New Revelation recieved by Bertha Dudde

Proclamations No. 1835 - 1969

Please take special notice of the fact that God’s Words addressed to us are non-denominational.

The contents of this publication by no means intends to attract members of any Christian religious affiliation nor to recruit members into any other religious affiliation.

Its sole purpose is to make the present-day Word of God accessible to all people.

Between 1937 and 1965 Bertha Dudde was permitted to receive and record 9030 individual proclamations on a daily basis.

The publication of the proclamations was made possible due to the active support of the many friends of God’s New Revelation.

May this Word of God become a blessing to many people. (Also see B.D. No. 4015)

Distribution of the proclamations is very much desired. Only complete and unaltered proclamations must be passed on. (Also see B.D. No 8899)

‘He that hath My commandments, and keepeth them, he it is that loveth Me .... and I will love him, and will manifest Myself to him ....’ John 14, 21

The Publishers, Hans-Willi Schmitz and Wilhelm Wegers

http://en.bertha-dudde.org/

Autobiography of Bertha Dudde

At the request of many friends Bertha Dudde wrote the following biography in 1953:

I have been writing messages received through the inner Word since June 15, 1937. In answer to the many requests of my friends I will give you a picture of my earthly life, a short explanation of what I received spiritually, and my own feelings about all this.

I was born April 1, 1891, the second oldest daughter of an artist of Liegnitz in Silesia, today's Poland. I had a normally peaceful childhood, with six sisters in our parent’s home. I learned the cares of life at an early age. The desire to make money to help my parents made me learn the trade of a seamstress. As the financial needs of my parents continued, so did the burden, and in this way I made myself useful.

My parents belonged to different denominations. Father was a Protestant - Mother a Catholic. We children were brought up in the Catholic faith but never experienced pressure or force to follow the practices of the church so that each child in later years was able to pursue their own chosen course.

I myself was religious but could not accept the doctrine of the Catholic system although I respected the church. I could not represent something on the outside that my inner conscience had not accepted. So I did not continue to attend church, heard little preaching and had no knowledge of the Bible. I did not read any religious books or scientific literature and did not join any other group or religious sect.

Anyone knowing the Catholic teaching knows what a conscious struggle one finds himself in when he wants to release himself from it. I was not spared from this either. But the question as to what is the Truth and where it is to be found, remained.

Often when I prayed the Lord's Prayer I would beseech the Lord to allow me to find His kingdom. This prayer was answered in June 15, 1937, as I prayed quietly and waited for the inner voice. In this attitude I persisted often, for a wonderful peace came over me and thoughts which came to my heart, not my head, gave me comfort and strength.

Still I did not know that these thoughts were given to me until, in a strange dream I experienced something which later proved to be the Truth and caused me to write down these thoughts.

So on a certain day as I listened inwardly a stream of words came to me, which I wrote down. This was the first message I wrote which started like this: "In the beginning was the Word, 'a Te-Deum' to the Creator of Heaven and Earth."

Then came doubt, …. did you write this by yourself? In short, I have wrestled, prayed and gone through many struggles, but again and again the words came to me like a stream, a wisdom, which made me tremble. Then God Himself took away my doubts. He answered me and I acknowledged Him as our Father, in His Word. My faith grew, doubt diminished, and I received and wrote daily.

The contents of the writings were beyond my understanding. Phrases, which I had never heard of or read about, strange and scientific expressions and references continually came to me. Then came unheard of expressions of the Heavenly Father's Love giving refuge and providing enlightenment to all the questions of life.

The Words came to me in the following manner: After sincere prayer and a short period of composure I listened inwardly. Thoughts then followed coming to my mind, clearly, distinctly, and the words flowed smoothly always three or four, one after another, like writing a radio announcement or a weather report, slowly so that I could easily keep pace, writing line after line.

Now I write the words in shorthand as a dictation without having any constructive or intellectual part in it. I am in no way in a 'trance', nor do I even form the sentences, but it comes to me one word at a time, neither do I understand the context while I am writing the words down.

After days, sometimes weeks, I transcribe the shorthand writings into longhand without changing or correcting a syllable. Each dictation takes about half an hour. I must stress that this could not happen forcibly or in a state of ecstasy. It all takes place simply and consciously, without any excitement or influence of my own will. I can interrupt myself at any time and finish the sentence after hours or days without reading the previous writing the dictated words continue again.

My will is under no compulsion, all that I desire is to serve God and do what His will wants me to do.

I can truthfully say that I was led into this Truth, and these concepts were, in every respect, foreign to me. It was only after years that I found confirmation of what I received when I came to know the writings of Jacob Lorber. No one can imagine my joy when I discovered the literature of Jacob Lorber; ‘The Great Gospel of John’ and ‘The Youth of Christ’. Then I understood that other people were also given the Word of the Lord, that God had spoken to His children at all times and that God will continue to do this in His endless love and mercy.

I found in Lorber's writings the same as was given to me. I often could not understand the Word that came to me, but in His love the Heavenly Father gave me the explanation. How wonderful are the innumerable manifestations in which the Father displays His exceedingly great goodness.

It became clear to me that my limited education due to lack of money, and my lack of time to read good books or visit performances, became my advantage. I was now able to concentrate on my work from early morning to late at night, and each day I received that precious spiritual Word without knowing for whom I received it.

It is because of my ignorance of the Bible and the Catholic doctrine that I accepted the Word from above without resistance. In my experience, an earnest Catholic or Protestant whose knowledge is rooted in dogmatic theories is too much bound to dogma to accept and embrace divine revelations without resistance.

Still, there are scientists at several faculties who earnestly discuss these divine teachings with increasing interest. Their interest not only concerns the irrefutable explanation of the origin of matter and the possibility of its dissolution, but also the principle of the wrong teachings of different religions, systems and confessions. In the messages I received, these errors are recorded and everyone is urged to give instructions concerning these doctrinal errors whenever there is an opportunity. But everyone is free to take the Lord's Word to heart or not. But whoever understands the spirit in the Father's Word and does not act accordingly increases the distance between himself and the Father even more. When he does not follow the warning Words of love he puts himself inevitably under the law. He will also, in the same measure, lack in grace by disregarding God's commandment of love.

In God's grace people are led anew to the Gospel, which emphatically points out the purpose of man's being. For the merciful love of God seeks to save all who still can be saved before the turning point comes. And it will come. The end-time which seers and prophets have proclaimed is now here. According to the revelations given to me, the Lord does not differentiate between His children. ‘Come ye all to Me’ sounds His call and blessed is he who hears His call and follows Him. God loves His children. He wants to make them all happy, even when they do not want to know Him.

Recorded November 22, 1953

Bertha Dudde

Bertha Dudde was permitted to leave her earthly shell on September 18, 1965 to return to the Father’s heavenly house.

Inhoud

1835 - Het overwinnen van de materie – De toename van het geestelijke

1836 - Arbeiders in de wijngaard van de Heer

1837 - Het gevolg van boosaardige vernietigingen

1838 - Het overwinnen van de vorm – Het verzamelen van geestelijke substantie

1839 - Liefde

1840 - Voorwaarden voor het werkzaam zijn van de goddelijke geest

1841 - Het erkennen van het werkzaam zijn van krachten in het hiernamaals

1842 - Bevestigingen van de voorspellingen Wereldgebeuren

1843 - Onbegrip – Ongebruikte genade

1844 - De waarheid van de onbegrijpelijk lijkende hoofdstukken

1845 - Liefde voor God – Het herkennen van Zijn woord

1846 - Eeuwigheidsbegrip – Staat van licht – Niet-verloste staat

1847 - Werkzaamheid in liefde – Weg omhoog

1848 - Levend geloof – Juiste instelling ten opzichte van God

1849 - Geheiligd worde Uw Naam

1850 - Troostrijke woorden van de Vader

1851 - Erupties – Activiteit van het ongebonden geestelijke

1852 - De kracht van het goddelijke woord – De strijd tegen Christus

1853 - Geen titel

1854 - Gevaar van het bezit – Werkeloze materie

1855 - Vrije wil – Toestand van moeten – Opoffering hiervan

1856 - Geestelijk rijk – De vormen van de beelden zijn overeenkomstig de rijpheid

1857 - Over de tegenwerping der mensen dat het Woord van GOD is afgesloten

1858 - Daadkrachtige hulp van lichtwezens en mensen

1859 - De kracht van het inzicht – Waarheid – God beschermt tegen dwaling

1860 - Levend geloof – Dood geloof – Conflicten – Kern

1861 - Honger naar licht – Verlangen naar of misbruiken van de kracht

1862 - Woorden van de VADER Het gelovig gebed - Voorspraak

1863 - “Raadpleeg de doden niet”

1864 - Vrije beslissing

1865 - Vooruitgang van de ziel – Goddelijke wil

1866 - Aardse macht en maatregelen – Goddelijke bescherming – Vast geloof

1867 - Geestelijke arrogantie is een reden voor de afwijzing

1868 - Demon van de haat en de tweedracht – Een gruwelijke ervaring

1869 - Rechtvaardigheidsgevoel - Het veroordelen van de medemens

1870 - Wereldse macht – Rechtvaardige leiding

1871 - Slechte gedachten – Liefdeloosheid – Gemoedstoestand

1872 - Een vrije beslissing voor het goede of voor het kwaad – Verlossing van het boze

1873 - Geloof in een voortleven – Invloed door de liefde van de medemens

1874a - De onsterfelijkheid van de ziel (1)

1874b - De onsterfelijkheid van de ziel (2)

1875 - Wedergeboorte van de geest

1876 - Overgave van de wil is de geestelijke wedergeboorte

1877 - Zelfbeschikkingsrecht – Zelfverlossing

1878 - Zelfbeschikkingsrecht

1879 - Materieel voordeel door het werkzaam zijn – Het juist gebruik maken hiervan

1880 - Beschaving – Vernietigingswerk – Ramp

1881 - Ontbrekende besluitvaardigheid – Een beroep doen op goede krachten

1885 - Nieuwe leefwijze na de catastrofe

1888 - Teruggang van de vegetatie - Stormen - Noodweer

1893 - n Bruikbaar werktuig Missie: het verbreiden van het evangelie

1894 - Verward denken Genade - Ongeloof - Geloof

1899 - Cremeren - Het versnelde ontbindingsproces

1901 - Wie in Mij gelooft (1)

1903 - Het overwinnen van de materie - De positieve ontwikkeling van de ziel

1910 - Zachtmoedigheid en geduld De uitwerking op de medemensen

1919 - Hemellichamen (met) verschillende lichtsterkte (en) de zin ervan

1923 - Woorden van troost

1925 - Het toelaten van het kwade - Verlos ons van alle kwaad

1933b - Erfelijkheid en aanleg

1937 - Wil - Genade (Tegenwerping Filippenzen 2 : 13)

1939 - Inzien - Willen - Genade (aanvulling op BD nr. 1937)

1951 - Zelfmoord - Lot in het hiernamaals

1960 - Het demonisch werkzaam zijn - Noodzaak van het goddelijk ingrijpen

Het overwinnen van de materie – De toename van het geestelijke

B.D. 1835 from 1. maart 1941, taken from Book No. 28

De gang door de materie is een eindeloos lange gevangenschap voor het wezenlijke en daarom moet de bevrijding een verlossing voor het wezen betekenen. Hoe knellender de dwang was, des te meer maakt de bevrijding uit de vorm gelukkig en daarom is het heel waardevol, wanneer de mens zich geheel van materiële dingen kan scheiden, want des te eerder kan de ziel zich van haar last bevrijden en zich tot de hoogte verheffen. Vrij komen uit de vorm betekent vrij worden van het verlangen, zodat niets werelds hem meer begerenswaardig lijkt en hij dus alle materie overwonnen heeft. En dan is het gemakkelijk voor de geest om zich te ontplooien.

De materie is de hindernis voor het geestelijke streven. Ze is er eigenlijk voor de mens, maar moet toch overwonnen worden. Dat wil zeggen dat de geneigdheid ernaar uit het hart gerukt moet worden, want als de mens naar iets werelds verlangt, dan knoopt hij door zijn verkeerde liefde in zekere zin weer de verbinding met dit wereldse aan en zodoende gaat zijn ontwikkeling achteruit. Zijn verlangen betreft een uiterlijke vorm, die hij al overwonnen had en het daarin verborgen geestelijke probeert zich nu te vermenigvuldigen, doordat deze het al vergevorderde geestelijke binnen zijn bereikt trekt en dit betekent weer een groter verlangen naar de materie.

Het verblijf in de vorm moet voor het geestelijke een dwang zijn, zodat het probeert zich daaruit te bevrijden. Als het eenmaal uit deze uiterlijke vorm bevrijd is en in de volgende ontwikkelingsfasen ook door verdere vormen gegaan is, dan mag het nu niet meer naar deze uiterlijke vormen verlangen, die het al overwonnen heeft. Het moet veeleer zulke vormen leren verachten. Dat wil zeggen dat ze voor de mens niet meer zo veel mogen betekenen, dat hij ernaar verlangt.

Maar waar het verlangen naar de materie nog heel sterk is, daar kan men van een overmacht van het onrijpe geestelijke spreken, waar de mens aan ten prooi valt. De wil van de mens is zwak en laat zich door het geestelijke in de materie overheersen. Zodoende wordt ze weer een prooi van het werkzaam zijn van satanische krachten, die de mens de materie als misleiding voorhoudt om het streven naar God, het bewuste gebed, tegen te gaan en dat lukt deze kracht ook nog.

Dan neemt de materie het al rijpere geestelijke weer in zich op, zodat het onrijpe geestelijke in die materie toeneemt. Dit doet afbreuk aan het geestelijke, dat zich opwaarts ontwikkelt. Voor de mens betekent dit weer een geestelijke achteruitgang. Zo’n mens zal voortdurend in de ban zijn van datgene, waar het naar verlangt. Het valt hem steeds zwaarder zich daarvan te bevrijden en hij wordt meer en meer slaaf van dat, waar hij meester over zou moeten zijn of zou moeten overwinnen. Dan begint de macht, die onderworpen had moeten zijn, de overhand te krijgen en het gevolg daarvan zal zijn, dat hij haar ook in het hiernamaals nog toegedaan is, doordat hij naar aardse goederen streeft en weinig of helemaal niet aan zijn ziel denkt. Hij kan dus in het gunstigste geval op dezelfde trede blijven staan.

Maar het gevaar is heel nabij, dat het verlangen naar aardse goederen zo groot is, dat God aan dit verlangen voldoet en het geestelijke opnieuw door deze vorm ingelijfd wordt, die zijn gezindheid en denken vervult. Dat het wezen dezelfde weg af moet leggen en opnieuw de uiterlijke vorm als drukkende last ervaart, tot het zich uiteindelijk van het verlangen ernaar vrijgemaakt heeft. Tot het uiteindelijk de materie overwonnen heeft en alleen nog maar naar geestelijke goederen verlangt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Arbeiders in de wijngaard van de Heer

B.D. 1836 from 2. maart 1941, taken from Book No. 28

Degene die het zich tot opdracht gemaakt heeft om de medemens het evangelie te prediken, die elke gelegenheid benut om aanhangers te winnen voor het rijk van God, die zich steeds maar het grote leed in het hiernamaals voor ogen houdt, die de zielen tegemoet gaan die God in het aardse leven niet vonden en daarom de mensen zou willen helpen, voor zover het binnen zijn vermogen ligt, doet het grootste werk van naastenliefde en zal eens het grootste loon in de eeuwigheid oogsten. Het doel van de hele schepping is het verlossen van het geestelijke en als de mens aan de verlossing bijdraagt, vervult hij de grootste en belangrijkste opdracht in zijn leven op aarde.

Als de goddelijke wil door de mond van een mens aan de mensheid gegeven wordt, is binnen het kader van het natuurlijke een voortdurend onderricht van de mensen mogelijk en aan dit onderricht kunnen talloze zielen deelnemen, zowel gevend als ook ontvangend. De gevende beoefent daardoor de liefde en de ontvangende bereid zich op liefdadigheid voor, want de ontvangende zal, als hij de waarde van het geschenk beseft heeft, hetzelfde doen. Hij zal willen geven waar hij maar kan, want de liefde spoort hem hiertoe aan.

En zo neemt al het geestelijke deel aan het verlossingswerk en het is waarlijk het mooiste om in liefde werkzaam te zijn om voor de zielen van de mensen werkzaam te zijn. Dit is de akker die voortdurend bebouwd moet worden, waarop van tevoren het onkruid verwijderd en het goede zaad gezaaid moet worden, opdat eens rijpe vruchten geoogst kunnen worden. En nooit mag de mens een akker braak laten liggen. Nooit mag hij aan een mens voorbijgaan, die in geestelijke nood verkeert, want zijn ziel smeekt om hulp en ze is hem eindeloos dankbaar als hij deze hulp verleent.

Zolang de mens op aarde verblijft, is noch de nood van een worstelende ziel, noch het geluk van een verloste ziel duidelijk zichtbaar voor hem. Maar als hij het rijk aan de overkant binnengegaan is, ziet hij hoeveel een mens bij kan dragen om de geestelijke nood op aarde te verminderen en de zielen in het hiernamaals te helpen op de weg naar gelukzaligheid. En daarom moet de tijd op aarde gebruikt worden om te werken aan de ziel. Er moeten onophoudelijk aanhangers gewonnen worden voor het geestelijke rijk. Er moet gestreden worden voor de naam van Jezus en Zijn leer en alles moet gedaan worden om de duistere toestand van de mensheid op te heffen.

Het hoeven niet volledig door de wereld bekrachtigde dienaren van God te zijn, die het evangelie verkondigen. Elk mens kan dit doen, als hij maar de wil heeft om God te dienen en Hem zielen toe te voeren. Want deze wil zal hem bekwaam maken om steeds dat te onderwijzen wat nuttig is voor het heil van hun ziel. God zal de mens, die verlossend werkzaam wil zijn, het juist inzicht geven. Hem de juiste woorden in de mond leggen. Hem zielen toevoeren, die zijn hulp nodig hebben en hem kracht geven om voor Hem werkzaam te zijn, want als hij zich ten dienste aan Hem aanbiedt, wordt hij aangenomen als arbeider in de wijngaard van de Heer en steeds zal hem zo toegewezen worden, zoals hij dit aankan. Want de Heer heeft veel maaiers nodig, wanneer de oogst rijp zal zijn en Hij neem iedereen aan, die zich aan Hem ten dienste aanbiedt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het gevolg van boosaardige vernietigingen

B.D. 1837 from 3. maart 1941, taken from Book No. 28

De zichtbare wereld bestaat uit een verharde substantie. Dit is uit het geestelijke weggenomen. Het moet tot verblijfplaats van het geestelijke dienen en zich weer in geestelijke substantie veranderen, zodra ze haar doel vervuld heeft. Zodoende heeft alles wat zichtbaar is een opdracht gekregen en het vervult deze opdracht ook, zolang de mens daar geen invloed op heeft.

Maar deze mens kan op grond van zijn wil ook een belemmering zijn. Hij kan door het vroegtijdig vernietigen van een zichtbaar scheppingswerk de geestelijke substantie vόόr de hem toegewezen tijd tot ontbinding brengen, dus voordat het zijn doel vervuld heeft. En dan handelt de mens tegen de goddelijke orde, want hij handelt in strijd met wetten, die God Zelf gegeven heeft. Hij grijpt in de goddelijke beschikking in. Hij hindert het geestelijke bij het uitrijpen en dit geestelijke tracht weer compensatie te krijgen voor het hem overkomen onrecht, omdat zo’n onderbreking zijn ontwikkeling verlengt en het nu de toestand van lijden langer moet verdragen. Dit voortijdig vrij gekomen geestelijke kwelt de mensen en, omdat het zelf nog niet rijp is, op een manier, die een schadelijk effect heeft op de ziel.

Alles wat zichtbaar is, kan de mens niet schadelijk beïnvloeden, want het is gebonden in de vorm. Maar zodra het eenmaal voor de mensen onzichtbaar geworden is, heeft het geestelijke macht over de mensen, hoewel ook op de meest verschillende manieren. Daarom hebben vernietigingen, van welke aard dan ook, steeds een nadelig effect voor de mensen. En nu is het begrijpelijk dat de geestelijke gesteldheid van de mensen enerzijds een gevolg is van dit vernietigingswerk, maar dat anderzijds dat laatste weer toe zal nemen, omdat de geestelijke wezens zich goed voelen bij de vrijheid en geloven de gebonden toestand te kunnen ontvluchten.

Dus zal veel onzichtbaar geestelijks en net zo veel onvolmaakt geestelijks hopen de vorm voor altijd te kunnen ontvluchten en daarom zet het de mensen aan om hun vrije wil zo te gebruiken, dat ze zichtbare scheppingen vernietigen, want het gelooft daardoor de vrijheid te kunnen behouden of te verkrijgen. Deze wordt hem echter spoedig weer ontnomen en nu verkeert dat geestelijke in grote nood, want het ervaart de nieuwe dwang met nog veel meer kwelling dan voorheen en zijn opwinding komt op de meest verschillende manieren tot uitdrukking. Maar steeds zo, dat de mensen gekweld worden in hun omgeving. Dat de ziel van de mens zich op een ondraaglijke manier gekweld voelt. Dat ze haar levensmoed verliest. Ze aan lichamelijke ziekten blootgesteld wordt, ze onverdraagzaam is of zich openlijk tegen God keert.

En steeds zijn dit de effecten van zulke boosaardige vernietigingen van goddelijke scheppingen, die ernstige gevolgen hebben en aards en geestelijk het grootste nadeel met zich meebrengen. Want het zijn handelingen tegen de goddelijke orde en zodoende moeten ze een schadelijk effect op het lichaam en de ziel hebben. Want steeds zijn er krachten aan het werk, die vijandig staan ten opzichte van God en ze trachten de mensen ertoe te brengen om hun vrije wil te misbruiken en dat te vernietigen, wat God liet ontstaan voor de opwaartse ontwikkeling van het onvolmaakt geestelijke.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het overwinnen van de vorm – Het verzamelen van geestelijke substantie

B.D. 1838 from 4. maart 1941, taken from Book No. 28

Talloze wezens moeten in gevecht zijn met hun uiterlijke vorm, zodat ze die rijpheid verkrijgen, die het wezen nodig heeft voor de laatste levensweg op aarde in het vlees. De strijd met de uiterlijke vorm van dat ogenblik levert hem geestelijke vooruitgang op. Zonder strijd blijft het wezen steeds op dezelfde trede staan. De overwinning van de vorm is dus een zege daarover en elke zege vergroot de kracht. In dat geval verenigt het geestelijke zich met het geestelijke. Er is zodoende sprake van een toename van geestelijke substantie, die nu weer een nieuw omhulsel krijgt om de ontwikkeling voort te zetten.

Al zulke omvormingen zijn tegelijkertijd een verzamelen van geestelijke substanties, die ongebonden in de atmosfeer verblijven en naar de vorm snakken om uiteindelijk vrij te worden. Deze laatsten zijn vrijgekomen door gewelddadige verwoestingen van de vaste vorm en ze hebben nu een nieuwe verblijfplaats nodig om verder uit te rijpen. En meestal komen zulke vrijgekomen wezens in de plantenwereld terug, indien ze eerder al een bepaalde rijpheidsgraad verkregen hebben, doordat ze in de vorige vorm dienend actief geweest zijn. In het andere geval mogen ze zo’n vorm bewonen, die op de één of andere manier nuttig voor de mensheid is.

Hoe bereidwilliger het wezen is om een dienende werkzaamheid te verrichten, des te minder tijd is er nodig tot de nieuwe uiterlijke vorm weer overwonnen is en des te sneller gaat de tocht door de plantenwereld, want daar kan in heel korte tijd de uiterlijke vorm al verwisseld worden en het wordt steeds minder belastend voor het wezen.

Maar steeds moeten bepaalde natuurrampen eerst het geestelijke vrijgeven en het geestelijke moet weer een bepaalde rijpheidsgraad hebben, zodat de levenswandel op aarde nu door de levende schepping kan beginnen en dit is als het ware de laatste gang, die de wezens af moeten leggen, zodat ze geheel vrijkomen uit elke uiterlijke vorm. En pas dan kan het wezen uit vrije wil de hindernissen overwinnen en door voortdurende strijd de hoogte bereiken.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde

B.D. 1839 from 6. maart 1941, taken from Book No. 28

Liefde is leven, liefde is kracht, liefde is oorzaak en liefde is doel. Liefde is de essentie van alles wat goddelijk is, want God is de liefde in Zichzelf. Liefde is bovendien een staat van geestvervoering, een staat van het bewust zijn van kracht, een staat van actief zijn en van de innigste toewijding. Liefde is het binnenstromen van goddelijke kracht, dus een vereniging met God, die in de meest verschillende graden plaats kan hebben, dus nooit zijn toppunt bereikt, maar die zich voortdurend inniger en krachtiger voltrekt.

Waar nu de liefde heerst, waar elke werkzaamheid door liefde bepaald wordt, daar moet de meest gelukzalige toestand alles omvatten, wat binnen de stroomkring van de werken van liefde treedt. Want de liefde kan niets anders dan geluk teweegbrengen, want ze draagt liefde over op alles wat ze omvat. Waar echter verzet geboden wordt tegen het werkzaam zijn in liefde, daar blijft de liefde zonder effect, want al het goddelijke moet bereidwillig in ontvangst genomen worden, omdat anders een aan God tegengestelde toestand zou volgen. Een toestand van dwang en beïnvloeding. Maar in de liefde te leven, met liefde vervuld te zijn, is een aan God gelijke toestand en zal nooit met een niet-vrij zijn van de wil in verband gebracht kunnen worden, want alles wat zich voor God opent, ontvangt. Wat zich verzet of afsluit, vertrekt met lege handen.

Degene, Die liefde in Zichzelf is, deelt ook onophoudelijk liefde uit, maar Hij kan nooit daar verblijven en geven, waar niet eveneens liefde is. Liefde zal dus altijd de weg naar de liefde vinden. Waar echter de liefde ontbreekt, daar is geen leven, geen licht, geen kracht en geen gelukzaligheid, maar geestelijke dood en duisternis. Wat bestaat, bestaat door de liefde. Bijgevolg moet daar, waar de liefde niet is, ook een toestand zijn, die hetzelfde als een niet-zijn is, als het wezenlijke noch kracht, noch licht toestroomt en dus in passiviteit en duisternis blijft. Een toestand die geen leven genoemd kan worden.

Enkel de liefde is vervulling en waar deze niet is, daar is leegte, nood en pijn, want de liefde brengt het wezen met God in verbinding en dit betekent een samensmelten van dat, wat oorspronkelijk één was, maar zich van de eeuwige liefde scheidde. Ver van God verwijderd te zijn, betekent rusteloos zonder kennis van zijn oorsprong ronddolen, zonder te weten van de heerlijkheden, die uit de vereniging met de oorspronkelijke kracht voortvloeien. Ver verwijderd te zijn van God betekent aan al het onreine en duistere blootgesteld te zijn en op elke manier hierdoor gehinderd en gekweld te worden. Het betekent volledige machteloosheid en willoosheid ten opzichte van deze krachten. Het betekent gevangenschap en een eindeloos durend gebonden zijn van de wil.

En er is geen ander verlossingsmiddel dan de liefde, want alleen deze geeft het wezen de kracht om zich te bevrijden. Deze alleen geeft kennis en is dus de weg naar boven. Want de liefde brengt alles tot stand. Ze bevrijdt alles wat gebonden is. Ze versterkt al het zwakke, ze verlicht de duisternis, ze helpt te overwinnen en verzwakt zo de macht, die het wezen eerst gebonden hield. De liefde is goddelijke uitstralingskracht, die elke weerstand geheel en al oplost. Die onvoorstelbaar is in zijn effectiviteit, die dus door niets weerstaan kan worden. Leven in liefde betekent met God Zelf leven, dus ook alle krachten van de duisternis de baas te zijn. Want liefhebben met God garandeert eeuwig licht en eeuwige heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Voorwaarden voor het werkzaam zijn van de goddelijke geest

B.D. 1840 from 6. maart 1941, taken from Book No. 28

Dit zijn de voorwaarden voor het werkzaam zijn van de geest in de mens: Hij moet zich inspannen om overeenkomstig de goddelijke wil te leven. Hij moet zich tot deemoed en vredelievendheid opvoeden. Hij moet bereid zijn God en de naasten te dienen. En hij moet in liefde werkzaam zijn en zich zo ontwikkelen, dat hij een evenbeeld van God wordt.

