaals verder dragen. Wat ze weggooide kleeft haar nog onveranderd aan en kwelt haar onbeschrijflijk.

Maar zonder erbarmen is God ook niet tegenover zo'n ziel die Zijn wil heeft veronachtzaamd, voor zover de ziel niet helemaal verstokt is. Na een tijd die de ziel oneindig lang toeschijnt, wordt ze ook in het hiernamaals voor taken geplaatst waarvan het vervullen haar een verlichting in haar toestand verschaft. En nu moet ze weer haar wil werkzaam laten worden. Is ze bereid de lijdende zielen in het hiernamaals haar hulp te doen toekomen, dan onderkent ze ook spoedig een merkbare verandering in haar toestand. Maar dit kan soms pas zijn na de door God gestelde tijd van haar eigenlijke leven op aarde, zodat ze dus deze aardse weg toch niet eigenmachtig heeft verkort en in haar toestand van lijden, die haar ondraaglijk scheen op aarde, nu zolang in het hiernamaals moet vertoeven, tot God zich over de ziel ontfermt.

Haar ingrijpen in de goddelijke wil was dus volkomen nutteloos, het beroofde haar van de genade om op aarde rijp te worden, maar het beëindigde geenszins de pijnen van het aardse bestaan. En daarom zijn deze zielen te betreuren, want voordat ze verlost zijn duurt het lange tijd en het bewustzijn, de genade Gods te hebben weggegooid, is zo kwellend voor de ziel, dat ze in een betreurenswaardige toestand in het hiernamaals verblijft. Zulke zielen hebben het gebed van de mensen heel hard nodig. Alleen de liefde van de mensen op aarde kan hun kwellingen verminderen en hen kracht overbrengenom door hun wil hun lot te verbeteren, doordat de ziel in het hiernamaals gedienstig is en daardoor, na eindeloos lang schijnende tijd, van haar troosteloze verblijfplaats mag veranderen, die begrijpelijkerwijs haar deel is, tot de liefde en genade Gods haar daaruit verlost.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het demonisch werkzaam zijn - Noodzaak van het goddelijk ingrijpen

B.D. 1960 from 19. juni 1941, taken from Book No. 28

Nog een korte tijd en u zult aan Mijn Woorden denken, Die Ik op aarde heb gesproken, dat de wereld een chaos zal zijn in elk opzicht. U zult spoedig inzien waartoe de liefdeloosheid van de mensen onder elkaar leidt. Als u nog een vonkje liefde in u hebt zult u de macht van de tegenstander herkennen, die alle mensen ophitst en tegen elkaar opzet. Zijn werkzaam zijn is demonisch en daarom handelen ook de mensen in hun liefdeloosheid demonisch. En dus grijp Ik in, om door een schijnbare wanorde toch de orde te herstellen, opdat de mensheid haar eigenlijke bestemming voor ogen wordt gehouden.

Waar de mensen in hun verblinding alles verwoesten, is een werk van vernietiging van boven absoluut nodig, opdat het onrecht duidelijk aan het licht komt en de mensheid het als zodanig inziet. En er zal een grote nood zijn en in deze nood stijgen de smeekbeden der mensen omhoog naar de Vader in de hemel. En dat is het doel van Mijn ingrijpen, dat de mensen Mij zoeken, dat ze weer aan Mij denken en tot Mij hun toevlucht nemen. Want anders is dit niet meer te verwezenlijken. Alleen de bitterste nood laat hen de weg naar Mij nemen en alleen de bitterste nood kan de mensheid nog veranderen.

Maar Mijn Geest zal bij al diegenen zijn, die Mij trouw zijn. Ze zullen Mij herkennen in alles wat geschiedt en gelovig Mijn hulp verwachten. En ze zullen spreken in Mijn plaats en de medemensen de misvatting van hun leven proberen voor te houden en ze op Mij wijzen. En dan zal Ik ook hun hart gedenken al naar gelang hun instelling tegenover Mij. Waar maar een gelovige gedachte naar Mij opstijgt zal Ik troost en hulp zenden. Ik zal Mijn Liefde aan al diegenen doen toekomen, die hun onrechtvaardigheid inzien en nu smekend naar Mij roepen. Want Ik heb Mijn schepselen lief en wil alleen maar hun redding uit het grootste gevaar. Uit een gevaar dat heel wat groter is dan het leed op aarde dat over hen komt. En Ik zal allen, die bereid zijn Mij te dienen, met Mijn Geest vervullen, opdat ze hun taak kunnen nakomen en niet wankel worden in het geloof als de tijd van rampspoed is gekomen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De innerlijke stem - Gedachte - Daad

B.D. 2020 from 8. augustus 1941, taken from Book No. 30

Waar het meest innerlijke van de mens zich tegen verweert, dat stemt ook niet overeen met de wil van God, zodra de wil om God te dienen hem ertoe brengt te denken en te handelen. Hij is blootgesteld aan de meest veelsoortige pogingen van de kant van de tegenstander. Die gebruikt elke zwakte van wil om hem schade te berokkenen. Maar een mensenkind dat God is toegedaan, voelt ook de fijnste opwellingen die hiertegen gericht zijn. En daarom zal steeds dat juist zijn, waar de mens in het diepst van zijn hart positief tegenover staat, en datgene onjuist, wat hem onbehagen inboezemt.

Zelfs dat, wat dienstig is voor het welbehagen van het lichaam, zal een zachte onrust in hem wakker roepen, voor zover het niet met de goddelijke wil strookt, maar met de wil van de tegenstander. En daarom moet de mens acht slaan op de zachte stem in zijn hart en er steeds gevolg aan geven. Elke handeling heeft haar oorsprong in de gedachte. En de gedachte is de inwerking van een goede of een slechte kracht op de mens. De gedachte is een geestelijke toevloed van de macht aan welke de mens zich overgeeft. En uit de gedachte volgt, met gebruikmaking van de kracht uit God, de daad.

Komt de mens de juiste gedachte toe, dat wil zeggen: neemt hij dat wat door goede wezens wordt overgebracht in ontvangst, dan kan de mens niet anders dan deze gedachten realiseren, doordat hij de in hem aanwezige kracht gebruikt en zijn wil actief laat worden. Hoe minder weerstand goede geestelijke krachten bij de mens ondervinden, des te vlijtiger is de mens in zijn bezigheid, des te meer gedachten benut hij. En dit is onvermoeid werken, het is onophoudelijk bezig zijn. En laat de mens de goede gedachten op zich inwerken, schenkt hij de goede geestelijke wezens gehoor, dan kan hij ook alleen maar goede daden verrichten.

Maar gewetenloze mensen nemen ook datgene aan, wat door slechte krachten wordt overgebracht. En ze laten hun wil dan ook actief worden, doordat ze slechte daden begaan. Maar ze worden er niet in gehinderd. Schenken ze de innerlijke stem geen gehoor, dan is ook elke poging van de goede wezens tevergeefs. Hun invloed is minimaal en bijgevolg trekken ze zich zolang van de mensen terug, tot die uit eigen beweging God weer zoeken en Hij Zich ook door hen laat vinden. Is het streven van de mens naar voltooiing groot, dan herkent hij ook of de innerlijke stem hem juist aanmaant en bespeurt hij ook wat hij moet afwijzen. Want God geeft het juiste inzicht aan de mens die op Hem aanstuurt. En hij hoeft alleen maar acht te slaan op de meest innerlijke stem in zich, want hij zal juist gewezen worden, nu en altijd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Catastrofe - Vervulling van de Schrift - Gods Liefde voor de mensheid

B.D. 2033 from 17. augustus 1941, taken from Book No. 30

Slechts weinig mensen richten hun aandacht op de tekenen van de tijd, maar deze weinige weten, dat nu de tijd is gekomen die Jezus Christus heeft aangekondigd. Want er gaat in vervulling, zoals het geschreven staat en ze beseffen dat elke tijd sinds eeuwigheid is voorbeschikt. Dat er een verschrikkelijke catastrofe over de aarde komt, lijdt geen twijfel meer. De Liefde Gods is grenzenloos en grenzenloos zijn Erbarmen. En wat er over de wereld komt is alleen gegrond in Zijn Liefde. Want zonder dit gebeuren zou de mensheid aan de ondergang zijn overgeleverd.

God weet van de vele dwalenden, van hun verkeerde wil, van hun liefdeloosheid. Hij kent de toestand van verre verwijdering van Hem, waarin de mensheid zich bevindt, en Hij ontfermt Zich over de geestelijke nood. Hij heeft geen ander doel dan deze deerniswekkende toestand van de mensheid te veranderen, hem op te heffen, de mensen te redden uit de diepste benauwenis. En Hij zag de nood van de mensheid vooruit en kondigde ten tijde van Zijn levenswandel al aan, wat Zijn Liefde en Barmhartigheid over de mensen wil laten komen om hen te redden.

Maar de mensheid kan en wil niet geloven, want ze onderkent God niet meer. Ze lacht en spot, terwijl ze zich naar binnen zou moeten keren, en blijft verder op de weg die naar het verderf leidt. En het uur zal komen, waarin de nood onnoemelijk groot is, waarin de elementen der natuur zullen woeden en de mensen onbekwaam maken te denken en te handelen. Maar er bestaat geen andere mogelijkheid de mensen hun onmacht te laten inzien. Er bestaat geen middel dat zonder dergelijk leed de mensheid zou kunnen bewegen zich op God te richten. En wil ze niet geheel verloren gaan, dan moet ze dat gebeuren op zich nemen, dat eeuwigheden is voorbestemd en zo komen zal, zoals de Heer het heeft verkondigd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De leer van de voorbeschikking

B.D. 2034 from 18. augustus 1941, taken from Book No. 30

De leer van de voorbeschikking moet zeer beslist worden weerlegd, willen de mensen niet in een verkeerd denken worden gedrongen en volledig op een dwaalspoor gebracht. Ze is een echt gevaar voor de mensen, die aannemen wat hun als geloofsstelling wordt aangeboden, zonder daar ernstig over na te denken. Deze leer verstikt alle aandrift in de mens; het streven opwaarts te klimmen wordt daardoor tegengegaan. De mens wordt passief en hij geeft zich helemaal over aan het doen en laten van de krachten, die nu macht over hem hebben. De mens doet niets om die kennelijke passiviteit op te heffen, want zijn veronderstelling is, dat de genade Gods hem vastpakt, als Hem dit welgevallig is. Deze veronderstelling is een bewijs, dat hem het geloof mankeert aan Gods oneindige Liefde en Barmhartigheid. Het is een beoordelen van de Eeuwige Godheid naar menselijke maatstaf, want de Liefde Gods wordt afhankelijk gemaakt van de waarde of waardeloosheid van de mens.

De Barmhartigheid Gods pakt alle mensen vast, als ze zich tenminste willen laten vastpakken. Alleen waar de menselijke wil weerstand biedt, is de goddelijke Liefde zonder uitwerking. Ze is echter onophoudelijk erop bedacht, deze wil te veranderen, naar Zich Zelf toe. Wel vindt God Zijn welgevallen bij de mensen, die naar Hem verlangen, wier wil dus het geven van de genade mogelijk maakt. Maar Zijn bezorgdheid en liefde geldt onafgebroken degenen, die zich nog niet door Zijn Liefde willen laten vastpakken. Maar het zou totaal verkeerd zijn, aan te nemen, dat Gods genade willekeurig wordt uitgedeeld, dat dus het ontvangen ervan van de kant van de mens noch verhinderd noch bevorderd kan worden. Het zou helemaal verkeerd zijn, het geven van de goddelijke Liefde menselijk beperkt te veronderstellen, ze dus afhankelijk te willen maken van Gods welbehagen in de mens. De mens zou dan een beklagenswaardig schepsel zijn, want hij is in een staat van onvolmaakte rijpheid, die een welbehagen van God uit zou moeten sluiten. Hij is nog zondig, dat wil zeggen, zijn wil gaat nog tegen God in. Pas de wil, die op God is gericht, wekt Gods welgevallen en het zet God aan, de mens Zijn genade in overvloed te doen toekomen. Maar nooit zal God de genade overdragen op de mens, die nog de van God afgekeerde wil in zich draagt. Wel kan de mens openlijk God tegenstand bieden, maar zijn ziel kan toch naar God verlangen, dan zijn de krachten der onderwereld in sterke mate bezig, om hem in opstand te doen komen tegen God en dan zal de goddelijke genade hem helpen, de overwinning op die krachten te behalen. Dit heeft de goddelijke genade wel tot stand gebracht, ze heeft de mens geholpen, wiens innerlijk naar God verlangde. Een mens, aan wie zonder of tegen diens wil goddelijke genade zou kunnen toevloeien, zou een geoordeeld wezen zijn, want hij zou dan door het geven van genade rijp móeten worden. Maar zo’n rijp worden schakelt de vrije wil uit en zou derhalve nooit tot volmaaktheid kunnen leiden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Denkactiviteit - (Op 'n vraag van Bertha Dudde)

B.D. 2039a from 21. augustus 1941, taken from Book No. 30

Een zuiver geestelijke uitwisseling heeft een zuiver geestelijk resultaat tot gevolg, dus moet aan het overbrengen van geestelijke kennis ook de wil zijn voorafgegaan deze kennis van onderwijzende krachten aan te nemen. Dit is dus een vragen om goede geestelijke kracht, bewust of onbewust: bewust door het gebed om inzicht - onbewust door vragen die de mens stelt en die het geestelijke gebied raken, die daarom door geestelijke krachten, vol van kennis, beantwoord worden. Staat de mens echter meer met de aarde in verbinding, d.w.z. zijn het enkel aardse dingen waarover hij opheldering verlangt, dan kan hij louter verstandelijk zich zelf dat antwoord geven.

Het verstand is evenzo een gave GOD's. Het werken ervan is echter niet te vergelijken met de geestelijke arbeid van de krachten aan gene zijde, die volmaakt zijn en die enkel de krachtstroom uit GOD verder leiden. Want wat dezen doorgeven is diepste inzicht en een kennis over geestelijke zaken die nooit het verstand als zodanig zou kunnen doorgronden.

Aardse vragen kunnen evenwel ten volle worden opgelost, en dan komt de levenskracht uit GOD in actie die ieder levend wezen toestroomt, die ook die mens zijn eigendom mag noemen die helemaal geen geestelijke vragen zou willen oplossen. Bijgevolg zullen ook de opvattingen van een aardsgericht mens zeer groot kunnen zijn. Maar dat behoeft voor hem toch geen licht te beteken, want deze kennis is op het moment van de dood uitgedoofd, terwijl dat wat is doorgegeven uit het geestelijke rijk eigendom zal blijven van iedere ziel, want het is onvergankelijk bezit - dus zuiver geestelijke kracht - die door GOD’s bemiddelaars naar de aarde komt.

Het beste bewijs is dit, dat zulke wijsheden de mens geboden worden zonder denkend bezig te zijn, terwijl aardse oplossingen doorgaans denkarbeid vereisen, dus de levenskracht uit GOD benut wordt.

Vertaald door Gerard F. Kotte

Denkactiviteit - (Op 'n vraag van Bertha Dudde)

B.D. 2039b from 21. augustus 1941, taken from Book No. 30

De mens kan niet gedwongen worden met geestelijke krachten contact op te nemen, veeleer is het een daad van de vrije wil. Dus moet hem ook de mogelijkheid gegeven zijn, geestelijk bezig te zijn als hij de verbinding met krachten die kennis bezitten niet tot stand brengt, alleen dat hij dan beperkt is in zijn capaciteit - zodat hij dan alleen zuiver aardse vragen kan oplossen. Dan is alleen zijn lichamelijk organisme in werking, hij gebruikt de hem toestromende levenskracht geheel onafhankelijk van hulp uit het hiernamaals, zolang hij die krachten er niet om verzoekt.

De gedachten die de mens nu heeft, hebben geen enkele geestelijke waarde, dus ook geen waarde voor de eeuwigheid - ze zijn dus niet geestelijk, maar aards, d.w.z. vergankelijk bezit. De werkzaamheid van het denken kan echter ook problemen aanroeren die buiten het aardse liggen, maar dat de mens door zijn wil en zijn houding tegenover GOD de invloed van wetende wezens uit het hiernamaals weerstaat, wat dan als gevolg heeft dat zijn gedachten erover de waarheid volledig tegenspreken. Die geestelijke krachten zullen zich dus altijd uiten waar de wil van de mens zelf om vraagt.

De geestelijke krachten zijn echter altijd werkzaam zodra geestelijke vragen gesteld worden, terwijl aardse vragen alleen maar de levenskracht die de mens wordt toegestuurd nodig hebben, ofschoon de mens gelooft dat het denken d.m.v.het verstand altijd alle problemen oplost.

Wel zullen de onwetende of leugenachtige krachten uit het hiernamaals de mens laten geloven dat hij zuiver verstandelijk het resultaat bereikt heeft, daar het hun streven is, geestelijke activiteit te loochenen om ook het geloof aan goddelijke werkzaamheid te vernietigen. Derhalve beschouwt de mens zichzelf als verwekker van elke gedachte - en de hem ondersteunende krachten versterken deze bedoeling.

Alleen de mens die op GOD afstevent begrijpt het wezen van de gedachte, hij bespeurt de stromingen die uit het rijk van het licht naar hem toekomen - en hij laat zich gewillig door de goede geestelijke krachten beïnvloeden.

En daarom zal ook alleen maar de mens die op GOD aanstuurt in de waarheid wandelen, want wat in gedachten tot hem komt is van GOD. De zuivere waarheid wordt afgaande op Zijn Wil, door lichtdragers aan de mens overgebracht - omdat GOD de WAARHEID Zelf is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Lauwheid - Wilszwakte - Verslappen in gebed

B.D. 2045 from 27. augustus 1941, taken from Book No. 30

Hoe lauwer de mens is, des te sterkere invloed heeft hij te vrezen van de kant van de vijand. Hij biedt dan noch weerstand, noch tracht hij de kracht Gods te verkrijgen. En dus loopt hij het grootste gevaar zwak te worden en te bezwijken. Hij moet zich steeds voor ogen houden dat de klim omhoog moeizaam is en dat een verzwakken van zijn wilskracht heel gemakkelijk een achteruitgang tot gevolg heeft, dat weer krachtsinspanning vraagt om te worden ingehaald. De vijand is waakzaam. Dat wil zeggen: hij laat geen ogenblik de zwakte van de mens aan zich voorbijgaan. Maar evenzo moet ook deze waakzaam zijn opdat hij zijn ziel niet aan gevaar blootstelt door de tegenstander in het nauw te worden gebracht. En hoe zwakker hij zich voelt, des te ijveriger moet hij bidden om kracht.

Maar als hij ook in het gebed lauw begint te worden, dan is de macht van de tegenstander over hem groot. En toch kan hem dan het worstelen tegen deze macht niet bespaard blijven. Er staan hem wel geestelijke wezens bij, maar om hun hulp moet worden gevraagd, omdat zij zonder ze aan te roepen niet werkzaam kunnen worden. En de mens laat in ogenblikken van wilszwakte vaak ook dit aanroepen achterwege. En dan is hij onbeschermd aan de macht van de tegenstander overgeleverd en moet hij zelf de strijd tegen hem uitvechten, die vaak heel zwaar is. En steeds is het verslappen in het gebed datgene, wat zijn wilskracht doet verlammen.

Hoe vaker en inniger de mens zich met God verbindt, des te minder is hij aan de invloeden van de vijand overgeleverd. Want beide tegelijk - de kracht uit God en de macht van de tegenstander - kunnen geen uitwerking hebben. Maar steeds is de kracht uit God sterker en zondert deze elk werkzaam zijn van de slechte krachten af. In uren van nood, van lauwheid en wilszwakte, is een innig aanroepen van goede wezens om ondersteuning voldoende en wordt het werkzaam zijn van die andere al een halt toegeroepen. Alleen de wil van het goede moet in de mens nog aanwezig zijn, dan zal spoedig ook de innigheid van het gebed weer toenemen en is de mens aan het gevaar ontkomen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Die rein van harte zijn - Waarheid

B.D. 2046 from 28. augustus 1941, taken from Book No. 30

Mt. 5,8 "Zalig zijn de zuiveren van hart, want ze zullen GOD zien"

In de reinheid des harten ligt de zekerheid dat de mens zich in de waarheid bevindt. Wie kwaad doet, denkt ook slecht, wie echter zijn best doet, helder en rein te blijven voor GOD, diens denken moet ook dienovereenkomstig zijn. De mens die zuiver van harte is, zal steeds alles verafschuwen wat tegen het goddelijke gericht is, hij zal in de diepte van het hart kunnen vorsen, omdat geen onzuiverheid hem het naar binnen zien belet, en evenzo zal de wijsheid in hem opstijgen, omdat ze geen hindernis ondervindt.

En zuiver van hart zal ieder zijn die in en met GOD leeft, die met HEM verbonden blijft, die zijn leven bewust leeft, d.w.z. die zijn taak op aarde inziet, zich aan God geeft en steeds zijn best doet Zijn Wil te vervullen. Hij zal zonder GOD niet meer willen en kunnen leven en elke onzuivere gedachte zal ver van hem blijven, hij zal, als hij zwak zou worden, GOD innig om vergeving vragen, omdat zijn hart het onrecht inziet en het dus niet bewust zal willen doen. Hij zal zich inspannen de juiste weg te gaan en GOD vragen om kracht en genade.

De zuiverheid des harten moet dus ook tot gevolg hebben, dat de mens juist denkt, want daar het hart het vat is de waarheid uit GOD op te nemen, zodra de mens zijn best doet het rein en waardig om te ontvangen te vormen en te behouden, zal daarin de onwaarheid niet meer geduld worden, ze zal worden verafschuwd zoals al het onzuivere en daarom afgewezen, omdat de mens die zuiver van hart is altijd naar de waarheid verlangt.

En verlangen naar waarheid is ook verwezenlijking. Verlangen naar waarheid is ook verlangen naar GOD, DIE de Waarheid Zelf is. Verlangen naar GOD schakelt echter het werkzaam zijn van de vijandige macht uit.

Die rein van harte zijn, herkennen de leugen, dientengevolge kunnen ze ook niet meer op een dwaalspoor worden gebracht, d.w.z. uit onwetendheid iets als waarheid aannemen dat daarmee in strijd is. Ze zullen het afwijzen, zelfs wanneer ze dit met hun verstand niet kunnen beredeneren. Doch hun hart verweert zich ertegen, omdat het door de zuiverheid een uiterst ontvankelijk gevoel en vermogen heeft, het geestelijk goed te beoordelen dat tracht binnen te komen.

Onzuivere gedachten en handelingen stompen het vermogen van het hart om aan te voelen af en daarom zal diegene de waarheid ook niet bezitten die de wereld en haar vreugden voorstaat, want het verlangen ernaar heeft ook gedachten en begeerten tengevolge die niet uitsluitend GOD gelden, maar hem wiens rijk de wereld is.

En deze gedachten zullen niet zuiver en rein zijn, ze zullen die driften wekken en bevorderen die de mens moet overwinnen en dus alleen maar een gevaar zijn en blijven voor de reinheid des harten en een hindernis de zuivere waarheid uit GOD te ontvangen. Maar diegenen aan wie het aan waarheid ontbreekt, hun ontbreekt ook het licht en ze vinden de weg niet die naar GOD leidt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Deemoedig gebed voorwaarde voor overdracht van weten

B.D. 2055 from 2. september 1941, taken from Book No. 30

Wijs is wie zich klein en machteloos dunkt en vraagt om Gods hulp.

Want hem zal de genade ten deel vallen en zijn licht en weten zullen toenemen. Want de bron van het licht is God en wanneer God wordt aangeroepen om Zijn genade, verlangt de mens ernaar te putten uit de bron van kennis. Hij verlangt naar het licht en aldus kan God uitdelen al naar gelang de begeerte. De mens heeft het voorrecht God te allen tijde te mogen vragen om Zijn genade. Hij mag altijd als een kind tot de Vader komen en zich aan Hem toevertrouwen, en hij zal nooit tevergeefs vragen zodra hij geestelijk goed begeert. Want God wil de mens de waarheid verschaffen en stelt als enige voorwaarde slechts het verlangen daarnaar en het gebed tot Hem. En Hij stelt geen grenzen, integendeel, de mens ontvangt onbegrensd de waarheid en de kennis daarvan, zodra hij deze begeert. Maar steeds is deemoedig gebed de voorwaarde voor het de mens doen toestromen van goddelijke genade die zich uit in de overdracht van het goddelijk woord dat de mens inleidt in de waarheid. De mens moet zich klein en zwak voelen. Dan pas komt hij deemoedig tot God en wordt hij nu de goddelijke genade waardig. Maar wie volhardt in eigendunk, is nog ver verwijderd van licht en wijsheid. En hij zal ook bezwaarlijk een drager van het licht worden zolang hij niet zich zelf vernedert en verandert in een deemoedig wezen. Want alleen de deemoedige zal genade ontvangen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Drie-eenheid

B.D. 2056 from 3. september 1941, taken from Book No. 30

De leer van de drie-eenheid Gods heeft al aanleiding gegeven tot de grootste versplintering onder de gelovigen en zal voortdurend een bron van ergernis zijn, zolang ze niet juist gebracht, dat wil zeggen: de mensen aannemelijk aangeboden wordt. Geestelijke duisternis liet ze ontstaan. Geestelijke duisternis bedacht een uitleg van de woorden "Vader, Zoon en heilige Geest", die voldoende was om het denken van de mensen in verwarring te brengen. Het is ook een geloofsleer die onvoorwaardelijk moest worden aangenomen, omdat de mens die daarover nadacht, niet tot een bevredigende oplossing kon komen, dus haar beslist zou hebben moeten verwerpen. En dit werd tegengegaan doordat het aannemen van de geloofsleer onder dwang geëist werd. De leer van een God in drie personen is onaanvaardbaar voor ieder denkend mens.

Zich God als een Wezen voor te stellen is voor de mens al niet mogelijk, want een Wezen geeft hem het idee van een vaste vorm, zonder deze is het hem onbegrijpelijk. Zodra nu de mens zich de Godheid als persoon voorstelt, geeft hij de vaste vorm een gedaante.

Dit is in overeenstemming met het bevattingsvermogen van de mens, maar wijkt toch helemaal af van de waarheid. Een leer te formuleren van een Godheid in drie personen is alleen maar geschikt om het goddelijk wezenlijke af te zwakken en door een menselijk begrensde voorstelling een vals beeld te scheppen van een eeuwige Godheid. Het begrip van de drie-eenheid Gods is alleen daar te verklaren waar de voorwaarde om te begrijpen gegeven is door het willen doorgronden van goddelijke wijsheden door het geloof en de liefde. Mensen die noch diep gelovig zijn, noch in de liefde leven, zullen dit begrip alleen puur verstandelijk willen ontleden en dit kan niet tot het doel leiden, dat wil zeggen: er kan geen resultaat tot stand komen dat de waarheid benadert. Veel is de gelovige mens echter begrijpelijk, omdat hij door middel van gedachten onderricht wordt uit het geestelijke rijk. Geloof en liefde zijn de voorwaarden voor het weten over Gods liefde en wijsheid, over Gods werkzaam zijn en besturen.

Ze zijn verder ook de voorwaarden voor het ontvangen van de waarheid.

Dus worden deze overeenkomstig de waarheid op de hoogte gebracht van de liefde Gods, die alles heeft laten ontstaan wat is.

Zij worden onderwezen over de samenhang van alle dingen, het allereerste begin, de zin en het doel van datgene wat is, en daardoor zien zij de oneindige wijsheid van God.

Zij worden in kennis gesteld van de kracht die alles doorstroomt, van de almacht Gods, van Zijn wil, die ononderbroken actief is, en van de samenhang van elke schepping met deze kracht.

De gelovige, liefdadige mens vat al deze wijsheden, want als hij gelovig is en de liefde beoefent, stroomt de goddelijke geest door hem heen. Dat wil zeggen: hij neemt de kracht uit God rechtstreeks in ontvangst en hij wordt daardoor ziende en wetend. Dus begrijpt hij nu ook dat het mysterie van de eeuwige Godheid alleen maar kan worden doorgrond als God zelf door Zijn kracht in de mens werkzaam kan zijn. Want iets geestelijks kan alleen maar geestelijk begrepen worden. God is geest en de kracht uit God is eveneens geestelijk.

Stroomt deze nu de mens toe, dan kan hij ook binnendringen in anders ondoorgrondelijk gebied, want dan is het niet de mens die dit vraagstuk oplost, maar de geest uit God in de mens. Maar voor de mens die alleen met zijn verstand denkt, zal het geheim van het wezen van de eeuwige Godheid een geheim blijven.

En zo is nu ook de leer van de drie-eenheid door het menselijk verstand uitgelegd en ontstond dus de leerstelling van een God in drie personen.

God kan nooit worden voorgesteld als persoon. Hij kan alleen in de gedaante van Jezus Christus de mens aanschouwelijk worden gemaakt, zodat dus de mensen op aarde daardoor zichzelf een voorstelling van God maken als zij zich Jezus Christus in alle glorie voor de geest stellen.

De eeuwige Godheid is liefde, wijsheid en kracht. De liefde is de Verwekker van al wat is.

Het is de Vader van het al, het is de Oerkracht zonder welke niets zou kunnen bestaan wat is.

Uit de liefde is alles voortgekomen en tot liefde moet alles weer worden wat zich daarvan heeft afgekeerd.

De liefde is God zelf. Wat uit de liefde is voortgekomen, geeft blijk van Zijn wijsheid.

De liefde is God zelf. Zijn scheppingen, alles wat uit Hem is ontstaan, getuigt van Zijn wijsheid en dus is, wat uit de Vader is, Zijn zoon. En Gods wil, Zijn kracht die alles liet ontstaan, is Zijn geest.

God de Vader, God de Zoon en God de heilige Geest zijn in zich het Wezen van de eeuwige Godheid - liefde en wijsheid en de kracht van Zijn wil.

"De goddelijke wil om lief te hebben nam vorm aan", deze woorden hebben dezelfde betekenis als "Vader, Zoon en heilige Geest". Want de liefde Gods liet de wil actief worden en schiep.

Gods liefde en geest belichaamde zich als wijsheid.

De geest Gods liet de Zoon uit de Vader voortkomen. Wie gelovig is en in de liefde leeft, begrijpt deze wijsheid en voor deze is de drie-eenheid van God opgelost. Maar in welke dwaling verkeren de mensen bij wie het aan geloof en liefde ontbreekt en die desondanks iets hebben aangenomen als geloofsleer dat zelfs voor de knapste wijze onaanvaardbaar blijft. Want wie zich een Godheid, gebonden aan personen voorstellen, die ontbreekt het nog aan elk geestelijk weten. Voor geestelijke wezens gebruiken zij iets puur aards, dat helemaal wegvalt in het geestelijke rijk. De voorstelling van een Godheid in drie personen is misleidend, ofschoon de toevoeging wordt gebruikt: "Ze zijn één". De mens wordt in een verward denken gebracht zodra hij het waagt daarover na te denken.

Het is echter de mens van de kant van God niet verboden daarover na te denken. God wil hem duidelijkheid verschaffen en het is niet Zijn wil, dat hij door menselijke invloeden in blindheid voortgaat, alleen moet de juiste weg gekozen worden die naar het inzicht voert. En zij die zelf onwetend zijn en die hun onvermogen om geestelijk weten in ontvangst te nemen trachten te compenseren met verstandelijk denken en verstandelijk opgestelde leerstellingen, zijn waarlijk niet geroepen andere onwetenden te onderrichten. God is geest en kan alleen geestelijk worden doorgrond.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Overtreding van goddelijke geboden Zonde - Gebondenheid

B.D. 2059 from 6. september 1941, taken from Book No. 30

In strijd handelen met de goddelijke geboden is zonde, want het vergroot de verwijdering van GOD inzoverre, dat HIJ niet daar kan zijn waar liefdeloosheid heerst. Alles wat tegen het gebod van de liefde ingaat, zal ook een verkoeling van de goddelijke Liefde ten gevolge hebben en dus het geestelijke wezen zelf schade berokkenen, omdat het daardoor in een steeds onvrijere toestand komt.

Bij 'n mens is de uitwerking van deze toestand zo, dat de macht van de tegenstander van GOD over hem steeds groter wordt, dat hij door hem onder zijn wil wordt gedwongen, dat zijn denken en handelen steeds zo zal zijn zoals hij het wil, dus steeds tegengesteld aan GOD. En dit is onvoorstelbaar smartelijk voor de ziel, want ze is nog zo ver af van haar uiteindelijke bevrijding, ze neemt de gekluisterde toestand mee over in het geestelijke rijk. Want alleen de liefde kan het wezen verlossen, bijgevolg moet de liefdeloosheid vastbinden. En wie dus liefdeloos is tegen zijn naaste, handelt in strijd met het gebod van de liefde en zal daarom nooit vrij worden uit de gebondenheid die de opstand van weleer tegen GOD hem heeft opgeleverd.

Daarom heeft GOD de mensen het gebod van de liefde gegeven, dat ze alleen maar hoeven op te volgen om daardoor dichter bij GOD te komen en als een gelukzalig wezen het geestelijke rijk binnen te kunnen gaan. De mens kan zondigen tegen het gebod van de liefde doordat hij tegen de goddelijke Liefdeleer in handelt of ook handelingen achterwege laat die blijk moeten geven van liefde tot de naaste. De mens moet de naaste niet alleen behoeden voor schade, hij moet hem van nut zijn, d.w.z. hem alles doen toekomen wat hemzelf begerenswaard toeschijnt, dan pas wordt de verbinding met GOD tot stand gebracht, want naar een liefdevol mens daalt GOD Zelf af en keurt hem Zijn nabijheid waardig.

En dit betekent voor hem geestelijke vrijheid. De mens bevrijdt zich uit de macht van de vijand, want Kracht van GOD die door Zijn nabijheid overvloeit in de mens is sterker dan de kracht van de tegenstander van GOD. En die mens zal dan altijd overwinnaar blijven die zich door werken van liefde verbindt met de eeuwige LIEFDE Zelf.

Bij hem zullen de kluisters worden verbroken en hij zal vrij worden van elke dwang die de tegenstander van GOD op hem wil uitoefenen.

De geboden van de liefde mogen niet worden veronachtzaamd, want ze zijn het middel dat verlost uit de eindeloos lange tijd van gekluisterd zijn. En ze betekenen tegelijkertijd de brug die ons met GOD verbindt. Want wie werkzaam is in onzelfzuchtige liefde, komt daardoor steeds dichter bij GOD en hij overwint elke verwijdering van HEM. Hij vervult de eis van GOD en zal ook het loon van GOD in ontvangst mogen nemen dat daarin bestaat dat GOD Zich met diegene verenigt die HEM in liefde dient, d.w.z. die in zijn medemensen eveneens schepselen van GOD ziet, die hij goed wil doen. Alleen het onbaatzuchtig werkzaam zijn in liefde heeft de eeuwige gelukzaligheid als gevolg, zoals omgekeerd het gevolg van liefdeloosheid de verdoemenis is, en alles wat ingaat tegen GOD of Zijn geboden, is onrecht voor GOD, dus zonde.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het juiste gebed - Vervulling - "Vader, uw wil geschiede"

B.D. 2061 from 8. september 1941, taken from Book No. 30

In het bewust aanroepen van God ligt de grootste kracht. Alles kan bereikt worden door de mens van wie de instelling tegenover God zo is dat hij met Hem in verbinding treedt als hij zich in aardse of geestelijke nood bevindt, want dan kan hij van elke zorg bevrijd zijn. Er zorgt nu aan ander voor hem Wiens macht de grootste is. God heeft Zijn kinderen een brug naar Hem ontsloten: het gebed. Wie deze brug gebruikt heeft voortdurend de mogelijkheid aan Hem de zorgen en noden voor te leggen. En God de zorgen te kunnen voorleggen betekent ook: er vrij van te worden. Want God neemt van ieder mens het leed af, des te gewilliger en met des te meer vertrouwen het aan Hem wordt voorgelegd.

Heeft de mens zich eerst eenmaal vrijgemaakt van het gevoel van een onoverbrugbare afstand tot God, voelt hij zich als Zijn schepsel, ziet hij dus in dat hij aan God toebehoort, dan is ook zijn gebed juist. Want hij zal nu met zijn Schepper, zijn Vader van eeuwigheid spreken als een kind en zich vertrouwelijk tot Hem wenden in al zijn noden. De mens is machteloos, wat hij ook begint. Het kan alleen dan naar wens worden afgehandeld, wanneer God Zijn toestemming geeft.

Wil de mens dus uit eigen kracht zijn zorgen en leed de baas worden en goddelijke hulp buiten beschouwing laten, dan zullen zijn moeite en streven toch zonder resultaat zijn wanneer God Zijn toestemming niet geeft. Al het welslagen is toch afhankelijk van God en begrijpelijkerwijs zal God bijstand verlenen aan de mens die rechtstreeks naar Hem komt en om Zijn bijstand vraagt. Het juiste gebed getuigt van de juiste kinderlijke verhouding die God tot stand wil hebben gebracht. En dan komt de vaderliefde in actie en Hij vervult de mens elke vraag.

De omgang met God moet vrij zijn van alle uiterlijkheden, evenals die ook vrij moet zijn van overdreven onderworpenheid die in houding en gebaren tot uitdrukking komt. De verhouding van het kind tot de Vader moet vertrouwelijk zijn, wel kinderlijk toegenegen en onderdanig in gehoorzaamheid, maar innige liefde moet het kind met de Vader verbinden. Zo’n innige verhouding moet het kind ook vervulling van allerlei verzoeken opleveren, want God is de Liefde en de Liefde weigert Zijn kind niets wat hem vreugde brengt. Ook aardse verzoeken zal het kind mogen uitspreken voor zover het heeft ingezien dat de liefde van de Vader het kind zo bedenkt, zoals het voor hem bevorderlijk is.

Dit inzicht heeft tot gevolg dat de vervulling van elk verzoek aan de Vader wordt overgelaten, dat het kind bidt: "Vader, uw wil geschiede" en dat het zich nu vol vertrouwen aan de liefde van de Vader overgeeft en gelaten uit Zijn hand in ontvangst neemt wat het is toebedacht. Geloof en vertrouwen op Zijn goedheid en wijsheid moet aan elk gebed ten grondslag liggen. Dan laat het mensenkind de vervulling van zijn vragen over aan de hemelse Vader en dan is het gebed zoals het Hem welgevallig is en Hij zal het verhoren.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zielen van overledenen in de nabijheid van de aarde

B.D. 2075 from 17. september 1941, taken from Book No. 30

De zielen van de overledenen houden zich zolang in de nabijheid van de aarde op als hun gedachten en verlangen nog de aardse goederen en aards genot betreffen. Ze zijn met alles wat ze begeren verbonden door het verlangen en zullen zich steeds in de nabijheid ervan ophouden. Waar ze van hielden op aarde daar kunnen ze zich ook in het hiernamaals niet zo gemakkelijk van scheiden en het gevolg daarvan is, dat het voor hen moeilijk is in het hiernamaals opwaarts te streven. Neemt aards begeren de ziel nog gevangen, dan valt het geestelijk rijp worden te betwijfelen, want een begeren schakelt meestal een geven uit, zolang tot de ziel geestelijke spijzen begeert. Het doen toekomen hiervan zal ook de drang om te geven in haar opwekken of vergroten. Is ze echter nog niet in staat geestelijke kost op te nemen, dan wordt deze haar ook niet aangeboden, want dan heeft ze zich nog niet geheel losgemaakt van de aarde en zou nooit de waarde van datgene inzien wat in het geestelijke rijk als het meest kostbare wordt begeerd. Maar het verlangen naar aards goed is een gebrek aan zielenrijpheid en zo is de aarde omgeven door talrijke zielen in een staat van gebrekkige rijpheid, die zich niet kunnen losmaken van dat wat hun in het leven op aarde aangenaam en begerenswaard toescheen. Zulke zielen kan alleen door gebed hulp worden geboden, want een gebed in liefde laat hun iets voelen wat ze tot nu toe niet kenden.

Er stroomt hun geestelijke kracht toe, die iets heel anders in hen losmaakt dan de vervulling van aardse begeerte. Ze ervaren dit toestromen van kracht als uitermate gelukkig makend en keren zich nu langzaam van hun tot nu toe nagestreefde doelen af. En zo kan de mens op aarde de overledenen de grootste hulp en de grootste liefdedienst bewijzen, als hij hun vaak een gebed nazendt dat aanleiding geeft zich los te maken van de aarde en de omgeving die hun lief is geweest. Al het aardse houdt de ziel van de positieve ontwikkeling af, pas wanneer het verlangen daarnaar wordt bestreden, treedt het geestelijke op de voorgrond en dan pas begint de klim omhoog in het hiernamaals. En hoe eerder het geestelijke streven in het hiernamaals begint, des te minder strijd heeft de ziel uit te vechten, want het aardse verlangen zal steeds zwakker worden. De ziel zal zich steeds meer van de aarde verwijderen, dan pas heeft ze de materie overwonnen, wanneer ze verlangen naar geestelijk goed bespeurt. Dan zal ze niet alleen begeren, maar ook willen geven. En dit is het begin van de klim omhoog.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Misbruik van de gaven - die de mens van het dier onderscheiden

B.D. 2083 from 22. september 1941, taken from Book No. 30

Het ongestoorde levensgenot is doel en streven van de mens die nog in de donkerste geestelijke nacht op aarde leeft. En zodra hij dit verwezenlijkt, geniet hij ten volle van het leven en leeft dus alleen maar voor het lichaam, terwijl de ziel met lege handen vertrekt. En wanneer de mens zich tevreden stelt met alleen maar lichamelijk genot is deze toestand uitermate onvolmaakt te noemen. Dit getuigt van een puur materiële instelling, de mens is dan slechts een vorm zonder inhoud, hij is niet anders, d.w.z. niet hoger te waarderen dan elk ander schepsel waaraan verstand en vrije wil mankeert, want deze laatste wordt door de mens niet gebruikt, of op een totaal verkeerde manier.

De gaven die de mens onderscheiden van het dier moeten als doel de positieve ontwikkeling van de ziel hebben, het gebruik ervan moet enkel en alleen de omvorming van de ziel tot stand brengen. De mens echter gebruikt deze gaven alleen om naar lichaam een luxueuzer leventje te leiden en dus misbruikt hij ze. De levenssituatie van ieder mens afzonderlijk is daarbij niet doorslaggevend, want reeds het streven naar de geneugten van het leven is misbruik van de levenskracht die hem wordt toegestuurd en de gaven die hem door GOD's Liefde worden geschonken.

Of het leven hem vervulling brengt of niet verandert niets aan het feit dat hij door zijn verlangen de duisternis van de ziel verergert, want het denken erover en het streven ernaar houdt de ziel van haar eigenlijke taak af. Dus het leven kan evenwel leeg blijven en arm aan aardse vreugden en toch brengt het hem geen vooruitgang voor zijn ziel omdat het verlangen op aards genot is gericht. Velen wordt de vervulling vaak geweigerd om hen van hun denken en streven af te wenden en te richten op het geestelijke beleven en toch vinden ze niet de weg naar het geestelijk rijk. Het hoogste doel blijft voor hen aards geluk. En zo'n instelling maakt het van GOD verwijderd zijn niet minder, is dus oorzaak van een onvoorstelbaar manco met verstrekkende gevolgen op het einde van het aardse leven. En dit tekort is niet meer goed te maken zodra de ziel het aardse lichaam heeft verlaten.

Anderzijds kan een korte tijd op aarde volstaan om het verzuimde in te halen, wanneer de mens de vorming van zijn ziel ernstig neemt. En daarom wordt de mens in zijn laatste levensjaren steeds vaker geconfronteerd met gelegenheden die hij maar hoeft te benutten en die hem, als hij bereid is, onvergelijkelijke zegen kan opleveren, want GOD laat zielen die op een dwaalspoor gebracht zijn, niet zonder hulp, ook wanneer de mens deze niet aanvaardt, d.w.z. door zijn instelling tegenover wereldse vreugden en aardse goederen zich naar de tegenstander van GOD wendt. HIJ worstelt om diens ziel tot zijn dood. Steeds weer staat HIJ met Zijn hulp klaar en leidt hem zo dat zijn gedachten op geestelijk gebied worden gericht. En steeds wordt zijn wil gelegenheid geboden te kiezen. Want dit is goddelijke Liefde, Die niet laat vallen wat zich van HEM wil losmaken.

Maar GOD zal nooit beslissend ingrijpen in de wil van de mens, maar wel duidelijk de mensen bij elkaar brengen die elkaar aan kunnen vullen, d.w.z. HIJ laat onwetende mensen in verbinding treden met diegenen die hen van dienst kunnen zijn door te onderwijzen en te informeren. Het is vaak een zware opgave zolang de wereld nog bekoort en de wil daardoor verzwakt is, om geestelijke waarheden aan te nemen. Maar af en toe zijn ook slechts kleine pogingen voldoende dat de mens er ontvankelijk voor wordt - en wel als de wereld hem karig bedenkt. Onvervuld verlangen kan er ook toe leiden dat het verlangen te boven wordt gekomen en dan was het vruchtbaar. De strijd tegen zichzelf, tegen de eigen begeerte, is de mens dan makkelijk gemaakt, doordat hem de vervulling onthouden bleef. En dit is ook een genade van GOD die tot een juiste beslissing van de wil kan leiden. Wat de mensen vaak zo bitter en hard van de hand wijzen, daarvoor zullen ze eens GOD danken als het tot het juiste resultaat heeft geleid - of het bitter berouwen, wanneer hun wil ook deze genade buiten beschouwing liet.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Doel van de natuurcatastrofen

B.D. 2086 from 25. september 1941, taken from Book No. 30

Zonder bezwaar kan erover worden gesproken, dat de aarde door geweldige natuurcatastrofen wordt geteisterd. Ja, er moet zelfs van deze catastrofe melding worden gemaakt, opdat de mensen weten dat de desbetreffende gebeurtenissen niet door toevalligheden worden bepaald. Er bestaat geen toeval. Alles is voorbestemd en alles gaat de weg van de positieve ontwikkeling. En de komende natuurcatastrofe maakt ontelbare wezens vrij en geeft hun nieuwe mogelijkheden een andere vorm te krijgen.

Maar tegelijkertijd zullen de catastrofen zo op de mensen inwerken, dat ze contact zoeken met God. Dit laatste wordt door de mensen nog slechts zeer weinig gedaan en daarom wil God weer dichter bij hen komen, hoewel op een wijze, waarbij angst en verschrikking de mensen zal aangrijpen. Maar als de gebeurtenissen tevoren zijn aangekondigd, ziet de mens de samenhang in en dan vertrouwt hij zich toe aan de Macht, Die hem kan helpen.

De natuurkrachten zijn het enige, dat in staat is ook de meest ongelovige mensen diep aan te grijpen en dat hen ook weer tot geloof kan brengen. Maar ze zijn nooit van lange duur en evenzo is ook de wil om te geloven alleen zolang actief, als de mens in gevaar is zijn leven te verliezen. Maar bij geen mens grijpt de eeuwige Godheid zodanig in, dat de mens wordt gedwongen te geloven. Zij laat hem de vrijheid, ook in de grootste lichamelijke nood. God worstelt wel om de zielen die nog onvolmaakt zijn, maar Hij dwingt ze niet.

En daarom moeten ook de natuurcatastrofen steeds in een zekere wetmatigheid plaatsvinden, alleen meer of minder heftig, al naar gelang de noodzakelijkheid voor de in gevaar verkerende mensen, bij wie het juiste inzicht ontbreekt.

En daarom moet er melding worden gemaakt van wat gaat gebeuren. De mensheid moet in volledige hulpeloosheid terechtkomen en ze moet in kinderlijk vertrouwen God aanroepen om bijstand. Ze moet er tevoren al over worden onderwezen, wat voor een verschrikkelijke tijd ze tegemoet gaat. En als ze maar zwak gelovig is, worden alle aankondigingen met onverschilligheid aangenomen, daar ze met grotere waarschijnlijkheid op het uitblijven van het aangekondigde gebeuren rekent. En toch zal ze er aan denken, als ze zich in lichamelijke en geestelijke nood bevindt.

En dat wordt beoogd. Want hoe verschrikkelijk de uitwerkingen van een natuurcatastrofe ook mogen zijn, steeds hangt een schok van ontsteltenis van het menselijk denken daarmee samen, en deze kan ook een gunstige uitwerking hebben op het geloof van de mensen, vooropgesteld, dat ze er tevoren al kennis van hadden. Want het is een keerpunt van het leven, waarin de gehele mensheid zich bevindt.

En zalig degene, die in al wat wordt toegezonden de Wil van God ziet. Want hij zal waarlijk niet anders kunnen dan handelen naar Zijn Wil. En hij zal steeds alleen maar de grote nood van de medemens zien en in de catastrofe een middel, dat deze nood kan lenigen. En deze catastrofe staat vlak voor de deur. Ze komt als een dief in de nacht en is net zo vlug weer voorbij, maar de uitwerking zal onvoorstelbaar zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Missie - Strijders voor het rijk GOD's Aardse maatregelen

B.D. 2096 from 4. oktober 1941, taken from Book No. 30

Het is een buitengewone missie die de mens te vervullen heeft die GOD daarvoor heeft uitgekozen. De geestelijke nood van de tijd heeft dat soort mensen nodig die actief bezig zijn voor het rijk GOD's; ze vraagt mensen die de verbinding tot stand brengen tussen de aarde en het geestelijke rijk, die zich bereid verklaren als tussenpersoon te werken tussen GOD en de mensen, die inzicht hebben d.w.z. aan wie het weten van de waarheid kan worden overgebracht, want om de nood van de tijd te verminderen, moet eerst de waarheid onder de mensen verbreid worden.

En dit is een taak die grote liefde en een sterk geloof vereist, want deze mens moet standhouden tegen de wreedste vijandigheid van de wereld, hij mag, als zijn zending resultaat wil boeken, niet onzeker worden of verslappen. Hij moet bereid zijn altijd zijn leven voor de waarheid te geven, hij mag aardse macht niet vrezen, zoals hij ook geen acht mag slaan op lichamelijk lijden. Zijn geloof moet steeds sterker zijn en alles overwinnen.

Deze missie is dan alleen uitvoerbaar als die mens in innigste verbinding staat met GOD, als hij door deze verbinding steeds weer kracht uit GOD in ontvangst neemt. Want GOD alleen is zijn sterkte, zijn macht en zijn kracht waardoor hij alles volbrengen kan wat hij wil.

De mensen in de waarheid te willen onderwijzen is een onderneming die groot doorzettingsvermogen en geduld vereist, want het gaat er vaak om hardnekkige weerstand te breken, die begrijpelijk is daar de geestelijke duisternis de mensen onbekwaam en onwillig maakt de waarheid aan te nemen.

Steeds en steeds weer moet deze mens proberen, licht in de geestelijke nacht van zijn medemensen te brengen. Hij moet door zijn eigen levenswandel en de uitwerking ervan, voor de mensen een goed voorbeeld zijn, hij moet steeds weer proberen in liefde invloed uit te oefenen op die mensen die het mankeert aan begrip, en hij mag niet angstig aan de gevolgen denken die voor hem van wereldse zijde door zijn arbeid zouden kunnen ontstaan.

De geestelijke nood van de tijd maakt daadkrachtige hulp noodzakelijk en vereist moedige strijders voor het rijk GOD's. En de mensen zullen angstig zijn vanwege de maatregelen die worden opgelegd aan mensen die GOD dienen. Dezen zullen zich gewillig buigen onder de eisen van hen die zulke maatregelen uitvaardigen - en daarom moet de strijd tweemaal zo ijverig gevoerd worden door hen die zich aanbieden in de dienst van GOD.

De zichtbare ondersteuning zal niet uitblijven en de kracht en de moed groter en sterker maken om de hun toegewezen missie uit te voeren. Want het gaat om meer dan het aardse leven dat na korte tijd geëindigd is, het gaat om het eeuwige leven dat ieder mens zelf op aarde al gestalte geeft.

Het kennen van de kwellingen enerzijds en het onvoorstelbare geluk anderzijds zal echter de daartoe geroepen mensen ertoe brengen, het zwaarste leed op zich te nemen om dit zijn medemensen te besparen en hen te helpen de eeuwige heerlijkheid te bereiken. En hij zal met volledige overgave zijn missie vervullen, want GOD Zelf staat hem altijd terzijde.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De genaden van het verlossingswerk

B.D. 2101 from 7. oktober 1941, taken from Book No. 30

Dit zijn de genaden van het verlossingswerk die Jezus Christus voor de mensen heeft verworven: dat ze in staat zijn hun zwakke wil te overwinnen, dat ze niet meer weerloos tegenover de vijand van hun ziel staan, dat hun onmetelijke kracht en genade toestroomt als ze deze begeren en dat de geringste wil voor God hun deze kracht uit God ook gewaar laat worden en het in een vergroot geestelijk streven tot uitdrukking komt.

De toestand van de mensheid voor de verlossing door Jezus Christus was erbarmelijk. Het ontbrak de mensen aan elke wil om omhoog te gaan, want ze misten het geloof aan een verder leven na de dood. Hun streven was alleen maar gericht op aardse voordelen en lichamelijk welbehagen. Wel geloofden ze in een God die hun het aardse leven vorm kon geven naar Zijn wil. En dus golden hun vragen alleen de verbetering van het aardse bestaan. Aan de ziel en haar vorming werd geen aandacht geschonken en dat leidde tot een werelds ingestelde mensheid waaraan geestelijk streven vreemd was. Dat was het werk van de vijand die de wil van de mensen nog te zeer in zijn macht had en die hen ook aanzette tot liefdeloosheid tegenover elkaar. En ter wille van het aardse welzijn, waren voor de mensen alle middelen goed en hun denken en streven was slecht en liefdeloos.

En in deze tijd daalde de Heer af naar de aarde. In deze tijd leefde de mens Jezus, in wiens hart het verlangen naar God overgroot was en wiens levensdoel de vereniging met God was. De aaneensluiting met God was alleen mogelijk in innigste liefde en Jezus gaf liefde aan alle mensen. Hij was onuitputtelijk in Zijn liefde en Hij nam de eeuwige Liefde Zelf in Zich op. Jezus zag de zwakheid van de mensen en dat hun de wil voor het goede ontbrak. Hij wist dat alleen de Liefde hun verlossing kon brengen en Hij predikte de liefde aan alle mensen om hen daardoor aan de macht van de vijand te ontrukken.

Doordat Jezus Christus Zijn wil geheel onder de wil van God plaatste, doordat Hij bad: “Vader, niet mijn wil maar Uw wil geschiede”, maakte Hij Zich de wil van God eigen. Hij offerde Zijn wil aan God en ontnam de vijand de macht over Zijn wil. En door Zijn dood aan het kruis brak Hij de wil van de vijand. En aan diens wil ontwrong Hij eveneens de mensheid voor wie Hij stierf. Want de mens Jezus onderging de dood aan het kruis om daardoor de mensen vrij te maken van degene die hen pijnigde.

En God nam het offer aan. En aan ieder mens die van de genaden van het verlossingswerk gebruik maakt en God eveneens zijn wil offert, geeft Hij vergrote kracht. Want wie leeft vanuit de navolging van Jezus, zal ook het verlangen hebben diegene te ontvluchten die hem wil binden. Maar erkent hij Jezus Christus niet, dan behoort hij tot degenen die nog gebonden zijn door de wil van de tegenstander van God. Over deze heeft hij nog macht en hun eigen wil is niet sterk genoeg om zich aan deze macht te ontworstelen. Hij zal zich steeds weer buigen onder diens wil en kan daarom nooit vrij worden.

Jezus bracht het offer voor de mensen die zelf te zwak waren. Hij plaatste Zijn sterke wil tegenover de wil van de vijand en tegenover deze wil kon de vijand zich niet staande houden. Want Jezus deed een beroep op de kracht uit God die Hem door de innige verbinding met God toestroomde. En wie Jezus Christus erkent als de goddelijke Verlosser, zal eveneens gebruik kunnen maken van de kracht van God. Want dat is de genade van het verlossingswerk, dat de wil van de mens sterk wordt om weerstand te kunnen bieden, dat de mens de kracht krijgt overgedragen die hij nodig heeft voor zijn klim omhoog. Jezus Christus heeft de mensen de weg getoond die omhoog voert.

Ook is het een genade, dat de mens aan Hem een voorbeeld kan nemen, opdat hij zijn leven op aarde naar Zijn voorbeeld leeft: in liefde en rechtvaardigheid. En wie het ernstig meent met het navolgen van Jezus, wie zijn best doet zijn ziel te vormen naar Zijn voorbeeld, wie onophoudelijk werkzaam is in liefde, wie zijn kruis geduldig op zich neemt en steeds maar bidt: “Vader, Uw wil geschiede”, diens wil zal sterk zijn en zich aan de vijand van zijn ziel ontworstelen. Want door de erkenning van Jezus als Gods Zoon en Verlosser van de wereld, heeft hij recht op de door Hem verworven genaden.

De weg naar boven zal gemakkelijk voor hem worden. Hij zal hem nooit zonder leiding hoeven te gaan, want steeds straalt voor hem het beeld van de Heiland aan het kruis. En hij weet dat Jezus Christus voor hem is gestorven en dat hem daardoor onmetelijke kwellingen bespaard zijn gebleven. Hij weet dat niets hem te moeilijk wordt, omdat Jezus hem kracht heeft bezorgd door Zijn dood aan het kruis. Hij weet dat zijn wil niet wankel wordt, wanneer hij Hem om genade vraagt.

En hij weet dat de macht van de vijand kleiner is geworden, dat hij hem kan overwinnen als hij wil, omdat hem de kracht toekomt, juist door zijn wil. Is deze gericht op God, dan pakt de Liefde Gods hem vast en bevrijdt hem helemaal uit de macht van de tegenstander. Maar tevoren was de wil van de mens zo zwak, dat hij niet vrij werd uit die macht. En deze zwakke wil boezemde de mens Jezus medelijden in. Hij zette Zijn sterke wil tegenover de tegenstander van God en heeft hem overwonnen. En wie Jezus Christus erkent, zal hem eveneens overwinnen, omdat hij bewust een beroep doet op de genaden van het verlossingswerk.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het diepste gevoel is het richtsnoer voor de levenswandel

B.D. 2104 from 9. oktober 1941, taken from Book No. 30

Het diepste gevoel in de mens is het richtsnoer voor zijn levenswandel. Zolang de mens vragen heeft, is hij noch afwijzend, noch aanvaardend. En dan uit de stem zich in hem, waarop hij alleen maar acht hoeft te slaan om op de juiste weg te zijn. Zolang het geloof ontbreekt, is het vaak heel moeilijk te kunnen aanvaarden. Doch pas de wil zorgt voor de beslissing. Is deze goed, dan neemt de mens zonder bezwaar aan wat het innerlijke gevoel hem zegt. Want door zijn vraag heeft hij het hart geopend voor de invloed van de vrienden in het hiernamaals. Maar de mens van wie de wil zich nog in de macht van de tegenstander bevindt, sluit zijn hart voor die influisteringen. Hij biedt er dus weerstand aan en verwerpt ze, dat wil zeggen: hij ontkent. Alleen de mens die bereidwillig is het juiste te doen, zal steeds acht slaan op de stem van zijn hart. Want deze stelt vragen en wacht op de beantwoording hiervan.

De onwillige mens leeft zonder zulke vragen te stellen die geestelijk weten betreffen, omdat hij al het geestelijke - dat wil zeggen een leven buiten het aardse - afwijst. En aan iemand die niet vraagt, kan geen antwoord worden gegeven. Het denken van de mens houdt zich meestal bezig met aardse zaken. En de tijd voor geestelijke onderzoekingen beschouwt hij als een verloren tijd. Maar dan is hij nog zo materialistisch ingesteld, dat hij geen gevoel heeft voor de fijne stem in zich. En daarom let hij ook niet op de innerlijke opwellingen. Dus zal de innerlijke stem voornamelijk daar klinken, waar de liefde voor de wereld, het gevoel voor al het aardse, voor de materie, begint af te nemen.

Want dan pas houdt de mens zich bezig met diepere gedachten. En deze leiden ertoe, dat hij zich vaak dingen afvraagt. Dat hij nu als het ware zichzelf ook het antwoord geeft, dat echter de geestelijke vrienden eigenlijk door middel van gedachten aan hem hebben overgebracht. Want zodra zijn wil goed is en zich niet afwijzend tegenover God gedraagt, zal hem ook de waarheid door middel van gedachten toekomen. En hij kan met een gerust hart de stem van het hart, dus zijn diepste gevoel, geloof schenken en nu datgene doen, waartoe het hem aanzet. Alleen de wil moet het goede nastreven. Hij moet willen, dat hij het juiste doet. Dan zal hem ook onomstotelijk de weg worden getoond die hij moet gaan.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het proces van overdracht is een daad van geestelijke straling van kracht

B.D. 2105 from 9. oktober 1941, taken from Book No. 30

Het geestelijke contact kan steeds tot stand worden gebracht, maar zelden op een zo duidelijke manier, dat het werkzaam zijn van geestelijke krachten duidelijk te herkennen is. Vindt een dergelijke verbinding van het rijk hierna met de aarde plaats, dan is daaraan ook een doel verbonden. En dit maakt het weer begrijpelijk, dat er met zorg wordt toegezien op de inhoud van de bekendmakingen die van boven nu tot de mensen komen.

Aangaande de geloofwaardigheid ervan moet van alle bedenkingen worden afgezien. Want wat bestemd is voor de gehele mensheid en niet alleen voor een enkeling, wordt niet willekeurig of in het wilde weg aan de mensen overgebracht. De geringste tegenstrijdigheid zou de mensen aanleiding geven tot afwijzing. En daar het Gods wil is, hun zuivere lering aan te bieden, zal hij dus ook verhinderen dat het van boven aangebodene is vermengd met dwaling.

De gevende krachten zijn niet willekeurig toegelaten om te onderrichten. Ze ontvangen hun onderrichtingen van God en kunnen er uit eigen wil niets aan toevoegen, want ze voeren alleen de goddelijke wil uit. Ze staan zelf vast in de waarheid en zullen begrijpelijkerwijs geen onwaarheid uitdelen. Maar onwetende wezens zijn krachteloos. Ze kunnen wel de gedachten bezwaren van mensen die op dezelfde trap van onvolmaaktheid staan, maar ze zijn niet in staat geschriften correct te dicteren. Want wereldse capaciteiten vallen in het hiernamaals uit, zodra de toestand van rijpheid gebrekkig is.

Het proces van de overdracht van geestelijke bekendmakingen op deze manier is een daad van geestelijke overdracht van kracht. Geestelijke kracht kan alleen worden overgedragen door een lichtwezen, omdat dit ook een ontvanger en drager is van kracht. Maar onwetende wezens of wezens met een gebrekkig weten, ontbreekt het ook aan kracht. En bijgevolg kunnen er niet zulke geschreven dictaten tot stand komen, omdat die immers eerst het gevolg zijn van uitstraling van geestelijke kracht.

De aan de mens toebedeelde levenskracht is niet voldoende om in een zo korte tijd geschriften met geestelijke inhoud te laten ontstaan. Er zijn dus ontegenzeglijk geestelijke krachten aan het werk. En andere dan wetende krachten kunnen niet iets geven wat ze zelf niet bezitten. Maar wetende krachten zijn verbonden met God. Dat wil zeggen: hun wil is Gods wil en wat ze realiseren, doen ze in opdracht van God.

Onwetende krachten zouden, wanneer ze het zouden kunnen, op deze manier de hele wereld met dwaling bedelen. En de geestelijke chaos zou niet te overzien zijn. Weliswaar kunnen onrijpe wezens door middel van gedachten op eveneens onrijpe mensen inwerken. En dan is het gevolg een geheel verkeerd denken, een verkeerde zienswijze onder de mensen, die echter steeds door nadenken werd verkregen.

Maar overgebrachte mededelingen die zonder nadenken tot de mensen komen, zijn overdrachten van geestelijke kracht. Dat wil zeggen: geestelijke wezens die zelf over buitengewone kracht beschikken, brengen deze verder over op een mensenkind dat bereidwillig is te ontvangen, dat zijn wil geeft, dat wil zeggen zich als ontvangststation gereed houdt.

Dit proces is duidelijk herkenbaar, want de resultaten zijn aanwezig. Ze zijn ontstaan zonder enig hulpmiddel. Ze kunnen niet met het denken van de mens worden uitgelegd, want het verstandelijk denken brengt in een zo korte tijd een dergelijke inhoud van betekenis niet tot stand. Bijgevolg moet er een kracht aan het werk zijn, die buiten het aardse haar oorsprong heeft.

En wordt er dan een kracht erkend, dan kunnen alleen goede wezens de gevers zijn. Want zij alleen kunnen kracht uitdelen en verder leiden, omdat ze zelf met kracht zijn doorstroomd. Omdat ze ontvangers van kracht uit God zijn, dus dezelfde wil hebben als God.

Op het ongewone van het gebeuren wordt al heel gauw geen acht geslagen. En er wordt de scherpste kritiek uitgeoefend op de inhoud. Maar deze is niet te weerleggen. En dat zou al voldoende moeten zijn om te concluderen dat er een gever is die niet in het rijk van de boze is te zoeken.

De tegenstander bedient zich waarlijk van andere middelen, dan de mensheid te wijzen op het goede en edele. Hij verkondigt geen liefde, maar haat. Hij probeert niet het licht te brengen, maar het denken van de mensen in de war te brengen. Maar hier worden de mensen duidelijk en begrijpelijk wijsheden aangeboden, die alleen maar wetende krachten kunnen overbrengen. En alle wezens die wetend zijn, werken in opdracht van God.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De afval van God - Het terugleiden naar de Oerkracht

B.D. 2106 from 10. oktober 1941, taken from Book No. 30

Niets is bestendig; alles vergaat, wat voor het menselijk oog zichtbaar is. Maar het innerlijke leven van de mens is onvergankelijk, want het is Geest van Gods Geest. Uit Gods Kracht is het voortgekomen en het moet onherroepelijk weer naar Gods Kracht terugkeren. Het moet zich aansluiten, het moet zich verenigen met de Oerkracht, omdat het zich eens van Haar wilde losmaken. Maar een losmaken van de Oerkracht is in zoverre niet mogelijk, aangezien de Kracht Gods niet deelbaar is. Doch de wil om zich ervan los te maken is blijven bestaan en dus moet nu weer eerst de wil de aaneensluiting wensen, om dan ook als teruggekeerd naar de Oerkracht te gelden.

Het geestelijke, dat ontstond uit de Kracht van God, en de verkeerde wil van de tegenstander van God, waren werkelijkheden, essenties, die zowel een vrije wil als het bewustzijn van een individu in zich droegen. Ze waren uit de uitstraling van Gods Liefde voortgekomen en moesten oorspronkelijk als volmaakte wezens oneindig gelukkig zijn. Ze moesten het goddelijke, de wil om lief te hebben, zowel in zich dragen als weer scheppen en vormen. Doch de verkeerde wil van hun verwekker legde in deze wezens eveneens de verkeerde wil en bijgevolg veranderden de wezens, die vol van licht zouden moeten zijn, in wezens der duisternis.

Alles in hen veranderde in het tegendeel. De liefde veranderde in haat, het wezen werd arrogant en heerszuchtig, het trachtte niet gelukkig te maken, veeleer begeerde het. Al het goddelijke sloeg om in het demonische en dus waren wezens, die tegen God waren, de voortbrengselen van de verkeerde wil van het wezen, dat God eens bestemde om lichtdrager te zijn.

Het terugleiden van deze wezens naar de Oerkracht was dus alleen mogelijk door middel van een verandering van wil. De verkeerde wil moest veranderen en zich weer naar Hem toekeren, van Wie het zich eens had afgekeerd. In het begin veranderde het wezen zijn wil niet, maar koos het voor zijn verwekker. En daarom werd de wil van het wezenlijke gebonden. Het kon zijn vrije wil niet meer gebruiken en moest zolang in een soort van dwangtoestand blijven, tot de wil van het wezen koos voor een werkzaam zijn, wat het eens had afgewezen; tot het diende in liefde, terwijl het eens wilde heersen in liefdeloosheid.

De gedwongen omhulling levert het wezen de gehele schepping, die alleen is ontstaan met het doel, het zich tegen God verzettende wezenlijke te kluisteren. Deze scheppingen, die voor het menselijk oog duidelijk zichtbaar zijn, zullen voortdurend vergaan - dat wil zeggen veranderen - zolang ze het wezenlijke in zich bergen, dat de gang van de positieve ontwikkeling daarin moet afleggen. Maar de voortschrijdende ontwikkeling kan alleen door oplossen en vergaan van de uiterlijke vorm worden verkregen, want dan pas laat deze vorm het geestelijke vrij. Het geestelijke echter verlangt vurig naar zijn vrijwording uit de vorm, want zijn oerstaat was vrijheid en het ondervindt de onvrijheid als kwelling. Het verlangen naar vrijheid bepaalt nu ook zijn vrije wil, zich te onderwerpen en te doen wat er van hem wordt gevraagd. En zo richt de eens aan God tegengestelde wil zich langzaam op God, al is het ook in een zekere toestand van “je moet”, maar de laatste wilsproef wordt aan het wezen gesteld in zijn laatste belichaming als mens op aarde, waarbij hem de vrije wil wordt teruggegeven, opdat deze voor hem van nut kan zijn vrij te beslissen. En deze vrije beslissing bepaalt zijn leven in de eeuwigheid. De vrije keuze is hem gelaten uiteindelijk naar God terug te keren of ook weer van God af te vallen.

En in deze laatste beslissing grijpt God alleen in zoverre in, wanneer Hij het wezen alle denkbare mogelijkheden geeft om tot inzicht te komen, en hem ook onmetelijk kracht en genade verschaft, als het wezen bereid is deze aan te nemen. Maar de laatste beslissing moet het wezen zelf nemen, of het de staat geheel vol van licht weer wil bereiken, die voor hem bestemd was vanaf het allereerste begin.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

“Waar twee of drie in Mijn naam verzameld zijn”

B.D. 2107 from 10. oktober 1941, taken from Book No. 30

Waar twee of drie in Mijn naam samen zijn, ben Ik in hun midden. Welke belofte is vervat in deze woorden van de Heer? Hij kondigt diegenen Zijn aanwezigheid aan die in de Naam van Jezus bij elkaar vertoeven. En dus wil Hij dat de mensen samenkomen en aan de Heer denken. Hij wil dat ze elkaar wederzijds aansporen om te geloven, dat ze elkaar behulpzaam zijn en over Hem spreken, dat ze Hem dus in hun hart dragen en Zijn naam in de mond hebben.

En dan wil Hij bij hen zijn, al is het ook onzichtbaar. Hij wil dat ze op de hoogte zijn van Zijn tegenwoordigheid, ofschoon ze Hem niet zien. En zo is het de goddelijke wil dat de mensen in kleine kring samenkomen om het goddelijke Woord te vernemen. Maar Hij voegt eraan toe: twee of drie. En de mensen moeten hier aan denken, dat de Heer deze woorden niet toevallig heeft gesproken. Ze moeten er aan denken dat ook deze woorden een diepe betekenis hebben.

Een grote gebedsgemeenschap kan niet volgens de wil van God zijn. Want er wordt iets tot een mechanisch handelen, wat een diepste innerlijke beleving moet zijn. Want waar maar weinig mensen bij elkaar zijn, daar vinden geen uiterlijkheden plaats. En deze dringen dieper binnen in het goddelijke Woord, omdat ze elkaar hun opvattingen meedelen en ook serieus hun best doen, te leven naar dit Woord. En deze goede wil trekt God al aan, om welke reden Hij met Zijn aanwezigheid de gelovigen gelukkig maakt.

Maar als er grote gebedsbijeenkomsten worden gehouden, is er geen wederzijdse uitwisseling van gedachten mogelijk. Ieder is voortdurend bezig met zijn eigen gedachten en deze houden zich niet steeds op in het geestelijke rijk. De mensen houden zich niet steeds bezig met eeuwigheidsvraagstukken. Ze zijn ook vaak erg aards gezind. En daarom zal God nooit onder diegenen vertoeven, want Hij is alleen maar daar, waar er in alle innigheid naar wordt gestreefd bij Hem te zijn.

En in zo’n gemeenschap zullen er slechts weinige zijn die de ernstige wil hebben goed te zijn en daarom God om kracht vragen om hun wil te kunnen realiseren. Deze zal de Heer gelukkig maken, maar het zijn er niet veel. De meesten vervullen alleen een plicht en zijn bijgevolg meer vormgelovig. En bij zulke mensen kan de goddelijke belofte nooit worden vervuld. En daarom moeten de mensen zich aan het goddelijke Woord houden.

Ze moeten in kleine kring bij elkaar vertoeven en zich sterken aan het Woord Gods. Maar ze moeten nimmer geloven dat het God welgevallig is, wanneer een dergelijk samen zijn plichtshalve wordt verlangd, wat diepe, innige verbondenheid met de Heer uitsluit wanneer de wil niet buitengewoon sterk is, zodat de mens alle indrukken die hem van buitenaf treffen, buiten beschouwing laat. Dan zal de Heer ook bij hem zijn. Maar bij wie enkel de vorm volstaat, diens geloof is niet levend. Dus zal hij ook die woorden niet de betekenis toekennen die deze woorden werkelijk hebben.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De oorsprong van de gedachte in het hart van de mens

B.D. 2111 from 13. oktober 1941, taken from Book No. 30

Elke gedachte stijgt op uit de diepte van het hart en slaat dan pas haar weg in, in de daarvoor bestemde organen, waardoor zij als gedachte gevoeld en tot uitdrukking gebracht wordt. Want voordat de gedachte in de mens tot bewustzijn komt, moet zij in het hart, dat wil zeggen in het innerlijke van de mens worden geboren. Wat hem ten diepste bezighoudt, dat voelt hij in het hart en dit gevoelen laat de gedachte ontstaan, weliswaar met het hart niet voelbaar, maar vanuit het gevoelsleven geboren en nu pas naar de hersenen geleid, die de gedachte opnemen en haar in zekere zin vasthouden, tot het de mens tot bewustzijn komt. De mens gelooft dat de gedachte van de hersenen uitgaat, dat zij daar ontstaat door organische bezigheid, want hij weet niets van het wezen van de gedachte. En daarom zal hem de verklaring niet geloofwaardig zijn, dat de gedachte in het hart haar oorsprong heeft. Maar begrijpelijker zal het hem worden, wanneer hij het hart als centrum van zijn gevoel beschouwt, wanneer hij tracht ook de gedachte als een gevoel te zien.

De eenvoudigste oplossing echter is die, dat geestelijke stromingen bliksemsnel in een opnamevat uitstromen en door de wil van de mens worden vastgehouden. Dus is de gedachte geestelijke kracht die via de weg van het hart omgeleid wordt naar de hersenen, daar vastgehouden, of waar de wil te zwak is, dadelijk weer wordt opgegeven zonder het bewustzijn van de mens binnengedrongen te zijn. En steeds is het van de wil afhankelijk of een gedachte wordt vastgepakt door de daartoe bestemde organen, want zodra de mens wil, treden deze pas in werking en nemen de uit het hart opstijgende gedachte in ontvangst en verwerken deze. Dat wil zeggen: zij wordt bij de al aanwezige gedachten gevoegd, zij wordt dus als het ware ondergebracht in het al voorhanden zijnde gedachtegoed en kan nu naar believen uitgeschakeld of ingeschakeld worden, al naar gelang de wil van de mens. Want de denkorganen van de mens zijn zo geconstrueerd dat elk voelen van het hart zich als een beeld weerspiegelt.

En zodra nu acht wordt geslagen op het beeld door de wil van de mens, wordt het vastgehouden. Dat wil zeggen: het raakt gegrift in speciaal daartoe bestemde fijnste netvliezen en is zo voor de mens altijd zichtbaar, dus hij zal het zich voor de geest kunnen halen wanneer hij wil. Dit is het zogenaamde herinneringsvermogen. Wanneer indrukken of beelden lange tijd nadien de mens weer tot bewustzijn worden gebracht, dan zijn de denkorganen werkzaam. Ze ontdekken onder de ontelbare met beelden bedekte netvliezen dat wat de menselijke wil zich graag wil voorstellen en zo kunnen al lang vergane indrukken, die eerst het hart van de mens bezig hebben gehouden eer ze tot gedachten werden gevormd, te allen tijde in herinnering worden gebracht, omdat ze, eens door de wil van de mens aangenomen, als indruk blijven bestaan, tot ontelbare indrukken de beelden onduidelijk maken, dus het herinneringsvermogen zo zwak wordt, dat ze niet meer duidelijk tot het bewustzijn komen.

Geestelijke indrukken nu zullen aardse indrukken en beelden verdringen. Is dus het hart bereid krachtstromingen uit het geestelijke rijk op te nemen, dan is ook de menselijke wil bereid de nu geboren gedachten naar de hersenen over te brengen en vast te houden. Want hij ervaart de krachtstroom als weldadig en zijn streven is, de daardoor ontstane beelden zeer vaak en duidelijk te aanschouwen. Bijgevolg zullen deze beelden zich bijzonder scherp ingraven, zodat ze spoedig het hele denken van de mens in beslag nemen.

Kracht en gedachte is bijgevolg een begrip, alleen dat het verschillend is of alleen de aan de mens toekomende levenskracht of de uit het geestelijke rijk overgebrachte kracht oorsprong van de gedachte is. Maar steeds wordt de gedachte in het hart geboren, want elke kracht stroomt eerst naar het hart en wordt van daaruit verder geleid. Er kan echter door de menselijke wil het verder leiden naar de hersenen worden verhinderd, of de gedachte teruggedrongen eer hij zich als beeld kon uiten. En daarom is de mens ook voor zijn gedachten verantwoordelijk, want zijn wil bepaalt welke gedachten zich duidelijk inprenten en zijn wil bepaalt welke gedachten steeds weer in het bewustzijn worden gebracht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Geloof in een voortbestaan - Uitwerking van het leven op aarde in het hiernamaals

B.D. 2113 from 14. oktober 1941, taken from Book No. 30

De zorg voor het heil van de ziel wordt niet serieus genomen en moet toch aan alles worden vooropgesteld, want dit is het enige levensdoel van de mens. En toch kan de mens er niet toe gedwongen worden, het kan hem alleen steeds weer worden voorgehouden, dat hij de gevolgen van zijn werkzaam zijn op aarde op zich moet nemen na zijn aardse leven, dat hij, als hij niet denkt aan zijn ziel op aarde, een des te veelvoudig kariger en smartelijker bestaan moet doormaken dan het meest armzalige en smartelijke leven op aarde zijn kan. De mens leeft alleen in het heden en hij gelooft dat dit heden ten einde is met de dood van het lichaam. En dus zorgt hij ook niet voor de toekomst. En hij is toch alleen vanwege deze toekomst op aarde.

Het geloof aan een voortleven na de dood kan hem niet onder dwang worden overgebracht en daarom kunnen hem ook geen duidelijke bewijzen uit het hiernamaals worden geboden, om hem niet in zijn geloofsvrijheid te beknotten. Maar zou de mens alleen de goede wil hebben in de waarheid te staan, dan zou de geestelijke wereld zijn aandacht trekken, want hij zou dan aan de kleinste tekens aandacht schenken en het geloof aan een hiernamaals zou levend worden in hem.

Maar meestal hecht de mens er helemaal geen waarde aan iets te weten over het "hierna". Hij leeft op de aarde en is met deze zekerheid tevreden, steeds in de veronderstelling dat hij na zijn lichamelijke dood niets meer weet en gewaarwordt. En hij denkt er niet aan dat alleen de buitenkant levenloos is geworden, omdat de geest, het ware leven, eruit is ontsnapt. Hij denkt er niet aan dat deze niet sterven kan, dat hij onvergankelijk is, alleen zijn buitenkant op de aarde achterlaat om het eigenlijke vaderland binnen te gaan. En hij denkt er niet aan dat hij zich zelf op aarde het geestelijke rijk vormgeeft, dat het beantwoordt aan zijn leven op aarde, dat het een duistere, onvriendelijke en terneerdrukkende of stralende, gelukkig makende omgeving voor de ziel van de mens kan zijn. Hij bedenkt niet dat hij in smartelijk berouw aan zijn onbenut aards leven denkt - daar hij nooit zeggen kan dat hem het weten daarover niet zou zijn overgebracht.

Ieder mens zal onderrichtingen daarover ten deel vallen, maar niet ieder mens neemt deze onderrichtingen aan, omdat hij niet bereidwillig is, maar de wil niet kan worden gedwongen. Dan denken ze alleen aan hun lichaam, hun aandacht is alleen op het welzijn daarvan gericht, terwijl de ziel buiten beschouwing blijft. De nood van de mensheid is groot en daarom moet ook de lichamelijke nood zo groot zijn, opdat de mens in zichzelf keert en zich de vergankelijkheid van al het aardse en ook de vergankelijkheid van het lichaam voor ogen houdt, opdat hij dan toch vragend tegenover de oneindigheid staat en hij nu in een ander denken kan worden geleid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Gods beschikking - Verkeerde wil

B.D. 2117 from 16. oktober 1941, taken from Book No. 30

Het is geen blind toeval, zoals de mensen met de gebeurtenissen van het leven worden geconfronteerd. Integendeel, alles is goddelijke beschikking en sinds eeuwigheden voorbestemd. De levensweg van ieder mens is uitgestippeld tot in detail. En al mag het ook schijnen als zou de menselijke wil er bij zijn betrokken, dan geldt dat slechts in zoverre, dat God op de hoogte is van de menselijke wil sedert eeuwigheden en dat Hij dus ook weet, op welke manier de mens zijn wilsvrijheid gebruikt. En in overeenstemming met deze wil is het leven door God gevormd, nog voordat de mens begon te leven. De mens kan dus niets doen om zijn leven in een geheel andere baan te sturen dan God heeft bepaald, zoals omgekeerd ook geen toevalligheden een rol spelen in de vorming van het aardse leven. En daarom moet alles - gunstig of ongunstig schijnende veranderingen van het leven - met dank en berusting worden aanvaard, want ze hebben alleen de positieve ontwikkeling van de ziel tot doel; het zijn voor haar steeds alleen weer nieuwe mogelijkheden om rijp te worden.

Het is geheel onjuist, aan te nemen, dat de mens dit of dat zou hebben kunnen afwenden, door zijn wil en zijn werkzaamheid. Hoe de wil van de mens ook beslist, steeds zullen de resultaten overeenstemmen met het plan, dat God heeft gemaakt sedert eeuwigheid, waarmee echter de mens niet van zijn verantwoording is ontheven, als hij de wil op een verkeerde manier actief laat worden. God heeft juist met deze verkeerde wil van de mens al rekening gehouden, dus de gevolgen ervan weer tot mogelijkheden laten worden voor de ziel om vooruit te komen. Maar dit gevolg stemt niet overeen met de verkeerde wil van de mens, dus kan de mens wel vanuit een verkeerde wil een daad verrichten, maar de uitwerking van deze daad bepaalt niet hij, maar God. En dus beschikt God elk gebeuren. Hij laat de voorvallen zo op elkaar volgen, zoals ze voor de ziel van de mens bevorderlijk zijn en de mens kan er niet het minste aan doen om dit eenmaal vastgestelde plan van God te doorkruisen. Een toeval bestaat er niet, al kunnen de gebeurtenissen nog zo wonderlijk schijnen. Steeds is de Wil van God aanleiding, hoe het leven van de enkeling verloopt. Want steeds laat God de vrije wil van de mens gelden en daar Hij daarvan op de hoogte is sinds eeuwigheid, heeft Hij zijn leven overeenkomstig deze vrije wil gevormd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Uitstraling van liefde - Het worstelen van de lichtwezens om zielen

B.D. 2119 from 17. oktober 1941, taken from Book No. 30

De almacht van de goddelijke liefde pakt alles vast wat uit haar is voortgekomen en laat het nooit helemaal vallen. En zo zal al het lichtvolle dat door de liefde Gods is doorstraald, zich voortdurend tot datgene wenden wat zich er nog tegen verzet de goddelijke uitstraling van liefde in ontvangst te nemen. Want zonder de wil ervan kan de kracht der liefde niet werkzaam worden. God is altijd gewillig om te geven. Maar wat uit Hem is voortgekomen, is niet altijd gewillig om in ontvangst te nemen. En dus moet eerst de wil om te ontvangen in het wezen worden opgewekt en dit is de werkzaamheid van de lichtwezens die in onvermoeibare liefde en geduld de taak op zich nemen, de wezens van de duisternis de goddelijke liefde bij te brengen.

De wezens van de duisternis kennen niet het licht en de gelukkig makende toestand van diegenen die in het lichtrijk vertoeven. En omdat ze daar niets van weten, streven ze er ook niet naar hogerop te komen. Worden zij ervan op de hoogte gebracht, dan wijzen ze dit weten af, omdat ze nog niet kunnen geloven. Want hun tegenwoordige toestand is zo troosteloos, dat ze zich totaal geen voorstelling kunnen maken van een lichtrijk. En toch proberen de lichtwezens hen steeds weer aan te sporen een verandering van hun toestand teweeg te brengen. Ze stellen hun de mogelijkheden voor in lichtere omgeving te komen en ze trachten het wezen te beïnvloeden zulks na te streven.

De goddelijke liefde wil alles doorstralen en worstelt voortdurend om de zielen der duisternis, om hun weerstand te breken. En daarom moeten die wezens vaak door kwellende situaties in een toestand worden gedrongen die in hen de wil werkzaam laat worden deze te ontvluchten, als ze de voorstellingen van de lichtwezens geen gehoor schenken. De geringste uiting van de wil trekt de lichtwezens dichterbij, die echter niet in hun volheid van licht met de duistere wezens in aanraking kunnen komen en daarom hen in een omhulsel nader komen. Zodra de zielen gewillig zijn, ervaren ze ook de nabijheid van de lichtwezens als weldadig en dan is ook de invloed van hen sterker en zijn hun inspanningen succesvol.

De lichtwezens sporen nu de zielen aan werkzaam te zijn in liefde. Ze onderrichten hen op een voor hen bevorderlijke manier en geven hun adviezen, hoe ze het verblijf zonder licht kunnen ontvluchten. Ze laten hen dan weer over aan hun eenzaamheid, opdat wat ze vernomen hebben op hen in kan werken. En al naar gewilligheid zal nu het wezen dat wat het heeft vernomen aan andere wezens meedelen en begint het werkzaam zijn in liefde, dat verlossen is en het wezen ook in staat stelt de stromen van liefde te ontvangen die hem nu voortdurend toestromen. Want is eenmaal het verlangen naar het licht in hen actief geworden, dan wordt ook de wil om te helpen in hen sterker. Ze houden hun weten niet alleen voor zichzelf, omdat het hen diep ontroert. En dus wordt de uitstraling van liefde bij hen werkzaam. Van de lichtwezens ontvangen ze liefde en deze geven ze door aan zielen die net als zij in nood verkeren. En zodra een goddelijke straal van liefde de bereidheid om te ontvangen heeft gevonden, ontbrandt hij en groeit aan tot een vlam. De liefde wekt op, dat wil zeggen ze zet aan tot werkzaamheid. Het wezen zal nu actief zijn. Het zal niet meer krachteloos en passief blijven, veeleer zoeken waar het zielen vindt die zich in nood bevinden en vlijtig bezig zijn ook dezen de weg naar het licht te wijzen. Tot in de diepste diepten dringt de lichtstraal van de goddelijke liefde door. Alleen wie zich ertegen verzet, blijft onaangetast, ofschoon de goddelijke (liefde) zorg onafgebroken ook naar hen uitgaat. Want uit de liefde is alles geboren en tot de liefde moet alles weer terugkeren wat zich van haar heeft verwijderd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Gebed - Vereniging met God - Belangrijk gebeuren

B.D. 2129 from 26. oktober 1941, taken from Book No. 30

Slechts weinig mensen begrijpen hoe belangrijk het gebeuren is van de vereniging met God. Maar deze weinigen streven met alle ijver naar de aaneensluiting met God, want ze zijn op de hoogte van de kracht die hun daardoor toestroomt. Ze weten dat een dergelijke toevoer van kracht hen gelukkig stemt en dat er niets bestaat wat hiermee gelijkwaardig zou zijn. En wat ze eenmaal hebben ingezien is beslissend voor hun aards bestaan. Maar het merendeel van de mensen blijft onaangedaan als ze ervan in kennis worden gesteld dat de aaneensluiting met God iets onuitsprekelijk kostelijks en kostbaars is. Ze voelen alleen zuiver aards en kunnen zich niet in geestelijk ervaren verplaatsen. Ze blijven in hun afwijzende houding als hun wijsheden worden overgebracht die het geestelijke gebied aanroeren en kunnen bijgevolg ook de stroom van kracht niet ervaren, daar hij bij weerstand werkeloos blijft. En aldus kan nooit het contact tot stand worden gebracht tussen de mens en God. En het nadeel ervan is zo onvoorstelbaar voor de menselijke ziel, want die gaat alleen opwaarts door de genade Gods, en die kan weer alleen worden verworven door erkennen van en streven naar de eeuwige Godheid.

Het toestromen van de goddelijke genade is steeds het gevolg van de aaneensluiting met God in het gebed. Want vragen om de genade Gods is gebed en dit veronderstelt steeds de geestelijke verbinding met God. Biddende mensen kunnen nooit vallen, dat wil zeggen: van God verwijderd blijven. Ze zullen steeds dichter bij God komen, want ze zoeken Hem. Ze verlangen naar Hem en Zijn kracht en ze nemen dus ook Zijn kracht en genade in ontvangst. Maar dit voert onvermijdelijk opwaarts.

Wie bidt, verenigt zich met God, vooreerst zolang als hij bidt, om zich echter steeds inniger met Hem te verbinden en uiteindelijk helemaal met Hem verenigd te zijn. Wie bidt, erkent God als een Macht aan welke hij is onderworpen. Hij plaatst zich met volledige wil onder Hem. Hij heeft geen heimelijke of openlijke weerstand tegen God en dus kan God hem bedenken met Zijn Liefde, Zijn Kracht, met Zijn Geest. En wie de Geest uit God ontvangt, staat in verbinding met het geestelijke rijk. Er komt hem weten toe en dus bevindt hij zich in het licht. En dit alles brengt de bewuste aaneensluiting met God teweeg. Dit alles wordt door innig gebed bewerkstelligd, dat zodoende het voornaamste gebeuren is voor de mens, zolang hij op aarde vertoeft. Want het gebed is het bewijzen van zijn wil en van zijn keuze voor God. Wie innig bidt heeft uit vrije wil beslist voor God en hij keert terug naar Hem, uit wie hij eens is voortgekomen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST

B.D. 2133 from 29. oktober 1941, taken from Book No. 30

Alles wat weer naar GOD wijst, verraadt het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST en dus zal alles wat goed is en naar het goede streeft, in verbinding kunnen worden gebracht met het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST. Demonische werkzaamheid trekt naar beneden, hij verandert liefde in haat, hij ontkent het goede en edele en streeft het vergroten van de verwijdering van GOD na, terwijl het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST opvoedt tot liefde, de mens edeler maakt en hem het nabijzijn bij GOD laat nastreven. En daarom zal de mens heel makkelijk kunnen onderscheiden welke krachten hem beheersen.

De mens kan niet goed handelen en denken zodra hij door slechte, demonische krachten wordt beïnvloed, zodra dezen macht over hem hebben. Zijn denken en handelen zal steeds in overeenstemming zijn met de macht die hem beheerst. Is het de mens erom te doen zo te leven als het GOD welgevallig is, dan beheersen hem ook goede geestelijke krachten, dus wezens waar goddelijke Kracht doorheen stroomt. Hij staat dan onder de inwerking van de goddelijke GEEST, de Krachtstroom uit GOD, DIE al het wezenlijke dat HIJ doorstraalt, weer naar GOD terug voert.

Het is dus het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST als de gedachten van de mens zich met GOD bezighouden, d.w.z. wanneer hem, als hij zijn gedachten bij GOD laat verwijlen, d.m.v. gedachten antwoord gegeven wordt op zijn vragen die zijn wil graag zou willen hebben beantwoord. Verder is er het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST, wanneer het verlangen van de mens naar geestelijk voedsel gestild wordt door het overbrengen van het goddelijke Woord. Het is het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST als de mens de gave verkrijgt, het goddelijke Woord te begrijpen zoals GOD wil dat het begrepen wordt.

Nooit zal men tot 'n demonische activiteit kunnen besluiten, waar de Wil van GOD verkondigd wordt, waar liefde wordt bijgebracht en ook verlangd wordt, waar wijsheid wordt overgedragen in 'n overvloed, die nooit mensenwerk kan zijn. Het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST zal alleen daarom door die mensen niet worden herkend die zich niet afsluiten voor demonische aktiviteiten, die ze niet voldoende tegenstand bieden en daarom geen duidelijk besef hebben van GOD en de Kracht van Zijn GEEST.

En om deze toevloed in zich op te kunnen nemen, moet de mens zich openen, d.w.z. er positief tegenover staan en dat kan alleen een mens die een verlangen naar GOD heeft. Maar over deze hebben demonische krachten geen macht, bijgevolg herkent hij GOD waar HIJ Zich uit, waar Zijn GEEST duidelijk werkzaam is.

Wie echter niet naar GOD verlangt, aan die dringt zich de aan GOD vijandige macht op, waarvan de invloed op hem sterk is en hem hindert in het herkennen. Bijgevolg zal hij het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST niet herkennen of het als werkzaam zijn aanzien van diegene onder wie hij zich plaatst door zijn wil. Want dat is het werkzaam zijn van de laatste, dat hij het denken van de mens vertroebelt en in verwarring brengt en die mens aan het twijfelen brengt wiens geloof niet sterk en onwankelbaar is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

“De mens is tot niets in staat zonder goddelijke genade” - Gevaar

B.D. 2136 from 1. november 1941, taken from Book No. 31

Van het gebrek aan kracht wordt de mens zich bewust zodra hij gelovig is. Want dan ziet hij zichzelf als een zwak schepsel zonder de genade Gods. Bijgevolg hoeft een gelovig mens de eigen zwakheid niet speciaal te worden voorgehouden, want hij zal zichzelf zelden in staat achten uit eigen kracht bij God te kunnen komen. De gelovige mens ziet in God het meest verheven en meest volmaakte Wezen en is zich bewust van zijn geringheid en zwakte. Hij zal dus steeds de kracht voor zijn aardse levenswandel, voor zijn klim omhoog, van God afsmeken. Hij zal God om genade vragen, omdat hij weet dat hij zonder de goddelijke genade niet opwaarts kan gaan.

Ontbreekt het de mens echter aan geloof, dan beschouwt hij zich niet als een krachteloos schepsel. Hij is er veeleer vast van overtuigd, dat het aan hem alleen ligt datgene te bereiken wat hij zich voorneemt, hetzij aards of geestelijk succes. Meestal streeft hij alleen aards resultaat na en geestelijk streven vindt hij onbelangrijk. Maar voor hem is het een direct gevaar als een geestelijk resultaat alleen met het schenken van genaden wordt gemotiveerd. Want daar hij zichzelf als krachtig beschouwt, heeft hij geen twijfel, dat hij niet in staat zou zijn zich naar Gods wil te vormen. En daarom maakt hij zijn geestelijk rijper worden ervan afhankelijk of God hem uitverkiest, dat wil zeggen hem Zijn genade doet toekomen, dus hem heeft voorbestemd om zalig te worden. En bijgevolg schakelt hij zijn vrije wil uit, die hem toelaat te bidden om genade. Hij heeft geen diep geloof en kan en wil daarom deze leerstelling niet geloven, wanneer hem zijn krachteloosheid wordt voorgehouden. Maar van de andere kant wacht hij op de goddelijke genade, die hem zonder zijn toedoen vastpakt als dit goddelijke wil is.

Het juiste geloof laat de mens op de juiste manier bidden, vol deemoed en overgave aan de wil van God. Maar steeds is het zijn eigen wil die hem aanzet om te bidden, terwijl de ongelovige mens zelf niet actief wordt, doch wacht op datgene waarvoor hij zou moeten bidden, dat wil zeggen wat hij zou moeten vragen aan God. En deze instelling kan het gevolg ervan zijn dat de mens wordt geleerd dat hij tot niets in staat is zonder de gift van goddelijke genade. En daarom doet hij ook niets om deze genade waardig te worden.

De leer dat de mens uit eigen kracht tot niets in staat is, brengt hem niet tot het vragen om toezending van kracht, integendeel, ze brengt hem ertoe om passief te wachten. En daarom is het beter, hem alleen de zwakheid van wil voor te houden, opdat hij zijn best doet deze zwakheid op te heffen en nu in het gebed om versterking van zijn wil worstelt. Want de kracht kan hem door God worden gegeven. Maar de wil kan niet onder dwang tot activiteit worden aangezet. Hij moet uit eigen aandrang op God aansturen, dan wordt hem ook de goddelijke genade toegestuurd en ziet hij zijn zwakheid in tegenover de eeuwige Godheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Hemellichamen - Geestelijke en aardse substantie

B.D. 2142a from 6. november 1941, taken from Book No. 31

Alleen die mens gaat dieper in op het vraagstuk van de schepping wiens gedachten naar GOD zijn gekeerd, want deze peinst over het ontstaan van het heelal, over de oneindigheid en de Schepper van alle dingen. Hij zal geen snelle conclusies trekken, hij zal gissen en in gedachten vragen stellen, en d.m.v. gedachten zal hem ook het antwoord toekomen zodra hij op zijn gedachten let. De geringste bereidwilligheid om te worden onderricht door wetende krachten, beloont GOD zodanig, dat Hij dezen opdracht geeft de gedachtengang van de mens in rechte banen te leiden en dus zal zijn denken overeenstemmen met de waarheid en hij zal a.h.w. uit zichzelf wijsheden putten. De GEEST uit GOD onderricht hem en dus staat hij vast in de waarheid.

De wereld is het product van de goddelijke Liefdewil. Ze is de gedachte van GOD die tot vorm is geworden. Al het tastbare en aards zichtbare behoort tot de aarde, het rijk van de materie. Maar buiten deze is er de geestelijke wereld, niet zichtbaar voor het menselijk oog, echter eveneens uit de goddelijke Kracht van de Schepper voortgekomen. Want het heelal bevat ontelbare scheppingen waarvan de grondstoffen geestelijke substantie zijn, die het menselijk oog niet kan waarnemen omdat dit alleen maar aardse materie kan zien. Zou de mens deze geestelijke scheppingen kunnen aanschouwen dan zou hem een bijzonder weten ontsloten zijn, zijn vrije wil echter was dan in gevaar, want wat hij schouwend zou zien, zou beslissend zijn voor zijn hele leven op aarde. Maar daarom moet dit weten voor hem verborgen blijven, opdat hij zijn aardse levensweg helemaal onbeïnvloed kan afleggen.

De Wil, Wijsheid en Liefde van GOD liet voortdurend scheppingen ontstaan die de mens alleen maar als heel verre hemellichamen voorkomen, waarvan hij dus vermoedt dat ze dezelfde gesteldheid hebben als de aarde. Deze hemellichamen zijn evenwel van een heel ongelijksoortige samenstelling en voor de bewoners van de aarde totaal ontoegankelijk. Toch kan de menselijke geest ook in deze scheppingen ronddolen en wat hij ziet en hoort mee terug nemen naar de aarde. En dit is een buitengewone genade van GOD, want de mens als mens zal nooit in dat rijk kunnen geraken en daarom zou hem het weten erover helemaal ontbreken. Zo echter onderricht zijn Geest hem op de volgende manier:

Vertaald door Gerard F. Kotte

Hemellichamen - Geestelijke en aardse substantie

B.D. 2142b from 7. november 1941, taken from Book No. 31

Er bestaat niets in het heelal wat zijn Oorsprong niet in GOD heeft. Bijgevolg moet alles de goddelijke Wijsheid verkondigen, d.w.z. het moet beantwoorden aan een plan dat GOD in Zijn Wijsheid heeft ontworpen. Dus niets is zinloos in het heelal al mag dit ook de mens zo voorkomen. De hemellichamen nu beantwoorden precies zo aan hun doel als de aarde, ofschoon ze anders gevormd zijn. Alles in het heelal biedt het nog onvrije geestelijke de mogelijkheid zich positief te ontwikkelen. Dat is het enige doel van elk scheppingswerk.

Het is nu echter geenszins aan te nemen dat daarom alle scheppingswerken uit dezelfde substantie bestaan, dat dus alleen maar de aardse substantie, de materie, de verblijfplaats kan zijn waar het onontwikkelde geestelijke wordt ondergebracht, want uit deze onderstelling zou volgen dat alles in het heelal uit dezelfde aardse substantie bestaat. Verder zou dit met zich mee brengen dat alle hemellichamen door dezelfde wezens, door mensen, bewoond zouden zijn, maar dit betekent een blijven stilstaan in steeds dezelfde toestand, dus in een toestand van levenloosheid die zich niet ontwikkelt, ofwel: niets doen. En verder zou dit betekenen een voortdurende duisternis en dat wil zeggen dat alle hemellichamen scheppingen zonder licht zouden moeten zijn. De hogerontwikkelde wezens zouden echter deze schepping als een onverdraaglijke dwang ervaren, want voor hun uitstraling van licht zouden ze geen wezens vinden die bereidwillig waren dit in ontvangst te nemen, dus zou het streven naar GOD te gaan nooit verwezenlijkt worden, wanneer het wezen niet, uit zijn toestand van gebonden zijn aan de aarde, verlost zou worden en in vrije regionen komen waar een werkzaam zijn zonder een omhulling als dwang mogelijk is. Dus moeten er ook scheppingen bestaan die geen dwang meer betekenen voor het wezen. Elke aardse substantie is echter een dwang voor het geestelijke dat zich daarin bevindt, bijgevolg moet deze wegvallen, en er moeten scheppingen bestaan die alleen zuiver geestelijk verklaard kunnen worden omdat ze alleen geestelijke substantie zijn. Ze bestaan, echter niet zichtbaar voor het menselijk oog, maar zijn alleen waarneembaar met het geestelijke oog.