De geest uit God in de mens gaat een verbintenis aan met de goddelijke geest buiten zichzelf, die een uitstraling van God is. Maar al het goddelijke vereist een opnamevat, dat waardig is zo’n heerlijke inhoud op te nemen. En daarom is het een voorwaarde, dat de mens zuiver van hart is. Dat hij alles wat niet goed of edel is, verafschuwt. Dat hij naar de waarheid streeft en de leugen haat. Dat hij geen onzuivere gedachten koestert, zich ver weghoudt van elke liefdeloosheid, rechtvaardig in het denken en handelen is en in liefde dient.

Dan vormt zijn hart zich zo, dat het waardig en in staat is om de goddelijke geest op te nemen, want dan is de geest in de mens vrij en kan het zich verbinden met het geestelijke buiten zichzelf, dat volmaakt is en daarom de krachtuitstraling uit God in ontvangst neemt en ze dit aan de geest in de mens overdraagt. Het sturen van de Heilige Geest is dus het overdragen van goddelijke kracht door geestelijke licht- en krachtdragers. Dat wil zeggen dat volmaakte wezens, die de vereniging met God gevonden hebben, nu onophoudelijk licht en kracht ontvangen en doorgeven.

Iedereen, die uit het diepste van het hart en in de diepste deemoed om de geest uit God vraagt, zal de goddelijke geest, het heiligste uit God, mogen ontvangen, indien hij zich inspant om zo te leven, dat het waardig is voor het heerlijkste genadegeschenk. Hij moet God erkennen als het hoogste en meest volmaakte wezen, Dat mateloos machtig en wijs is. En het dus geloven. Hij moet smeken om Diens liefde en genade, dus naar dat verlangen, wat God uit zou willen delen. En hij moet zelf in liefde werkzaam zijn, opdat de liefde van God zich aan hem kan uiten.

En God zal een mens, die zich zo vormt, met Zijn genade overschaduwen. Hij zal hem mateloos het goddelijke deel geven: Zijn geest. Hij zal hem naar het juiste denken leiden, zijn geest verlichten en hem kracht geven om het goede te herkennen. Hij zal zijn kennis verrijken en helder en duidelijk zal de schepping zich aan hem onthullen. Hij zal kennis hebben van de zin en het doel van de schepping. Hij zal in het geestelijke rijk binnendringen en de betekenis van zijn aardse leven nu pas begrijpen.

Maar één ding moet de mens zelf doen. Hij moet zijn oor bereidwillig openen, als de geest uit God zich aan hem bekend wil maken. Het hart, zijn geestelijke oor, moet zich nu tot ontvangst bereid verklaren en zich dus voorbereiden, doordat het zich voor de hele wereld afsluit, zodat het alleen maar op God gericht is en het smekend het goddelijke geschenk verwacht. En met een zacht vibreren daalt de geest van God op deze mensen neer, die gewillig zijn om het goddelijke woord te horen.

Want als ze hun hart naar boven richten, luisteren ze naar het woord, dat van boven komt en zo zacht en fijn in het hart weerklinkt, dat het alleen maar dan gehoord kan worden, wanneer de liefde van God het geestelijke oor scherper maakt, wanneer al het wereldse verlangen verstomd is en het vurige verlangen van het hart enkel het goddelijke geschenk betreft.

De uitstorting van de Heilige Geest is dus afhankelijk van de mens zelf, van zijn wil, zijn geloof en zijn liefde. Waar de wil naar God toegekeerd is, waar het geloof in het goddelijke werkzaam zijn sterk is en waar de liefde voor God en de naaste de verbinding met God tot stand brengt, daar zal de geest uit God de mensen verlichten en hen in alle waarheid binnenleiden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Het erkennen van het werkzaam zijn van krachten in het hiernamaals

B.D. 1841 from 7. maart 1941, taken from Book No. 28

De mogelijkheden om geestelijke hulp te krijgen zijn onbeperkt en als de mens zich vol vertrouwen aan de krachten in het hiernamaals overgeeft, zal hij de grootste successen boeken. De ernstige wil om volmaakt te worden en de roep om hulp aan de goede geestelijke krachten garanderen dit succes, want het is immers het werk van de rijpe wezens in het hiernamaals om het onrijpe, onwetende, maar bereidwillige mensenkind te onderwijzen en zodoende zetten deze wezens nu het verlossingswerk voort, doordat ze voor de zoekende en verlangende mens elke mogelijkheid toegankelijk maken om volmaakt te worden.

En de mens zou nu geheel onbezorgd zijn aardse weg kunnen gaan, als hij diep gelovig zou zijn en het werkzaam zijn van de krachten in het hiernamaals zou erkennen. Maar helaas is dit diepe geloof in de meest toegewijde hulp zelden aanwezig en een gebrekkig geloof bemoeilijkt elke poging of verzwakt het resultaat.

En dus moet daar, waar voor de krachten in het hiernamaals door een gebrekkig geloof het werkzaam zijn bemoeilijkt wordt, de mens ongelooflijk worstelen, als hij tot inzicht komen wil. Hij moet alles in zekere zin nu zelf doen, wat de geestelijke krachten hem graag en blij uit handen genomen zouden hebben. Hij moet voortdurend smeken dat hij kracht en genade uit God ontvangt. Dit zal hem niet ontzegd worden, want nu draagt God Zijn dienaren in het hiernamaals op, dat ze de mensenkinderen helpen en hun gedachten goed leiden. Zo geeft God Zelf er de toestemming voor, dat deze wezens in het hiernamaals de mensen nu helpen, maar ook zo, dat het totaal niet herkend wordt.

Maar dit bemoeilijkt het proces van de overdracht via de gedachten buitengewoon, want de mensen voeren de opdracht, die de opwaartse ontwikkeling van de ziel tot gevolg heeft, simpelweg niet uit. Ze horen het goddelijke woord niet rechtstreeks. Ze hebben daar de wil tot God voor nodig en als deze sterk is, doorbreken ze alle hindernissen en dan legt God Zelf hun het evangelie in het hart.

De mens kan zich gelukkig prijzen als hij bewust contact met de geestelijke wezens nastreeft en zich zonder reserve aan hen toevertrouwt. De zachtste roep is voldoende en deze wezens zijn nu in zekere zin verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de mens. Want nu gebruiken ze diens wil op zo’n manier, dat ze zelf via de gedachten binnendringen in de mens en deze kan nu niet anders denken en handelen, dan de wezens in het hiernamaals het willen en zijn leven moet daarom succes opleveren.

Met de roep heeft de mens zijn toestemming al gegeven om de geestelijke kracht werkzaam te laten worden en hij is nu van de verantwoordelijkheid ontheven, zolang zijn hart naar God verlangt. Dat wil zeggen dat de wil ernstig actief geworden is om God-welgevallig te leven. Dan moet hij onvermijdelijk de hoogte bereiken en hij leeft zijn aardse leven waarlijk niet tevergeefs.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Bevestigingen van de voorspellingen Wereldgebeuren

B.D. 1842 from 8. maart 1941, taken from Book No. 28

Dit geef IK je (gesproken tot B.D.) als bevestiging, dat alles vervuld zal worden wat GOD's GEEST je heeft verkondigd. De wereld wil het weliswaar niet geloven dat zij dicht vóór het beslissende uur staat, want zij gelooft dat de tijd nog niet gekomen is die de Heer op aarde heeft verkondigd. Zodoende is de wereld ook niet voorbereid op het natuurgebeuren en daarom geeft de HEER steeds weer Zijn vermaningen, opdat de mensen HEM niet vergeten.

GOD's GEEST vergist Zich echter niet, en waar HIJ eenmaal aan 't werk is moet men aan zijn uiting ook geloof schenken en zijn openbaringen zonder vrees verspreiden. Want de "taal van GOD" is gegeven in de mond van de verspreider, die alleen weergeeft wat GOD's Wil is. En die HIJ uitkiest hebben ook het ware inzicht. Zij nemen het aan en geven het door aan anderen zoals HIJ dat wil. Het menselijke denken van hen wordt dan zo geleid dat zij de dingen zien in overeenstemming met de waarheid, en ook hun vermogen tot oordelen zal veel scherper worden en hun liefde tot rechtvaardigheid zal hen behoeden voor verkeerd denken. Wanneer zij dus spreken is elk woord in overeenstemming met de waarheid.

Schrijf dus het volgende neer:

Elk wereldgebeuren staat in verband met de geestelijke toestand van de mensen. De oorzaken daarvan zijn weliswaar alleen maar aardse strijdvragen en daardoor wordt het ontstaan en de uitwerking ervan meestal geheel aards beschouwd. Dat echter het wereldgebeuren in zekere zin het gevolg is van het lage geestelijke niveau der mensen, en tegelijker tijd een middel moet zijn dit op te heffen, te verbeteren, is voor de aards gezinde mensen niet begrijpelijk en daarom willen zij het niet geloven ondanks de steeds weer herhaalde waarschuwingen. Zodoende zal de mensheid door het natuurgebeuren onvoorbereid getroffen worden, en er zal geen mogelijkheid bestaan zich daarvoor te beschermen of dit te ontvluchten. Juist daarom is het zo dwaas zich voor GOD’s vermaningen af te sluiten als ze de mensen worden gegeven.

Dat de strijd die in die tijd de halve wereld in zijn greep heeft nog onbeslist blijft is de Wil van de goddelijke Schepper, want niet door wapengeweld mogen de mensen zich het hun vermeende recht verschaffen.

GOD gaf de mensen het gebod elkander lief te hebben, maar op dat gebod wordt niet meer gelet. Al het kwade dat de mensheid kan bedenken schikt haar, daarom moet zij ook voelbaar getroffen worden. GOD-Zelf zal dit "rechterlijke ambt" overnemen, opdat zij weer één HEER boven zich zien DIE van elk onrecht op de hoogte is.

Daarom zult u, mensen de Stem van GOD niet als ongeldig mogen afwijzen. U mag de geloofwaardigheid niet in twijfel trekken en zelf het tijdstip willen bepalen waarin elke voorspelling vervuld wordt. Want de wereld is in grote nood en kan nog slechts gered worden door de aangekondigde catastrofe die onmiddellijk op de grote beslissende veldslag zal volgen, en zodoende in werkelijkheid de beslissing zal brengen in een geweldige volkerenstrijd. En alleen een strijd om grootheid en macht, waaraan echter elk edel motief ontbreekt

Maar aan deze strijd zal een einde gemaakt worden door een hogere Macht, en het zal gebeuren zoals het verkondigd is in woord en geschrift.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Onbegrip – Ongebruikte genade

B.D. 1843 from 9. maart 1941, taken from Book No. 28

De mensen hebben maar weinig begrip voor een gebeurtenis, die van de grootste betekenis is, wanneer ze zich de resultaten van een verbinding via de gedachten met het hiernamaals niet ten nutte maken. Het is buitengewoon waardevol voor een mens om in de wil van God onderwezen te worden door geestelijk wetende krachten in het hiernamaals. En het is een onverdiende genadegave, wanneer deze onderrichtingen ook door de medemensen in ontvangst genomen mogen worden, hen dus in zekere zin hetzelfde ter beschikking staat als een zich aan God overgevend mensenkind. Elk mens kan zodoende deelhebben aan deze onverdiende genadegave.

Er wordt echter nauwelijks notie van genomen en dat bewijst dat de gebeurtenis hen helemaal niet buitengewoon lijkt. Maar aan de andere kant kan weer niets ongewoons heel zichtbaar op de mensen overgedragen worden, als deze niet in een geloofsdwang gedrongen mogen worden. En door een te zwak geloof beroven mensen zichzelf van een genade, die hen de grootste rijpheid van de ziel op zou kunnen leveren, als deze gebruikt zou worden.

Als de mens het goddelijke werkzaam zijn erkent, dan spant hij zich ook met volle overtuiging in en dan stroomt de genade van God naar hem toe. Maar degenen, die geen acht slaan op de zendingen van boven, dat wil zeggen degenen, die zich de inhoud niet eigen maken, zal de goddelijke kracht maar beperkt toevloeien. En hun denken zal verward zijn, want ze baseren zich op het oordeel van welbespraakte mensen, die uit verwaandheid afwijzen, omdat ze niet kunnen en willen begrijpen, dat ze niet zelf een opdracht toegewezen hebben gekregen, omdat hun rijpheidsgraad hen hoger lijkt, dan wel dat ze een hogere rijpheidsgraad voor willen wenden.

Daarom moeten de mensen proberen aan elkaar door te geven, opdat de genade van God goed gebruikt wordt. En de medemensen moet steeds weer de soort en de manier van het doorgeven verteld worden. Hun moet de eigen passiviteit geschilderd worden en ook de onwetendheid, die aan dit besef voorafgegaan is.

Want pas als ze ervan overtuigd zijn, dat zich hier een geheimzinnige gebeurtenis afspeelt, die aards niet op te lossen is, zijn ze geneigd om zich met de inhoud ervan vertrouwd te maken en dan is er vrij spel, want ze kunnen niets tegen de inhoud inbrengen. Ze vinden de weg in hun gedachten en ze beginnen nu over sommige dingen na te denken of ze stellen vragen, waardoor ze nu naar onderrichtingen via de gedachten verlangen en dus zelf in verbinding met de wetende krachten treden en dit is het eigenlijke doel. Dat de wetende wezens in het hiernamaals toegang vinden tot de mensen en hun eigenlijke opdracht nu aan hen uit kunnen voeren. Dat ze hen via de gedachten onderwijzen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De waarheid van de onbegrijpelijk lijkende hoofdstukken

B.D. 1844 from 10. maart 1941, taken from Book No. 28

De waarheid zoekende mens laat zich wel onderwijzen, maar hij onderwerpt alles eerst aan een nauwkeurig onderzoek, voordat hij hetgeen aan hem overgedragen wordt, accepteert. En dat is zijn goed recht, want hem is het verstand gegeven om te gebruiken, zodat hij pas na het onderzoek besluit wat hij waardig genoeg acht om te accepteren.

Maar dat, wat hij aan een onderzoek onderwerpt, moet uit een bron afkomstig zijn, die hem de waarheid lijkt te garanderen. Dat wil zeggen dat de wil om de waarheid in ontvangst te nemen hem juist uit deze bron moet laten putten. Hij moet dus bij de aanname om overeenkomstig de waarheid onderwezen te worden, leraren kiezen bij wie hij kennis veronderstelt, omdat er anders van een verlangen naar de waarheid geen sprake kan zijn.

Maar nooit zal een mens daar informatie willen halen, waar hij onwetendheid of onwaarheid vermoedt. En evenzo moet de mens, als hij zich geestelijk laat onderwijzen, er in de eerste plaats van overtuigd zijn dat de onderwijzende krachten zowel wetend al waarheidlievend zijn. Ze mogen er nooit aan twijfelen dat deze krachten kennis hebben en enkel de zuiverste waarheid over willen dragen. Dan zal ook steeds hetgeen aangeboden wordt grondig overwogen worden en nu als geestelijk eigendom in ontvangst genomen kunnen worden.

En de mens zal dan ook het nauwkeurigst herkennen, dat hij in de waarheid staat. Bewuste of onbewuste misleiding komt dan niet in aanmerking en elke twijfel moet uit het hart verdwijnen. Ook daar, waar hetgeen geboden wordt, niet aan een onderzoek onderworpen kan worden, omdat de mens noch bewijs geleverd kan worden, noch hij zichzelf kan overtuigen, zolang hij op de aarde leeft. In het laatste geval is het daarom vereist om alles wat de mens van boven, dat wil zeggen door wetende krachten, aangeboden wordt onvoorwaardelijk te aanvaarden. Want God houdt Zelf Zijn beschermende hand boven een mens, die naar de zuivere waarheid verlangt en Hij laat het niet toe, dat hij dwaalt, zolang hij de weg naar de waarheid via God neemt en het kan voor de medemensen nog zo lijken dat er krachten aan het werk zijn, bij wie het aan kennis ontbreekt.

God laat de boodschappen niet willekeurig naar de aarde gaan, indien ze niet met Zijn wil overeenstemmen. Hij staat ook de onwetende krachten geen toegang tot een mens toe, wiens wil het is om in de waarheid te staan en daarom kan de mens met volledige zekerheid ook de hem onbegrijpelijk lijkende hoofdstukken in ontvangst nemen, zonder ervoor te moeten vrezen, dat er ook maar de kleinste vergissing ingeslopen is.

Want hoe zou de volmaaktheid eruitzien, wanneer deze krachten, die in opdracht van God werken, de waarheidsliefde en de kennis ontzegd zouden worden. De onwetende krachten zouden dan de toegang niet ontzegd worden en dan zou er aan de geschriften geen geloof geschonken kunnen worden. En twijfel daarom niet, als de geest uit God zich uit en op een voor jullie onbegrijpelijke manier verklaringen geeft, die jullie alleen maar aannemen, maar nooit kunnen bewijzen. De mens kan zich vergissen, maar God vergist zich nooit en daarom kan het nooit onwaarheid zijn, wat onder het aanroepen van God en Zijn kracht van boven aan de mens gegeven wordt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Liefde voor God – Het herkennen van Zijn woord

B.D. 1845 from 11. maart 1941, taken from Book No. 28

De bereidwilligheid om God te dienen, stelt de liefde voor Hem voorop, want de mens erkent een wezen boven zich, aan wie hij zich ondergeschikt voelt, maar die hij ook toegenegen is en bereid is om alles voor dit wezen te doen. Hij voelt dus liefde voor God.

Omdat de mens nu met volledig vrije wil God zijn diensten aanbiedt, is dit een bewust toekeren en verlangen naar Hem. Het is een bewust zijn van zijn verbondenheid met God en hiermee is de scheiding van Hem al overwonnen, ofschoon de mens nog niet de volmaakte toestand bereikt heeft, die op aarde voor hem mogelijk is te bereiken. Maar de liefde voor God is in hem ontwaakt en de wil om op een Hem welgevallige manier te leven.

Er zijn geen bijzondere kenmerken, die puur uiterlijk al de verbondenheid met God laten herkennen, want al het uiterlijke houdt geen stand onder de vele beproevingen, die God voor het stalen van de wil juist dit mensenkind, die in Zijn dienst treden wil, laat overkomen. Deze beproevingen moeten het innerlijke verlangen naar God vergroten. De mens moet zich in de grootste nood aan Hem toevertrouwen en altijd zijn Vader in Hem zien, zijn oorsprong en ook zijn einde.

En dat kan hij alleen maar wanneer hij diep verinnerlijkt is. Wanneer hij niet behept is met al het uiterlijke. Wanneer alleen dit hem maar vervult: het vurige verlangen om met God verenigd te zijn. Dus moet de liefde voor God in hem aanwezig zijn. Deze liefde moet al zijn handelen, denken en spreken bepalen. En een mensenkind, dat in de liefde staat, dat God in het hart draagt, zal nu ook niet anders dan in liefde werkzaam kunnen zijn en daardoor wordt de band van de liefde ook steeds inniger. God Zelf beoordeelt het gevoel, dat de mens voor Hem in het hart draagt en Hij weet waarlijk het beste in hoeverre het hart van de mens gevormd is voor de opname van de goddelijke Heer.

De mens hecht veel waarde aan een zichtbare uiting van God. Hij wil steeds weer bewijzen hebben en gelooft daarom pas dan, wanner het aantal wonderbaarlijke tekenen duidelijk toenemen, zodat twijfel uitgesloten is. Maar God wil niet dat de mens pas dan gelooft, als Hij tekenen en wonderen doet. Hij wil dat het goddelijke woord zonder tekenen aangenomen wordt. Hij wil dat de mens het herkent als het woord van God, want de verdienste van de mens is onmiskenbaar groter, wanneer hij de waarheid uit de hemel aanneemt, zonder dat deze hem door tekenen bewezen wordt. De mens is dan ook eerder geneigd te geloven, dat zijn liefde nog niet groot genoeg is om door God waardig bevonden te worden het innerlijke woord te ontvangen.

De Heer kijkt in de harten van de Zijnen en welk hart Hij nu zonder tekortkoming vindt, dat zal Hij onnoemelijk gelukkig maken, doordat Hij daar Zelf intrek in neemt. Want Hij heeft, toen Hij op aarde wandelde, de mensen de verzekering gegeven, dat Hij komen zou om met de Zijnen verenigd te worden. En de Zijnen zullen Hem ook herkennen, als Hij komen zal. Maar eerst moet hun geloof zo sterk zijn, dat ze de Heer herkennen in het woord, want dan zijn ze al innig met Hem verbonden en als Hij Zelf verschijnt, zal hun liefde, die ze Hem van tevoren bewezen hebben, bekroond worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Eeuwigheidsbegrip – Staat van licht – Niet-verloste staat

B.D. 1846 from 13. maart 1941, taken from Book No. 28

Het eeuwigheidsbegrip is onbegrijpelijk voor de mens, zolang hij nog op aarde verblijft. Maar op het moment van de dood komt zijn ziel vrij en dat onbegrijpelijke begrijpt hij nu. Er is geen wet van ruimte en tijd. Er is geen lichamelijke beperking. Alles is als een eindeloze zee, dat het verleden, het heden en de toekomst omvat. De geest is bevrijd van elke keten en ook baas over tijd en ruimte. Waar hij verblijven wil, daar kan hij zijn. Wat hij zich voorstelt, dat is voor hem aanwezig.

Niets belet hem zich in gebieden op te houden die helder en licht zijn, wanneer de ziel een rijpheidsgraad bereikt heeft, die een omhoog gaan in lichtgebieden toelaat. Ze laat alles achter, wat haar op aarde begerenswaardig leek. Ze neemt deel aan de lichtuitstraling uit God. Ze dompelt zich onder in de vloed van de goddelijke liefde. Ze hoort het koor van de hemelse heerscharen. Ze is door de poort van het eeuwige leven een lichtrijk binnen gegaan, dat een andere wereld is dan de aardse wereld. Ze wendt zich naar het licht. Ze zoekt de vereniging met geestelijk volmaakte wezens en verhoogt zo haar gelukzalige toestand. En zo is het leven in de eeuwigheid voor een ziel, die op een God welgevallige manier haar levenswandel afgelegd heeft en nu naar het eeuwige rijk weggeroepen wordt, meer dan duizendmaal begerenswaardiger dan zelfs het mooiste aardse bestaan.

God weet welke rijpheidsgraad de mens op aarde kan bereiken en roept hem tot Zich, wanneer er gevaar dreigt voor zijn ziel of wanneer de mens zijn verplichtingen nagekomen is. En steeds moeten de mensen het aan God overlaten, wanneer Zijn liefde het leven van een mens beëindigt. Steeds moeten de mensen God dankbaar zijn, als Hij een ziel verlost van haar uitwendige ketenen. Steeds moet een stille berusting in Gods wil de mens vervullen, die het grootste leed ten deel gevallen is door het heengaan van mensen, die hen nauw aan het hart lagen. Want als ze deze liefhebben, moeten ze enkel de lichttoestand in overweging nemen en jubelen en juichen, dat deze ziel de gang op aarde afgelegd en nu voorgoed beëindigd heeft.

En elk gebed moet alleen maar het verkrijgen van de rijpheid van de ziel betreffen, want dit is de voorwaarde voor een toestand in het hiernamaals, die benijdenswaardig is en voor al het aardse leed en kwellingen schadeloosstelt. Maar de mensen, die het aan de rijpheid van de ziel ontbreekt, zijn te betreuren, want ze zullen in het hiernamaals nog door een harde leerschool gaan en zullen de weg van de loutering nu pas afleggen en dat vaak op de gevoeligste manier. De levensstrijd is gemakkelijk te noemen, afgezet tegen het lijden, dat de ziel nu wacht, om deze toestand te bereiken, die toegang tot de lichtsferen geeft.

Er moeten zich nog onnoemelijke inspanningen getroost worden, tot de ziel zich van alle ketenen bevrijd heeft en zonder enig ballast naar de hoogte zweven kan. Want al het onreine, wat de ziel nog aankleeft, houdt haar als met ketenen aan de aarde vast. Ze verlangt ernaar. Ze neemt deel aan het leed en pijn van haar familieleden en wordt daardoor gehinderd in haar vlucht omhoog. En ofschoon ze ook naar het licht verlangt, heeft ze toch niet de rijpheid om lichtdrager en lichtgever te zijn en het is nu een lange gang in het hiernamaals, die ze ook als lange tijd ervaart, omdat de wet van tijd en ruimte nog niet volledig opgeheven is en dus ook het begrip “eeuwigheid” voor de ziel nog niet voor te stellen is.

Degene die door het licht opgenomen wordt, laat op aarde slechts achter, wat hij overwonnen heeft en hij verlangt er waarlijk niet naar terug. Maar wie de aarde met een gebrekkige rijpheid van de ziel verlaat, is nog heel erg in de nabijheid van de aarde en hij probeert in verbinding te komen met zijn geliefden. Hij lijdt, zoals de mensen op aarde onder de scheiding van elkaar lijden en toch is deze scheiding nog zo kort en het kan geheel overbrugd worden, als de ziel al op aarde vraagt en smeekt dat licht en genade haar door de liefde van God toe mogen stromen en dat de tijd overeenkomstig de goddelijke wil gebruikt werd. Want haar dood zal een gemakkelijk naar de naar de overkant, naar de eeuwige velden, zweven zijn en ze laat vol vreugde en graag alles op aarde achter, wat belemmerend voor de vlucht naar de hoogte is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Werkzaamheid in liefde – Weg omhoog

B.D. 1847 from 14. maart 1941, taken from Book No. 28

De innerlijke drang om een goede daad te verrichten, mag nooit onopgemerkt blijven. Het is de goddelijke stem, die de mens daartoe aanmaant. Het is de zachte aanmaning ter vergroting van de rijpheid van de ziel en steeds zal deze bevorderd worden, wanneer de mens doet wat de innerlijke stem hem aanraadt. Wanneer de mens met open ogen om zich heen kijkt, ziet hij talloze gelegenheden om in liefde werkzaam te kunnen zijn. Hij moet er alleen niet aan voorbijgaan. Niet alleen aan zijn eigen welzijn denken en de medemens alleen laten in zijn nood.

De mens kan altijd helpend werkzaam zijn en het zal hem daartoe nooit aan kracht ontbreken, als zijn wil maar goed is en hij in de liefde staat. Pas dan vervult de mens het doel van zijn aardse leven en ontwikkelt hij zichzelf en zijn ziel op een positieve manier. De weg omhoog wil met stenen van liefde geplaveid worden. Dan zal hij steeds begaanbaar zijn.

Elke goede daad heeft weer vele andere tot gevolg, want liefde wekt wederliefde op en waar de mensen elkaar met hulp bij zouden willen staan, zou de liefde en dus God Zelf waarlijk onder hen zijn. De mensheid zou dan alleen maar goed kunnen zijn, omdat ze met God en God met haar gaat. De liefde verlost en maakt de mensen vrij van de hen onderdrukkende macht en daarom moet de liefde steeds de drijvende kracht van al het handelen en denken zijn. Wie zijn medemensen een hart vol liefde schenkt, die zal ook onophoudelijk in liefde actief zijn. Hij zal proberen het leed te verminderen. Hij zal daadkrachtige hulp verlenen. Hij zal al het zware helpen dragen en zijn omgeving steeds tot zegen zijn.