Ze zijn dus als geestelijke scheppingen te bestempelen, wat zoveel wil zeggen als dat ze pas nà het aardse leven kunnen worden aanschouwd, dat ze geestelijke wezens bevatten die het aardse leven al hebben afgelegd en zich hoger moeten ontwikkelen. De staat van rijpheid van de wezens is echter verschillend, bijgevolg moeten ook de scheppingen die nu het wezenlijke tot verblijfplaats dienen, verschillend zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Sterren - Geestelijke en aardse substantie

B.D. 2143 from 7. november 1941, taken from Book No. 31

Voor de positieve ontwikkeling van het geestelijke is het dienend werkzaam zijn doorslaggevend, en wel wordt er naar gelang de verblijfplaats ook een zekere aktiviteit van het wezen verlangd en deze stemt weer overeen met de gesteldheid van het hemellichaam dat die wezens als bewoners heeft. Aardse zichtbare en tastbare substantie vereist ook een werkzaamheid die weer het zichtbare en tastbare tot stand brengt en bijgevolg moet ook de ziel, het geestelijke, zich in een omhulsel bevinden dat tastbaar en zichtbaar is.

De bezigheid kan echter ook uit zuiver geestelijke aktiviteit bestaan, d.w.z. niet aan een vorm of aardse schepping gebonden zijn en toch eveneens een dienende liefde zijn, waardoor het wezen tot volmaaktheid komt. Bijgevolg hoeft het rijp worden van deze wezens niet van aardse scheppingen, d.w.z. materiele scheppingen, afhankelijk gemaakt te worden. Veeleer kan de positieve ontwikkeling in geestelijke regionen sneller en gemakkelijker plaats vinden. Toch is aktiviteit in een geestelijke omgeving moeilijk aan de mensen uit te leggen. Ze is hun niet duidelijk te maken, omdat de mens zich een leven zonder lichamelijke buitenkant niet kan voorstellen, maar bij GOD is geen ding onmogelijk en schiep HIJ dus dingen die aan het menselijk verstand onaanneembaar voorkomen, die naar menselijke begrippen als niet bestaand moeten worden uitgelegd, evenwel niet uit het Universum weg te denken en dus ook niet te loochenen zijn. En dit zijn de hemellichamen die voor de mensen als aan de hemel staande sterren zichtbaar zijn. Deze sterren zijn eindeloze afstanden van elkaar verwijderd en zijn steeds een wereld apart.

Elke schepping getuigt van GOD's Almacht, Wijsheid en Liefde, maar de mens begrijpt de aard van de sterren niet, zolang hij op aarde vertoeft, want hij kan zich niets voorstellen wat niet uit aardse substantie bestaat. Het geestelijke in de mens echter is ook een van de aardse materie volledig onafhankelijke substantie en dit laat al het aards tastbare of zichtbare op de aarde achter zodra de ziel door de poort van de eeuwigheid het geestelijke rijk binnengaat.

En dus is de verblijfplaats van de ziel nà de lichamelijke dood geen schepping die bestaat uit aardse substantie, integendeel zijn daarvoor de ontelbare sterren bestemd, die voor het menselijk oog zichtbaar zijn als stralenden hemellichamen, maar in werkelijkheid niet door het menselijk oog aanschouwd kunnen worden, omdat ze geen aardse scheppingen zijn, die echter toch door GOD geschapen werden voor de voortgaande ontwikkeling van het nog onvolkomen geestelijke.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Omvorming van de uiterlijke vorm na de lichamelijke dood - Geestelijk dood zijn - Activiteit - Niets doen

B.D. 2144 from 8. november 1941, taken from Book No. 31

De mens heeft levenskracht nodig om elk werk uit te voeren, dus betekent bezig zijn ook leven. Wordt hem deze kracht ontnomen, dan is hij niet in staat zichzelf of andere zaken te veranderen - hij is levenloos. Maar toch verandert de uiterlijke vorm als zodanig, zodra de mens levenloos is geworden. Hij valt uiteen en dit proces duurt zo lang tot elke substantie weer in een nieuwe uiterlijke vorm is opgenomen. Dat wil zeggen: is het geestelijke uit de vorm ontsnapt, dan wordt de achterblijvende vorm wel van zijn vroegere bestemming ontheven, maar moet deze een nieuwe bestemming vervullen. Hij moet bijdragen tot aanwas van een of andere nieuwe vorm. De substantie valt uiteen om bij een nieuwe uiterlijke vorm gevoegd te worden. Deze ontwikkelingsgang vergt weer veel tijd.

De oude vorm lost dus schijnbaar op. Maar in werkelijkheid treden de geestelijke substanties, waar ook de aardse uiterlijke vorm uit bestaat, met andere geestelijke substanties in verbinding en vormen een nieuwe uiterlijke vorm, omdat het geestelijke dat verdicht is tot uiterlijke vorm, eveneens de positieve ontwikkelingsgang op aarde moet doormaken, want het staat nog aan het begin van zijn ontwikkeling. Zodra nu weer iets geestelijks deze nieuwe uiterlijke vorm tot zijn verblijfplaats krijgt toegewezen, begint diens dienende werkzaamheid. Dus de vorm wordt tot leven gewekt, want bezig zijn is leven. Naar elk scheppingswerk stroomt van God uit de kracht toe, zodat het dienend werkzaam kan zijn, ongeacht de manier waarop. En elke activiteit levert het geestelijke in de vorm de positieve ontwikkeling op. Bijgevolg moet dat wat leeft, dus werkzaam is, onvermijdelijk voortgaan in de ontwikkeling. Alleen de dode toestand betekent een stilstand in zijn ontwikkeling. Maar elke materie heeft leven in zich, want ze verandert, alleen in verschillend lange tijdsduur. Zelfs de meest vaste vorm wordt door invloed van buiten, die met de lichtstraling - dus het werkzaam zijn van de lichtdragers - samenhangt, tot werkzaamheid aangespoord, ofschoon dit voor het menselijk oog niet zichtbaar is. Maar het leven is ook in deze vorm in beweging en brengt veranderingen tot stand die dus een leven ervan bevestigt. Volledig dood kan de materie daarom niet worden genoemd, ofschoon ze de mens levenloos voorkomt. En toch bestaat er een toestand van levenloosheid, en wel in het stadium als mens.

In dit stadium stroomt het wezen de grootste mate aan levenskracht toe, die het tot dienende werkzaamheid moet gebruiken. En toch kan de mens totaal ineffectief door het leven gaan, zodra hij de hem toekomende levenskracht niet benut om de taak te vervullen die de zin van zijn aardse bestaan is, wanneer hij datgene verzuimt of nalaat, wat hem de positieve ontwikkeling oplevert.

Wanneer hij het werkzaam zijn in liefde niet in acht neemt, de werkzaamheid waarvoor God de mensen de levenskracht doet toekomen.

Dan treedt er een stilstand op in zijn opwaartse ontwikkeling. Dit betekent een toestand van levenloosheid, van dood, en dit is het ergste, omdat deze toestand alleen door het wezen zelf kan worden opgeheven. Maar de dode toestand is een toestand van krachteloosheid, waaruit het wezen zichzelf dus niet meer kan bevrijden, omdat het dat tevoren, toen de kracht hem toekwam, niet wilde.

Voor de uiterlijke vorm betekent de dood alleen een omvorming tot een andere vorm, dus als het ware een verdere mogelijkheid voor de positieve ontwikkeling van de geestelijke substantie waaruit de uiterlijke vorm is gevormd. Maar geestelijk dood te zijn is allerverschrikkelijkst, omdat de laatste genade die het wezen ter beschikking staat, ongebruikt wordt gelaten, omdat de levensstroom die God dit wezen toevoert, niet wordt gebruikt voor dienende werkzaamheid en het wezen blijft steken op het zelfde ontwikkelingsniveau, waarop het stond aan het begin van zijn belichaming als mens. Geestelijke vooruitgang is zonder werkzaamheid niet mogelijk. Het wezen is door zijn passief zijn krachteloos geworden en gaat zonder kracht het hiernamaals binnen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Strijd tegen CHRISTUS - Bijstand van GOD Twijfel - Werktuig

B.D. 2146 from 10. november 1941, taken from Book No. 31

Er zullen maar weinig mensen te vinden zijn die in de tijd van de strijd tegen CHRISTUS moedig en openlijk voor HEM opkomen, want het geloof aan de bijstand van GOD is te gering en dus vrezen de mensen voor hun leven en hun vrijheid en uiteindelijk geven ze zelfs hun geloof prijs, omdat ze meer van hun leven houden dan van hun ziel. En maar weinigen zullen het aandurven zo te spreken zoals ze denken en maar weinigen zullen de bijstand van GOD afbidden en zonder vrees JEZUS CHRISTUS bekennen tegenover de wereld.

Maar deze weinigen zijn sterk in geloof. Zij weten dat nu de tijd is gekomen die de HEER aankondigde tijdens Zijn leven op aarde, de tijd waarin HIJ weer naar de aarde komt om de mensheid weer te redden uit de diepste nood. Zij weten dat de medemensen in grote (geestelijke) nood zijn en dat hun hulp moet worden gebracht en ze zien duidelijk hun taak op aarde in en trachten die te vervullen. Dus moeten zij vrij en openlijk spreken opdat het denken van de medemensen wordt gestimuleerd en ertoe wordt gebracht een vrije beslissing te nemen. Ze mogen niet angstig naar de gevolgen van hun handelen vragen, ze moeten frank en vrij getuigenis afleggen van GOD en dus Zijn Wil op de eerste plaats vervullen voor ze een andere verplichting nakomen.

En nu zullen ze zwaar op de proef worden gesteld. Het goddelijke Woord zal punt voor punt worden weerlegd op zo'n manier dat er niets meer van heel blijft en ook de gelovige mens overvallen wordt door twijfel over de echtheid van de leer van CHRISTUS. En in deze zielenood zal HIJ Zelf Zich openbaren en diegenen kracht geven die wankelmoedig worden, omdat HIJ hun wil HEM te dienen inziet. En nu is de mens alleen maar een werktuig in de Handen van GOD. Want hij verricht wat GOD wil, hij spreekt en handelt volgens de Wil van GOD en hij vreest de wereld en haar macht niet, hij plaatst zich integendeel onder goddelijke bescherming. En dat is zijn kracht, want wie met GOD ten strijde trekt, zal elke tegenstand overwinnen, hij zal sterk zijn waar anderen zwak worden, hij zal spreken waar anderen zwijgen, hij zal werken ook wanneer dit verboden is en hij zal weten dat hij juist handelt en dat hij niet anders handelen kan, want de innerlijke stem zegt hem wat hij moet doen en laten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

"Wie in de liefde blijft, die blijft in Mij en Ik in hem"

B.D. 2147 from 11. november 1941, taken from Book No. 31

Blijf in Mij, opdat Ik Me met u kan verenigen. Uw leven moet een voortdurende werkzaamheid in liefde zijn. U moet alles doen uit de meest innerlijke aandrift. En deze aandrift moet de liefde zijn, het mooiste en heiligste gevoel dat u in u moet laten heersen. Wie in de liefde leeft, die gaat in Mij op. Wie in de liefde leeft, blijft eeuwig met Mij verbonden. Want hij is wat Ik zelf ben. Hij is liefde, zoals Ik zelf de Liefde ben. En dan zult u ook de vrede in u hebben, want uw geest heeft zich met Mij verbonden. Hij is niet meer buiten Mij, maar in Mij. Want hij is een deel van Mij sinds eeuwigheid. Ik zelf ben dan bij u en waar Ik ben moet vrede zijn en liefde en eendracht. En leeft u in vereniging met Mij, dan is uw leven op aarde geen strijd of zorg. Want dan strijd Ik voor u en neem Ik uw zorgen op Mij. Want Ik heb u lief, omdat u van Mij bent vanaf het allereerste begin.

Maar tevoren moet u zich helemaal aan Mij overgeven. U zult voor Mij alles moet opofferen en zult zo van Mij moeten houden, dat u bereid bent alles voor Mij op te geven. En u zult deze liefde aan Mij moeten tonen, doordat u ernaar streeft uw medemensen hetzelfde te bewijzen wat u Mij zou willen bewijzen. Ik wil dat uw liefde voor Mij bewezen wordt door de liefde tot de medemens. Ik wil dat u elkaar helpt, dat de één bereid is voor de ander te lijden, dat u elkaar dient in liefde. Dan zal uw werkzaam zijn in liefde op aarde gezegend zijn. Het zal u het mooiste loon opleveren. Ik zal bij u zijn en u in de toestand van diepste vrede en stille gelukzaligheid verplaatsen. Want deze belofte heb Ik u gegeven. En mijn woord blijft altijd hetzelfde: "Wie in de liefde blijft, die blijft in Mij en Ik in hem".

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Gebed voor de zielen in het hiernamaals die op aarde geen liefde hebben verworven

B.D. 2165 from 24. november 1941, taken from Book No. 31

De lijdensweg van een niet verloste ziel is de mensen niet te beschrijven. En toch moeten ze weten dat het een onvoorstelbaar troosteloze toestand is die ze moet verdragen. En dit weten moet de mensen ertoe aanzetten zulke zielen hulpvaardig bij te staan en daarom gaat naar hen steeds weer de aanmaning uit deze zielen niet te vergeten. Ze zijn de mensen duizendvoudig dankbaar die hun in hun kwelling hulp brengen door voor hen te bidden. De zielen in het hiernamaals die bij hun overlijden mensen op aarde achterlaten met wie ze in liefde waren verbonden, zijn in het voordeel tegenover diegenen die op aarde geen liefde hebben verworven. De eersten volgen lieve gedachten en vrome wensen na, of door innig gebed voor zulke zielen wordt hun kracht toegestuurd en hun toestand kan zich daardoor aanzienlijk verbeteren. Elke liefdevolle gedachte wordt door de zielen als weldadig ervaren en wekt weer liefde op die zich nu uit tegenover de eveneens lijdende zielen. Maar de zielen die op aarde zonder liefde hebben geleefd, moeten leven in onuitsprekelijk gebrek en lijden. Zij zijn snel vergeten, of er wordt aan hen gedacht in liefdeloosheid en dit heeft een vreselijke uitwerking op hun toestand in het hiernamaals. Elke goede gedachte van de mensen op aarde aan de zielen in het hiernamaals verzacht hun kwellingen. Elke slechte gedachte vergroot ze. En de zielen zelf kunnen zich niet verweren of liefde van de mensen voor zichzelf afdwingen. Nu heeft dus de liefde of de liefdeloosheid een voelbare uitwerking en verlicht of bemoeilijkt de ziel het worstelen om opwaarts te komen.

Zielen die de liefde van de mensen op aarde helemaal moeten ontberen, zijn in de duistere omgeving alleen op zichzelf aangewezen. En hun nood is onuitsprekelijk groot. Aan deze zielen moet op aarde in het bijzonder worden gedacht in gebed, zodat zij de zegen van de voorspraak voelen. Dat ze de kracht van de liefde ervaren en er daardoor een verandering in hen plaatsvindt. Want zodra een liefdevolle gedachte zulke eenzame zielen even beroert, letten ze op en ze wenden zich naar de plaats vanwaar die gedachten uitgingen. Ze komen in de nabijheid van de mens die vol erbarmen aan hen heeft gedacht en slaan hem en zijn wezen, zijn handelen en zijn gedachtegang gade. Ze zullen ook nooit een mens in het nauw brengen die hun goed doet, ofschoon zij zelf maar tot weinig goede opwellingen in staat zijn. Doch ze piekeren over de reden ervan dat de toestand van hun lijden in de nabijheid van die mensen afneemt en zij door het gebed voor de worstelende zielen in de duisternis voelbare verlichting bespeuren. En ze leren inzien dat de liefde het enige middel is om hun toestand te verbeteren. En heeft de ziel dit inzicht verworven, dan wordt ze fijngevoelig en hulpvaardig, ook tegenover de andere zielen, en ze is de bitterste nood ontvlucht.

De mensen op aarde kunnen oneindig veel zielen verlossen uit hun nood, wanneer ze proberen zich de hulpeloosheid van deze zielen voor te stellen. Want als ze een vonkje liefde in zich voelen, moet dat grote leed hun aan het hart gaan en hun wil aansporen deze zielen te helpen. De mensen moeten in hun gebed deze arme zielen opnemen bij welke het aan kracht ontbreekt zichzelf te helpen. Ze moeten God aanroepen om genade en erbarmen voor deze zielen. Zij moeten ze hun liefde doen toekomen en nooit in liefdeloosheid aan een overledene denken om diens kwellingen niet te vergroten. Want de ziel is dan in het grootste gevaar dat ze geheel verhardt en elke goede opwelling in haar langzaam ophoudt. Maar de zielen moeten worden verlost en de mensen op aarde kunnen daartoe onuitsprekelijk veel bijdragen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Christendom - Liefdesleer - Onderkennen van de goddelijkheid van Jezus (1)

B.D. 2168a from 27. november 1941, taken from Book No. 31

Alleen de liefde verlost en alleen de leer die liefde predikt, kan als christelijke leer, dat wil zeggen als liefdesleer van Christus, van de goddelijke Verlosser, worden bestempeld. Het christendom is bijgevolg de uitwerking van een leer aan de mensen, dat wil zeggen alle mensen die werkelijk in overstemming met de liefdesleer leven, zijn aanhanger van deze leer, dus vertegenwoordigers van het ware christendom. De mens die van Jezus Christus niets weet en toch zijn leven op waarachtig christelijke wijze leeft, in het zeer ijverig naleven van het gebod van de liefde voor God en de mens, kan zich ook christelijk noemen. Omgekeerd echter kan ieder mens christelijk denken worden betwist die niet de goddelijke geboden van de liefde tot grondbeginsel van zijn levenswandel maakt. En tegenwoordig is de wereld, dat wil zeggen de mensheid, wel zeer weinig christelijk te noemen, want de liefde is haar vreemd geworden en zelfs het uiterlijke bekennen tot Christus is vaak niet doorslaggevend voor christelijk denken, wanneer de mens niet tevens liefdadig is.

De christelijke leer van de liefde kan ook worden nageleefd door de mensen die zich nog negatief instellen tegenover het verlossingswerk. Ze zullen echter niet lang bij hun opvatting blijven, want waar de liefde werkt, daar is het inzicht niet ver meer en als eerste ziet de mens in dat hij Jezus Christus nooit meer kan afwijzen en dan pas leeft hij het christendom bewust. Hij doet wat Jezus van de mensen in Zijn tijd verlangde. Hij leeft in de liefde en is dus in de navolging van Jezus. Het huidige gebrek aan liefde echter is de aanleiding dat de mensheid zich steeds verder verwijdert van God, dus ook van de goddelijke Verlosser, dat dus het christendom in gevaar is van de wereld te verdwijnen, omdat de mensen er niets voor doen zich van hun liefdeloosheid vrij te maken en dus zullen ze ook Jezus Christus als Verlosser van de wereld ontkennen, want die zelf niet de liefde beoefenen, erkennen Hem ook niet Die in zich puur Liefde was.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Christendom - Liefdesleer - Onderkennen van de goddelijkheid van Jezus (2)

B.D. 2168b from 28. november 1941, taken from Book No. 31

De liefdadigheid is voorwaarde voor het weten van de oneindige liefde Gods, want wetend wordt de mens pas als hij in de liefde leeft, omdat de liefde en de wijsheid niet zonder elkaar te denken zijn. Dus leidt de liefde tot het inzicht, bijgevolg zal voor de liefdevolle mens zowel de verlossingsgedachte begrijpelijk zijn, als ook Jezus Christus als Verlosser van de wereld. Want zodra de mens het inzicht heeft, is hij ook op de hoogte van de ontzettende noodtoestand waarin al het wezenlijke zich bevindt bij zijn gang door het aardse leven. De grote verwijdering van het wezen van God wordt hem duidelijk, zoals ook de zwakheid ervan zonder goddelijke hulp. En daarom ziet hij ook de zegen van het verlossingswerk in. Hij weet dat alleen de liefde verlossende kracht heeft en dat Jezus Christus uit liefde voor de mensheid zich zelf heeft geofferd, dat Hij dus door Zijn kruisdood de eeuwige dood van de wezens afwendde, dus dezen heeft verlost. En al staat de mens ook volledig veraf van het christelijk geloof, zijn werkzaam zijn in liefde levert hem het inzicht op in het verlossingswerk van Jezus Christus.

Wie in de liefde leeft, die weet ook dat Jezus Christus zelf de Liefde belichaamde en hij zal zich nooit of te nimmer tegen Hem keren. Hij zal in het hart en ook voor de wereld positief tegenover Hem staan, want de liefde in zijn hart kiest voor Hem. De christelijke leer zal daarom steeds alleen de leer van de liefde zijn, en nooit zal een leer liefde prediken die zich tegen Jezus Christus opstelt. De liefde van de mens moet onbaatzuchtig zijn. Ze moet geven en niet eisen.

In de navolging van Jezus leven betekent alles opgeven wat de mens aantrekkelijk voorkomt en niets verlangen voor zichzelf. Wie dit gebod van de liefde in acht neemt, die volgt Jezus na en zijn aards bestaan levert hem de verlossing uit de geestelijke gevangenschap op. Zijn geest onderkent de goddelijkheid van Jezus en hij twijfelt geen ogenblik wanneer de hele wereld zich tegen hem zou willen keren en hem het geloof in de Verlosser wilde ontnemen. Het inzien van de waarheid hangt er niet vanaf hoe die hem wordt aangeboden. Veeleer wordt alleen die mens wetend die meer zijn hart laat spreken en dit komt tot uitdrukking in werken van onbaatzuchtige naastenliefde.

God is de Liefde en Jezus vormde zich tot Liefde. Bijgevolg was de Godheid in alle volheid in Hem. De goddelijke leer van de liefde moet nu de mens eveneens zo vormen dat het menselijke hart tot woning kan worden van Hem die de Liefde zelf is. Jezus bracht deze leer als eerste aan de mensen over en versterkte ze door Zijn kruisdood. En al zijn de mensen nu ook volledig liefdeloos geworden, toch zal de goddelijke liefdesleer nooit geheel uitgeroeid kunnen worden, want hij is van God en al het goddelijke is onvergankelijk. En al wordt de goddelijke Verlosser ook verloochend, zolang er nog een vonk van de liefde in het hart van de mens gloeit, zal hij opkomen voor de goddelijke Heiland en dit zal hem meer liefde opleveren en hij zal steeds dieper en onwankelbaarder leren geloven dat God naar de aarde is afgedaald en zich in Jezus heeft belichaamd om de mensheid te verlossen, om voor diegenen het eeuwige leven te verwerven die zich tot liefde vormen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het bidden voor mensen die ver van GOD af staan

B.D. 2172 from 2. december 1941, taken from Book No. 31

Het meest ver verwijderd van GOD zijn die mensen die menen er boven te staan GOD aan te roepen om hulp, die noch geloven kunnen aan een Macht, Die tot hulp bereid en almachtig is, noch in het gebed een brug zien die leidt naar de eeuwige GODHEID, die daarom ook geen verbinding aanknopen en daarom helemaal alleen staan wanneer ze geconfronteerd worden met een zwaar lot, waarbij aardse hulp niets meer vermag. Want als de mens in deze nood niet de weg naar GOD vindt, is dit een bewijs dat hij nog volhardt in erge weerstand tegen GOD, dat het leven op aarde hem nog geen hogere ontwikkeling heeft opgeleverd, dat hij derhalve in een zeer gebrekkige toestand is, als hij zijn aardse leven moet opgeven. Hij heeft nog niets bewust aan zichzelf gedaan om op een hoger niveau te komen, en daartoe mankeert hem ook de kracht, daar hij deze in het gebed niet heeft gevraagd.

En toch zullen ook die mensen de zegen van het gebed bespeuren, want ze zullen een merkbare meegaandheid van hun wezen kunnen vaststellen, zodra een medemens voor hen bidt. Deze voorbede vermag zeer veel en het grootste deel der mensheid zou gered zijn als de een voor de ander bij GOD om liefde en genade zou willen vragen. De afwijzende wil zou dan niet meer zo groot zijn, want GOD verhoort het gebed waaruit onzelfzuchtige naastenliefde blijkt, als er voor de medemens om de gave van het inzicht wordt gebeden.

GOD's oneindige Liefde is dadelijk bereid zo'n gebed te verhoren, omdat het getuigt van de liefde tot de medemens. De verwijdering van GOD is echter alleen door de liefde te verkleinen, en faalt het wezen zelf, dan kan hij nog op aarde door voorspraak geholpen worden en de juiste weg gewezen. Hoe verder de mens van de eeuwige GODHEID verwijderd is, des te onvoorstelbaarder is hem ook de gedachte aan hulp. En daarom wendt hij zich ook niet in het gebed tot GOD. Daar er echter alleen door innig gebed een verandering in het denken bereikt kan worden, moet de mens geen mogelijkheid verzuimen, voor zijn medemens die nog zwak is in het geloof, innig te bidden. De kracht van het gebed is enorm en door het gelovig gebed bereikt de mens alles, en in het bijzonder heeft het zijn uitwerking op de geestestoestand, d.w.z. de mens zal zijn weerstand tegen al het geestelijke opgeven,het zal hem tot nadenken stemmen en dat wat hij tevoren voortdurend afwees, nu goed overwegen en tot een andere gevolgtrekking komen dan eerst.

De mens die voor zijn medemens om geestelijke verlichting bidt, heeft buitengewone invloed op de laatste en dit blijkt dan zo, dat deze nu gewillig aanhoort wat hem wordt overgebracht, ook wanneer zijn instelling er aanvankelijk tegen was, dat hij er nu grondig over nadenkt en als hem dit later weer in het bewustzijn komt, het graag en met vreugde aanneemt. En daardoor wordt de afstand tot GOD verkleind. Innig gebed levert de grootste kracht op en moet derhalve zijn uitwerking op de medemens hebben zodra dit gebed hem betrof.

Daarom zijn de mensen die ver van GOD afstaan niet hopeloos verloren, want zodra er iemand te vinden is die de grote geestelijke nood van hen beseft en hen daaruit zou willen bevrijden, heeft hij zelf een doeltreffend middel bij de hand: de innige voorspraak bij GOD, die de tevoren hardleerse mens uiterst weldadig ondergaat, terwijl hij zich voor deze liefde niet kan afsluiten. En hij zal op de rechte weg geleid worden en toch nog tot het inzicht komen al is het ook pas na lange tijd; hij is echter niet hopeloos aan de invloed van de vijand overgeleverd, veeleer zullen de goede wezens die om hem worstelen de overwinning behalen en de mens helpen bevrijd te worden uit zijn toestand van verwijdering van GOD.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Dankbaarheid van de door het gebed verloste zielen in het hiernamaals

B.D. 2174 from 4. december 1941, taken from Book No. 31

Hoe hulpvaardiger de mens aan de zielen in het hiernamaals denkt, des te inniger sluiten deze zielen zich weer bij de mens aan. Want ze zien in hem toch de redder uit hun noodsituatie. Ze maken de verbinding met de aarde pas dan losser, wanneer ze de hulp van de mensen niet meer nodig hebben, wanneer ze in zekere mate rijper zijn dan die en zich nu met de zielen in het hiernamaals verbinden, die zich in dezelfde toestand van rijpheid bevinden. Maar dan staan ze de mens weer behulpzaam bij, echter niet meer de nabijheid van de aarde wensend. Veeleer proberen ze de gedachten van de mensen omhoog, in het geestelijke rijk te trekken. Ze trachten de geest van de mens van de aarde weg opwaarts te leiden, omdat ze in dat andere rijk gelukkiger zijn en de aarde elke aantrekkingskracht voor hen verloren heeft. Maar ze vergeten de mensen op aarde niet en ze staan bijzonder hulpvaardig diegenen bij, die hun toestand van lijden hebben verzacht en ze uit hun nood en pijn hebben verlost door gebed en innige gedachten. Zijn deze zielen verlost, dan staat hun zelf veel kracht ter beschikking, die ze de mens op aarde kunnen toesturen. En diens worstelen op aarde zal steeds lichter worden en zijn geestelijke vooruitgang zal gemakkelijk te herkennen zijn. Want nu scheppen de verloste zielen uit een onuitputtelijke bron.

Het is hun gelukzaligheid, te kunnen helpen. En hun liefde zal gericht zijn op de mensen op aarde die nog moeten strijden om het heil van hun ziel. Ze betuigen nu hun dank op dezelfde manier, ze helpen het niet verloste vrij te worden van zijn gebonden zijn. Hoe gemakkelijk kunnen de mensen voor zichzelf het opwaartse streven maken, wanneer ze door hun hulpvaardigheid de liefde van de wezens in het hiernamaals hebben verworven en hun liefde hun nu wordt vergolden.

Dan kunnen de mensen in een staat van licht het hiernamaals binnengaan. En de kwellende toestand van de onvolmaakte wezens blijft hun bespaard. Want ook dit is geestelijk goed, wat de mens op aarde verwerft.

Hij vindt in het hiernamaals zijn geliefden weer. Er is geen gescheiden zijn voor hen die op aarde in liefde met elkaar verbonden waren en wier liefde ook met de dood van het lichaam niet ten einde was.

Diep gevoeld begrijpen en gelukkig stemmende liefde verbindt ook nu de wezens, omdat dezelfde geestelijke staat van rijpheid het gevolg is van het wederzijdse denken aan elkaar. Wat het betekent, te hebben bijgedragen aan de verlossing van een ziel, zal pas in het hiernamaals begrijpelijk zijn, wanneer het wezen zich bewust wordt van zowel de staat van geluk als ook de toestand van lijden.

En daarom is ook het verloste wezen in het hiernamaals steeds bereid het niet verloste te helpen en zijn liefde strekt zich uit zowel in het rijk hierna als ook op de aarde. En daarom moeten de mensen op aarde vrienden in het hiernamaals verwerven door hun voortdurende bereidheid om te helpen tegenover de zielen die nog op hun hulp en liefde zijn aangewezen. Want wat zij uit liefde voor dezen doen, zal hun veelvoudig worden vergolden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Erupties - Daad van bevrijding voor het geestelijke in de vaste vorm

B.D. 2175 from 5. december 1941, taken from Book No. 31

Eeuwigheden zijn er al vergaan en eeuwigheden zullen er nog verlopen, eer de vergeestelijking heeft plaatsgevonden van al datgene, wat oersubstantie van de schepping is. Dit proces is zo onvoorstelbaar moeilijk en het vraagt oneindig lange tijd, omdat de aanvankelijke weerstand van het geestelijke niet met geweld kan worden gebroken. Integendeel, dit geestelijke moet zelf besluiten de weerstand op te geven. En daarom kan er op geen enkele wijze versneld worden ingegrepen. Alleen door buitengewoon harde druk op het geestelijke kan diens wil om te weerstaan afnemen. En daarom zijn de zichtbare scheppingen van een gesteldheid, dat ze in hun beginstadium bijna onverwoestbaar lijken en hun oplossing weer alleen door gewelddadige gebeurtenissen mogelijk is.

Zulke gewelddadige oplossingen vinden door Gods Wil plaats, wanneer het geestelijke zo ver volgzaam is geworden, dat het de ondraaglijke toestand van dwang niet meer nodig heeft. Dan maakt God de boeien ervan losser, doordat de voormalige vaste vorm uiteenvalt en zich in nieuwe uiterlijke vormen weer aaneensluit, die echter niet meer de zo kwellende toestand voor het geestelijke betekenen als tevoren.

Elke gewelddadige ontbinding van de eertijds vaste vorm is een daad van bevrijding voor het erin gekluisterde geestelijke. Maar tegelijkertijd worden ook scheppingen, die al rijper geestelijks bevatten, aan een verandering onderworpen. Want een gewelddadig uiteenvallen van de harde substantie is een gebeuren, dat merkbaar is voor al het geestelijke in de verste omtrek. Het is geen geleidelijk verval op zich, maar een essentiële uitbraak van het geestelijke, dat God voor momenten de vrijheid geeft, die het benut om datgene, wat het gevangen houdt, open te breken.

Zulke erupties brengen geweldige veranderingen met zich mee, van de scheppingen die door de verwoesting worden getroffen. Al het geestelijke - ook het al verder ontwikkelde - raakt daardoor zijn oude vorm kwijt, verbindt zich met vrij geworden geestelijks en neemt weer zijn intrek in een nieuwe uiterlijke vorm, al naar gelang de wil van dit geestelijke om zich aan te passen aan een dienende bestemming.

En zo wordt door een dergelijke gewelddadige ontbinding het geestelijke ertoe gebracht een dienende functie uit te oefenen, die voor het geestelijke een losser maken van zijn huidige keten betekent. Daarom is elke gewelddadige verwoesting met een vrij worden, resp. positieve ontwikkeling van het in de vorm gekluisterde geestelijke verbonden, en het wordt door deze met vreugde begroet.

Alleen voor het geestelijke, dat zich in het laatste stadium van de ontwikkeling bevindt, is het een gebeuren vol leed. Want het berooft dit geestelijke van elke verdere mogelijkheid zich te ontwikkelen op de aarde en brengt daarom schrik en ontzetting teweeg, als dit het laatste verblijf in de vorm niet heeft benut, zolang het hem mogelijk was. Doch terwille van het onrijpe geestelijke zijn zulke erupties nodig, dat anders niet uit zijn vaste vorm kan worden verlost. Want zodra het na oneindig lange tijd van weerstand tegen God besluit om te dienen, geeft God het daar ook de mogelijkheid toe.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De catastrofe en de nood daarna

B.D. 2197 from 29. december 1941, taken from Book No. 31

Zeer groot leed staat de mensheid nog te wachten, als ze de weg naar God niet vindt. In een tijd, waarin aan de goddelijke Schepper zo weinig wordt gedacht dat Hij ook in de bitterste nood niet wordt aangeroepen, nemen de gebeurtenissen toe, die kommer en kwel over de mensen brengen om de harten toch nog op de eeuwige Godheid te richten. En toch zal ook dit nog niet voldoende zijn dat de mensen verbinding zoeken met God. En dus zal Hij Zich op een andere manier dichter bij de mensen brengen, want zonder God zijn ze voor eeuwig verloren.

De dag van ontzetting is in aantocht en het leed zal niet te overzien zijn. Want in de nacht van de verschrikking verliezen de mensen elke verbinding met elkaar en niemand zal van de ander weten of hij een slachtoffer is geworden van de catastrofe, die angst en afgrijzen teweegbrengt en die niemand kan ontvluchten.

En dan zal de nood leren bidden. De mensen zullen vrezen voor hun geliefden of voor hun eigen leven en ze zullen geen aardse hulp vinden. En er blijft hun alleen nog de weg naar God over. En in het aanschijn van hun naderende einde vinden ze deze weg ook. En God zal eenieder bijstaan die Hem aanroept in de nood, zodra deze roep uit het diepst van het hart komt en God een verandering van de wil van de mens ziet. Want God wil niet totaal vernietigen, maar op de gehele mensheid opvoedend inwerken, daar ze anders niet meer kan worden geholpen.

Maar wat voor nood er na die catastrofe zal komen, daar kunnen de mensen zich nog geen voorstelling van maken. Want alles zal dan braak liggen en alleen de grootste gedienstigheid is in staat weer een toestand te scheppen, die voor de mensen verdraaglijk is. Doch slechts weinig mensen zullen willen dienen. En daarom zal de nood onuitsprekelijk groot zijn. Want de mensheid is verblind en ziet de zin en het doel niet in van een catastrofe, waaraan ontelbare mensen ten offer vallen.

En toch is er geen andere mogelijkheid de mensen terug te brengen tot het geloof in God. Maar God talmt en Zijn oneindige Liefde stelt de dag steeds nog uit, opdat de mensen nog tevoren de weg naar Hem vinden en door de kracht van het geloof het grootste leed van zich afwenden. Want die vast geloven zal God beschermen en Hij zal hun Zijn Liefde en Barmhartigheid doen toekomen. Hij zal hen bijstaan in de nood en Zijn Wil zal ze beschermen, ook in het grootste gevaar.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Uitwerking van de tegen God gerichte wil

B.D. 2199 from 31. december 1941, taken from Book No. 31

Tegenover de wil van God is de wil van de mens machteloos, ook al waant hij zich nog zo wijs en krachtig. Elk ingrijpen in de goddelijke orde straft zichzelf, want dan keert de menselijke wil zich tegen de goddelijke wil en dit heeft tot gevolg dat zo’n handelwijze zich op de mensen zelf uitwerkt in zo verre, dat door zijn wil leed en nood over hem komt.

Het is geen toeval wanneer de mens vaak moet lijden onder wat hij zelf heeft veroorzaakt of nagejaagd. Want vaak heeft hij door eigen willen de wil van God tegengewerkt en hij moet nu zelf de gevolgen daarvan ondervinden. En deze toestand is thans op aarde overheersend, dat de menselijke wil geen acht meer slaat op de goddelijke wil, dat hij zijn vrijheid misbruikt voor handelingen die tegen de goddelijke orde indruisen en dat daar situaties uit voortkomen die voor de mens zelf buitengewoon smartelijk zijn.

God duldt het niet dat Zijn wil veronachtzaamd wordt. Weliswaar hindert hij de wil van de mens niet, maar verstandelijk gezien kan niet iets goed zijn wat tegen de goddelijke wil is gericht. En van wat niet goed is kan ook de uitwerking de mens geen voordeel opleveren. Bijgevolg berokkent de mens zich zelf schade door zijn tegen God gerichte wil, zowel geestelijke als aards. Er is een geestelijke achteruitgang te constateren wanneer geen acht wordt geslagen op de wil van God. En aardse nood moet nu van de kant van God worden aangewend als tegenmiddel om de geestelijke achteruitgang te belemmeren, respectievelijk deze op te heffen. En tegenover zoiets is de mens machteloos. En hij kan ze pas verminderen wanneer hij tracht de wil van God te vervullen, dus zijn lage graad van geestelijke ontwikkeling inziet en tracht deze op te heffen. Dan keert zijn wil zich niet langer tegen de goddelijke wil. Hij leeft in de goddelijke orde en dientengevolge beperkt hij de toestand van lijden die alleen de uitwerking van zijn tegen God gerichte wil was.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het Boek der boeken - 'n Lamp zonder olie

B.D. 2203 from 5. januari 1942, taken from Book No. 31

Een lamp zonder olie is slechts een leeg vat dat niet voldoet aan zijn doel, want hij straalt geen licht uit omdat de permanente voeding ontbreekt die aan het licht moet worden toegevoerd. En zo is ook de heilige Schrift (de bijbel) zo lang als boek slechts te beschouwen als hij niet waarachtig licht verspreidend werkt, d.w.z. zolang hij niet tot de verlichting van de geest leidt. De heilige Schrift kan waarlijk de hoogste wijsheid aanbieden aan hem die in diepste gelovigheid en met een hart dat op GOD is gericht, begeert er de wijsheid uit te putten, zodra dus de mens zelf door dit verlangen zijn honger naar licht laat zien. Dan is het Boek der boeken niet zo maar een leeg vat, integendeel wordt het tot een schenker van licht. De mens neemt toe in wijsheid, want hij wenst voeding voor zijn geest, en deze voeding doet het licht in hem tot een helder stralende vlam worden die tot ver weg zijn schijnsel zendt en de donkerste nacht kan verlichten.

Het Woord GOD's is gezegend met Zijn Kracht en zij die rechtstreeks van GOD het Woord in ontvangst mogen nemen, zullen daarom ook voortdurend doorstroomd zijn door GOD's Kracht. En deze kracht stroomt ook naar de mens die met dezelfde innigheid het Woord daar tot zich neemt waar het voor alle mensen toegankelijk is, zodra hij er maar naar streeft goddelijke wijsheid in zich op te nemen, zodra hij enkel en alleen licht begeert. Want elke honger naar Zijn Woord zal GOD stillen. Hij zal geven waar er naar verlangd wordt. Dus moet het hart verlangen naar geestelijk voedsel, dan wordt hem dit aangeboden in de vorm van weten, want elk woord uit de heilige Schrift wordt de mens nu duidelijk en dit weten maakt gelukkig en stemt hem tevreden. Maar hoe vaak leest de mens alleen maar het geschreven woord en laat dit niet tot zijn hart spreken, hoe vaak ontbreekt hem betekenis en inzicht van datgehe wat hij leest, omdat hij niet bidt om de genade van het begrijpen en dan is het Boek niet meer waard dan elk ander boek dat alleen maar tot doel heeft te vermaken. Maar dan mist de lamp de olie, dan is hij zonder licht, hij is slechts een leeg vat dat zijn doel niet nakomt, want hij straalt geen licht uit en kan ook niet het hart van de mens verlichten.

Het Woord GOD's komt tot ieder mens die het begeert, want GOD is het Woord, en aan wie HEM tracht te bereiken, openbaart GOD Zich op de meest verschillende manieren. HIJ geeft hem de waarheid d.m.v. gedachten, of HIJ brengt mensen bij elkaar en HIJ spreekt door dezen, of HIJ spreekt door het Boek der boeken tot hem. Maar steeds moet de bereidwilligheid aanwezig zijn om het goddelijke Woord te ontvangen, het hart moet het wensen opdat zijn verlangen kan worden vervuld. De GEEST uit GOD zal dan steeds werkzaam zijn, het doet er niet toe hoe en waar de mens het goddelijke Woord in ontvangst neemt, omdat de GEEST uit GOD pas dan kan werken waar de honger van de mens naar geestelijk voedsel, naar het licht, duidelijk blijkt. En dan zal ook elke dwaling zijn uitgesloten, want zelfs waar zoiets door menselijke wil is ontstaan, stuurt de GEEST uit GOD het denken van de mens zo, dat hij juist begrijpt en dus zijn weten aan de waarheid zal beantwoorden. Dus dan is het weten als een licht dat helder in de omgeving straalt en de kracht van zijn straling in de duisternis zendt. En dit weten zal hij altijd en overal mogen verwerven. Steeds is de Geest uit GOD bereid weten uit te delen, en waar het maar uit het diepst van het hart wordt begeerd, daar zal ook het hart worden gevoed, want GOD wil dat het licht en helder zal worden in de harten der mensen. HIJ wil dat Zijn Woord niet alleen uiterlijk zal worden gelezen of aangehoord, maar dat het diep zal binnendringen, opdat het als geestelijk goed vast zal blijven zitten en eens de rijkdom is van de ziel in de eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Begoocheling van de satan - Masker - Materie

B.D. 2204 from 6. januari 1942, taken from Book No. 31

Het is een begoocheling van de satan, wanneer de mensen iets als een reddingsactie wordt voorgesteld, wat in werkelijkheid een werk van grootste liefdeloosheid is, wanneer de mensen voor juist houden wat het bitterste onrecht is, wanneer de meest edele motieven worden voorgespiegeld, waaraan egoïstische gedachten ten grondslag liggen. De satan zal zich bedienen van woorden van liefde om de mensen te verblinden en hij zal groot succes hebben, omdat de mensen door hun liefdeloosheid niet meer bij machte zijn het valse spel te onderkennen van diegene, die hen in het verderf wil storten. En steeds zal hij zich van zulke middelen bedienen, die schijnbaar goed en edel zijn. Nooit zal hij onder zijn ware vlag strijden. Integendeel, hij zal zijn ware gezicht onder het masker van het goede verbergen. En daarom gaat het erom bijzonder waakzaam te zijn, dat de mensen, wier wil het is steeds het juiste te doen, niet aan deze vermomming ten offer vallen. Nooit moet de mens alleen maar naar de uiterlijke schijn oordelen. Woord en daad moeten overeenstemmen en daar, waar de liefde werkelijk te herkennen is, hoeft het werkzaam zijn van de tegenstander van God niet gevreesd te worden. Maar de satan zal nooit een goed werk realiseren, want zijn doel is al het goede en edele te bestrijden. En daarom probeert hij de mensen aan te zetten elkaar schade toe te brengen.

Maar nooit zal God werkeloos toezien, waar zijn tegenstander het denken van de mensen verblindt, om de zielen van de zuivere waarheid af te houden. En waar de tegenstander van God dus actief is, dwaling te verbreiden onder de dekmantel van liefde en menslievendheid, daar geeft God eveneens uitsluitsel over het ware wezen van hem, die nu de mensheid beheerst. God laat hem, die deze productief gebruikt, weliswaar nog een tijd de volledige macht, evenwel is de tijd voor zijn verderf brengend werkzaam zijn op aarde beperkt. Want het ware gezicht van de satan moet worden onthuld en zijn doen en laten onmaskerd. Wiens wil op God is gericht, zal de begoocheling van de satan inzien en zich vol afschuw van hem afkeren. Doch velen zullen zich laten misleiden en het zal hen moeilijk vallen, de intriges van kwade machten te doorzien.

Maar als waarschuwing zij het allen gezegd, dat uit elke belofte van aards voordeel het werkzaam zijn van slechte krachten valt op te maken, dat er dus nooit goede krachten aan het werk zijn, wanneer zaken worden nagestreeft, die tot vooruitgang van het aardse leven moeten dienen, want dan zou er materie worden nagestreefd, die in het aardse leven echter moet worden overwonnen. Maar de tegenstander van God zal dit als eerste beogen: de mensen aan de materie te ketenen, ze aan te sporen deze te begeren, om hen daardoor weer in zijn macht te krijgen. En daaraan is het werkzaam zijn van de satan te herkennen, dat hij tracht te vermeerderen, wat de mens gewillig moet prijsgeven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het wereldgericht - De wegneming

B.D. 2211 from 14. januari 1942, taken from Book No. 31

Het wereldgericht zal plotseling en onverwachts over de mensen losbarsten en het zal elk schepsel van de aarde wegvagen, want de aarde op zich zal veranderen. Alles wat levend genoemd kan worden zal vernield worden door een gloeiende stroom van vuur. De aarde zal er heel anders uit gaan zien, onvoorstelbaar voor de mensen die nu op de aarde leven. Maar dit moet hun verkondigd worden omdat er enkele onder hen zijn die zowel de oude alsook de nieuwe aarde zullen meemaken en deze moeten getuigenis afleggen van de wonderen die God aan hen heeft gedaan. Want zij zullen in levende lijve de ondergang van de oude aarde meemaken en toch niet daardoor getroffen worden, omdat de Heer tot hen komt en hen van deze aarde wegneemt. Deze weinigen bezitten een sterk geloof en zijn in liefde God toegedaan. Zij leven volgens de wil van God en worden scherp vervolgd door de mensen die zonder enig geloof zijn. Daardoor zijn de mensen die in God geloven in groot gevaar en hieruit zal de Heer hen redden doordat Hij zelf komt en hen omhoog haalt.

En er zal een scheiding plaatsvinden. Het goede zal van het kwade worden gescheiden, het gelovige van het ongelovige. God ontneemt satan de macht over het geestelijke, door dit opnieuw te kluisteren in de vaste vorm. En daarmee wordt de nieuwe aarde gevormd. Niets blijft bestaan in zijn oude vorm, want de tijd die God het geestelijke heeft gegeven om bevrijd te worden uit de vorm is beëindigd. Er is weer een nieuwe fase in het tijdperk van verlossing, en dit zal met verbazing worden geconstateerd door de mensen die naar de nieuwe aarde worden geleid om de stam van een nieuw mensengeslacht te vormen. Zij kennen nog de oude aarde en maken nu de nieuw gevormde aarde mee. En zij herkennen de grootheid van God, Zijn wijsheid en almacht en Zijn oneindige liefde. Want hun ogen zullen een tafereel zien dat zij met verbazing en eerbied in zich op zullen nemen.

Een rijk van vrede dat lieflijk en gracieus is om te aanschouwen en met buitengewoon bekoorlijke scheppingen van veelvuldige aard, echter geheel afwijkend van de scheppingen op de oude aarde. En de mensen zullen triomfantelijk jubelen en juichen dat hun deze grote genade deelachtig is geworden, de nieuwe aarde mee te maken. Zij zullen de verschrikkingen vergeten van het wereldgericht, die ze meemaakten ofschoon zijzelf daardoor niet waren getroffen. Want God laat voor hun ogen zich de toedracht afspelen die vernietiging brengt aan alles wat op aarde leeft, maar zijzelf komen ongedeerd daaruit tevoorschijn. Want God verplaatst hen in levende lijve naar een oord van vrede, tot Hij dat nieuwe vormgeving heeft volbracht en hen dan weer naar de nieuwe aarde leidt.

Liefde, vrede en eendracht zal nu de mensen met elkaar verbinden die het proces van de omvorming mochten meemaken. Zij zullen God loven, Hem danken en aanbidden in diepe eerbied. Zij zullen leven naar Gods wil en Hij zal hen zegenen en uit hen een nieuw geslacht laten voortkomen dat voor een lange tijd niet meer verdrukt kan worden door de tegenstander, omdat hem iedere macht ontnomen is. En deze tijd zal een tijd van vrede en verbondenheid met God zijn. Want God vertoeft in hun midden, omdat de liefde in deze mensen woont.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Aardse omgeving, capaciteiten en kennis onbelangrijk voor het rijp worden van de ziel

B.D. 2216 from 19. januari 1942, taken from Book No. 31

Het heeft geen betekenis voor de positieve ontwikkeling van de ziel in welke omgeving deze haar belichaming op aarde doormaakt. Het is ook helemaal onbelangrijk welke aardse capaciteiten de mens bezit en op welk niveau van aardse kennis hij staat. De mens kan aards de voortreffelijkste eigenschappen hebben, hij kan in alle aardse gebieden en bekwaamheden goed thuis zijn, hij kan ook een hoge graad van kennis bezitten en toch kan hij geestelijk beduidend lager staan dan een mens die in het aardse leven al deze eigenschappen niet bezit en geestelijk hoog ontwikkeld is; ja, vaak is de geestelijke rijpheid veel eerder daar herkenbaar, waar alle aardse eigenschappen wegvallen, want deze mensen zijn innerlijker en meer met GOD verbonden, omdat ze in de arbeid aan hun ziel niet door welke invloeden van buitenaf dan ook worden belemmerd.

Het heeft soms de schijn, als zou een welgevormde ziel alleen in een welgeschapen lichaam kunnen wonen, als zou de waarheid alleen daar te vinden zijn, waar kennis wordt onderricht en ontvangen en als zou de graad van weten afhankelijk zijn van meer of minder hoog ontwikkeld verstandelijk denken van de mens, en toch kunnen juist die schijnbare voordelen een hindernis zijn die het rijp worden van de mens op losse schroeven zetten. De mens wiens denken anders scherp en logisch is, kan juist in geestelijk opzicht de grootste dwaling verdedigen, maar dwaling zal er nooit toe bijdragen geestelijk vooruit te gaan. Dit levert alleen een leven in liefde op en daarom hoeft de mens volstrekt geen door de wereld erkende goede eigenschappen te hebben en kan toch op een zeer hoog peil staan, omdat de liefde in hem aanwezig is, en deze echter de mens pas waarachtig verheft.