De wereld is een dal van lijden. Dat moet ze ook zijn, als de mens daardoor toch gelegenheid gegeven moet worden om zich dienend te ontwikkelen. Alleen dan leeft hij zijn leven bewust. Dat wil zeggen dat hij zijn levenstaak beseft, die alleen door een voortdurend dienen in liefde vervuld wordt. En alleen dan bereikt hij de rijpheid van de ziel, die de voorwaarde is voor het binnengaan in een hiernamaals, dat gevuld is met licht, want alleen door dienen in liefde verdwijnen de afvalstoffen. De ziel komt vrij en ze kan nu de weg omhoog onbelemmerd afleggen. Ze komt steeds dichter bij haar eigenlijke bestemming. Ze wordt zelf liefde en dringt dat tegemoet, wat eveneens liefde is. Ze heeft de stem van God in zich laten spreken, hier gevolg aan gegeven en is daardoor in de nauwste verbinding getreden met Degene, Die Zelf liefde is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levend geloof – Juiste instelling ten opzichte van God

B.D. 1848 from 15. maart 1941, taken from Book No. 28

In een tijd van rampspoed zullen degenen die ernaar streven steeds goed en edelmoedig te handelen, tot een levend geloof komen. Deze zullen duidelijk geleid worden en in verbinding treden met diep gelovige mensen en hun wordt het woord van God op zo’n manier gegeven, dat het aannemelijk voor hen lijkt en ze het zodoende met het hart horen en niet alleen maar met het oor. En dan begint het eigen denken. De mens treedt nu in verbinding met God, houdt innerlijk een dialoog met Hem en hij wordt nu via de gedachten onderwezen en op elke ernstig aan God gerichte vraag wordt antwoord gegeven.

Het geloof, dat nu in zo’n mens aanwezig is, is diep en levend en pas zo’n geloof kan goede vruchten opleveren. Alles wat nog op de één of andere manier met vormen verbonden is, met uiterlijke handelingen, die mechanisch uitgevoerd worden, legt hij nu af en hij streeft met volle overtuiging de opwaartse ontwikkeling van de geest na. Hij beseft het levensdoel en probeert zijn aardse leven nu in overeenstemming te brengen met dat, wat door het geloof van hem geëist wordt.

En God legt hem de kennis van Zijn eisen Zelf in het hart. Hij laat hem duidelijk inzien, wat Zijn wil is. Hij laat hem ook de waardeloosheid beseffen van dat, wat mensenwerk is en Hij maakt Zichzelf in zoveel dingen en bij alle gelegenheden bekend, zodat de mens gesterkt wordt in zijn geloof, zijn wil steeds actiever wordt en het hart steeds inniger de eeuwige Godheid tegemoet dringt, wat tot uitdrukking komt in een werkzaam zijn in liefde, dat de mens veredelt en omvormt, zodat hij steeds rijper wordt en dichter bij God komt.

Wie eenmaal de juiste instelling ten opzichte van God gevonden heeft, zodat hij zich bewust met Hem verbindt, zijn vrije wil aan Hem opoffert en om Zijn liefde en genade smeekt, die kan niet meer verkeerd gaan. De liefde van God grijpt hem en trekt hem naar zich toe, ze geeft hem genade en kracht en alle geestelijke hulpkrachten staan de mens ter beschikking, als hij maar gelovig is en naar de hulp van God verlangt.

De levenswandel zal dan ook in overeenstemming zijn met de eisen, die God aan de mensen stelt. Hij zal het gebod van de liefde voor God en de naasten als het eerste gebod onderhouden en moet dus ook de rijpheid van de ziel verwerven, die zijn levensdoel op aarde is. Want elk werkzaam zijn in liefde leidt tot de hoogte. Elk goed werk is een bouwsteen voor de eeuwigheid. En het levende geloof is het kostbaarste wat de mens op aarde het zijne noemen kan. Als leed en ellende de mens tot een levend geloof hebben gebracht, moet hij diep dankbaar zijn dat God hem door verdriet en nood geleid heeft, die hem het beste opgeleverd hebben, want pas nu kan de mens van een opwaartse ontwikkeling spreken. Pas nu is het voor hem mogelijk om geestelijk rijp te worden, omdat hij zijn aardse leven nu bewust leeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geheiligd worde Uw Naam

B.D. 1849 from 15. maart 1941, taken from Book No. 28

Uw Naam worde geheiligd

Geheiligd worde Uw Naam - dat moet u met diepe aan dacht uitspreken en u elke dag voor ogen houden, hoe overweldigend de Liefde is van Diegene Die u het leven gaf - en hoe Zijn GEEST in u is als u met HEM bent verbonden. U moet tot HEM bidden, met HEM spreken in diepste geloof, u moet dit geloof aan HEM belijden doordat u Zijn Naam noemt, HEM roept in gebed, HEM looft en prijst en HEM dank zegt zonder ophouden.

En als u Zijn Naam uitspreekt moet u er zich van bewust zijn dat u met het hoogste en volmaaktste WEZEN spreekt, DIE u in diepste verering moet naderen, vragend om Zijn Liefde en genade. En als u zich bewust wordt, hoe klein en nietig u bent tegenover HEM, als u in stille eerbied uw ogen opheft naar HEM, en u nu aan HEM toevertrouwt, dan zult u in diepste innigheid Zijn Naam uitspreken, hij zal voor u het heiligste betekenen en deemoedig zult u uw knie voor HEM buigen. Want de HEER wil dat u ook van Zijn Naam melding maakt, HIJ wil dat u HEM tegenover de wereld belijdt.

Het is niet voldoende dat u HEM alleen in uw hart erkent en maar stil voor u heen met HEM in verbinding treedt. Het moet in het openbaar openlijk bekend worden, dat u HEM wilt toebehoren, gelovig en moedig moet u Zijn geheiligde Naam uitspreken, uw liefde voor HEM belijden en standhouden tegen alle verzoekingen van buitenaf, HEM te verloochenen.

Het uitspreken van de goddelijke Naam is uitermate rijk aan zegen, want Zijn Naam bergt Kracht in zich en ieder kan zich deze Kracht eigen maken wanneer hij zich aan HEM toevertrouwt en in volledige innigheid Zijn Naam noemt - doordat hij innig bidt "Geheiligd worde Uw Naam".

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Troostrijke woorden van de Vader

B.D. 1850 from 17. maart 1941, taken from Book No. 28

Laat de kleintjes tot Mij komen en weer ze niet.

Komt allen tot Mij die belast en beladen bent, Ik wil u verkwikken.

Kan Ik u een betere verzekering geven dat u niet eenzaam en verlaten bent, dan door deze woorden van Mij? Ik ben de Vader van de wezen, de Vriend van de armen, de Trooster van de bedroefden, en de Beschermer van allen die bedreigd worden.

Wie naar Mij vlucht, kan waarlijk van elke zorg bevrijd zijn. En daarom moet u tot Mij komen in elke nood en Mij uw verzoek kenbaar maken. Ik wil steeds en overal aanwezig zijn waar u Mij en mijn hulp nodig hebt. Ik wil u leiden op al uw wegen, Mij tegemoet. Ik wil het leed afwenden en het in vreugde veranderen, en dus zult u niet verlaten en hulpeloos zijn in het leed dat Ik tot beproeving over u laat komen. Ik verlang uw hart. Ik wil dat u zich innig met Mij verbindt. Ik wil dat u in de komende tijd van nood sterk staat in het geloof in Mij en mijn liefde.

Ik wil dat u uit volle overtuiging voor Mij kunt opkomen, dat u Mij in het openbaar kunt verdedigen. Ik wil dat mijn liefde bij u duidelijk zal worden, dat u Mij in uw nabijheid gewaar wordt.

Ik wil dat u rustig wordt in uw leed, dat u zich berustend en gelovig aan Mij toevertrouwt om zichtbaar bij u te kunnen werken, opdat u mijn kracht en sterkte gewaar zult worden, opdat Ik in uw hart zal leven. Dat u met Mij omgaat als met uw Broeder, dat u niet bang bent, maar gelovig. Want mijn liefde is groter dan alle nood. Mijn arm is sterker dan het gevaar. En wat voor u groot leed betekent, zal u een toestand van rijpheid opleveren die u anders nooit kunt bereiken. En zo roep Ik u toe: Geloof, heb lief en vertrouw.

Word als de kleine kinderen die zorgeloos alles aan de Vader overlaten, omdat ze weten dat Diens liefde alleen het beste voor Zijn kinderen wil.

En kom in alle nood naar Mij. Ik wil u helpen en nooit zult u tevergeefs tot Mij om hulp roepen, want Ik verhoor het gebed van diegenen die Mij als hun Vader erkennen en tot Mij smeken in alle nood.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Erupties – Activiteit van het ongebonden geestelijke

B.D. 1851 from 18. maart 1941, taken from Book No. 28

Zodra de kern van de aarde in beweging komt, gaat er een geweldig geraas door de lucht, want de omgeving van de aarde wordt de ontsnapping van het geestelijke uit het innerlijk van de aarde gewaar en er wordt een enorme schade aangericht. Want hetgeen in de hardste vorm gebonden was, wordt door zijn plotselinge vrijheid buitengewoon actief en beïnvloedt nu het al rijpere geestelijke op zo’n manier, dat in de natuur de meest merkwaardige veranderingen plaatsvinden, omdat het vrij geworden geestelijke, dat nog in het begin van zijn ontwikkeling staat, probeert zijn ontwikkelingsproces naar eigen goeddunken vorm te geven.

Het zou zich willen belichamen in scheppingen, die een hogere rijpheidsgraad als voorwaarde hebben. Maar het geestelijke in de vorm verweert zich daartegen en zodoende wordt er een strijd uitgevochten tussen het al rijpere geestelijke en het nog onvolmaakte en dit heeft een tumultueuze uitbarsting tot gevolg, die in de wereld hoorbaar zal zijn. En dit zal het begin zijn van dat, wat de gehele wereld in ontzetting zal brengen.

Het geestelijke in de aarde dringt naar de oppervlakte. Het verlangt naar licht en de plotselinge verandering van het gebied van het volledig nog niet verloste naar het rijk, dat ook al het geestelijke in zich bevat, dat de verlossing nabij is, is heel geschikt om de meest ongelooflijke gebeurtenissen in de natuur teweeg te brengen, die de mens niet aards verklaren kan, die echter allemaal wel hun verklaring hebben.

De toestroom van geestelijke wezens, die besloten hebben dienend werkzaam te zullen zijn en zich dus daartoe bereid verklaard hebben, vullen de ruimte buiten de aarde, waar de uitbarstingen plaatsvinden met een drang tot activiteit, die zich nog niet kan ontplooien en het spoort het zich in de atmosfeer bevindend nog ongebonden geestelijke tot buitengewone activiteit aan, zodat onvoorstelbare stormen zulke natuurrampen begeleiden en er natuurkrachten uitbreken. De mens zich geen idee kan vormen van de kracht en het gevolg hiervan. En daarom zal hij ook van elk denkvermogen beroofd zijn. Het geestelijke zal hem zo hard benauwen, dat hem elk verstandelijk beoordelen van het gebeuren ontbreekt en hij zwak en willoos alles over zich heen laat komen.

Zodra het geestelijke zich nu op de één of andere manier kan uiten en zijn drang tot activiteit eenmaal tot uitbraak laat komen, verminderen de bevingen op aarde. Hetgeen wil dienen scheidt zich af van hetgeen zich nog tegen God verzet. Het dringt naar de oppervlakte van de aarde, voegt zich bij een geestelijk wezen dat werkzaam is en met toegenomen kracht wordt nu de laatste werkzaamheid verricht.

Al deze wezens zijn nog ongebonden en razen daarom op een heel verwoestende manier uit. Ze zijn sterker dan het al gebonden geestelijke in de planten- en dierenwereld en dit geestelijke kan niet voldoende tegenstand bieden en zich niet verweren, zodat het ongebonden geestelijke de uiterlijke vorm hiervan verwoest en zodoende worden er vaak scheppingen ontbonden door juist deze natuurkrachten en dit met goddelijke toestemming. Want als de tijd gekomen is, die God voor het beëindigen van zulke rampen gesteld heeft, bindt Hij het nu vrij geworden geestelijke opnieuw in een uiterlijke vorm en wijst deze opnieuw haar werkzaamheid toe.

Er ontstaan zodoende weer volledig nieuwe scheppingen van allerlei soort. Wat leeft, vergaat en er ontstaat nieuw leven, wat God daarvoor bestemt. Daarom zullen zulke natuurrampen niet van lange duur zijn. Hoe ongeremder de vrij geworden krachten uitrazen, des te sneller worden ze weer gebonden, omdat anders een volledige vernietiging van het bestaande het gevolg zou zijn, wat echter niet de goddelijke wil is.

Er is alleen maar een verandering van het bestaande toegelaten, dat wil zeggen dat het door God gewild is, maar geen vernietiging van wat er bestaat. Maar de veranderingen zijn zo enorm, dat de mens hier tegenover een goddelijke wilsuiting staat, die hem in de diepste diepte moet aangrijpen, voor zover hij niet enkel puur werelds ingesteld is en de gebeurtenis alleen maar materieel beschouwt.

Wanneer de stem van God zelfs tijdens zulke gebeurtenissen niet tot hem spreekt, dan zijn de vreselijkste natuurverschijnselen zonder zin voor diens ziel. Dan is het geestelijke in hem zelfs nog ver achteruitgegaan en er is nauwelijks nog een andere mogelijkheid voor een geestelijk opwaartse ontwikkeling van zulke mensen, die zich tijdens zulke natuurrampen niet bewust worden van de grootte en almacht van God.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De kracht van het goddelijke woord – De strijd tegen Christus

B.D. 1852 from 18. maart 1941, taken from Book No. 28

De kracht van het goddelijke woord zal doordringen, wanneer de strijd tegen Christus met alle middelen gevoerd zal worden. De mens is nog een zekere vrijheid van denken gelaten, maar ook deze vrijheid zal de wereld willen onderdrukken, doordat het een einde wil maken aan elke geestelijke richting, die Jezus Christus als de Verlosser van de wereld aanvaardt, dus de mens opzettelijk elke kennis daarover onthouden wil. En dit leidt tot een openlijke strijd, die alleen maar met het zwaard van de mond uitgevochten kan worden.

Degene die moedig en zonder schroom de naam van Jezus uitspreekt en voor Hem opkomt, zal gevuld zijn met geest, ofschoon hij in het gevaar verkeert zijn leven te verliezen. En dan zal blijken dat het goddelijke woord werkelijk grote kracht heeft. Het zal met ware gulzigheid opgenomen worden, waar het de mens bekendgemaakt wordt. Degene die het hoort, zal de kracht in zich gewaarworden en dit zal hem waarlijk goed doen, want de mens lijdt gebrek als niet God Zelf Zich om hem bekommert.

Het zuivere woord van God, weergegeven door mensen die het rechtstreeks van Hem ontvangen hebben, zal zo overtuigend en effectief klinken voor degenen, die Jezus Christus in het hart dragen en toch niet in staat zijn zich geheel van de wereld te scheiden. Ze zullen tot zuiverheid van het denken komen als hun het goddelijke woord gepredikt wordt, want God heeft dit woord Zijn kracht gegeven, zodat degene die het gewillig hoort en in zijn hart opneemt, door deze kracht doorstroomd zal worden en bovendien alleen nog maar voor dit woord opkomt. En dan zal blijken, dat niets daarvan weerlegd kan worden. Dat onvoorwaardelijk alles aangenomen kan worden, wat door de dragers van dit woord aan de mensheid gegeven zal worden.

De aanhangers van Christus kunnen zonder het woord van God niet zegerijk uit deze strijd tevoorschijn komen, maar waar de zuivere waarheid, het licht uit de hemel, onderwezen wordt, zal wel geestelijke overmacht zijn. De dragers van deze goddelijke waarheid zullen niets weerlegd kunnen worden. Ze zullen elke onduidelijkheid laten zien, elke dwaling belichten en elke onwaarheid brandmerken en zodoende zullen ze ook vervolgd worden door de vertegenwoordigers van de God vijandelijk gezinde macht. Ze zullen elkaar vinden en gemeenschappelijk werken. En geen aardse macht zal tegen hen stand kunnen houden, want God Zelf is met de strijders en de overwinning zal waarlijk daar zijn, waar de waarheid, het geschenk van God, herkend wordt, als het heiligste goed bewaard wordt en er voor de wereld duidelijk voor op zal worden gekomen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geen titel

B.D. 1853 from 19. maart 1941, taken from Book No. 28

Met het oog op de geestelijke nood daalt de Heer Zelf weer naar de aarde af om de mensheid te helpen. Dit is een bewijs van Zijn eindeloze liefde en barmhartigheid. Hij laat de mensen niet aan hun lot over, maar Hij probeert hen te redden uit de macht van de vijand. Het geloof daarin is de eerste voorwaarde om het van boven ontvangen woord als waarheid te kunnen accepteren. Bij degene, die het aan het geloof ontbreekt, kan ook geen ander bewijs van de waarheid gebracht worden.

Het is ook een teken van de tijd, dat degenen die Hem willen dienen, elkaar bestrijden en dat deze geloven Hem te dienen, als ze dit woord afwijzen en veroordelen. De liefde van God wordt onderwezen, maar waar deze zich uit, wordt het niet herkent. De woorden van de heilige schrift worden alleen maar met het verstand gelezen, maar niet met het hart en haar interpretatie wijkt daarom vaak geheel van de eigenlijke betekenis af.

En als God Zich over de mensheid erbarmt en haar geest naar het inzicht wil leiden, stuit Hij op harde tegenstand en de uitstroom van Zijn liefde wordt geminacht en, alsof het uit het rijk van de demonen stamt, afgewezen. En zo kan God Zich telkens weer openbaren, de wil van de mens verzet zich tegen Zijn liefde. De wil van de mens doet de werkzaamheid van het goddelijke woord teniet, want de liefde van God kan de mens niet opgedrongen worden. Ze moet in vrije wil als zodanig herkend worden. En daarom zal ook de kracht van het goddelijke woord in hen niet tot uitdrukking kunnen komen, want zijzelf verzetten zich tegen deze genezende kracht en laten zich niet door de goddelijke liefde grijpen.

En God oefent niet de minste dwang uit op de vrije wil van de mens. Deze mens is helemaal vrij in wat hij doet, denkt en spreekt. Toch zal degene, die zich overgevend aan Hem toevertrouwt en Hem om genade en kracht smeekt om het juiste te doen om de waarheid te herkennen, de stem van God herkennen. De wil om in de waarheid te staan en de wil om God te dienen, stelt de mens ook in staat om zonder vooroordeel te kunnen onderzoeken.

Maar deze wil moet aanwezig zijn, omdat anders een onderzoek met het juiste resultaat niet mogelijk is. Wat God aan de mens geeft, zal ook als waarheid herkend kunnen worden, zodra de mens God om een openbaring in de geest smeekt. Maar enkel hersenwerk is niet voldoende voor het onderzoeken van dat, wat alleen maar met de geest begrepen kan worden. Wat de geest uit God aan de geest in de mens geeft. Wie daarom onderzoekt zonder zich innig met God verbonden te hebben, zal nauwelijks in staat zijn om de waarheid van de leugen te onderscheiden en zijn beoordeling zal daarom niet waardevol zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Gevaar van het bezit – Werkeloze materie

B.D. 1854 from 20. maart 1941, taken from Book No. 28

Ofschoon de materie zich in een voortdurende verandering bevindt, is ze toch zo lang niet als ontbonden te beschouwen, als ze nog op één of andere manier nuttig kan zijn. Pas wanneer ze volledig nutteloos is, heeft de geest in haar de materie overwonnen en het duurt vaak lange tijd voordat het de oude vorm kan verlaten om in een nieuwe vorm nieuwe taken te verrichten.

Zo is voor het geestelijke de weg over de aarde door de materie een onnoemelijk kwellende gevangenschap van heel verschillende tijdsduur. En de kennis daarvan kan de mens ertoe bewegen om deze toestand te verkorten, wanneer alles in gebruik genomen wordt om het geestelijke tot dienen te brengen, omdat de materie onnoemelijk lange tijd het geestelijke in zich bevat, dat nooit tot dienen toegelaten wordt. Dat dus als dood bezit onbenut gelaten wordt.

En nu is het ook begrijpelijk waarom de mens zijn hart niet aan bezit moet laten hangen, want hoe groter zijn liefde voor de goederen van de wereld, des te minder gelegenheid geeft hij deze tot dienen. Het geestelijke in zulk ongebruikt blijvende materie is nu tegen zijn wil veroordeeld tot werkeloosheid. Het is tot dienen bereid en wordt niet toegelaten en het lijdt daar onvoorstelbaar onder.

Als nu een mens zich in de omgeving van materie ophoudt, die dus werkeloos moet blijven, dan heeft dit ook effect op de ziel van de mens, die eveneens een prooi wordt van een zekere traagheid en haar levenstaak weinig vervult. Als de ziel vervuld zou zijn van een drang tot werkzaamheid, dan zou ze willen geven en zich zodoende van haar bezit ontdoen, hetgeen een onmiddellijk beginnende werkzaamheid van het geestelijke in de materie tot gevolg zou hebben, wat dus een beginnende verlossing zou betekenen.

Maar al het geestelijke, dat geholpen wordt om tot dienen te komen, helpt de mens weer bij zijn eigen opwaartse ontwikkeling, om welke reden een mens, die zich te midden van steeds actievere materie bevindt, aanzienlijk gemakkelijker de rijpheid van de ziel verwerft. Zodoende zal toegenomen aardse activiteit tegelijkertijd het vrij komen van het gebonden geestelijke bevorderen, als hetgeen nu ontstaan is, weer iets is, dat bruikbaar is voor de mens.

Als nu door Gods wil braakliggende materie verwoest wordt, dan betekent dit voor het geestelijke daarin weer hulp, in zoverre het nu verder een andere vorm aan kan nemen en er nu de mogelijkheid bestaat om sneller dienend werkzaam te kunnen zijn. Verwoestingen van bezit dwingen de mensen tot gebruikmaking van zulke materie, die nog niet tot werkzaamheid toegelaten werd. En dat is altijd tot voordeel voor het geestelijke daarin.

Toegenomen bezit is dus een gevaar, terwijl de verwoesting daarvan, wanneer dit door God gewild is, een zegen kan zijn voor het niet verlost geestelijke, dat zich tot dienen bereid verklaard heeft, maar door menselijke hebzucht en liefde voor de materie ver weggehouden wordt van de dienende bestemming. Het uiterlijke omhulsel wordt dan met geweld opgelost. Het geestelijke komt daaruit vrij, echter alleen maar om opnieuw in de vorm gebonden te worden, maar nu eerder gelegenheid tot dienen vindt, omdat anders eindeloze tijden voorbij kunnen gaan, voordat het tot dienen toegelaten wordt.

Er ontstaan door mensenhand en menselijke wil zo veel dingen, die volledig nutteloos en doelloos zijn en die elke dienende functie ontnomen worden. De mens zou zich eraan gelegen moeten laten liggen om deze dingen geestelijke hulp te brengen, doordat hij zulke nutteloze dingen één of andere bestemming toewijst, opdat de materie eens, ofschoon ook na lange tijd, opgelost wordt, want alleen door dienen komt het geestelijke daarin vrij.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vrije wil – Toestand van moeten – Opoffering hiervan

B.D. 1855 from 21. maart 1941, taken from Book No. 28

Alleen de mens is in staat om zijn vrije wil te gebruiken. Dat wil zeggen dat hij het enige schepsel is dat zich in de toestand van onvolmaaktheid bevindt en toch een vrije wil heeft. Dit is een voorrecht, dat hij pas goed beoordelen kan, wanneer zijn vleselijk omhulsel van hem afgenomen is en hij de lichtsferen binnengegaan is. Pas dan herkent hij de eindeloze liefde van God, die hem gelegenheid gaf om zijn wil naar eigen goeddunken te gebruiken.

De tijd van zijn gang over de aarde in vrije wil is wel een groot gevaar voor hem, als hij deze misbruikt. Ze kan hem echter ook de grootste rijpheid van de ziel opleveren, als de vrije wil goed gebruikt wordt. En daarom wordt elke goede daad bijzonder hoog gewaardeerd, als niet één of andere dwang daar de oorzaak van is, maar ze in volledig vrije wil volbracht wordt.

Maar als de mens zichzelf eenmaal aan God in eigendom gegeven heeft, dan is zijn wil ook voortdurend gelijk aan de goddelijke wil en dan is zijn gang over de aarde ook niet meer vol verantwoordelijkheid, omdat God Zelf Zich over die mens ontfermt, die zijn wil aan Hem opgeofferd heeft. Het opgeven van de eigen wil is eigenlijk het keerpunt in zijn leven.

Wat voor de belichaming als mens een toestand van moeten was, moet in het stadium van de vrije wil nagestreefd worden: de wil volledig onder de goddelijke wil plaatsen. Zodoende moet de mens afstand doen van dat, wat eigenlijk het voorrecht van de mens ten opzichte van alle andere scheppingswerken is. Waar het wezen tijdens de eindeloze tijd van gevangenschap, toen het in zijn geketende wil smachtte, naar verlangd heeft, moet het nu vrijwillig opgeven. Pas dan kan het werkelijk vrij komen en het licht binnengaan, want het opgeven van de wil betekent pas geestelijke vrijheid, omdat dit het volmaakt worden tot gevolg heeft. Het wezen moet het diepst deemoedig zijn ten opzichte van God, dan zal hij de hoogste hoogte bereiken. Dan accepteert het de goddelijke wil en voert nu alles uit, wat de vereniging met God teweegbrengt.

De vrije wil was aanleiding voor de afval van God en moet nu ook weer de terugkeer naar Hem bewerkstelligen. Omdat het wezen de scheiding van Hem uit vrije wil voltrok, moet het nu weer de vereniging eveneens uit vrije wil zoeken. Dit is absoluut noodzakelijk, omdat elke toestand van dwang iets onvolmaakts is. Het wezen kan dus nooit gestuurd worden, maar moet zich eerst ontwikkelen.

Maar evenzo moet voor hem de mogelijkheid openblijven om zijn vrije wil verkeerd te kunnen gebruiken, omdat juist dit de toestand van vrijheid kenmerkt. De mens heeft echter altijd de gelegenheid om de zwakte van de wil te herstellen door om geestelijke kracht te vragen. Talloze wezens helpen hem als hij dreigt te falen. Ze maken hem via de gedachten het grote gevaar van de geestelijke achteruitgang bekend en zetten hem zo aan om de vrije wil goed te gebruiken. Er is geen wezen niet in staat om zijn wil ondergeschikt te maken aan God. Het kan de taak, die hem op aarde gesteld is op grond van zijn vrije wil vervullen, wanneer het deze wil uit eigen beweging opgeeft en voor het aardse leven nu van elke verantwoordelijkheid ontheven is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijk rijk – De vormen van de beelden zijn overeenkomstig de rijpheid

B.D. 1856 from 21. maart 1941, taken from Book No. 28

De mens wordt pas toegestaan het geestelijke rijk binnen te dringen, wanneer zijn geloof zo sterk is, dat er voor hem geen twijfel meer bestaat over het voortleven van de ziel. Dit geloof in het voortleven na de dood veronderstelt ook een rijk, dat buiten het aardse bestaat. En pas nu wordt ook het verlangen in de mens levend om kennis over dit rijk op te doen, onderwezen te worden over de verblijfplaats van deze zielen, zowel de volmaakte als ook de onvolmaakte zielen.

Als zo’n verlangen actief wordt in de mens, dan zijn de nu volgende vragen en beschouwingen aanleiding tot onderrichtingen op dit gebied. Want er is geen vraag, die de mens geestelijk stelt, die onbeantwoord blijft door de wetende krachten. De mens hoeft alleen maar het antwoord te verwachten en acht te slaan op de stem in zijn binnenste. De mens die zich vaak in zijn binnenste terugtrekt, wordt door wezens uit het hiernamaals omgeven, die zich allen graag bekend willen maken en alleen dan gehoord kunnen worden, wanneer de mens de aanwezigheid en het werkzaam zijn van deze wezens erkent.

Maar er kan geen wezen zich uiten zonder de wil van God en het hangt weer van de rijpheidsgraad van de mens af, welke krachten zich nu van zijn wil bedienen en dienovereenkomstig wordt hem nu ook kennis gegeven. Wanneer de pure nieuwsgierigheid de mens aanleiding geeft om zich met krachten in het hiernamaals in verbinding te stellen, zullen de geestelijke resultaten de mens nauwelijks volledig tevredenstellen. Dus spoedig zal hij weer met zijn onderneming ophouden en zich weer naar de wereld toekeren.