De wil GOD te dienen kan net zo sterk ontwikkeld zijn bij een mens die er aards heel klein en nederig voor staat, want juist deze wil trekt GOD, als de eeuwige LIEFDE, aan. Deze helpt echter de mens, ofwel diens ziel, op de eerste plaats geestelijk rijp te worden en dus kan een welgevormde ziel zich veel eerder ontwikkelen bij een mens die zijn opmerkzaamheid niet verdeelt tussen geestelijke en aardse belevenissen. In zekere zin heeft hij het iets makkelijker omdat de verleidingen van buitenaf hem niet zo bestormen, terwijl de mens van de wereld die over buitengewone gaven beschikt, maar deze niet gebruikt voor het heil van zijn ziel, ver achter kan staan bij die andere ziel.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Liefde is de sleutel tot de waarheid

B.D. 2218 from 21. januari 1942, taken from Book No. 31

Het werkzaam zijn in liefde heeft onvermijdelijk het inzicht tot gevolg en dus is werkzaam zijn in liefde de enige weg naar de waarheid. Dit is wat de mensenkinderen als eerste moeten weten. Op een andere weg zullen ze nooit ofte nimmer tot de waarheid geraken. Komt hun nu een weten toe dat hun aannemelijk toeschijnt, zonder dat hun leven een werkzaam zijn in liefde is, dan is dit een begoocheling van de satan, of, wanneer hun de waarheid wordt aangeboden, zien ze deze niet als zodanig in en wijzen deze daarom af. De zuivere waarheid wordt wel aan velen aangeboden, maar juist afgewezen omdat het de mensen aan liefde ontbreekt. Maar zulke mensen houden hardnekkig aan de onwaarheid vast en het is hun niet duidelijk te maken dat ze zich op een dwaalweg bevinden, dat ze door verkeerde leren worden misleid. De liefde is de sleutel tot de waarheid, zonder deze is de toegang versperd.

Waarheid echter is alles wat van God komt. De waarheid wordt niet verstandelijk doorgrond maar langs de weg van het hart van God ontvangen. De mens kan wel de waarheid ontvangen door middel van gedachten, maar dan zal hij steeds verlangen naar God hebben. Dit verlangen echter is liefde en de liefde heeft een uitwerking in werken van onbaatzuchtige naastenliefde. Deze getuigt pas van de liefde voor God. En dan staat de mens in het juiste denken, dat wil zeggen de gedachten die nu tot hem komen, stemmen overeen met de waarheid. Ze zijn vanuit het hart geboren, ofschoon de mens meent verstandelijk tot het resultaat gekomen te zijn. Maar is de mens liefdeloos, dan zal zijn denken nooit met de waarheid overeenstemmen, want de tegen de waarheid ingaande krachten hebben dan een sterke invloed op het denken van zulke mensen, omdat dezen door hun liefdeloosheid hun harten voor zulke krachten openstellen, deze dus toegang hebben en nu hun macht volledig gebruiken doordat ze het denken van de mensen nu in de war sturen.

God is de Waarheid. God is de Liefde. Het een is ondenkbaar zonder het andere. Bijgevolg kan de waarheid alleen daar zijn, waar de liefde is. Ontelbare dwalingen zijn er in de wereld gekomen door de liefdeloosheid van de mensen en de waarheid is verdrongen. Ze kan ook alleen dan weer toenemen onder de mensheid, wanneer deze tot liefde verandert. En daarom moet er eerst liefde worden beoefend eer de mens tot inzicht komt. Elke studie is tevergeefs als de liefde bij de mens ontbreekt. Want wat hij zich daardoor aan weten eigen maakt, stemt of niet met de waarheid overeen, of is dood leergoed doordat het niet bijdraagt aan de positieve ontwikkeling van de ziel zolang het hart er niet door getroffen is, het zich dus niet in liefdadigheid uitwerkt. En daarom moet elk geestelijk weten met de maatstaf van de liefde worden gemeten. Het moet uit een liefdadig hart stromen en weer tot liefdadigheid opvoeden, dan zal het waarheid zijn en God zelf zal de Bron van zo’n weten zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Opvolgers van Petrus - Kerkelijk wereldse macht

B.D. 2221 from 27. januari 1942, taken from Book No. 31

Lees in de bijbel en u zult inzien dat de geest der waarheid bij de meeste mensen kennelijk verdrongen is. Het woord van God is u daarom onthouden, opdat u, die de waarheid zoekt, niet ziende wordt. De kerkelijke overlevering wordt getrouw opgevolgd, maar in hoeverre deze overlevering met de leer van Christus overeenstemt, dat wordt niet onderzocht. En hoe vaak is de zin van het goddelijke woord niet veranderd? Hoe vaak werd het woord van God verkeerd uitgelegd en hoe zelden wordt de verkeerde uitleg bekritiseerd? Dit misleiden van de mensheid kan niet genoeg naar voren worden gebracht, het is toch de oorzaak van alle scheuringen en religieuze strijd geweest.

Toen Jezus op aarde leefde sprak Hij van het rijk Gods. Van een rijk dat niet van deze wereld is. Hij sprak niet van wereldlijke macht, Hij sprak ook niet van kerkelijke macht, van een organisatie. Hij had het ook niet over mannen die in de plaats van God zouden heersen over Zijn gemeente. Hij sprak alleen tot Zijn discipelen: "Ga heen en onderwijs alle volkeren". Hij gaf hen de opdracht de mensen te onderwijzen in Zijn leer van liefde, en Hij beloofde hun Zijn medewerking als ze in Zijn geest één bleven. Want zoals zij de liefde onderwezen, moesten zij ook zelf in liefde leven, en dan was God, die de Liefde is, ook zelf met hen.

Waar echter de liefde regeert daar is elke heersende macht overbodig. Waar de liefde regeert dient de één de ander. Waar de liefde regeert daar zijn geboden overbodig, behalve het gebod van de liefde, dat aan de mensen gepredikt moet worden omdat God dat zelf heeft gegeven. Wat de liefde leert is volgens Gods wil. Wat evenwel aan deze geboden werd toegevoegd is niet naar de wil van God, want om te gebieden is een heersende macht vereist.

Maar de mensen moeten als broeders en zusters met elkaar leven, alleen onderdanig aan de wil van God, als zij Gods rijk willen verwerven. Zij moeten zich volstrekt niet tegen de wereldlijke macht verzetten, die God heeft ingesteld voor tucht en orde als die overtreden wordt. Maar toch is Zijn rijk niet van deze wereld. In Zijn rijk is Hij alleen de Heer en machthebber. Hij heeft waarlijk geen mensen op aarde nodig die Hem vervangen en hun macht uitoefenen tegenover de medemensen. Maar waar wijst een woord van de Heer gedurende Zijn leven op aarde op zo'n macht?

Hij leefde in liefde, Hij gaf liefde en onderwees liefde. Ware liefde echter schakelt een willen heersen uit. Het sterkere mag niet beslissen voor het zwakkere, zelfs daar niet waar het vervullen van de goddelijke geboden onderwezen wordt. Want wat onder dwang wordt gedaan heeft niet heel veel waarde, al is het nog zo edel en goed. Pas als de vrije wil in de mens werkzaam is geworden, zijn deze handelingen waard door God gezien te worden. Zodoende verlangt God alleen de vrije wil van de mensen. Nooit echter hebben de mensen op aarde het recht om eigenmachtig bij de goddelijke geboden die van henzelf te voegen. En nog veel minder mag het onderhouden van deze geboden de mensen als een plicht worden opgelegd - dus geëist onder bedreiging van tijdelijke of eeuwige straffen. Want om deze straffen te ontgaan wordt nu een gebod nageleefd, waar anders geen aandacht aan zou worden geschonken. Dus kan het onderhouden van zulke geboden onmogelijk een grote waarde hebben voor God en voor de eeuwigheid.

Toen de discipelen de opdracht van Christus uitvoerden en het evangelie uitdroegen in de hele wereld, was ook het werkzaam zijn van God duidelijk zichtbaar. Want zij genazen zieken in Jezus' naam, zij dreven boze geesten uit en deden wonderen, om te bevestigen wat zij onderwezen. Want Gods geest was met hen en in hen. Alles wat zij volbrachten was het werken van Gods geest. Zij verkondigden de leer van Christus, de goddelijke leer van de liefde, en leefden hun medemensen eveneens deze liefde voor. En dat schakelde de wil tot heersen geheel uit, want zij waren als broeders en zusters onder elkaar en dienden elkaar in liefde. Dit was de taak die Jezus Christus Zijn discipelen opdroeg voor hun verdere werkzaamheden. Maar Hij heeft niet één van Zijn apostelen aangesteld als opperhoofd of als leider, naar wie alle anderen zich voegen moesten.

Maar wat nadien ontstond week geheel af van dat wat de Heer zelf vertegenwoordigde. Er werd een kerkelijk-wereldlijke macht in het leven geroepen die het gebod van de liefde in zo'n vorm goot, dat die niet meer overeen kwam met hetgeen Jezus Christus de mensen zelf heeft geleerd. Het dienen in liefde werd nog wel verlangd, maar het werd niet meer zelf beoefend. En dat was van diepgaande betekenis, want er ontstond weer hetzelfde wat Jezus Christus had gebrandmerkt tijdens Zijn leven op aarde. De mensen werden verplicht tot dat wat zij uit eigen vrije wil moesten doen. En mannen van aanzien, rang en waardigheid betitelden zich als opvolgers van de apostelen, die toch in grote armoede hun ambt bekleed hadden. Evenzo bestempelde een bouwwerk met een enorme ontplooiing van pracht zich als de "alleen zaligmakende kerk" die Jezus Christus zou hebben ingesteld met de woorden: "Jij bent Petrus, de rots".

Deze woorden zijn door mensen die naar macht streefden zo uitgelegd zoals zij ze zelf konden gebruiken. In geen geval hebben deze woorden de betekenis dat Petrus de stichter van een kerkelijke macht is, en dat de machthebbers van deze kerk de opvolgers van de apostelen zijn - van die apostelen, die zonder rang en waardigheid alleen het evangelie van de goddelijke liefdesleer in de wereld verkondigden. Petrus was de gelovigste van hen en Jezus plaatste zijn sterk geloof op de voorgrond met de woorden: "Jij bent Petrus, de rots, op deze rots wil Ik mijn kerk bouwen". Jezus noemt de gemeenschap van gelovigen Zijn kerk, want zij die het rijk Gods willen verwerven moeten zich in diepste gelovigheid aaneensluiten en zo Zijn kerk vormen. Zo is het Zijn wil, en deze wil bracht Hij in de genoemde woorden tot uitdrukking.

Het is echter niet Zijn wil, dat hoge en hoogste waardigheidsbekleders zich als hoofd van zo'n gemeenschap voelen en ook hun macht zodanig gebruiken. En ook niet dat talloze gebruiken en ceremoniën de eigenlijke kern onbelangrijk laten worden, dat wil zeggen dat de goddelijke leer van de liefde onopgemerkt blijft door louter uiterlijkheden waar teveel waarde aan wordt gehecht en zodoende de eigenlijke zending van de apostelen, de wereld in te gaan om het evangelie te verkondigen, niet meer erkend wordt. Wel kunnen er ook onder die machthebbers nog mannen zijn naar Gods hart, en hun zal Hij ook waarlijk Zijn geest en Zijn genade niet onthouden. Maar hun wijsheid is dan niet het gevolg van hun positie of hun hoge ambt dat ze bekleden, maar hun juiste levenswandel voor God. Dezen zijn dan de ware opvolgers van Petrus, want zij zijn sterk in het geloof. En uit de sterkte van het geloof putten zij de wijsheid, want dan zijn zij als een rots waaruit het levende water stroomt. Zij zijn dan de ware vertegenwoordigers van de kerk van Christus, die bestaat uit de gemeenschap van gelovigen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Egoïsme - Het ingrijpen van God het laatste redmiddel

B.D. 2223 from 29. januari 1942, taken from Book No. 31

In haar onvoorstelbaar egoïsme gaat de mensheid geestelijk te gronde, als God niet een doeltreffend tegenmiddel gebruikt, om dat egoïsme te verminderen. De mens denkt alleen maar aan zijn eigen "ik" en het lot van de medemens laat hem meestal koud. Zijn denken en spreken is dienovereenkomstig, steeds maar berekenend, om zichzelf het grootste voordeel te verschaffen, wat in geestelijk opzicht een uitermate nadelige uitwerking heeft. Elke dag is dus vergeefs geleefd, als er naar aardse voordelen wordt gestreefd. En er zijn op het ogenblik in de wereld maar heel weinig mensen, die hun geestelijke vorming op het oog hebben. Maar dezen gaan aan de nood van de medemensen niet onverschillig voorbij. Veeleer proberen ze deze waar mogelijk te lenigen en brengen zelfs offers, want ze denken meer aan de nood van anderen dan aan hun eigen nood. En terwille van dezen talmt God nog steeds het laatste middel te gaan gebruiken, want Zijn Liefde wil de mensen graag onuitsprekelijk leed besparen, wanneer het mogelijk is hen zonder leed te bewegen in liefde werkzaam te zijn.

Maar het ingrijpen van God heeft groot leed tot gevolg, want juist het leed moet de harten der mensen van mening doen veranderen. Ze moeten bij de ellende en de nood van de naaste, hun eigen nood vergeten, dus hun eigenliefde bestrijden en er steeds naar streven de ellende van de medemensen te verminderen. Dan pas levert het leven op aarde hen geestelijk resultaat op.

Maar jammer genoeg hebben juist nu de mensen een buitengewoon sterk uitgesproken werelds verlangen; een verlangen naar de goederen van deze aarde. En elke gedachte betreft alleen nog de vraag, op welke manier ze er aan kunnen komen. Daarbij houden ze ook geen rekening met het wereldgebeuren en nog veel minder met de kennisgevingen, die het werkzaam zijn van God aankondigen. Ze letten niet op de verschijnselen, die samengaan met het geestelijk verval. Ze zien de inbreuken niet, die al als geoorloofd gelden. Ze slaan ook geen acht op de verkeerde opvattingen van recht en rechtvaardigheid en ze hebben daarom ook geen kritiek op de geest der tijd, de negatieve houding tegenover al het religieuze. Ze houden veel meer alles voor goed, wat duidelijk aan de invloed van de tegenstander is toe te schijven.

En daarom ook doet God Zijn invloed gelden, dat wil zeggen Hij werkt zo duidelijk die geestelijke vervlakking tegen, dat kan inzien wie het wil inzien. Want Hij trekt alle macht naar Zich toe; Hij maakt de mensen machteloos, Hij laat hen voelen, dat ze van zichzelf uit tot niets in staat zijn tegen de ingreep van God, dat ze deze moeten ondergaan, zonder daar het geringste aan te kunnen veranderen. En nu kunnen ze alleen maar hun wezen veranderen, wanneer ze daartoe bereid zijn. Er worden hen gelegenheden geboden in overvloed, de vonk van liefde in zich te doen opgloeien, hem te voeden tot een vlam en dan in overeenstemming daarmee in liefde werkzaam te worden. Grijpen ze deze laatste mogelijkheid niet aan, dan kunnen ze op aarde niet meer worden geholpen, want wier egoïsme te groot is, die zullen ook dan nog niet hun eigenlijke bestemming inzien. Ze zullen verknocht zijn aan hun leven en aan hun have en goed, zo mogelijk weer proberen te vervangen wat ze verloren hebben. En dan was het ingrijpen van God voor hen tevergeefs, dan moeten ze de gevolgen van hun materialistische toestand dragen, zoals ze dit zelf willen, want door dwang kunnen ze niet uit hun egoïsme worden bevrijd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het verbreiden van de openbaringen is Gods wil

B.D. 2224 from 30. januari 1942, taken from Book No. 31

Het is Gods wil dat Zijn openbaringen worden verbreid opdat de mensen elk wereldgebeuren leren beschouwen als door God gezonden of als goddelijke toelating ter wille van hun ziel opdat ze een samenhang leren zien van dat wereldgebeuren met de geestelijke toestand van de mensen. Alleen door het woord Gods dat Hij zelf aan de mensen overbrengt kan hun deze samenhang worden uitgelegd. Want de mensen moeten tevoren onderwezen worden over de geestelijke nood en de inwerking ervan op de zielen om te kunnen begrijpen welke tegenmaatregelen noodzakelijk zijn om deze nood van de mensen op aarde op te heffen.

Het op de hoogte zijn van de zin en het doel van de schepping, van de genade van de belichaming en van de gevolgen van een juist als ook van een verkeerd leven op aarde maakt alles begrijpelijk wat voor de mens anders onbegrijpelijk is. En er is maar één manier om de mensen dit weten over te brengen, daar het hun anders niet kan worden aangeboden. Want zodra een mens de medemens zou willen onderrichten zou hij niet geloofd worden, hoewel hij alleen de waarheid spreekt, omdat de mensheid al te zeer gematerialiseerd is, dus zich te ver van de waarheid heeft verwijderd om deze als waarheid te kunnen herkennen.

De mensen zijn zo werelds ingesteld dat ze alleen maar hoogmoedig lachen om alles wat hun als geestelijke leer wordt overgebracht. Daarom moet er op aardse grondslagen worden gebouwd. Dat wil zeggen: geestelijke leren moeten op een manier aan de mensen worden overgebracht die de interesse van de mensen opwekt. Ze moeten zich kunnen overtuigen van het werkzaam zijn van een Macht, zelfs wanneer ze deze Macht niet willen erkennen. En daarom moet hun kennis worden gegeven van dit werkzaam zijn. Ze moeten door de inhoud van de bekendmakingen worden onderricht zodat zij zichzelf ervan kunnen overtuigen dat die met de waarheid overeenstemmen als het wereldgebeuren zich ontwikkelt overeenkomstig deze kennisgevingen. De ongelovige zal desondanks bij zijn ongeloof blijven daar het hem vrij staat te geloven of niet. Hij zal alles als toeval bestempelen en ook trachten zijn medemensen te beïnvloeden. Maar er zullen ook veel mensen nadenken en hun opvatting veranderen. En God is op de hoogte van deze mensen en wil hen helpen, omdat ze uit eigen kracht geen uitweg vinden uit de chaos. Aldus openbaart Hij zich aan hen. En zalig zijn degenen die Hem onderkennen en geloof schenken aan Zijn openbaringen. Ze worden uit de geestelijke nood gered omdat ze gewillig zijn zich te laten onderrichten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De leugengeest en zijn werktuigen

B.D. 2231 from 8. februari 1942, taken from Book No. 31

De leugengeest beheerst de wereld en wie de wereld en haar goederen begeert, is een prooi van deze leugengeest. Want alleen daar kan hij zich handhaven, alleen daar zal hij als heer worden erkend doordat er naar hem wordt geluisterd en hij aanvaard wordt.

De Geest der Waarheid daarentegen zal alleen maar veld winnen onder de mensen die trachten zich van de wereld en haar goederen los te maken, die er geen enkel verlangen naar hebben, maar zich bezighouden met goddelijke zaken en hun denken erop richten, die denken aan hun eigenlijke bestemming en positief staan tegenover een geestelijk leven. Daar is de leugengeest de toegang ontzegd. Want deze mensen verleent GOD Zelf Zijn bescherming en Hij onttrekt hen aan de macht van diegene die de leugen in de wereld brengt.

De mensen die de wereld zijn toegedaan, bekennen daardoor, dat ze hem toebehoren die zijn macht in de wereld heeft, want ze begeren wat nog zijn aandeel eraan is: onverloste materie die nog veel van het kwade geestelijke bevat. En daar hij de wereld helemaal voor zichzelf wil winnen, gebruikt hij elke gelegenheid om de zucht naar materie in de mensen te vergroten, deze hun dus als begerenswaardig voor te stellen. Daartoe bedient hij zich van de leugen, want de waarheid zou de mensen opheldering geven en hen het verlangen naar aardse goederen laten verliezen.

En zo probeert hij elke waarheid met leugen te vermengen, hij tracht de mensen een verkeerd denken binnen te leiden, hij tracht hun geest te vertroebelen, d.w.z. hen te verstrikken in aardse hartstochten en begeerten, zodat de geest in hen met de dichtste omhulsels is omgeven en de ziel geen enkele opheldering kan geven. En al het goddelijke probeert hij omlaag te trekken, al het edele te verstikken, de waarheid te vertroebelen, de liefde uit te roeien, haat en onvrede te zaaien en de mensen geleidelijk zo te vormen dat ze op hem gaan lijken, dat ze al die eigenschappen aannemen die het kwade kenmerken.

De liefde tot de waarheid is maar bij heel weinig mensen aanwezig en zij zijn het die de wereld verachten. Maar hun doel is GOD, DIE de WAARHEID is en ze trachten geestelijke goederen te verkrijgen die duurzaam zijn voor eeuwig. En dus stijgen ze zelf boven de wereld uit en heeft de vorst van de leugen geen invloed meer op hen.

En toch wil hij ze nog in het nauw brengen en daartoe bedient hij zich van hen die uiterlijk eveneens naar de waarheid streven, d.w.z. de schijn wekken de waarheid te zoeken, maar innerlijk de vorst van de leugen zijn toegedaan - die zichzelf en hun leven lief hebben en trachten het zich zo aangenaam mogelijk te maken, die midden in de wereld staan en toch proberen de verbinding met haar te loochenen, die zonder innerlijke drang om zich van de wereld af te keren, hun medemensen een onzelfzuchtig leven voorspiegelen en dus de leugen zijn toegedaan.

Dezen gebruikt de tegenstander als zijn werktuigen, doordat hij ze laat spreken onder de dekmantel van de waarheid, zoals de vorst van de leugen het wil. En zo vermengt zich de leugen met de waarheid en de mensheid neemt alles aan wat haar als waarheid wordt voorgeschoteld en toch de grootste onwaarheid is, want ze heeft geen inzicht omdat ze de waarheid niet begeert, en de onwaarheid beantwoordt meer aan haar aardse verlangen en daarom wordt die zonder enig bezwaar aangenomen.

Maar de Geest der Waarheid zal baan breken, zodra de mensen zich gewillig van de materie afkeren, zodra ze geestelijke goederen begeren en zich op GOD richten. En HIJ zal de leugengeest overwinnen, want wie de waarheid inziet, zal haar verdedigen en trachten haar te verbreiden, en de onwaarheid zal worden verdrongen en daarmee wordt hij overwonnen door wie de leugen in de wereld is gekomen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Leugen en waarheid en hun oorsprong

B.D. 2232 from 11. februari 1942, taken from Book No. 31

Het werkzaam zijn van de GEEST is niet te miskennen, waar de begrippen waarheid en leugen zo duidelijk van elkaar worden onderscheiden, dus GOD of Zijn tegenstander als oorsprong van datgene wat de mensen wordt aangeboden, te herkennen is. De GEEST uit GOD zal steeds tegen elke onwaarheid ten strijde trekken, daar HIJ in Zich de zuivere Waarheid is - de Uitstraling van GOD, DIE de WAARHEID Zelf is. De waarheid en leugen zijn zo tegengesteld, dat ook de oorsprong ervan twee heel tegengestelde wezens moeten zijn. En steeds zal de mens die zich in de waarheid bevindt, zich met GOD verbonden voelen, d.w.z. vanuit zijn innerlijk het goede nastreven, terwijl de aanhanger van de leugen gebonden is aan de wil van de macht die alle slechte driften en neigingen in de mens opwekt.

Zoals nu het begrip waarheid alleen met GOD in verband kan worden gebracht, zal de mens nooit onwaarheid of dwaling hoeven te vrezen die zich zelf in verbinding stelt met GOD en bijgevolg kan steeds daar de waarheid vermoed worden waar de wil van de mensen op GOD is gericht. Maatgevend daarvoor zijn echter niet de woorden, maar de daden van diegenen die geloven dat ze wetend zijn. Een mens die niet ophoudt met werkzaam te zijn in liefde, zal onherroepelijk in de waarheid wandelen want de GEEST uit GOD stuurt zijn gedachten naar het goede inzicht.

Maar achter de leugen staan zullen die mensen die niet actief zijn in de liefde, want het denken van hen wordt door de macht die tegen GOD gericht is, beïnvloed. Deze zal steeds waarheid en leugen trachten te vermengen. De mens zal noch de waarheid begeren, noch de leugen als zodanig inzien, veeleer alles zonder te oordelen aannemen wat hem wordt aangeboden, nog wel alles voor goed houden, zelfs wanneer men duidelijk kan besluiten dat er slechte krachten in het spel zijn. Want hij verafschuwt de leugen niet daar hij in zijn verstand blind is en door zijn liefdeloze wezen nog zeer verwant is aan hem die zelf zonder enige liefde is. En hij zal ook niet de drang in zich voelen het ware en juiste te willen inzien, omdat hij niets begeert wat van GOD is, zolang hij zich nog in de macht van de tegenstander van GOD bevindt.

Een werkzaam zijn van de GEEST is dan begrijpelijkerwijs niet mogelijk, want de GEEST uit GOD kan Zich alleen uiten waar de waarheid wordt begeert, omdat GOD het goddelijke alleen aan diegene kan aanbieden die probeert dichter bij GOD te komen. Maar de leugen gaat van de tegenstander uit en voert ook naar hem terug, want alles wat leugen is, betekent verwijdering van GOD en dus aanpassing aan Zijn tegenstander.

Alle kenmerken van de waarheid zowel als ook die van de leugen worden herkenbaar aan de mens die naar de waarheid verlangt en hij zal zeer spoedig weten waar hij de waarheid zoeken moet en waar hij de leugen kan vermijden. Want de mens die de waarheid begeert geeft zichzelf, d.w.z. zijn denken, over aan GOD, DIE hem nu met Zijn GEEST verlicht, d.w.z. het denken richt, zodat hij duidelijk kan inzien en de waarheid goed onderscheidt van de leugen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Hemelse gelukzaligheid

B.D. 2233 from 12. februari 1942, taken from Book No. 31

Elke vergelijking die de gelukzaligheden van de hemel voor de mensen aanschouwelijk zou moeten maken zou misplaatst zijn, want niets op aarde kan bij benadering deze gelukzaligheden beschrijven. Niets kan eraan gelijkgesteld worden, wilde de poging worden gedaan de mensen daar een beeld van te onthullen. Er is niets tastbaars wat de zielen in de eeuwigheid oneindig gelukkig maakt en daarom kan de mens zich ook niets voor de geest stellen, maar moet hij genoegen nemen met de belofte van de Heer: "Geen menselijk oog heeft het ooit gezien en geen menselijk oor ooit gehoord, wat Ik heb bereid voor diegenen die in Mij geloven."

Het weten van de gelukzaligheden van het eeuwige leven zou ook hoogt nadelig zijn voor het rijp worden van de zielen, want de mens moet volmaakt worden en dus moet hij goed zijn uit de meest innerlijke aandrang, niet ter wille van het loon. Wat een volmaakt wezen in de eeuwigheid zal wachten, is zo onvergelijkelijk gelukkig stemmend dat de mens alles zou doen en ook alle leed zou dragen, als hij op de hoogte was van de graad van gelukzaligheid, als hij zou weten waarin deze gelukzaligheid bestaat.

Alleen zover kan hem opheldering worden gegeven, dat het gevoel van de liefde in het hiernamaals doorslaggevend is, dat zonder deze geen gelukzaligheid denkbaar is, dat de liefde alles zal verbinden en daardoor een staat van geluk geschapen wordt die voor de mensen op aarde onvoorstelbaar is. Want op aarde is de liefde uiterst klein vergeleken met de graad van liefde van de lichtwezens in het hiernamaals. En daarom is de mens ook niet in staat zich de liefde als summum van gelukzaligheid voor te stellen, hoewel al op aarde de liefde, dat wil zeggen liefdadigheid en gevoelens van liefde, als iets kostelijks wordt ervaren en begeerd, zodra de mens het eenmaal heeft leren kennen.

Want gelukkig stemmend is alleen de goddelijke liefde, de liefde die gevend, dus onbaatzuchtig is. De verlangende liefde is alleen gelukkig stemmend wanneer het voorwerp van het verlangen God en Zijn liefde is, omdat deze verlangende liefde tegelijk vervulling is, daar de goddelijke liefde ieder mens toevloeit die haar begeert. Wanneer al op aarde de liefde voor God gelukkig makend is, hoeveel meer is het wezen in de eeuwigheid gelukkig gemaakt als God zich in Zijn oneindige liefde naar hem over buigt en zijn vurig verlangen stilt.

De verrukkingen van dit vervulde verlangen zijn onbeschrijfelijk en laten zich niet met woorden weergeven, omdat het een zuiver geestelijk gebeuren is wanneer het wezen de aaneensluiting met God vindt en Zijn liefdesuitstraling in zich opneemt. En daarom kan geen mens zich een voorstelling maken van de eeuwige gelukzaligheid, zolang hij nog op aarde vertoeft. Want God zelf houdt voor hem het weten zolang verborgen, tot hij de geestelijke rijpheid heeft verkregen om een kijkje te nemen in het geestelijke rijk, dat hem de eeuwige heerlijkheid onthult als het Gods wil is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Catastrofe

B.D. 2246 from 28. februari 1942, taken from Book No. 31

Het naderende rampzalige noodweer is van beslissende betekenis voor alle mensen in zoverre, dat ook het wereldgebeuren daardoor een verandering ondergaat, maar de mensen nu voor andere opgaven en gebeurtenissen worden geplaatst, die een niet minder moeilijke en smartelijke uitwerking hebben. Het is een angstige tijd, die de overlevenden aanvankelijk doormaken. Want ze weten niet of en wanneer deze natuurcatastrofe zich zal herhalen.

Veel mensen weten ook niets over de verblijfplaats van mensen met wie ze nauwe betrekkingen hebben. Vele zullen helemaal alleen en verlaten achterblijven. En ellende en kommer zal overal te vinden zijn. En er zal bijna geen huis zijn, waarin geen treurige mensen wonen en in het land, waar de Stem Gods heeft gesproken, geen stad, waar geen puinhopen te zien zijn. En dan zal de liefde zich waar moeten maken en zal de één het leed moeten helpen dragen van de ander, als de mensen zich het leven draaglijk willen maken en niet helemaal de moed willen verliezen.

Het leed op aarde heeft alleen andere vormen aangenomen. Maar het kan nog niet helemaal van de mensen worden weggenomen, zolang ze zich niet tot God bekeren en proberen hun geestelijke taak te vervullen. En daarom moeten ook diegenen worden getroffen, die door het wereldgebeuren tot dusver onaangeraakt bleven. En dus volgt een onvoorstelbaar zware tijd op de tijd van de wereldbrand, overal duidelijk merkbaar waar de liefdeloosheid overheerst.

De mensen kunnen zich een natuurcatastrofe van die omvang niet voorstellen, zoals ze de aarde te wachten staat. En ze zal ook in het begin niet in haar omvang worden doorzien, want er zal lange tijd nodig zijn, eer de mare ervan de wereld is rondgegaan. En deze onzekerheid maakt het leed en de zorg groter, want elke verbinding met de buitenwereld is verbroken en moeilijk weer tot stand te brengen. En de mensen zullen in het nauw worden gedreven door de heersende macht en worden opgeroepen tot uitoefening van verrichting, die hun krachten bijna te boven gaan. En ze zullen zich niet kunnen verweren en een leven leiden zonder hoop, zonder vooruitzicht op verbetering.

En toch is dergelijk leed nodig, willen de mensen naar hun eigenlijke bestemming worden toegeleid, dat wil zeggen de verbinding met God aanknopen en voor zich daar raad en hulp afsmeken. En dan moet hen het Woord Gods worden bijgebracht. Dan moet hen over de werken Gods worden verkondigd, over Zijn Wil en Zijn goddelijke leer van de liefde. Dan moeten ze gewezen worden op het leven na de dood, op de vergankelijkheid van al het aardse, op de zin en het doel van het leven op aarde en hun taak, die bestaat in de vorming van hun ziel en in een levenswandel op aarde in overeenstemming met Gods Wil.

Spoedig is het uur gekomen, dat God tot de mensen zal spreken op een manier, dat de hele wereld in beroering zal komen. Want een nacht zal onnoemelijke ellende brengen over de mensen, wier landen door deze catastrofe worden getroffen. En de dag, die dan aanbreekt, zal verschrikkelijk zijn, want hij zal de overlevenden een aanblik van verwoesting tonen, die nog veel erger is dan wat ze hadden gevreesd. Maar aan de Wil van God valt niet te tornen. Want Hij is op de hoogte van de noodzaak, het menselijke denken te schokken. Hij kent de nood van de zielen en om hen te helpen in deze nood, zal het zich voltrekken, zoals het is vastgesteld sinds eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Woorden van de Vader - De Stem van God - Luisteren naar het innerlijk

B.D. 2250 from 5. maart 1942, taken from Book No. 31

Als u Mijn Woord wilt vernemen, dan is waarlijk een gedachte, die u naar Mij zendt in vurig verlangen, voldoende. Ik ben te allen tijde bereid in het Woord bij u te zijn. Ik ben genegen zonder voorbehoud met u te spreken, want waar een liefdevol hart naar Mij verlangt, daar zal steeds Mijn Stem weerklinken en de meest kostelijke gave aanbieden: de zuivere waarheid.

Ik heb maar één doel: u tot Mij te trekken. En om dit doel te bereiken liet Ik alles ontstaan wat u omgeeft. Als nu een hart zelf Mij tegemoet komt, als het in diepste liefde begeert dicht bij Mij te zijn, heb Ik dit doel bereikt. Want dit vurig verlangen ernaar is al verwezenlijking. Ik laat niets meer vallen, wat er eens naar streefde bij Mij te zijn.

En zo moet u weten, dat u allen Mij kunt vernemen, als u maar ernstig wilt. U moet weten, dat Ik overal en te allen tijde bereid ben met u te spreken, als uw liefde Mij zoekt. En u zult waarlijk voortdurend worden gevoed met Mijn Woord en nooit bang hoeven te zijn dat Ik u deze gave van genade ontneem. Want Mijn Liefde blijft steeds dezelfde. Mijn Liefde wordt nooit minder en Mijn Liefde is onophoudelijk bezorgd om u en wil u geven wat u nodig hebt om u voor eeuwig met Mij te verenigen.

Mijn Liefde wil u ook in staat stellen lief te hebben. En daartoe hebt u Mijn Woord nodig, Dat u uitsluitsel geeft over wat u bent en wat uw taak is op aarde. U hebt Mijn Woord nodig, Dat u liefde leert, opdat u nader tot Mij komt, opdat u zult worden wat Ik ben, opdat u Liefde wordt.

En dus onderricht Ik al Mijn kinderen en breng Ik Mijzelf in het Woord dichter bij hen. En allen mogen Mij vernemen. Maar dan moeten ze ook luisteren naar de Stem in hun hart. Ze moeten zich in stilte terugtrekken in hun kamertje. Dat wil zeggen ze moeten zich vrij maken van de wereld en zijn verlokkingen en dan met Mij tweespraak houden. En als ze nu opmerkzaam en ingespannen naar hun innerlijk luisteren, zullen ze ook Mijn Woord vernemen. Des te inniger ze zich met Mij verbinden en des te meer ze zich van de wereld kunnen afsluiten, des te helderder en duidelijker zullen ze Mijn Woord vernemen.

Ze moeten Mij zijn toegedaan en Mij onveranderlijke trouw beloven, dan zal het geestelijke oor gescherpt zijn en dan zullen ze heel goed Mijn Stem herkennen. Want het zijn Woorden van Liefde, Die Ik spreek tot diegenen, die naar deze Woorden verlangen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Traditioneel geloof - Gehoorzaamheid - Vrije beslissing

B.D. 2254 from 9. maart 1942, taken from Book No. 31

Een duidelijke beoordeling van datgene wat waarheid is en wat dwaling, zal alleen mogelijk zijn voor de mens die de vaste wil heeft juiste kennis te hebben. Maar deze wil ontbreekt meestal bij diegenen wier geloof al in een bepaalde vorm werd gedrongen, die dus geen eigen verworven geloof hebben, maar alleen een traditioneel overgenomen geloof het hunne noemen. Ze zijn met een zekere gehoorzaamheid grootgebracht, die God hun ook aanrekent als deugd. Ze geloven immers daardoor ook naar Zijn welgevallen te leven. Toch mist de mens iets belangrijks: de vrije wilsbeslissing, dat wil zeggen: het inzicht dat de vrije wil aanleiding geeft datgene aan te nemen of af te wijzen, wat hem traditioneel werd overgeleverd. De gehoorzaamheid is hem door opvoeding zo aangeleerd, dat hij het niet eerst in overweging neemt zelf in gedachten een standpunt in te nemen tegenover de leren die hem werden aangeboden. Hij voelt zich noch gerechtigd, noch in staat te onderzoeken en te oordelen. Veeleer neemt hij alles zonder tegenspraak aan wat door leerkrachten aan hem wordt doorgegeven, omdat hij bij dezen alleen waarheid veronderstelt. Menselijke fouten en onvolkomenheden schakelt hij helemaal uit en zonder twijfel erkent hij de leraren als bevoegd en onfeilbaar. Zelf maakt hij ook geen gebruik van de gaven waarmee God hem heeft uitgerust: het verstand en het vermogen te oordelen, waarmee de mens bevoorrecht is tegenover het dier en wat hij vervolgens dus ook moet gebruiken. Bijgevolg kan hij ook geen geestelijke vooruitgang boeken, want daar is absoluut voor vereist dat hij zelf met zijn gedachten actief is, dat hij dus zijn verstand en zijn vrije wil gebruikt om tot inzicht te komen. Maar hij wordt daarbij gehinderd, of hij laat zich hinderen, door bestaande geloofsleren, die een gebruik van het verstand of van de vrije wil overbodig maken. Die dus zonder nadenken moeten worden aangenomen, wat echter nooit een levend geloof tot gevolg kan hebben. Dit is een misstand die voor de positieve geestelijke ontwikkeling belemmerend werkt, want zulke leren zijn niet geschikt om de liefde tot God te laten ontbranden, om dus het nader tot God komen te bewerkstelligen. Ieder denkend mens zal het als geestelijke vrijheid ervaren wanneer hij zich zelf grondig kan bezighouden met zijn gedachten, wanneer hij niet wordt gedwongen zich in het denken van andere mensen in te leven.

Evenzo moet hij ook het recht hebben om dat wat hem als waarheid wordt aangeboden, zelf te overdenken en daar een standpunt tegenover in te nemen. Want dan pas is zijn vrije wil actief en beslist de mens. Maar tevoren kan er niet van een eigen beslissing worden gesproken en dat is een tekortkoming die de positieve ontwikkeling van de ziel buitengewoon benadeelt, om welke reden daar ook onvermoeibaar tegen wordt gestreden door de dragers van de waarheid en de wezens die licht brengen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De aan God gelijke wil van het volmaakte geestelijke en werkzaam zijn - Scheppen en weer tot leven brengen

B.D. 2259 from 14. maart 1942, taken from Book No. 31

Al het geestelijke, dat zich met God heeft verenigd, heeft ook dezelfde wil als Hij. De kracht van God doorstroomt het en dus zal nu worden gerealiseerd wat overeenstemt met de wil van God. Want het nu volmaakte geestelijke brengt weliswaar uit zichzelf tot stand, echter in samenhang met God, doordat het zich van de kracht bedient die het vanuit God toestroomt. Het wezen kan niets anders verwezenlijken dan wat God wil. En het zal ook geen andere wil hebben, want zijn wil heeft zich geheel aan de goddelijke wil aangepast, of ook: zijn wil gaat volledig op in de wil van God.

Deze overeenstemming van denken en willen is onuitsprekelijk gelukkig makend. Het beleeft zijn bekroning daarin dat het wezen niets onmogelijk is wat het denkt en wil en het nu door de kracht van God kan scheppen en vormen naar eigen goeddunken, zonder ooit tegen de goddelijke wil in te handelen, terwijl de wil van het wezen dat ver van God verwijderd is eigenmachtig handelt en steeds dat zal willen en denken wat tegen de goddelijke ordening is gericht. Maar volmaakt kan het wezen alleen dan zijn, wanneer het zich in volledige harmonie met de goddelijke ordening bevindt.

God heeft in Zijn wijsheid en volmaaktheid alles in de meest volmaakte ordening geschapen en zal tot in alle eeuwigheid Zijn schepping leiden met Zijn wil. Bijgevolg zal ook al het wezenlijke dat de graad van volmaaktheid heeft bereikt, eveneens de schepping verlevendigen door zijn wil. Dat wil zeggen: er zullen steeds nieuwe scheppingen ontstaan door de wil van het geestelijke, want God laat tot eigen diepe vreugde deze wezens scheppen en vormen in Zijn opdracht, in overeenstemming met Zijn plan en wijsheid. En dit is de oerstaat van het geestelijke, in welke het na ondenkbaar lange tijd weer is binnengegaan.

Het geestelijke komt zijn aanvankelijke bestemming na, doordat het de oerkracht - de liefde - tot vorm laat worden volgens zijn gedachten en zijn wil. En dit betekent voor het wezenlijke een graad van gelukzaligheid die onvoorstelbaar is, maar die ook aan al het wezenlijke ten doel is gesteld. En al gaan er ook eeuwigheden overheen, het volmaakte zal onafgebroken zijn gelukkig makende werkzaamheden uitvoeren en scheppen en vormen, en zo het universum met steeds nieuwe scheppingen vullen, die weer ten doel hebben het nog onvolmaakte wezenlijke naar volmaaktheid te leiden.

De taak van het wezenlijke bestaat dus alleen uit het weer doen opleven van de schepping, met als doel de volmaaktheid van het geestelijke dat de schepping in zich draagt. En deze taak is het voorrecht van de lichtwezens die zich in een hoge graad van volmaaktheid bevinden. Dat wil zeggen: ze zijn door wederzijdse aaneensluiting als het ware grote krachtzenders geworden die dus nu ook dienovereenkomstig kunnen werken. Ook zullen deze vele wezens slechts één wil hebben, omdat zij - met de kracht uit God - ook door Zijn wil worden doorstroomd.

Want het teken van hun gelijkenis met God is, dat hun denken enkel en alleen het verlossen van het nog onrijpe geestelijke betreft, omdat deze lichtwezens met innige liefde voor de onverloste zielen zijn vervuld en hen graag naar God willen leiden. Ze proberen hun dus eveneens de gelukzalige staat te doen toekomen. Dus moeten ze het denken van die wezens eerst veranderen en ontvankelijk maken voor licht en liefde. Dit is wederom het werkzaam zijn van de lichtwezens uit het hiernamaals, waardoor ze een taak vervullen die hun opgedragen is.

De onderrichtende krachten zijn eveneens onafgebroken aan het werk, want hun missie is buitengewoon moeilijk en vergt zo nu en dan lange tijd voor ze succes heeft. Ook deze lichtwezens vervullen alleen maar de wil van God, dat wil zeggen: zoals Gods Wijsheid het geestelijk voedsel de wezens op aarde en in het hiernamaals wil doen toekomen, zo delen de lichtwezens dit uit. Want ze hebben het hoogste inzicht en weten daarom ook in welke vorm en hoeveelheid het nog onvrije geestelijke de gaven Gods kan worden aangeboden en in welke staat van rijpheid de ontvangende zielen zich bevinden.

Elke bezigheid van de lichtwezens betreft alleen de verlossing van het nog onvrije geestelijke, zoals ook de wil van God onophoudelijk de van Hem eens uitgegane kracht weer tot Zich wil doen komen, dus al het geestelijke wil terugwinnen dat zich van Hem heeft verwijderd. Elke activiteit van de lichtwezens heeft als doel de uiteindelijke vereniging van het nog van God gescheiden geestelijke met God en daardoor het grootste geluk, door het werkzaam zijn met God en voor God in overeenstemming met Zijn wil.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Dienen in liefde uit vrije wil

B.D. 2267 from 18. maart 1942, taken from Book No. 31

Er is een voortdurende positieve ontwikkeling gewaarborgd, zolang het wezenlijke nog in een gebonden wil is, dus de gang door de scheppingswerken gaat. Want het dient, ofschoon in zekere zin tot dienende werkzaamheid gedwongen. Het is echter ook bereid te dienen, daar het anders zijn werkzaam zijn niet toegewezen zou hebben gekregen. De bereidwilligheid te dienen is eerste voorwaarde voor voortdurende positieve ontwikkeling.

In het stadium als mens nu is het weer aan het wezenlijke overgelaten of het liefdevol werkzaam is of niet. Zijn ziel is in de toestand van rijpheid, dat de grootste dwang, de gebonden wil, vervangen kan worden door de vrije wil. Daarom wordt het dan niet meer gedwongen dienend bezig te zijn. Integendeel, de ziel moet uit vrije wil verrichten wat dan weer haar positieve ontwikkeling tot gevolg heeft. En zo vormt dit stadium ook een zeker gevaar voor de mens, dat wil zeggen voor diens ziel, als ze faalt. Als ze dus haar vrije wil niet gebruikt om liefdevol bezig te zijn.

En daarom heeft God het hele leven van de mensen op aarde een zodanige vorm gegeven, dat ze elkaar nodig hebben, om hun gelegenheid te geven elkaar te dienen. Dit is waarlijk niet willekeurig zo geregeld. En de verschillende leefomstandigheden hebben hun wijselijk doel. Ze moeten de mens het dienen verlichten. Hij wordt wel door de omstandigheden tot dienen gedwongen, maar kan zich toch ook nog verzetten of het werk met tegenzin doen. Dat wordt echter door God daarmee in overeenstemming beoordeeld, dat wil zeggen: het belemmert het rijp worden van de ziel. Want pas het dienen in liefde levert de ziel de graad van rijpheid op en verlost haar voorgoed van het gebonden zijn.

Het menselijk leven is schijnbaar ook wel een leven onder dwang dat zich in het kader van de natuurwetten voltrekt, zodat de mens de vrijheid van zijn wil zeer vaak in twijfel trekt. En toch bezit de mens veel vrijheid. Want zijn denken, handelen en willen staat hem vrij. En zo kan hij ook tegen de goddelijke ordening zondigen, als zijn drang ongeremd is en hij zich aan de duistere macht overgeeft.

De innerlijke strijd tegen goed en kwaad is zonder beperking aan hem zelf overgelaten. En dit zal hem gemakkelijker of moeilijker vallen, al naar gelang hij werkzaam is in liefde, dus in liefde dient. Het vrijwillig dienen in liefde laat hem pas goed van de vrijheid van zijn wil bewust worden. Want dan ziet hij in, dat hij daar op geen enkele wijze toe gedwongen is, dat hij veeleer recht heeft op dezelfde wilsvrijheid om tegenovergesteld te handelen.

Elke liefdeloosheid versterkt de wil om te heersen, terwijl bij elke handeling in liefde de drang om te dienen groter wordt in hem. En dit dienen is een gelukkig makend dienen als het in vrije wil en in liefde wordt verricht, terwijl een dienen onder dwang - dat wil zeggen tegen zijn wil - de mens tot last wordt en hem innerlijk in opstand doet komen. Dan wordt de mens beheerst door de kwade macht, die hem verhinderen wil zich te verlossen.

En daarom is het aardse leven een verantwoordelijk leven, omdat er zoveel mogelijkheden zijn om in dienende liefde werkzaam te zijn, dat de ziel zichzelf kan verlossen en deze mogelijkheden niet in overeenstemming daarmee worden gebruikt. En deze mogelijkheden zullen toenemen, hoe minder de mensen de zin van hun bestaan inzien en vervullen, om in hen het gevoel van liefde op te wekken bij het zien van de grote nood van de medemensen en hun nu aanleiding te geven om dienend werkzaam te zijn.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Eigenliefde - Een geringe wil om verlossend bezig te zijn

B.D. 2268 from 18. maart 1942, taken from Book No. 31

De wil om verlossend bezig te zijn op aarde is heel gering te noemen, omdat de mensen door hun levenswandel de afstand tot God hebben vergroot en die steeds groter wordende afstand ook steeds grotere wilszwakte betekent. Maar het verwijderd zijn van God betekent ook gebrek aan inzicht en derhalve is de mens niet op de hoogte van de noodzakelijkheid en de zegen van het verlossend werkzaam zijn. Hij weet niets over de gevolgen in het hiernamaals en doet er daarom niets aan de verre afstand van God te verkleinen. Dit is een zekere gebondenheid van de wil, want ofschoon de wil van de mens vrij is, heeft de tegenstander toch nog grote macht over hem en wel dan, wanneer de levenswandel niet beantwoordt aan de goddelijke geboden.

Vrijheid van wil bezit de mens wel doordat hij kan handelen en denken zoals het hem goeddunkt, want gedwongen worden kan hij noch door de kwade macht, noch legt God hem welke dwang dan ook op. Maar is zijn denken en streven slecht, dan keert hij zich uit vrije wil naar hem toe die zijn eigen wil eenmaal heeft misbruikt en deze eigent zich nu ook de wil van diegene toe die zich naar hem toekeert. En nu is het voor de mens moeilijk de vrije wil te gebruiken en dit wordt steeds lastiger, hoe meer macht hij de tegenstander van God over zich verleent.

Wil nu de mens vrij worden van zijn macht en ook anderen verlossen of hen behulpzaam zijn, dan moet hij liefde beoefenen. Want liefde is toch de tegengestelde kracht aan die van de tegenstander, die totaal liefdeloos is geworden. Elk werk van liefde maakt de mens vrij, want dan maakt hij zich los van hem die de ordening van God omver wilde werpen, die God als de eeuwige Liefde niet erkende en wiens macht een heersen in algehele liefdeloosheid is. Verlossende bezigheid is dus elk bezig zijn waarvan de drijfveer liefde is.

Maar in de huidige tijd is voor elke bezigheid van de mensen de eigenliefde bepalend. Ieder mens denkt alleen maar aan zijn eigen voordeel bij zijn werk, doch het verlangen, de medemensen daardoor te helpen, is maar zelden aanwezig. En daarom levert zulke arbeid weinig geestelijk resultaat op. Waren de mensen meer met God verbonden, dan zou de liefde voor het "ik" steeds zwakker worden en zou de liefde voor de medemens in dezelfde mate toenemen. En dan zou de mens van binnenuit worden aangespoord om in liefde te werken. Hij zou nu steeds willen helpen en geheel vrij worden van het gezag van de liefdeloze macht.

Maar daar de wil om verlossend bezig te zijn slechts zo zelden te vinden is, heeft de tegenstander grote macht op de aarde. En dit uit zich daarin dat hij de mensen aanzet tot steeds grotere liefdeloosheid en dat de mensen hem gewillig volgen en elkaar bijna overtreffen in werken van verwoesting en in gevoelens van haat en wraak. En de verwijdering van God wordt steeds groter tot ze weer geheel ten prooi zijn gevallen aan de invloed van de boze en dit een algehele geestelijke ondergang betekent, waaraan God echter door Zijn macht paal en perk stelt. Hij ontwringt Zijn tegenstander opnieuw de macht over het geestelijke, doordat Hij dit voor weer ondenkbaar lange tijd kluistert in de vorm.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Hemelse heerlijkheid - Geestelijk schouwen

B.D. 2284 from 1. april 1942, taken from Book No. 32

Het weten van de heerlijkheid van het eeuwige leven heeft God de mens onthouden, omdat dit het handelen en denken in zoverre zou beïnvloeden, dat de mens niet anders dan goed zou kunnen zijn, om de eeuwige heerlijkheid te verkrijgen. Dan echter zou hij nooit volmaakt kunnen worden, want de volmaaktheid stelt een goede levenswandel uit vrije aandrang voorop, maar niet ter wille van een loon. Is de mens uit meest innerlijke aandrang goed, dat wil zeggen vormt hij zich tot liefde, dan wordt hem ook op aarde al het weten van de eeuwige heerlijkheid ontsloten, al naar gelang de graad van rijpheid van zijn ziel.

Het voorstellingsvermogen van de dingen die in het bovenaardse gebied liggen, wordt gewekt en er worden hem aanschouwelijke indrukken overgebracht en door zijn Geest aan de ziel overgedragen. Dit is het geestelijke schouwen, wat een bepaalde graad van rijpheid van de ziel vooropstelt. Deze mensen zal dan het weten van de eeuwige heerlijkheid niet schaden, dat wil zeggen dit is pas het gevolg van hun juiste levenswandel voor God.

Wanneer de mens ook ervan in kennis wordt gesteld dat het leven na de dood onvergelijkelijk mooi en gelukzalig is voor een zich tot liefde vormende mens, dan is deze aanwijzing toch geen dwang, omdat het de mens vrij staat dit te geloven of niet. En het geloven zal wederom alleen de mens die zijn best doet naar de wil van God te leven, terwijl de anderen het geloof ontbreekt. Bijgevolg zal ook alleen de diep gelovige, de wil Gods vervullende mens, in staat zijn geestelijk te schouwen, want hem alleen worden de heerlijkheden van de eeuwigheid geopenbaard.

Steeds echter zal de mens het schouwen, dat een bewijs van de rijpheid van zijn ziel is, kort voor de voltooiing van het lichamelijke leven beschoren zijn, want deze heeft een langer verblijf op aarde niet meer nodig, daar hij zijn doel vervuld heeft en de innige verhouding tot God tot stand gebracht heeft. Alleen ter wille van de mensheid roept God hem niet tevoren al tot zich, opdat haar een klein bewijs wordt aangeboden van de waarachtigheid van het goddelijk woord: "Geen menselijk oog heeft ooit gezien en geen menselijk oor ooit gehoord, wat Ik bereid heb voor diegenen die Mij liefhebben."

Want het aardse oog is niet in staat zoiets te schouwen. Het geestelijke oog echter kan deze indrukken alleen ontvangen in een bepaalde graad van volmaaktheid. Wat het geestelijke oog nu aanschouwt, dat is de mens slechts moeilijk bij machte weer te geven, omdat dit het begripsvermogen van de aardse mens te boven gaat en woorden het niet bij benadering kunnen beschrijven.

Maar de overgebrachte indrukken zouden de medemensen voldoende moeten zijn om diep gelovig te worden en ze aan te sporen een God welgevallige levenswandel te leiden. Doch waar de mens zijn wil er tegenin brengt, daar zou ook niet de heerlijkste beschrijving van de eeuwige gelukzaligheid in staat zijn deze te veranderen, want het inzien en het weten van het leven in het hiernamaals in de staat van volmaaktheid is het gevolg van de God toegekeerde wil. God echter verandert deze wil niet door dwang. Integendeel, Hij laat hem zijn vrijheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De goddelijke Liefdevonk - Ware en verkeerde liefde

B.D. 2287 from 2. april 1942, taken from Book No. 32

De goddelijke Vonk in de mens is de Liefde. God heeft de Liefde in elk mensenhart gelegd en hem nu een taak opgedragen op aarde: de goddelijke Liefdevonk te laten aanwakkeren tot een hoog oplaaiende vlam, die dan alles om zich verteert. De liefde woont dus in alle mensen, maar naar welke zaken deze liefde zich keert, is aan de mensen overgelaten, dat wil zeggen de menselijke wil bepaalt het doelwit van zijn wensen, dus het voorwerp van zijn liefde. Geestelijk verlangen en aardse begeerten kenmerken de ware - dat wil zeggen God welgevallige - en de verkeerde liefde. Want liefde is verlangen naar aaneensluiting.

Wordt de mens met iets vertrouwd gemaakt en hij tracht het te bezitten, dan is de liefde al in hem ontstoken. En met beide wordt hij in kennis gesteld, opdat de mens kan beslissen. Hem worden aardse goederen en verlokkingen der wereld geboden, maar er wordt hem ook geestelijk goed ter beschikking gesteld, zodat de liefde in de mens nu kan beslissen welk object ze als doel neemt. En dienovereenkomstig groeit ook de liefde. Het verlangen naar aaneensluiting geeft dus het aardse leven pas zijn inhoud, want nu streeft de mens naar bezit, geestelijk of aards, al naargelang het geloof en het verlangen naar God sterk is. Daarom zal de liefde de aandrift zijn voor al het handelen en denken.

De wereldse liefde is hetzelfde als liefdeloosheid, want wereldse liefde schakelt de liefde voor God uit, wereldse liefde streeft alleen naar eigen bezit en richt zich nooit op de naaste. Maar eigenliefde is het tegengestelde van naastenliefde, dus uit deze liefde zich in liefdeloosheid tegen de medemens. Want van zichzelf zal ieder mens houden, hoewel zijn denken en handelen tegenover de medemens liefdeloos moet worden genoemd.

In het begin zullen twee begeerten strijden in de mens en dan is het van betekenis aan welke begeerte in zich de mens toegeeft. Is de liefde voor het goede in hem overheersend, dan zal hij spoedig de begeerten naar de wereld overwinnen, want het goede heeft zijn oorsprong in God. Bijgevolg stuurt de mens op God aan en dus richt zijn liefde zich op Hem. En deze liefde uit zich in de liefde voor de naaste en ze zal uitbreken tot een hoog oplaaiende vlam.

Maar de verkeerde liefde zal vergankelijk goed als doel hebben. Ze zal daarom ook onbestendig zijn, ze zal steeds nieuwe dingen ontdekken die ze begeert en deze verkeerde liefde zal de mensen afkerig maken van God en hen naar Diens tegenstander toe leiden. De goddelijke vonk in de ziel van de mens wordt dan niet gevoed, maar veeleer in onzuivere lusten verstikt. De zuivere liefde wordt vervangen door een verlangen, dat eveneens voor liefde wordt aangezien, maar met dit onderscheid, dat ze niet God, van Diens tegenstander als doel heeft, zodat er dus van een verkeerde liefde kan worden gesproken. Deze verkeerde liefde is echter thans het kenmerk van het geestelijke dieptepunt van de mensheid. Want wie God als doel heeft - dus zich met Hem probeert te verbinden - bemint God en is dicht bij Hem, dus geestelijk rijper dan diegenen, die ver van God afstaan door hun verkeerde liefde voor de wereld. Want alleen door de aaneensluiting met God kan de geestelijke rijpheid worden verkregen. En wie daar naar streeft, heeft de ware liefde, hij heeft de goddelijke liefdevonk in zich doen ontbranden en probeert zichzelf te vormen tot liefde.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

God is de Liefde - Het mysterie van de liefde

B.D. 2289 from 4. april 1942, taken from Book No. 32

Het grootste geheim is de liefde van God. En dit geheim is alleen te ontsluieren door de liefde. Dat wil zeggen: alleen de mens die zelf liefdadig is, is in staat de goddelijke liefde te begrijpen. Elke liefdevolle geestelijke gedachte is een uitstraling van God Die op zich Liefde is. En de bereidwilligheid zo’n gedachte aan te nemen, dat wil zeggen haar vanuit het hart waar ze geboren wordt naar de hersenen te leiden, haar dus in zekere zin zich eigen te maken, is de bereidheid deze uitstraling van Gods liefde te ontvangen. Want de bereidwilligheid van het hart is voorwaarde dat Gods liefde werkzaam wordt.

God is de Liefde. Dit is een mysterie en zal voor de mensen een mysterie blijven, zolang ze bij deze aarde horen en vaak ook nog in het hiernamaals. Want de liefde komt hun voor als een begrip waarmee een wezen in verbinding moet worden gebracht. De liefde schijnt hun een kenmerk toe van een wezen en toch is de Liefde het Wezen zelf. De Liefde is iets geestelijks dat niet de aard van het wezen begrijpelijk maakt, maar op zich iets wezenlijks is. De liefde is het goede, het goddelijke als het woord op mensen wordt toegepast, terwijl God zelf alleen als Liefde is voor te stellen, maar dit wordt alleen begrijpelijk voor de mensen die zelf van de liefde zo doordrongen zijn dat ze in het werkzaam zijn in liefde ook de nabijheid van God voelen. Want wat ze nu gewaar worden is weer alleen de liefde en toch zijn ze dicht bij God, omdat God en de Liefde één zijn.

Alles wat zich tot liefde vormt is in innige verbinding met God. Dat wil zeggen: het vormen tot liefde is een aanpassen van het tot nu toe onvolmaakte aan het volmaakte. De liefde is iets volmaakts. God is de Volmaaktheid, dus moeten de Liefde en God één zijn. Gebrek aan liefde is echter een graad van onvolmaaktheid. Het is ook een toestand van het van God verwijderd zijn, omdat God zonder liefde niet is voor te stellen. Daarom zal een in daden omzetten van de liefde steeds een geluksgevoel teweegbrengen. En dit is de nabijheid van God die ook de ziel voelbaar ervaart. Bijgevolg moet zich ook elk vergroot werkzaam zijn in liefde uiten in een vergroot gevoel van geluk, innerlijke vrede en een krachtig zelfbewustzijn, omdat dit alles goddelijk is, dat wil zeggen een bewijs is van Gods nabijheid die zich alleen op geestelijke wijze kan doen gevoelen, dus in gevoelens van de ziel, niet in het welbehagen van het lichaam.

De nabijheid van God wekt weer liefde op, want daar God op zich Liefde is, moet Zijn aanwezigheid zich weer uiten in een gevoel van liefde. En deze liefde stroomt weer naar God terug als haar Oorsprong. De tot liefde geworden mens - dat wil zeggen zijn ziel - verenigt zich met God. Liefde stroomt naar Liefde, en zo vindt de aaneensluiting plaats van het wezenlijke met het Oer-wezen dat op zich alleen Liefde is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Christendom - Vormen - Strijd tegen geestelijke richtingen toegelaten

B.D. 2292 from 8. april 1942, taken from Book No. 32

Wat u denkt te bezitten zult u zich eerst moeten verwerven, want u zult het niet uw eigendom kunnen noemen zolang u zich met de vorm tevreden laat stellen. De leer van Christus is door de mensen in een vorm geperst en deze vorm wordt nu abusievelijk het christendom genoemd. Bijgevolg noemen de mensen zich christenen, die deze vorm aanhangen. Ze wanen zich in het bezit van de door Christus verkondigde leer, ze voelen zich als aanhangers van de kerk van Christus en kunnen er toch ver vanaf staan, zolang ze niet beantwoordend aan de leer van Christus leven. Wilt u ware christenen zijn, dan zult u zich eraan gelegen moeten laten liggen, diep in de goddelijke leer van de liefde binnen te dringen, die Jezus Christus in de wereld heeft verkondigd. Dan pas wordt ze uw eigendom, dan bezit u iets kostbaars en dan pas zult u zich christen mogen noemen.

Het christendom van de huidige tijd heeft geen grote omvang, want van de mensen die zo leven, zoals Christus het heeft gepredikt, zijn er nog maar weinig op deze aarde. En dezen zijn overal vertegenwoordigd, dat wil zeggen elke geloofsgemeenschap en elke geestelijke richting kan bogen op mensen, voor wie de goddelijke leer van de liefde tot richtsnoer voor hun levenswandel op aarde is geworden. En dit zijn de ware christenen, die noch uiterlijke vormen in acht nemen, noch zich afhankelijk voelen van bepaalde - door mensen ontstane - organisaties, die voor zich aanspraak maken door God gesticht te zijn. Geestelijke verbondenheid is wel heel bevorderlijk voor de vorming van de menselijke ziel. Een formele aaneensluiting daarentegen eerder hinderlijk, want die draagt het gevaar in zich, meer in acht te worden genomen dan de leer die de eigenlijke kern van elk geestelijk streven moet vormen. En daarom zal juist de vorm, dat wil zeggen het gebouw, dat is ontstaan als een schaal die de kern omvat, bouwvallig worden en instorten.

Alles wat de mensen in de loop der tijd lieten ontstaan, zal verdwijnen. En nu pas zal blijken, wie het ware weten, het diepe geloof en de zuivere leer van Christus zijn eigendom noemt. Nu pas zal de mens moeten bewijzen, hoe diep hij vaststaat in het christendom en in hoeverre hij zich afhankelijk heeft gemaakt van de vormen, die alleen mensenwerk zijn en daarom ook niet duurzaam kunnen zijn. Want alles wat van mensen is, vervalt. En alleen wat uit God is, blijft bestaan. Maar de goddelijke leer van de liefde is zuiver en onvervalst van God uit aan de mensen overgebracht door Jezus Christus en ze zal ook zuiver en onvervalst blijven bestaan. Maar wat er door mensen aan is toegevoegd of werd veranderd, gaat zijn verval tegemoet. En daarom zal er ook geen geestelijke richting blijven bestaan die van de leer van Christus afwijkt. En daarom is de strijd tegen de verschillende geestelijke richtingen van God uit toegelaten, ook al stemt het niet overeen met Zijn wil dat alles op aarde wordt bestreden wat geestelijk leven doet blijken. Maar met des te grotere duidelijkheid wordt Zijn eeuwig ware woord naar de aarde gestuurd, dat als zuivere leer van Christus steeds weer nader tot de mensen wordt gebracht, opdat ze zich deze tot geestelijk eigendom maken en zich nu tot ware christenen kunnen vormen als ze volgens deze leer leven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Goddelijke ingreep - Verwoesting van het bezit

B.D. 2296 from 10. april 1942, taken from Book No. 32

De zin en het doel van het leven op aarde is de definitieve bevrijding van de ziel uit de vorm. God verlangt niets onmogelijks van Zijn schepselen. En heeft Hij de mens deze taak opgelegd voor de duur van zijn leven op aarde, dan stelt Hij hem ook alle middelen ter beschikking om deze taak te kunnen vervullen. En toch falen de mensen en laten ze de tijd en de genaden van hun belichaming ongebruikt voorbij gaan. En dit willoos zijn van de mensen beweegt God tot een ingrijpen met een ontzaglijke draagwijdte. Hij verwoest dat, wat de mensen verhindert hun eigenlijke bestemming te vervullen. Dat is het aardse bezit, wat de gedachten en de wil der mensen zodanig vasthoudt, dat ze hun taak op aarde niet nakomen.

Het aardse bezit hoeft in geen geval hinderlijk te zijn, wanneer het juist wordt gebruikt op aarde. Het kan veelmeer de ziel nog helpen vrij te worden, wanneer ze het verlangen ernaar overwint en het aardse bezit in dienst stelt van de naastenliefde. Dan heeft de ziel de grootste weerstand op aarde overwonnen, zich er dus vrij van gemaakt, omdat ze de materie heeft overwonnen. Maar als het bezit het verlangen ernaar nog groter maakt, is het voor de ziel een keten, die elk vrij worden verhindert.

Wat God in Zijn Wijsheid heeft besloten, is aards gezien een werk van verwoesting van reusachtige omvang en Hij ontneemt de mens zijn angstvallig verdedigd bezit. Het maakt hem dus vrij van een keten en nu zou voor de ziel de opgang omhoog gemakkelijker kunnen zijn, zodra ze zich dit goddelijke toezenden waarlijk ten nutte maakt, als ze de vergankelijkheid ervan inziet en nu haar aandacht richt op goederen, die onvergankelijk zijn, dus eeuwigheidswaarde hebben. De wil van de mens beslist nu en de mens is verantwoordelijk voor zijn wil. Wat hem aards werd afgenomen, kan hem duizendvoudig worden vergoed, wanneer hij zich onderdanig voegt naar de goddelijke Wil en geestelijke gaven verlangt als vervanging.

Bij het zien van de grote ellende, die het gevolg is van de goddelijke ingreep, zal bij zo menig mens het inzicht komen, dat aardse goederen niet moeten worden nagestreefd en dat ze de mens alleen dienen tot beproeving van zijn wil. Maar de mensen zijn thans helemaal de materie toegedaan en des te zwaarder zal hen het werk van verwoesting treffen. En hun denken en streven zal gericht zijn op het terugkrijgen van de goederen. En zo zal op deze goddelijke ingreep een tijd volgen, die duidelijk de geestelijke toestand van de mensen karakteriseert.

Ze zullen zich met vergrote wilskracht het leven op aarde weer zo gestalte proberen te geven, dat het beantwoordt aan het lichaam en zijn welbehagen. En de boeien van de ziel kunnen niet losgaan en de ziel vrijlaten. Slechts weinigen zullen in zichzelf keren en aan de goddelijke Stem gehoor geven, Die in hen aanmanend en waarschuwend klinkt en hen aanspoort na te denken over het eigenlijke doel van het leven op aarde. En ter wille van deze weinigen laat God het grote leed over de mensen komen, dat allen uit de nood van de ziel zou kunnen helpen. Maar de wil van de mens is vrij en hij kan beslissen naar eigen keuze.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Levend geloof

B.D. 2300 from 13. april 1942, taken from Book No. 32

Het is het levende geloof waaraan het de mens ontbreekt, maar dat het belangrijkste is. Want zonder het levende geloof brengt de mens de verbinding met God niet tot stand. Om te streven bij God te komen en het verlangen te hebben naar de aaneensluiting met Hem, moet Hij eerst in het hart worden aanvaard. Hij moet als aanwezig worden gevoeld, dus moet de mens van Hem geloven dat Hij bestaat en in nauwste samenhang staat met Zijn schepselen. Pas dit levende geloof heeft het bewuste streven om bij Hem te zijn tot gevolg. En dus is het geloof onvoorwaardelijk nodig. En het kan nooit meer worden vervangen, want zonder het geloof is het gebed tot God om kracht en genade ongegrond. Wie God niet onderkent, roept Hem niet aan. Maar het aanroepen van God om kracht is niet te omzeilen, omdat de mens alleen te weinig kracht heeft om zich positief te ontwikkelen, wat echter het doel is van het leven op aarde. Levend geloven wil zeggen, met volle overtuiging kunnen opkomen voor iets wat niet bewezen kan worden en dan ook naar deze overtuiging te leven, dat wil zeggen: ze om te zetten in daden. Maar meestal hebben de mensen slechts een dood geloof, dus ze beamen alleen met de mond en stemmen met alles in wat van hen gevraagd wordt te geloven, maar zodra ze in overeenstemming met het geloof moeten leven, brengen ze daar de kracht niet voor op, omdat ze niet in staat zijn te bidden, dus hulp te vragen. En denken ze daar nu ernstig over na, dan wordt het hun duidelijk dat hun innerlijk, hun hart, er zich helemaal niet bevestigend tegenover instelt, dat ze dus helemaal geen levend geloof hebben. Maar zonder dit geloof faalt de mens in het leven, want nu mist hij elke basis. Hij kan ook niet de zin en de bedoeling van de schepping begrijpen, want alles wat met God verband houdt, is niet te bewijzen. Integendeel, het moet worden geloofd, dat wil zeggen met het hart aanvaard, en het ontbreekt de mensheid aan dit levende geloof.

Ze neemt wel het woord “Godheid” in de mond en belijdt haar zogenaamd, maar ze beaamt eigenlijk alleen het aanwezig zijn van een Schepper, daar de schepping zoiets vereist. Maar de samenhang van alle dingen onderkent ze niet en daarom ook niet de verhouding van de mens tot de Schepper. Maar de juiste verhouding van de mens tot de Schepper kan pas tot stand worden gebracht, wanneer de mens overtuigd is van een Wezen dat zich in liefde naar hem over buigt. Want nu probeert hij deze liefde voor zich te winnen door gebed en overgave aan zijn Schepper. Maar het gebed stelt het geloof aan een Macht voorop, die alles kan wat ze wil en alles wil wat goed is.

Dus moet het Wezen almachtig en liefdevol zijn.

Het geloof in een zo volmaakt Wezen kan pas levend worden genoemd. Want dit geloof zet pas aan tot werkzaam zijn. De mens streeft eveneens naar volmaaktheid, omdat hij het verlangen heeft dichter bij de eeuwige Godheid te komen, die hij onderkent, maar dit vraagt om een actief worden van de wil. Maar waar het levende geloof ontbreekt, daar blijft ook de wil passief, of hij heeft zich een verkeerd doel gesteld. Hij streeft naar de wereld, en de mens brengt geen verbinding tot stand met het Wezen dat hem heeft geschapen. Het ontbrekende geloof is bijgevolg de aanleiding voor de meest verschillende geloofsrichtingen, die hierop neerkomen, de onafhankelijkheid van de mens van de Macht die hem geschapen heeft aan te leren, en die daarom de dood van een levend geloof genoemd kunnen worden. Want de zin en het doel van het aardse leven is het bewust aansturen op de eeuwige Godheid. Het verlangen naar aaneensluiting, wat echter een levend geloof vooropstelt, een geloof dat een aangelegenheid is van het hart, maar dat nooit door middel van het verstand kan worden verkregen. God kan alleen gevoeld worden en zodra het hart positief tegenover Hem staat, is ook het geloof levend. Want nu brengt de mens in overeenstemming met dit gevoel ook de juiste verhouding tot God tot stand. En een bewust streven naar volmaaktheid is het gevolg van deze juiste instelling tegenover God. Wie echter door middel van zijn verstand tracht God te doorgronden, staat buiten het geloof, ofschoon hij tracht zichzelf door woorden als gelovig voor te stellen. Het levende geloof spoort aan te werken aan de omvorming van de ziel, terwijl het vormgeloof zoiets doet ontbreken en juist daarom niet levend kan worden genoemd, want alles wat leeft moet werkzaam zijn of tot voortdurende werkzaamheid worden aangespoord.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Denken met het hart en met het verstand - Waarheid

B.D. 2302 from 14. april 1942, taken from Book No. 32

Ieder mens meent het bij het rechte eind te hebben, als hij een opvatting voor waar houdt die hij zich verstandelijk heeft gevormd. Deze opvatting hoeft echter niet altijd overeen te stemmen met de waarheid. God gaf weliswaar de mens verstand en een vrije wil, maar Hij gaf hem ook een hart. Zolang het verstand zonder het hart een geestelijke vraag wil oplossen, zal dit nauwelijks de waarheid benaderen. Want de waarheid gaat van God uit en kan alleen door de geest worden opgenomen, maar niet door het lichaam - dat nog materie is. Denken door middel van het verstand is enkel de functie van het lichaam. Het hart is echter de zetel van alle gevoelens. Het hart draagt ook de goddelijke liefdesvonk in zich en zodoende de geest, die daar een stukje van God is.

Een gedachte die geboren is in het hart, die dus afkomstig is van de goddelijke geestvonk, zal ook altijd recht hebben op waarachtigheid, want de geest draagt alleen de zuivere waarheid over. Of echter de gedachte in het hart geboren is of alleen een product van het denken door middel van het verstand is, hangt ervan af of de mens in staat is liefde te geven. Hoe inniger een mens kan liefhebben, dat wil zeggen: de vereniging met God nastreeft door in liefde werkzaam te zijn, des te helderder zullen ook de gedachten uit zijn hart opstijgen en in de mens bewust worden. Want deze gedachten zijn geestelijke kracht die uit de met God verbonden wezens stroomt en dan naar het hart van diegene vloeit die zich evenzo met God verbindt door het liefdevol bezig zijn. Daarentegen is het verstandelijk denken enkel de functie van de lichamelijke organen, dus een gebruiken van de levenskracht die de mens toestroomt - die ook die mens benutten kan die zonder liefde voortleeft, dat wil zeggen: wiens hart nauwelijks tot liefde in staat is.

Er moet dus een onderscheid gemaakt worden tussen verstandelijk denken en het denken met het hart. Dit laatste zal altijd de waarheid naar voren brengen, terwijl het verstandelijk denken niet de waarheid hoeft te zijn, hoewel ook van een goed ontwikkeld verstandelijk denken gesproken kan worden. Alleen de liefde is beslissend, dat wil zeggen: maatgevend voor de waarheid. De mens is over het wezen van de gedachte te weinig geïnformeerd en daarom wordt hem dit onderscheid niet duidelijk. De in het hart geboren gedachte heeft met de door het verstand verkregen denkbeelden alleen dat ene gemeen, dat ook die gedachte naar de hersenen moet worden geleid om bij de mens in het bewustzijn binnen te dringen, en dat brengt de mens ertoe aan te nemen dat iedere gedachte in de hersenen haar oorsprong heeft, dus met het verstand verkregen wordt. Toch is het gedachtegoed van een liefdevol mens, dus een mens wiens leven een voortdurend werkzaam zijn in liefde is, geheel anders te waarderen dan het puur verstandelijke denken van een mens die niet zo zeer bekwaam is liefde te geven. Het eerste zal dichter bij de waarheid komen, terwijl het laatste geen enkele garantie biedt voor waarheid en ware kennis. Want de waarheid behoudt God zichzelf voor, en Hij deelt ze alleen uit aan hen die Hem erkennen, naar Hem verlangen - en dit door werken van liefde bewijzen.

Dus zal ongetwijfeld als waarheid aangenomen kunnen worden, wat uit een liefdevol hart komt. Want zulke gedachten zijn aan een zekere controle onderworpen door de geestelijke wezens die kennis bezitten, aan wie het overdragen van gedachten is opgedragen en die er daarom nauwgezet over waken dat de mens juist denkt. Want door zijn werken in liefde verwerft de mens zich het recht en de aanspraak op de bijstand van de lichtwezens, die de mens nu behoeden voor gedachten die in strijd zijn met de waarheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Levensbeschouwing met Jezus Christus

B.D. 2304 from 16. april 1942, taken from Book No. 32

Alleen een levensbeschouwing die positief staat tegenover Jezus Christus en dus is gebaseerd op de goddelijke leer van de liefde, zal een volk tot zegen strekken en het zowel geestelijk als ook aards een opbloei garanderen. Want een volk dat zich zo’n levensbeschouwing eigen heeft gemaakt, blijft in het diepst verbonden met de Verkondiger van de goddelijke leer van de liefde. Het zal geestelijk rijpen en aards niet aan zo grote tegenspoed zijn blootgesteld, omdat het zijn best doet in overeenstemming met Gods wil te leven en daarom ook geen groot leed nodig heeft dat het moet veranderen. Een volk dat een voorbeeld neemt aan de goddelijke Verlosser, dat Hem erkent en zich dus positief tegenover Hem opstelt, leeft niet alleen een werelds leven en zal daarom niet alleen materiële interesses hebben, maar het streeft ook naar geestelijke goederen. Het leidt een innerlijk leven en stuurt aan op de hemel, want het is door zijn geloof ook meer wetend omdat het geloof werken van liefde van de mensen vraagt en dit het weten oplevert. En wetende mensen leven hun leven bewust met God. Dat wil zeggen: ze zullen zich nooit van Hem afkeren en de wereld haar tol betalen. Ze zijn dus al overwinnaar van de materie geworden, omdat ze, door de liefde van God vastgepakt, in aaneensluiting met Hem hun levensdoel zien. Een volk dat zich dus vrij heeft gemaakt van de materie, heeft een hoge graad van rijpheid. Maar het zal nooit proberen terrein te winnen tegenover andere volkeren. Het is vredelievend en tot hulp bereid. Het probeert niet zijn macht te vergroten of te laten gelden. Het leeft stil voor zich heen en in teruggetrokkenheid. Het zal dus in de wereld weinig aanzien hebben, maar bij God hoog in aanzien staan. Zo’n volk zal het ook nooit kunnen begrijpen dat een andere opvatting, die alles ontkent wat van goddelijke oorsprong is, zich ooit baan kan breken. Een opvatting die dus ook de goddelijke leer van de liefde uitschakelt en door menselijke leerstellingen wil vervangen. Doch dit laatste zal geen bestendigheid hebben. En het volk zal wegzinken in het oeverloze dat het aankleefde. Want niets blijft bestaan wat niet van goddelijke oorsprong is. En hiertoe moet ook een levensbeschouwing zonder Jezus Christus worden gerekend. En al zullen de mensen ook strijd tegen Hem voeren, Zijn leer - de goddelijke leer van de liefde - zullen ze nooit kunnen vernietigen. En een levensbeschouwing zonder Christus zal in elkaar storten, zoals ook een volk dat zich deze opvatting eigen maakt, op langere of kortere termijn het verval tegemoet gaat.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Voortijdige verwoestingen en de gevolgen

B.D. 2313 from 25. april 1942, taken from Book No. 32

Voor elke materie is voor het rijp worden van het geestelijke dat ze in zich draagt een bepaalde tijd van haar bestaan gesteld die door het geestelijke zelf niet naar believen kan worden verkort. Alleen de wil van de mens staat het vrij het geestelijke vrij te maken van de materie oftewel de tijdsduur van zijn verblijf naar believen te verkorten. Want de taak van de mens is de materie om te vormen en steeds weer nieuwe dingen te scheppen die weer verblijfplaats van het geestelijke worden. Dus is het in zekere zin aan de vrije wil van de mens overgelaten hoe lang het geestelijke in een bepaalde vorm mag verblijven. En steeds weer zal deze wil ook de wil van God zijn als het werk van de mens de omvorming van de materie betreft en zolang het doel van zulke nieuw geschapen vormen weer een dienen is. Alles wat door menselijke wil uit de materie tot stand wordt gebracht, moet weer dienen tot welzijn van de mensheid. Dan stemt de tijdsduur van het uiterlijke omhulsel van het geestelijke helemaal overeen met de wil van God. Maar wordt door de menselijke wil een uiterlijke vorm te vroeg opgelost en wordt aan het werk dat nieuw moet ontstaan geen dienende taak gesteld, dan is dit een ingreep in de goddelijke ordening.

De ontwikkelingsgang van het geestelijke wordt onderbroken of het geestelijke wordt tot een bezigheid gedwongen die geen enkel schepsel op aarde ten goede komt. Het geestelijke wordt door mensenhand verhinderd om door dienen rijp te worden. Tegelijkertijd matigt de mens zich echter aan, scheppingen voortijdig te verwoesten en ervoor te zorgen dat daardoor het geestelijke in deze scheppingen vrij komt, wat op het gehele geestelijke leven een ongewoon nadelige uitwerking heeft. Want het geestelijke voelt erg goed dat het nog niet de vereiste rijpheid heeft voor zijn volgende belichaming op aarde. En het probeert daarom zich op de mensen af te reageren, wat geen gunstige invloed voor dezen betekent. Het geestelijke kan niet eerder een nieuwe vorm bewonen, dan tot de oude vorm totaal is overwonnen. Bijgevolg wordt zeer veel geestelijks in de komende tijd vrij van zijn uiterlijke omhulsel en kan het de mensen zo lang in het nauw brengen, tot zijn tijd voorbij is en het nu de nieuwe vorm tot verblijfplaats kan nemen. Het nog onrijpe geestelijke, wiens ontwikkelingsgang werd onderbroken door voortijdige verwoesting van de materie, waarvan de reden de liefdeloosheid van de mensen is, gebruikt zijn vrijheid op een manier die de mensen niet tot voordeel strekt. Het houdt zich nog zo lang in de verwoeste materie op, als er zich nog niet verwoeste delen in bevinden en het wacht op zijn nieuwe omvorming. Maar waar het materiaal onbruikbaar is geworden, daar zoekt het geestelijke zich een andere verblijfplaats. Het brengt vooreerst de mensen in het nauw, al naar gelang van hun verlangen naar bezit groot was. En wel stelt het zich aan deze mensen steeds weer voor als datgene, wat de mens heeft verloren, en tracht het diens begeerte op te roepen en de wil aan te sporen hetzelfde te laten ontstaan, om zich daarin weer te kunnen belichamen. En dit betekent voor de mensen vaak een smartelijke toestand, omdat hem daartoe de mogelijkheid ontbreekt. En deze smartelijke toestand is het zich uiten van dat onrijpe geestelijke, dat zich voor zijn onderbroken ontwikkeling op de mens wil wreken. Maar zodra de mens zijn gehele kracht inschakelt om zich van deze verwoeste materie te ontdoen, houdt ook het lastig vallen van de kant van het geestelijke op, zoals al met al de gehele instelling van de mens tegenover de materie maatgevend is, hoe lang het geestelijke zich in diens nabijheid ophoudt en hem bedreigt. Hoe groter het verlangen was en nog is naar de materie, des te grotere invloed heeft het geestelijke en des te meer gebruikt het zijn invloed om het verlangen van de mens nog te vergroten. Waar het niet door menselijk werk mogelijk is, dingen te laten ontstaan die dit geestelijke weer in zich bergen, brengt het andere scheppingen in het nauw. Het probeert zich ermee te verbinden en hun bezigheid te beïnvloeden, wat zich uit in verschijnselen die van het natuurlijke afwijken, dus in onregelmatigheden die in het bijzonder in de plantenwereld aan het licht komen. De onrijpe wezens grijpen verstorend in de goddelijke ordening in, zonder door God gehinderd te worden, opdat de mensen inzien dat elk werk van verwoesting, elke voortijdige vernietiging uit onedele motieven, ook weer een verstorende of in strijd met de wet zijnde uitwerking heeft. Het geestelijke dat voortijdig vrij wordt, is niet krachteloos en kan in vrije toestand steeds het geestelijke dat op gelijke of hogere trap van ontwikkeling staat in het nauw brengen of beïnvloeden. En het gebruikt zijn vrijheid op een manier dat het zich bij dit geestelijke aansluit en er als het ware samen werkzaam mee wil zijn. Dus nu willen twee intelligenties zich door één scheppingswerk uiten. Het zijn weliswaar steeds alleen maar pogingen, want het geestelijke in de vorm verweert zich er tegen, maar toch wordt het enige tijd in zijn regelmaat gestoord. En dit heeft afwijkingen tot gevolg, die weliswaar geen verstrekkende gevolgen hebben, maar die toch merkbaar zijn. Want God laat het geestelijke op deze manier wel een compensatie zoeken en vinden, maar beschermt de andere scheppingswerken tegen belangrijke veranderingen door zulke wezenlijkheden die nog helemaal onrijp zijn. Alleen moeten de mensen daaraan herkennen, dat elk vergrijp tegen de goddelijke ordening zich weer zo doet gevoelen dat de goddelijke ordening omver wordt gegooid. En dat tot nadeel van de mensen, ofwel door vertraagde groei in de plantenwereld of misoogsten, of ook invloeden door slecht weer, die eveneens vaak het zich afreageren van zulke vrij geworden geestelijke wezens in de natuur, in de wolken of in de lucht zijn. Zeer vaak is de oorzaak de menselijke wil zelf, die scheppingswerken voortijdig verwoest en daardoor zelf de plantenwereld ongunstig beïnvloedt. Want het vrij geworden geestelijke blijft niet werkeloos, maar zoekt nieuwe omvormingen en een nieuw werkterrein, ook wanneer het daar nog niet de benodigde toestand van rijpheid voor heeft, tot het een bij zijn toestand van rijpheid passend omhulsel heeft gevonden en zijn ontwikkelingsgang kan voortzetten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zuivere waarheid - Afwijkingen Misvorming

B.D. 2320 from 2. mei 1942, taken from Book No. 32

Uit de Bron van de Waarheid kan ieder putten die wenst te drinken. GOD ontzegt niemand die dorst heeft de lavende drank, en dus zal wie daarnaar verlangt waarheid mogen ontvangen. Maar GOD's Wijsheid ziet ook vooruit op welke wijze de ontvangen geestelijke lering die uit de Bron van de Waarheid wordt geput, gebruikt wordt en dat brengt HEM ertoe deze waarheid zo nu en dan verhuld weer te geven, opdat ze niet wordt misbruikt, d.w.z. dat ze de menselijke wil niet verzwakt, die dan tekort zou schieten, d.w.z. passief zou worden, terwijl er een bepaald doel bereikt moet worden.

Dus kan een mens een weten ontvangen dat volledig overeenstemt met de waarheid en toch voor hemzelf niet helemaal begrijpelijk is, omdat volledige duidelijkheid daarover hem anders zou laten handelen dan het voor zijn positieve ontwikkeling bevorderlijk is. Toch bevindt de mens zich in de waarheid. Alleen is zijn aandacht op aardse effecten gericht, terwijl alleen de geestelijke ontwikkeling doorslaggevend is.

Heeft nu de mens een weten in ontvangst genomen door de rechtstreekse onderrichting van GOD, dan kan dit weten in dit opzicht geloof worden geschonken als het enkel en alleen daarom naar de aarde werd gezonden om de mensen opheldering te verschaffen, hen dus vertrouwd te maken met de waarheid. Dan wordt het weten zo aangeboden dat het onverhuld uitsluitsel geeft over belangrijke vragen en problemen waarop GOD de mensen graag antwoord zou willen geven. En degene die (de lering) krijgt, zal nooit een onduidelijke onderrichting in ontvangst nemen, want het is GOD's Wil dat het licht wordt in de ziel van de mens. Bijgevolg zal weer alleen die mens bestemd zijn de waarheid in ontvangst te nemen die over een helder verstandelijk denken beschikt, die dus de goddelijke onderrichtingen niet in zijn gedachten vervalst of ze onduidelijk doorgeeft.

In veel gevallen zullen er meningsverschillen ontstaan en dan moet diegene het weten verdedigen dat rechtstreeks tot hem gekomen is, want zodra geestelijke leringen in het bezit van mensen is overgegaan, zijn ze niet meer veilig voor misvorming, d.w.z. voor veranderingen door de menselijke wil. En dus kan ook in een werk de zuivere waarheid niet meer aanwezig zijn, waar mensenhanden aktief waren voor de verbreiding ervan. Want het zijn niet altijd verlichte mensen aan wie deze arbeid werd toevertrouwd en daarom is er niets ongewoons aan, dat er onregelmatigheden te vinden zijn, dus kleine afwijkingen in tekst of vorm van datgene wat als goddelijke openbaring voor de mensheid toegankeiijk, wördt gemaakt. Dit is echter van geen belang, zolang er geen totaal andere betekenis uit voortkomt,

Maar GOD waakt over de waarheid en geeft de serieus zoekende mens die tevens de waarheid begeert, ook het begrip, te herkennen, wat niet overeenstemt met de zuivere waarheid. Want GOD Zelf is de Waarheid en bijgevolg kan er van HEM niets uitgaan wat in strijd is met de waarheid, alleen de mens kan iets anders opvatten, omdat de kracht van zijn inzicht nog gebrekkig is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Levensomstandigheden overeenkomstig de graad van rijpheid van de ziel en voorkennis daarvan

B.D. 2330 from 10. mei 1942, taken from Book No. 32

De genade van de belichaming als mens wordt het wezen pas dan verleend, wanneer het bereid is deze laatste weg te gaan, dat wil zeggen: wanneer zijn wil daartoe besluit. Zodra het wezenlijke de gang van de ontwikkeling heeft afgelegd in alle voorafgaande belichamingen, heeft het daardoor de graad van rijpheid bereikt die voorwaarde is voor de laatste belichaming als mens. Deze is echter ook verschillend en daarom zijn in het laatste stadium ook verschillende levensomstandigheden vereist. En het wezenlijke - de door aaneensluiting van verschillende substanties geschapen ziel - wordt het aardse bestaan voor de geest gesteld dat ze moet doormaken met het doel definitief vrij te worden. En haar is nog steeds de vrije keuze overgelaten of ze de weg op aarde wil gaan of niet. Helemaal bewust van haar taak op aarde, neemt ze nu het aardse bestaan op zich, bereid in deze toestand elke weerstand te overwinnen en zich te bevrijden uit de vorm. Ze is ook op de hoogte van het lot dat ze heeft te verduren, maar ze ziet tevoren alleen de uiterlijke levensomstandigheden, niet haar geestelijke ontwikkelingsgang, en voelt zich ten volle sterk genoeg om het aardse leven de baas te worden. In overeenstemming met haar toestand van rijpheid die in de meest verschillende schakeringen tevoren kon worden bereikt, maar steeds een belichaming als mens toelaat, is haar nu het aardse bestaan beschoren. En dit bestaan is meer of minder droevig en zich onthechtend. Want de ziel moet de laatste mogelijkheden om geheel rijp te worden zo worden aangeboden, dat ze zich in dit korte aardse bestaan kan vormen tot lichtwezen wanneer ze het benut. Maar steeds zullen haar levensomstandigheden zo zijn, dat ze gelegenheid heeft om actief te zijn in liefdewerk. En haar geheel rijp worden zal ervan afhankelijk zijn in hoeverre ze haar leven vult met werkzaam te zijn in liefde. In alle levensomstandigheden is haar daar gelegenheid voor geboden. Ook de mens bij wie het aan weten ontbreekt, die dus niets weet over het gevolg van zijn levenswandel in de eeuwigheid, kan hulpvaardig en dienstwillig zijn. De ziel hoeft alleen maar te kiezen voor goed of kwaad op aarde en dat kan ze in elke levenssituatie, ook in de meest primitieve omstandigheden. Maar de aardse omstandigheden zijn bepaald door haar ontwikkeling in de voorstadia. Is het wezen tevoren buitengewoon impulsief geweest, dan moet het in het aardse bestaan tegen zijn aandriften strijden en heeft het daarvoor overeenstemmende levensomstandigheden nodig waarin de ziel zich kan ontdoen van deze aanklevingen. De ziel is op geen enkele manier benadeeld in haar mogelijkheden zich positief te ontwikkelen, ofschoon het de schijn heeft dat de aardse toestanden hinderlijk voor haar zijn. De tegenwerkingen die het aardse bestaan voor iedere afzonderlijke mens oplevert, moeten overwonnen worden. En vele zielen hebben grotere tegenwerkingen nodig en daarom zijn de uiterlijke levensomstandigheden hun zo toebedeeld, zoals ze voor hen van nut zijn. God is op de hoogte van de ontwikkeling van iedere ziel bij haar belichaming als mens. Hij kent ook de sterkte van haar wil en Zijn liefde probeert voor iedere ziel de ontwikkelingsgang gemakkelijk te maken. Spant de ziel zich in om elke mogelijkheid te benutten, dan zal voor de mens het hem voorbestemde lot ook gemakkelijk te dragen zijn. En God zal zijn levensweg verkorten, zodra hij zich beijvert geestelijk te rijpen. Gods liefde brengt de mensen zo samen, dat ze elkaar kunnen dienen. Dat de een de ander kan onderwijzen, dat de een de ander kan geven wat deze ontbreekt. En zo wordt iedere mens ook geestelijke gaven aangeboden, al is het ook in de meest verschillende vorm en mate. Maar steeds zal dat wat aangeboden wordt voldoende zijn om hem de juiste weg te tonen die hij moet gaan. En alleen zijn bereidwilligheid is doorslaggevend welke voordelen zijn ziel daaruit haalt. Het weten dat er een God bestaat wordt eveneens alle mensen aannemelijk gemaakt. En is het niet van mens tot mens, dan zijn de geestelijke wezens werkzaam en geven hem door middel van gedachten aanwijzingen. En steeds is het aan hem overgelaten, geestelijke gaven aan te nemen of niet, dat wil zeggen: dat wat hem als gedachte of door mensen wordt overgebracht, te geloven of af te wijzen. En daar God iedere mens verstand en een vrije wil heeft gegeven, is hij er ook verantwoordelijk voor hoe hij beide benut. Elke goede wil wordt door God herkend en daaraan beantwoordend wordt hem hulp verleend. Deze hulp is hem tevoren al ten deel gevallen door eindeloze tijden heen. En het wezenlijke weet ook alvorens de belichaming, dat de kracht en liefde van God hem bijstaat.

Maar het aardse bestaan moet worden afgelegd zonder enige herinnering daaraan, om de vrije wil van de mens niet in gevaar te brengen. Doch geen ziel wordt belichaamd zonder op de hoogte te zijn van haar weg over de aarde. En met intense wil neemt ze deze laatste belichaming op zich, in het verlangen, definitief vrij te worden van elke uiterlijke vorm.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het worstelen in het hiernamaals - Herhaalde belichaming op aarde?

B.D. 2336 from 14. mei 1942, taken from Book No. 32

En daarom is het van het grootste belang, hoe het leven op aarde wordt benut, want zodra dit is beëindigd, begint er een totaal ander worstelen om opwaarts te klimmen, dan zoals het op aarde het wezen was beschoren. Het leven op aarde leverde het voortdurend kracht op, die het naar believen kon gebruiken, terwijl het leven van het wezen in het hiernamaals dan pas met kracht is gezegend, wanneer het wezen een bepaalde graad van rijpheid heeft, maar tevoren is een geheel krachteloze toestand het lot van de zielen, tot ze deze graad van rijpheid hebben bereikt. En het laatste is onnoemelijk zwaar en zou ook helemaal onmogelijk zijn, wanneer Gods genade hem ook dan niet tegemoet zou komen in de vorm van lichtstralen, die hem momenten van inzicht opleveren, om het verlangen naar licht in het wezen te wekken. Weer probeert God alleen de wil van het wezen te veranderen en het dan ook de mogelijkheid te geven, de wil te verwezenlijken. Alleen zijn de voorwaarden in het hiernamaals heel wat moeilijker na te komen. Een krachteloos wezen is ook zo zwak van wil, dat het grote inspanning en geduld van de kant van de lichtwezens vergt, het wezen ertoe te bewegen, zelf zijn wil aktief te laten worden.

Maar nooit zal een wezen in het stadium van duisternis naar de aarde terug verlangen, om zijn mislukte levenswandel op aarde goed te maken, dat wil zeggen hem af te leggen volgens zijn eigenlijke opgave op aarde. Want alleen deze wil zou de ziel een herhaald verblijf op aarde opleveren. Maar de wil van de onrijpe ziel gaat alleen maar uit naar het materiële leven op aarde, nooit echter naar de geestelijke vooruitgang, want is deze eerst eens aktief geworden in haar, dan weet ze ook, dat alleen het dienen in liefde haar vooruitgang bevordert en daar heeft ze in het hiernamaals waarlijk gelegenheid genoeg voor. Want er is een enorme arbeid te verrichten, wil de zielen licht worden gebracht in de vorm van weten. Het is het werkzaam zijn in het hiernamaals, dat de mensen op aarde niet kunnen begrijpen en dat toch onnoemelijk belangrijk is.

Wat op aarde werd verzuimd, moet in het hiernamaals worden ingehaald. En zoals op aarde de geestelijke hulp aan de medemens een daad van liefde is, zo is ook de bezigheid van de wezens in het hiernamaals een ononderbroken werkzaam zijn in liefde, een voortdurend uitdelen van wat de zielen ontbreekt: een uitdelen van licht en weten aan de zielen, die in de duisternis vertoeven. Deze bezigheid vraagt de vrije wil, net als op aarde. Het wezen moet bereid zijn, dienend bezig te zijn, dan gaat het in zijn ontwikkeling vooruit. Heeft het eenmaal de willoosheid overwonnen, dan werkt het vlijtig aan zichzelf. Het zal ook wel in diep berouw denken aan de onbenutte tijd op aarde, maar ziet nu een arbeidsveld voor zich, dat zijn hele bereidheid om te helpen eist. De ziel denkt nu meer aan de lijdende zielen rondom zich, dan aan haar eigen toestand. En nu pas vervult ze haar taak met overgave en haar eigen toestand wordt steeds meer vervuld van licht, omdat ze nu licht en kracht ontvangt om dit door te geven. Maar is ze eenmaal ontvanger van licht en kracht geworden, dan verlangt ze nooit meer terug naar de aarde, tenzij er op aarde een taak moet worden volbracht, die de belichaming van een lichtwezen op aarde vereist.

Steeds moet in aanmerking worden genomen, dat in de toestand van duisternis de ziel ook het inzicht ontbreekt, daar ze haar geestelijke ontwikkeling op aarde heeft verwaarloosd. Maar ziet ze dat in, dan ziet ze ook de mogelijkheden in het hiernamaals, die haar de opgang verzekeren. Een herhaalde belichaming op aarde zou de ziel echter alleen dan worden toegestaan, wanneer ze deze zou begeren in het volle bewustzijn van haar onrijpe toestand en met het doel een geheel rijp worden van de ziel; wanneer dus de vrije wil haar tot een herhaalde levenswandel over de aarde zou aansporen, om een toestand van vergrote rijpheid te verkrijgen. Maar dit veronderstelt al een bepaald weten, dus ook een bepaalde graad van rijpheid, dat wil zeggen werkzaam zijn in liefde, dat dan de ziel aanzet deel te nemen aan het verlossingswerk in het hiernamaals, omdat ze inziet, dat daartoe ook elke kracht dringend nodig is en ze nu haar liefde bereidwillig in dienst stelt van dit verlossingswerk.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Goddelijke gerechtigheid - Ingreep - Catastrofe

B.D. 2340 from 19. mei 1942, taken from Book No. 32

De goddelijke rechtvaardigheid zal zichtbaar worden door de uitwerking van dat gebeuren, dat de mensheid in de komende tijd beschoren is, want de landen zullen hard worden getroffen, waarvan de regeerders de brand hebben ontstoken die zich heeft uitgebreid over de hele aarde. De schuld van deze landen moet duidelijk worden doordat hen nu een gebeurtenis te wachten staat die de wil van de mensen niet kan afwenden of afzwakken. De mensen van de hele wereld moeten inzien dat de gerechtigheid Gods niets ongestraft laat en dat Hij ingrijpt als de maat van de ongerechtigheid vol is.

God gaf de mensen een vrije wil, die nu misbruikt wordt op een wijze die vergelding eist, opdat de rechtschapen denkende en handelende mensen de hand van God herkennen en datgene verafschuwen wat de anderen goedkeuren. De strijd van de volkeren heeft ver om zich heen gegrepen en de brand kan niet zo gemakkelijk worden geblust. En daarom maakt God zelf aan deze brand een einde doordat Hij de mensen elke mogelijkheid ontneemt de strijd voort te zetten, door een gebeurtenis in de natuur waarvan de uitwerking onvoorstelbaar is. Hij maakt machteloos wat tevoren krachtig en machtig was en Hij toont hen dat Zijn wil en Zijn macht sterker is. En wie nog niet helemaal ten prooi is gevallen aan de tegenstander van God, zal ook diens uitwerking inzien en hij zal zich inspannen voor een juiste levenswandel.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het lijden en sterven van Jezus aan het kruis - Zoenoffer

B.D. 2342 from 21. mei 1942, taken from Book No. 32

Het lijden en sterven van Jezus was het grootste offer van liefde dat een mens op aarde ooit gebracht heeft. Het was geen zoenoffer van een schuldig mens. Het was geen verdiende straf, maar een offer dat gebracht werd voor de zondeschuld van andere mensen uit diepste liefde voor dezen.