Maar als het verlangen naar de waarheid in de mens overheersend is, dan zijn de wetende krachten die de mens omgeven, bereidt om elke vraag te beantwoorden en hem opheldering te geven over alles wat zich buiten de aarde bevindt. En die verklaringen zullen hem zo toegestuurd worden, dat ze begrijpelijk voor hem zijn en er voor zijn geestesoog een beeld ontstaat, dat overeenkomstig de onderrichtingen is. Deze verklaringen kunnen ook alleen maar figuurlijk gegeven worden, want de mens is niet in staat om zich het geestelijke rijk zo voor te stellen, zoals het in werkelijkheid is. Maar hij zal overeenkomstig zijn zielenrijpheid in zichzelf beelden vormen.

De kracht van het geloof brengt deze beelden steeds dichter bij de waarheid. Dat wil zeggen dat de diepgelovige mens zich in gedachten iets voorstelt, dat heel dicht bij de waarheid zit. Ook zal de gelovige mens de overledenen, waarmee hij in nauwe betrekking stond, in dit rijk zoeken en als de ene of de andere zich uit, zal hij steeds alleen maar de mens dat ter kennis geven, wat door God toegestaan is. En zo kan ook aan deze boodschap het volste geloof geschonken worden. Zelfs wanneer deze niet uitgebreid of uitvoerig het leven in het hiernamaals beschrijft. De mens moet alleen naar de zuivere waarheid verlangen en hij moet hiernaar verlangen ter wille van de zuivere waarheid, dan zal hem alles gegeven worden, wat hem wetenswaardig lijkt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Over de tegenwerping der mensen dat het Woord van GOD is afgesloten

B.D. 1857 from 22. maart 1941, taken from Book No. 28

Het is volkomen fout het Woord van GOD voor afgesloten te houden en elke goddelijke openbaring af te wijzen als maaksel van slechte krachten. Wel bestaan er goede en kwade krachten die hun invloed op de mensen proberen uit te oefenen, maar alleen de goede krachten voeren de Wil uit van GOD, de slechte krachten werken GOD's Wil tegen.

Onwetende krachten, wezens uit het tussenrijk, kunnen u dus geen goede gedachten doen toekomen. Zij zijn in hun donkere geestelijke toestand nog in de ban van GOD's tegenstander en staan dus meer onder zijn invloed dan onder die van de lichtwezens, maar zodra zij hun blindheid ingezien hebben, geven zij zich aan de lichtwezens over en voegen zich dan naar de goddelijke Wil. En vanaf dat moment zullen zij alleen nog doorgeven wat zij door lichtwezens ontvangen hebben.

Dit moest eerst verklaard worden om de verkeerde mening te weerleggen dat de machten van gene zijde zich willekeurig uiten, indien goddelijke openbaringen aan de mensen worden gegeven. De HEER heeft Zelf op aarde onderwezen en Zijn Woord nader tot de mensen gebracht, het was Zijn Wil dat dit Woord neergeschreven werd om voor het nageslacht te worden bewaard. HIJ heeft echter ook door Zijn Woord de mensen steeds het werken van Zijn GEEST beloofd. HIJ heeft hun de zekerheid gegeven door het Woord bij hen te blijven tot in alle eeuwigheid, want HIJ heeft toch Zelf gezegd: "IK zal u de TROOSTER zenden, de GEEST der waarheid!".

U kunt op vele plaatsen in de bijbel lezen dat GOD steeds weer tot de mensen spreken wil, er is echter geen enkele uitspraak van de HEER te vinden waaruit op te maken is dat Zijn Woord voor afgesloten moet worden beschouwd. Wel moet Zijn Woord onveranderd bestaan blijven, d.w.z. er mag aan het evangelie dat HIJZelf tot de mensen gebracht heeft geen woord worden toegevoegd noch mag er een woord uit worden weggelaten wat de betekenis of zin van Zijn Woord zou kunnen veranderen. Dat betekent echter niet dat Zijn Woord of ZIJN boodschappen afgesloten zijn.

Er mag niets worden veranderd en geen woord worden toegevoegd aan de Woorden die de HEER destijds sprak op aarde. Maar de menselijke wijsheid probeerde te veranderen en te verbeteren. En vanuit ’n goede wil de mensheid GOD's Woord duidelijker te maken, is heel vaak de zin van Zijn Woorden misvormd of versluierd, wat er toe geleid heeft dat zelfs het door HEM verkondigde werkzaam Zijn van Zijn GEEST niet meer juist begrepen - en daarom ook niet meer erkend wordt. Voor de mensheid weten volledig verloren gegaan dat GOD steeds en steeds weer tot de mensen spreken wil, dat het vernemen van Zijn Woord in een rechtstreekse verbinding datgene is wat ieder mens reeds op aarde zou moeten nastreven. Maar inplaats daarvan schrikken de mensen er voor terug te luisteren naar de boodschappen van de goddelijke Wil. GOD benadert de mensen door Zijn Woord, maar zij herkennen het niet meer, Zijn Woord is in hen niet meer levend. Het Woord (meestal in vorm van de bijbel = opm.v.d. uitg.) wordt wel nog gelezen, maar de betekenis wordt niet begrepen. Er is een geestelijke verstarring opgetreden omdat de "Bron van het levende water" door de mensen zelf is verstopt.

GOD erbarmt Zich echter over de mensheid en laat een straal van het "levende water" ontspringen uit de rotsen.(van het geloof) HIJ laat stralen van het levende water uit de lenden vloeien van hen die, verlangend naar Zijn verkwikkende drank, hart en oor openen om Zijn goddelijk Woord in ontvangst te nemen. Daarmee wordt ook de belofte in de Heilige Schrift vervuld, anders zou ook het Woord van de HEER tijdens Zijn verblijf op aarde ongegrond zijn wanneer HIJ Zich niet meer zou openbaren en HIJ niet telkens weer in het Woord bij de mensen zou zijn en onder hen verbleef.

De mens heeft dus niet het recht om GOD's werken voor afgesloten te houden want doet hij dat, dan openbaart hij daarmee zijn onwetendheid en onbegrip over de inhoud van het geschreven Woord. Want de talrijke verwijzingen naar het werkzaam zijn van de goddelijke GEEST zou hij daardoor tenietdoen en zodoende bevestigen dat hij GOD's Woord niet naar zijn betekenis begrijpt. En bijgevolg behoort hij dan tot diegenen die dwalen maar die hun dwaling nog aan hun medemensen willen doorgeven. Hij zal dan de.zuivere waarheid niet inzien en deze dan ook zijn medemensen onthouden.

De Liefde van GOD is echter onbegrensd en wil zich steeds wegschenken, maar zal nooit minder worden. De Liefde van GOD is onuitputtelijk en GOD zal Zich door Zijn Liefde steeds weer openbaren, dus willen geven. Daarom zal ieder ook Zijn Liefde mogen ontvangen dat zeif in de liefde leeft. GOD is de LIEFDE en GOD is het WOORD. Wie naar de Liefde van GOD verlangt, ontvangt ook Zijn Woord, en hij zal het mogen ontvangen tot in alle eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Daadkrachtige hulp van lichtwezens en mensen

B.D. 1858 from 22. maart 1941, taken from Book No. 28

De geestelijke staat van de mens vereist daadkrachtige hulp, zowel van de zijde van de lichtwezens alsook van de mensen op aarde, die een bepaalde geestelijke rijpheid verworven hebben en nu in staat zijn om de medemensen te helpen in hun nood. De inzet van hun gehele persoon is daarvoor nodig. Maar als hij het gevaar herkent, waarin zijn medemens verkeert, is hij ook tot elk offer bereid, als hij in de liefde staat, wat immers de voorwaarde is voor een geestelijke rijpheidsgraad, waarin hij verlossend werkzaam kan zijn.

De lichtwezens hebben eveneens de taak om voor de aardse mensen te zorgen. Ze trachten alle mogelijke hulp te brengen in de vorm van aards leed, dat de mensen nadenkend moet laten worden en hun gedachten naar de eeuwigheid moet laten keren. En zodoende is elke gebeurtenis, die de mensen pijnlijk treft, te beschouwen als een noodzakelijk geworden hulpmiddel voor het uit de wereld helpen van de geestelijke nood.

Er is nog maar een heel klein deel dat God in het hart draagt, maar de meeste mensen glimlachen alleen maar bij de vermelding van de goddelijke naam, omdat het hen volledig aan geloof ontbreekt. Zodra het aardse leven draaglijk is voor de mens, denkt hij niet over geestelijke vraagstukken na. Hij wordt volop door het aardse leven geclaimd, zodat de gedachten aan God en zijn levensdoel op aarde slechts hoogst zelden in hem opduiken en deze zullen ook snel weer verworpen worden, want hij voelt zich daar onbehaaglijk bij, zolang het aardse leven hem nog vervulling brengt.

Maar als het noodlot met zijn harde hand in dit leven ingrijpt, dan komt aards genot hem banaal voor. Zijn gedachten beginnen zich naar andere regionen te bewegen. Lijden brengt de mens dichter bij God en daarom kan het hem niet bespaard blijven in een tijd, waarin de mensheid ver van God verwijderd is. Waar de invloed van de lichtwezens te gering is, waar de mens niet door zijn medemens gehoord wordt, daar probeert God door narigheid en lijden de mensen meegaand te maken, als Hij hen niet ten onder wil laten gaan, maar hen voor de eeuwige dood wil behoeden.

En dit zal de mensheid nog moeten verdragen. Ze zal nog onnoemelijk leed over de aarde zien komen, dat vaak ondraaglijk lijkt en veel pijn veroorzaakt. Maar de liefde van God bepaalt het zo om de mensenzielen te helpen. De waarheid van God kent de wegen die naar Hem leiden en niets van wat er gebeurt, is zonder zin en doel. Daarom moet de mens, wat er ook gebeuren mag, steeds weten dat narigheid en nood, zorgen en kwellingen de enige hulpmiddelen zijn om de bedreigde zielen aan het verderf te ontrukken. Want het worstelen om de zielen mag niet verminderen. Alles moet werkzaam zijn om hun hulp te bieden en er mag geen moment getalmd worden als het erom gaat de dwalende mens bij te staan. Want de tijd dringt en daarom zal de hand van God steeds merkbaarder ingrijpen, zodat de mensen in de nood de weg naar God vinden en hun zielen niet verloren gaan.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De kracht van het inzicht – Waarheid – God beschermt tegen dwaling

B.D. 1859 from 23. maart 1941, taken from Book No. 28

Als de mens het inzicht heeft, heeft hij geen verzekering nodig voor de geloofwaardigheid van dat, wat hem van boven gegeven wordt, want gelijktijdig met het goddelijke geschenk wordt hem de bekwaamheid toegestuurd om helder te kunnen beoordelen wat waarheid en wat leugen is. Want hij heeft de taak gekregen om dat, wat hij ontvangt, door te geven. En om dat met volle overtuiging te kunnen doen, moet hij zelf diep gelovig zijn. Hij mag niet door twijfel overvallen worden over de waarachtigheid van dat, wat hij ontvangen heeft. Maar de voorwaarde is steeds, dat hij zelf naar de zuivere waarheid verlangt.

Wanneer de mens geven wil, zal hij ook ontvangen. En alleen maar dat, waar met alle overtuigingskracht voor opgekomen wordt, zal ook als waarheid geaccepteerd worden. Omdat het Gods wil is dat de waarheid ingang vindt onder de mensen, heeft Hij toegenegen dienaren nodig, die het goddelijke woord verspreiden. En zodoende voorziet Hij deze dienaren van de kracht van het inzicht, opdat ze nu hetgeen hun geboden wordt, als geestelijke eigendom in zich op kunnen nemen en zich daar ook tegenover de medemens voor in kunnen zetten.

En door deze mensen zal niets meer dan de waarheid verspreid kunnen worden. Ze zullen steeds helder gewaarworden wat niet met de zuivere waarheid overeenstemt en dit afwijzen, zoals ze anderzijds de zuivere waarheid zullen verdedigen tegenover alle vijandigheden van de tegenstander. De aanname nu, dat een mens zich kan vergissen als hij zich bereid verklaart om de medemensen de waarheid door te willen geven, is verkeerd. Daar komt de almacht van God in actie, doordat ze elke verkeerde uitspraak verhindert, zodra de mens voor God wil werken.

De almacht van God komt nu zo tot uiting, dat de mens alleen maar dat spreken en doorgeven kan, wat met de waarheid overeenstemt. Hij wordt zodoende in zekere zin gehinderd om over zulke zaken te spreken, die hem nog onbekend zijn. En als hij van de zijde van de mensen ertoe overgehaald wordt om zich daarover te uiten, dan zal hij vrij toegeven daarover niet onderwezen te zijn en zich zodoende van elk oordeel daarover te onthouden. Dus zal de mens alleen dat maar door willen geven, wat hij zelf als waarheid geaccepteerd heeft en als zodanig erkent. Hij zal kennis hebben, maar niet wetend willen lijken, omdat God hem nog geen volledige blik toegestaan heeft.

Er zijn gebieden, waar de mens niet zo vlug doorheen kan lopen, die voor hem lange tijd onbekende landen zullen blijven en wel zo lang, tot het de geest in de mens lukt om zich zonder belemmering los te maken van het lichaam. Tot de mens nog beter in staat geworden is om volledig nieuwe wijsheden in ontvangst te kunnen nemen, wat een staat van een volledig los zijn van de aarde vereist. En zolang deze staat niet bereikt is, kan de mens moeilijk onderwezen worden over zaken, waar hij geen kennis van heeft.

Maar net zo lang zal de mens zich van een oordeel onthouden, omdat hij in zijn liefde voor de waarheid niets doorgeven wil, wat nog niet duidelijk voor hem is. Want als God voor het bekendmaken van Zijn woord een mens kiest, dan beschermt Hij hem er ook voor om iets onwaars te verspreiden en Hij geeft hem in dezelfde mate de kracht van het inzicht, zoals hij naar de waarheid verlangt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Levend geloof – Dood geloof – Conflicten – Kern

B.D. 1860 from 23. maart 1941, taken from Book No. 28

De geestelijke instelling van de mensen is zo verschillend, dat vaak de geringste aanleiding voldoende is om hen tegenover elkaar te laten staan en dit zal steeds het geval zijn, wanneer ze zich te zeer aan een leer vastklampen, die een afwijking van de door Christus verkondigde leer is. Zodra deze zuivere leer van Christus in een vorm gegoten is, zien de mensen dan eerder de vorm dan de kern en ze beschouwen elke afwijking als een ondermijning van de christelijke leer.

Maar degenen die met hun hart aan de vorm blijven hangen, kunnen niet de minste verandering verdragen en beschouwen deze veranderingen met vijandelijke gevoelens. Ze geloven wel voor het rijk van God te werken, maar zijn er ongeschikt voor, want ze onderwijzen alleen maar wat hun door mensen gegeven werd, zonder er met volle overtuiging voor op te kunnen komen, omdat het hen aan een eigen beleving ontbreekt.

Wie Gods woord aan de mensen door wil geven, moet het zelf van God ontvangen hebben, omdat hij anders loze woorden spreekt, die niet tot in het hart doordringen, omdat ze niet door God met Zijn kracht gezegend zijn. De door de mensen gegeven kennis kan eveneens een levend woord worden, wanneer de verbinding met God tot stand gebracht wordt en God Zelf nu dit woord nader aan de mensen verklaart en dit zodoende niet met het oor, maar met het hart opgenomen wordt.

Maar zo’n mens zal zijn kennis gebruiken om de medemens te onderwijzen, maar zich nooit van deze willen scheiden, wanneer hij anders denkt, dus volgens zijn opvatting in dwaling verkeert. Het levende geloof verbindt de mensen steeds inniger met elkaar. Het dode geloof daarentegen leidt tot scheidingen, want het levende geloof laat het hart spreken, het dode geloof het verstand. Het hart aanvaardt, waar het verstand afwijst, als het om goddelijke zaken gaat. Want het hart staat dichter bij het goddelijke, maar het verstand hecht zich meer aan de aarde.

De schools ontvangen kennis stemt heel vaak niet overeen met de van boven aangeboden goddelijke wijsheden en dit zal steeds conflicten geven tussen de mensen, zolang deze puur verstandsmatig willen onderzoeken. Het innige contact met God geeft de mens ook helderheid in het denken en wat hem een steen des aanstoots leek, is nu in een niets veranderd. En zo laten zulke conflicten zich onmiddellijk uit de wereld helpen, wanneer een ieder zich tot God Zelf wendt en om duidelijkheid vraagt. Wanneer er twee twisten, moet de ene ongelijk hebben, maar hij beseft dit niet. En als het de mensen ernst is wat de waarheid betreft, dan laten ze de opheldering van de kwestie over aan God Zelf, maar ze bestrijden elkaar niet of blijven niet aan uiterlijkheden hangen, die onbelangrijk zijn.

De zuivere waarheid is alleen maar weinig vertegenwoordigd onder de mensen, omdat het voor hen niet volstond en ze omgeven waren door mensenwerk. Als het mensenwerk nu eenmaal aangevallen wordt, dan is er grote verontwaardiging en de mens tracht hardnekkig het uiterlijke te behouden en hij slaat geen acht op de innerlijke kern, die hem in alle zuiverheid en zonder menselijke opsmuk aangeboden wordt. Het geschenk van God leidt veeleer tot ruzie onder de mensen en er vormen zich partijen voor en tegen de leer, die de mensheid in alle zuiverheid gegeven moet worden. Maar alleen die mensen, die innig om opheldering vragen, zullen het herkennen. Want alleen zij denken juist en zullen aannemen of afwijzen, zoals het de goddelijke wil is.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Honger naar licht – Verlangen naar of misbruiken van de kracht

B.D. 1861 from 24. maart 1941, taken from Book No. 28

De honger naar licht van het niet-verloste wezen is bepalend voor de tijdsduur van zijn onvrijheid. Zodra het wezen het licht als een weldaad ervaart en daarnaar verlangt, gaat het zijn definitieve bevrijding tegemoet. Want nu streeft het naar God. Het geeft dus zijn weerspannigheid op en is voor altijd uit de macht van de vijand ontsnapt. En deze toestand moet zich voorgedaan hebben, voordat het wezen zelf ontvanger van licht en kracht kan worden, omdat het dan het licht en de kracht, die hem door God toegestuurd worden, niet meer misbruikt, maar deze nu eveneens voor de verlossing van hetgeen gebonden is, gebruikt.

Alles wat gebonden is, heeft hulp nodig. Het kan uit eigen kracht niet vrij worden en de wezens, die in het volle bezit van kracht zijn, moeten hiervan afgeven aan hetgeen gebonden is. Dit kunnen ze alleen maar dan, wanneer ze zelf in het licht staan en de toestand van de bevrijding als verlossing ervaren hebben, want pas nu zijn ze onophoudelijk werkzaam om hetgeen nog gebonden is, te verlossen.

En nu is weer het verlangen van het nog niet verloste wezen naar licht en bevrijding doorslaggevend voor wat betreft welke overvloed van licht hem toegestuurd kan worden, want willekeurig en in het wilde weg kan het hem niet toegevoerd worden, opdat het niet gebruikt wordt voor de toename van de macht van het kwaad. Want het niet verloste geestelijke, van wie de wil te zwak is, wordt nog te zeer door de boze macht beïnvloed en het doet daarom de ontvangen kracht aan de tegenstander van God toekomen, als het diens wil vervult.

Maar als het wezen naar het licht verlangt, dan verlangt het naar God en het gebruikt de hem toegestuurde kracht op een God welgevallige manier en dan is het moment van het vrij worden niet ver meer weg. Het verlangen naar licht zal zodoende steeds verbonden zijn met de wil om in de nabijheid van God te komen, want het wezen wordt ook onbewust gewaar, dat God en licht niet van elkaar te scheiden zijn. Het zal nooit van de tegenstander van God afhankelijk zijn, wanneer het naar het licht streeft. En daarom kan het ook onbeperkt met licht en kracht bedacht worden, want het zal dit niet meer misbruiken, maar het voor de eigen weg omhoog gebruiken.

Als het wezen nu licht en kracht in de vorm van het goddelijke woord toegestuurd wordt, dan verkeert het al in zo’n staat, dat het licht- en krachtdrager geworden is, dus dat wat hem gegeven wordt weer doorgeven kan aan wezens, die licht en kracht nodig hebben. En nu is weer hun verlangen naar licht doorslaggevend voor wat betreft of ze daar gebruik van mogen maken of niet. De wilszwakke of koppige mens bijvoorbeeld zal nooit kracht toegestuurd kunnen worden door het overgedragen goddelijke woord, wanneer hij dit niet in het verlangen hiernaar op zich in laat werken. Als hij er niet naar verlangt, dan blijft het zonder effect. Het kan dus ook niet misbruikt worden voor de vergroting van de boze macht. Hoe groter het verlangen ernaar, des te voelbaarder is het effect. Want in het licht te staan, is een zo onvoorstelbaar gelukkig makende toestand, dat er met het volle bewustzijn naar verlangd moet worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Woorden van de VADER Het gelovig gebed - Voorspraak

B.D. 1862 from 24. maart 1941, taken from Book No. 28

Wie zich in vol geloof aan MIJ toevertrouwt, diens gebed verhoor IK. Het leven zonder strijd brengt geen rijpheid van ziel tot stand, de mens moet strijden en alleen dan kan hem de strijd bespaard worden, wannneer hij uit eigen aandrang zijn hele leven in Mijn Handen legt, wanneer hij zich aan MIJ toevertrouwt en gelovig op Mijn hulp bouwt. Dan is hij zo, zoals IK Mijn kinderen hebben wil. Hij erkent MIJ als zijn VADER, Wiens Almacht en Liefde zo groot is dat HIJ Zijn kind niet in nood laat. En hij gaat nooit alleen, maar hij roept MIJ steeds aan zijn zijde. Hij is niet bezorgd en twijfelachtig, maar vol vertrouwen. Hij vreest niet, maar gelooft. En dit geloof stel IK niet teleur. Wie zo in MIJ gelooft, zal geen vergeefs verzoek doen. IK zal hem bijstaan en zijn verwachtingen vervullen en daardoor zal zijn geloof steeds dieper en onwankelbaarder worden.

Het zal vrede in hem zijn, want hij vreest niets meer, hij weet dat hij nooit alleen en verlaten is. En diegene voor wie het gebed bedoeld is, zal de kracht ervan bemerken. Het zal geestelijke helderheid teweegbrengen en kracht om te geloven. De mensen zullen gewaarworden dat er kracht tot hen komt en de geestelijke blik zal omhoog gericht zijn. IK zal Zelf een flits van inzicht zenden in de harten van hen voor wie het gelovig gebed van Mijn kinderen geldt. Wat dezen vragen wordt hun verleend en Mijn Liefde waakt over de zwakken en hulpbehoevenden, dat ze niet vallen of verdwalen. Want zij die op aarde bidden voor hen van wie ze houden en die smeken voor het heil van hun ziel, zenden de kracht van het gebed naar die anderen en dus kan de genade aan dezen worden overgebracht.

De voorbede is een werk van naastenliefde. De voorspraak is het doeltreffendste middel om hen te helpen. Mijn GEEST zoekt nu de vereniging met hen en voert ze naar het inzicht. Wat de mens uit eigen kracht niet kan, dat bereikt een gelovig gebed dat voor hem naar MIJ omhoog wordt gezonden. En IK ontferm ME in het bijzonder om deze zielen. IK laat ze niet in onwetendheid. IK neem ze in bescherming met Mijn genade, met Mijn GEEST, want de liefde van een mensenkind smeekt niet vergeefs om Mijn bijstand. En zo, wees onbezorgd, ieder gaat de weg die hij moet gaan naar zijn voltooiing. Zoals het komt, zo is het goed voor de positieve ontwikkeling van de ziel. En als u MIJ vol geloof vertrouwt, leid IK u door alle noden het eeuwige vaderland tegemoet.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

“Raadpleeg de doden niet”

B.D. 1863 from 25. maart 1941, taken from Book No. 28

Het verkeer met het hiernamaals is voor veel mensen een steen des aanstoots, want ze zijn niet in staat om de zuiver geestelijke verbindingen te scheiden van het puur aardse verlangen om iets over het leven na de dood te weten te komen. Terwijl het eerste door God gewild is, stemt het laatste niet met de wil van God overeen. Het wordt de mens echter nooit als zonde aangerekend, zolang het niet misbruikt wordt tot schade voor de medemens. Een verbinding met het onrijpe wezen kan alleen de eigen toestand van de ziel schade toebrengen en dat is het, waarvoor gewaarschuwd moet worden.

Er zijn mensen die geloven dat elke verbinding met de geestelijke wereld als onrechtvaardig door God wordt beschouwd en deze instelling berooft hen van de grootste genade om te vragen om krachtschenking door deze wezens en deze in ontvangst te kunnen nemen. Al het goede geestelijke geeft deze kracht. Derhalve moet de verbinding hiermee tot stand worden gebracht.

Al het slechte geestelijke probeert de mensen schade te berokkenen, dus de omgang hiermee moet vermeden worden. Alles wat aardsgezind is, trekt het gelijkgezinde in het hiernamaals aan. Maar de op God gerichte wil trekt het geestelijke aan, dat dezelfde wil als God heeft. En zo trekt de mens door zijn verlangen zelf de grens. Hij richt een scheidsmuur op tussen zichzelf en de slechte geestelijke wereld, als hij naar God verlangt.

In hun onwetendheid wijzen de mensen meestal alles af, wat uit het geestelijke rijk komt, steeds vrezend voor kwade invloeden. Ze sluiten zich ook voor alles af, wat hier betrekking op heeft. Dat het de mensen verboden is om de doden te raadplegen, verklaren ze door de verwijzing naar het woord, maar ze weten niet dat de betekenis van deze woorden een heel andere is, dan ze deze toedichten. Wie wil onderwijzen, moet kennis hebben. Van de onwetenden valt geen kennis te verwachten. Zodoende moeten er vragen gesteld worden aan degenen die weten, maar niet aan degenen die in de duisternis sterven.

De wetende en onwetende toestand wordt ook in het hiernamaals aangetroffen. Degene, die in het licht staat, zal wetend zijn. Dat wil zeggen dat die met God verbonden is en Zijn uitstraling in ontvangst neemt, dus kracht en wijsheid in ontvangst neemt. Onwetend zijn de zielen, die nog ver van God verwijderd zijn en dus ook geen licht kunnen ontvangen. Maar licht is kennis en wanneer het de ziel aan kennis ontbreekt, is ook haar kennis onvoldoende en daarom zal ze ook niet uit kunnen delen, omdat ze zelf niets bezit.

De ziel is geestelijk dood. Pas dan, als ze wetend wordt, begint voor haar het leven in de eeuwigheid en zodoende kan zo’n ziel niet geraadpleegd worden over de waarheid, want ze kan nooit waarheidsgetrouw antwoord geven. Daarom moeten er ook geen vragen, welke de eeuwigheid betreffen, gesteld worden aan overledenen, omdat een goed antwoord een rijpheidsgraad vereist, waarvan een mens echter nooit weet of en wanneer de ziel van de overledene deze rijpheidsgraad bereikt heeft. Maar aardse vragen moeten eveneens achterwege blijven, want God Zelf heeft een sluier uitgespreid over zaken, die in de toekomst liggen en het binnen willen dringen in een gebied, dat God in Zijn wijsheid voor de mensen bedekt heeft, betekent onrecht voor God. Derhalve zijn niet de nagestreefde verbindingen met het hiernamaals te veroordelen, maar enkel het doel hiervan, als het een puur werelds doel is.