Het was een vrijwillig zoenoffer dat de medemensen vrij moest kopen van hun welverdiende straf.

De kruisdood was onuitsprekelijk kwellend. En toch koos Jezus deze, omdat Zijn lichaam wilde lijden uit overgrote liefde voor de mensheid. Hij wilde iets doen waartoe de mensen niet in staat waren. Hij wilde kwellingen op zich nemen om ze de medemensen te besparen. Hij wist dat het lot van de mensen na de dood lijden en kwellingen betekent als rechtvaardige straf voor hun afval van God, dat wil zeggen de tegen God gerichte wil. En in Zijn liefde wilde Hij dit lijden en deze kwellingen verminderen, doordat Hij zelf ze op zich wilde nemen. Hij droeg dus vrijwillig leed, opdat de anderen het niet hoefden te dragen. En dus koos Hij de pijnlijkste dood - de dood aan het kruis - en offerde deze onuitsprekelijke kwellingen aan Zijn Vader in de hemel. Hij bracht Hem het zoenoffer, doordat Hij leed en stierf voor de zondige mensheid.

En dit offer was God welgevallig. Want Jezus was rein en zonder schuld. Hij was zonder zonde.

Er was niet de geringste schuld in Hem, maar Hij koos de dood die voor de zwaarste misdaden boete deed, die onnoemelijk kwellend en onterend was.

Hij liet Zijn reine lichaam aan het kruis slaan door mensen die in hun ver van God verwijderde toestand, aanhangers van de satan waren. En ook Zijn ziel leed daardoor onvoorstelbare kwellingen, samen met het lichaam. Want Zijn reine ziel voelde elke zondigheid als kwelling. De ziel die tot liefde was geworden, leed onder de liefdeloosheid. En toch nam ze deze kwellingen op zich om daardoor het lot van de mensen draaglijker te maken. Het offer was in erbarmende liefde aan God gebracht en God nam het welgevallig aan.

De mens Jezus moest geheel en al van Zijn liefde voor de wereld afzien, voordat Hij dit offer kon brengen. Hij moest zich vrijmaken van elk verlangen. Hij moest uit vrije wil bereid zijn alles op te offeren, pas dan was Hij tot deze offerdood in staat.

Zijn liefde was zo groot, dat ze alleen nog naar de medemensen uitging, maar niet naar Zijn eigen lichaam. En omdat deze overgrote liefde Hem ertoe aanzette een dergelijk offer te brengen, nam God het aan.

En zo verloste Jezus de mensheid van de eeuwige dood, door Zijn lijden en sterven aan het kruis, dat elke andere dood aan smarten en kwellingen overtrof, omdat Zijn liefde zo groot was dat Hij bereid was alles te verdragen ter wille van de mensheid die zonder Zijn werk van verlossing - zonder dit offer aan het kruis - eeuwigheden lang zou moeten lijden, wilde ze haar onvoorstelbaar grote zondeschuld zelf aflossen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De ziel - Drager van alle scheppingswerken

B.D. 2344 from 24. mei 1942, taken from Book No. 32

De zielensubstanties zijn als resultaat van hun samenstelling een bovenmate fijn geconstrueerd product, dat op de mens een betoverende indruk zou maken als hij het kon zien. Want er bestaat niets wat daar niet in te vinden is. Alles wat aanwezig is in de gehele schepping is in een oneindige verkleining in de ziel te vinden, omdat de afzonderlijke substanties ieder scheppingswerk doorleefd hebben en daardoor ook iedere doorleefde vorm vasthouden. Zij vergroten zich door een gestadig aaneensluiten, zodat het totaalbeeld steeds verandert en zich vervolmaakt.

Het bevattingsvermogen van de mens zou niet toereikend zijn om zich al deze scheppingswerken voor te stellen, maar overweldigd door de wijsheid en de almacht van de Schepper zal hij eenmaal dat beeld aanschouwen dat hem de wonderbaarlijkste heerlijkheden onthult. Het geringste en onopvallendste scheppingswerk bergt weer duizenden miniatuurscheppingen in zich, waarin zich wederom alles bevindt wat in het grote scheppingswerk van God vertegenwoordigd is.

Maar de menselijke ziel is drager van al deze scheppingen, dat wil zeggen: zij is samengesteld uit ontelbare substanties waarvan ieder reeds haar bestemming in de schepping vervuld heeft en waardoor ze zich aaneen mochten sluiten voor de laatste grote opgave: als menselijke ziel de eindeloos lange weg over de aarde te beëindigen. Er is geen wonderwerk in de gehele oneindige schepping zo bovenmate prachtig samengesteld als de menselijke ziel.

En het is een bewijs van haar volmaaktheid wanneer de ziel zichzelf als in een spiegel kan aanschouwen en dan haar eigen heerlijkheid beseft, dat wil zeggen: wanneer zij zichzelf in het stralendste licht ziet in een duizenden malen veelvoudige vorm en gedaante. En die zelfbeschouwing zal haar onzegbaar zalig maken omdat het aanschouwen van het gehele scheppingswerk een overweldigende schoonheid voor haar betekent. En nooit zal er een einde komen aan haar beschouwingen, want steeds weer vormt dat beeld zich opnieuw. Steeds weer komen nieuwe scheppingswerken te voorschijn die steeds weer betoverender op haar overkomen. Want de heerlijkheden van God nemen geen einde, dus ook niet dat wat Gods liefde aanbiedt aan Zijn schepselen die volmaakt zijn en zodoende in het licht staan. Zij zullen voortdurend Zijn liefde voelen en daardoor ook voortdurend toenemende gelukzaligheid ervaren.

Er zal geen einde aan komen, geen begrenzing van hetgeen het geestelijke oog mag aanschouwen. En er zal niets onveranderd blijven bestaan, wat voor het wezen een zalige toestand betekent. Want zonder ophouden zal deze zalige toestand worden verhoogd, waarvoor voortdurende veranderingen nodig zijn van hetgeen het geestelijke oog van de ziel aangeboden wordt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Lichaam en ziel van Jezus Christus waren op God gericht

B.D. 2345 from 24. mei 1942, taken from Book No. 32

Het lichaam van Jezus Christus bood aan Zijn ziel geen weerstand meer. Het verlangde voor zich niets anders dan wat de ziel wilde, die zich helemaal had verenigd met de geest in haar.

Dit was de staat van de mens Jezus toen Hij Zijn werk had voltooid.

Het was de toestand van volledige overgave aan God en totaal afzien van dat wat aan de wereld toebehoorde.

Zijn lichaam was geheel onafhankelijk van de aarde en haar wetten, want het was totaal vergeestelijkt. Dat wil zeggen: de geestelijke substanties die Zijn lichaam vormden, hadden zich met die van de ziel versmolten en zich in zekere zin geheel aan de wil van de geest onderworpen, die in nauwste verbinding stond met de geest van de Vader. En dus was ook het aardse lichaam tegelijk met de ziel één geworden met de eeuwige Godheid.

Deze samensmelting was buitengewoon belangrijk. Ze was van een draagwijdte die het geestelijke niet in staat is te begrijpen. Niet voordat het zelf de aaneensluiting met God heeft gevonden. Ze was een daad van de grootste zelfoverwinning, diepste liefde en de meest onbegrensde overgave aan God.

De ziel van de mens Jezus trok tegelijkertijd haar buitenkant, het lichaam, in het bereik van de liefdesstraal uit God. Zijn ziel en Zijn lichaam werden doorstroomd door Gods geest van liefde, door Zijn kracht en Zijn licht.

De mens Jezus was vol van kracht en licht.

Hij was machtig en wijs en elk creatuur gehoorzaamde Hem. De gehele schepping gehoorzaamde Hem, want God zelf was in alle volheid in Hem, omdat Hem geen enkele tegenstand meer werd geboden, noch door de ziel, noch door het lichaam. En deze onbeperkte overgave had ook het onbeperkte werkzaam zijn van God tot gevolg.

God zelf was het die zich nu uitte in alles wat Jezus deed en sprak. Gods liefde grijpt alles aan wat zich aan Hem overgeeft. Ze doorstraalt elke schepping zodra het geestelijke in haar de goddelijke liefde geen weerstand meer biedt.

Waar deze weerstand is opgeheven, daar kan alleen nog de liefde Gods zijn. Dus, daar God de Liefde is, kan God alleen daar zijn, waar Hem geen weerstand wordt geboden.

Alles uit Hem is Goddelijks, zolang het zonder weerstand is. Pas de weerstand maakt het door God geschapene tot iets buiten Hem staand, totdat het vanzelf de weerstand opgeeft.

De mens Jezus was God volledig toegedaan en dus niets meer dat buiten God staat, maar dat met Hem versmolten was, dus één met God en bijgevolg volledig verheerlijkt, omdat de verbondenheid met God een staat van volledig licht is.

En Jezus Christus heeft met het weggaan uit de wereld tegelijk met Zijn ziel Zijn lichaam mee overgenomen in de eeuwigheid, want er was bij Hem niets meer wat een positieve ontwikkeling nodig had. Het lichaam en de ziel waren volmaakt. Elke geestelijke substantie was zo op God gericht dat ze van het licht en de liefde van God was doordrongen, dat ze gelijk was aan God omdat ze zich volledig met de eeuwige Godheid had samengesmolten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het stervensuur

B.D. 2348 from 27. mei 1942, taken from Book No. 32

Het losraken van de ziel van het lichaam is een gebeurtenis die door het lichaam meestal als zeer pijnlijk wordt ervaren, omdat voor een scheiding zonder smart en pijn een bepaalde graad van rijpheid is vereist, die echter zelden door de mensen bereikt wordt. Steeds zal het stervensuur de mens laten beseffen, dat hij ophoudt naar zo'n rijpheid te streven. Dat hij uit eigen kracht niets meer vermag, als hij het menselijk omhulsel verlaten heeft. En naar gelang de toestand van zijn ziel zal hem nu het stervensuur meer of minder zwaar vallen. Zolang de mens nog op aarde vertoeft is hem ook de mogelijkheid gegeven zich te ontdoen van nog aanklevende onrijpe substanties, en de ziel zal haar Schepper in het hiernamaals dankbaar zijn als Hij de ziel daar nog de gelegenheid toe geeft vóór haar sterven, opdat zij in het hiernamaals niet zo hoeft te lijden. Want daar God rechtvaardig is moet de ziel in het hiernamaals haar lot op zich nemen, en heeft ze veel zwaarder lijden nodig om de graad van zielenrijpheid te bereiken.

Zonder deze rijpheid is echter het binnengaan in de lichtsferen niet mogelijk. Zodoende moeten lijden en pijn de ziel deze rijpheid opleveren en zodoende is een moeizaam stervensproces altijd als een opwaarts gaan te beschouwen. De mensen zien alleen maar de pijnlijke staat van het lijden en dat draagt er toe bij dat zij alleen al daarom de dood vrezen, omdat hun het doodsuur ondraaglijk lijkt. En toch is dit alleen maar het gevolg van de overgrote liefde voor de mens, om hem een des te helderder licht te doen toekomen in het hiernamaals. Want deze liefde is de grondslag voor alles.

Lijden en smarten zendt God altijd alleen maar over de aarde met het doel dat het lichamelijk verlangen van de mens gedood wordt, dat hij alleen maar meer aan zijn ziel denkt en deze probeert te vormen tot volmaaktheid. Ieder leed dat hierin resulteert is door God gezegend. De tijd op aarde gaat snel voorbij en met een goede wil kan het worden doorlopen met het afstand doen van al het aardse. Dan vormt de ziel zich naar Gods wil en heeft aan het einde van haar levenswandel geen buitengewoon lijden meer nodig om het lichtrijk binnen te kunnen gaan.

Steeds echter draagt het leed bij tot een verhoogde rijpheid en is daarom een genade voor de mens, die anders zijn fouten en zwakheden in het hiernamaals zou moeten afleggen, wat eveneens uiterst smartelijk zou zijn. Het leed blijft hem dus geenszins bespaard, al gaat het uur van de dood schijnbaar stil en zonder smart voorbij. God kent de toestand van de ziel van de mens en Hij weet ook van zijn bereidwilligheid al het onreine te bestrijden. En zo komt Hij de mens tegemoet doordat Hij hem gelegenheid geeft zijn voornemen uit te voeren, doordat Hij het stervensuur nog tot een laatste mogelijkheid voor hem laat worden om zich te ontdoen van alle onrijpe aanklevingen en gereinigd de eeuwigheid te kunnen ingaan.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wedergeboorte van de Geest

B.D. 2360 from 7. juni 1942, taken from Book No. 32

Het keerpunt in het leven is de wedergeboorte van de Geest, het moment waarop u bewust de geestkracht gewaar wordt die u door mijn liefde toestroomt. Zodra u zult voelen dat u onafscheidelijk met Mij verbonden bent, zodra u zich bewust zult worden dat er zonder Mij geen bestaan voor u is, zodra u Mij in uw nabijheid zult voelen en nu dit bewustzijn uw hele leven bepaalt, dringt de geestvonk in u Mij als zijn Vadergeest tegemoet en nu bent u ontwaakt tot het eigenlijke leven, u bent wedergeboren in de Geest.

En nu zult u Mij bewust tegemoet streven. Uw willen en denken is naar Mij toegekeerd, uw handelen is in overeenstemming met mijn wil. En nu pak Ik u vast en trek Ik u naar Mij omhoog. Ik zal u geen stap meer alleen laten gaan, overal heen zal Ik u begeleiden. Ik ben om u heen en zal acht slaan op elke gedachte die Mij zoekt. Ik zal elke vraag van uw hart horen, elke smeekbede, elke verzuchting naar mijn liefde en Ik zal u helpen, ook wanneer u het niet meteen zult merken.

De liefde voor u is grenzeloos en mijn zorg voor u altijddurend en zo laat Ik geen van mijn schepselen zonder bijstand. En aan mijn kinderen denk Ik heel in het bijzonder, want dezen zijn mijn kinderen die de weg naar Mij hebben gevonden, die zich uit eigen aandrang aan Mij toevertrouwen. Hun behoort heel mijn liefde toe.

De geestelijke wedergeboorte is als de opgaande zon: steeds stralender verschijnt deze aan het firmament, tot ze in heel haar pracht aan de hemel staat, licht en warmte gevend mijn scheppingswerken doorstraalt en nieuwe scheppingen tot leven wekt en in leven houdt. Is de mens wedergeboren in de Geest, dan is er geen stilstand meer. Steeds helderder en stralender wordt het om hem heen, want hem zal immers mijn liefdeskracht, mijn Geest doorstralen. En dus neemt hij voortdurend toe aan licht en kracht en hij zal zijn licht eveneens uitstralen op alles wat hem omgeeft.

De geestelijke wedergeboorte is het ontwaken tot het eeuwige leven. En wie geestelijk wedergeboren is zal eveneens het levenloze tot leven kunnen wekken, want waar zijn licht heen valt, daar doordringt het met zijn helder schijnsel het donker, en waar licht is, is leven. Waar licht is, ben Ik zelf. En Ik breng het leven aan allen die het begeren, die het bewust van Mij verlangen, die zich eveneens vol verlangen naar Mij keren, dus Mij erkennen.

Ik geef u mijn woord en daarmee het zichtbare teken van mijn liefde. Ik geef u kracht die zich weer uit in een groeiend verlangen naar Mij, want dit verlangen is het teken dat mijn Vadergeest de geestvonk in u naar zich toe trekt. En dus moet u gelukkig zijn wanneer u vurig verlangen zult voelen naar Mij, want evenzo dringt mijn Geest de uwe tegemoet. En uw harten kunnen zich niet meer van Mij losmaken, want Ik zal ze niet opgeven als ze zich eenmaal aan Mij hebben overgegeven.

Ik ben de Geest van de waarheid, Ik ben het leven. Ik ben de Liefde en de Oergrond van al het zijn. Wie Ik met mijn liefde bedenk, die zal bestaan van eeuwigheid tot eeuwigheid. Hij zal leven en zich in de volle waarheid bevinden. Er zal geen bedrog en geen schijn zijn, daar waar hij is. Hij zal zijn wat Ik ben, een Geest vol van macht en kracht uit Mij. Hij zal liefde uitstralen en onvoorstelbaar gelukkig zijn, weer de schepselen mijn Geest te kunnen overbrengen, weer tot leven te kunnen wekken wat levenloos was. Hij zal in alles aan Mij gelijk zijn, want mijn Geest zal hem doorstromen, dus kan hij niets anders zijn dan Ik ben, een wezen vol van liefde, kracht, wijsheid en macht.

En dus zult u in eeuwigheid de gelukkigste schepselen zijn, in liefde met elkaar verbonden en Mij altijd nabij. En wat u verlangt, zult u ontvangen. Want u zult alleen mijn liefde begeren, en deze doorstraalt u voortdurend opdat u tot uw oneindig diepe vreugde werkzaam kunt zijn in mijn rijk, dat ieders deel is die zich met Mij zal verbinden in tijd en eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het beëindigen van de worsteling der volkeren

B.D. 2361 from 6. juni 1942, taken from Book No. 32

Een geweldige worsteling der volkeren neemt een einde volgens goddelijk raadsbesluit. Dit is geenszins in overeenstemming met de wensen der volkeren, veelmeer zullen deze met ontzetting de afloop zien, die helemaal tegen hun verwachtingen ingaat.

Maar de wil van de mens is machteloos waar Gods Wil Zich uit. En elke dag ervoor betekent voor de mensen nog een geschenk, als ze deze dagen benutten voor hun zielenheil, doordat ze zich van de wereld afkeren en zich op God willen richten, voordat God Zich duidelijk kenbaar maakt.

Onnoemelijk zwaar leed heeft de mensen al getroffen en toch slechts weinige dichter bij de eeuwige Godheid gebracht. Want de mensheid schenkt geen aandacht aan wat God haar toedraagt, maar wat de wereld haar biedt. Ze gebruikt dus de genade Gods niet, maar probeert onophoudelijk aards goed te vermeerderen. En zelfs waar have en goed van de mensen wordt verwoest, is hun hele streven er alleen op gericht het verlorene terug te krijgen.

En des te verbitterder wordt de worsteling tegen elkaar, die nooit meer aards kan worden uitgevochten en daarom door God moet worden beëindigd, wil het niet tot een algehele ondergang leiden en tot volledige goddeloosheid. Want het ontbreekt de mensen aan het geloof in een rechtvaardige en wijze God, daar ze anders aan het wereldgebeuren al zouden moeten herkennen, hoever de mensheid zich van God heeft verwijderd en waarom een dergelijk wereldgebeuren van God uit werd toegelaten.

Want Zijn Wil verhindert de wil van de mensen niet uit te voeren wat ze hebben opgeroepen door hun liefdeloosheid. Maar de komende gebeurtenis zal grote twijfel laten boven komen over het bestaan van een godheid, die zelf vernietigt wat ze door haar macht heeft geschapen. Maar alleen daar zullen twijfels opduiken, waar de mens niet in liefde werkzaam is. De liefdevolle mens daarentegen zal verlicht zijn en weten dat er niets kan geschieden zonder Gods Wil, dus zal hij in de gebeurtenis een zending van God zien. En hij zal weten, dat niets zonder zin of doel over de aarde wordt gezonden en dat alles op de een of andere manier de ziel tot heil kan strekken.

Ook hij zal sterk worden aangegrepen door de grootte van het gebeuren. Maar hij zal ook inzien, dat de mensheid moet worden wakker geschud uit haar verder leven zonder geloof, opdat ze zich bezint en een andere levenswandel gaat om dichter bij God te komen. En gezegend is hij, die uit deze komende gebeurtenis nog zijn voordeel haalt voor zijn ziel. Want deze verliest niets, maar wint alleen, ofschoon zijn aards bezit wordt verwoest. Hij heeft daardoor God gevonden en oneindig meer verkregen dan hij heeft prijsgegeven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Denkapparaat De toevloed van goede of slechte gedachten

B.D. 2363 from 9. juni 1942, taken from Book No. 32

Uit het geestelijke rijk stromen er voortdurend ideeën en opvattingen naar u toe, die u alleen behoeft op te nemen om ze uzelf eigen te maken. Uw wil is beslissend van welke aard deze denkbeelden zijn die u aanneemt, want u kunt zowel het geestelijke overbrengen van het licht - als ook dat van de duisternis u tot eigen maken - al naar uw wil.

Het denkapparaat van de mens is zo fijn geconstrueerd, dat het in werking gezet wordt bij elke geestelijke aanstraling; d.w.z. zodra de gedachten het als een golf omspoelen, treedt het in werking doordat het aanneemt wat hem bevalt, dus door de wil van de mens begunstigd wordt. Want deze beslist, hij verleent in zekere zin een deel van de gedachten toegang, terwijl hij de andere van de hand wijst, en dit naar gelang zijn houding tegenover het goede, het goddelijke, of tegenover de aan GOD vijandige macht. Want de toevloed van gedachten van beide machten, van de geestelijke kracht vol van licht of de duistere geestelijke kracht, ervaart de mens als weldadig of onaangenaam - en neemt daarom de ene aan, terwijl hij de andere afwijst.

Zodoende is de wezenlijke instelling tot GOD beslissend welke ideeën de wil van de mens op zich laat inwerken, want wat zijn denkapparaat eenmaal heeft opgenomen, dat blijft hem voortdurend ter beschikking, want het komt steeds aan de oppervlakte zodra de mens zich daarmee wil bezighouden.

Is nu de wil van de mens naar het goede gekeerd, dan zullen ook de opgenomen gedachten daarmee overeenstemmen, d.w.z. alleen zulke mededelingen bevatten die hem uit het lichtrijk toestroomden - dus de goddelijke Wil niet tegenspreken. Zo'n mens zal zich voornamelijk met geestelijke zaken bezig houden en wereldse zaken buiten beschouwing laten. Hij zal geestelijke honger bespeuren en dät aannemen uit wat geestelijk wordt doorgegeven, wat overeenstemt met zijn verlangen, terwijl hij het andere niet telt.

En zo bouwt ieder mens zijn geestelijk bezit zelf op; het wordt hem van alle zijden aangebracht, d.w.z. goede en slechte krachten spannen zich in hun gedachtenwereld aan de mens te ontsluiten en hem gewillig te maken aan te nemen wat ze hem aanbieden.

Verbindt de mens zich nu in gedachten of in gebed met GOD, dan zal hij vanzelfsprekend ook die zienswijze aannemen die hem door de met GOD verbonden krachten wordt toegestuurd - en door deze krachten wordt ook de invloed van de aan GOD vijandige macht geweerd. Dit zijn allemaal gevolgen van de wilsuitingen van de mens, die zich positief of negatief instelt tegenover het hem aangeboden gedachtengoed.

En daarom kan de mens die naar GOD verlangt gerust zijn dat hij ook juist denkt, want hij stelt zichzelf in staat - door het verlangen naar GOD - de toevloed van geestelijk goede krachten op te nemen. En hij voelt de denkbeelden van de vijandige kracht als vals en niet waard om aan te nemen. De goede geestelijke krachten vormen zijn oordeelsvermogen ijverig voor het goede en het verkeerde, en zij waken er over dat de gewillige mens aan geen slechte invloed ten prooi valt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Einde van de tijd van genade - Zwaarste leed

B.D. 2369 from 15. juni 1942, taken from Book No. 32

De tijd van genade is spoedig voorbij en het denken van de mensen verandert niet. De mensen worden steeds liefdelozer en steeds dieper raken ze in de vangnetten van de satan verstrikt, zodat ze elkaar wederzijds kwellen en zonder enige liefde zijn. En God wendt elk middel aan om ze aan dit lage geestelijke niveau te onttrekken. Hij ontneemt hun aardse goederen om ze los te maken van de materie en Hij probeert ze door tegenspoed van allerlei aard tot nadenken aan te zetten. Hij brengt ze in situaties waarin ze zoekend naar hulp zich tot Hem moeten wenden. Maar elk middel mislukt en de geestelijke toestand wordt niet opgeheven.

En de tijd is niet meer ver dat Gods tuchtroede de mensen zal treffen. Want de tijd van genade gaat zijn einde tegemoet. En daarom moet de aarde nog onnoemelijk zwaar leed verdragen, want dit leed is een genade, zodra het niet aan de mens voorbij gaat zonder sporen na te laten en de ziel redding brengt.

Maar de wil van de mens kan niet worden gedwongen. En als het leed hem niet de juiste weg laat vinden, is er geen redding meer voor hem, en behoort hij bij diegenen die op de dag van het oordeel de macht van de Heer te voelen krijgen en dus ondeugdelijk worden bevonden. En wat dit oordeel betekent, kunnen de mensen niet begrijpen. Ze kunnen het zich niet voorstellen dat hun ziel weer door duizenden eeuwen heen een toestand in onnoemelijke kwelling moeten verdragen. Maar God die daarvan op de hoogte is, laat niets onbeproefd om hun dit lot te besparen. Hij kan de wil van de mens echter niet met geweld op het goede richten.

Maar de komende nood zal zo groot zijn, dat in ieder mens het natuurlijke gevoel wordt gewekt de medemens te helpen, als hij zich niet volledig van elke liefde heeft ontdaan. Is hij nog tot liefde in staat, al is het in de geringste mate, dan zal hij bij het zien van deze nood wakker worden en ook liefdevol werkzaam zijn. Echter in degene die aan deze nood nog voorbij gaat, zonder bereid te zijn om te helpen, is elke liefdevonk gedoofd en de mogelijkheid van een vooruitgang is er voor hem niet meer. Ze staan zo ver van God af, dat ze buiten de uitstraling van Gods Liefde staan, wat dus hetzelfde betekent als dat de geestelijke substantie weer wordt verhard tot de meest vaste materie. En dan begint het aardse bestaan opnieuw in de grootste kwelling van het gebonden zijn.

Wanneer nu tevoren dit onuitsprekelijke leed over de aarde komt, dan is dit nog een daad van de barmhartigheid van God, omdat Hij de zielen het onvoorstelbare leed van een herhaalde weg over de aarde graag wil besparen. Maar het wordt niet als zodanig herkend. Veel meer is het leed een aanleiding om God nog sterker af te wijzen, omdat de mensen in hun blindheid de geestelijke samenhang niet inzien. Maar daar wordt voldoende opheldering over gegeven, daarom wekt de Heer profeten op en laat hen alles tevoren aankondigen. Hij laat de tijd niet zonder aanwijzingen dichterbij komen.

Hij laat de mensen voortdurend vermaningen toekomen en ze over de zin en het doel van het aardse leven in kennis stellen. Maar ze sluiten hun oren en wijzen de goddelijke genadegave zonder bedenken af. En daarom is er voor deze mensen geen redding meer, geen weg die hen van de afgrond weghoudt, wanneer ze aan de laatste vermaningen en waarschuwingen geen gehoor geven. Ze kunnen er steeds alleen maar opmerkzaam op worden gemaakt, dat het geestelijk lage niveau de oorzaak is van het komende leed en dat deze eerst moet worden opgeheven, voordat van de kant van God aan het leed paal en perk kan worden gesteld.

Wie aan deze vermaningen en waarschuwingen denkt wanneer de laatste tijd van genade aanbreekt, de tijd van het meest smartelijke leven op aarde, die zal door het aanroepen van God nog op het laatste moment het ergste van zich af kunnen wenden. Hij zal niet tot diegenen behoren die gedoemd zijn eeuwigheden lang de toestand van algehele hulpeloosheid en onvoorstelbare kwellingen te verdragen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Voor de naar GOD zoekende mens zijn dwaalleren een barrière

B.D. 2372 from 17. juni 1942, taken from Book No. 32

De geestelijk zoekende mens is in zekere zin niet vrij zolang hij zich in zijn gedachten niet los kan maken van dwaalleren die hem van menselijke kant uit verkondigd werden, maar die niet overeenstemmen met de zuivere waarheid. Zulke leren hinderen hem om tot een waar inzicht te komen, en zo stelt hij zichzelf daardoor een grens aan zijn kennis. Want niet voordat hij zich heeft vrij gemaakt, kan hem ook de zuivere waarheid niet worden aangeboden - of, als ze hem wordt aangeboden herkent hij ze niet als zodanig.

Weliswaar komt GOD de zoekende mens tegemoet, maar HIJ wil zonder bedenking worden aangenomen. Verkeerde meningen zijn echter barrières door de mens opgesteld, die in zekere zin nog een scheidsmuur tussen GOD en de mens betekenen. Iedere verkeerde leerstelling die de mens niet wil opofferen is zo'n barrière die de mens nog van GOD scheidt. GOD zal nu wel de mens aansporen die hindernissen uit de weg te ruimen, d.w.z. er wordt van de kant van de medemensen gewrikt aan zijn overtuiging doordat er afkeurende kritiek tegen deze dwaalleren wordt opgeworpen die de mens beïnvloeden moet deze leren te verwerpen.

Doet hij dit dan zal hij ook spoedig het ware inzicht hebben. Want nu wordt hij door GOD Zelf onderwezen, DIE hem de juiste opvattingen laat toekomen, die hij nu ook bereidwillig aanneemt. Zolang hij echter in zijn verkeerde zienswijzen volhardt, zal het niet licht in hem worden. Hij ziet dan nergens een samenhang omdat zijn kennis maar fragmentarisch is, niet voldoende om de medemensen te onderrichten. Want geven kan alleen hij die ook bezit - niet echter hij die zelf gebrek heeft.

Hoe gewilliger de mens dus is de juiste weg te bewandelen, d.w.z. de goddelijke Wil te vervullen, des te zekerer zal GOD hem tot het inzicht brengen. Maar meestal duurt het een langere tijd voordat zulke hindernissen die het inzicht onmogelijk maken uit de weg worden geruimd. Daarom moet met alle geduld geprobeerd worden de mensen hun verkeerde meningen te weerleggen. En de liefde tot de medemensen brengt dit ook tot stand zodra een mens zelf in de waarheid wandelt, en de waarheid dus ook verder geven kan. Overwinnaar zal steeds die mens zijn aan wiens zijde de waarheid is, want de waarheid is uit GOD - en GOD kan nooit de mindere zijn. Wie dus GOD zoekt die zal HEM onherroepelijk vinden, want HIJ zal Zich bekend maken aan iedereen die HEM serieus tracht te vinden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het verstand van de verstandigen zal worden verworpen

B.D. 2375 from 20. juni 1942, taken from Book No. 32

Het wapen van de wijze der wereld is de bewijsvoering en met dit wapen is hij steeds in staat zich in de wereld te handhaven, d.w.z. zijn wijsheid is onaantastbaar zodra hij het verworven weten met bewijzen kan staven. En wie twijfelt aan dit weten geldt als dwaas. Daarentegen is geestelijk weten niet met bewijzen aan te tonen, het is niet d.m.v. onderzoek te verkrijgen en niet systematisch aan de medemens over te dragen, want geestelijk weten is geen product van het verstandsdenken van de mens, maar een product van een liefdevol hart. Dus heeft het geestelijk weten niets gemeen met de aardse wijsheid en kan derhalve ook niet door wijzen van de wereld worden beoordeeld, want dezen staan geheel vreemd tegenover het geestelijk weten, ze zijn niet bekwaam enige kritiek te leveren, zolang ze niet zelf door aktief werkzaam te zijn in de liefde, in de kring van de wetenden zijn opgenomen. En zo zal de wijze der wereld zijn wijsheid niet kunnen gebruiken om bewijzen te leveren, om geestelijke waarheden te te weerleggen. Want hij zal een tekort moeten toegeven, hij zal moeten toegeven dat zijn werelds weten niet toereikend is om in geestelijk gebied binnen te dringen.

Maar het geestelijk goed verkregen door werkzaam te zijn in de liefde, zal aardse wijsheid omvergooien zodra deze wijsheden betrekking hebben op buiten de aarde liggen gebieden. Geestelijk weten zal andere resultaten opleveren dan wat de wijzen der wereld hebben verworven, dus zal de geestelijk wetende ook elke bewijsvoering mijden en voor ontoereikend houden en het verstandsdenken van de mensen eveneens beschouwen als niet dienend als maatstaf, en daarom wordt het wereldse weten niet erg gewaardeerd door mensen die in het geestelijk weten zijn doorgedrongen. Want ze zien in, dat dit onvolmaakt en gebrekkig is, daar het er niet in het minst toe bijdraagt, de mensen binnen te leiden in het inzicht, en goddelijke wijsheden daar nooit of te nimmer door kunnen worden verkregen.

Maar daarenboven zal ondanks bewijsvoering de wijsheid der wijzen van de wereld verkeren in dwaling. Want de mensen die nooit op de goddelijke GEEST acht hebben geslagen, wier gedachten zich dus nooit ophielden naar geestelijke richtingen toe, zullen nu moeten inzien, dat mensen zonder wereldse scholing in weten de meerdere van hen zijn en dus zullen ze ook datgene als waarheid moeten erkennen wat hun onderzoekingen en de resultaten ervan tegenspreekt. Ze zullen moeten inzien dat de werkzaamheid van het verstand niet alleen garant staat voor de juiste wijsheid. Het verstand van de verstandigen zal worden verworpen en de wijsheid van de wijzen vernietigd. En dat in overeenstemming met de geestelijke instelling van de alleen maar werelds onderzoekende tegenover GOD, daar zonder de verlichting van de GEEST geen mens de waarheid kan bezitten en zonder de erkenning en het willen gaan naar GOD, de mens niet kan worden verlicht, omdat dit laatste een toestromen van de Kracht uit GOD is, dat alleen daar kan plaats vinden waar geopende opnamevaten voor dit toestromen klaar staan, daar anders de stroom van Kracht geen verblijfplaats vindt om opgenomen te worden.

Alle geestelijke voortbrengselen waarbij niet de geestelijke Kracht uit GOD werd gevraagd of benut, hebben geen waarde en ze zullen ook steeds weer worden voorbijgestreefd of verworpen, want het verstandelijk denken blijft niet bij een resultaat stil staan, omdat het van de waarheid ervan nooit volledig is overtuigd. Geestelijke resultaten daarentegen die met medewerking van de goddelijke GEEST zijn ontstaan, blijven ook altijd en eeuwig onveranderlijk omdat ze beantwoorden aan de waarheid en ook als zodanig worden ingezien door de mensen die serieus worstelen om de waarheid. Elke goddelijke waarheid blijft ver af bij de mens die alleen verstandelijk denkt, hij begeert ze niet en als ze hem wordt aangeboden, herkent hij ze niet, en dus wordt hij noch wijs noch waarheidslievend en zo zal hem ook zijn wapen, de bewijsvoering uit zijn handen worden ontwrongen, want tegenover de geestelijke resultaten, die een rechtstreekse uitstraling van GOD zijn, zal ook de bewijsvoering niet kunnen bestaan, want zijn tegenstanders strijden met een wapen, dat deze niet bezit.

Het zal duidelijk zichtbaar worden wat door het werkzaam zijn van de GEEST is aangekondigd en zodoende het bewijs leveren dat enkel en alleen daar de waarheid is, waar de GEEST GOD's wordt verlangd en deze waarheid de kennis van de wijzen der wereld veruit overtreft, zodat de mensen inzien dat de wijsheid niet afhankelijk is van het menselijk verstand, integendeel alleen van het juiste standpunt tegenover GOD en een daaraan beantwoordende levenswandel. Want dan alleen zal de Kracht uit GOD, Zijn GEEST, verlangd en ook werkzaam kunnen worden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Predikambt - Ware predikers - Opnamevaten

B.D. 2379 from 23. juni 1942, taken from Book No. 32

De gave om het evangelie te prediken vereist liefde voor de mensen, om goddelijke woorden uit de mond van de prediker te laten vloeien. Want dan is deze het orgaan door welke God zelf tot de mensen spreekt, terwijl het anders mensenwoorden zijn die hij spreekt.

Woorden die zijn aangeleerd en alleen het weten weergeven dat de mens op een schoolse manier in zich heeft opgenomen. Zodra de mens in liefde werkzaam is, werkt de geest uit God door deze mens heen en dan kan hij alleen maar zeggen wat de geest uit God hem ingeeft. Daarom kan een prediker die niet werkzaam is in liefde, nooit met succes voor het evangelie opkomen. Want het zijn slechts lege woorden die hij spreekt. Aan de woorden ontbreekt het leven en daarom kan het ook niet tot leven wekken. En dat is de reden, waarom het goddelijke woord aan het merendeel van de mensen voorbijgaat zonder weerklank te vinden in de mens. Dit zijn geen echte verkondigers van het goddelijke woord, geen dienaren van God zoals ze moeten zijn om met succes op aarde werkzaam te kunnen zijn. Er zijn met hun ambt ook materiële belangen verbonden en als de mens niet buitengewoon werkzaam is in liefde, dan zal hij geen uitsluitsel kunnen geven zoals het nodig is om tot inzicht te komen. Hij zal steeds de uiterlijke vormen in acht nemen zoals het hem van mensenzijde werd overgebracht en hij zal zich als een dienaar Gods voelen die ervoor bestemd is de medemensen het evangelie te prediken.

De gave om te prediken is een gevolg van de innigste verbinding met God door in liefde werkzaam te zijn en door gebed.

Er zijn dan geen grenzen gesteld aan het werken van de geest in de mens en nu is het niet de mens die spreekt, maar de stem van de goddelijke geest die zich door mensenmond uit. “Wees niet bezorgd over wat u zult spreken, want mijn geest zal het u op hetzelfde ogenblik ingeven.” En wat de mens nu zegt en denkt, is het evangelie dat hij moet doorgeven. Want het is Gods woord, door Zijn geest aan de mensen overgebracht. En dit leraarschap kan iedereen uitoefenen als hij door werken van liefde het recht heeft verworven op het werkzaam zijn van de goddelijke geest. Doch alleen dezen moeten onderrichten.

Wereldse studie vervangt nooit het werken van de geest en als niet tegelijkertijd het werkzaam zijn in liefde wordt beoefend, zullen het lege woorden zijn en blijven, die de mensen nu worden aangeboden. Ze zullen niet tot het hart doordringen en tot leven wekken, tenzij de toehoorder, gegrepen door een diepe liefde tot God, door Zijn geest is verlicht, zodat het woord in hem levend wordt. Het predikambt kan dus buitengewoon belangrijk worden genoemd en zal toch aan een wereldse taak gelijk worden gesteld, ook door degenen die het moeten uitoefenen. Het wordt, net als wereldlijke ambten, in tijd en vorm geperst. Het wordt gewoontegetrouw uitgeoefend en niet meer vanuit een diepe innerlijke behoefte.

De mens moet door zijn geest worden aangespoord te spreken en hij heeft daarvoor noch een bepaalde plaats, noch een bepaalde tijd nodig, veeleer alleen hongerende mensen die zich graag willen laven aan de bron van goddelijke wijsheid, die verlangen naar het brood uit de hemel.

Dezen moet het evangelie worden gepreekt, de goddelijke leer van de liefde. Alleen het vervullen daarvan laat de mens wijs worden. Hoe inniger de verbinding van de prediker met God is en hoe gewilliger de toehoorder nu zijn woord in ontvangst neemt, des te duidelijker en begrijpelijker zal dit woord tot de oren van de toehoorder doordringen, omdat deze het nu met het hart begeert en hoort en het niet aan zijn oor voorbij laat gaan. De prediker moet het werktuig van God zijn. Dat wil zeggen: hij moet zich aan God overgeven, zodat Hij ongehinderd door hem werkzaam kan zijn.

Hij moet het opnamevat zijn voor de geest uit God, die zich over de mensen moet uitgieten. Hij moet deze stroom verder leiden en degenen die niet zelf de verbinding met God tot stand brengen, dienaangaande de weg wijzen. Hij moet, als hij met God en voor God leeft en werkzaam is, ook de medemensen naar Hem leiden en hun bekend maken met de liefde van God, die weer door werken van liefde moet worden verkregen.

Hij moet de mensen tot liefde opvoeden, omdat zonder liefde geen mens zalig kan worden.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het smeken van de arme zielen om het gebed

B.D. 2381 from 24. juni 1942, taken from Book No. 32

Laat het smeken van de overledenen tot u spreken.

Ontzeg hun uw voorbede niet als zij er voor zorgen dat u aan hen denkt en weet, dat zij onnoemelijk moeten lijden zonder uw hulp. Het lot van een niet verloste ziel is bovenmate treurig, en niemand van u weet of een ziel verlost is, of in een smartelijke toestand smacht en uw hulp nodig heeft. Alleen door gebed kunt u deze arme zielen hulp bieden, want zij voelen dan uw liefde en die geeft hun de kracht hun eigen lot te verbeteren. Zij veranderen hun wil, wat vooralsnog nodig is om een verandering in hun treurige toestand teweeg te brengen. De zielen zijn ook dankbaar voor de geringste ondersteuning, omdat zij op u zijn aangewezen of op de werkzaamheid vol medelijden van zielen die reeds een hogere graad van rijpheid hebben bereikt. Deze mogen hun echter dan pas hulp bieden, als hun wil een verandering van hun bestaande toestand wenst. Maar de wil is bij zulke zielen zwak of zelfs totaal werkeloos. Daarom kunnen zij vaak ondenkbaar lange tijd moeten smachten, als zij niet worden gesteund door de voorbede die hun de kracht oplevert de wil te veranderen, dat wil zeggen: werkzaam te laten worden.

Kende u de nood van deze zielen, dan zou u hen niet vergeefs laten smeken. Want iedere gedachte aan een overledene zorgt ervoor dat hij niet vergeten wordt en is een roep om hulp in hun nood. De mensheid is zo liefdeloos tegenover elkaar en zonder geloof aan een voortleven na de dood. Daarom gedenkt zij ook de doden niet, waaronder deze dan uitermate lijden. Zij dringen steeds maar weer de gedachten van de mens binnen en willen hem daardoor aansporen hen in het gebed te gedenken. De nood in het hiernamaals is groot, daarom dringen ook de zielen van onbekende overledenen zich in de nabijheid van degene die vol medelijden aan deze arme zielen denkt. Want zij voelen ieder gebed als een weldaad, als vermeerdering van hun kracht en van de wil die naar boven gericht is.

En de mensen op aarde die vol van erbarmen zijn, zijn gedurig omgeven door hulpbehoevende zielen omdat die van hen hulp verwachten. De wil om deze zielen te helpen geeft hun reeds kracht, en iedere liefdevolle gedachte die hen omvat sterkt hun wil. Daarom kunnen vrijgevige wezens deze zielen in het hiernamaals te hulp komen en hun de kracht overbrengen die zij nodig hebben om het ontzaglijke leed in het hiernamaals te verminderen.

De mensen kunnen niet genoeg beseffen welk een genadegave het gebed is. Alles kunnen ze bereiken door het ware gebed, want God zelf heeft hun deze genade geschonken en haar geen grenzen gesteld. In het hiernamaals echter kan de ziel zichzelf niet helpen, maar is op hulp aangewezen. En deze liefde en hulp moet u hun doen toekomen om hen aan deze kwellende toestand te ontrukken en het hun mogelijk te maken, te beginnen zichzelf te verlossen.

Heeft de ziel het stadium van haar willoosheid overwonnen, dan geldt haar streven alleen nog het opwaarts gaan en dan is haar grootste nood opgeheven. De kracht daartoe moet haar evenwel van liefhebbende zijde worden toegezonden door voor haar te bidden, want alleen het werken in liefde brengt de ziel verlossing. En waar zij zelf te zwak is om in liefde te kunnen werken, moet de mens haar liefdevol bijstaan, opdat ze de kracht krijgt die ze voor haar positieve ontwikkeling nodig heeft. Vergeet daarom de arme zielen niet, zij smeken u gedurig om uw hulp.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De verzwakte wil en de overwinning ervan

B.D. 2382 from 24. juni 1942, taken from Book No. 32

De menselijke wil is niet altijd in staat weerstand te bieden aan de verzoekingen van de aan God vijandige macht, ofschoon hij deze niet erkent, en dit is meestal het geval wanneer het wereldse leven zich teveel op de voorgrond dringt. Dan neemt in zekere zin de wereld met haar bekoringen de wil gevangen, en zijn kracht om weerstand te bieden verzwakt, hoewel hij daartegen strijdt. En op zulke momenten loert de vijand, om dan door kleine verzoekingen het versterken van de wil te verhinderen en deze op zich te richten door het verlangen naar de wereld. En als de mens niet zeer op zijn hoede is, wordt hij een prooi van deze verzoekingen en heeft de vijand vrij spel. Maar worstelt de mens met deze wilszwakte, dan heeft hij geestelijk ook groot succes, zodra hij maar de wereld overwint en tracht God te dienen. Dan wordt hij ook bedacht met kracht en kan nu zijn wil gebruiken tot eer van God. In elke wilszwakte moet Jezus Christus worden aangeroepen opdat Hij de kracht rechtstreeks aan de mens doet toekomen, en nu kan de mens werkzaam zijn en hij zal de verzoekingen de baas worden.

Elke wilszwakte betekent achteruitgang of stilstand, maar overwonnen wilszwakte betekent een overwinning op zichzelf. De mens moet weliswaar strijden, maar het gaat om een hoog loon. Hij kent het resultaat van een juist gebruikte wil, evenals van de mislukking, en dus wendt hij al zijn kracht aan en vraagt deze door gebed, om niet te falen bij de laatste levensbeproeving op aarde. En deze gevechten moeten er zijn om tegen de luiheid en onverschilligheid een tegenmiddel te zijn, want als de mens in gevaar is, wordt hij waakzaam en let op zichzelf, en als de wil dreigt te falen, moet hij worden aangespoord tot weerstand, en dat door allerlei wederwaardigheden die overwonnen moeten worden en daarom eisen dat de wil actief wordt. Maar God kent de diepste wil en stuurt alles zo, zoals het voor de mens het nuttigst is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk (1)

B.D. 2383a from 25. juni 1942, taken from Book No. 32

Iedere geloofsleer moet beproefd worden voordat zij aangenomen wordt. Dit verlangt God van u om de invloed van Zijn tegenstander te verzwakken, en uzelf zult dan ook herkennen wat zijn werkzaamheden zijn. Zijn streven is de goddelijke waarheid te vermengen met dwaling, maar de mens kan toch zeer wel deze dwaling herkennen, als hij serieus het hem aangebodene onderzoekt met het verlangen, alleen het goddelijke, het ware aan te nemen. De vijand bedient zich van de menselijke wil, dat wil zeggen: hij beïnvloedt de mensen aan de goddelijke leer eigenmachtig verdere leerstellingen toe te voegen en deze dan te verbreiden alsof ze door God waren gegeven. Mensenwerk is echter niet vrij van dwaling en zodoende werd ook de goddelijke leer misvormd en des te meer, naarmate de mensen minder zelf onderzoeken en nadenken. En weer is dit het werk van de tegenstander, dat het verboden is de menselijke leerstellingen te onderzoeken of er over na te denken. Dat dus van de mensen geëist wordt iedere geloofsleer onvoorwaardelijk aan te nemen en dat een beproeven daarvan als iets verkeerds wordt voorgesteld. En daardoor wordt de activiteit van de "leugenvorst" zeer begunstigd. God echter vraagt van de mensen een levend geloof, dat wil zeggen een geloof van het hart - een geloof, dat in volle overtuiging instemt met wat hem geleerd wordt. De mens, die daar ernstig over nadenkt, zal ook iedere goddelijke waarheid met volle overtuiging kunnen beamen. Het werk van de satan echter zal hij nooit kunnen aannemen. Hij zal het spoedig als mensenwerk herkennen en het zonder bezwaar prijsgeven, omdat hij inziet dat het waardeloos is. Onderzoek alles en behoud het goede.

En omdat het onderzoeken onherroepelijk tot gevolg moet hebben, dat elke dwaling herkend en afgewezen wordt, gelukte het de tegenstander het onderzoeken van geloofsstellingen te verbieden door het opstellen van een leer die het menselijke denken moest uitschakelen en deze leer heeft zeer kwalijke gevolgen opgeleverd.

Het is de leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk die schijnbaar de mens van elke verantwoordelijkheid ontslaat. Die hem echter in de diepste geestelijke duisternis voert als ze aanvaard en als goddelijke waarheid beschouwd wordt. Want nu kon iedere onjuiste leer als goddelijke waarheid worden toegevoegd, zonder dat ze bekritiseerd of afgewezen mocht worden. En zodoende was voor iedere dwaling de deur geopend en was er voor de activiteiten van de vijand een veld ter beschikking gesteld waarop hij zijn zaad in overvloed kon uitstrooien.

Onderbreking

Vertaald door Gerard F. Kotte

De leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk (2)

B.D. 2383b from 25. juni 1942, taken from Book No. 32

Wanneer van de mensen geëist wordt, de leer van de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk te geloven, dan betekent dat zoveel als dat nu zonder kritiek alle verdere leren of voorschriften aanvaard of aangenomen moet worden, die het hoofd van de kerk opstelt. En daardoor wordt het nadenken en beslissen van de mens, dat toch noodzakelijk is, daar hij eens ter verantwoording zal worden geroepen voor zijn houding tegenover God, uitgeschakeld. Ieder mens moet voor zichzelf verantwoording afleggen, dus moet hij ook zelf beslissen in volle vrijheid van wil.

Om echter een beslissing te kunnen nemen, moet hij kunnen onderzoeken en nadenken waarvoor hij kiezen moet.

Niet echter zo, dat een enkel mens een beslissing neemt en deze mens van vele duizenden mensen eist dat zij zich bij zijn beslissing neerleggen. En bovendien wordt deze eis ook nog in de vorm van een gebod - een leerstelling - gekleed, wat onherroepelijk het geval is, wanneer ieder kerkelijk gebod als in overeenstemming met de wil van God geaccepteerd moet worden, omdat hieraan de onfeilbaarheid van het hoofd van de kerk zogenaamd ten grondslag ligt. Deze leerstellingen worden dan zonder enig bezwaar aangenomen, zonder dat de mens zich duidelijkheid verschaft over de zin en het doel ervan. Het gevolg ervan is, dat mechanische handelingen worden uitgevoerd, die met een vrije beslissing, met een diep geloof en met innige verbondenheid met God niets te maken hebben.

Er werd een godsdienst geconstrueerd, die in werkelijkheid geen godsdienst is. Er werden gebruiken ingesteld, die min of meer alleen maar vormen zijn.