Al het wezenlijke staat in verbinding met elkaar, maar blijft voor de mens net zo lang verborgen, totdat hij geestelijk gaat zoeken en wel om hem aanleiding te geven om te gaan zoeken. Maar de wezens maken zich alleen maar bekend aan degenen die vragen en zoeken en ook de onwetende zielen proberen bij zulke bekendmakingen dichterbij te komen, maar ze vinden enkel daar toegang, waar alleen maar nieuwsgierigheid de drijfveer is van de pogingen om met wezens in het hiernamaals in contact te komen. Naar waarheid verlangende, zich aan God wijdende, naar de hoogte strevende mensen richten door hun instelling ten opzichte van God voor zulke onrijpe geestelijke wezens een ondoordringbare muur op en hoeven daarom niet te vrezen om door onwetende wezens bedreigd of onderwezen te worden.

Het goede geestelijke is vol kracht en macht, terwijl het slechte geestelijke onmachtig ten opzichte van het goede geestelijke is en juist alleen maar invloed op zulke wezens heeft, die geen enkel geestelijk streven in zich hebben, maar enkel de wereld en haar vreugden toegenegen zijn. En dit zouden de mensen zich moeten bedenken, voordat ze overhaast oordelen en iets als aan God tegenwerkend zouden willen uitleggen, wat zich goede geestelijke kracht toont en de mensheid onnoemelijke zegen oplevert als het als dat herkend wordt, wat het is. Als uiting van goede geestelijke wezens, die de goddelijke wil uitvoeren, dus in Zijn opdracht werkzaam zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vrije beslissing

B.D. 1864 from 25. maart 1941, taken from Book No. 28

Het is de goddelijke wil, dat de mens vrij beslist welke weg hij neemt. Dat het hem vrijstaat om beide wegen te gaan, naar boven of naar beneden en dat hij nu zelf beslist. Zonder enige dwang. Want pas dit, wat hij vrij uit zichzelf denkt en doet, waarvoor hij geheel zonder beïnvloed te worden toestemming geeft, heeft waarde voor God. Want daarin weerspiegelt zijn gehele wezen zich. Hij wordt noch tot het ene, noch tot het andere gedwongen, maar waar zijn hart hem toe drijft, is beslissend voor de eeuwigheid.

En zodoende zijn noch de uiterlijke levensomstandigheden, noch de goddelijke lotsbeschikking bepalend voor de opwaartse ontwikkeling van de menselijke ziel, maar enkel en alleen zijn vrije wil beslist dit en bijgevolg is elk mens dezelfde mogelijkheid gegeven om de rijpheidstoestand op aarde te bereiken, als hij zijn vrije wil goed gebruikt, dat wil zeggen gebruikt om God te naderen. Dan is de wil op God gericht. Dan zal hij ook zijn denken en handelen ondergeschikt maken aan God en alles doen, wat hem dichter bij God brengt en dan is zijn opwaartse ontwikkeling ook verzekerd.

De mens wordt wel onderwezen over wat hij moet doen. Zijn denken wordt de juiste weg gewezen, maar hij moet zelf vrij beslissen. Het zal hem ook altijd vrijstaan om anders te doen en te denken, dan het de goddelijke wil is. Want dit in een gedwongen toestand nakomen, levert hem geen enkele geestelijke vooruitgang op en daarom wordt alleen maar dat gewaardeerd, wat de mens vanuit de meest innerlijke aandrang doet.

Als hij de hem opgelegde taak slechts puur plichtmatig vervult, dan hebben ze ook alleen maar de waarde van een plichtsvervulling, die de mens echter geen hogere rijpheidsgraad op kan leveren. Daarentegen zal de geringste daad van naastenliefde in vrije wil, dat wil zeggen zonder aansporing of verwijzing naar een beloning, de ziel een hogere rijpheidsgraad opleveren, omdat het geschenk van de vrije beslissing op een God welgevallige manier gebruikt werd.

Een mens kan schijnbaar grote werken van naastenliefde verrichten, maar als hij dit onder een bepaalde dwang of onder invloed van andere mensen doet, dan zal hij toch geen groot loon oogsten, want alleen de mate van liefde, waarin de daad verricht werd, is doorslaggevend. Dus in hoeverre de wil door de liefde van een mens aangezet werd tot zijn handelen. Een mens die tot liefhebben in staat is, laat ook zijn wil werkzaam worden, want wie in de liefde staat, verlangt ook uit de meest innerlijke aandrang naar God, dus liefde, vrije wil en toenadering tot God gaan altijd hand in hand. Waar het ene is, is ook het andere, maar steeds is de gedwongen toestand, geheel om het even van welke kant het uitgeoefend wordt, belemmerend voor de rijpheid van de ziel. Dus de goddelijke wil mag onderwezen worden, maar er mag nooit door dwangmaatregelen tot opvolging aangezet worden, want dit zou tot geen enkele geestelijke vooruitgang leiden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Vooruitgang van de ziel – Goddelijke wil

B.D. 1865 from 28. maart 1941, taken from Book No. 28

Alleen dat, wat aan de vervolmaking van de ziel bijdraagt, kan met de wil van God overeenkomen. En het is in het aardse leven belangrijk om daar de maatstaf aan aan te leggen en er aandacht aan te schenken. Het heeft geen waarde voor de eeuwigheid om dingen te volbrengen, die geen mogelijkheden bieden voor de ziel om vooruit te komen, want de mens gebruikt dan de voor de opwaartse ontwikkeling gegeven kracht op de verkeerde manier en zodoende gaat voor haar de tijd, die haar hiervoor verleend is, verloren.

Wanneer de mens zijn denken en handelen aan een onderzoek onderwerpt, dan moet hij deze steeds in overeenstemming kunnen brengen met de goddelijke wil. Dat wil zeggen dat het een rijpheid van de ziel tot gevolg moet hebben en uiterlijke handelingen, die geen uitgesproken werken van liefde zijn, dus voor de naaste tot verlossing leiden, zijn daarom niet nodig.

Een reeks goede daden garandeert het uitrijpen van de ziel. De ziel streeft de volmaaktheid tegemoet. Bijgevolg vervult de mens dan de goddelijke wil, als hij uitvoert, wat de toenadering tot God tot gevolg heeft. De afstand tot God was de aanleiding voor het ontstaan van dat, wat de mens omgeeft. Nu moet dit aan de vermindering van de verwijdering bijdragen. Alles wat voor het bereiken van dit doel ondernomen wordt, is overeenkomstig de wil van God. Maar wat enkel en alleen een doel op zichzelf is, wat het aardse welzijn dient of aan de toename van de materie bijdraagt, vergroot de verwijdering van God en kan dus ook niet door God gewild zijn. (Onderbreking)

Vertaald door Peter Schelling

Aardse macht en maatregelen – Goddelijke bescherming – Vast geloof

B.D. 1866 from 28. maart 1941, taken from Book No. 28

De mensen hechten te veel betekenis aan maatregelen, die van aardse zijde getroffen worden en ze denken er daarbij niet aan, dat het toch van de wil van God afhankelijk is, of deze maatregelen doorgevoerd kunnen worden. God zal wel met de vrije wil van de mens rekening houden en niet steeds ingrijpen in menselijke bepalingen, die niet met Zijn wil overeenstemmen, maar het ligt in Zijn macht om te vernietigen, wat de mens liet ontstaan. Maar de mens zelf kan niets doen om zijn lot veilig te stellen, ofschoon hij alles in acht neemt, wat van menselijke zijde van hem geëist wordt.

Als hij echter eerst aan de eisen van God voldoet, dan heeft hij het niet nodig om grote waarde toe te kennen aan de aardse bepalingen. Hij zal dan van God uit al zo geleid worden, dat hij niet in strijd met aardse wetten en de aardse macht handelt of Hij zal hem voor de ergste effecten van een onbewuste overtreding weten te beschermen. En daarom moet de mens niet bezorgd zijn om zijn aards lot, zolang hij bereidwillig is om de hoogste Heer en Regent gehoorzaam te zijn, want dan laat Deze hem Zijn bescherming ten deel vallen, als het nuttig voor hem is.

Maar omgekeerd baten alle voorzorgsmaatregelen niet, want de aardse macht kan de mens niet beschermen tegen goddelijke besluiten, die elke menselijke voorzorgsmaatregel teniet kunnen doen. Zich in tijden van nood vol vertrouwen aan God overgeven, is de enige zekerheid tegen onheil, dat van buiten op de mensen afkomt.

In een schijnbaar veilige levenssituatie ligt nog niet de garantie voor werkelijke bescherming in tijden van nood en ellende, die God Zelf over de mensen laat komen. Want aan zulke zendingen van boven zijn alle mensen blootgesteld, ofschoon ze aards nog zo gunstig door het lot bedacht zijn. En daarom zullen er voor elk mens momenten komen, waar de eigen kracht en macht niet voldoende meer is. Waar de mens zijn toevlucht moet nemen tot het gebed, waar noch de medemensen kunnen helpen, noch hij zichzelf kan bevrijden. Waar er maar één weg is, die uit de chaos wegleidt, de weg naar God Zelf.

Maar deze weg zal nooit vergeefs betreden worden, want God is steeds tot hulp bereid. Derhalve zal enkel de mens, die in het volle geloof de hemelse Vader om hulp smeekt, het recht hebben om een gemakkelijk aards leven te leiden. God vervult dit gebed, zodra het uit een diepgelovig hart opstijgt en het mensenkind God zijn nood toevertrouwt.

Daarentegen zal de mens, die enkel een aardse macht erkent, maar niet een wezen dat het nog nooit gezien heeft, onvermijdelijk in uiterste nood geraken. De aardse macht zal nu falen en geestelijke wezens, beschermengelen en dienaren van God ontfermen zich over allen, die alles gelaten over zich heen laten komen en enkel een stille smeekbede omhoog sturen, in het vaste geloof deze niet tevergeefs naar boven te sturen. Dit vaste geloof levert de mens daadwerkelijk vervulling op, terwijl de smeekbede tot de aardse macht zonder gehoord te worden, wegsterft. En ofschoon de mens een bepaalde rang en aanzien heeft, is dat alleen maar uiterlijke schijn, die echter geen diepere betekenis heeft.

En zo hoeft de mens geen enkele vrees te voelen, zolang hij in God leeft, zich als Zijn kind beschouwt en zich inspant om overeenkomstig Zijn wil te leven. Hij zal nergens van op hoeven te schrikken, want in alle levenssituaties zal de Vader in de hemel voelbaar bij die mens zijn, die God innig liefheeft. Wat er ook van buiten op u af mag komen, u moet noch morren, noch vrezen voor uw lot. God laat allen, die steeds enkel Hem voor ogen en in het hart dragen, hulp ten deel vallen.

De mensen zullen nog voor de grote beslissing gesteld worden om voor Hem of voor de vertegenwoordiger van de aardse macht te kiezen. De aardse macht is volledig krachteloos, terwijl de macht van God alles tot stand brengt en iedereen die daarin gelooft, uit zijn nood kan en zal redden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geestelijke arrogantie is een reden voor de afwijzing

B.D. 1867 from 29. maart 1941, taken from Book No. 28

De weerstand die de mensen vrij vaak tegen het goddelijke woord hebben, is het gevolg van een bepaalde geestelijke arrogantie. Enkel de mens, die gelooft te weten, verzet zich ertegen om nu andere kennis in ontvangst te nemen. Hij wil zich niet scheiden van zijn huidige mening, maar deze komt niet overeen met het door wetende krachten aan de mensen gegeven woord van God. Hoe meer de mens van God verwijderd is, des te afwijzender instelling heeft hij hiertegen en des te meer wijkt dit woord van zijn bedoeling af en hij is niet gauw bereid om deze op te geven en het goddelijke woord in ontvangst te nemen. Het ontbreekt hem vooreerst aan de wil.

Bij een ernstig onderzoek zou een mens wel beseffen dat zijn kennis nog gebrekkig is en dus geen stand zou kunnen houden tegen geestelijke overdrachten. Maar waar de wil tot een ernstig onderzoek ontbreekt, daar is ook een heldere bewijsvoering misplaatst en doelloos. Wat geheel begrijpelijk en helder is, komt hem onbegrijpelijk voor, want de kracht van het goddelijke woord verspreidt zich alleen maar over die mensen, die ook de wil hebben om het geschenk van God aan te nemen. Deze kracht brengt tot stand dat elk woord het menselijke hart raakt. De mens voelt God Zelf in elk geschrift. In het woord dat God Zelf aan de mensen geeft, die Hem toegenegen zijn.

Maar de weerstand maakt het menselijke hart onbekwaam om te oordelen. De mens roept weliswaar het verstand te hulp, maar deze alleen zal niet tot het juiste resultaat leiden. Wanneer hij zelf dus niet in staat is om hetgeen vernomen is, als waarheid in ontvangst te nemen, dan zou hij God Zelf om verlichting moeten smeken en zonneklaar zal hem onthuld worden, wat hem tot nog toe onaannemelijk leek, want God geeft elk mens, dat Hem daarom vraagt, de kennis.

Maar meestal acht de mens zichzelf in staat om te kunnen oordelen en dit is een bepaalde geestelijke arrogantie, want eigenlijk kan de mens niets. Hij kan niets, zonder Gods hulp daartoe gevraagd te hebben. Hij zet het zuivere woord van God tegenover menselijke kennis en menselijke ervaringen, die al naar gelang zijn instelling ten opzichte van God meer of minder verkeerd zijn. Elke verbetering ervaart hij als een persoonlijke aanval en hij treedt deze strijdvaardig tegemoet. Hij komt nu ijverig voor zijn mening op, maar slaat bijna geen acht op de mening van de tegenstander.

En bijgevolg kan ook de kracht van het goddelijke woord niet werkzaam worden en zijn geest verlichten. Zodoende blijft hij in de duisternis, ofschoon het licht dichter bij hem gebracht wordt. Want de kennis van de zuivere waarheid is licht. Maar aan degene die zijn ogen sluit, als hem licht aangeboden wordt, kan geen opheldering gegeven worden. Hij volhardt in de afwijzing en is pas dan van de waarheid van hetgeen hem aangeboden werd, overtuigd, als hij zelf de wil en het verlangen naar de waarheid heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Demon van de haat en de tweedracht – Een gruwelijke ervaring

B.D. 1868 from 30. maart 1941, taken from Book No. 28

De demon van de haat en de tweedracht houdt lelijk huis en weet de mensen te bewegen tot de meest liefdeloze handelingen. Zijn invloed is zo sterk, dat de mensen de grootte van hun onrechtvaardigheid niet meer herkennen. Ze woeden tegen elkaar en ze berokkenen elkaar het grootste leed en ellende. Ze vernietigen zonder medelijden het eigendom van de naaste. Ze sparen het leven van de individuen niet. Ze beëindigen het vroegtijdig. Ze zijn onrechtvaardig in het handelen en denken en vrezen noch een wreker, noch diens wraak.

En zodoende is de mensheid volledig in de ban van het kwaad. Ze doet alles, wat er van haar verlangd wordt, maar niets wat volgens de wil van God is. En dit is van het grootste belang voor het ontwikkelingsproces van het geestelijke, want deze staat op het punt om achteruit te gaan. Het geestelijke verkeert in het gevaar om naar dat te streven, wat ze al overwonnen heeft. Het is het boze ter wille, waar het het goede ter wille moet zijn.

En Gods erbarmen richt zich nu op dit geestelijke. Hij plaatst de mensheid voor een ontzettende aardse ervaring, die wel in staat kan zijn om de geest van de liefdeloosheid te verbannen en in het hart van de mens het gevoel van liefde op te wekken. Onvoorstelbaar leed kan in de mens de wil tot helpen teweegbrengen. Het kan zo zijn dat de mens niet let op het eigen leed bij het zien van de ellende van de medemensen en dan is hij aan de macht van het kwaad ontsnapt. Dan is iets goddelijks in hem tot leven gewekt, dat de tegenstander de macht uit handen rukt. Dan is de invloed van de demon op de mens ineffectief geworden, want de liefde en barmhartigheid sporen hem nu aan om de medemensen te helpen en zichzelf daardoor te verlossen. De bereidwilligheid om te dienen zal hem een kracht bezorgen, zodat hij in staat is om elke hulp te verlenen, zodra de liefde hem daartoe aanzet.

En er zullen zware eisen aan die mensen gesteld worden, die dienend werkzaam willen zijn. Er zal zo’n onbeschrijflijke ellende in de wereld zijn, dat alleen maar door de bereidwilligheid om elkaar behulpzaam te zijn deze ellende uit de weg geruimd of verminderd kan worden. Maar als de mens in liefde werkzaam is, dan zal er ook een zeker geloof in hem zijn, want de liefde, die hij nu op de medemensen richt, brengt in hem de verbinding met God tot stand. Hij zal de eeuwige Godheid gewaarworden, ofschoon het begrip daarvoor hem nog ontbreekt. Maar hij is naar God toegekeerd en wordt door de liefde van God gegrepen, als hij zelf werken van liefde verricht, gedreven door de innerlijke drang om de medemens te helpen in zijn nood.

Weer zal er nu een scheiding zijn tussen degenen die uit de duisternis van de nacht ontwaakt zijn en degenen, die de ban van het kwaad nog niet ontvlucht zijn. Die nu weer alles doen om zich schadeloos te stellen voor de verschrikkingen van deze troosteloze gebeurtenis. Die proberen op te bouwen, wat verwoest is en op een zelfzuchtige manier handelen. Die de naasten niet willen helpen, maar enkel op hun eigen voordeel bedacht zijn en zich zo gewillig voor de invloed van de boze macht openstellen. Want dezen kan geen redding meer gebracht worden, noch tijdelijk, noch eeuwig, want ze zijn kinderen van satan en hun lot is de eeuwige duisternis.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Rechtvaardigheidsgevoel - Het veroordelen van de medemens

B.D. 1869 from 30. maart 1941, taken from Book No. 28

Het rechtvaardigheidsgevoel moet in de mens aanwezig zijn, daar hij anders geen oordeel kan vellen over een liefdeloos schijnende handelwijze. Wie zichzelf zo verheven voelt dat hij geen tegenspraak duldt omdat hij denkt onfeilbaar te zijn, zal ook nooit rechtvaardig denken, want hij kent de mens niet hetzelfde recht toe als zichzelf. Er is een groot onderscheid te maken tussen de mensen. Wie zichzelf en zijn handelen aan strenge kritiek onderwerpt, zal ook steeds zijn best doen andere mensen rechtvaardig te beoordelen. Maar wie alle fouten alleen bij de medemens zoekt en meent zelf zonder fouten te zijn, die beschouwt elke handelwijze alleen vanuit het standpunt van iemand die overal boven staat en dus is zijn oordeel verkeerd.

Ieder mens kan zich vergissen, ieder mens kan fouten maken. Maar hij moet zichzelf doorzien, dan kan hij tegen zijn fouten strijden en dus edeler worden. Maar wie niet een fout bij zichzelf ziet, streeft ook niet naar volmaaktheid. Als hij liefdeloos handelt, is hij zich daar niet van bewust, hij geeft er zich geen rekenschap van en is niet in staat zijn handelen rechtvaardig te beoordelen. Hij mist het rechtvaardigheidsgevoel, hij zal steeds zijn eigen handelen onaantastbaar vinden, maar de medemens vanwege een kleine fout trachten te kleineren. Het moet de mens duidelijk zijn dat hij niet het recht heeft de medemens een onedele handeling te verwijten zolang hij zelf niet op een moreel hoog peil staat. Hij moet steeds aan zijn eigen onvolmaaktheid denken wanneer hij de medemens diens tekortkoming wil verwijten.

Wie echter de rechtvaardigeidszin in zich draagt, die zal ook niet zo snel oordelen over de medemens. Want hij zal proberen zich in dezelfde situatie te verplaatsen en dan ook begrip hebben voor de zwakheden en fouten van de ander. Om dat te kunnen moet hij ook oprecht zijn, hij moet de dingen zien zoals ze zijn. Hij mag zichzelf niet te hoog aanslaan, de medemens echter niet te laag, want dan zal hij zijn eigen fouten met een andere maatstaf beoordelen dan de fouten van de ander en dat schakelt elk rechtvaardig denken en oordelen uit.

Het is zo onvergelijkelijk waardevol zichzelf streng aan te pakken. De mens blijft zichzelf dan trouw en hij zal niet door eigenliefde de medemens onrecht aandoen doordat hij diens handelwijze onrechtvaardig veroordeelt en zichzelf tegenover hem verheven voelt. En zo moet de mens eerst zichzelf en zijn handelen beschouwen, voordat hij dat van de medemens bekritiseert en zich tot diens rechter opwerpt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wereldse macht – Rechtvaardige leiding

B.D. 1870 from 1. april 1941, taken from Book No. 28

Het geestelijke, dat ervoor bestemd is om op aarde te heersen, om weer voor veel mensen op aarde een leider te zijn, belichaamt zich in de wereldse macht. De heersende macht kan op aarde eveneens taken volgens de wil van God vervullen, als het zich in deemoed aan Hem onderwerpt, dus Zijn zegen vraagt voor alles, wat ze op grond van haar macht uit moet voeren. Dan zal de heerser een rechtvaardige en wijze leider voor het volk zijn, want door hem wordt Gods wil bekend gemaakt. De geestelijke kracht van zo’n heerser is zodoende eveneens tot dienen bereid en haar wordt voor de tijd op aarde een ambt gegeven, dat haar de leiding over veel mensen verplicht.

Maar nu moet de leider zich op zo’n manier van zijn taak kwijten, dat daar voor de hem toevertrouwde mensen voordeel uit voortvloeit, zowel aards als geestelijk. De heerser mag zijn ambt niet misbruiken, doordat hij de mensen aan lichaam of ziel schade berokkent. Degenen die aan hem toevertrouwd zijn, mogen noch aardse, noch geestelijke schade lijden door zijn heerschappij. Ze moeten onder zijn heerschappij gelukkig en tevreden zijn en hun zielentoestand moet beter worden, dan zal de heerser zijn macht overeenkomstig de goddelijke wil uitoefenen. En dan dient deze heerser op aarde, ofschoon hij heerst. Want hij geeft eindeloos veel mensen de mogelijkheid om wat de ziel betreft uit te rijpen en tegelijkertijd beoefent hij ook de naastenliefde jegens degenen, voor wie hij het aardse leven draaglijk maakt.

Maar als hij zijn macht misbruikt om zijn ondergeschikten te onderdrukken, als hij zelfs voordeel uit hen probeert te trekken, als hij met geweld, dus in liefdeloosheid, tegen hen optreedt, als hij hun eigendom niet eerbiedigt of hen verder nog één of andere schade aan het lichaam of de ziel berokkent, dan is zijn heersen geen dienen, zoals dat door God gewild is, maar dan is hij door de tegenstander beïnvloed, die de liefde bestrijdt en alleen maar liefdeloosheid of haat laat spreken. Dan wordt het volk, dat aan zo’n heersende machthebber onderworpen is, naar lichaam en ziel in gevaar gebracht.

Want liefdeloosheid zal weer liefdeloosheid tot gevolg hebben. De mensen zullen elkaar hetzelfde berokkenen, als wat hen door deze macht berokkend wordt. Wie in het gevaar verkeert om bezit te verliezen, die zal de naasten ook het bezit willen ontnemen. Elk onrecht dat de heerser zijn volk aandoet, zal nagedaan worden en de mensen zullen zich over en weer kwellen en vijandig bejegenen, want ze volgen het voorbeeld van degene, die hun leider moet zijn.

Zoals hij hen leidt, zo lopen deze mensen. Ze zijn in zekere zin afhankelijk van hem, zolang ze hem nog niet goed herkennen. Ze doen voor hem hetzelfde, als dat hij voor hen doet en ze geloven in hun recht te staan, ook wanneer het een daad van liefdeloosheid is. En het geestelijke, dat zich in zo’n heerser bevindt, is er ver van verwijderd om zich te verlossen. Het bevindt zich nog te veel in de macht van de tegenstander en het doet wat deze wil. En dan wordt het volk verkeerd geleid en verkeert het in groot gevaar. En daarom moet de mens de kennis gegeven worden, dat ze een leider hebben, die niet de wil van God uitvoert, maar in dienst van het kwaad staat, opdat ze diens daden leren beoordelen en daar afstand van nemen en deze niet nadoen.

Een heerser moet steeds een lichtend voorbeeld voor zijn ondergeschikten zijn. Hij moet zelfs zo leven dat hen geen blaam kan treffen. Hij moet God erkennen en steeds Diens wil zoeken. Hij moet wel een strenge en rechtvaardige, maar ook een goede rechter zijn, die in liefde op zijn volk inwerkt en het zo probeert te beïnvloeden, dat het hem graag en gewillig volgt. Dan zal hij grote macht over zijn volk hebben en deze macht op de goede manier gebruiken. Dan zal hij zijn volk leiden, zoals God het wil. Hij zal voor hen een raadgever zijn in zowel aardse als in geestelijke nood. Hij zal er alleen maar op bedacht zijn om de taak, die hem gegeven werd, rechtvaardig en wijs uit te voeren. Hij zal het volk in juiste banen leiden. Hij zal God bidden om kracht voor zijn aardse taak en God zal hem helpen om voor zijn volk een rechtvaardige en liefdevolle heerser te zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Slechte gedachten – Liefdeloosheid – Gemoedstoestand

B.D. 1871 from 2. april 1941, taken from Book No. 28

Het bewust afwijzen van slechte gedachten is het zekerste middel om de gemoedstoestand te verheffen, want dan vindt er verzet plaats tegen deze krachten, die hun gehele invloed aanwenden om de mensen van God afkerig te maken. Dit vereist wel de gehele wil van de mens en als deze verzwakt is door het toegeven, dus het ingaan op zulke gedachten, moet de mens lijden. Dat wil zeggen dat een sombere stemming zich meester van hem maakt, die hem dwingt en belast. En het boze zegeviert, want zijn invloed wordt steeds groter en de wil van de mens en zijn kracht om weerstand te bieden, worden steeds zwakker.

Zulke momenten zijn een zeker gevaar voor de ziel en de mens moet zichzelf daar weer van bevrijden. Hij moet innig en met een vast vertrouwen bidden of God hem uit deze toestand zou willen bevrijden. Ook de wil van de mens is nodig, maar als de ziel worstelt om uit deze toestand bevrijd te worden, helpen de goede krachten in het hiernamaals haar, zodra de mens zich smekend om hulp naar hen toekeert, zodra hij er zelf naar verlangt om van deze druk bevrijd te worden. Maar meestal wordt de mens apathisch en verweert hij zich niet en des te moeilijker zal zijn bevrijding uit de macht van de duisternis zijn en de strijd is steeds meer nodig, de toestand van lijden wordt steeds ondraaglijker.

Het vaste geloof is het beste middel en de mens kan zich in volle gemoedsrust aan de goede krachten overgeven, als hij maar hun macht en kracht aanvaardt. Ze helpen hem heel zeker en dulden het niet dat de slechte krachten de overhand over hem krijgen. Een toegeven, zodra er slechte krachten opduiken, komt voort uit een gebrek aan geloof, want slechte gedachten keren zich tegen het goddelijke gebod. Wie vast gelooft, vervult elk gebod, dat God de mensen gegeven heeft. Maar wie zwak is in het geloof, die zal ook de goddelijke geboden minachten en zodoende zullen zijn gedachten zich tegen deze geboden keren. Hij zal gespeend zijn van elke liefde, dus liefdeloze gedachten koesteren en dit beoogt de tegenstander. Want daardoor krijgt hij de mens in zijn macht.

In een dergelijke toestand is het vaak moeilijk om de weg naar de liefde terug te vinden. De mens heeft onrecht begaan, als hij liefdeloze gedachten koestert en hij moet dit onrecht nu goedmaken, doordat hij, door lijden genoodzaakt, in het gebed worstelt om de schenking van goddelijke liefde, die elke liefdeloze gedachte terugduwt. De wil tot God zal de mens zijn onrecht laten beseffen en het zal dan ook gemakkelijk voor hem worden om tot Hem te bidden. Maar de wil moet zelf werkzaam worden. Het kan niet gericht, dat wil zeggen gedwongen, weer naar God geleid worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Een vrije beslissing voor het goede of voor het kwaad – Verlossing van het boze

B.D. 1872 from 2. april 1941, taken from Book No. 28

Het mag voor de mensen onbegrijpelijk lijken, dat de rechtvaardigheid van God niet ingrijpt, waar de activiteiten van de mensheid duidelijk het stempel van het kwaad dragen. Maar de verklaring hiervoor is dat aan elke drang de mogelijkheid gegeven moet worden zich uit te leven. Dat het de mens vrij moet staan om zowel voor het goede als voor het slechte te kiezen, omdat er anders geen enkele daad beoordeeld zou kunnen worden.

God zal een wezen nooit belemmeren uit te voeren, wat het wil. Het wezen draagt zelf de verantwoordelijkheid voor zijn handelen. Hij moet dus ook de gevolgen hiervan op zich nemen. Voor hem moeten zowel de poort naar boven, als ook die naar beneden geopend zijn. Pas dan kan de mens van een vrije beslissing spreken.

Maar als God het kwaad zou verhinderen of degenen, die het kwaad uitoefenen meteen zou vernietigen, dan zou het goede zich ook niet kunnen toetsen. De mens zou dan goed moeten zijn, omdat nu niets anders meer in aanmerking zou komen en dit zou waarlijk niet bevredigend zijn, want juist in het overwinnen van het kwaad wordt de kracht beproefd. En eens moet ook het kwaad bevrijd worden en daarom kan het niet vernietigd worden.

De geestelijke strijd is ontzettend en steeds wordt het goede aan de vijandigheden van het kwaad blootgesteld. Maar daardoor kan het weer gesterkt worden. En zo neemt de kracht van het goede toe, terwijl het kwaad steeds meer afneemt en dus uiteindelijk ook verlost moet worden. Iets volledig vernietigen, zou Gods wijsheid te schande maken, want wat God eenmaal geschapen heeft, is zo wijs door Hem bedacht, dat het niet meer aan de vernietiging ten prooi kan vallen.

Het mensenwerk behoeft wel verbetering. Het kan soms ook als niet bruikbaar weer vernietigd worden. Maar wat God geschapen heeft, zal alle tijden doorstaan. Het kan echter wel ver van God verwijderd zijn. En daarom is Zijn gehele liefde en zorg erop gericht om al het wezenlijke meer naar Zich toe te trekken. Het kan dit doel echter alleen in volledig vrije wil bereiken. Maar om in vrije wil werkzaam te kunnen zijn, moet het wezen tussen beide mogelijkheden kunnen kiezen. Als het kwaad niet zou bestaan, dan zou het wezen onvermijdelijk het goede voorstaan, maar dit zou zonder verdienste zijn. Het zou eenvoudigweg een vanzelfsprekendheid zijn, omdat die het goede wegens gebrek aan tegenstand toegedaan zou zijn.

Het is ieder wezen gegeven om goed en kwaad te herkennen. Zodoende moet de mens ook het recht hebben om te beslissen. Om goed te zijn, moet hij het kwaad herkend hebben en het verafschuwen. Pas dan verwerft hij de goddelijke genade en dan zal het kwaad voor hem ook geen gevaar meer zijn.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Geloof in een voortleven – Invloed door de liefde van de medemens

B.D. 1873 from 3. april 1941, taken from Book No. 28

De grootste vergissing van de mens is zich voor vergankelijk te houden, want deze opvatting brengt hem tot een geheel verkeerde leefwijze. Het moet in aanmerking genomen worden dat het aardse leven alleen maar een middel tot het doel is, terwijl de mensen die zo verkeerd denken, het aardse leven als doel zien. Ze proberen het aardse leven alles te ontlokken wat het biedt, maar miskennen het eigenlijke doel hiervan.

Degene die gelooft dat zijn aardse leven met de lichamelijke dood beëindigd is, zal zich begrijpelijkerwijs niet voor een verandering van zijn wezen inzetten, want hij houdt dit voor doelloos en zinloos. En zodoende wordt de eigenlijke opdracht van de mens niet vervuld. Maar zo’n ongelovig mens het geloof in een voortleven na de dood bij te brengen is een moeilijke opgave en kan alleen maar dan succes hebben, als het lukt om hem tot nadenken te bewegen en hij nu door lichtwezens via de gedachten beïnvloed kan worden.

Maar de liefde van een mens levert daar vaak successen op. De liefde is immers het enige middel om het verkeerde denken te veranderen. Als een mens, die vol overgave in liefde voor een ongelovig mens actief was, van deze wereld scheidt, dan volgen diens gedachten hem tot voorbij het graf. Hij probeert de verbinding met hem verder in stand te houden, doordat hij zich de overledene levend probeert voor te stellen. Hij heeft nu de wil om het voortleven te beamen, ofschoon hij het innerlijk nog niet kan, maar dan zijn de overdrachten via de gedachten hem veel makkelijker te geven. Hij speelt hier eerst mee, maar langzaam neemt hij ze op en is uiteindelijk niet meer in staat zich van deze te scheiden, want hij verlangt naar de vereniging met de geliefde overledene.

Niet zelden zullen juist zulke ongelovige mensen op aarde in liefde verzorgd worden, want de lichtwezens brengen vaak zulke mensen samen, die in liefde dicht bij elkaar staan en hierdoor beslissend in kunnen werken op hun geloof. Als een mens tot liefde in staat is, dat wil zeggen als hij een medemens diepe liefde kan schenken, dan is ook zijn zielentoestand niet hopeloos. Door deze liefde kan zijn denken in volledig andere banen geleid worden, want zolang de mens op aarde leeft, heeft hij talloze mogelijkheden om tot inzicht te komen.

Maar het eerste en belangrijkste is het geloof in een voortleven van de ziel na de dood. De gedachten aan een hiernamaals moeten zijn gehele levenswandel bepalen en dit vereist een diep geloof, dat de mens door een liefdevolle hulp van een medemens kan verwerven, als het anders niet mogelijk is. De wezens in het hiernamaals zullen alle inspanningen steunen, want deze worstelen met liefde en geduld om de dwalende wezens tot inzicht te brengen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

De onsterfelijkheid van de ziel (1)

B.D. 1874a from 4. april 1941, taken from Book No. 28

De leer van de onsterfelijkheid van de ziel is voor veel mensen onaannemelijk, omdat ze de maatstaf leggen bij het aards vergankelijke. Er bestaat op aarde niets wat blijft bestaan, alles bestaat slechts tijdelijk volgens de mening van deze mensen. Met andere woorden, ze geloven op deze natuurwet geen uitzondering te vormen. Het aardse lichaam zal weliswaar evengoed aftakelen, dat wil zeggen het wordt schijnbaar opgelost en vergaat, de mens overweegt echter niet, dat het schijnbare vergaan alleen maar het middel is om een nieuwe vorm te krijgen. Bij enig nadenken zal hij moeten inzien dat al het aardse voor een of ander doel dient en hij zal constateren dat zelfs de meest nietige scheppingen in een zekere samenhang met elkaar staan en dus niet doelloos zijn.

Vergaat er nu zo'n scheppingswerk, dan nemen weer talrijke andere scheppingen de overblijfselen van het eerste in zich op en is het deze van dienst en leeft het in de nieuwe scheppingen verder. Hij hoeft alleen serieus een uiterlijke verandering te aanschouwen, dan moet hij ook toegeven, dat het innerlijke leven niet kan vergaan. En dit innerlijke leven moet hij op z'n minst ook de mens toewijzen, het moet hem duidelijk worden, dat de ziel van de mens - het gevoelsleven - niet naar eigen goeddunken is te beëindigen, dat dit gevoelsleven de eigenlijke zin van elke belichaming is. De uiterlijke vorm dient tot niets als door de mensheid de innerlijke kern niet wordt onderkend.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

De onsterfelijkheid van de ziel (2)

B.D. 1874b from 4. april 1941, taken from Book No. 28

De opbouw van een menselijk wezen vraagt steeds dezelfde bestanddelen: lichaam, ziel en geest. Het lichaam, het omhulsel, verricht de functies, welke de ziel bepaalt. Dus is het lichaam alleen het orgaan waardoor de wil van de ziel ten uitvoer wordt gebracht. Op het moment van de dood heeft de ziel geen orgaan meer nodig dat haar net als op aarde - dus in het zichtbare scheppingswerk - van dienst is, omdat ze haar verblijfplaats verwisselt en overgaat naar regionen, waar naar buiten toe niets zichtbaars gedaan hoeft te worden. Het lichaam, dat alleen het middel was voor de aardse loopbaan, waarin de ziel zich moest vormen tot draagster van de goddelijke geest, is weggevallen.

De geest, het derde bestanddeel van het levende wezen, sluimert wel in ieder mens, maar komt pas in actie, wanneer de wil van de ziel hem meer aandacht schenkt dan het lichaam, wanneer dus de ziel de aardse verzoeken niet zo belangrijk vindt als de verzoeken die de geest haar stelt, die altijd een achterstellen van aardse verlangens betekenen. Want lichaam, ziel en geest horen wel bij elkaar, maar kunnen gescheiden doelen nastreven. De ziel kan haar wil meer op de eisen van het lichaam richten, maar ze kan er ook geen acht op slaan en haar wil alleen aan de geest in zich ten nutte maken en juist deze richting van de wil bepaalt haar leven in het hiernamaals, dat wil zeggen: de staat, waarin de ziel na het leven op aarde verblijft, die haar geluk of leed kan opleveren. Dus is het aardse leven, de functie van het lichaam, slechts een voorbijgaand stadium, waarin de ziel zich bevindt. De ziel zet het aan tot al het handelen op aarde, maar ze is geenszins als opgehouden te bestaan te denken, als het lichaam zijn functie niet meer kan uitoefenen. De ziel heeft het lichaam wel verlaten, omdat ze nu verblijft in regionen, waar ze een uiterlijk omhulsel niet meer nodig heeft.

Maar de ziel als eveneens opgehouden te bestaan te beschouwen, zou een volledig verkeerde opvatting van haar wezen zijn. Want de ziel is iets, wat niet kan vergaan. Ze kan wel door de lichamelijke dood van de mens het lichaam er niet meer toe brengen zijn functies uit te oefenen. Ze kan ook door gebrekkige rijpheid - dat wil zeggen wanneer ze de geest in zich te weinig aandacht heeft geschonken - in een passieve toestand vervallen, maar nooit kan ze "er niet meer zijn". Want ze is iets geestelijks dat onvergankelijk is, terwijl het lichaam uit aardse stof, uit materie bestaat en daarom aan een voortdurende verandering is onderworpen, maar zich tenslotte oplost in zijn oerbestanddelen, zodra de ziel het lichaam heeft verlaten.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wedergeboorte van de geest

B.D. 1875 from 4. april 1941, taken from Book No. 28

Vanaf het moment van de geestelijke wedergeboorte wordt de mens voortdurend verzorgd door wezens in het hiernamaals, die, God de Heer dienende, zich over hem ontfermen. Als de mens nu bewust in contact komt met de geestelijke wereld en als nu zijn streven erop gericht is om een God welgevallige levenswandel te leiden, dan sluit hij in zekere zin het aardse leven af, omdat hij meer de vooruitgang van de ziel nastreeft dan werelds succes. Hij is dus een nieuw mens geworden en heeft nieuwe doelen voor ogen. In zijn hele leven heeft zich een verandering voorgedaan. Hij let meer op het leven van zijn ziel. Hij tracht zich volgens de goddelijke wil te vormen.

En dus is dit de geestelijke wedergeboorte, waar de geest in de mens ontwaakt, waar hij zich vrij kan ontplooien om met het geestelijke buiten zich in contact te komen. Nu is het gemakkelijk voor de wezens in het hiernamaals om de mensen te beïnvloeden om dat te doen, wat goed is. Dat wil zeggen wat rechtvaardig is voor God.

Hij mag alleen geen openlijke weerstand bieden tegen deze krachten, die hem goedgunstig gezind zijn. Hij mag niet, als hij zich tot een goede daad gedrongen voelt, uit bekrompen aardse bedenkingen zijn wil tegenover deze drang zetten en nu tegen zijn innerlijke overtuiging in iets anders doen, denken of spreken. Hij moet zich nu, als hij zich eenmaal aan de goddelijke wil onderworpen heeft, ook gelovig aan de eeuwige Godheid toevertrouwen. Dan is hij ook van elke verantwoordelijkheid voor zijn aardse leven ontheven. Want alle geestelijke wezens die God willen dienen, bepalen nu voor de mens zijn levenswandel.

De mens moet nog wel worstelen, opdat zijn rijpheid toeneemt, maar hij hoeft nooit te vrezen, dat zijn geest weer in de duisternis terugvalt en dat de mens naar een al lang geleden overwonnen trede teruggedrongen zou kunnen worden. De lichtwezens in het hiernamaals verhinderen dit, zodra de mens bidt om kracht en een sterk geloof. Want dit gebed geeft steeds weer de op God gerichte wil te kennen en de mens kan niet onrechtvaardig handelen, zolang hij zich naar God toekeert.

De mens is niet volmaakt en daarom zal hij voor de wereld, dat wil zeggen voor de wereldse mensen, van nog zo menige tekortkoming beschuldigd worden en hijzelf zal vaak ook niet tevreden over zichzelf zijn. Maar hij kan nooit in de afgrond storten. Dus de wedergeboorte van de geest blijft bestaan, ondanks uiterlijke gebreken en fouten. Alleen moet het gebed inniger en vaker aangewend worden, opdat de kracht tot het goede vergroot wordt en deze kracht de mensen nu door werkzame lichtwezens, die zich over de mensen ontfermen en hen helpen als ze in zielennood verkeren, toegestuurd kan worden.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Overgave van de wil is de geestelijke wedergeboorte

B.D. 1876 from 5. april 1941, taken from Book No. 28

De mens mag weliswaar niet in de vrije beslissing gehinderd worden, maar een naar God verlangend mens opent zijn hart voor de geestelijke boodschappen van de wezens in het hiernamaals en hun invloed dringt door. Zelfs de innerlijke worstelingen die hij moet doorstaan, zijn alleen maar ter versterking van zijn geloof en voor het toenemen van zijn verlangen naar God toegelaten en de mens hoeft niet te vrezen geheel ten prooi te vallen aan de macht van het kwaad. Dat laat de liefde van de lichtwezens niet meer toe en hun macht behaalt de zegen.

De mens, die het inzicht heeft, moet eerst wel aan de eisen van God voldoen. Hij moet de onvolmaakte toestand als een kwelling ervaren en deze uit de weg willen ruimen, dan zal ook zijn kracht toenemen en hij overwint zulke staten van neerslachtigheid en schijnbare verwijdering van God snel.

Maar als de mens eenmaal wedergeboren is in de geest, dan behoort hij niet meer tot de wereld. Hij weet dat deze alleen maar een overgang is naar het eigenlijke vaderland van de geest en hij neemt al het lijden en elke beproeving berustend in ontvangst. Hij verlangt met alle driften naar de verlossing uit de vorm. Hij heeft de weg naar God ingeslagen en gaat hier nu ook niet meer vanaf. Hij moet alleen vaak de stenen en hindernissen uit de weg ruimen, die deze weg tot een moeilijk begaanbare maken en zelfs de gehele wil van de mens vergen.

De overgave van de wil is de geestelijke wedergeboorte. Wat gedurende eindeloze tijden door een andere wil gebonden bleef, treedt nu een nieuw stadium binnen. De van God afgekeerde wil geeft zijn vroegere tegenstand op en het wezen verlangt terug naar God. Het geeft de eigen wil op om voortaan zo te willen denken en handelen, zoals dat overeenkomt met de goddelijke wil. Het erkent God als een macht boven zich en het wil Hem dienen. En God beschermt zo’n wezen tegen de terugval. Hij reikt hem hulpvaardig de hand en trekt het omhoog. En van nu af aan zal zijn levensweg omhoog leiden, het licht tegemoet.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zelfbeschikkingsrecht – Zelfverlossing

B.D. 1877 from 5. april 1941, taken from Book No. 28

De wet van de zelfbeschikking is voor het wezenlijke van het grootste belang, want daardoor wordt hem een bepaalde vrijheid toegekend, die pas een volmaakt worden mogelijk maakt. Zolang het wezen onder invloed van de tegenstander van God staat, is het volledig van deze afhankelijk, zowel wat zijn overtuiging betreft alsook in zijn werkzaamheid. De overtuiging zal altijd tegen God gericht zijn, zoals de werkzaamheid eveneens steeds in strijd zal zijn met de goddelijke wil. Maar het wezen zou ondanks zijn tegen God gerichte instelling niet ter verantwoording geroepen kunnen worden, zolang het gedwongen aan de boze macht uitgeleverd is. Pas de vrijheid van de wil rechtvaardigt een achteraf plaatsvindende verantwoording.

En zo ontnam God de tegenstander de macht over het wezenlijke en liet het dus vrij in de geestelijke wereld en Hij liet de vrije beslissing om voor of tegen Hem te zijn aan hem over. Het moest van geen enkele kant een dwang voelen, maar God wilde dat het wezenlijke vanzelf naar Hem terugverlangde en geeft hem daarom op aarde de grootste vrijheid en ook kennis over de zin en het doel van het leven op aarde en het voordeel en nadeel van een verkeerde instelling. Hij houdt hem enerzijds de vreugden van het hiernamaals en anderzijds de kwellende toestand van het berouw voor en Hij wil voor het wezenlijke de beslissing gemakkelijk maken, maar het wezen moet zelf het besluit nemen.

Zodra God de tegenstander de macht over de wil van de geschapen wezens ontnam, verzwakte Hij de macht van de tegenstander over deze wezens. Hij plaatste de wezens in die toestand, dat ze vrij zouden kunnen beslissen, maar het laatste bleef wel aan hen overgelaten. En het is dus de goddelijke wil dat niets in het heelal zich in onvrijheid van de geest bevindt. Hoewel het stadium van de vrije wil in de mens door God geleid wordt, heeft dit toch niets met zijn zelfbeschikking van doen.

De ziel, het wezenlijke in de mens, blijft volledig vrij en kan nu beslissen voor het aardse, voor de materie die deel uitmaakt van het kwaad, omdat ze het niet-verloste geestelijke in zich bevat of ook voor het geestelijke in zich, dat via een vrije beslissing de verbinding met de lichtvolle geest aan gaat, die van eeuwigheid af was. Elke dwang van de ziel wordt uitgeschakeld en bijgevolg kan men ook van een zelfverlossing spreken, omdat juist deze wil, de vrije beslissing, of verlossing, of een gebonden toestand tot gevolg heeft.

En zodoende moet elk wezen in de eeuwigheid de verantwoordelijkheid voor zijn leven zelf dragen, omdat het zich in volle vrijheid tot God kan wenden, tot de oorsprong van zijn kracht, of ook tot de tegenstander van God, die zijn tegen God gerichte wil actief liet worden bij de schepping van dit wezen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Zelfbeschikkingsrecht

B.D. 1878 from 6. april 1941, taken from Book No. 28

De meest innerlijke drang naar oprechtheid kan door de mens in acht genomen worden of ook niet. Dit is eveneens een daad van zelfbeschikking in het stadium van de vrije wil. De mens wordt door niemand gedwongen anders te beslissen dan zijn meest innerlijke drang is. Maar deze drang is de uiting van de geest in hem.

Toen God de wezens vrijmaakte van de macht van de tegenstander, was dit op zich geen daad van geweld, maar een losmaken uit de macht. Het geestelijke voelde dit en het gebruikte de vrijheid, maar weer voor de afval van God. Dat wil zeggen dat het de hem geboden vrijheid niet gebruikte om voorgoed terug te keren naar God, maar hij onderwierp zich opnieuw aan de wil van de tegenstander en dus werd hem nu de vrijheid van de wil ontnomen, doordat het in de vorm gebonden werd.

Het moest nu volgens Gods wil handelen. Al het minste laten varen van de tegenstand tegen God levert hem verlichting van zijn toestand op en wekt nu in het wezen het verlangen naar volledige vrijheid op, wat tegelijkertijd in de wil tot dienen tot uitdrukking komt. Dus het wezen neemt de uiteindelijke beslissing zelf, zodra deze aan het stadium van de vrije wil kan beginnen. Zodra zijn gebonden wil tot dienen besluit. Het wezen behoudt dus het zelfbeschikkingsrecht.

De tegenstander van God werd wel gedurende ondenkbare tijden de macht ontnomen, maar nooit werd het wezen door dwang bij God gebracht. Deze terugkeer tot de Vader moet het wezen zelf bewerkstelligen en aan zijn wil wordt voldaan, als het lot in de eeuwigheid volledig met diens wil overeenstemt. Wie naar God wil, zal in Zijn nabijheid mogen verblijven. Wie zich tegen God verzet, zal door zijn verwijderd zijn van God onvoorstelbaar moeten lijden. En zowel de scheiding alsook de vereniging werd zelf teweeggebracht. Zodoende heeft het wezen van het hem toekomende zelfbeschikkingsrecht gebruik gemaakt.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Materieel voordeel door het werkzaam zijn – Het juist gebruik maken hiervan

B.D. 1879 from 7. april 1941, taken from Book No. 28

Wat aan de toename van de materie bijdraagt, hoeft niet in ieder geval tegen de goddelijke wil gericht te zijn, zoals wanneer de liefde voor de naaste de drijfveer is voor de aardse werkzaamheid. De mens moet zijn aardse opdracht vervullen en dit zal hem ook materieel voordeel opleveren. Dit is niet tegen de goddelijke wil.

Het is alleen belangrijk, hoe hij de verkregen aardse goederen nu gebruikt. Als hij nu zijn eigen welzijn voor ogen heeft, dan zal hij zich ter wille van zichzelf verheugen in het bezit en hij brengt daarmee zijn ziel in gevaar. Maar als hij daarmee de nood van zijn naaste vermindert of als hij zijn goederen zo gebruikt, dat hij lichamelijke of geestelijke hulp verleent, waar dit nodig is, dan zal God Zelf zijn bezit zegenen en vergroten, want dat stemt met Zijn wil overeen.

De mens kan een ongelooflijk voordeel voor zijn ziel verwerven, als hij steeds met het oog op de opwaartse ontwikkeling van de ziel onvermoeibaar actief is. Zijn aardse werkzaamheid werkt dan tegelijkertijd verlossend, want ze wordt met het juiste inzicht uitgevoerd. Daarmee worden de boze krachten in het hiernamaals niet meer ondersteund, want hun werkzaam zijn wordt krachteloos gemaakt doordat materie verlost wordt en er weer een nieuwe vervorming in haar mogelijk wordt, maar het nu verworven bezit tegelijkertijd zo gebruikt wordt, dat het weer aardse nood opheft. Steeds moet het resultaat van aardse werkzaamheid een werk van liefde steunen, dan is het door God gewild en de werkzaamheid zal gezegend worden.

Maar wie er alleen maar op bedacht is om zijn aardse leven draaglijk vorm te geven, wie onvermoeibaar ter wille van aardse voordelen werkt, wie enkel zijn eigen ik liefheeft en deze liefde de drijfveer is van aardse werkzaamheid, wie zijn bezit voortdurend vergroot voor zijn eigen vreugde, die vergroot tegelijkertijd de kracht van het kwaad, want hij verlost het onrijpe geestelijke niet uit zijn vorm, maar hij verlengt de gebonden toestand hiervan en levert zichzelf aan deze krachten uit, die hem ongunstig beïnvloeden, doordat ze trachten de geneigdheid naar dat te vergroten, wat de mens allang overwonnen heeft. Dan is de mens blij met zijn bezit en draagt noch aan zijn eigen verlossing, noch aan de verlossing van het gebonden geestelijke bij, maar hij bindt zichzelf en het geestelijke opnieuw aan de materie door zijn verlangen naar aardse goederen.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Beschaving – Vernietigingswerk – Ramp

B.D. 1880 from 7. april 1941, taken from Book No. 28

De ondergang van een beschaving staat kort voor de deur en dit is een teken van de laagste gezindheid van de mensen, die daarvoor verantwoordelijk zijn. Er is geen mens zonder gebrek en leed en ellende zijn in zekere zin een noodzakelijkheid geworden om de mensheid aanleiding te geven over zichzelf na te denken. Maar de aanstichters van dit leed zullen Gods straf krijgen en ze mogen niet op veel medelijden hopen, want duizenden onschuldige mensen lijden en ze worden van het leven beroofd, dat hen geestelijke vooruitgang op had moeten leveren en nu voortijdig beëindigd wordt.

De dag is niet ver meer weg, dat God Zijn straffende hand uitstrekt en de mensheid Zijn almacht bewijst. Hij is daar, waar de grootste nood is en waar Hij in gelovig gebed om hulp gevraagd wordt. Maar ontelbare levens zullen beëindigd worden, want de tegenstander gaat woest tekeer en verwoest alles om mateloze verwarring onder de mensheid te stichten. En dit zal hem lukken, maar het onrecht zal zo duidelijk aan de licht komen, dat er geen twijfel zal bestaan over welke kracht op aarde tot uiting komt.

En dat is het tijdstip, waarop het wereldgebeuren zal veranderen. Het moment van de kwelling is nu gekomen. Het moment, dat God Zelf met een onverzettelijke stem tot de mensen spreekt, zodat Hij door de wereld gehoord wordt. En nu is het een chaos zonder gelijke. Mensen die elkaar liefhebben, zullen uit elkaar gerukt worden. Het leed zal groot zijn en een tijd van de grootste nood zal aanbreken over de mensen voor wier ogen zich een werk van verwoesting voltrekt, dat alleen maar door het werkzaam zijn van een eeuwige Godheid verklaard kan worden.

Er is een sterk geloof nodig om God toegedaan te blijven, want de grootte van de rampspoed laat de zwakgelovigen nog wankeler in het geloof worden, want nu trekken ze helemaal de almacht en rechtvaardigheid van God in twijfel, omdat ze in hun blindheid niet kunnen begrijpen, dat de wegen van Heer anders zijn dan de wegen van de mens. En voor hen is het een sterke beproeving en in afwachting van de dingen, die God over de mensen laat komen, omdat ze hetzelfde nastreven, maar niet op het geestelijke leven van de mens letten, maar enkel aardse beweegredenen hen tot een duivels handelen brengt, zal de mensheid zich eerst hulpzoekend tot God moeten wenden en Hem moeten smeken om erbarming, als de dag gekomen is. En zo zal God dat, wat de tegenstander nastreeft, tot het beste veranderen voor de zielen, die Hem trouw toegenegen zijn.

En wat duizenden jaren bestaan heeft, zal verwoest worden. De wereld zal een schouwspel beleven, dat voor de mensen onvergetelijk zal blijven, want deze dag berooft talloze mensen van hun bezit. De mensen zullen geen innerlijke vrede meer hebben. Ze zullen steeds weer aan deze gebeurtenis denken, die kort voor de deur staat en door Gods liefde en barmhartigheid in zijn gevolgen afgezwakt kan worden voor de mensen, die Hem toegenegen zijn. Want hun wordt een taak opgedragen na de tijd van de verwoesting. Om deze taak te kunnen vervullen, moeten ze door het werkelijkheid worden van het vooraf aangekondigde sterker staan in het geloof, want het geloof is in de eerste plaats noodzakelijk om met succes voor het rijk van God te kunnen werken en op te bouwen, wat de tegenstander verwoest heeft.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Ontbrekende besluitvaardigheid – Een beroep doen op goede krachten

B.D. 1881 from 9. april 1941, taken from Book No. 28

Het geringste verzoek aan goede krachten bevordert de besluitvaardigheid, want deze helpen de mensen in alle levenssituaties, als er een beroep op hen gedaan wordt om hulp. Want het is hun taak om kracht te geven aan het wezen, dat deze kracht nodig heeft, maar er is toestemming van het wezen voor nodig, deze moet de kracht willen ontvangen. En daarom kunnen degenen die de kracht schenken, niet zonder verzoek werkzaam zijn, omdat anders de toegenomen werkzaamheid van de mens, die een gevolg van deze toevoer van kracht zou zijn, niet in vrije wil verricht zou worden.

Het verzoek om de krachtuitstraling uit God door deze wezens moet steeds opnieuw weer gedaan worden, zolang het wezen nog niet met God verenigd is, dus om zelf rechtstreeks licht en kracht te kunnen ontvangen. Maar de wil van God plaatst hem in die situatie, dat hij overvloedig bedacht kan worden door wezens, die bereidwillig zijn om te geven en die in de liefde staan. Maar omdat de mens deze hulp altijd ter beschikking staat, moet hij deze voortdurend gebruiken, doordat hij zijn wil alleen maar werkzaam laat worden in een stille vraag om kracht.