De tegenstander is erin geslaagd, de mensen onder de dekmantel van vroomheid van de waarheid te vervreemden, hen te verhinderen om zelf na te denken en dus ook om een vrije beslissing te nemen. Want Gods tegenstander belemmert dit alles door de leer van de onfeilbaarheid. Want als deze leer voor de mens aannemelijk wordt gemaakt, dan behoeft hij ten aanzien hiervan dus zelf niet meer zijn houding te bepalen. Hij aanvaardt dan zonder te onderzoeken, hij hoeft dan zelf geen beslissing te nemen, want iemand anders heeft al voor hem beslist. Op die manier echter wordt de vrije wil niet gebruikt. In plaats daarvan moet de mens geloven wat hem als leerstuk wordt aangeboden, wil hij niet in conflict komen met deze ene, door de kerk als zo belangrijk voorgestelde geloofsleer, dat het hoofd van de kerk nooit kan dwalen of verkeerde maatregelen kan treffen als hij een uitspraak doet die de kerk betreft. Voor God is echter alleen de vrije wilsbeslissing van waarde, maar deze moet de mens zelf nemen. Hij moet dus over elk voor of tegen nadenken wat hem als geloofsleer wordt voorgelegd. Pas datgene, waar de mens in zijn hart van overtuigd is, kan geloof genoemd worden. Echter niet datgene, waar hij onder dwang voor uitkomt.

Want een door God gewilde geloofsleer zal iedere beproeving doorstaan en met des te meer overtuiging worden aangenomen, hoe grondiger de mens er zich mee bezighoudt.

Wat echter niet van God komt, zal geen enkele toetsing doorstaan en zal verworpen worden door ieder mens, die serieus alle moeite doet inzicht te verwerven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De komende gebeurtenis - De ingreep van God - Tijd van nood (1)

B.D. 2388a from 29. juni 1942, taken from Book No. 32

Meedogenloos woeden de volkeren tegen elkaar en voegen elkaar alle denkbaar mogelijke schade toe. In alle hevigheid worden de mensen getroffen en kommer en leed zijn hun voortdurende metgezellen. De liefdeloosheid van de mensen is zo groot en zal nog voortdurend toenemen en zo trekken ze de goddelijke ingreep steeds dichter naar zich toe. Het duurt niet lang meer dat vervuld wordt wat God door Zijn geest aan de mensen bekend heeft gemaakt. En toch nog zullen de mensen verrast zijn, want ze denken in hun ongeloof niet dat mede aan hen zelf schade wordt toegebracht. Ze geloven er niet in dat zij zich in geestelijke nood bevinden die zo'n ingreep vereist en dat de tijd daarvoor is aangebroken. Want ze zoeken geen toenadering tot elkaar, ieder wil alleen maar zijn voordeel behalen en de medemensen schade toebrengen. En dit is het begin van een onvoorstelbaar behoeftige tijd. Er gaan waarden verloren die niet meer vervangen kunnen worden. De tijd is aangebroken waarvan de Heer op aarde gewag heeft gemaakt en elke ingreep zal onnoemelijk leed tot gevolg hebben en de mensen zullen geloven deze volgende tijd niet te kunnen verdragen.

En toch kan niemand ontsnappen, maar ieder zal in angst voor zijn leven de stem van God vernemen die luid en duidelijk tot de mensen spreekt. Er zal een verwoesting zijn die vele mensen in één keer arm maakt en aan de liefde van de mensen worden grote eisen gesteld, want alleen de werkzame naastenliefde is in staat deze ellende tegen te gaan en tegelijkertijd ook het geestelijk dieptepunt op te heffen. Want de mens die tot liefde in staat is, zal de medemens niet zonder hulp laten en dit werkzaam zijn in liefde zal een geestelijke vooruitgang betekenen. Elke dag tot dan toe moet geteld worden, en het zullen er niet veel meer zijn. Verrassend snel komt de dag die een grote omwenteling betekent op velerlei manieren. En alleen de gelovige mensen zullen ondanks innerlijke ontsteltenis kalm blijven en de juiste situatie beseffen. En ze zullen proberen ook hun medemensen tot geloof te brengen vanuit het besef van de geestelijke nood van de mensheid. Want ter wille van hun ziel overkomt het gebeuren hen en als de mens nu bezorgd is om zijn ziel, dan heeft de ingreep van God hem een goed resultaat opgeleverd. Maar het zullen er maar weer weinige zijn, want de geestelijke blindheid belet de mensen het inzicht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De komende gebeurtenis - De ingreep van God - Tijd van nood (2)

B.D. 2388b from 29. juni 1942, taken from Book No. 32

Slechts weinig mensen zullen uit dit gebeuren, dat zich met korte tussenpozen driemaal zal herhalen, voordeel trekken voor hun ziel. Het zal de mensen van hun denkvermogen beroven, want het is zo kolossaal dat elk overleg wegvalt en alles in een woeste wanorde geraakt. Alleen Zijn kinderen behoedt de Heer duidelijk, want Hij heeft ze naderhand nodig om voor Hem werkzaam te zijn. Die tevoren in vol vertrouwen tot Hem bidden om kracht en versterking, zal Hij ook kracht en versterking doen toekomen als ze deze nodig hebben. En of het ook lijkt dat alles verloren zou zijn: Hij leidt al het gebeuren en weet waarom Hij zo'n rampspoed over de mensen laat komen en Hij zal er ook een eind aan maken als het tijd is. De kracht van het geloof moet zich in de tijd erna tonen. Want voor diegenen die gelovig zijn betekent dit gebeuren een bevestiging van het goddelijk woord en met volledige zekerheid en overtuiging komen ze dan op voor hun geloof en ze zullen onoverwinnelijk zijn. Hoe minder aards bezit de mensen bezwaart, des te ontvankelijker zullen ze zijn voor het goddelijk woord en daarom verwoest God dat wat voor hen hinderlijk is op de weg omhoog. Naderhand zal er onvoorstelbare ellende zijn onder de mensen en toch zouden ze dit zelf kunnen verminderen, door hun wil om elkaar te helpen.

En God zegent elk in liefde werkzaam zijn voor de naaste en Hij helpt de mensen de aardse nood te verdragen. Want wat God neemt kan Hij ook weer terug geven als de mens het nodig heeft. Doch zijn hart moet zich er los van maken, hij moet in het aardse bezit niet het voornaamste op aarde zien. Veeleer moet hij inzien dat dit onbeduidend en vergankelijk is, maar dat de verbinding met God alleen het middel is dat kracht schenkt en troost geeft om het zwaarste leed te kunnen verdragen. Dit gebeuren is sinds eeuwigheid vastgesteld; wil het toch de laatste reddingsmogelijkheid zijn voor talloze mensen die de verkeerde weg bewandelen, die alleen in het aardse opgaan en daarom wakker geschud moeten worden om serieus over de zin en het doel van het aardse leven na te denken. Maar slechts een klein gedeelte zal daar voordeel uit trekken. De anderen echter zullen zich met toegenomen ijver weer de oude levensomstandigheden verschaffen en ze zullen elk middel goed vinden om zich weer aards bezit te verschaffen. En dat is de tijd waarin - als dit begint - het woord Gods hier tegenin moet worden gebracht, waarin de mensen zich zullen scheiden in diegenen die alles weggeven om alleen God trouw te kunnen blijven en in de anderen die alles verwerpen wat geestelijk is en daarentegen de wereld met haar bezit begeren met toegenomen verlangen. En dan strijden openlijk de krachten van het licht tegen de machten van de duisternis.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het leed komt over rechtvaardigen en onrechtvaardigen

B.D. 2400 from 8. juli 1942, taken from Book No. 32

Het is in het goddelijk besluit voorzien dat er een tijd van ontzaglijk leed over de aarde komt ter wille van de menselijke ziel. Redding van dezen zal alleen nog door veel leed mogelijk zijn en dus zal de mensheid veel kommer en nood hebben te verdragen, welke een verandering van het denken tot gevolg moet hebben. En er zullen vele rechtvaardigen moeten lijden ter wille van deze zielen en dit dient weer hun positieve geestelijke ontwikkeling en de vervolmaking van hun ziel. Ze zijn als het ware gedwongen, hun toestand van lijden die ze niet geheel kunnen ontgaan, aan hun medemensen op te offeren. Dat wil zeggen als ze deze zonder morren en klagen dragen en zich berustend in alles schikken, offeren ze als het ware al het leed op aan diegenen die loutering nodig hebben.

De rechtvaardige moet met de onrechtvaardige lijden en vaak de gevolgen van de levenswandel van de laatsten mee verdragen, maar de toestand van rijpheid van zijn ziel laat hem ook de noodzakelijkheid inzien van datgene wat God over de mensen zendt, en zo schikt hij zich zonder klagen in zijn lot. Hij is al doordrongen van de wil van God en biedt Hem geen tegenstand in zijn denken en voelen. Veel meer probeert hij de medemensen de zin en het doel van de zware beproeving duidelijk te maken en hen te bewegen afstand te nemen van de wereld en zich te wijden aan de zorg voor hun ziel. Hij houdt hen hun verkeerde levenswandel voor en de gevolgen ervan, en helpt diegenen die te zwak en toch van goede wil zijn.

De rechtvaardige moet met de onrechtvaardige lijden. Toch zal voor hem het leed draaglijk zijn omdat hij niet zonder God zijn weg over de aarde gaat. Hij zal kracht ontvangen en het leed niet zo zwaar voelen als de medemens die loutering nodig heeft, en dus schikt hij zich berustend in de goddelijke wil. En als hij zijn leven moeten laten, dan wordt hem dubbele genade verleend in het rijk hierna, zodat hij de genaden van het leven op aarde niet verliest als hij zijn graad van rijpheid nog niet heeft bereikt. Dan heeft hij zijn leven gegeven voor de medemensen en dit zal hem vergolden worden. Want God geeft allen naar hun verdiensten en elk onverdiend leed heeft de rijkste zegen tot gevolg, zodra de mens zich berustend schikt in alles wat God hem zendt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Omgang met overledenen - Zielen in de nabijheid van de aarde

B.D. 2401 from 8. juli 1942, taken from Book No. 32

Er zijn ontelbare zielen in de nabijheid van de aarde wier staat van rijpheid erg laag is en die daarom nog steeds het verlangen naar de aarde met zich meedragen, omdat de hogere sferen voor hen nog ontoegankelijk zijn. Deze zielen zijn er zich nog vaak niet van bewust dat ze niet meer bij de aarde horen. Dat wil zeggen: ze weten nog niet dat zij het lichamelijke leven op aarde beëindigd hebben. Daarom houden ze zich nog in hun oude omgeving op en ze willen zich aan de mensen kenbaar maken, zonder echter door hen te worden vernomen.

En het duurt soms lang eer het hun duidelijk is dat ze met de aarde niets meer te maken hebben. Het duurt lang tot ze zich in hun nieuwe omgeving schikken en uiteindelijk wegblijven van de aarde. Dit stadium van onwetendheid is niet erg bevredigend voor de ziel. Want nergens vindt ze begrip en hulp, omdat ze zich tot de mensen wendt, die haar niet kunnen helpen op de wijze zoals zij hulp wenst.

Pas het inzicht dat ze voor altijd van de aarde is heengegaan en dat de mensen haar alleen door gebed kunnen bijstaan, brengt de ziel ertoe om over haar tegenwoordige toestand na te denken en de mogelijkheid in overweging te nemen, dat ze deze toestand zelf kan veranderen. En nu slaat ze acht op elke gelegenheid die haar een andere graad van rijpheid oplevert. Nu pas keert ze in zichzelf en ze tracht aan zichzelf rekenschap af te leggen. En vaak wordt ze dan aangegrepen door bitter berouw dat ze het aardse leven niet zo heeft benut als God het wilde.

En in deze stemming van berouw wordt ze vaak door de lichtwezens opgezocht, die echter in een omhulling tot haar komen, opdat ze niet als lichtwezens herkend worden. Dezen maken haar opmerkzaam op het leed van andere zielen en proberen in haar medeleven met hen op te wekken. En nu is haar innerlijke gezindheid bepalend of de lichtwezens haar kracht geven of haar weer aan haar lot overlaten, tot het medelijden met de noodlijdende zielen het eigen leed overheerst en de lichtwezens nu opnieuw op haar inwerken, en dan met succes.

De aarde is omgeven door ontelbare wezens die als het ware nog op aarde leven, maar zonder herkend te worden door de mensen die voor niet bestaand houden wat ze niet kunnen zien en vastpakken, en die daarom ook niet willen geloven dat de zielen van overledenen de achtergebleven mensen omgeven. Want alleen het geestelijke oog zou hen kunnen zien. Het lichamelijke oog echter is blind. Bijgevolg kunnen de zielen op geen enkele manier de aandacht trekken, omdat de mensen daar niet op reageren, want ze zijn afhankelijk van de goddelijke natuurwetten waarin God zelf hen heeft geplaatst.

Ze zien en horen slechts met lichamelijke organen. De zielen van de overledenen willen echter met geestelijke ogen worden waargenomen. En dus is er tussen de zielen van de overledenen en de mensen op aarde geen verbinding, zuiver natuurlijk gezien. Er bestaat alleen maar een zuiver geestelijke verbinding, die pas dan kan worden aangeknoopt, wanneer de mens op aarde de wil heeft, met de zielen in goede verstandhouding te leven, dat wil zeggen: wanneer de mens op aarde in een voortleven van de ziel gelooft en, als gevolg van dit geloof, met deze zielen in overeenstemming tracht te zijn.

Dit bewuste leggen van de verbinding met de geestelijke wereld is voorwaarde dat er tussen de mensen en de zielen in het hiernamaals een contact tot stand kan worden gebracht, waardoor een wederzijdse verstandhouding mogelijk is. En nu komt het er op aan, wie meer inzicht heeft, de mens of de ziel in het hiernamaals. Want de wetende partij moet de onwetende partij onderrichten.

Bevindt de ziel in het hiernamaals zich in een zeer onrijp stadium, dan kan de mens haar zijn weten overbrengen, doordat hij met de ziel spreekt, wat de zielen heel goed kunnen vernemen en begrijpen. Maar is de mens onwetend, dan wordt hij door wetende geestelijke wezens onderricht, zodra zijn wil deze onderrichting verlangt.

En dus kunnen de mensen op aarde zegenrijk inwerken op de zielen die zich in de nabijheid van de aarde bevinden, want dezen hebben meestal een gebrekkige rijpheid. Ze weten weinig en hebben daarom weinig kracht. Zij kunnen door overdracht van weten in liefdevolle gedachtenis in zoverre geholpen worden, dat de zielen zich nu gemakkelijker van de aarde losmaken en hun aandacht nu aan de eveneens lijdende zielen in het hiernamaals schenken.

Daardoor kan de liefde in hen worden gewekt en kunnen zij nu in verdergaand weten worden binnengeleid door de lichtwezens, die de verandering van instelling van de zielen herkennen en nu van hun kant de zielen bijstaan.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Waarom het gebed noodzakelijk is

B.D. 2409 from 15. juli 1942, taken from Book No. 32

Het streven van een mens geldt thans alleen de materie en dit betekent een stilstand in de geestelijke ontwikkeling. En het is het gevaar dat de mens achteruit gaat in zijn ontwikkeling, als hij niet tot het inzicht komt van zijn erbarmelijke toestand. Want de tegenstander van God tracht de zielen omlaag te trekken om ze helemaal voor zich te winnen. En hoe beter hem dit gelukt, des te moeilijker is het weer aan hem te ontkomen en zich naar boven toe te keren. De wil van de mens is verzwakt en kan alleen met ondersteuning van God veranderen, wat onvoorwaardelijk zijn oproep om ondersteuning vereist. En bijgevolg is het gebed het eerste en belangrijkste. Als de mens nog bidden kan, is hij niet reddeloos verloren, want elke roep om kracht in geestelijke nood wordt verhoord. En als de mens de geestelijke nood waarin hij zich bevindt niet meer beseft, wat eveneens het werkzaam zijn van de tegenstander is, en hij dus de genade van het gebed buiten beschouwing laat, dan wordt hij door God in toestanden geleid die hem de eigen onmacht laten inzien in aardse noden, opdat hij nu zijn toevlucht neemt tot het gebed en God aanroept in zijn nood. Hij is steeds tot helpen bereid, Hij onthoudt geen smekende Zijn ondersteuning, Hij geeft de zwakke kracht en lenigt elke nood, maar Hij wil dat Zijn hulp bewust wordt verlangd. Hij wil dat de mens als vragende tot Hem komt, omdat dit de bekentenis betekent van zijn machteloosheid en krachteloosheid, die God moet verlangen van het wezen dat zich eens in aanmatiging, in het bewustzijn van zijn kracht van Diegene afwendde, van Wie het zijn kracht ontving.

Het wezen moet weer ontvanger van kracht worden, zoals het in het allereerste begin was. Echter, het moet met God en niet tegen God werkzaam zijn en daarom moest het tevoren inzien dat het zonder Gods liefde een volledig krachteloos wezen is, om het ertoe aan te zetten zich weer bij God aan te sluiten, van Wie het zich uit vrije wil had verwijderd. De aaneensluiting met God moet daarom weer in vrije wil plaatsvinden en daarom kan het wezen de kracht niet worden gegeven tegen zijn wil. Maar zijn wil brengt het tot uitdrukking door het gebed, door het verlangen naar het doen toekomen van kracht, dat God te allen tijde vervult. Want Hij wil alleen dat Hij wordt erkend als Schenker van kracht en dat het wezen door het gebed zijn vroegere weerstand opgeeft en tracht zich met algehele wil bij God aan te sluiten, om nu door de kracht Gods doorstroomd te kunnen worden en dus weer ontvanger van kracht te worden, zoals het zijn allereerste bestemming was.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Geestelijke dwang - Menselijke geboden - Het bestrijden van de leer van Christus

B.D. 2412 from 17. juli 1942, taken from Book No. 32

Elke geestelijke dwang is te veroordelen, want wat de mens van hieruit doet, kan voor God geen waarde hebben. Alleen volledige wilsvrijheid bepaalt de waarde van het handelen van de mens en daarom moet hun alleen de leer van Christus worden verkondigd, maar niet door geboden en voorschriften hun een bepaalde leefwijze tot taak worden gesteld, die ze dan plichtmatig en uit gewoonte nakomen. De mensen moeten wel tot een juist denken en handelen worden opgevoed, maar er mag hun steeds alleen maar het juiste of verkeerde van hun handelen worden voorgehouden. Ze moeten worden aangespoord liefde te beoefenen, maar nooit mogen ze door geboden tot handelingen worden gedwongen, die niet overeenstemmen met hun innerlijk willen. Alleen het gebod van de liefde moet worden nagekomen en daarom ook worden geleerd, want wie het gebod van de liefde vervult, vormt zijn hart zo, dat het nu vanzelf alles wil doen, wat beantwoordt aan Gods Wil. Maar geboden, die de mensen aanleiding geven tot een bepaalde leefwijze, maar waarvan het niet vervullen geen liefdeloosheid tegenover de mensen betekent, zijn niet door God gegeven, dat wil zeggen ze staan buiten de leer van Christus, want deze is alleen een leer, die liefde predikt, maar die niet door uiterlijke dwang een vervulling van de goddelijke geboden van de liefde probeert te bereiken.

De mens moet zich in volledige wilsvrijheid kunnen vormen, wil deze omvorming van het denken van waarde zijn voor de eeuwigheid. Maar de wilsvrijheid wordt beperkt, zodra deze omvorming plichtmatig wordt verlangd. Elke goede daad, die niet in het hart is geboren, dat wil zeggen die de innerlijke drang niet liet volbrengen werkzaam te zijn in Liefde, wordt slechts als datgene gewaardeerd, wat ze in werkelijkheid is: als een plichtsvervulling zonder de warmte van het hart. En het grote gevaar bestaat, dat de mens zich te weinig rekenschap geeft van zijn denken en handelen, omdat hij gelooft datgene gedaan te hebben wat hij op aarde doen moet en dit geloof gebaseerd is op de geboden, die van menselijke zijde aan de leer van Christus werden toegevoegd. Alleen de goddelijke leer der liefde is onder de leer van Christus te verstaan, maar nooit door mensen afgekondigde geboden, die iets anders beogen dan alleen maar werkzaam te zijn in ware liefde.

Waar liefde wordt geleerd, moet ook liefde worden beoefend en onder het “werkzaam zijn in liefde” is alles te verstaan, wat voor de medemens zijn bestwil is. Dus wordt van de mens alleen verlangd zijn medemensen het goede ten deel te laten vallen en daarom zal de goddelijke leer van de liefde alleen zulke eisen aan de mensen stellen, die de medemens behoeden voor schade of hem voordeel opleveren. Is de mens bedacht op het welzijn van de medemens, dan heeft hij de liefde, want deze zet hem ertoe aan zich dienstbaar voor de medemens in te zetten en dit is het ware werkzaam zijn in liefde, dat God van de mensen verlangt en dat Jezus Christus op aarde voortdurend heeft beoefend. Wordt er echter van de mensen iets verlangd, waarvan het niet vervullen ervan de medemens op geen enkele manier schaadt of krenkt, dan zijn dit door mensen uitgevaardigde voorschriften, die niet verward moeten worden met de leer van de liefde van Christus.

Maar het grote gevaar bestaat, dat er aan de geboden van de liefde geen aandacht wordt geschonken, wegens deze geboden, die er door mensen aan toegevoegd zijn en dat de betekenis van de leer van de liefde van Christus niet wordt ingezien, wat daaruit blijkt, dat de mensheid de leer van de liefde van Christus helemaal wil verdringen vanuit haar onbekendheid met de ware waarde ervan. Want ze richt haar aandacht meer op de geboden, die de mens in zekere zin onvrij maken, daar ze een geestelijke dwang voor hem betekenen: de wereld neemt daar aanstoot aan en probeert nu alles te bestrijden en te verdringen; ook de zuivere leer van Christus, die alleen maar liefde predikt. Alles wat door mensen aan de goddelijke leer van de liefde werd toegevoegd, is er alleen maar voor geschikt de zuivere leer van Christus te vermengen met dwaling, want het wijkt af van datgene, wat Jezus Christus als Zijn werk de mensen heeft nagelaten. Echter bestaan blijft alleen maar datgene wat van God is, maar mensenwerk zal vergaan.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verandering van de wil - Gedwongen toestand - Bestemming - Oertoestand

B.D. 2414 from 18. juli 1942, taken from Book No. 32

De tegen God gerichte wil was aanleiding tot de afval van het geestelijke van God. Bijgevolg moet de aan God gelijke wil voor het geestelijke verbondenheid, dat wil zeggen aaneensluiting met God betekenen. En daaruit blijkt dat de wil van he afgevallen geestelijke eerst moet worden veranderd, wil het zich weer met God kunnen verbinden. Deze ommekeer is zin en doel van het aardse leven die echter zonder dwang moet plaatsvinden en zich daarom voltrekt in de vorm van een langzame positieve ontwikkeling.

Het wezenlijke wordt het zelfbeschikkingsrecht ontnomen. Dat wil zeggen: het moet zich schikken onder de wil van de Schepper, zolang het de gang over de aarde aflegt vóór de belichaming als mens in zoverre dat het in de voorstadia werkzaam moet zijn op de manier zoals God het elk scheppingswerk voorschrijft. Dit is geenszins een toestand van algehele willoosheid, maar het wezenlijke heeft zijn wil tevoren al tot uitdrukking gebracht en daarom werd het nu de taak opgelegd die overeenstemt met zijn wil. Het is alleen in zoverre een gedwongen toestand, dat het - nadat het eenmaal zijn wil te kennen heeft gegeven - niet meer kan tegenwerken maar nu de bezigheid moet uitvoeren waarvoor het zich tevoren heeft uitgesproken. Het wordt er in zekere zin toe aangezet te dienen, maar tevoren heeft het zich bereid verklaard te dienen, daar het anders niet werd toegelaten dienend bezig te zijn. Dus keerde zich de wil van het wezenlijke al meer en meer naar de eeuwige Godheid toe. De weerspannigheid werd opgeheven en de aaneensluiting met God werd in zekere zin onbewust nagestreefd.

Maar het wezenlijke moet nog een laatste wilsproef doorstaan waar elke dwang wordt uitgeschakeld en het wezen geheel vrij en bewust kan beslissen of het de weerspannige wil opgeeft of hier nog verder in verhardt. En dit is de tijd van de belichaming als mens die ieder wezen kan gebruiken in vrije wil. In deze tijd gaat het alleen om de wil, of hij zich naar God toe of van Hem af keert. En het zal de mensen nu duidelijk zijn dat alleen dan van een succesvol leven op aarde kan worden gesproken wanneer de eertijds aan God weerspannige wil geheel is veranderd, zich dus volledig onderwerpt aan de goddelijke wil en bijgevolg de verwijdering van God wordt verminderd. Want dit laatste betekent een toenadering tot God in bewuste staat. Het betekent een algehele verandering van het geestelijke dat zich eens in vrije wil van God afkeerde en nu deze vrije wil weer gebruikt voor de aaneensluiting met God.

Het geestelijke herstelt nu weer zijn oertoestand zonder dat het door God daartoe wordt gedwongen. En dit betekent verlossing van het geestelijke uit het omhulsel dat God als keten bij het geestelijke heeft gevoegd om het weer naar Zichzelf toe te leiden. Het betekent voor het geestelijke een vrije, onvoorstelbaar gelukkig makende staat die met zijn oorspronkelijke bestemming overeenstemt en daarom het doel van al het niet verloste geestelijke is.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

"Wat geen menselijk oog ooit gezien…"

B.D. 2415 from 19. juli 1942, taken from Book No. 32

Wat geen menselijk oog ooit gezien en geen menselijk oor ooit gehoord heeft, dat heeft God diegenen bereid die Hem liefhebben. Het weten daarover heeft God de mensen onthouden. Hij eist alleen het geloof in een heerlijkheid in het hiernamaals, die hun ook niet te beschrijven zou zijn zolang ze op aarde vertoeven. Want wat God Zijn kinderen aanbiedt, is niets aards, met aardse ogen niet waarneembaar en met aardse zintuigen niet te voelen. Maar Zijn woord is waarheid en dus wacht de ziel van de mens een buitengewoon gelukzalige staat waarin ze de meest wonderbaarlijke dingen kan zien en beleven.

Er bestaat op aarde niets dat ter vergelijking zou kunnen worden aangevoerd en bij benadering overeenstemt met de waarheid. Het is een staat van gelukzaligheid, het is een eeuwigdurend schouwen in de geestelijke wereld, die zich onvoorstelbaar rijk aan afwisseling aan het geestelijk oog onthult. Het is uiterste harmonie en evenwichtigheid die alle geestelijke wezens met elkaar verbindt. Het is een voortdurend werkzaam zijn in liefde, een aaneensluiten en zich vervolmaken, een voortdurend God dienen en ontvangen van geestelijke kracht, een voortdurend gelukkig maken en vergroten van de liefdeskracht.

Het is een niet te beschrijven gelukzaligheid. Een blik alleen in deze heerlijkheid zou de mensen aanzetten tot een volledig andere leefwijze, maar deze zou niet zo te waarderen zijn als een echte levenswandel voor God zonder van het loon op de hoogte te zijn. De mens moet uit meest innerlijke aandrang goed zijn, wil hij deze vreugden van het hiernamaals deelachtig worden. Maar de belofte heeft God de mens gegeven en zodra hij ze als waarheid aanneemt, zodra hij gelooft, is het weten van de gelukzalige staat in het hiernamaals voor hem geen gevaar meer, want dan is hij zo met God verbonden, dat hij uit zichzelf zal streven goed te zijn en hij zich niet door beloftes aangespoord voelt tot een goede levenswandel.

Want God heeft die heerlijkheden bereid voor diegenen, die Hem liefhebben. De liefde voor God is vereiste, maar deze moet in het diepst van het hart geboren zijn. En alleen de graad van liefde wordt beoordeeld, niet een daad die vanwege het loon wordt volbracht. Waar echter de liefde is, daar moet ook geluk en gelukzaligheid zijn. Want de Liefde is God zelf en Gods nabijheid is voor de ziel het mooiste en meest gelukkige. De liefde is de vervulling, de liefde Gods is het summum van hemelse gelukzaligheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De verantwoordelijkheid van de ziel in het aardse leven

B.D. 2417 from 20. juli 1942, taken from Book No. 32

Welke verantwoordelijkheid de mens tegenover zijn ziel draagt in zijn leven op aarde, daarvan moet hij op de hoogte worden gebracht. En dit gebeurt door het onderrichten in de goddelijke leer, die de mens als leer van Christus wordt gegeven en die hem de duidelijke weg toont, die hij heeft te gaan. Het weten daarover moet hem worden overgebracht, daar hij anders niet ter verantwoording zou kunnen worden geroepen. Hij moet weten, dat het lichaam in staat is alles tot stand te brengen, maar dat het veel doet ten koste van de ziel. Maar alleen de ziel hoeft zich te verantwoorden en daarom moet zij de kracht opbrengen het lichaam te ontzeggen wat wel voor het lichaam bevorderlijk is, maar wat nadelig is voor de ziel. En alleen de ziel is bepalend voor dat, wat het lichaam doet. Want het lichaam zonder de ziel is dood, dus geeft de ziel dit pas het leven, omdat het willen, denken en voelen van de ziel uitgaat, dus als het ware het wezen is van de ziel. Is nu het denken, voelen en willen alleen op het lichaam gericht en wordt alleen zijn verlangen vervuld, dan moet de ziel gebrek lijden. En haar armoede zal duidelijk worden, wanneer ze zich moet verantwoorden voor haar leven op aarde. Want het lichaam vergaat en hoeft derhalve niet de gevolgen van een verkeerde levenswandel te dragen, terwijl de ziel moet lijden, beantwoordend aan haar leven op aarde. En dit moet de mens op aarde worden bekend gemaakt, opdat hij niet handelt uit onwetendheid, maar veel meer zich van zijn verantwoordelijkheid bewust is. En deze kennis verschaft hem de christelijke leer die de mens precies voorschrijft wat hij doen en laten moet; die hem de Wil van God helder en duidelijk kenbaar maakt en die hem alles voorhoudt, wat de opgave van de mens is op aarde. Leeft de mens in overeenstemming met deze christelijke leer, dan richt hij ook zijn aandacht op de vorming van zijn ziel en let hij minder op het lichaam en hij zal een verantwoording later niet meer hoeven te vrezen. Hij heeft dan in zekere mate zijn taak op aarde vervuld, namelijk zijn ziel gevormd, wat een achterstelling van het lichaam vraagt. En terwijl het lichaam weinig waardering wordt geschonken, gaat de ziel de weg van de hogere ontwikkeling. Ze slaat namelijk meer acht op de Geest in zich en wordt door deze onderwezen in alles wat voor de ziel bevorderlijk is te weten en wat haar een toestand van vergrote rijpheid oplevert. En dan hoeft ze geen verantwoording meer te vrezen. Ze leeft het aardse leven in overeenstemming met Gods Wil, omdat ze let op Zijn Stem die door de Geest in de mens tot hem spreekt. Want zodra de mens de leer van Christus op zich laat inwerken, zal hij alles doen wat Jezus Christus van de mensheid heeft verlangd. Hij zal in liefde werkzaam zijn en God en de naaste dienen. Hij zal niet onopgemerkt laten, wat God de mens in het hart legt door zijn Woord. Hij zal de goddelijke leer van de liefde als leidraad nemen voor zijn levenswandel op aarde en proberen zich tot liefde te vormen. Zijn wil en zijn doen zullen overeenstemmen en altijd gericht zijn op het goede. En nooit meer zal hij de verantwoording vrezen, want hij leeft zijn leven naar het voorbeeld van Jezus. Hij tracht Hem na te volgen en is trouw en innig met God verbonden. Hij heeft het lichaam en diens eisen overwonnen en de ziel heeft zich verenigd met de Geest in zich.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Voorteken voor 'n natuurverschijnsel - Vermelding door Jezus op aarde

B.D. 2437 from 5. augustus 1942, taken from Book No. 33

Het is geen toevalligheid dat de voortekenen in de natuur toenemen, die tot een uitbarsting van de elementen doen concluderen, want God zendt al deze voortekenen vooraf om de mensen voor te bereiden op een buitengewoon gebeuren in de natuur dat plotseling en onverwacht de mensen zal verrassen en 'n onvoorstelbare ellende ten gevolge heeft. De mensen moeten deze voortekenen in verband brengen met Zijn woord, want Jezus Christus heeft reeds van deze tijd melding gemaakt toen Hij op aarde leefde, omdat Hij de mensen erop wilde wijzen, welke gevolgen hun levenswandel eens zou opleveren. En nu is de tijd dichtbij, nu moeten de mensen aandacht schenken aan de tekenen die het gebeuren aankondigen.

Ze moeten niets onopgemerkt laten wat buiten de grenzen van het natuurlijke valt. God kondigt zich zelf, dat wil zeggen: Zijn ingrijpen in de bestaande wereldorde, aan. Hij wil de mensen niets onvoorbereid laten beleven, wat hun geestelijk resultaat moet en kan opleveren, als hun de samenhang van al het gebeuren duidelijk wordt gemaakt. En daarom wijst God onophoudelijk op de komende tijd en Hij stelt de mensen ervan in kennis, dat de tijd is gekomen die het goddelijke ingrijpen vereist. En nu rust het op ieder mens, hoe hij zich tegenover deze aankondiging opstelt.

Als hij gelooft, zal hij daaraan beantwoordend zijn leven instellen, hij zal zich met God verbinden en zijn lot berustend aan Hem overlaten.

Die zijn niet in zo groot gevaar als de mensen bij wie elk geloof aan een ingrijpen ontbreekt. Dezen zullen zich ook niet voorbereiden, veeleer zullen alle aanwijzingen en aanmaningen ongehoord aan hun oren wegsterven. En voor hen zal het natuurverschijnsel vreselijk zijn. Want een diep geloof geeft de mens het vaste vertrouwen dat God hem beschermt in elk gevaar, maar de ongelovige zal zonder enige houvast zijn als hij niet te elfder ure een Heer boven zich onderkent en zich in diens genade aanbeveelt. God zendt lange tijd tevoren al voortekenen om de mensheid tot denken aan te zetten en deze voortekenen zijn door ieder mens te herkennen die ze wil zien. Ze zullen tot denken aansporen, omdat ze niet slechts één keer zichtbaar worden, maar zich nog vaak en regelmatig herhalen, zodat ze ieder mens moeten opvallen. Maar de mens vormt zich meestal zijn uitleg zelf, en deze steeds naar zijn instelling tot God. Zodra hij al deze verschijnselen met de wil van God in verband brengt, schenkt hij er aandacht aan en doet er daardoor zelf zijn voordeel mee, omdat hij zich voorbereidt op de komende tijd en dit erg succesvol is voor zijn ziel. Wat God heeft verkondigd in woord en geschrift, wordt onherroepelijk vervuld en alleen het tijdstip is voor de mensen nog onzeker.

En daarom moeten ze op de tekenen letten waarvan God melding heeft gemaakt. En dus zullen ze weten dat de aarde spoedig grote schokken zal ondergaan en dat de mensheid daardoor onnoemelijk leed is beschoren.

En nu ligt het aan hem zich zo te vormen, dat hij de komende tijd voorbereid kan afwachten.

Hij moet worstelen en vragen om een sterk geloof, opdat hij niet zwak wordt ten aanzien van het werk van vernietiging dat de mensheid nu te wachten staat. En God zal zich om ieder bekommeren die aandacht schenkt aan Zijn woorden en bewust het goddelijke ingrijpen verwacht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De door God voorgeschreven levensweg - Vrije wil - Daad en gevolg

B.D. 2441 from 8. augustus 1942, taken from Book No. 33

De kleinste gebeurtenis in het aardse leven heeft zijn doel, ofschoon dit voor de mens niet zichtbaar is. Er bestaan geen toevalligheden maar alleen beschikkingen Gods, want de levensweg van ieder mens is tot in detail uitgestippeld, dit echter steeds in overeenstemming met de wil van de mensen, die God sinds eeuwigheid vooruitzag. Dit is zo ontzaglijk belangrijk dat de mensen hiervan op de hoogte moeten zijn. Toch geeft juist deze leer vaak aanleiding tot verkeerd denken, dat de mens nu gelooft van elke verantwoording voor al het gebeuren ontheven te zijn omdat het immers zo moet gebeuren zoals God het gewild heeft sinds eeuwigheid. De genade van de belichaming levert de mens ook de vrije wil op en nu kan hij handelen en denken, juist overeenkomstig die wil. Hij leeft nu dus het leven zoals hij het wil, maar er moeten hem ook mogelijkheden worden geboden deze wil van hem te beproeven, dat wil zeggen te kiezen voor goed of kwaad. De wil om zijn ziel geestelijk om te vormen is dus geheel en al vrij, terwijl de wil van de mens in aards opzicht tot op zekere hoogte nog gebonden is. Hij kan weliswaar ook aardse gebeurtenissen bepalen krachtens zijn wil, maar hij kan steeds alleen de realisatie ervan zelf op gang brengen. Evenwel de uitwerking, het gevolg ervan hangt nooit van hem alleen af.

De uitwerking van elke wilsuiting van de mensen stuurt God - en wel volgens het meest wijze plan - weer zo, dat de vorming van de ziel bevorderd kan worden wanneer de wil van de mens weer daartoe neigt. Dus kan elk voornemen van een mens door Gods wil worden verhinderd, dan wel hij moet eerst de toestemming van God hebben, eer het kan worden uitgevoerd. Maar deze toestemming zal God ook geven wanneer een handeling niet strookt met Gods wil, om de vrijheid van wil niet te beknotten. Maar of het resultaat zo is, zoals de uitvoerende het hoopt, heeft de mens niet in de hand. Alles komt zoals God het wil. En wat de mens ook als levensweg is beschoren, het is Gods wil die de mens de mogelijkheden om rijp te worden zó biedt dat hij daar voor zijn ziel voordeel uit kan halen. Maar aan de andere kant moet de mens zich verantwoorden voor zijn wil als hij iets slechts wil realiseren, ook wanneer de uitwerking door Gods zorg wordt verhinderd.

Overeenkomstig de wil van de mens, waarvan God al sinds eeuwigheid op de hoogte is, komen alle voorvallen op hem af zoals God het heeft bepaald. Hij nam als het ware de Hem bekende wil van de mens tot richtsnoer voor diens aardse leven en laat nu in zekere zin deze wil de vrije loop, echter de mensen die Hem zijn toegedaan beschermend tegen alle ernstige gevolgen van datgene wat de slechte wil van de mensen veroorzaakt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het niet inzien van onrecht - Opkomen voor recht

B.D. 2444 from 9. augustus 1942, taken from Book No. 33

De verblinding van de mensen gaat zo ver, dat ze niet meer in staat zijn te onderscheiden waar het recht ophoudt en de onrechtvaardigheid begint. Ieder mens oordeelt naar zijn gevoel en dit gevoel beantwoordt aan zijn levenswandel, zijn innerlijke gesteldheid en zijn instelling tot God en de wereld. Het ene is het gevolg van het andere. Het leven van de mens is doorslaggevend, hoe hij het handelen van de medemens beoordeelt. En bijgevolg wordt het onrecht niet meer als zodanig herkend en verafschuwd, maar wordt het geduld en goed gevonden, want de mensheid leeft niet meer in overeenstemming met de goddelijke Wil, maar ver verwijderd van de geboden Gods gaat ze haar weg, ver verwijderd van de geboden der liefde. Als ze er echter op gewezen wordt, de geboden Gods na te komen, wordt zelfs deze aanwijzing als onrecht beschouwd, terwijl de mens openlijk onrechtvaardigheden kan bedrijven, zonder dat dit wordt afgekeurd door de medemensen. En die eersten worden veroordeeld en openlijk gebrandmerkt. En dat is het verkeerde denken van de mensen, het afwijken van het rechte pad.

Maar hij, die rechtschapen denkt, zal zijn recht niet meer kunnen verdedigen. Hij zal zich moeten buigen, zodra hij de aardse macht vreest. En toch moet hij zich niet in de war laten brengen, hij moet handelen en spreken, wat zijn hart hem gebiedt. Hij zal weten, dat - als hij strijdt voor recht en rechtvaardigheid - hij zich inzet voor God, Die Zelf het meest rechtvaardige Wezen is en ditzelfde ook van de mensen vraagt. Hij zal weten, dat zijn zwijgen hetzelfde is als het dulden van ongerechtigheid; dat hij moet spreken, als hij daardoor onrechtvaardigheid kan verhinderen. Hij mag zich ook niet laten afschrikken door dreigingen van de wereld, als het erom gaat de ziel van de medemens te behoeden voor dwaling of verkeerde onderrichting, want deze hebben weer ontelbare verkeerde of onrechtvaardige handelingen tot gevolg. Recht is alles, wat de mens voor God kan verantwoorden of wat zijn geweten hem bij strengste zelfkritiek veroorlooft. Maar wie God Zelf als Rechter over zich, over zijn handelen en denken erkent, zal ook juist worden geleid door de stem van het geweten, die God als vermaner en waarschuwer ieder mens in het hart heeft gelegd.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Liefdeloosheid - Strijd van de wereld tegen de leer van de liefde

B.D. 2445 from 10. augustus 1942, taken from Book No. 33

Het gedrag van de mensheid is niet met de leer van Christus in overeenstemming te brengen, want deze eist werken van liefde, ze vraagt te leven voor elkaar, ze verlangt een verhouding van mensen met elkaar zoals die van broeder tot broeder. De huidige mensen staan echter allen vijandig tegenover elkaar, naar buiten toe vaak alsof ze elkaar bijstaan, evenwel in hun hart steeds alleen maar bedacht op eigen voordeel en de medemens beschouwend als tegenstander omdat hij zich door hem geschaad of benadeeld voelt. De mensheid is helemaal gespeend van liefde en daarom keert ze zich tegen het christendom, tegen de goddelijke leer van de liefde die ze niet meer in acht wil nemen. Want de liefde beoefenen betekent voor de mensen zelfoverwinning. Het betekent afstand doen van de materie, een achterstellen van de eigen wensen en begeerten, een opofferen van datgene wat de mens lief is.

De eigenliefde moet bestreden worden, de mens moet zichzelf opvoeden tot bescheidenheid om daardoor zijn medemens behulpzaam te kunnen zijn, dat bij hem geeft waarvan hij afstand doet. Dit is een offer dat alleen uit liefde gebracht kan worden en daarom moet de liefde beoefend worden. Maar slechts zelden brengt een mens nog dit offer voor zijn medemensen. Ieder denkt alleen maar aan zichzelf en daarom vindt hij de leer van Christus lastig en is hij het eens met het voornemen van de mensen deze uit te roeien.

Waar liefdeloosheid heerst, zal zonder bedenkingen de strijd tegen de goddelijke leer van de liefde gevoerd worden. En de liefdeloosheid is over de hele wereld verbreid, de mensen overtreffen elkaar in wreedheden die ze hun medemensen aandoen en dus is de hele wereld schuldig te noemen aan het grote wereldgebeuren, dat alleen maar in de liefdeloosheid van de mensheid begon en dat steeds grotere liefdeloosheid als gevolg had en daarom als het werk van de hel, als het werkzaam zijn van demonische krachten moet worden aangeduid. En de mensen beseffen het geestelijk lage niveau niet waarin ze zich bevinden. Ze kijken alleen naar de puur uiterlijke uitwerking van het wereldgebeuren, echter niet naar de geestelijke toestand van hen die door hun grote liefdeloosheid ook hun medemensen aanleiding geven tot liefdeloos handelen. En zolang deze wantoestand niet beseft wordt, kan hij ook niet worden opgeheven. Zolang de mens de liefdeloosheid niet als grootste kwaad inziet, zal hij zich ook niet inspannen om in de liefde te leven, dat wil zeggen: de medemens dit ten deel te laten vallen.

En dus zal hij ook de leer van Christus niet goedkeuren. Hij zal er afwijzend tegenover staan, omdat het naleven ervan hem aards geen voordeel oplevert. Maar zijn handelen zal ook dienovereenkomstig zijn. Weer wordt de liefde verdrongen en het gevolg ervan zal slechts weer grotere liefdeloosheid zijn. De ene mens zal de vernietiging van de andere nastreven. Hij zal geen geremdheid kennen, hij zal niet meer in staat zijn recht en onrecht te onderscheiden en daarom zichzelf in hardheid en wreedheden overtreffen. En elke liefde zal bekoelen en het geestelijke dieptepunt zal zakken tot het uiterste. En een wereld zonder liefde kan niet bestaan. Ze is overgeleverd aan de ondergang en met haar alles wat niet probeert zichzelf te verlossen door de liefde.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Activiteit in het binnenste der aarde - Erupties

B.D. 2448 from 13. augustus 1942, taken from Book No. 33

In de loop der tijden heeft er zich een verandering afgespeeld met de aarde, zowel in haar binnenste alsook op het aardoppervlak. En dit is het gevolg van de eeuwigdurende omwentelingen om zichzelf. Er zijn daardoor verplaatsingen tot ontwikkeling gekomen. Er zijn verhogingen en inzinkingen ontstaan, die ook nog van plaats veranderen, dat wil zeggen plaatselijke verschuivingen. Dus behoudt de aarde haar uiterlijke vorm niet onveranderd. Integendeel, ze heeft al de meest verschillende veranderingen doorgemaakt, ofschoon de hoedanigheid op zich hetzelfde is gebleven.

Daarentegen is het binnenste der aarde onophoudelijk werkzaam en veroorzaakt ook van binnen uit veranderingen aan het aardoppervlak. Dit is te constateren bij de plantengroei, die door duizenden jaren heen eveneens een andere is geworden en ook nooit meer dezelfde zal blijven, ofschoon deze veranderingen zich niet in korte tijd voltrekken en daarom door de mensen tijdens hun leven op aarde niet kan worden waargenomen. Deze veranderingen voltrekken zich meestal zeer langzaam en voor het oog bijna niet zichtbaar en hebben daarom een zeer lange tijd nodig.

Maar soms is de activiteit in het binnenste der aarde ongeremd en dan worden plotseling omvormingen zichtbaar, die grote verwoestingen op het aardoppervlak teweeg brengen en voor de mensen ontsteltenis en ontzetting betekenen. Dan lost tot nu toe vaste vorm op. Hij houdt geen stand tegen de ongebreidelde activiteit van de elementen in het binnenste der aarde en wordt door deze met ontzaglijk geweld uit het binnenste der aarde naar het aardoppervlak gedreven, waar ze nu uiteen vliegt en in geheel nieuwe omgeving zich aan de beschikbare aardmassa’s of natuurscheppingen probeert aan te passen. Zulke onweerstaanbare uitbarstingen hebben begrijpelijkerwijs een algehele verandering tot gevolg, ook boven de aarde. Het bestaande wordt verwoest, de door mensen tot stand gebrachte ordening wordt omvergeworpen. Er ontstaat een onvoorstelbare chaos, die de mensen in uiterste ontzetting en benauwenis brengt, omdat ze niet tegen zulke aarderupties zijn opgewassen en daardoor in totaal andere levensomstandigheden worden gedwongen.

Een verandering van het aardoppervlak is echter nodig geworden, ofschoon een verklaring hiervoor alleen geestelijk kan worden gegeven. Want aards is er in een dergelijke verandering geen opbouw te zien, maar een verwoesting en vernietiging van het bestaande. Maar geestelijk is dit enorm belangrijk. Het geestelijke dringt zich uit het binnenste der aarde naar buiten. Het wil aan zijn ontwikkelingsgang in de vorm beginnen. En er zijn oneindig veel fases nodig, die het geestelijke moet doormaken, tot het dan het laatste stadium van zijn belichaming op aarde bereikt. Het nog onontwikkelde geestelijke is ondenkbare tijden lang in de meest harde vorm gekluisterd geweest en het wordt nu een zekere vrijheid gegeven, zodat het zichzelf uit deze vaste vorm kan losmaken, wat het nu met wezenlijke kracht uitvoert.

Deze uiting van kracht wordt door de mensen als een natuurcatastrofe ervaren, die al naar gelang de omvang ervan meer of minder smartelijk is voor de mensen. Al het geestelijke wordt weliswaar weer gekluisterd, maar vooralsnog brengt het zowel de planten- als de dierenwereld in het nauw en in versterkte mate de mensen, die het uit hun rust opschrikt en tot het uiterste bedreigt.

Er gaan zeer lange tijden voorbij, tot een dergelijke verandering van het aardoppervlak zich voltrekt, omdat dit niet willekeurig kan gebeuren, maar alleen met Gods toestemming, die Hij geeft, wanneer dus het wezenlijke in het bezit van de vrije wil is en deze niet meer wordt gebruikt. Dan moet er een compensatie plaatsvinden, doordat weer het nog onontwikkelde geestelijke het al gevorderde geestelijke in verdere ontwikkelingsfasen dringt, opdat dit snel in het bezit van de vrije wil komt. En daarom heeft de aarde van tijd tot tijd en op steeds andere plaatsen zulke veranderingen te verwachten, die steeds hun natuurlijke oorzaak hebben in de voortdurende werkzaamheid van de elementen in het binnenste der aarde.

Voor de wetende mens zijn dus de natuurcatastrofen begrijpelijk. Want hij ziet niet alleen de aardse, maar ook de geestelijke noodzakelijkheid in en hij zal er steeds een besturen van God in herkennen. Hij kent de noodzakelijkheid van de positieve ontwikkeling van het geestelijke. Ook is hij op de hoogte van de lage geestelijke toestand van het wezenlijke, dat in de laatste uiterlijke vorm de aarde bevolkt en van de mogelijkheid dit te redden.

Maar voor de onwetende mensen is een natuurgebeuren, dat grote verwoestingen tot gevolg heeft, onbegrijpelijk. En ze zien noch de geestelijke, noch de aardse waarde ervan in. En daarom zullen ze van ontzetting vervuld zijn, als het binnenste der aarde in beweging komt en ze geheel machteloos zijn overgeleverd aan het woeden der elementen. Maar wat bepaald is sinds eeuwigheid komt onvermijdelijk, zodra de Schepper van hemel en aarde het ogenblik voor gekomen beschouwt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Catastrofen in de natuur en hun geestelijke verklaring

B.D. 2449 from 14. augustus 1942, taken from Book No. 33

De aarde is in eeuwigdurende omwenteling om zichzelf en blijft nooit onbeweeglijk stilstaan. Dit is ook de verklaring voor de ontwikkeling van de aarde uit de oorspronkelijk vloeibare massa tot het vaste lichaam aarde, dat verblijfplaats is geworden van levende wezens van allerlei aard. Maar de kern van de aarde is nog steeds vloeibaar en ook niet geschikt als verblijfplaats voor welk levend wezen dan ook, totdat deze gestold is.

Breekt zich nu door erupties deze vloeibare massa een baan naar de oppervlakte, dan is dit van dezelfde betekenis als een totale vernietiging van alle levende wezens op deze oppervlakte. En daarom zijn zulke uitbarstingen gevreesd door mens en dier, omdat dit hun algehele vernietiging met zich meebrengt. De goddelijke wijsheid laat ze daarom in gevallen van uiterste noodzaak toe, dat wil zeggen aan elke uitbarsting moet eerst de wil Gods voorafgaan, voordat hij kan plaatsvinden. En dit is gegrond op Zijn liefde en wijsheid.