Dit is voor elk mens uitvoerbaar, ook wanneer zijn wil zwak is en de besluitvaardigheid zal onmiddellijk merkbaar toenemen. De willoosheid zal uit de weg geruimd worden en de mens zal in een toestand komen, waarin hij makkelijker dat overwint, wat hem voorheen moeilijkheden bezorgde.

Amen

Vertaald door Peter Schelling

Nieuwe leefwijze na de catastrofe

B.D. 1885 from 11. april 1941, taken from Book No. 28

Het lijkt de mensen onmogelijk, dat een natuurcatastrofe zo’n uitwerking zou kunnen hebben, dat de mensen gedwongen zijn een geheel nieuwe leefwijze aan te nemen. En toch staan ze er vlak voor. En deze verandering van leven zal zo menigeen onnoemelijk zwaar vallen, want welke aardse bezigheid hij ook verricht, ze zal met allerlei soorten hindernissen verbonden zijn en het zal buitengewone liefde en geduld vragen om ze nu te kunnen uitvoeren.

En toch zal ieder zijn aardse werkzaamheden moeten verdubbelen, want er zal veel worden gevraagd van degenen die door het werk van hun handen de onvoorstelbare chaos te boven weten te komen. Deze mensen kennen de liefde. Ze zijn hulpvaardig en zoeken nu de juiste gelegenheid om hun kracht ten volle te benutten in dienst van Hem, Die al het leed over de mensen zendt, maar Die ook het leed van de mensen kan wegnemen als Hij wil. En daarom zal God die mensen met Zijn hulp terzijde staan, als hun de last ondraaglijk toeschijnt.

Doch slechts een klein deel van de mensheid zal volkomen gelovig zijn en de goddelijke Stem herkennen. De geheel gelovige mens ziet in het natuurgebeuren alleen de bevestiging van de van boven gegeven geschriften. Zodra de grote natuurcatastrofe zijn voortekenen vooraf laat gaan, let hij er extra op zich te vormen naar Gods Wil en te bidden.

Want de innerlijke Stem zegt hem wanneer de tijd gekomen is. Hij ziet zich voor grote opgaven geplaatst. Maar de mens moet hebben afgedaan met alles wat zijn hart nog heeft verheugd. Dan zal de natuurcatastrofe hem geen noemenswaardige schade berokkenen, want het doel ervan is, dat de mens leert zich los te maken van aardse goederen. Wie deze laatste vrijwillig opgeeft, zal weer van God ontvangen wat hij nodig heeft om te leven.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Teruggang van de vegetatie - Stormen - Noodweer

B.D. 1888 from 14. april 1941, taken from Book No. 28

Het is geen toeval dat de vegetatie van het aardoppervlak verandert voor zover het landstreken betreft waar menselijke bemoeienissen en de menselijke wil hierin beslissend hebben ingegrepen. Dit geldt in het bijzonder voor wouden of boomaanplantingen die aan de vernietigende wil der mensen ten offer vielen, wat niet zonder invloed op het klimaat en de bodemgesteldheid blijft.

Zulk een omhakken van bomen is een groot gevaar voor de mensen als dit te vroeg geschiedt, dat wil zeggen voordat het geestelijke in de plantaardige scheppingen gerijpt is tot een verder leven in de volgende vorm. Want dit vroegtijdig vrij geworden geestelijke verlaat zijn verblijfplaats niet, zonder zich hiermee in overeenstemming schadeloos gesteld te hebben door de bestaande levens in de omgeving te bedreigen. Het kan zich in ongebonden toestand vaak ongewenst uiten, wat van God uit ook niet verhinderd wordt. De mensen in zulke landstreken zullen onder buitengewone stormen en verwoestingen te lijden hebben, wat ook de groei van alle planten erg benadeelt. Waar echter de vegetatie schraal is laten zich ook andere storingen voelen. Daar laat de watertoestand veel te wensen over, dat wil zeggen de oppervlakte van de aarde verzandt door gebrek aan watertoevoer. Zodoende kunnen deze landstreken woest en ledig worden, en ofschoon de mensen menen daar geen invloed op gehad te hebben zijn zij toch de eigenlijke veroorzakers van de onvruchtbaarheid en dorheid van hele landstreken.

Het gevaar ligt daarin dat het niet wordt ingezien en dat mensen gedachteloos steeds weer nieuwe landstreken ten offer laten vallen aan hun winstbejag - wat meestal de oorzaak is van dorheid van gehele gebieden. Wanneer de mens om aards voordeel scheppingen vernietigt is dit een toegeven aan de macht van het kwaad. Om geld en de waarde van het geld grijpt de mens in het goddelijke scheppingsplan in, dat aan alles zijn bestemming gaf en niet in de laatste plaats aan de gehele plantenwereld op het aardoppervlak. Zulk een ingrijpen zal dan ook gevolgen hebben die hiermee overeenstemmen, ofschoon deze gevolgen een bepaalde tijd nodig hebben en niet dadelijk te herkennen zijn.

Stormen en noodweer zullen de overhand krijgen, watergebrek zal dus plantenculturen bemoeilijken, wat een teruggang van de vegetatie tot gevolg zal hebben. Tegelijkertijd is het een beperking van de geestelijke ontwikkelingsmogelijkheden voor het substantiële dat zijn verblijf in de plantenwereld volgens zijn graad van rijpheid nemen wil en daarin dus gehinderd wordt, wat tot steeds nieuwe stormen en noodweer leidt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

n Bruikbaar werktuig Missie: het verbreiden van het evangelie

B.D. 1893 from 20. april 1941, taken from Book No. 28

Een enorme opgave is het, de mensheid het licht van het inzicht te brengen in een tijd die totaal donker en zonder licht genoemd kan worden.

Dit is een missie waarvoor, vanwege de uitvoering ervan, de grootste wilskracht vereist is en daarom zijn daar alleen die mensen voor geschikt die GOD zijn toegedaan en zichzelf aan HEM in Zijn dienst aanbieden, die zich zwak voelen in diepste deemoed en GOD om kracht bidden, die zich als kinderen laten leiden en toch een sterke wil hebben als het er om gaat voor HEM te strijden, die zonder vrees tegenstand bieden aan de vijand omdat ze vol vertrouwen op GOD steunen, die geen stap zetten zonder de goddelijke genade af te smeken en zodoende gesterkt in de geest een taak aanpakken waarvoor diepe onbaatzuchtige liefde noodzakelijk is.

Dezen staan zelf in het licht en kunnen bijgevolg het licht ook onder de mensheid verbreiden. Er is grote nood onder de mensen en ze hebben daadkrachtige hulp nodig, maar vaak wijzen ze deze hulp hardnekkig af en dan moeten GOD's strijders zich steeds weer met uiterst geduld inzetten om hun taak te volbrengen.

Hun inspanningen mogen nooit afnemen, ze moeten strijden met het zwaard van hun mond, d.w.z. vastberaden proberen het goddelijke Woord te verkondigen, ze moeten GOD Zelf om steun bidden en ook om de Kracht uit GOD, de Heilige GEEST, vragen, opdat ze steeds het juiste onderwijzen en dus het licht verbreiden. En nooit mogen ze moedeloos worden en waar menselijke inspanning geen resultaat heeft, daar staan ontelbare geestelijke wezens hen bij en door gezamenlijke inspanning bereiken zij die onderwijzen moeten toch het doel.

Wie zich echter voor GOD en Zijn leer inzet, wie deze probeert te verbreiden onder de mensheid, diens Geest is met zorg onderricht, hij zal alleen dat kunnen onderrichten wat volgens de waarheid is en zodoende in waarheid het licht naar de mensen brengen, want de liefde voor de medemensen stelt hem in staat het goddelijk Woord in ontvangst te nemen en dan is hij een bruikbaar werktuig voor GOD, dat verlossend werkzaam mag zijn.

Er vloeit de mensheid een onuitsprekelijke zegen toe door zulke dienaren van GOD, die doorgeven wat ze van GOD ontvangen hebben. Het is de enige redding voor talloze zielen die nog in duisternis smachten. De duisternis kan alleen verdreven worden door het Woord dat van boven komt, want dit Woord is in zich licht. En wie het goddelijk Woord tot zich laat spreken en in het hart overweegt, zal in het licht mogen wandelen. Want deze is gewillig en hem zal de kracht worden gegeven ook dat als waarheid te aanvaarden wat hem geleerd wordt.

Maar de onwilligen bevalt de duisternis van geest meer en ze kunnen niet gedwongen worden GOD's Woord aan te nemen. En toch mogen ook dezen niet genegeerd worden, steeds maar weer moet geprobeerd worden hun een licht te brengen, een klein schijnsel te verbreiden om in hen het verlangen naar licht wakker te roepen. En daarom moet de liefde aktief worden want alleen deze kan het wezen verlossen uit de duisternis, alleen liefde is in staat wederliefde te wekken en alleen de liefde zal overwinnaar zijn.

En de grote nood op aarde zal alleen door de liefde van de mensen onder elkaar kunnen worden opgeheven. Liefde die zich uit, doordat het evangelie gepredikt wordt aan hen die in het donkerst van de nacht voortgaan zonder iets te weten van de goddelijke Liefde en Barmhartigheid, van GOD's Wijsheid en Almacht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Verward denken Genade - Ongeloof - Geloof

B.D. 1894 from 21. april 1941, taken from Book No. 28

In het verwarde denken van de mensen is de verklaring te vinden voor hun ongeloof. Wanneer de mensen zich aansluiten bij een bepaalde geestelijke richting die geheel verkeerd genoemd kan worden - in vergelijking met de zuivere leer van CHRISTUS, dan is dat een misleid denken - dat des te meer verstrekkende gevolgen heeft, hoe minder het met de waarheid overeenkomt.

Gedachten die tegenovergesteld zijn aan de waarheid, moeten zodoende van het juiste geloof afleiden, echter een goede bodem bereiden voor het ongeloof. De ongelovige mens zal daarom geen heldere gedachten kunnen vatten, maar sprongsgewijs nu eens het ene en dan weer het andere geloven, d.w.z. voor waar houden, dus is zijn gedachtengang verward. Het ware zal hij echter waarschijnlijk niet als waar inzien - en zodoende is zo'n toestand weinig bevredigend, die levert de mens geen geestelijke vooruitgang op maar verontrust hem voortdurend, en laat hem nochtans lang in zijn opvatting volharden. Hij zal aan de zuivere waarheid voorbijgaan want hij sluit GOD uit. Hij zal dus door eigen denken - en uit eigen kracht, het voor hem onbegrijpelijke trachten te doorgronden, en zijn denken gaat derhalve verkeerde wegen. Ofwel, zijn wil de waarheid te kennen is niet groot en ze kan hem daarom ook niet gegeven worden, terwijl daarentegen de helderste wijsheid die mens wordt toegezonden die naar inzicht verlangt terwille van de waarheid zelf.

Geloof en ongeloof hebben een tegenovergestelde basis. Om te kunnen geloven moet de mens in een kinderlijke verhouding tot GOD staan - hij moet zich zonder beperking overgeven aan de eeuwige GODHEID, hij moet zichzelf voor klein en onbeduidend houden en in de eeuwige GODHEID een WEZEN van hoogste volmaaktheid zien - en dat is geloof!

De ongelovige echter ontkent alles. Hij houdt zich voor schrander en wijs en is daarom niet toegankelijk voor onderricht - hij zal zich nimmer aan een hoger Wezen onderwerpen, daar hij het bestaan van dat Wezen loochent. Hij voelt zich dus hoog verheven.

En zo is de basis geheel verschillend. Het denken van de gelovige mens is helder en passend, terwijl de ongelovige mens in zijn gedachten geen orde heeft en ook tot geen juiste conlusie kan komen, want een mens die zich verheven voelt kan ook nooit meer de helderheid van geest gegeven worden, want hij bidt niet om die genade- en ze kan hem daarom niet geschonken worden.

Zonder de goddelijke genade kan de mens echter niet juist denken. Maar vaak is de wil van de mens te zwak om bij GOD Zelf hulp te zoeken, en zodoende zal hij in onwetendheid ronddolen en dat zolang, tot hij in gebed de helderheid van geest vraagt en dan deemoedig van de goddelijke genaden gebruik maakt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Cremeren - Het versnelde ontbindingsproces

B.D. 1899 from 28. april 1941, taken from Book No. 28

Alles gaat de verlossing tegemoet omdat het de gang van de positieve ontwikkeling moet gaan. Scheidt nu het geestelijke zich van de materie, dan heeft het deze laatste overwonnen, maar niet altijd is het geestelijke zo volledig rijp geworden dat het geen aardse (omvorming) vorm meer nodig heeft en het neemt dan weer verblijf in een nieuwe vorm die eveneens materie is. Als nu echter de ziel, het geestelijke in de mens, het lichaam verlaat, houdt de aardse omvorming op, dat wil zeggen: de ziel ontsnapt aan de laatste vorm op aarde en gaat nu vrij van elke materie binnen in een nieuw rijk dat totaal anders is dan de aarde. Het lichaam, de laatste aardse vorm, is nu weer aan de ontbinding blootgesteld, dat wil zeggen: de geestelijke substanties waaruit ook het aardse lichaam gevormd is, moeten, daar ze bestaan uit het wezenlijke dat zich nog in het beginstadium van ontwikkeling bevindt, de gang van de positieve ontwikkeling eveneens doormaken en zich voor dit doel weer voegen bij de goddelijke scheppingswerken, wier doel juist de positieve ontwikkeling van het geestelijke is.

Dit kan nu geschieden op velerlei manieren, toch moet het steeds de mogelijkheid worden gegeven, dienend werkzaam te zijn, dus moeten deze substanties zich aansluiten bij een zodanig scheppingswerk, dat het een of andere taak te vervullen heeft om door het vervullen van deze taak dienstbaar te zijn, want alleen door dienen kunnen de geestelijke substanties rijp worden. Wordt het de mogelijkheid om te dienen afgenomen, dan wordt de positieve ontwikkeling onderbroken, wat voor het wezen een toestand van uiterste kwelling betekent. De tijd van lijden van het geestelijke kan weliswaar schijnbaar worden verkort, het geestelijke is echter niet dankbaar jegens de mens die ingrijpt in zijn ontwikkelingsgang en het belemmert te dienen. Zodra nu het lichaam van de mens in zijn natuurlijke ontbinding wordt gehinderd doordat men het verteringsproces ervan tracht te bespoedigen door het te cremeren of ook wel op chemische wijze, gaat dit geestelijke een weg die veel smartelijker is en moet het deze ook gaan omdat dit proces indruist tegen de goddelijke ordening, tegen de bestemming die God elk scheppingswerk heeft gegeven. Dit is een eigenmachtige handelwijze van de mensen, die niet met de goddelijke wil overeenstemt.

Het menselijk lichaam moet aan de aarde worden toevertrouwd, zoals het zijn bestemming is: "Van de aarde bent u genomen, tot aarde zult u weer worden" - zover God zelf het niet anders beschikt door Zijn ingrijpen en beëindigen van een mensenleven op een andere manier dan door de natuurlijke dood van het menselijk lichaam. Heeft de ziel zich van het lichaam ontdaan, dan is de taak van het lichaam, dus het geestelijke waaruit het lichaam gevormd is, vervuld tegenover de ziel. Maar tot dit volledig is ontbonden, zijn het nog verdere mogelijkheden gegeven dienend in actie te komen, ofschoon dit de mens niet erg begrijpelijk voorkomt, terwijl het overblijfsel van een versneld ontbindingsproces geen enkele dienende werkzaamheid als taak heeft.

Uitermate onjuist is het daarom aan te nemen dat het lichaam van de mens zich voegt bij de ziel door een dergelijk teweeggebracht louteringsproces. Het geestelijke van de uiterlijke vorm heeft wel dezelfde bestemming zich eens te verenigen met ontelbare zielensubstanties om eveneens weer als menselijke ziel de laatste ontwikkelingsgang op aarde te gaan, maar toch zal dit nooit gebeuren zoals de mensen per vergissing geloven, omdat al het wezenlijke een bepaalde tijd om zich te ontwikkelen is gesteld, die de mens niet naar eigen goeddunken kan bekorten door een uiterlijk proces, als hij de enige mogelijkheid zich geestelijk te ontwikkelen niet ten volle benut op aarde, dat wil zeggen: hij door zijn levenswandel, zijn juiste instelling tegenover God, zijn geloof en door voortdurend in liefde werkzaam te zijn, een graad van rijpheid verwerft, die ook voor het lichamelijke omhulsel de levensweg over de aarde kan verkorten, het evenwel steeds aan de wil van God moet worden overgelaten welke dienende taak Hij dit nog toewijst.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wie in Mij gelooft (1)

B.D. 1901 from 29. april 1941, taken from Book No. 28

Wie in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven.

Zie, het was mijn wil de dood de prikkel te ontnemen, zodat mijn kinderen - de mensen die Mij zijn toegedaan - de verschrikking van de dood niet zullen proeven. Want het geloof in Mij maakt de ziel pijnloos los van het lichaam en zij zweeft naar hemelse hoogten. En daarvoor offerde Ik zelf mijn leven aan het kruis, opdat mijn kinderen de dood niet zouden smaken.

Mijn aardse lichaam droeg gewillig alle smarten, opdat mijn kinderen niet hoefden te lijden. Opdat ze door hun geloof in Mij zonder smart kunnen binnengaan in de eeuwigheid.

Wie dus gelooft, heeft het eeuwige leven. Want zijn geloof is het toegeven aan zijn verlangen naar Mij. Het kind heeft de scheiding overwonnen en de weg naar huis gevonden, naar de Vader.

En daarom zegen Ik allen die geloven. Want ze zijn in waarheid mijn kinderen, voor wie Ik de poorten open naar het paradijs. En wie dus gestorven is in het diepste geloof in Mij, zijn Schepper en Verlosser, wie Mij liefhad en op Mij heeft aangestuurd, die neem Ik op in mijn vaderhuis. Ik leid hem binnen in het rijk dat Ik heb bereid voor allen die gelovig zijn.

Want wie in Mij gelooft, zal er ook naar streven mijn geboden na te komen, en zijn wil zegen Ik.

De dood van het lichaam hoeft daarom niet te worden gevreesd. Hij maakt voor het kind immers alleen maar de weg vrij naar de Vader. En mijn liefde trekt de ziel omhoog. Zodra die ziel zich van het lichaam scheidt, wordt ze opwaarts geleid door mijn dienaren in een gebied dat vol licht en helder de tegenwoordige verblijfplaats van de ziel is. En daarom moet u op aarde niet treuren, want wat de ziel op aarde achterlaat is van generlei waarde. Ik gaf u het leven om het van u af te nemen. En Ik neem het van u af om het u terug te kunnen geven in alle heerlijkheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het overwinnen van de materie - De positieve ontwikkeling van de ziel

B.D. 1903 from 1. mei 1941, taken from Book No. 28

De ziel moet zich opwaarts ontwikkelen en zich te allen tijde kunnen losmaken van de wereld en haar vreugden en zorgen. Dan pas heeft ze de materie overwonnen, want dan is de wil om op te klimmen sterker dan de wereld. Dan pas kan ze rijp worden en geestelijke rijkdom in ontvangst nemen, als ze het aardse niet meer begeert. Hoe moeilijker het haar valt naar het geestelijke rijk op te stijgen, des te groter is haar verdienste wanneer ze de tocht omhoog toch aflegt. Want door het overwinnen van de weerstanden, wint ze aan kracht voor zover ze om goddelijke bijstand vraagt. De wil van de mens die kiest voor boven, zal waarlijk worden beloond en wat de ziel prijsgeeft, ontvangt ze duizendvoudig terug. Wat ze opgeeft is aards vergankelijk, wat ze ontvangt is echter geestelijk goed dat eeuwigheidswaarde heeft. En daarom moet de mens naar dit geestelijke goed verlangen vanuit het diepst van zijn hart. Pas dan kan het hem worden aangeboden.

De zin en het doel van het aardse leven is de positieve ontwikkeling van de ziel en steeds zal dit voor de ziel een strijd moeten betekenen, daar er zonder strijd geen vooruitgang is. Steeds moet er iets worden overwonnen om succes te kunnen boeken. Wiens leven nu zonder strijd voorbijgaat, diens geestelijke rijpheid staat op losse schroeven, dus zou zijn leven nutteloos geleefd zijn. Daarom zal de mens nooit een helemaal zorgeloos leven beschoren zijn, want dit zou een tekort aan goddelijke liefde voor hem betekenen. Maar God heeft alleen dat ene doel: het opvoeden tot geestelijk rijpe wezens. En Hij moet ze daarom voortdurend in een toestand van strijd plaatsen, opdat ze de gelegenheid hebben geheel rijp te worden. Maar de mensen zien dit niet als een bewijs van Gods liefde, veeleer aanvaarden ze meestal onwillig het hun opgelegde lot. Doch strijden en lijden met overgave levert hun pas het loon van een positieve ontwikkeling op.

Alles aannemen als door God gezonden en het proberen te overwinnen met behulp van goddelijke kracht, plaatst de ziel in die toestand van rijpheid die het doel is van het aardse bestaan. Want dan pas buigt hij zich voor de wil van God. Dan onderwerpt hij zichzelf en zijn wil aan zijn Schepper en dan ziet hij de aardse vreugden als een gevaar dat hij zou moeten overwinnen om daardoor dichter bij God te komen. Want het vragen om kracht levert hem de uitstraling van de goddelijke liefde op en doet hem inniger aaneensluiten met God. De mens kan dus de aaneensluiting met God alleen vinden als hij zich zonder weerstand aan Hem overgeeft, doordat hij alles opgeeft ter wille van dit ene doel: bij God te komen.

De geest is gewillig, maar het vlees is zwak. En zolang de ziel aan het lichaam denkt en dus de wil erop richt, is de geest die graag opwaarts wil klimmen, aan banden gelegd. Dus moet de ziel strijden tegen het vlees. Ze mag geen acht slaan op de begeerten ervan, maar moet de geest de vrijheid geven. De ziel moet zich gewillig van het lichaam losmaken om zich te verenigen met de geest, al kost het ook strijd en lijkt het weinig aantrekkelijk. En dat is de zin en het doel van het leven, dat de mens dagelijks weerstand biedt aan de begeerten van het lichaam, opdat hij dit de baas zal worden en de geest in zich de vrijheid zal geven om op te stijgen naar geestelijke gewesten, daar geestelijk goed in ontvangst te nemen en dus onvergankelijke rijkdom zal vergaren voor de eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zachtmoedigheid en geduld De uitwerking op de medemensen

B.D. 1910 from 10. mei 1941, taken from Book No. 28

Om zich tot zachtmoedigheid en geduld te vormen, moet de mens zich de ziel van de medemens voorstellen die zich in de grootste nood bevindt door de verkeerde wil van de mens en nu moet hij bereid zijn deze ziel te helpen. De gevangenschap van de ziel moet u, mensen zich altijd voor de geest stellen, dan zult u vol medelijden tegenover deze mensen staan en met alle liefde en geduld trachten op hen in te werken om zijn wil ertoe te brengen de boeien van de ziel losser te maken en haar dus grotere vrijheid te geven. Maar ongeduld en opvliegendheid versterken de verkeerde wil en de ziel komt dan in steeds grotere nood. Want steeds wekken goede en liefdevolle pogingen in de medemens goede gevoelens op en alleen zo kan hij geholpen worden in de nood van zijn ziel.

En de ziel dankt allen die haar helpen de boeien losser te maken, want nu wordt het haar steeds makkelijker de wil te bewegen het goede te doen; terwijl het omhulsel van de ziel dikker wordt als de medemens haar liefdeloos behandelt, omdat zoiets alleen verstoktheid en eveneens liefdeloosheid teweeg brengt.

Wanneer de ziel een lichte versoepeling van haar boeien bespeurt, neemt ook haar weerstand af tegen datgene wat goed is. Want de keten is de macht van de tegenstander, die echter verzwakt kan worden door de wil het goede te doen. Wordt de mens liefde en geduld betoond, dan keert ook de wil zich naar het goede, want alles doet hem goed wat de liefde als reden heeft, alleen moet hij de liefde ook als zodanig herkennen.

Ongeduld en opvliegendheid zal nooit liefde doen vermoeden en dus eveneens opwinding bij de medemens uitlokken. Dat levert de ziel grote nood op. Maar u hebt de mogelijkheid zulke nood op te heffen en door uw wezen, door liefde, goedheid, geduld en zachtmoedigheid gevoelige opwellingen te veroorzaken, bijgevolg bij te dragen aan de vrijwording van de ziel uit 'n kwade macht.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Hemellichamen (met) verschillende lichtsterkte (en) de zin ervan

B.D. 1919 from 16. mei 1941, taken from Book No. 28

Welke bestemming de oneindig vele hemellichamen hebben, is de mens onbekend en een verklaring daarover is ook alleen maar d.m.v. het geloof te geven en ook gelovig slechts als waarheid aan te nemen, want een bewijs kan niet geleverd worden zolang de mens nog bij de aarde hoort.

De hemellichamen hebben dezelfde taak als de aarde: de geestelijke wezens een verdere mogelijkheid te bieden zich te ontwikkelen; alleen zijn ze zo verschillend en in hun aard volledig afwijkend van de aarde, toch dienen alle hetzelfde doel: de onrijpe wezens in een hogere staat van rijpheid te brengen. En deze opgave is steeds bepalend voor de gesteldheid en samenstelling van elk hemellichaam. Elk hemellichaam is dus voor de eerste keer bewoond en wel door zodanige wezens die nog zichtbare scheppingswerken nodig hebben, omdat hun de zielerijpheid nog mankeert.

De aard en manier van de werkzaamheid van zulke wezens op een hemellichaam buiten de aarde is de mensen niet begrijpelijk te maken. Het wijkt echter totaal af van de taak van de wezens op aarde, want voor deze opdracht is materie nodig, terwijl de andere hemellichamen scheppingen zijn waar noch aardse natuurwetten worden toegepast, noch van de wezens die er op wonen werkzaamheden gevergd worden die overeenkomen met die van de aarde. Toch stelt de mens zich iets soortgelijks voor zolang hij er niets anders voor in de plaats kan stellen. Derhalve kan alleen op deze manier de mensen opheldering toekomen, en wel is het goddelijke Wil, dat de mensheid daarover opheldering gegeven wordt. Waarheen uw oog zich ook wendt, ziet u goddelijke scheppingen, maar u ziet niet het geestelijke dat ze bevatten. Dit geestelijke gaat zo door oneindig veel verblijfplaatsen, voordat het zich weer aansluit bij waar het is van uitgegaan. (16 mei) De gang door GOD's zichtbare schepping kan voldoende zijn het geestelijke weer de staat van volmaaktheid te verschaffen, zoals het eens was, dan heeft het geen verdere school van de geest meer nodig. Het kan zich in het lichtrijk aaneensluiten met net zulke rijpe wezens en zich daardoor steeds meer positief ontwikkelen.

Ontelbare zielen echter benutten het bestaan op aarde niet zoals ze het zouden kunnen, ze verlaten dan de aarde in een onvoldoende staat van rijpheid en zijn onbekwaam het Lichtrijk binnen te gaan. Dezen moet nu een andere mogelijkheid gegeven worden zich verder te ontwikkelen, want GOD's schepping is oneindig groot en vormingsplaatsen van de geest zijn er waarlijk genoeg. Elk oord beantwoordt aan de staat van rijpheid van de zielen die er nu in verblijven. Ze onderscheiden zich alleen van elkaar in de lichtsterktes, d.w.z. ze zijn meer of minder stralend, omdat de straalkracht van elk hemellichaam afhankelijk is van de rijpheid van de wezens die er op wonen, want hun graad van rijpheid is maatgevend voor de straling van het licht die ze ontvangen. Er zijn hemellichamen die van licht verstoken zijn, omdat er totaal onwetende wezens op wonen, d.w.z. die zich voor de hun aangeboden onderrichtingen afsluiten. Maar weten is licht.

Deze hemellichamen zonder licht zijn het dichtst met zielen bevolkt, want er gaan ontelbare zielen heen van de aarde die geen enkel geestelijk weten in zich hebben opgenomen en dezen kunnen daarom ook alleen aan die hemellichamen worden toegewezen, waar het nog donkere nacht is. Toch ervaren ze meestal de duisternis als 'n kwelling en dan bestaat de mogelijkheid dat ze licht begeren en zoeken. En dan kan de positieve ontwikkeling ook bij deze zielen beginnen en kunnen ze in streken met wat meer licht worden geplaatst, d.w.z. op hemellichamen die een geringe graad van lichtkracht hebben. Maar voor alle hemellichamen geldt dezelfde wet: dat de wezens werkzaam zijn in liefde - want dit geeft licht, d.w.z. het licht stroomt nu de in liefde aktieve wezens toe in de vorm van weten. Er zijn hemellichamen die een onvoorstelbare lichtintensiteit hebben. Daar zijn dus de zielen die door hun aan GOD welgevallige levenswandel op aarde en hun dienen in liefde het tot een hoge graad van zielenrijpheid hebben gebracht, of op andere hemellichamen zich inspanden om hun taak op aarde, die ze veronachtzaamden alsnog te volbrengen en die nu lichtdragers zijn, dus onophoudelijk licht ontvangen en kunnen uitdelen.

Voor deze geestelijke wezens is het niet nodig dat ze op zichtbare scheppingen verblijven. Ze zijn nu door hun hoge graad van rijpheid bekwaam te scheppen en te vormen en doen dit nu tot hun eigen gelukzaligheid. Bijgevolg zijn die hemellichamen vol van bovenmate bekoorlijke scheppingen. Dit zijn geen aardse scheppingen, dus bestaand uit materie en derhalve met een vaste vorm, maar ze stroken alleen met de verblijfplaats van de wezens in geestelijke regionen. Net zo als ook de hemellichamen zonder licht geen materiele scheppingen bevatten, echter eveneens voor de wezens waar te nemen zijn, omdat daar alles voorhanden is wat de wezens in hun donkere staat begeren. Voor hun geestelijke ogen ontstaan ook aardse scheppingen, want hun wil, hun verlangen ernaar, laat deze scheppingen zichtbaar worden, echter zonder materieel werkelijk aanwezig te zijn.

En dat betekent voor het wezen een kwelling, naar iets te verlangen en het nooit grijpbaar of voelbaar, maar alleen als inbeelding voor zich te hebben. Daardoor wordt hem de vergankelijkheid van het aardse duidelijk gemaakt zodat ze de begeerte ernaar vanzelf leren overwinnen, want zonder deze overwonnen te hebben, kan het wezen nooit de sferen vol van licht binnengaan. In de staat van volmaaktheid is het scheppen en het dingen vorm geven echter wat anders. Dit zijn geestelijke scheppingen, die geen enkel verband hebben met begerenswaardige dingen op aarde. De verschillende hemellichamen zijn derhalve verblijfplaatsen voor de zielen van hen die op aarde gestorven zijn met een verschillende graad van rijpheid. En er bestaan miljoenen en nog eens miljoenen hemellichamen van 'n zo verschillende lichtkracht dat waarlijk iedere ziel een verblijfplaats vindt die overeenkomt met haar graad van rijpheid om zich verder te kunnen ontwikkelen, zodat dus alleen de wil van het wezen maatgevend is of het de weg omhoog in kortere of langere tijd aflegt. GOD laat geen wezen vallen en geeft het steeds weer mogelijkheden zich te ontwikkelen ook buiten de aarde, dus in het hiernamaals.

Toch is het aardse leven dat niet benut is, nooit helemaal goed te maken - want alleen op de aarde kan het wezen, als het zijn wil goed gebruikt, een staat van volmaaktheid bereiken die hem het hoogste erfdeel van de hemelse VADER oplevert: het kindschap GOD's. Er zijn oneindig veel graden van gelukzaligheid, welke de wezens door hun ontwikkelingsgang omhoog kunnen verwerven op de hemellichamen. Maar nimmer zullen ze die gelukzaligheid kunnen genieten die een kind GOD's bereid is. Daartoe gaf GOD de mens het aardse leven, dat hij, zolang hij de vrije wil heeft en hem daardoor kracht en genade in onmetelijke mate ter beschikking staat, zich het allerhoogste verwerven kan: het kindschap GOD's. Want wat dit Woord betekent, kunt u allen niet begrijpen. En toch moet u, zonder de betekenis ervan te weten, door het aardse leven gaan, opdat u in volledige vrije wil al op aarde de vereniging met GOD nastreeft, en dan eens de meest gelukzalige schepselen wordt in de eeuwigheid.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Woorden van troost

B.D. 1923 from 18. mei 1941, taken from Book No. 28

Verneem de woorden van troost: Blijf moedig en sterk in verdriet, laat uw geloof niet wankelen, neem uw toevlucht tot het gebed, en denk niet dat u verlaten bent, al dreigt er ook een wereld boven u ineen te storten. Het geloof verzet bergen en wat onmogelijk lijkt, wordt mogelijk door een vast geloof. En als u in vol vertrouwen tot Mij om hulp roept, blijft uw gebed niet onverhoord. De levensweg van ieder mens is voorgeschreven, dus moet hij hem ook gaan, omdat het rijp worden van zijn ziel daarvan afhangt. Hij zou deze weg ook gewillig en graag gaan als hij op de hoogte zou zijn van de noodzakelijkheid ervan en van de kwellingen in het hiernamaals, als hem de weg op aarde bespaard zou blijven.

Denk daarom nooit aan het aardse lijden, want dat gaat voorbij. Denk aan de eindeloos lange tijd in de eeuwigheid, die heel wat smartelijker zou zijn zonder het leed dat de mens op aarde heeft te verdragen. Dus, laat u niet terneer drukken door leed en kommer, maar word daardoor sterker in het geloof in Mij - die u liefheb en daarom vaak pijnlijk in uw leven moet ingrijpen om u te redden voor de eeuwigheid. Vergeet nooit dat Ik uw Vader ben, uw Vriend, uw Broeder en Beschermer. En leg Mij al uw noden voor, schik u gewillig en zonder tegenstand in mijn leiding en u zult waarlijk juist geleid worden. Alleen, laat u niet plagen door twijfels, stel daar het diepe geloof tegenover en hoop. Want mijn woord is waarheid en als Ik u mijn hulp beloof, hoeft u niet meer te vrezen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het toelaten van het kwade - Verlos ons van alle kwaad

B.D. 1925 from 19. mei 1941, taken from Book No. 28

Zonder de goddelijke wil kan er op aarde niets gebeuren, dus moet allereerst deze wil ten grondslag worden gelegd aan alles wat plaatsvindt, zij het goed of kwaad. Zelfs wat de mensen elkaar aandoen, zou niet uitvoerbaar zijn wanneer de goddelijke wil dit verhinderde. En toch zou het verkeerd zijn, te beweren dat God het kwade wil omdat Hij het laat gebeuren. Het krijgt in ieder geval niet Zijn toestemming, maar God hindert de wil van de mens niet opdat hij zich vrij zal ontplooien en dus beslissen kan. Alleen in deze vrijheid van de wil kan het laatste stadium van de belichaming worden afgelegd. Bijgevolg mag deze niet beknot worden, wat echter het geval zou zijn wanneer elke slechte daad, eer ze wordt uitgevoerd, zou worden verhinderd. Want dan was er alleen het goede in de wereld, maar de mogelijkheid tot vooruitgang zou de mens zijn afgenomen. De uitvoerende wordt dus maar zelden belet te handelen naar zijn wil, tenzij het een worstelende, tot God smekende mens is, die door de liefde van God wordt behoed voor onbedachtzame daden. Anders wordt hem elke wilsvrijheid toegestaan, hoewel ze veel aards leed tot gevolg heeft. Het is dus meer als een toelating van God te beschouwen, omdat God Zijn wil er niet tegenover stelt. Deze gebeurtenissen worden meer door de menselijke wil bepaald, waaraan God paal noch perk stelt. De daad kan dus worden uitgevoerd, maar hoeft niet altijd doeltreffend te zijn.

Hoe de uitwerking van een slechte daad op de mens is, dat is alleen goddelijke wil en hangt af van de noodzaak voor de rijpheid van de ziel van diegene voor wie de kwade daad bedoeld is. Hoe meer de mens naar geestelijke rijpheid streeft, des te meer zullen alle handelingen zonder effect zijn, die kwade menselijke wil de medemens heeft toegedacht. Die geen enkel geestelijk streven heeft, zal dus hiermee in overeenstemming meer moeten lijden, maar de mens die zijn zielenheil belangrijk acht, zal weinig onder de indruk blijven. En dus verandert de goddelijke wil de uitwerking van alle dingen, in overeenstemming met de toestand van rijpheid van de mensen. Uiteindelijk dient ook wat uit kwade wil is voortgekomen als opvoedingsmiddel, weer beantwoordend aan de wil van de mens om zich te laten opvoeden. Want de geestelijk strevende mens is zich van de gebrekkige toestand van zijn ziel bewust en vraagt God om het verkrijgen van de rijpheid van zijn ziel. Bijgevolg neemt hij ook berustend in ontvangst wat hem wordt gezonden, wat echter nooit de kwade wil verontschuldigt van diegene die slechte daden jegens de medemens uitvoert.

God hindert de vijandige kracht niet, als die alle middelen gebruikt om de menselijke wil af te zwakken of hem tot slechte daden aan te sporen. Hij hindert de mens zelfs niet dat te doen waartoe de wil hem aandrijft. Maar Hij beschermt de zijnen voor al te hevige aanvallen van diegenen die onder de invloed van de tegenstander staan. Hij verhindert de slechte daden niet, maar geeft de mensen volledige vrijheid. De mens is echter nooit onbeschermd aan de tomeloze aanvallen blootgesteld. Zijn eigen wil kan de uitwerking afzwakken of ook helemaal opheffen, als hij zich tot Hem wendt Die Heer is over alles. Diens wil is alleen voldoende al het kwade van hem af te wenden en Die het ook doet, al hij innig bidt: "Verlos ons van alle kwaad".

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Erfelijkheid en aanleg

B.D. 1933b from 29. mei 1941, taken from Book No. 28

Het aards bestaan van de mens beantwoordt aan zijn aanleg, d.w.z. aan zijn ziel kleven fouten en gebreken waarvan ze zich moet bevrijden door haar levenswandel op aarde. Deze fouten en gebreken zijn niet bij ieder mens gelijk - en wel daarom, omdat iedere zielesubstantie tevoren een andere uiterlijke vorm heeft bewoond, waarin dan zekere vreemde zaken, goede of slechte, meer of minder sterk ontwikkeld werden. Bijgevolg zullen ook de mensen in hun aard geheel verschillend zijn en zodoende ook verschillende opvoedingsmiddelen nodig hebben, om dat te bevorderen wat goed in hen is - en dat te overwinnen, wat gebrekkig of slecht genoemd kan worden.

Het zou nu geheel verkeerd zijn aan te nemen dat alle zielen er het zelfde uitzien, op het moment van hun belichaming op aarde. Er zijn veeleer zo velerlei verschillen - en de mens schrijft deze verschillen in aard toe aan erfelijkheid. Het kan ook wel naar buiten toe zo schijnen als zouden de kinderen voor hun aards bestaan een bepaalde (erfelijke) belasting op de koop toe moeten nemen, en wel karakteristieke eigenschappen van hun wezen, die zowel bevordelijk als ook hinderlijk kunnen zijn om zich geestelijk te ontwikkelen, waarvoor zij echter niet ter verantwoording geroepen zouden kunnen worden, omdat volgens hun motivering - het „erfgoed“ mede een rol speelt buiten hun eigen schuld - er dus in overeenstemming daarmee ook meer kracht nodig is deze aangeboren fouten te bestrijden en te overwinnen.

De mens moet tegen al zijn fouten strijden en aan zich werken om de rijpheid van ziel te verwerven. En als in hem bijzondere aandriften de overhand hebben, moet het voor hem duidelijk zijn dat niet de ouderlijke aanleg het wezen van de mens bepaalt, maar dat de mens juist deze zwakheden en fouten uit de oneindig vele belichamingen vóór het stadium als mens, tot zijn aard liet worden, waarin het wezen zich behaaglijk voelde en er niets voor deed om zich te bevrijden van zulke fouten en gebreken. Hij voelt zijn gebreken als 'n goed recht, omdat hij deze als meegekregen buiten zijn schuld beschouwt.

En toch was het zijn vrije wil zich bij die mensen aan te sluiten voor de tijd van zijn leven op aarde, die overeenkomen met zijn aard. Juist deze mensen met dezelfde aard hadden aantrekkingskracht voor de ziel die zich probeerde te belichamen - en bijgevolg spreekt men algemeen van erfelijkheid - ofschoon de lichamelijke ouders geen aandeel hebben aan de aard van de zielen, voor wie ze zorg moeten dragen gedurende de tijd op aarde.

Daarom moet ook iedere ziel de arbeid zich positief te ontwikkelen zelf ter hand nemen. Die kan nooit door een medemens, ook niet door de lichamelijke ouders van haar afgenomen worden. Evenzo zijn de ouders schuldloos aan de aanleg van hun kinderen, al heeft het ook de schijn als zouden de kinderen onder de erfenis van de ouders te lijden hebben. Ieder wezen draagt voor zichzelf de verantwoording, alleen dat de mens, zolang hij aan de hoede van de ouders nog is toevertrouwd - gewezen moet worden aan zichzelf te arbeiden, want de arbeid aan zijn ziel moet ieder mens zelf volbrengen, daar hij zich anders niet bevrijden kan van zijn zondeschuld van weleer.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Wil - Genade (Tegenwerping Filippenzen 2 : 13)

B.D. 1937 from 3. juni 1941, taken from Book No. 28

De geestelijke stilstand zal zich dan voordoen, wanneer de wil van de mens te zwak is om hindernissen te overwinnen. Er kunnen helemaal geen successen worden geboekt. Alles is weliswaar afhankelijk van de genade Gods, maar de mens moet het zijne ervoor doen om nu eenmaal met genade rijk te worden bedacht. Hij moet willen en om kracht vragen, dan zoekt hij de weg omhoog. Er bestaat geen manier die de wil van de mens uitschakelt en dus moet de wil eerst actief worden. Daarvan kan de mens niet worden ontheven.

Zodra nu de genade Gods als eerste wordt bestempeld, zou de mens ervan worden ontheven zijn wil actief te laten worden. En dit is een dwaling die weer verdere dwalingen tot gevolg heeft. Wel heeft de genade en barmhartigheid Gods de mensen vastgepakt, dat ze hun alle mogelijkheden geeft voor een uiteindelijke verlossing. Want het is een onvoorstelbare genade van God dat de mens zijn weg over de aarde mag afleggen om weer bij God te komen.

Maar in het stadium van de vrije wil is alleen de vrije wil beslissend of hem verdere genade wordt toegestuurd of niet, daar anders het aardse leven immers geen proeftijd zou zijn die de mens heeft te doorstaan. God wil de zuivere waarheid naar de aarde sturen. Dus moet Hij daar opheldering geven, waar de mensen dwalen of gedwaald hebben. Hij moet rechtzetten wat tot nu toe verkeerd werd begrepen, want Hij wil de waarheid van de leugen scheiden. Stelt de mens weerstand tegenover het goddelijke streven hem de waarheid te doen toekomen, dan laat hij weliswaar ook zijn wil actief worden, maar op een aan God vijandige manier en nooit kan het in hem duidelijk worden.

God gaf de mens het vermogen te kunnen nadenken en een vrije beslissing te nemen. Dit is weer de genade Gods. De vrije beslissing is nu echter weer van de wil van de mens afhankelijk, dus moet de mens willen dat de genade Gods bij hem werkzaam zal worden. Zijn wil opent het hart, dat het ontvankelijk is voor de genade Gods en zijn wil moet de genade Gods ook benutten. Dit duidelijke inzicht laat de mens pas bewust worden van zijn verantwoording, terwijl de verkeerde opvatting tot nu toe, dat de mens tot niets in staat is zonder de goddelijke genade - dat deze pas de wil van de mens ertoe brengt actief te worden - de drang om werkzaam te zijn in hem doet verlammen. Er zou dan ook niet van een vrije wil van de mens kunnen worden gesproken, wanneer God Zelf deze wil zou beïnvloeden door het overbrengen van Zijn genade.

De hulpmiddelen staan de mens weliswaar onbeperkt ter beschikking, dus wordt het ze gemakkelijk gemaakt de wil werkzaam te laten worden, maar dit laatste moet de mens uit eigen beweging doen. Het eigenlijke doel van het leven is de beslissing in vrije wil voor of tegen God. Bijgevolg zal God nooit op deze beslissing vooruitlopen doordat Hij de wil van de mens bepaalt, want dan zou waarlijk het doel van het aardse leven zijn gemist.

En daarom wordt de mensen steeds weer bericht toegestuurd, opdat ze opletten en zich losmaken van datgene wat dwaling is, wat menselijke voorstelling en menselijke uitleg tot een dwaling liet worden, zonder dat het de bedoeling was bewust dwaling te verspreiden. Maar begrijpelijkerwijs weegt juist deze uitleg zwaar, dat het God Zelf is die de mensen tot willen beweegt, want ze leidt hen in een verkeerd denken. Noch de Godheid wordt juist gezien, noch het verantwoordelijkheidsbesef van de mens gesterkt. Hij vertrouwt tenslotte alleen op de goddelijke genade die de mens vastpakt naar gelang van de goddelijke wil die hem toestroomt in zoverre God de mens genade heeft toebedacht. Maar dan zou hij ook niet ter verantwoording kunnen worden geroepen wanneer hij het doel niet bereikt dat hem werd gesteld bij het begin van zijn belichaming.

Alleen in de vrije wil is de essentie te vinden. Wie echter de vrije wil van de mens bestrijdt, beschouwt zichzelf als een marionettenfiguur die voortdurend door een hogere macht wordt geleid zonder daarbij zelf op een of andere wijze actief te zijn. Gods wijsheid en liefde schakelen een onvrijheid van de wil uit, omdat anders de positieve ontwikkeling van de menselijke ziel onmogelijk zou zijn en er niet de lange gang over de aarde voor nodig zou zijn, wanneer Gods wil de kandidaten voor het rijk Gods zou uitzoeken doordat Hij dezen Zijn genade doet toekomen, die dan zeker de door haar vastgepakte mensen naar het hemelrijk leidt.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Inzien - Willen - Genade (aanvulling op BD nr. 1937)

B.D. 1939 from 4. juni 1941, taken from Book No. 28

De gang door het aardse bestaan is de enige mogelijkheid het wezen zo ver te vormen, dat het in het stadium als mens God kan onderkennen en dus in staat is zich iets wezenlijks voor te stellen en zich met dit wezenlijke in verbinding te stellen. Dit vermogen moet het wezen nu ook gebruiken om de verbinding met God tot stand te brengen. Kunnen inzien en willen aanvaarden, dat is het doel van het verblijf van het wezenlijke op de aarde. Het eerste is een geschenk van Gods genade. Maar het wezen als mens moet zelf de Godheid willen aanvaarden. Daarvan kan God hem nooit ontslaan, daar anders het doel van het aardse bestaan zou zijn nagelaten, dat immers in het actief worden van de wil bestaat.

Maar het inzien van de oorsprong en de bestemming laat ook de wil actief worden. Bijgevolg is de genade Gods wel indirect de mens behulpzaam, ook om het willen willen. Maar de minste weerstand hiertegen maakt dat de goddelijke genade zonder uitwerking is, en weerstand is verkeerde wil. De wil zal zich in de belichaming als mens steeds uiten, alleen vaak andersom, dat wil zeggen: in aan God tegenovergestelde zin, ofschoon alles wat de mens omgeeft, getuigenis aflegt van de goddelijke Schepper en dit dus voldoende zou moeten zijn ook de wil op de juiste manier actief te laten worden. Zou de genade Gods deze wil ook richten in goddelijke ordening, dan zou de wereld verlost zijn, want er zou dan waarlijk geen wezen meer bestaan aan wie de goddelijke liefde deze genade niet zou willen doen toekomen. Dus zouden alle mensen gedurende hun leven op aarde tot het besef moeten komen en zouden alle mensen moeten aansturen op God, ofwel zou de overgrote liefde en barmhartigheid van God moeten worden ontkend, als Hij het ene of andere wezen zou laten vallen, de wezens dus niet ertoe zou brengen het juiste te willen.

Er ontstaan vaak zulke verkeerde opvattingen onder de mensen en het is veel moeilijker zo’n dwaling uit de wereld te helpen, dan hem in de wereld te verspreiden. Maar om God te kunnen onderkennen moet absoluut de leugen, de dwaling, worden uitgeschakeld. Want een verward denken van de mens draagt er niet toe bij de wil op God te richten. God moet als oneindig liefdevol, wijs en almachtig worden erkend. Dan pas is het geloof aanwezig, dan pas wordt de liefde voor dit hoogst volmaakte Wezen actief en vanuit deze liefde ook de liefde voor diens schepselen. Dan staat de mens uit eigen beweging in het juiste inzicht en de juiste wil tegenover God en dan pas kan hij zich helemaal bevrijden uit het gebonden zijn, dat het gevolg was van zijn verkeerde wil.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Zelfmoord - Lot in het hiernamaals

B.D. 1951 from 13. juni 1941, taken from Book No. 28

De weg van het vlees moet tot het einde worden gegaan. Dat wil zeggen, ieder wezen moet ook de belichaming als mens meemaken. Het kan het aardse bestaan tevoren niet verkorten of afbreken door zijn wil. Echter in het stadium van de vrije wil, als mens, kan hij zijn vrije wil gebruiken en dientengevolge kan hij ook zijn aardse leven als mens eigenmachtig beëindigen, zonder dat hij daarin wordt gehinderd. Maar de gevolgen van zo'n ingreep in de goddelijke wil zijn vreselijk. Zo'n mens is nog niet rijp. Dat wil zeggen, het inzicht ontbreekt hem, daar hij anders deze stap niet zou zetten, die hem zelf van een grote genade berooft: aan zijn wezen nog verder te kunnen werken, tot God zelf zijn leven beëindigt. Het besef van zijn rampzalige daad krijgt hij echter in het hiernamaals en zijn berouw is niet te beschrijven.

Wordt het leven door Gods wil beëindigd, ofschoon de mens nog jong en niet rijp is voor de eeuwigheid, dan ziet God de noodzakelijkheid hiervan in en het beëindigen van een aards leven is een daad van genade, om óf een gevaar voor de ziel af te wenden, óf deze ziel in het hiernamaals een gelegenheid te geven die haar toestand van rijpheid in korte tijd verhoogt. Maar het middels geweld beëindigen van het leven is een grote stap achteruit in geestelijk opzicht, want het wezen is plotseling krachteloos om aan zichzelf te werken en het is op de genade van de lichtwezens of van de mensen aangewezen. Dat wil zeggen, als dezen hem niet bijstaan, blijft hij eeuwig op dezelfde trap van onvolmaaktheid staan. Eerst moet in het hiernamaals dit besef bij de ziel bovenkomen, dat een toestand van berouw veroorzaakt die onbeschrijflijk is. Is nu de ziel gewillig, dan benut ze elke gelegenheid om dienend bezig te zijn, maar haar worstelen is onbeschrijflijk zwaar. Ze moet als het ware het aardse leed dat ze wilde ontgaan, in het hiernamaals verder dragen. Wat ze weggooide kleeft haar nog onveranderd aan en kwelt haar onbeschrijflijk.

Maar zonder erbarmen is God ook niet tegenover zo'n ziel die Zijn wil heeft veronachtzaamd, voor zover de ziel niet helemaal verstokt is. Na een tijd die de ziel oneindig lang toeschijnt, wordt ze ook in het hiernamaals voor taken geplaatst waarvan het vervullen haar een verlichting in haar toestand verschaft. En nu moet ze weer haar wil werkzaam laten worden. Is ze bereid de lijdende zielen in het hiernamaals haar hulp te doen toekomen, dan onderkent ze ook spoedig een merkbare verandering in haar toestand. Maar dit kan soms pas zijn na de door God gestelde tijd van haar eigenlijke leven op aarde, zodat ze dus deze aardse weg toch niet eigenmachtig heeft verkort en in haar toestand van lijden, die haar ondraaglijk scheen op aarde, nu zolang in het hiernamaals moet vertoeven, tot God zich over de ziel ontfermt.

Haar ingrijpen in de goddelijke wil was dus volkomen nutteloos, het beroofde haar van de genade om op aarde rijp te worden, maar het beëindigde geenszins de pijnen van het aardse bestaan. En daarom zijn deze zielen te betreuren, want voordat ze verlost zijn duurt het lange tijd en het bewustzijn, de genade Gods te hebben weggegooid, is zo kwellend voor de ziel, dat ze in een betreurenswaardige toestand in het hiernamaals verblijft. Zulke zielen hebben het gebed van de mensen heel hard nodig. Alleen de liefde van de mensen op aarde kan hun kwellingen verminderen en hen kracht overbrengenom door hun wil hun lot te verbeteren, doordat de ziel in het hiernamaals gedienstig is en daardoor, na eindeloos lang schijnende tijd, van haar troosteloze verblijfplaats mag veranderen, die begrijpelijkerwijs haar deel is, tot de liefde en genade Gods haar daaruit verlost.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte

Het demonisch werkzaam zijn - Noodzaak van het goddelijk ingrijpen

B.D. 1960 from 19. juni 1941, taken from Book No. 28

Nog een korte tijd en u zult aan Mijn Woorden denken, Die Ik op aarde heb gesproken, dat de wereld een chaos zal zijn in elk opzicht. U zult spoedig inzien waartoe de liefdeloosheid van de mensen onder elkaar leidt. Als u nog een vonkje liefde in u hebt zult u de macht van de tegenstander herkennen, die alle mensen ophitst en tegen elkaar opzet. Zijn werkzaam zijn is demonisch en daarom handelen ook de mensen in hun liefdeloosheid demonisch. En dus grijp Ik in, om door een schijnbare wanorde toch de orde te herstellen, opdat de mensheid haar eigenlijke bestemming voor ogen wordt gehouden.

Waar de mensen in hun verblinding alles verwoesten, is een werk van vernietiging van boven absoluut nodig, opdat het onrecht duidelijk aan het licht komt en de mensheid het als zodanig inziet. En er zal een grote nood zijn en in deze nood stijgen de smeekbeden der mensen omhoog naar de Vader in de hemel. En dat is het doel van Mijn ingrijpen, dat de mensen Mij zoeken, dat ze weer aan Mij denken en tot Mij hun toevlucht nemen. Want anders is dit niet meer te verwezenlijken. Alleen de bitterste nood laat hen de weg naar Mij nemen en alleen de bitterste nood kan de mensheid nog veranderen.

Maar Mijn Geest zal bij al diegenen zijn, die Mij trouw zijn. Ze zullen Mij herkennen in alles wat geschiedt en gelovig Mijn hulp verwachten. En ze zullen spreken in Mijn plaats en de medemensen de misvatting van hun leven proberen voor te houden en ze op Mij wijzen. En dan zal Ik ook hun hart gedenken al naar gelang hun instelling tegenover Mij. Waar maar een gelovige gedachte naar Mij opstijgt zal Ik troost en hulp zenden. Ik zal Mijn Liefde aan al diegenen doen toekomen, die hun onrechtvaardigheid inzien en nu smekend naar Mij roepen. Want Ik heb Mijn schepselen lief en wil alleen maar hun redding uit het grootste gevaar. Uit een gevaar dat heel wat groter is dan het leed op aarde dat over hen komt. En Ik zal allen, die bereid zijn Mij te dienen, met Mijn Geest vervullen, opdat ze hun taak kunnen nakomen en niet wankel worden in het geloof als de tijd van rampspoed is gekomen.

Amen

Vertaald door Gerard F. Kotte