De krachten in het binnenste der aarde moeten aan één stuk door actief zijn, want dit werkzaam zijn betekent voor de aarde - dat wil zeggen voor alle wezens op het aardoppervlak - mogelijkheid van leven. Want zodra de aarde helemaal is gestold, houdt elke plantengroei op. Deze innerlijke werkzaamheid van de geestelijke krachten is dus al een zeker dienen, om het geestelijke te verlossen. En daarom moet er aan deze krachten eveneens eenmaal de mogelijkheid worden gegeven, hun gang over de aarde te beginnen om zich te ontwikkelen, ofschoon ondenkbare tijden moeten voorbijgaan, voordat dit geestelijke de wisseling van vorm op aarde kan beginnen.

Elke natuurcatastrofe kan dus voor het hoogst ontwikkelde geestelijke wezen, de mens, een einde van zijn levensweg op aarde zijn. Maar het is tegelijkertijd voor het helemaal onrijpe geestelijke het begin van een periode op aarde van weer onvoorstelbaar lange tijd, en daarom als door God gewild te beschouwen. Elke schepping dient alleen het doel het geestelijke positief te ontwikkelen.

Wordt nu van menselijke zijde een positieve ontwikkeling van de ziel niet meer nagestreefd; wordt het doel en de zin van het aardse leven buiten beschouwing gelaten, dan beëindigt God dit leven en geeft Hij tegelijkertijd het geestelijke, dat aan het begin van zijn ontwikkeling staat, de mogelijkheid van een zich voortzettende ontwikkeling. Hij vernietigt in zekere zin, om door het werk van vernietiging nieuwe scheppingen te laten ontstaan, die weer het geestelijke in zich bergen, waaraan de genade van de gang over de aarde werd toegekend. Want waar Gods liefde en wijsheid aan het werk is, gebeurt niets zonder zin of doel.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verwerven van genaden in het hiernamaals - Werkzaamheid in lichtsferen

B.D. 2450 from 16. augustus 1942, taken from Book No. 33

De genaderijke tijd van het leven op aarde vindt zijn einde met de dood van de mens. Want dan keert zijn ziel terug in het geestelijke rijk en is of rijk gezegend met geestelijke goederen, ofwel arm en behoeftig, al naar gelang ze een beroep heeft gedaan op de genaden die haar in het aardse leven ter beschikking stonden. Zodra het leven op aarde is beëindigd houdt de toevoer van genaden op in zoverre, dat het wezen hier nu zelf naar moet streven. Dat het dus pas door zijn juiste instelling tot God opnieuw genaden verwerft. Dat het dus met goddelijke genade, dat wil zeggen met Zijn hulp, bedacht wordt, als het voor God kiest, dus door de wil om werkzaam te zijn in liefde, de uitstraling van Zijn Liefde verwerft.

Dit is in de meest ware zin van het woord een genade, daar de toets tijdens het leven op aarde, de mens eigenlijk de laatste voltooiing zou moeten brengen en nu God uit overgrote Liefde het wezen ook in het hiernamaals Zijn hulp niet ontzegt, en wel op die manier dat Hij het wezen toestaat een kijkje te nemen in het lijden van andere zielen en het er daardoor toe wil brengen deze lijdende zielen bij te staan. Door deze wil om hulp te verlenen, verwerft ze weer de genade Gods, die God onbeperkt uitdeelt om de zielen te redden uit de meest duistere nood.

En de ziel is dankbaar tegenover haar Schepper als ze wetend is geworden, dat wil zeggen de uitstraling van Gods Liefde in ontvangst kan nemen. Dan is ze helemaal gelukkig en looft en prijst ze God ononderbroken. De lichtsferen zijn nu voor deze ziel toegankelijk. Ze zijn nu haar blijvende omgeving. Ze heeft geen achteruitgang meer te vrezen. Ze kan alleen in steeds lichtere lichtsferen binnengaan, maar nooit verduistert een schaduw haar gelukzaligheid.

En nu begint haar activiteit in het hiernamaals, die haar de grootste voldoening geeft. Want ze voert alleen uit, waartoe diepste liefde haar aanzet. En daarom is haar huidige activiteit gelukkig makend. Een liefdevolle ziel is er alleen maar op bedacht geluk te schenken, dus dat uit te delen, wat haar zelf gelukkig maakt. En omdat ze zelf de toestand waarin er geen licht was, heeft doorgemaakt en de onvrijheid als een kwelling onderging, wil ze in haar liefde de zielen te hulp komen die hetzelfde lot moeten verdragen. Want nu weet ze ook dat ze daarmee de wil van God vervult. Ze voelt zich als het ware doordrongen van de goddelijke wil en voert deze zonder weerstand uit.

En toch beknot ze de zielen die ze omhoog zou willen leiden niet in hun vrijheid van wil. Daarom is haar werkzaam zijn moeizaam en vraagt het zeer veel geduld. Maar haar liefde laat haar niet moe worden. En de moeite wordt ook beloond, want ze voelt de grootste gelukzaligheid als de ziel aan haar influisteringen gehoor geeft en zich los begint te maken van de wereld. Deze arbeid bij de zielen in het hiernamaals en op aarde is verlossende bezigheid, waar de mens op aarde het belang maar zelden van inziet. Want pas het op de hoogte zijn van de eeuwige gelukzaligheid maakt de noodzaak van dergelijk werk begrijpelijk.

Maar zodra de ziel in het hiernamaals zich in het gebied van de goddelijke uitstraling van Liefde bevindt, is ze ook op de hoogte van haar taak en het belang ervan. En ze vervult die nu met een overgave die alleen op haar liefde is gebaseerd. Liefde en gelukzaligheid zijn onafscheidelijk. De ziel moet in liefde gelukzaligheid voorbereiden, omdat ze onophoudelijk gelukzaligheid ontvangt. En ze moet de nog gebonden zielen helpen alle hindernissen uit de weg te ruimen die de gelukzaligheid de toegang beletten. De ziel moet het weten verder leiden, waardoor ook de onvrije zielen vrij worden en nu eveneens binnen kunnen gaan in lichtsferen, in de eeuwige gelukzaligheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

JEZUS CHRISTUS - GOD's ZOON

B.D. 2452 from 20. augustus 1942, taken from Book No. 33

De goddelijkheid van JEZUS is zo vaak de strijdvraag, die de mensen die in HEM als GOD's ZOON geloven, gesteld wordt ter beantwoording. Deze vraag is weer alleen aan die mensen juist te beantwoorden die in het geloof vaststaan, aan hen is de goddelijkheid van JEZUS goed uit te leggen, terwijl de ongelovige mensen daar geen begrip voor kunnen opbrengen, daar ze noch het aanwezig zijn van een wijze, almachtige en liefdevolle GODHEID, noch HAAR werkzaam zijn erkennen. En zo zal het hun ook onbegrijpelijk blijven dat GOD Zich Zelf, d.w.z. Zijn GEEST kann doen uitstralen op de mensen, evenals op al het wezenlijk zijnde dat uit HEM is voortgekomen. Ze begrijpen ook niet dat er tussen de Schepper en Zijn schepselen een samenhang bestaat, die nooit ofte nimmer kan eindigen. Ze begrijpen ook niet dat deze GODHEID, DIE altijd en overal zijn kan, Zich ook in algehele volheid kan ophouden in een menselijke vorm, dat dus een mens a.h.w. kan worden doorstraald door Zijn Liefde, doorstroomd door Zijn Kracht. En dat deze mens dan in zich zoveel goddelijks bevat, dat ook zijn hele wezen is doordrongen door de GEEST GOD's en nu zijn waarlijk goddelijk Wezen Hem tot een kind van GOD doet worden. En dit zal voor hem steeds onbegrijpelijk blijven, zolang hij zich afzijdig opstelt tegenover de leer van CHRISTUS, d.w.z. zolang hij niet de weg gaat die CHRISTUS op aarde ging, de weg van de liefde, want de wijsheid komt pas door de liefde.

De mens die in liefde werkzaam is, begrijpt dit dadelijk, hij heeft geen langere uitleg nodig, omdat de Kracht uit GOD, Zijn GEEST, al in hem werkt, omdat hij zich in de stroomkring van de uitstraling van de goddelijke Liefde bevindt en hem bijgevolg ook de uitwerking van een leven in ware liefde begrijpelijk is. JEZUS CHRISTUS heeft echter op aarde zo'n leven in liefde geleid en bijgevolg bevond HIJ Zich ook midden in de uitstraling van GOD's LIEFDE. HIJ werd vastgepakt door GOD's oneindige Liefde, Hij werd doorstraald door Zijn GEEST, en een sterke Wil doorstroomde HEM. Maar LIEFDE, GEEST, KRACHT en WIL is het WEZEN van de eeuwige GODheid. Dus was ook JEZUS net als GOD geworden, HIJ was Zijn Evenbeeld, HIJ was Zelf een goddelijk Wezen, HIJ was de ZOON GOD's, DIE niet meer als een apart wezen kon worden beschouwd, maar geheel één was met Zijn VADER van eeuwigheid, DIE het bijeen behoren van HEM met Zijn VADER inzag, de algehele aaneensluiting met HEM nastreefde en door Zijn leven in liefde de vereniging op aarde al gevonden heeft.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De meest eenvoudige leefwijze in de komende tijd - Het lot van ieder afzonderlijk

B.D. 2454 from 22. augustus 1942, taken from Book No. 33

De komende tijd zal een geweldige verandering van de bestaande levensomstandigheden met zich meebrengen. En de mensen zullen gedwongen zijn een volkomen ander leven te leiden, temidden van verwarring en vreselijke wanorde. Want de komende natuurcatastrofe zal de grootste verwoestingen aanrichten en er zal een lange tijd nodig zijn, voordat de oude ordening is hersteld. Ieder mens zal genoegen moeten nemen met de meest eenvoudige leefwijze. Hij zal geen enkel luxueus leventje voor zich kunnen opeisen, maar aan ontberingen en lasten zijn blootgesteld, waarvan hij denkt ze bijna niet te kunnen uithouden.

En nu zal hij zich vaak de vraag stellen, waarom hem dit verzwaarde leven is toebedacht. En hij zal daar geen ander antwoord op kunnen geven, dan dat de toestand van zijn ziel deze beproeving nodig heeft. En geeft hij zich dit antwoord uit zichzelf, dan zal hij ook proberen zich aan de moeilijker gemaakte levenssituaties aan te passen en zich als compensatie een gemakkelijker leven in het hiernamaals voorstellen. En dan zal het ook gemakkelijker te dragen worden op aarde, want alleen dit inzicht moet hij verkrijgen, dat geheel beantwoordt aan het eeuwige raadsbesluit van God, wat er ook over de mensen komt. En dan zal hij ook voor de medemens een meevoelend hart hebben. Hij zal hem helpen, waar het geoorloofd is. En die in God geloven en op Hem aansturen, zullen wederzijds nood lenigen. Want in hen is de liefde. En deze helpt alles te verdragen en overwinnen, want ze voert de mens de kracht toe uit God, Die de Liefde Zelf is.

De instelling van de mens tegenover de nood van de medemensen zal maatgevend zijn, hoe lang hij zelf behoeftig en in moeilijke levensomstandigheden op aarde moet rondgaan. Hij kan deze zelf verbeteren, door zijn wil om de medemens te helpen. Want nu geeft God hem ook de mogelijkheid zijn wil te realiseren, doordat Hij Zelf hem datgene verschaft, waaraan het hem ontbreekt, opdat hij ook aan diegenen kan doorgeven, die net als hij in kommerlijke levensomstandigheden leven en dus een moeilijk bestaan leiden.

De intelligentie van de enkeling zal niet doorslaggevend zijn, want deze zal niet tot veel in staat zijn, omdat alle levensvoorwaarden anders zijn geworden dan tevoren. En alleen het grootste geduld en de grootste offerbereidheid maken het leven onder elkaar draaglijk. Want hiervan laat God het afhangen, welk lot de enkeling te dragen heeft.

God Zelf is de Liefde en deze Liefde wil niet het leed der mensen, maar hun geluk. Alleen kan hen dit geluk niet worden gegeven, zolang ze zelf God nog niet als de Liefde herkennen. Maar om Hem te leren herkennen moet het hart veranderen tot liefde. En meestal wordt de liefde gewekt door grote nood en zorgen. En dus moet God dergelijke zaken over de mensheid zenden, om de vonk van liefde in het hart van ieder mens te ontsteken. En zoals hij zich nu waarmaakt, zo wordt hij ook bedeeld van de kant van de eeuwige Godheid.

En zo kan hij zich heel vlug weer een draaglijk leven verschaffen, als hij zelf ook het zijne ertoe bijdraagt, de nood van de medemens te lenigen. En er zal hem waarlijk gelegenheid genoeg worden geboden, zijn hart te laten spreken. Hij zal werkzaam kunnen zijn in liefde, op de meest verschillende manieren. Zowel geestelijk alsook aards worden eisen aan hem gesteld, waaraan hij alleen maar hoeft te voldoen om voor zichzelf de nood te verminderen en het leven voor zich draaglijk te maken.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Bekoringen van de kant van de onderwereld en strijd

B.D. 2455 from 23. augustus 1942, taken from Book No. 33

Wat zich in opgaande lijn ontwikkelt, is ook aan bijzondere bekoringen van de kant van de onderwereld blootgesteld, want de strijd van de duisternis tegen al het lichtvolle en het naar het licht strevende, wordt met volharding gevoerd en vergt een taaie weerstand.

En daarom moet de mens elke geestelijke strijd beschouwen als een bewijs dat ook hij behoort tot diegenen die zich positief ontwikkelen, en dat deze gevechten alleen maar zijn wil beproeven en hem ook sterker laten worden.

Er zal geen mens die worstelt zonder hulp blijven en zijn ziel wordt behoed door lichtwezens, die deze strijd wel zien en steeds bereid zijn hulp te bieden, omdat ze op de hoogte zijn van de zwakheden van de mens, maar ook van hun wil de zwakheden meester te worden. Ook zij verlangen naar waarde geschat te worden voor hun hulp, ze willen echter meer geven dan ze ontvangen van de mens, ze verlangen (van hen) alleen opmerkzaamheid om hun een weten over te brengen dat gelukkig maakt.

En anderzijds draagt dit weten ertoe bij zich tegen de krachten van de onderwereld te weer te kunnen stellen, dus als overwinnaar tevoorschijn te komen in de strijd tegen kwade krachten. Want tegenover een mens die weet, zijn de wapens van de kwade machten zonder uitwerking, want hij onderkent hun list en kan er met succes tegen optreden. Een zeker gevaar bestaat er alleen, zolang als onverschilligheid zich van de mens meester maakt en hij verzuimt hier tegen te strijden, en dat is juist gevaarlijk, omdat de tegenstander van GOD dadelijk bereid is de onverschilligheid van de wil van de mens in zijn greep te krijgen en dat dan de strijd steeds zwaarder wordt die de mens moet voeren.

Want het is de sterke kant van de mens dat hij zich dadelijk overgeeft aan GOD en HEM om bescherming vraagt, en hij deze weg zal gaan door het weten dat hij ontvangen heeft. Daarom heeft de tegenstander van GOD slechts geringe vooruitzichten om een ziel die op GOD aanstuurt voor zich te winnen, ofschoon zij (de ziel) geconfronteerd wordt met verleidingen in de vorm van geestelijke neerslachtigheid, depressies, die zich steeds dan voordoen, wanneer de mens zich sterk genoeg waant en minder beroep doet op de hulp van GOD.

GOD wil altijd geraadpleegd worden, Hij wil de mens steeds als Leider bijstaan onder alle omstandigheden van het leven, maar HIJ wil ook altijd aangeroepen worden, en als de mens dit nalaat, trekt GOD Zich schijnbaar van hem terug en laat hem in nood geraken om hem daardoor weer aan Zich te binden, om uit het diepst van het hart weer te worden aangeroepen, opdat door dit roepen de krachten van de onderwereld worden verdrongen en het omhoog klimmen nu zonder moeite kan voortgaan. Want GOD wil het de mensen makkelijk maken, maar de zwakheid van de wil verzwaart hun de weg omhoog.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zedeloosheid - Ongeschreven wetten

B.D. 2461 from 30. augustus 1942, taken from Book No. 33

Een algemene zedeloosheid begeleidt de tijd van de liefdeloosheid van de mensen, en ook dit is een teken van geestelijk verval, dat de mensen geen enkel respect meer hebben voor de fijnere gevoelens van de medemensen en zich dus tegenover hen helemaal niet inhouden. En een geslacht dat zonder zeden en zonder hoge moraal is, gaat z'n ondergang tegemoet.

Dit is weliswaar onbegrijpelijk voor de mensen, daar zij ingetogenheid slechts als menselijke bijzaak beschouwen en vinden dat een uitleven van alle driften bij de tijd hoort. En ze worden in deze mening gesterkt door de totaal valse opvatting dat de zedenwetten de mensen alleen maar hinderen in het zich uitleven en daarom moeten worden afgeschaft.

Nooit of te nimmer zal een volk blijven bestaan als het voor zichzelf helemaal geen wetten tot richtsnoer wil maken, die de mensen een zedelijk halt toeroepen en zij in het kader van een zekere maatschappelijke ordening hun leven leiden. Dit zijn ongeschreven wetten die echter tot nu toe door de mensen werden geaccepteerd, daar ze allen zowel de noodzaak als ook de zegen van zulke wetten inzagen en terwille van de menselijke ordening zich daar zonder tegenspraak naar voegden.

Deze wetten raken steeds meer in vergetelheid, ofwel worden ze door de mensen opzettelijk verworpen omdat ze voor een uitleven van de instinctieve driften hinderlijk zouden zijn. En daarin is duidelijk een achteruitgang van de geestelijke ontwikkeling te herkennen, want hoe meer de mens op zijn instincten is gericht, des te minder is hij gericht op GOD, hij begeert de wereld, d.w.z. alles wat het lichaam welbehagen verschaft en laat vanwege het lichaam elk rekening houden met de medemensen vallen.

En het gevolg daarvan is dat de mens een prooi wordt van geestelijke krachten die op aarde een leven van ongeremd genot geleid hebben, die hun begeerten op de eerste plaats stelden en dus een zondig leven leidden. Deze geestelijke krachten hebben grote invloed op die mensen en ze gebruiken deze op een wijze, dat de mens steeds minder acht slaat op de ongeschreven wetten, dat hij zonder nadenken zich aan een lichtzinnige levenswandel overgeeft, dat er voor hem ook geen grenzen bestaan dan alleen het voldoen aan zijn begerigheid. Voor de geestelijke ontwikkeling is zo'n instelling wat betreft de vreugden van de wereld nooit bevorderlijk, want wat het lichaam verlangt, zal steeds tot nadeel van de ziel zijn.

Tevens zal echter een geestelijk streven bespot en belachelijk gemaakt worden, en dat weer, zonder enige scrupules, omdat de mensen het gevoel voor fatsoen en goede zeden verloren hebben. Dus wordt ook de mening van de enkeling niet geacht, veeleer beschouwd als van de tegenpartij en daarom verworpen, vaak op schaamteloze wijze. Want zedeloosheid en geestelijk verval gaan hand in hand.

De mensen spreken wel van vooruitstrevendheid, maar ze zijn het minder dan ooit. Ze spreken van geestelijke vooruitgang en zijn toch ver achtergebleven, want daaronder verstaan ze niet de vooruitgang van de ziel, maar alleen een misvormd denken, dat hun toch waard toeschijnt om na te streven. Ze trachten een nieuwe moraal op te bouwen die een lichtzinnige levenswandel in de hand werkt en streven ernaar dit als ideaal voor te stellen. En dus zullen er nieuwe wetten worden afgekondigd en oude wetten ongedaan gemaakt en hiermee in overeenstemming zal ook de mensheid veranderen en elke norm verliezen voor een deugdzaam GODgevallig leven, dat de mens een vooruitgang van de ziel moet opleveren.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Helderzienden - Goede of slechte krachten

B.D. 2464 from 3. september 1942, taken from Book No. 33

Welke geestelijke krachten zich aan de mensen uiten, als het werkzaam zijn van hen openlijk zichtbaar is, moet ernstig onderzocht worden door hen die weldenkend zijn en in de waarheid willen wandelen.

Tussen Hemel en aarde, d.w.z. tussen het leven op aarde en het hiernamaals bestaat een samenhang, die nooit hoeft te worden onderbroken, wanneer de mens bereid is hem in stand te houden. En wel, de krachten uit het hiernamaals uiten zich steeds door die mensen - die hun wil vervullen, die dus in zekere zin "geestverwant" zijn.

Zo zal het geestelijke dat vol Licht is, zich uiten door edele, goede mensen, daarentegen zullen duistere krachten zich van mensen bedienen wier gezindheid onvriendelijk is, die niet in staat zijn het goede na te streven, want dezen zijn ook gewillig de slechte krachten te dienen, dus voeren ze gewillig uit wat dezen van hen verlangen.

Maar nooit zullen deze slechte krachten mensen kunnen benaderen wier wezen goed is, dus op GOD gericht Er bestaat geen macht die zo sterk is, dat ze het geestelijke vol van licht zou kunnen verdringen; de mensen die op GOD gericht zijn worden echter steeds terzijde gestaan door de lichtwezens en dus hebben de duistere machten geen toegang, om welke reden een slecht wezen uit het hiernamaals zich nooit zou kunnen uiten door een mens die alleen het goede nastreeft en wiens levenswandel goede, edele gevoelens laat zien.

De gave van helderziendheid is een uiting van geestelijke krachten uit het hiernamaals, d.w.z. de mens wordt door geestelijke wezens opheldering gegeven over zaken die de mens anders niet doorgronden kan, omdat ze zich wat tijd en ruimte betreft aan zijn onderzoeken of weten onttrekken. De mens die in staat is zulke zaken te zien, beschikt dus over een kracht die hem als mens niet eigen is, en deze kracht wordt hem toegezonden uit het geestelijke rijk. De geestelijke wezens beschikken over dit weten, zodra het over zaken gaat die nog deel uitmaken van de aarde, en ze kunnen dus de mens op aarde uitsluitsel geven, want ze worden niet gehinderd door tijd of ruimte.

Dus kunnen zij zich, daar ze lichamelijk niet meer belemmerd worden, daarheen wenden, waar deze wezens die aan de aarde gebonden zijn, hetzij mensen of dode voorwerpen, zich bevinden en bijgevolg de mensen die hen raad plegen daarover d.m.v. gedachten opheldering verschaffen. Van de kant van de mens is daar alleen voor nodig een verfijnde ontvankelijkheid van zijn geestelijke vermogens om deze verklaringen in ontvangst te kunnen nemen, en hij kan deze verhoogde werkzaamheid van zijn vermogens te allen tijde inschakelen, zich er dus op te concentreren de influisteringen die door middel van gedachten in hem op komen uit de geestelijke wereld in ontvangst te nemen.

Dus moet de mens op de eerste plaats geestelijke krachten aanvaarden met wie hij zich naar believen kan verbinden. Maar zodra alleen zuiver aardse zaken moeten worden opgehelderd, die met de positieve ontwikkeling van de ziel niets te maken hebben, hoeft ook de helderziende mens geen grote geestelijke rijpheid te bezitten, maar is het enkel en alleen genoeg met deze geestelijke krachten in te stemmen en van hen gebruik te maken door de bereidwilligheid hun influisteringen gehoor te schenken.

Maar dan is hij er ook nooit zeker van, dat hij door krachten wordt bedacht die nog onvolmaakt zijn, dat er dus ook vergissingen binnensluipen. Maar steeds worden dan resultaten nagestreefd vanuit aardse belangen, nooit echter zal dit daardoor leiden tot geestelijke vooruitgang.

Dit laatste is afhankelijk van de graad van rijpheid van diegene die zaken die verborgen zijn, kan zien. Is deze zelf diep geestelijk ingesteld, dan is hij ook bij machte geestelijk in te werken op de mensen die een beroep op zijn hulp doen. Dan zal hij zelf over een rijk weten beschikken en hij zal dit weten gebruiken voor het zieleheil van de medemens. Want dan zullen ook lichtwezens hem bijstaan als hij tracht zaken te doorgronden die de mensen anders verborgen blijven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zalig zijn de armen van geest Het niet herkennen van de goddelijke gave

B.D. 2465 from 4. september 1942, taken from Book No. 33

Hoe klein toch is de mens en hoe wijs en machtig meent hij te zijn. 'n Goddelijke gave gelooft hij te kunnen verwerpen en zijn eigen wijsheid wil hij hoger stellen. En hij denkt er niet aan dat ook het denken van zijn verstand een gave GOD's is, die hij echter misbruikt wanneer hij ze niet zo gebruikt dat hij GOD leert herkennen.

GOD is de Oorsprong - maar hij (de mens) slaat zichzelf al te hoog aan, hij wil niets boven zich accepteren, want anders zou hij ook aan zijn wijsheid minder waarde hechten dan hij doet. Maar hij glimlacht uit de hoogte als hem een weten wordt geboden dat zijn weten ver te boven gaat - hij glimlacht omdat hij meent zelf te weten en zich dus ook bekwaam acht een oordeel te vellen. En daarom kan hij niet toenemen in (waar) weten, omdat het verlangen in hem er niet is.

En daarom deelt GOD de wijsheid uit aan diegenen die zich gering en onwetend achten, die hun weten zouden willen vergroten en die een WEZEN boven zich erkennen DAT van alles op de hoogte is, dus ook van de geestelijke armoe van Zijn schepselen, die HIJ kan opheffen.

En zalig die zich arm voelen van geest, die geen wereldse kennis hun eigendom noemen, dat hen aanmatigend van geest maakt - zalig die hongerig zijn naar de wijsheden van boven, die uit de Bron willen putten die GOD Zelf geopend heeft, ieder mens heeft toegang tot deze Bron, maar geringschattend gaat de mensheid daaraan voorbij.

Doch het levende water dat uit deze Bron stroomt, is het kostelijkste dat de mens ter beschikking staat. Het bezorgt hem een schat die alle aardse goederen verre overtreft. Want de wijsheid uit GOD is een genadegeschenk dat de mens nooit meer wil ontberen, zodra hij het eenmaal heeft ontvangen. De wijsheid uit GOD heeft eeuwigheidswaarde, de wijsheid uit GOD maakt de mens onbeschrijflijk gelukkig en de wijsheid uit GOD geeft de kracht om opwaarts te streven.

De wereldse kennis daarentegen verbleekt en is waardeloos, d.w.z. ze heeft slechts nut voor de tijd van het bestaan op aarde en levert ook alleen maar aards voordeel op.

Maar geestelijk weten levert weinig resultaat op voor het aardse leven en toch geeft de mens het niet meer prijs, zodra hij het eenmaal heeft gevonden. En diegenen die het afwijzen bewijzen daardoor alleen hun wereldse instelling en hun geringe verlangen naar de waarheid, anders zouden ze het moeten herkennen als een kostbaar geschenk en zouden zij er eveneens naar streven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Offerbereidheid - Koninklijk loon - Het zijn intrek nemen van de Heer

B.D. 2466 from 6. september 1942, taken from Book No. 33

Breng Mij elk offer en Ik zal u voor uw offerbereidheid belonen. Wat u op aarde bezit, daar moet u niet uw hart aan verpanden, maar u moet proberen u vrij te maken van elk verlangen daarnaar. U moet u vrij maken van alles wat uw zinnen gevangen houdt en het verlangen van uw hart moet Mij alleen gelden. Dan voltrekt er zich in u een verandering die u als gelukkig stemmend ervaart. Want Ik zelf neem dan bezit van uw hart. Uw verlangen naar Mij zal gestadig groter worden en toch zal dit verlangen tegelijkertijd gelukkig makend voor u zijn, want Ik beantwoord het doordat Ik het vervul. Want zodra u op Mij aanstuurt pak Ik u vast en trek u naar Mij toe. Ik houd van u en u voelt mijn liefde ook als stille, gelukzalige tevredenheid. Als een gevoel van veilige geborgenheid, als het gevoel van het bewustzijn van kracht en innerlijke vrijheid. De liefde voor Mij maakt u zachtmoedig en opofferingsgezind en toch ook sterk en vrij, omdat Ik zelf Me aaneensluit met u die op aarde elk verlangen heeft overwonnen en alleen maar Mij begeert.

Het vurige verlangen van uw hart moet Mij toebehoren. Daar alleen wil Ik heersen en daarom zult u zonder aarzelen moeten opgeven wat u nog lokt, dat wil zeggen wat nog bij de wereld hoort. Als u uit liefde voor Mij offers brengt, ruilt u ze waarlijk in voor iets wat veel heerlijker is. Want mijn liefde stelt u schadeloos voor alles. Mijn liefde beloont u koninklijk voor uw afstand doen, want met mijn liefde geef Ik Mij zelf aan u en dit voor eeuwige tijden. Want als mijn liefde eenmaal bezit van u heeft genomen, blijft u onafscheidelijk met Mij verbonden. U hebt uw doel op aarde bereikt en Ik kan u bedenken met de meest kostbare gave: u mag mijn stem vernemen. U mag voortdurend met Mij spreken en zult steeds op mijn antwoord kunnen rekenen. U hebt een innige verbinding met Mij en dit is onuitsprekelijk gelukkig makend en verrukkelijk. En nooit meer verlangt u naar aardse goederen. Nooit meer smacht u naar de tijd van vroeger van de aardse voldoening. Alleen geestelijk bezit streeft u nog na, alleen Mij en mijn rijk zult u begeren. En mijn liefde is voor u de hoogste vervulling. Tracht daarom u los te maken van de goederen van deze wereld. Geef alles op wat nog deel uitmaakt van de wereld. Roep Mij aan om hulp als u te zwak bent en geef Mij uw hart ten geschenke, opdat Ik daar Mijn intrek in kan nemen en bij u kan verblijven tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wil en genade (Wat is het eerste?)

B.D. 2468 from 9. september 1942, taken from Book No. 33

De goddelijke Liefde tracht de mensen het licht te brengen en ze nemen het licht niet aan. Doch de wil van de mens is vrij en dus kan hij niet door middel van dwang tot inzicht worden gebracht. Dus de genade Gods die de mensen toestroomt wordt niet benut, omdat de wil zich daartegen verzet. Bijgevolg moet de wil als eerste gelden. De genade Gods kan pas werkzaam worden als de mens van zins is deze bij zich werkzaam te laten zijn. Er is geestelijke duisternis in de wereld, want al wil God de mensen voortdurend met Zijn genade bedenken, ze slaan er geen acht op en het blijft donker in hen en zonder licht.

En daarom moeten de mensen op een andere manier leren beseffen hoe weinig ze door de Geest Gods zijn verlicht. Ze moeten zelf op tegenstrijdigheden stuiten van de zijde waar ze de waarheid en het licht vermoeden. Ze moeten zich voor vragen gesteld zien, waarvan de beantwoording zich aan hun kennis onttrekt, zodat ze nu vanzelf de weg gaan die hun het inzicht oplevert. Want Gods liefde en zorg leidt Zijn schepselen onophoudelijk zo, dat ze tot de waarheid kunnen komen wanneer in hen de wil ernaar actief wordt.

De gaven van de Geest zijn waarlijk de enige garantie voor de zuivere waarheid en wat daar niet mee overeenstemt, kan zonder bezwaar als onwaarheid worden afgewezen. De gaven van de Geest moeten met elkaar in onderling verband staan. Ze moeten helder en begrijpelijk uitsluitsel geven over het werkzaam zijn en besturen van God in het universum, zowel in het aardse als in het geestelijke rijk. Maar ze moeten ook als zodanig worden aangenomen. Dat wil zeggen: de goddelijke oorsprong moet worden erkend, willen ze op de mensen als een uiting van de kracht van God inwerken. Want de gaven van de Geest zijn genadegaven, uit overgrote Liefde van God de mensen aangeboden, opdat de weg omhoog gemakkelijker kan worden afgelegd.

Maar doeltreffend kunnen deze genadegaven alleen zijn, wanneer de mens ze ook als zodanig in ontvangst neemt, wanneer hij geen weerstand biedt doordat hij ze afwijst, zich daarentegen gelovig aan hun werking overgeeft, waartoe zijn wil noodzakelijk is. Maar biedt de mens weerstand, dat wil zeggen: verweert hij zich er innerlijk tegen, dan is de uitwerking uitgesloten, daar anders de mens tegen zijn wil naar het licht, dat wil zeggen: naar het weten werd geleid, dus zijn wilsvrijheid beknot werd. Genade is een geschenk, dus een gave, waarop de mens geen aanspraak maakt. Toch vraagt God van de mensen dat op Zijn genadegave acht wordt geslagen, dat ze wordt afgesmeekt en dankbaar in ontvangst wordt genomen, wanneer ze als genade werkzaam moet zijn. Bijgevolg is het ook juist wanneer de genade Gods als op de eerste plaats wordt gekenmerkt. Maar als de genade niet werkzaam is, wordt ze door de mensen ook niet als genade ervaren.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Leugen - Waarheid Het bestrijden van de dwaling

B.D. 2474 from 15. september 1942, taken from Book No. 33

Er moet tegen de dwaling gestreden worden, want ze is in de wereld gebracht door hem die de waarheid wil verdringen. Maar de WAARHEID is GOD en wie voor GOD is, moet ook in de waarheid wandelen en de leugen verafschuwen. Leugen is alles wat tegen de waarheid gericht is, leugen is het werk van diegene die het verst van GOD af staat en die ook de mensen van GOD verwijderen wil. De leugen is het product van de duisternis, ze schuwt het licht, daar ze niet kan bestaan waar de waarheid, het helderste licht uit de hemelen, straalt. En daarom moet de leugen bestreden worden, want de leugen is opzettelijke misleiding die niet genoeg verafschuwd kan worden. Wie in de waarheid wandelt, zal ook de leugen herkennen en ertegen te velde trekken, want de waarheid duldt niet dat de dwaling naast haar voortgaat.

Maar de vorst van de leugen wendt alle middelen aan om te verhinderen dat de waarheid baan breekt. Hij kleedt de leugen in zo'n vorm dat ze moeilijk is te herkennen door diegenen die niet uitsluitend naar de waarheid streven, want de leugen doet zich aan hen voor als waarheid. Maar de mens herkent ze niet als dat wat ze is, omdat hij nog geen diep verlangen naar de waarheid heeft. En zo wint de dwaling veld en houdt zich zolang staande, tot een ijveraar voor de waarheid tegen haar ten strijde trekt. Want deze herkent de dwaling als het werk van de tegenstander en hij verafschuwt haar. En daar hij voor GOD vecht, heeft hij. ook de ondersteuning van de kant van GOD te verwachten, daar GOD wil dat de waarheid verbreid wordt in de wereld. Want waar onwaarheid is, is duisternis en duisternis is onwetendheid en de duisternis moet door het licht worden verdrongen, de zuivere waarheid te weten moet verbreid worden.

Alles wat door de tegenstander onder de mensen aan dwaling wordt rondgestrooid, moet voor de zuivere waarheid wijken en de waarheid moet naar GOD leiden, DIE in Zich de WAARHEID is. En ieder mens die GOD dient, moet zich ook inzetten voor de waarheid, hij moet ophelderend werkzaam zijn, hij moet de dwaling blootleggen en de mensen onderwijzen waar de zuivere waarheid alleen te zoeken en te vinden is. Want alleen door de waarheid kan de mens tot inzicht komen, alleen door de waarheid komt hij tot een juist geloof en alleen door de waarheid kan de ziel zich positief ontwikkelen.

Maar waar de leugen het denken van de mens beheerst, wordt ook de mens zelf op 'n dwaalspoor gebracht, want nooit wijst de leugen op GOD, integendeel verwijdert ze de mens steeds meer van HEM tot WIE hij moet terugkeren. En dus verhindert de dwaling de mens zijn bestemming te zien, hij kan nooit het doel bereiken dat hem gesteld is op aarde, want nooit zal hij dat nastreven wat doel en zin is van het aardse leven, daar de kennis daarvoor hem ontbreekt.

Waar de leugen is, heeft de tegenstander de overhand en de ziel is in gevaar. En daarom leidt GOD Zijn strijders op, opdat ze tegen de leugen te velde trekken, opdat ze voor de waarheid opkomen en zonder pardon de dwaling brandmerken als product van de tegenstander. Want alleen zo kan de waarheid worden verbreid, doordat de leugen verdrongen wordt door de waarheid. Wie echter in de waarheid vaststaat, zal niet bevreesd zijn tegen de leugen op te treden, want het is zijn taak ook de medemensen uit de duisternis van de geest in het heldere licht binnen te leiden. En in het licht te zijn betekent, de zuivere waarheid te weten, omdat slechts alleen de waarheid de mensen naar GOD toe kan voeren.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Geschillen van het leven zijn genade

B.D. 2488 from 1. oktober 1942, taken from Book No. 33

Wie voor God heeft gekozen, blijft ook in Zijn genade. Want elk geschil van het leven is genade, die zijn klim omhoog moet bevorderen. Alleen door voortdurende strijd kan de mens rijper worden, tot zijn leven een ononderbroken dienen in liefde is geworden. Elke weerstand vergroot zijn wilskracht als hij hem probeert te overwinnen. Hij vergroot zijn drang om werkzaam te zijn, zonder welke het leven een achteruitgang zou zijn, omdat activiteit alleen het alomvattende begrip van het leven is. Maar zonder weerstand zou ook de drang om werkzaam te zijn verlammen en zou het aardse leven niet tot het resultaat voeren dat zijn einddoel is: tot de rijpheid van de ziel, die alleen in de strijd en in voortdurende werkzaamheid rijp kan worden, vooropgesteld dat de werkzaamheid een dienen in liefde is en niet wordt uitgevoerd in vernietigende zin.

Maar wie op God aanstuurt zal nooit het gebod van de naastenliefde buiten beschouwing laten en zo ook elk geschil van het leven proberen te overwinnen, zonder de naaste schade te berokkenen. Dus zijn strijd om het bestaan wordt geleverd met inachtneming van het gebod van de naastenliefde. En dit is doorslaggevend, of alle noden en wederwaardigheden van het leven die God uit genade de mens oplegt, ook als genade werkzaam zijn, of ze als toetsstenen op de weg van het aardse leven worden overwonnen en dus de ziel van de mens voordelen opleveren. Want de genade moet ook als genade worden onderkend. Maar wie God tracht te bereiken, neemt alles berustend aan wat hem door God wordt opgelegd. En voor hem zal elk leed alleen een bewijs van de Liefde van God zijn, dat hem de rijpheid van ziel moet opleveren.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wil en daad - Verantwoording

B.D. 2489 from 1. oktober 1942, taken from Book No. 33

De wil brengt de daad voort en is dus het beslissende, ofschoon de daad pas de bevestiging is van de wil. Zonder de wil zal de daad niet tot uitvoering worden gebracht. Maar de wil moet ook zonder de daad al voor GOD verantwoord worden, omdat hij de gezindheid openbaart van de mens, zijn drang naar het goede of naar het kwade.

Om de wil te kunnen verwezenlijken moet door de mens de hem toestromende levenskracht benut worden, dan kan hij goede maar ook slechte daden volbrengen. Maar steeds zal hij daar de kracht toe gebruiken die GODZelf hem geeft.

Begaat hij nu een slechte daad dan volbrengt hij die met hulp van goddelijke Kracht en doet dus iets, waarvoor hij zich eens voor GOD moet verantwoorden. Hij heeft dan zijn wil gebruikt om met de Kracht uit GOD de kracht van GOD's tegenstander te vergroten, want elke slechte daad is een zich overgeven aan de boze macht en daarom ook een vermeerderen van die macht. De wil van de mens heeft zich dan van GOD afgewend en keert zich tot die kwade macht door elke daad die tegen GOD gericht is, en zodoende het bewijs is van een slechte gezindheid.

Is de wil van de mens goed en GOD toegewijd, dan zal hij de hem toestromende levenskracht steeds gebruiken voor daden die de medemens tot nut zijn. En hij zal zich in dienende naastenliefde oefenen omdat hij dan zonder ophouden werkzaam is, d.w.z. zijn wil tot daad laat worden. En zijn de daden van hem uit de liefde geboren, d.w.z. dat de liefde de wil van de mens aanspoort, dan is de wil van de mens naar GOD toe gewend.

Dan heeft de wil uit eigen beweging voor GOD beslist en elke uit deze wil voortkomende daad is voor GOD gerechtvaardigd, want GOD beoordeeld deze daad overeenkomstig onze wil tot liefde.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wat is materie?

B.D. 2494 from 4. oktober 1942, taken from Book No. 33

Wat is de wereld en wat haar materie? Deze vraag houdt vele mensen bezig en toch zijn zij niet in staat met hun verstandelijk denken deze vraag op te lossen. Alles wat zichtbaar is bestaat uit materie, d.w.z. uit "stof" die zich samengeperst heeft tot een vorm. Zij is als het ware pas door het samenpersen tot een zichtbare stof geworden, want tevoren was de materie als geestelijke substantie onzichtbaar.

Geestelijke substantie is een van GOD uitgegane kracht die overeenstemmend met Zijn Wil tot dat wordt wat zij is, zodra GOD haar een bepaalde vorm toegedacht heeft. En deze vorm is dus weer de samensluiting van talloze substanties, dus een maaksel dat zich oplossen kan, om elke aparte substantie weer vrij te geven wanneer GOD dat wil.

Elke materiële vorm is dus vernietigbaar. De materie is iets dat geen eeuwigheid's bestaan heeft, want zij is alleen het omhulsel van geestelijke substanties die zich ontwikkelen moeten en daarom niet voor eeuwig in deze omhulsels blijven. Weliswaar bestaat de materie ook uit geestelijke substantie, d.w.z. uit door goddelijke Wil samengeperlte geestelijke kracht die door oplossen, vervliegen en weer nieuwe vormen aannemend bovendien netzo wordt, dat zij zich na een eindeloos lange tijd zelf in zo'n vorm kan belichamen.

Dus bestaat alles wat zichtbaar is uit geestelijke kracht die nog in het begin staat van ontwikkeling. Terwijl het al rijpere geestelijke voor het menselijke oog onzichtbaar is, zich echter van een zichtbare vorm bedient om daarin zijn verblijf te nemen. In elke uiterlijke vorm leeft dus iets geestelijks, een wezen dat zich zijn "zelf" onbewust is. Dat echter naar aaneensluiting met gelijke wezens verlangt om zijn hoeveelheid kracht te vermeerderen door deze aaneensluiting, want ieder wezen streeft naar voleinding.

En zodra de materie oplost en een vorm uiteenvalt streeft dat vrijgeworden geestelijke tot het hem gelijke geestelijke, en verenigt zich om een nieuwe vorm te doen herleven. Deze toedracht ligt het voortdurende ontstaan en ook het vergaan in de natuur ten gronde, en is de aanleiding tot gestadig leven en sterven in de natuur.

Want de geestelijke substanties doorlopen de gehele schepping, deels afzonderlijk en deels in talloze samenvoegingen. Dienovereenkomstig zijn ook de hen omhullende vormen in grootte en aard, want alles wat omhulsel is van het geestelijke bestaat uit materie.

De materie zelf bestaat uit zulke geestelijke substanties die in het begin van hun ontwikkeling staan en daarom voor het menselijke oog zichtbaar zijn, alleen het reeds rijpere geestelijke is onzichtbaar.

Daarom moet alles wat zichtbaar is als nog onvolmaakt beschouwd worden, d.w.z als het geestelijke dat nog ver van GOD verwijderd is en zijn weg van ontwikkeling pas begint. Daarentegen heeft het geestelijke dat het in zich bergt reeds deze weg afgelegd, en streeft er al naar, naar GOD te komen. En daarom is een vernietiging (uit liefde en wijsheid =opm.v.d.uitg.) d.w.z. een vergaan of oplossen van de vorm niet tegen de wil van GOD, omdat daardoor voor het geestelijke de voortzetting van ontwikkeling mogelijk wordt gemaakt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verkeer met het hiernamaals Bereidheid om te geven (Spiritisme)

B.D. 2496 from 5. oktober 1942, taken from Book No. 33

Het is onvergelijkelijk waardevol, zich in een toestand te verplaatsen die de verbinding met het geestelijke rijk oplevert, want alleen door zo'n verbinding is het mogelijk in de waarheid te worden binnen geleid. En daarom is het ook door GOD gewild dat dit verkeer in stand wordt gehouden zolang de mens naar de waarheid streeft. Alleen het verlangen naar waarheid geeft het recht op zo'n verbinding, want dit is het doel van een verbinding van deze kant met de overkant, dat daardoor de zuivere waarheid naar de aarde wordt geleid.

Evenwel, ieder mens meent naar de waarheid te verlangen, zodra hij zich verbindt met het hiernamaals. Maar vaak is het slechts weetgierigheid, dus het verlangen om over het rijk hierna uitsluitsel te verkrijgen, zonder zich daarbij bewust te worden van een taak dat het ontvangen weten verder geleid moet worden naar de onwetende medemensen. Want wie ontvangt, moet ook geven. Is de liefde voor het eigen ik van een mens sterk geaccentueerd, dan neemt die mens het weten uit het geestelijke rijk alleen voor zichzelf in ontvangst.

Dit strookt niet met de Wil van GOD, want aan al het denken en handelen moet het gebod van de naastenliefde ten grondslag liggen. Een liefdevol hart ontvangt en deelt het ontvangene uit. Is de mens echter niet bereid om te geven, dan verliest hij ook het recht gaven te ontvangen. Houdt hij nochtans de omgang met het hiernamaals in stand, dan is er geen garantie voor de zuivere waarheid te geven, want nu dringen zich ook die wezens op die door eigenliefde nog ver van de waarheid verwijderd zijn.

Bijgevolg hoeven niet alle boodschappen in overeenstemming met de waarheid te zijn, als ze door een mens ontvangen zijn die zich niet in de dienst van GOD heeft gesteld, d.w.z. zijn wil aan HEM kenbaar heeft gemaakt, voor HEM en de verbreiding van de zuivere waarheid werkzaam te zijn. Dit bewuste GODwillen - dienen, behoedt de mens voor onware geestelijke gaven, want GOD leidt de waarheid alleen naar de aarde met het doel dat deze aan de mensheid wordt overgebracht. Het ontvangen van geestelijke gaven moet de uitwerking van een liefdevol hart zijn, eerst de liefde voor de medemens moet de mens in staat stellen en waardig maken, geestelijke gaven in ontvangst te nemen.

Een verbinding met het hiernamaals kan echter ook door mensen tot stand worden gebracht wier graad van liefde erg laag is; ze zullen ook voortdurend mededelingen uit het geestelijke rijk in ontvangst nemen, maar deze zullen steeds in overeenstemming zijn met het wezen of de graad van zielerijpheid van de mens die de verbinding aanknoopt. Op ieder mens wordt beslag gelegd die zich bereid verklaart boodschappen uit het geestelijke rijk te ontvangen. Alle geestelijke wezens willen zich uiten en ze doen dit ook beantwoordend aan de graad van hun rijpheid, d.w.z. hun weten. De scheidsmuur tussen waarheid en onwaarheid richt de mens echter zelf op door de graad van zijn verlangen naar de waarheid. Wie streeft naar de zuivere waarheid, aan diens verlangen wordt ook gevolg gegeven door de dragers van de waarheid, door wezens die vol licht zijn en in verbinding staan met GOD. Dezen kunnen alleen maar zuivere waarheid uitdelen, en ze beschermen ook de ontvangende mens ervoor, dwaling in ontvangst te nemen, want hun kracht is zo sterk dat ze alle onvolmaakte wezens verdringen uit de nabijheid van de mens die alleen maar de waarheid begeert en ze in ontvangst wil nemen om haar te verbreiden onder de in duisternis voortgaande mensheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Gods wil - Geboden - Vrede en orde - Uitwerking

B.D. 2507 from 12. oktober 1942, taken from Book No. 33

En dit is de wil van God, dat u de vrede bewaart met elkaar, dat u elkaar in liefde dient en uw leed gemeenschappelijk draagt. En als u Zijn wil vervult, zal ook uw leven vredig en gezegend zijn, en leed en kommer zullen ver van u blijven, want dan leeft u zo, zoals het voor uw ziel bevorderlijk is. U beoefent de naastenliefde en bewijst God daardoor ook uw liefde voor Hem, en uw levenswandel is God welgevallig. Maar hoe staat u mensen nu tegenover elkaar? U bestrijdt elkaar, u berokkent de naaste schade en de liefdeloosheid viert hoogtij. En daarom zult u leed moeten dragen. U zult veel nood moeten verduren en deze nood zal tot stand moeten brengen dat u gezamenlijk het leed leert dragen, dat u elkaar behulpzaam bent.

De wil van God moet vervuld worden, daar de mens anders in strijd met de goddelijke orde handelt. Past de mens zich aan de goddelijke wil aan, dan kan zijn leven alleen vredig zijn, zoals alles op aarde harmonisch en vredig zijn zal als de mensen dezelfde wil hebben als God. Zodra de mens zich echter tegen deze goddelijke wil keert, moet zijn leven ook in een zekere wanorde verlopen die hem zelf niet behaagt, want het is een verkeerde wil waarvan de mens blijk geeft als hij tegen de goddelijke wil in handelt.

Vervulling van de goddelijke wil, orde en vrede, zijn oorzaak en gevolg. Maar evenzo zullen ook leed, kommer, onvrede en aardse chaos de gevolgen van het handelen tegen de goddelijke wil zijn. En daarom gaf God Zijn geboden, opdat de mensen de wil van God kennen. Hij stelde zekere richtlijnen op voor de levenswandel op aarde, naar welke de mens het leven moet leiden en Hij maakte hun ook bekend welke gevolgen een leven veroorzaakt dat niet beantwoordt aan deze richtlijnen. De goddelijke geboden zijn de mensen tot zegen gegeven, opdat wie ze vervult het eeuwige leven deelachtig zal worden. Het niet vervullen heeft echter de dood van de ziel tot gevolg.

De goddelijke wil moet worden opgevolgd, want zolang de mens of diens ziel zich tegen deze wil opstelt, bewijst hij nog zijn afvalligheid van God. Hij is nog tegengesteld aan God. En bijgevolg moet zijn leven op aarde een toestand zijn die hem niet bevalt, opdat hij aangemaand wordt anders te willen, opdat hij zich bij God aansluit, die hij tevoren niet erkende. Daarom is het aardse leed onvermijdelijk noodzakelijk voor de mens die geen acht slaat op de wil van God of zich geheel tegen Hem verzet.

God verlangt alleen de wil van de mens, dat die zich zal voegen naar de goddelijke wil, dat de mens dus dat doet wat God hem door Zijn geboden zegt te doen. Dan vervult hij de wil van God en nu is hem een leven beschoren vol harmonie en vrede van de ziel, te midden van de chaos en warboel van de wereld die door de liefdeloosheid zijn ontstaan.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte